Jock McDonald is al een dikke dertig jaar de bezieler en frontman van het licht legendarische newwave-punk-cultbandje The Bollock Brothers. Iedereen kent wellicht nummers als “The last supper”, “The bunker” en “Harley davidson of a bitch”. Destijds vielen ze vooral op door het album van de Sex Pistols volledig te coveren in een electro-versie. Zodus, dertig jaar en evenveel kilo’s later gaat de immer sympathieke nog steeds de hort op met zijn Brothers, zij het in wisselende bezettingen. Meest opvallende figuur daarbij is Pat, die ooit nog de vellen bediende bij het ter ziele gegane Nacht und Nebel.
The Bollock Brothers kwamen , zagen en overwonnen zoals gewoonlijk. Voor de verandering werd geopend met “Faith Healer”. Het viel meteen op dat het geluid zeer goed zat en dat de nieuwe bassist schreeuwde om aandacht en dacht dat hij bij pakweg The Stones speelde. “The Bunker” zette meteen het overigens briljante publiek in vuur en vlam en het publiek droeg el sympathico meteen zo goed als letterlijk op handen. De band stond, dankzij een retestrakke ietwat funky ritmesectie op scherp en op rood. Pat is bij deze onmisbaar geworden. Onze eigenste Luciente van Definitivos kwam een nummer meezingen in een of andere net niet juiste toonaard en zorgde voor het nodige kippenvel. Met “Harley Davidson” hoorde je haast Gainsbourg himself zingen.
Hoogtepunten werden afgewisseld door nummers die zouden moeten doorgaan voor voetbalhymnes.
Conclusie: een ware reünie van long time no see friends, en een heuse kater …
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Een vrijdagavond in Antwerpen en een stralende Lenny Kravitz inclusief lederen broek, een perfecte formule voor een ladies night. Een traag vullend Sportpaleis maakte zich klaar voor de avond, beginnend met Trombone Shorty, een funky jazzband uit New Orléans. Deze energieke band kon het publiek alvast goed opwarmen.
De passage van Lenny in Antwerpen was te danken aan zijn nieuwe cd ‘Strut’, die klaar was om op het grote publiek losgelaten te worden. Met deze cd slaat Lenny een nieuwe weg in: minder rock, meer disco. Hij werd dan ook vergezeld door drie bevallige uit de seventies ontsnapte achtergronddanseressen en matching discoverlichting. Nieuwe nummers en oude klassiekers werden evenwichtig verdeeld tijdens het concert, voor elk wat wils.
Menig fan werd op de wenken bediend door Kravitz. De opener “Dirty White Boots” zette de toon van de avond: sexy met een grote S. De stampende groove in dit nummer is live veel overtuigender dan op cd. De afwisseling die Kravitz maakt doorheen de set is er één duidelijk gericht om het nieuwe werk vooral in de spotlights te brengen. Een aantal nieuwe nummers kon ik wel smaken, zoals “Strut”, de titelsong van de cd, en “The Chamber”. De beat in deze twee songs lieten weinig heupen onberoerd, stilstaan was niet langer een optie. Het overig nieuw werk was eerder lauw, de seventiessfeer was met momenten haast lachwekkend.
Niet getreurd, want er waren genoeg oldies om de zaal volledig uit de bol te laten gaan. Het publiek ging wild na slechts enkele noten van zijn grootste hits. Toch moet er ook gezegd worden dat zelf de oldies niet altijd even veel slagkracht hadden. Lenny sloeg de bal een aantal keren mis, het oeverloos rekken van nummers zoals “American Woman”, “Sister” en zelfs “Let Love Rule” bleek geen geslaagde formule te zijn. Akkoord , het is wel eens fijn als er een ‘spontane’ jamsessie ontstaat tussen de artiesten. Minder fijn is het als dit de swung uit het concert haalt.
Ondanks een muzikaal minder interessant concert eindigde Kravitz sterk, waarna de meesten onder ons voldaan naar huis konden gaan. Was het je doel om een swingende Lenny te zien, zelf te swingen en vooral veel mee te zingen , dan was het alvast een geslaagde avond.
Setlist: Dirty White Boots - American Woman (Guess Who cover) - It Ain't Over 'Til It's Over - Strut - Dancin' Til Dawn - Sister - New York City - Always on the Run - I Belong to You - Let Love Rule - Fly Away - The Chamber - Are You Gonna Go My Way
Organisatie: Live Nation
… Twee bands voor de prijs van één in een verkleinde Orangerie vanavond. Autumn Falls had twee New-Yorkse bands geprogrammeerd - PC Worship en Parquets Courts
PC Worship mocht er aan beginnen. Deze avant-garde band begon er aan met een sax-solo en klonk log en slepend. De gitaren waren in vreemde toonaarden gestemd, of misschien beter gezegd ontstemd. Het deed me nog het meest aan de Kim Gordon composities bij Sonic Youth denken, vooral toen de band een parlando afstak. Het tempo ging plots de hoogte in, maar de sound van PC Worship bleef iel, ondanks de drammende beat die de drumster in de nummers stak. “I’m so fucked everyday” werd er gezongen, op de A12 was er een monsterfile door een gekantelde vrachtwagen, en PC Worship klonk als een tientonner die krakend de vangrail inging.
Een halfuurtje later was het tijd voor die andere New Yorkezen, die heel wat bekender zijn in het indiewereldje. Parquet Courts was maar in halve bezetting, de twee gitaristen (die ook om beurten de zang voor de rekening namen) warende enige originele bandleden vanavond, twee leden van PC Worship vielen in op drums en bas. Parquet Courts schakelde direct een versnelling hoger dan PC Worship. Ze speelden een soort up tempo rammelrock, die mij heel erg aan The Feelies, The Violent Femmes en Jonathan Richman deed denken. Er zat ook een vleugje Velvet Underground in, maar dan overgoten met een punksausje. Slackerrock wordt dit ook genoemd, en het hangt inderdaad soms met ogen en oren aan elkaar, waarbij de drumster de enige was die het nummer overeind hield. De zang was niet echt memorabel, meestal meer een uitgespuwde parlando in plaats van melodieuze zanglijnen.
Beter dan die andere slacker die we in het voorjaar op Les Nuits zagen, Mac de Marco, dat wel. Met Pavement heeft het weinig gemeen, behalve dan dat het soms ook vals is, wat het charmant maakt, maar de uitgesponnen gitaarlijnen van die laatste band ontbreken volledig. Het publiek was akelig stil tussen de nummers, het was pas naar het einde toe dat het een beetje los kwam, bij “Dear Ramona” en bij afsluiter “Light up Gold”, waar vuisten in de lucht gingen.
Een bis kregen we niet, misschien dat de geleende ritmesectie maar een beperkt aantal nummers van Parquet Courts onder de knie had, in ieder geval na drie kwartier was het over en uit, en dat was toch een lichte ontgoocheling voor iedereen.
Organisatie: Botanique, Brussel (+ Autumn Falls)
Marianne Faithfull - Heerlijk ondeugend besje met virtuoze band
Marianne Faithfull
PvsK
Brussel
2014-11-19
Lode Vanassche
Marianne Faithfull - Toen hét boegbeeld van de sixties het podium kwam op geschuifeld was het even schrikken. Ze vleide zich met wandelstok neer op een troonachtige stoel, met leesbrilletje in aanslag, als was het dat ze een of ander saai vak wou doceren. Bleek dat The Lady zware rugproblemen euh… achter de rug had en ze nog even moest revalideren, na de nodige dosissen morfine. Toen Madame Mars haar schuren keelgat open trok en de band inzette, kregen we een lel van jewelste.
Met een meer dan voortreffelijk overzicht van haar reeds vijftig jarige carrière kregen we een concert om nooit meer te vergeten. Ze speelde niet op veilig door gewoonweg een chronologisch best of aan te bieden maar doorspekte haar concert met ‘rareties’, anekdotes en een ongelofelijke no nonsense zelf relativerende humor. ‘ I’m not a young girl anymore, although I still act like one.’ Na “Witches” speelde ze, omringd door indrukwekkende muzikanten als Ed Harcourt en Rob Ellis, een naar de strot grijpende versie van “The Price Of Love” van Phil Everly. “Eat your heart out”, Roxy Music. Met de nodige vreugde kondigde aan dat Daniel Lanois in een vlaag van verliefdheid op Emilou Harris een song schreef: ‘I got the song, he’s got Emilou’. “As tears goes by” bezorgde ons het nodige kippenvel. Het besje probeerde ons dan te vervelen met een heuse passage uit junglebook om dan met het eigen “Mother Wolf” Nick Cave met Pink Floyd te laten kennismaken. ‘The junk part ot the show’ begon met een versie van Sister Morphine om U tegen te zeggen.
En zo werden pareltjes aaneengeregen. Het Koperen Keelgat kon uiteraard niet anders of “The Ballad Of Lucy Jordan” als dessert presenteren, gevolgd door alweer een zeldzaamheidje dat ze ooit in hogere sferen met Damien Albarn had opgenomen, toevallig “The Last Song”.
… Wijven met kloten, ze bestaan!
Organisatie: Live Nation
De Kreun in Kortrijk liep aardig vol voor de passage van onze Admiraal aka Tom Van Laere, Admiral Freebee die goed scoort met de nieuwe plaat ‘The great scam’ en deze natuurlijk naast de festivalzomer in het najaar komt promoten.
Geen voorprogramma vanavond , waardoor het gezelschap er volledig kon tegenaan aan . Een uitgebreid ensemble weliswaar , want naast de traditionele opstelling was er nog een toetsenist en blazerssectie (sax , trompet) om het pop/rock’n’roll gehalte nog meer elan te geven . Onze Admiraal hoeft zelfs niet steeds in de spotlights te staan, hij liet ruimte voor z’n muzikanten en liet hen individueel schitteren.
Kenmerkend is en blijft die warme melancholie en levendigheid van z’n intens broeierige retrorootspop/folkamericana. Heel wat genres worden dus verweven in sterk materiaal.
Hij was in vorm, ging gretig te werk en liet dit mondeling ook horen met een reeks humoristische interventies. Hier was geen sprake van terughoudend - of ingenomenheid, wat we al dikwijls hebben kunnen zien . En hij wist het vanavond mooi solo uit te spelen in enkele sobere, gevoelig pakkende nummers .
De band was erg goed op elkaar ingespeeld , bewees een ferm gerespecteerde Belgische band te zijn , en zorgde anderhalf uur voor emotie en kleur door de toegevoegde blazers , wat richting dampende funk ging. Het publiek voelde zich nauw betrokken bij de set en onthaalde warm de favourits .
Na vijf platen is Admiral Freebee nog steeds de moeite. Een prima concert hoorden we van een aangenaam rockende band, met homogeen, evenwichtig gevarieerd, kleurrijk materiaal. Een must see dus!
Playlist : Litlle Village (Van Morrison cover), Always on the run, Last song about you, Land of lack, I don’t want to feel good today, Nothing else to do, Walking wounded, Get out of my life woman, Look at what love has done, Bad year of rock ‘n’ roll, oh darkness, Einstein Brain, Rags ‘n’ run, Home, Breaking away
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/admiral-freebee-19-11-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
PCPC
café de Zwerver
Leffinge
Parquet Courts en PC Worship, twee bands uit de indienoisescene, vinden elkaar met regelmaat , zijn momenteel samen op tournee en namen gretig de kans samen te spelen onder een uniek project PCPC.
We horen een lofi rammelende aanpak , een invloedssfeer van 60s/70s bands als V.U., Television ,The Doors , geïnjecteerd met eighties Wire , The Feelies, Sonic Youth en overgoten van een Pavement , Butthole Surfers en Pixies.
Parquet Courts klinkt ons het bekendst en ze refereren naar die pittig , stevig , gedreven 90s indie, spannend door een intrigerende repetitieve ritmiek , in een soort ongedwongen speelsheid en slordigheid van heerlijk genietbaar ,strak, catchy materiaal! Voorlopig hoogtepunt: hun set op Rock Werchter dit jaar!
Die van PC Worship, moeten we toegeven , kennen we niet echt , maar zij hebben alvast Thurston Moore en Butthole surfers in hun sound zo te horen. De toegevoegde sax is duidelijk een meerwaarde .
En kijk , samen op het podium hebben ze verschillende muzikale gezichten, zoals vanavond in ‘t café van de Zwerver, waar ze hun ding in een veertigtal minuten deden en deelden . We hoorden een rauwe rammelende, rommelende, speelse potpourri en jam van heel wat fantasietjes, waarbij de gitaren rijkelijk in feedbackgeraas overgingen en durfden te exploderen ; en de sax op z’n God (moet je echt eens opzoeken , die band btw) zweefde eroverheen.
Met zes waren ze op het kleine podium , waarbij de bas en de drums de repetitieve basis vormden voor het leuke, soms ontspoorde samenspel . Je kon zeker niet omheen de aanpak van een Thurston Moore , waarin wat 60s psychedelica zat verweven. We genoten van de gezamelijke tempowisselingen en verrassende wendingen. Geen wetmatigheden, dat was duidelijk.
Spijtig genoeg was er apart geen ruimte om een half uurtje hun eigen ding te doen; we konden ons dan nog beter inbeelden hoe beide bands vanuit hun eigen kijk, hun muzikale visie in PCPC deelden. Een gemiste kans!
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge (+Autumn Falls)
We worden misschien niet zo van onze sokken geblazen met deze opvolger van ‘Blunderbuss’, maar we blijven leuk verwend hier van de muzikale duizendpoot Jack White, die opnieuw een ongrijpbaar , veelkleurige plaat uitheeft . Hij beheerst , beheert en begeert de rock’n’roll als geen één ander . Hij stoeit met de rock’n’roll , van trashy rock , stokoude blues, noise, tot country, soul , pop , indie en funk .
Hij brengt intens broeierig , doorleefd, ontroerend , emotievol, cabaretesk materiaal, dat dramatisch , opwindend, gek kan zijn. Een freestyle in een blauw concept want White houdt van kleuren van rood-wit-zwart ten tijde van White Stripes tot het huidig kleurenconcept.
Hij heeft opnieuw een sterke band achter zich , die moeiteloos varieert in de nummers en voldoende ruimte gecreëerd krijgt . White zingt , rapt en bijt van zich af .
Dit is onversneden rock’n’roll , de instrumental “High ball stepper” balt en vat het mooi samen . Kleppers noteren we als “Would you fight fom your love?”, “Alone in my home” en de titelsong . Moeiteloos stapt hij over van gitaar naar piano en ademt dit dan een saloonbar sfeertje (check verder maar “Just one drink” en “Entitlement”). “Want and able” sluit op heel intieme wijze een spannende , slepende , zinderende plaat af!
De rock’n’roll krijgt nog steeds een frisse kleur van dit muzikaal talent !
Ed Sheeran is één van die (jonge) sing/songwriters die dit niveau naar omhoog krikken. De charismatische gast viel enkele jaren geleden al op met z’n debuut ‘+’, die een bestseller werd en een jong publiek aantrok! Als een jonge troubadour ontpopte hij zich, stem – akoestische gitaar – drumbeats en vooraf opgenomen gitaartunes en vocals die eroverheen zweven . Mee aan de respons en het succes ligt z’n présence en entertainment. Een band creëren tussen artiest en zijn publiek .
‘X’ (= Multiply) werd mee geproduceerd door Rick Rubin , en naast de akoestische aanpak , waar stem – gitaar voorop worden gesteld , worden de nummers omgeven van extra instrumentatie, komt er zelfs wat hiphop, soul , rap en lichte grooves ‘n’beats aan te pas . Op die manier hebben we dromerige, opbouwende rocksongs en ballads . Meerstemmige koortjes vullen aan.
Hij is een geboren verhalenverteller , brengt heel wat afwisseling en zingt soepel en herkenbaar . Naast de twaalf tracks met o.m. “Sing”, “I’m a mess” , “Thinking out loud” en “Don’t” zijn er nog een paar extra ‘sobere’ tracks toegevoegd.
Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .
De carrière van Jonathan Vandenbroeck aka Milow begon simpelweg met een man, z’n stem en z’n gitaar . Intussen heeft de charismatische sing/songwriter al een pak platen uit en al heel wat fans .
Hij brengt aangenaam luistervoer van dromerige, sfeervolle gitaarpop, semi-akoestisch of elektrisch, onder z’n zalvende , warme stem . De trip naar de V.S. was inspiratievol . “We must be crazy” en “Against the tide” zijn opnieuw mooie singles die de rest van de cd wel bepalen . Hij balanceert tussen geluk – melancholie en duisternis in zijn reeks nummers. De strijkers vullen aan en zorgen voor een rijkelijke aanvulling .
Opnieuw een heel gemoedelijk plaatje dus!
De opener van de avond was MAZE. Een Vlaamse postpunkband. Jong gitaargeweld van eigen bodem die ons een krachtig setje heeft voorgeschoteld. Zij wisten ons ongetwijfeld al in de juiste mood te brengen voor de hoofdact van de avond.
In de MOD- club wist het Amerikaanse trio Bass Drum of Death ons volledig van onze sokken te blazen. Verscholen onder zijn lange haren vuurde zanger/gitarist John Barret enkele stevige gitaarriffs op ons af. Een mooie mengeling van uptempo catchy rock’n’roll en grunge werd door de boxen gejaagd. Zonder er al te veel woorden aan vuil te maken lieten zij ons een uur lang headbangen op hun stevige setlist.
Aan de juiste sfeer was er die avond alleszins geen tekort! De band die gevormd is in 2008 heeft ondertussen al 3 studio albums op hun naam staan, de debuutplaat ‘GB City’, het gelijknamige album ‘Bass Drum Of Death’, waarop onze persoonlijke favoriet “Crawling After You” terug te vinden is, en hun laatste nieuwe baby ‘Rip This’.
Laten we er nog maar even bij zeggen dat de band zijn naam zeker niet gestolen heeft en er voor kon zorgen dat we er maar niet genoeg van konden krijgen. Wij hopen alvast dat zij ook de Belgische Festivalzomer dit jaar even onveilig komen maken, dan zijn wij alvast terug van de partij.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
White Lung, een Canadese punkband met een bijna volledig vrouwelijke bezetting, stond in De Kreun geprogrammeerd in kader van het Autumn Falls festival. White Lung zijn al bezig sinds 2006 en komen er hun derde album ‘Deep Fantasy’ voorstellen. White Lung valt het best te vergelijken met een mix van Sleater-Kinney, The Men en een snufje Sex Pistols. Een echte punkband die dit ook live zo goed mogelijk probeert te bewijzen.
De avond werd geopend met Thee Oops, een Italiaanse Punkband met een stijl die het dichtst aanleunt bij Pulled Apart By Horses. Weinig mensen mobiliseerden zich van de bar naar de zaal om deze band aan het werk te zien. Wanneer de band verscheen viel meteen iets op, de zanger had iets mee van een kabouter. Toen hij echter begon te zingen was de kabouter-mythe meteen opgedoekt. Hij schreeuwde de longen uit zijn lijf met een drummer als razendsnelle metronoom. Uiteindelijk begon alles wat op elkaar te gelijken en toen ze “It’s Too Late” zongen was het al effectief te laat. De band ging rustig verder maar de aandacht van het publiek verzwakte alsook de muzikale vernieuwing. Teveel dezelfde intro’s, teveel hetzelfde tempo en teveel hetzelfde geschreeuw. Na een set van ongeveer 35 minuten te spelen verlieten ze het podium.
Daarna was het uitkijken naar White Lung, de band hield hoge verwachtingen bij het publiek want al even voor het begin van het concert stond de zaal vol. De charismatische zangeres ziet er uit als een lief meisje. Maar wanneer ze begint te zingen is het alsof ze bloed geroken heeft. Door hoge noten te halen met haar stem drukt ze haar eigen stempel op de muziek. Ze gedraagt zich als een tijgerin die klaar is om het publiek te bespringen. Noten worden perfect ondersteund door het enige mannelijke lid van de band, die deze noten met zijn gitaar behaalt. Niet bombastisch, gewoon zeer simpele riffs. Maar dit geeft de punkband net hun eigen karakter, het is een zware stem met scherpe uithalen.
White Lung brengt veel nummers uit hun recentste album met onder meer “Drown With The Monster” & “Face Down”. Wanneer het concert het halfuur nadert wordt het laatste nummer aangekondigd. Iedereen kijkt wat verbaasd wanneer dit ook effectief zo blijkt te zijn. Tevergeefs proberen enkele fans hen nog terug te roepen. Het concert eindigt na 25 minuten.
Het publiek druipt tevreden maar ook wel teleurgesteld af en stelt zich de vraag waarom dit concert zo vroeg moest eindigen. Had de band het niet naar hun zin? Is de tour al te lang bezig? Of wilden ze gewoon nogmaals bewijzen dat ze een echte punkband zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/thee-oops-18-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lung-18-11-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Vooraf - De 69-jarige Bryan Ferry heeft het rocken nog niet verleerd. Omringd met een fantastische band (die uiteraard voor de helft uit prachtige vrouwen bestaat) palmde hij moeiteloos het Koninklijk Circus in. Een wervelende lichtshow maakt het spektakel af, niets is aan het toeval overgelaten. We vragen ons alleen of hoe lang de stem van de gentleman het nog zal houden. Anderhalf uur was meer dan genoeg voor de man met het sjaaltje om. Volgend maand nog eens in de AB. Wie al kaartjes heeft mag zich alvast verheugen op mooie ‘Best Of…’
Toen we eindelijk het balkon in het Koninklijk Circus betraden was Stef Kamil Carlens op zijn eentje zijn eigen ding aan het doen. Met gitaarklanken die hij uit ‘Wish You Were Here’ had geplukt of met een xylofoon en een klokkenspel breide hij een muziektapijt waar het publiek met wisselend enthousiasme op reageerde. Achter ons zaten jongelui te ginnegappen en beneden het balkon werd er (uit beleefdheid?) geapplaudisseerd. Waarom dan Stef als voorprogramma van Bryan? Hij sloot zijn set zelf af met de mededeling dat het voor hem een grote eer was om vóór zijn held op te treden. En dat was de meesten in de zaal ook in de headliner zagen.
Bryan Ferry - De oude rocker (NB. geboren enkele maanden na het einde van WO II) kwam strak in het pak het podium op. Hij voelt zich nog altijd kiplekker, bijgestaan door zijn fantastische band. Ze vlogen er meteen in met een medley van oud en minder oud werk: “Re-make/Re-model” van de eerste Roxy Music- schijf vloeide naadloos over in “Kiss and Tell” uit de late eighties. Een eerste herkenningsapplaus kwam er toen etherische klanken uitmondden in “Slave to love”. Voor het eerst maken we kennis met de sax en de hoge hakken van Jorja Chalmers. Ladykiller Ferry had slechtere keuzes kunnen maken om Andy McKay uit de oude Roxy te vervangen! Ze had het oude werk goed ingestudeerd: met “Ladytron” en “If There Is Something” stal ze opnieuw de show. De frontman liet zijn solisten graag schitteren en speelde langs de zijlijn mee op zijn Nord synthesizer.
De bij momenten nogal hese Ferry bracht een doorleefde versie van “Don’t Think Twice It’s All Right” (Dylan). We mochten aanschuiven bij het haardvuur met Ferry op mondharmonica. In “Stronger Through The Years” kwam de bassist op het voorplan met zijn heerlijke slap-techniek . De Deense gitarist Quist – aka Jacob Quistgaard – kan even legendarisch worden als Phil Manzanera! Met zijn gitaarsolo’s is hij één van de steunpilaren van deze band. Hij speelde ook mee op het nieuwste solo-album ‘Avonmore’ waaruit we “Loop de Li” hoorden. Een nummer dat zeker al op Radio1 te horen was.
Een schitterende instrumental is de slottrack van ‘Avalon’ (uit 1982) “Tara”. De tenorsax van de bevallige Jorja (geboren in hetzelfde jaar) galmde betoverend door het Circus. Veel te lang geleden dat we deze compositie van McKay nog hoorden! In een nieuw kostuum loodste de frontman ons naar de finale met zijn greatest hits: eerst “Take A Chance With Me” gevolgd door “More Than This”; opgedragen aan zijn grootvader die in Vlaamse velden sneuvelde in 1918. Met hese stem bracht Ferry een ingetogen versie. Een passend eresaluut aan de zoveelste gesneuvelde.
Daarna kwam “Avalon” met Bobbie Gordon die op het einde met die fantastische hoge noten de kristallen glazen kon doen springen. Via Casanova (what’s in a name nietwaar) denderden we met “Love Is The Drug” en een stomende “Let‘s Stick Together” naar het einde van een heuglijke avond. Jerry Hall hoefde het podium niet meer op te komen want de vrouw achter de cimbalen en troms had présence genoeg in huis: Cherisse Ofosu Osei zat headbangend de drums te bespelen. Zonder de show te willen stelen, trok ze toch onze aandacht. Een ritmische steunpilaar voor de band.
Met “Jealous Guy” (Lennon) en “Editions Of You” als finale toegift gingen de generatiegenoten van Ferry uit hun dak. Hij bedankte hen met een revérence als een musketier en dankbaar konden ze naar huis om er nog eens van te dromen. Ondergetekende herbeleefde lang vervlogen hoogdagen…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stef-kamil-carlens-17-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bryan-ferry-17-11-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent
Na zijn succesvol debuut kwam Aaron Jerome, de gemaskerde man achter SBTRKT, dit jaar met 'Wonder Where We Land'. Een plaat die evenveel of weinig, zo u wil, techno, house, ambient, R&B als hiphop klinkt. Net zoals bij zijn vorige worp, maken ook nu weer de gastzangers en -zangeressen talrijk hun opwachting. Ezra Koenig van Vampire Weekend versterkt de ritmes op de kersverse hit “New Dorp, New York” en ook oude bekenden Sampha en Jessie Ware –intussen ook solo succesvol- maken het mooie weer op verschillende nummers.
Wie Jerome gisteren in de Vooruit zou vergezellen was een groot raadsel. Dat de dj met Keniaanse roots van een beetje mysterie houdt behoeft weinig uitleg, maar graag scherpte hij dat de afgelopen dagen nog wat aan door uitgebreid te verkondigen dat er heel veel kon mislopen omdat alles live zou zijn. Groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat SBTRKT geen van die grote namen bij had. Maar het kwam doen met twee –weliswaar enthousiaste- drummers en een podium vol knopjes.
Beginnen deed SBTRKT met enkele nummers vanop de nieuwe plaat. Onmiddellijk viel op dat die een pak experimenteler is dan zijn titelloze debuut. Het publiek reageerde dan ook opvallend gemengd. “New York, New Dorp” passeerde al snel de revue en had veel potentieel om het feest op te hitsen. Maar deed dat niet. SBTRKT hield het op een brave en volledig afgelijnde versie.
Op “The Light” kwam Denai Moore –eveneens het voorprogramma- even meezingen, om daarna even snel weer te verdwijnen. Op oude kleppers zoals ‘Never Never' en ‘Pharoahs’ werd wél stevig gedanst, maar viel toch vooral de afwezigheid van Jessie Ware en Sampha –wel present in 2011- op.
Net toen we dachten toch een beetje teleurgesteld naar huis te gaan, zette SBTRKT ”Wildfire” in. Geen gepoetste versie, maar een uitgesponnen live versie waarop iedereen alles losliet. Wat daarna volgende bewijst wat SBTRKT in zijn mars heeft. Energiek het podium overvliegen en bezeten aan 35 knopjes tegelijk draaien, twee micro’s en drie drumstokken tegelijk gebruiken om bij elk nummer zijn sound heel subtiel te laten aanzwellen tot de ultieme climax.
En dat gold voor alles wat daarna kwam. Absoluut hoogtepunt was een 10 minuten durende versie van “Lotusflower”, origineel een nummer van Radiohead. Hen coveren doe je niet straffeloos. Maar zet er een beat onder, drijf het nummer tot etherische hoogtes en maak er dansbare melancholica van zoals SBTRKT gisteren deed, en niemand zal het je nog kwalijk nemen.
Met amper tijd om nog naar adem te happen, werden daarna nog langgerekte en broeierige topversies van “Hold On” (ft. Sampha) en “Right Thing To Do” (ft. Jessie Ware) door een uitbundige Vooruit gejaagd. Als iemand bovenstaande stemmen in het begin van het concert nog miste, was dat met de ogen toe inmiddels heel snel vergeven.
Organisatie: Democrazy, Gent
Jack White mag dan al een vergevorderd stadium van het rocksterrendom bereikt hebben, op een podium harkt hij nog altijd stevig door alsof hij in zijn eigen garage van jetje staat te geven. Wij zien er nog altijd het equivalent van Jon Spencer in, maar dan met wat meer gitaarvernuft (en een grotere bankrekening). Jack White is wel degelijk een gitaarheld, maar dan eentje die niet kiest voor allerlei technisch ingewikkelde solo’s, wel een held die met brio zijn gitaar laat gieren, janken, huilen en openrijten.
Wij herinneren ons nog klaar en duidelijk onze eerste kennismaking met dit talent, de legendarische doortocht van de jonge White Stripes in de AB Club in 2001. Jack White bleek nu 13 jaar later nog niets van die jeugdige gretigheid verloren te zijn. Integendeel, met zo een uitgebreid arsenaal aan prachtsongs en een stel gedreven muzikanten in de rug kon hij de teugels in Vorst nog veel rijkelijker loslaten.
De splijtende instrumental “High Ball Stepper” was de oerknal die de set opende, het was meteen duidelijk dat vuile rock’n’roll en ontvlambare blues vanavond de hoofdrol zouden opeisen. Daarnaast toch ook een behoorlijke scheut country, de ene keer sober en eerlijk (“Temporary Ground”), de andere keer geniaal ontspoord (“Wheep Themselves To Sleep” en een zeer fijne country versie van “Hotel Yorba”). Jack White groef ook gretig in zijn White Stripes catalogus met onder meer een schuimbekkend “Dead Leaves and The Dirty Ground” en met de gortige blues van “Cannon” en “I Fought Piranhas”.
White’s stem haalde geregeld het bereik van de jonge Robert Plant, in combinatie met dat heerlijke gitaargeweld waren de Led Zeppelin referenties dan ook niet uit de lucht gegrepen. White leek trouwens het soort gitarist die voortgaat op de ingevingen van het moment, een rocker die spontaniteit hoog in het vaandel draagt en zijn songs vaak als ruwe brokstukken aan elkaar lijmt met geïmproviseerde pattex (zo begrijpt u ook waarom wij in onze gedachten geregeld bij Jon Spencer aankomen). Hij maakte het op die manier zijn begeleidingsmuzikanten niet altijd even makkelijk, maar de ervaren rotten waren verdomd goed bij de les. Het klonk vanavond dan ook allemaal ongeremd, snedig en vooral rauw, en zo hebben wij de rock’n’roll nog altijd het liefst op onze boterham.
Dit avondje top rock’n’roll van de meest driftige soort kreeg een overrompelende bisronde met een bruisend “Icky Thump” (de zoveelst White Stripes klassieker), een denderend “Steady As She Goes” (het Raconteurs paradepaardje) en een alleraardigst duo uit de nieuwe plaat “Would You Fight For My Love” en “That Black Bat Licorice”. Natuurlijk mocht de uitbundige finale ”Seven Nation Army” niet ontbreken, het was dan ook uitermate fantastisch dat een rockgrootheid als Jack White zo een krachtige set kon afsluiten met iets wat inmiddels uitgegroeid is tot een internationale hymne. En het doet toch zoveel meer deugd om “Seven Nation Army” samen met the man himself in levende lijve te mogen meemaken dan ergens op een idiote voetbalmatch. By the way, hier een paar kilometer verder stonden diezelfde avond De Rode Duivels in een kil Koning Boudewijnstadion een zielloze vertoning te geven, wij wisten wel beter.
Jack White is een held…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://jackwhiteiii.com/live-photos/ (@ David James Swanson)
Organisatie: Live Nation
Het heeft eventjes geduurd voor de hype het Kanaal overgewaaid was, maar nu is Royal Blood ook heet aan deze kant van het zeitje. Met enkel een debuutalbum op het conto de grote zaal van de AB in recordtempo uitverkopen, faut-le-faire. Wij hadden ons voorgenomen om zo onbevooroordeeld mogelijk dit powerduo te evalueren, en aangezien we enkel de single “Figure it out” kenden, zou dit geen onoverkomelijke opdracht zijn. Rockduo’s maken meestal heel veel lawaai, dat is nooit het probleem, de vraag was of dit Zuid-Engelse duo ook de songs had om ons te overtuigen. Deze zomer zagen we Drenge op Pukkelpop, en dat was vooral veel lawaai, maar weinig memorabele songs.
Tijdens het voorprogramma, waarover hieronder meer, zagen we al dat er een beest van een drumstel links op het podium stond, het beloofde te gaan knallen. En dat werd al direct bewaarheid in de opener, “Hole”, een openingssalvo alsof Rage Against the Machine uit de doden was opgestaan. Bassist en zanger Mike Kerr weet met effectpedalen en verschillende basgitaren een ruige en energieke gitaarsound te imiteren, met veel stonerrock en bluesinvloeden. De man klinkt als Josh Homme die de helft van zijn band buitengesmeten heeft en voor de afwisseling eens wil bewijzen dat je ook op vier snaren de blues kan spelen, zoals in “Come on over”. “Cruel” kon best een smartlap van onze eigenste Ruben Block zijn, zodat de aanwezige West-Vlaming met de Triggerfinger T-shirt goedkeurend kon headbangen.
Dat deden de twee dulle teefjes die voor mij in de zaal stonden ook bij “Figure it out”, alsof ze door een zwerm Afrikaanse bijen aangestoken waren. Geen idee wat Tim Vanhamel tegenwoordig uitspookt, maar toen we onze ogen sloten bij “You want me”, leek het of hij over het podium kronkelde. Zo halfweg hadden we ons oordeel klaar, Royal Blood heeft niet alleen een vette, bluesy sound, maar ook een goeie reeks songs. Het publiek kende duidelijk nog niet alle nummers, want anders zou het dak er al vroeg afgegaan zijn, nu moesten we wachten tot bij de finale bij de opeenvolging “Ten ton skeleton”, een meezinger in QOTSA-traditie, “Loose change” , Jack White op zijn sexiest ,en de knaller “Out of the black”.
Aan de band zal het niet gelegen hebben, want drummer Ben Thatcher ging op zijn drumstel gaan staan terwijl zanger Mike Kerr met zijn bas het publiek indook. Geef het publiek nog een paar maand, en in maart zal het koken in de AB.
Waar Royal Blood heavy, maar ook heel toegankelijk was, was het voorprogramma heel andere koek. Bad Breeding was schreeuwlelijke pokkeherrie, echte punk in de stijl van Dead Kennedys. Heel toepasselijk brengen ze hun singles uit op ‘Hate Hate Hate records’, er zit inderdaad veel woede in deze Engelse band. De zanger zat het grootste deel van de set voorovergebogen zijn songs uit te spuwen. Punk die klinkt als bijtende soda, dat was het. De meelopende geluidsfragmenten op de achtergrond deden ons denken aan de guerrillapunk van Vandal X zaliger. In ware punktraditie was het na 25 minuten over en uit.
Royal Blood setlist: Hole / Come on over / Cruel / Figure it out / You want me / Better strangers / Little monster / Blood hands / Careless / Ten Tonne Skeleton / Loose change / Out of the black
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Het Londense Klaxons is onmiskenbaar verbonden met de nu- rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Er waren een goede zeven jaar terug een pak opkomende bandjes in het genre , nu schieten er maar een handvol meer over , waaronder ook Hot chip en Kasabian die sterk putten uit dit vaatje.
Eén plaat is zeerzeker in het geheugen gegrift , ‘Myths of the near future’ met de huppelende songs “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers” . Ze zaten dan ook op het eind van de set en zorgen nog steeds voor dat ietsje meer . Eigenlijk moeten ze het hebben van single werk, want de temperatuur steeg en de aandacht verscherpte bij een “Echoes” en de huidige single “There is no other time” uit ‘Love frequency’, sterkhouders om het ander mainstreamwerk (zeker in het midden van de set) wat op te vangen .
Aan dynamiek ontbrak het zeker niet . Het kwartet , onschuldig wit gekleed , ging gretig te werk . De eerste songs “New reality”, “Atlantis to interzone”, “Gravity’s rainbow” en “Valley of the calm trees” klonken snedig ; hier gaven de samenzang en de wisselende zangpartijen zeggingskracht.
Een uitverkocht Bota onthaalde z’n band erg warm . Net als de andere concerten die vanavond in de Bota geprogrammeerd stonden , werkten de songs aanstekelijk dansbaar. In de bis werden eerst alle rockregisters opengetrokken en kwam zelfs een Iggy om de hoek kijken. De frisse, twinkelende grooves hadden we dan opnieuw met “Children of the sun” en het afsluitende “It’s not over yet”.
The Klaxons kunnen hun materiaal op plaat wat aan het herkauwen zijn , live zijn en blijven ze leuk en opwindend.
Organisatie: Botanique , Brussel
Voor wie houdt van de dancepop/elektronica /synthpop van het Britse Hot Chip komt aardig aan zijn trekken op wat New Build te bieden heeft . Hot Chip is nauw verbonden , gezien Felix Martin en vooral Al Doyle van de band er deel van uitmaken; deze laatste staat dan ook in voor 2 Bears.
Soms zijn ze zelfs met zes maar vanavond waren ze te zien als trio die nu net hun tweede plaat uithebben . ‘Pour it on’ volgt ‘Yesterday was lived & last’ op , een heerlijke portie electropop , die op dampende , zeemzoete, hypnotiserende en aanstekelijke wijze jaren 80 Eurotrance en house integreert.
Een goede 45 minuten werden in dit dancebad ondergedompeld . De aanwezigen in de pittoreske Witloof Bar , konden het zaterdagavond gevoel ideaal inzetten. Het materiaal werkte op de dansspieren , trancegerichte , bezwerende , opbouwende , groovende, pompende beats op z’n Underworld en de opzwepende percussie maakten songs als “Different kind” en “The sunlight” nog hitsender. Wat gas terugnemen kon geen kwaad op enkele sfeervolle , zalvende sounds . Het luchtig , ontspannende , dansbare gehalte bleef hier zelfs meer dan overeind; het publiek kon meteen de realiteit loslaten en zich laten gaan op het klankpalet . Iedereen genoot ervan en het trio werd dan ook sterk onthaald .
New Build - Interessante zijproject of is het meer dan dat …
En intussen konden we verder nagenieten van de man –girl bandje, de Ting Tings die in de Bota Rotonde nog wat bezig waren . Zij hebben al fors moeten inboeten in populariteit … Een opkomend talent en hitbandje rond 2010 , die van de Bota naar de AB gingen en nu bij de nieuwe plaat ‘Super critical ‘teruggeschroefd zijn tot de Rotonde .
Tonnen charisma straalt het duo Jules de Martino en de bevallige Katie White nog steeds uit; ze zijn aangevuld met een derde aan de knoppen en de keys . Een speels , frisse , sprankelende aanpak toch wel, waarbij we nog even konden nazinderen op de tunes van “That’s not my name” en de pompende electro funky beats van waarschijnlijk “Impacilla carpisiung” . Een leuk dansfeestje op het eind dus , na New Build …
Organisatie: Botanique , Brussel
Festival les inrocks 2014 - Palma Violets – Parquet Courts - The Orwells
Palma Violets speelt de rest naar huis
Bij The Orwells kon je gerust stellen dat hun gitaarrock live een pak meer rammelde dan op hun frisse debuutplaat ‘Disgraceland’. Of dat nu ook de bedoeling was is iets anders. De band, en dus ook de songs, waren duidelijk onder invloed van drank en eventuele andere substanties, bij momenten werd er tamelijk richtingloos gemusiceerd. Soms ging het wel de goede richting uit en ontsproot er een gloed van acute energie uit The Orwells, maar over ’t algemeen werd er iets te veel geknoeid met de eigen songs waardoor wij deze overigens talentrijke band met spijt in het hart naar de herkansingen moesten verwijzen. Naar verluidt hadden ze de dag voordien een betere indruk gemaakt in de Brusselse Botanique, de off day was dus misschien te wijten aan een kater ten gevolge van een nachtje stappen in Brussel. Let wel, er zat duidelijk iets in, het kwam er alleen maar bij momenten een beetje gekunsteld uit.
Er zat behoorlijk wat leven in Parquet Courts, één van de interessantste bands die tegenwoordig in het indie-circuit floreren. Ze hadden meteen onze aandacht vast met de geweldige opener “Ducking & Dodging”. Parquet Courts bleek een bandje te zijn met diverse gezichten, op hun meest felle momenten betraden ze resoluut het pad van de snedige indie-punk met “Sunbathing Animal” (Velvet Underground on speed), “Master Of My Craft” en “Light Up Gold II”, elders neigden ze dan weer naar het nonchalante vernuft van Television en de ongedwongen romantiek van The Modern Lovers (“Dear Ramona”). Misschien haalden ze net iets te vaak de vaart uit hun set om van een echt memorabel concertje te spreken, maar dit was alleszins een frisse performance met een stel bruisende songs die in bed gelegen hebben met Pavement, Feelies, Sonic Youth.DIIV en Traams.
Le Grand Mix stond pas helemaal in vuur en vlam met de frontale Britrock van Palma Violets. Yep, wij spreken hier liever van Britrock want het etiket Britpop is voor zo een geweldige groep eerder een affront (ter info, ook The Libertines, een bandje waar die van Palma Violets toch wel sterk naar geluisterd en gekeken hebben, sorteren wij ook graag bij Britrock).
Hier stond een band die rockte, brieste en gedurig ontplofte. Sorry voor de zeer verdienstelijke Parquet Courts, maar Palma Violets speelde met de vingers in de neus en dynamiet in de anus de twee vorige bands moeiteloos naar huis. De immer vitale songs zorgden in de frontzone voor een hartig moshpit-feestje, bommetjes als “Rattlesnake Highway”, “Best Of Friends”, “I Found Love” deden het kot uit al zijn voegen barsten. Palma Violets had ook wat vers materiaal meegebracht, een stel uiterst kwieke nieuwe songs deden ons het beste hopen voor de volgende plaat. De band ging er stijlvol uit met het anthem “14”, ondertussen uitgegroeid tot een heuse klassieker, een krachtig slot van een zeer dynamisch concertje. Eentje om in te kaderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/les-inrocks-2014/
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing + Les Inrocks
John Garcia verdiende zijn steenharde rockstrepen in de jaren 90 bij Kyuss. Hij kan gezien worden als één van de belangrijkste aanstekers van het desert- en stonerrock genre. Zijn laatste plaat met Vista Chino, de nieuwe naam voor Kyuss Lives! na een gerechtelijk geschil met oude vriend Josh Homme, dateert van vorig jaar en mag zeker gehoord worden. Nu doet Garcia het alleen en om zijn eerste soloplaat (zie review) op te nemen nodigde hij schoon volk uit. Robbie Krieger (The Doors) werd opgetrommeld en Danko Jones schreef een nummer. Het werd in de Trix nogmaals duidelijk dat een oude woestijnvos zijn stonerstreken niet verleerd is.
Om de boel vooraf op te leuken was Steak meegekomen. Het viertal uit Londen bracht enkele maanden geleden Slab City (zie review) uit, een zeer degelijk en veelbelovend debuut. Ook live werden er stevige lappen uitgedeeld. Onze zintuigen werden op scherp gezet met snedig snaarspel en een fris ogende frontman die veel meehad van Jon Snow uit ‘Game of Thrones’, maar we wijken af. Er werd simpelweg een ijzersterke set naar voor gebracht. Songs als “Coma”, “Liquid Gold” en “Roadhead” gingen er bij de liefhebbers van het genre in als gegrilde stonersteak. Spek voor onze bek en nu maar hopen dat er in de toekomst bevestiging komt.
Daarna was het tijd voor de man of the evening om het beste van zichzelf te geven. Garcia bewees wederom dat hij niets meer hoeft te bewijzen. Het optreden kwam strak op tijd als een zware dieselmotor op gang. De frontman van menig desertrockband zag er een beetje moe uit en had waarschijnlijk wat last van toursleur. Nieuwe nummers zoals “My Mind” en “Rolling Stoned” werden prima ten berde gebracht door de ervaren achterhoede die meegekomen was en gaandeweg raakte den John in form. “Pilot Of The Dune” uit zijn periode bij Slo Burn en het snelle “Saddleback” werden licht headbangend en met een brede smile op het gezicht door de fans in ontvangst genomen.
Garcia zong zich op den duur bijna te pletter en met een doorweekt hemd ging de vertoning gestaag naar zijn hoogtepunt.
Na een oorverdovend applaus kwam het viertal terug voor een ronkende bisronde die wel heel Belgisch getint was. Garcia riep met twinkelende oogjes zijn goeie vriend Bruno Fevery (Arsenal, Kyuss Lives, Vista Chino) op het podium en met een extra gitaar erbij was het feestje compleet. “Supa Scoopa And Mighty Scoop”, die al een prijs verdient als origineelste songtitel, en “The Green Machine”, die min of meer gezien kan worden als the international stoneranthem bij uitstek, grepen ons vastberaden naar de keel en de Trix Club werd vakkundig ingepakt.
Door al het moois dat we mochten aanhoren waren we zelfs vergeten dat we niet gegeten hadden voor avond en dat is een hele prestatie, geloof me. We reden gelukkig en voldaan huiswaarts want we hebben onze portie rock met heel veel goesting en graagte naar binnen gespeeld!
Organisatie: Trix Antwerpen ism Heartbreaktunes
Paolo Nutini heeft met ‘Caustic Love’, zijn laatste worp, een veelzijdige plaat gemaakt die veel verder reikt dan de lichtvoetige popsongs die velen van hem verwachten. Dat was gisteren ook te zien aan het publiek in Vorst Nationaal. Niet alleen vrouwen kwamen luisteren –en ook goed kijken- naar de 27-jarige Italiaan, ook de mannen waren stevig vertegenwoordigd.
Nutini trapte zijn set onmiddellijk af met de twee grootste hits op zijn recentste plaat. “Funk My Life Up (Scream)” toonde meteen wat Paolo en zijn 9-koppige band die avond voor ons in petto hadden. Perfecte popsongs overgoten met een flinke dosis soul en een vleugje bigband. De muziek –en de zwarte achtergrondzangeres- mochten ons dan onmiddellijk aan het wiegen brengen, het was Paolo’s rauwe, korrelige stem waar het publiek al na één kreet voor bezweek. Zwoel, perfect in evenwicht en groovy. Een gouden combinatie die onmiddellijk herhaald werd tijdens “Let me down Easy”.
Jammer genoeg koppelden Paolo en zijn band daarna een versnelling terug naar de iets makkere lovesongs en zakte de set een beetje ineen. Waar de suikerzoete lyrics anders vermomd zitten onder dat schorre stemgeluid, werden ze hier gevoelig zichtbaar. Bij het van alle overbodigheid gestripte “New Shoes” en “Looking For Something” steeg Nutini dan ook niet uit boven de gemiddelde popzanger.
De kentering kwam er toen de industriële koplampen plots verduisterd werden en kleine witte lichtjes een eenzame Paolo en zijn gitaar verlichtten. Toen “Better Man”, akoestisch en solo werd ingezet werd er collectief en hoorbaar naar adem gesnakt. “Diana”, een song die ook door Jeff Buckley gezongen had kunnen zijn, ging op hetzelfde elan verder.
Tijdens die ingetogen nummers viel hard op hoe Paolo niet de Italiaanse macho is die we op Rock Werchter over zijn zonnebril zagen loeren. Het is pas ruim over de helft van zijn set dat de schuchtere frontman –met onbegrijpelijke bindteksten- écht los kwam. Dat hij even het haar uit zijn ogen schudde, de onwennige heupbewegingen achter zich liet en de ziel uit zijn lijf brulde. Zonder echt moeite te moeten doen. Achtereenvolgens sneden en zalfden “Cherry Blossom”, “Pencil Full of Lead” de ziel van een uitzinnig Vorst. Als er nog een eenzame ziel in het publiek niet overtuigd was, dan ging die bij “Iron Sky” volledig overstag. Een perfect opgebouwde song die stap voor stap opbouwt naar de perfecte climax en -na een gesampeld stukje Charlie Chaplin uit ‘The Great Dictator’- volledig uiteenspat.
‘We’ll rise’, het gebrulde mantra tijdens dat nummer, geldt als de perfecte profetie. Dat hij na zo’n plaat en nog een paar van die optredens, naar de top klimt, daar bestaat geen twijfel over.
Organisatie: Live Nation
Wie opgroeide in de jaren negentig met bands als Nirvana, Sonic Youth en andere Pixies zal zeker dit Frans trio uit Picardië weten te pruimen! Net als de band van Cobain bestaat So Was The Sun uit een zanger/gitarist, een bassist en een drummer. Nadat ze eerder al twee albums uitbrachten, is ‘By Far The Worst/In Memory Of The Milk’ een dubbele single in eigen beheer. Het zijn twee lekkere, no nonsense en catchy rocktracks die sterk de invloed vande genoemde bands uitademen maar ook refereren naar de sound van Foo Fighters, In Crooked Vultures en Queens Of The Stone Age. De twee nummers zijn zeer goed uitgewerkt, spatten lekker uit de boxen en vallen verder op door de prima vocalen van Palem Candillier. Wat ons betreft een meer dan aangename kennismaking! Wie zelf So Was The Sun wil ontdekken, surft naar http://www.sowasthesun.fr/.
Het NYse The Antlers rond zanger Peter Silberman en multi-instrumentalist Dirby Cicci staan al een paar platen garant voor dromerig , ingetogen songs in een sfeervol kader . Af en toe is er een niet voor de hand liggend geluid , met avontuurlijk , creatief, ingenieus verrassende wendingen , een nevelig decor door de elektronica soundscapes en zijn hoge uithalende , emotievolle, breekbare vocals .
Op de nieuwe plaat hebben we een reeks onthaastingssongs , soms mooi uitgesponnen , rustig voortkabbelend die een soort impressionisme ademen en door sublieme arrangementen zijn omgeven , vooral piano en trompet doen hier hun werk om de gevoeligheid wat aan te scherpen .
Met opener “Palace” worden we meteen in die sfeer ondergebracht en met “Doppelgänger”, “Director”, “Revisited” en “Surrender” hebben we enkele gemoedelijke hoogstandjes . Verfijnd album dus .
Een kleine tien jaar terug was het NYse CYHSY rond Alec Ounsworth één van die hippe indiebandjes bij uitstek . Hun titelloos debuut werd de hemel ingeprezen . We werden meteen meegevoerd in die unieke sound van robuuste, broeierige en zalvende retro en freaky, dromerige, zwevende (sprookjesachtige) psychedelicatunes, bepaald door die kenmerkende, zeurderige zang, slordig , speels en ongedwongen . Songs als “Over & over again” en ”The skin of my yellow country teeth” waren in het geheugen gegrift!
De daaropvolgende ‘Some loud thunder’ en ‘Hysterical’ hebben nog die bezwerende twinkelende grooves , maar beklijven minder. Natuurlijk sprongen er telkens een paar nummers bovenuit als “Mama, won’t you keep them castles…” , “Satan said dance” “en Maniac”, “Hysterical” en “Into your alien arms” van de laatste.
Hoewel de muziek met de jaren lauwer werd onthaald , Ounsworth al heel wat bandcrisissen heeft overleefd, is de sound er niet minder om . De elektronica en synths zweven op sfeervol gepaste wijze over de nummers heen . Met songs als “Coming down” met Matt Berninger (The National btw) en “Beyond illusion” komt de band terug sterk weg door die bezwerende, fris rockende groove . Ook de dromerige “As always” , “Blameless” , “Little moments” en “Impossible request” zijn de moeite door hun evenwichtige stijl en opbouw . De paar mindere nemen we er bij!
Kortom , CYHSY blijft een te koesteren band en slaagt er nog steeds fijne pop af te leveren , alleen het jongere publiek is er minder warm voor …
De in Berlijn wonende Amerikaan Tom Krewell verloochent die Duitse krautrock zeker niet in z’n mistige, dromerige , zweverige , sfeervolle songs . Ze zijn meer gelaagd en subtieler dan op de vorige ‘Total loss’ ; ze zijn omgeven van r&b , orkestratie, postdubstep en trippop geluidjes, gedragen door z’n karakteristieke, licht galmende falsetto stem , die - minder dan op die vorige -, op het voorplan treedt . Alles lijkt evenwichtig verdeeld tussen akoestische en elektronische arrangementen. Op die manier klinkt het geheel toegankelijker en minder weird. “What you wanted” , “Face again”, “Precious love” , “A power” en “Very best friend of” zijn het meest extravert en roepen tunes op van Jamie Woon, James Blake en The xx. “Repeat pleasure” is een aangenaam sfeervol poppy nummer en vormt samen met het licht bombastische “Words I don’t remember” het single aanbod. Rodaidh McDonald (The xx , Savages, Gil Scott-Heron) tekende voor de plaat en zorgde dus voor die muzikale balans in Krewells emotionele leefwereld …Fijn plaatje opnieuw!
Pennywise – Rise Against
Ancienne Belgique
Brussel
Geen wapenstilstand dinsdagavond in hartje Brussel maar een heerlijk salvo aan punkrocksongs van jonge en minder jonge helden uit het genre.
AB was helemaal uitverkocht voor het trio bands dat op 11 november ons land aandeed voor een heel gesmaakte doortocht.
Opener Emily’s Army moesten we helaas laten voor wat het was wegens het te laat aanzetten naar onze hoofdstad en het moeizaam vinden van een parkeerplaatsje eens ter plaatse. De jonge band uit California deed eerder deze zomer oa. De Lokerse Feesten aan en heeft recent een EP uit getiteld ‘Swim’. In AB werd de band aangekondigd onder de naam ‘Swimmers’. Een grappig bedoelde stunt om de aandacht te vestigen op de nieuwe EP? Of toch een definitieve naamsverandering? Time will tell!
Iets voor 20u00 was het al de beurt aan de legendarische punkrock band Pennywise, ontstaan in 1988 en al jaren een vaste waarde in het wereldje, genietend van heel wat aanzien en respect! Al liggen de beste jaren en songs van de band toch al een tijdje in het verleden en kon de terugkomst van origineel zanger Jim Lindberg en het uitbrengen van een nieuwe CD dit jaar ‘Yesterdays’ (met heropgeviste oude nummers) voorlopig niet echt een kentering brengen.
Het optreden was hiervan het beste bewijs : degelijk, zonder meer, maar tevens zonder het ‘heilige punkrock’ vuur van vroeger, zonder het scherpe kantje of het heerlijk rauwe en snelle spervuur van vroeger. Natuurlijk was er sfeer en fun en blijven nummers als “My own country”, “Same old story” en vooral “Society” en “Fuck authority” zeer genietbare meesterwerkjes. Om van het alom gekende en voorspelbare eindnummer van elke Pennywise set nog maar te zwijgen : “Bro Hymn” dat voor de verandering luid werd mee gescandeerd door de ganse zaal! Blijft enig mooi om zien en horen…
Tussendoor hadden de 4 heren van Pennywise ook al wat ouder werk geserveerd (oa. opener “Pennywise”) en een cover van Bad Religion (“Do what you want”) en niet van de Ramones!
Al bij al een vrij korte set, goed gebracht maar weinig verrassend en zeker niet hun beste optreden ooit in België en bijgevolg geen show die zal blijven hangen.
Het optreden van Rise Against (1999) daarentegen zal allicht toch iets langer blijven hangen! Ik had een vermoeden dat de band uit Chicago met de jaren gegroeid was en dat hun populariteit navenant was toegenomen, toch had ik dergelijke puike prestatie niet verwacht en nog minder de uitzinnige reactie van het voltallig publiek!
Zanger Tim McIlrath en zijn muzikanten hadden van bij de krachtige opener “Ready to Fall” het publiek meteen stevig vast en dat zou duren tot na de afsluiter “Savior”. De band speelde een heel energieke, zuivere en goed uitgebalanceerde set (knappe stage ook!) met nummers uit zowat alle CD’s die ze op hun conto hebben al lag de nadruk logischerwijs wel op hun 2 laatste schijfjes : ‘Endgame’ en ‘The Black Market’.
Het publiek reageerde al even energiek en enthousiast en brulde massaal alle teksten moeiteloos mee. De zanger leverde een puike prestatie en kon zijn typische stemgeluid/timbre zonder veel (zichtbare) inspanning live waarmaken. Tijdens het nummer “Give it all” ging hij even het publiek van dichtbij groeten, een paar nummers later werd de band getrakteerd op een reuze circle pit…om maar te zeggen dat het een boeiend en aanstekelijk concert was. De volledige (1ste) set duurde in totaal zo’n 15 nummers met als uitschieters “I don’t wanna be here anymore” en “Satellite”. Daarna nam de band een beetje gas terug en werd het publiek getrakteerd op 2 meer ingetogen nummers die (semi) aloestisch werden gebracht : het recente “People Live Here” en het breekbare “Swing Life Away”.
De bisronde bestond zoals verwacht uit de meezinger “Make it Stop”, een melodieus maar stevig nummer met een mooie boodschap (aanklacht tegen homofobie en pesten) en het eerder vermeldde “Savior”.
Heel geslaagde passage van een fantastische band, die ruim anderhalf uur de talrijke fans wist te overtuigen en zonder enige de AB tot 22u30 plat speelde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/swimmers-11-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pennywise-11-11-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rise-against-11-11-2014/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
De verwachtingen waren hooggespannen voor Jillian Banks, de frêle zangeres van de electro-pop band Banks uit de US. Exact één jaar geleden stond ze in de intieme Rotonde, gisteren trapte ze haar Europese tournee met nieuwe plaat ‘Goddess’ af in een uitverkochte Orangerie. In die tussentijd werd ze overal opgehemeld en zowel MTV, BBC en onze eigen kwaliteitspers bombardeerden haar tot een van de sounds van 2014.
Jillian was volledig volgens de regels van de hipsters- die ook 90 % van de zaal bevolkten-, gehuld in een zwarte croptop, dito lange rok en cape. Badend in een mysterieus licht trapte Banks hun set af met “Brain”, “Goddess” en “This is What it feels Like”. Nummers die allemaal op herkenningsapplaus onthaald werden, maar toch ook al voor wat vertwijfelde blikken in het publiek zorgden. Niets mis met de donkere zalvende elektro soul, maar wanneer de zangeres uithaalde, klonk het op sommige momenten gewoon vals. Was het de schuld van de audio-effecten die haar sound voller, elektronischer en meerstemmig moesten laten klinken of was Jillian gewoon minder in vorm?
Een combinatie van de twee zal doorheen het verdere optreden blijken. De band was op hun best tijdens “Before I Ever Met You”, wanneer lage bassen door de zaal dreunden en de zangeres ook haar stem donker en onder controle hield. Of toen ze zelf aan de piano kroop om “Fall” in te zetten. Op “Drowning” , “Warm Water” en “Waiting Game” kreeg het publiek min of meer wat ze wilden. Een etherische opbouw met pulserende climax. Echt losbarsten deed het echter niet. Daarvoor hing er te weinig dreiging in de lucht en klonk alles net iets te braaf en gepoetst, in plaats van vuil en rauw. Verrassend hoogtepunt was “Bedroom Wall”, een hypnotiserende song met een evenwichtig juist gebruik van hun typerende echosound, van op de eerste EP ‘London’.
Wie een mix van scheurende beats, atmosferische geluiden met daarop de emotionele soulstem van Jillian verwachtte was eraan voor de moeite. Het was niettemin een mooi spektakel om naar te kijken. Met Jillian’s looks -de hipsterversie van ‘Wednesday’ van ‘the Adams Family’-, een gespeelde verlegenheid in haar tussenteksten en zwierige podiummoves zit het goed. Maar misschien moet ze iets minder aandacht besteden aan imago en iets meer aan stemcontrole en een goede soundcheck.
Of misschien moeten wij onze verwachtingen iets bijstellen en de jonge Banks de tijd geven te groeien en de hype te overstijgen.
(Pics homepag Jan Govaert)
Organisatie: Botanique, Brussel
I Love Techno 2014 – Keep On Loving …
I Love Techno 2014
Flanders Expo
Gent
2014-11-08
Ilse Verzieren
E17 vanuit Kortrijk, richting Gent. Als je de weg naar Flanders Expo nog niet kende, dan kon je gewoon de auto’s met Franse nummerplaat volgen. Niet alleen de Fransen komen massaal naar dit technofestival, I Love Techno kent vele buitenlandse bezoekers. In totaal vonden 26.000 mensen hun weg naar Gent om een hele avond op pompende beats te dansen.
Als je aankomt op in Flanders Expo weet je al meteen dat dit niet zomaar een technofuif is. Het is één groot verkleedfeest. Daar spelen de merchandisers maar al te graag op in. Mocht je voor de gelegenheid geen supermanpak, hondenpak en feeënjurk gevonden hebben, kon je altijd bij de Eristoff-stand terecht voor een lekkere warme wolvenmuts, of je kon je haar laten bijwerken bij de kapper.
Naar aanloop van de negentiende editie van I Love Techno werden de Red Bull Elektropedia Awards uitgereikt. Lefto, een Studio Brussel-dj, werd bekroond tot beste dj van het jaar. Dit jaar was er geen Redbull Elektropediazaal, maar de Black Room bevond zich voor de gelegenheid in het middenstuk. Daar mocht de winnaar van de Jim Contest Janick Megroot de aftrap geven. De zaal stond niet vol voor Megroot, maar het enthousiasme van de jongeman werkte aanstekelijk. Wat hij deed, deed hij met veel goesting. Dat kon het publiek wel lusten.
Wij waren alvast gestart bij de ervaren rot Marco Bailey. Raving George had de Red Room voor geopend verklaard en ze had daar het publiek opgewarmd voor Marco Bailey. De Belgische dj Marco Bailey draait in clubs over de hele wereld en I Love Techno is voor hem toch een beetje thuiskomen. De sfeer in de Red Room was heel goed, dat voelde je aan de warmte als je de zaal binnenkwam. De zeshoeken in de zaal flitsten doorheen het publiek, op het ritme van de beats.
Op het einde van de set ruilden we de Red Room in voor de Blue Room, want daar ging Underworld aan hun set beginnen. Al meer dan 20 jaar gaan zij de wereld rond om fantastische dancemuziek te verspreiden. De Blue Room was dit jaar heel groot, maar dat was zeker nodig om zo’n grote naam te ontvangen. De intro schepte al een magische sfeer in het publiek, dat wild werd bij de eerste tonen. “Praise The Lord”, zongen ze, en vele aanwezigen waren inderdaad dankbaar voor hun komst. Zanger Karl Hyde is ondertussen al de vijftig gepasseerd, maar hij nam het publiek op zijn wenken mee. Het wekt heel wat respect op om te zien hoe hij zich kan inleven in de muziek en zich laat meeslepen op de beats. De komst van Underworld was wel een verademing tegenover de zwaardere technobeats. We hebben de set jammer genoeg niet uitgedaan, waardoor we de grote klepper “Born Slippy” hebben gemist, maar we hebben in ieder geval genoten van het Britse trio.
Wie genoeg had van de rust en zin had in een feestje, kon zeker bij Vitalic zijn gading vinden. De warmte die we daarvoor bij Marco Bailey hadden gevoeld, had plaats gemaakt voor zwetende en plakkende lijven. Daardoor was het al snel tijd geworden voor verfrissing. De drukte aan de togen deed ons aanschuiven aan een toog waar het minder druk was en die vonden we in de Black Room. Op dat moment was KR!Z daar bezig aan zijn set, maar die kon ons niet overtuigen om in de Black Room te blijven.
Duke Dumont wouden we niet missen. De Britse DJ heeft een Grammynominatie in de wacht kunnen slepen voor zijn hit “Need U 100%” en het is vooral hierdoor dat hij naambekendheid verwierf. Het duurde zelfs niet lang vooraleer hij de topper op het publiek losliet. De zangeres was fantastisch om live te horen, wat een stem was dat! Zeker toen ze I Got U zong, leek het alsof de echte Whitney Houston daar stond. Daarna werd de set iets vlakker en het publiek kalmer, ondanks de vele aanmoedigingen à la ‘Make some noise’! Daarna hebben ze ons eigenlijk nooit meer echt kunnen overtuigen. Hetzelfde gevoel hadden we bij Klangkarussell. Wanneer de kleppers aan bod kwamen was de sfeer heel intens, maar voor de rest bleven we eigenlijk wat op onze honger zitten.
Aan de t-shirts te zien was er ook veel volk aanwezig voor Paul Kalkbrenner. Het grootste verschil tussen het publiek van Klangkarussell & Duke Dumont en Paul Kalkbrenner & Underworld is ongetwijfeld het leeftijdsverschil. Hoe dan ook, Paul Kalkbrenner blijft een grote meneer, ook voor de jongere generatie. Als je de Blue Room binnenkwam, kon je alleen maar vaststellen dat die hele grote zaal ook helemaal vol zat. Kalkbrenner voelt ook helemaal niet de neiging om zijn set vloeiend te laten doorlopen. Meermaals liet hij gewoon de muziek stoppen om dan een andere plaat te starten. Het publiek was Paul heel dankbaar en hij kon vaak op luid gejuich en applaus rekenen. Een kwartiertje voor het einde kwam dan toch het moment waar velen op gewacht hadden: “Sky + Sand”. Camera’s gingen in de lucht, iedereen wou dit stukje Paul meenemen naar huis.
Na Kalkbrenner hadden we een beetje moeite om ons nog te vestigen op één plaats. Boys Noize was heel goed bezig in de Yellow Room, met leuke visuals erbij. Jeff Mills in de Red Room was nog zo’n klepper, maar daarna zijn we toch nog eens teruggekeerd naar de Yellow Room om naar de set van Audion & Tiga te gaan. Waar we wel mee wouden afsluiten was Ten Walls. Tegenwoordig staan ze in de hitlijsten met “Walking With Elephants” en iedereen is er gek van. Hun set had een beetje een gelijkaardige stijl, maar opnieuw werd het pas echt goed als het nummer zelf aan de orde kwam. Daar is nu eenmaal niks aan te doen. Scoor je als dj een hit in het commerciële circuit, dan wil iedereen die horen.
Deze editie van I Love Techno zullen we ons zeker blijven herinneren. Het blijft een festival dat altijd zal fascineren en tot de verbeelding zal spreken …
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
GoneWest 2014 - Einstürzende Neubauten – ‘Lament’ - Pakkend oorlogsepos
Einstürzende Neubauten
Loods NMBS (Diksmuide)
Diksmuide
2014-11-08/
Johan Meurisse
Indrukwekkend , imposant , boeiend , gevoelig , pakkend , dat zijn de eerste woorden die ons te binnen schieten na de twee uur durende wereldpremière ‘Lament’ van Einstürzende Neubauten. De bezielde Duitse band , onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig , en is , blijft spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie.
Live slaan ze ons steeds met verstomming en laten een diepe indruk na. In het kader van de Groote Oorlog heeft Blixa/Hacke en hun band de nagedachtenis van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog 100 jaar terug in een muzikaal beleven en performance omgezet (‘Lament’).
Een enorm ambitieus project, een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel interessant , ontroerend maakt ; de sound is rijkelijk gelaagd en het concept laat veel tot de verbeelding over.
GoneWest heeft al een paar opmerkelijke events vorige maand georganiseerd (o.m. Arno , Ozark Henry, Amatorski ), heeft met Einstürzende alvast een unieke band gestrikt en overtuigd en in december volgen er nog een paar nl. Alan Stivell en John Cale .
De plaat is nog maar net uit en voor velen hier dus hier de wereldpremière in een kille loods van de NMBS in Diksmuide te zien en te horen, op een steenworp van de IJzertoren, wat de vroegere ervaringen in de Westhoek nog intenser maakten.
Een internationale opkomst , want naast ons landje kwamen een pak Duitse fans + uit alle uithoeken van Europa . Respect dus . De locatie was historisch en deed ons terugdenken aan de begindagen waar deze band zo al optrad; een ideaal decor , een Magasin 4 in de zoveelste macht om de schroot/ afbraaksound, de soundscapes en de percussie (in welke vorm ook) van Einstürzende optimaal tot hun recht te laten komen . En dat was zeker imposant bij het eerste nummer “Kriegsmaschinerie”, waar van alles van zelf geconstrueerde instrumenten , percussie, staven , metalen platen , kettingen, vuilbakken , plastic pipes, kortom rommel werd bovengehaald; meteen werden we met verstomming geslagen . Alsof de kanonnen over ons heen donderden … Zonder een woord houdt Blixa pancartes omhoog van o.m. "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Einstürzende is meer dan zomaar een optreden , jawel het is een totaalbeleven, waarbij we hier vanavond een aangrijpende , treurnis geschiedenis les kregen … ‘een neverending oorlog in onze wereld van vandaag’ .
Geen projecties op het achterplan , nee, ze laten het aan onze verbeelding over wat hun muzikale kunst te vertellen heeft . Een voorstelling die ontroert, soms niet onder woorden te brengen is , zelfs ongrijpbaar is ...
De ganse plaat kregen we in chronologie . “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” waren Einstürzende op hun best, ongenaakbare hoogtes, door de percussie op platic pipes , een mars door de loopgraven, een telegramconversatie, hymnes of het strijdlied van de Harlem Fighters ( de eerste Afro- Amerikaanse infanterie die meevocht met de Fransen) door Hacke gezongen , later dan nog eens door Blixa zelf .
Een strijkersensemble maakte het geheel zalvender of kon huiveren .
Blixa z’n vertel/praatzang was in de drie landstalen , kippenvel kregen we met “In de Loopgraaf” , deze van Hacke in het Engels en Duits.
Wat er ook te beleven viel , in dit concept vielen experiment , subtiliteit , finesse en schoonheid samen . Af en toe was er ademruimte voor een traditioneler instrumentarium . Op het eind was het terug even doorslikken op het sober, verstilde “Sag mir wo die blumen sind” en op “Der beginn des weltkrieges” , waar Blixa nog meer in onze ziel boorde als dierenimitator .
Enkele oudere nummers werden toegevoegd in de setlist , het energieke “Let’s do it a Dada” en het sfeervolle “Ich jehe jetzt”, wat sterk werd geapprecieerd en een tandje bijzette in zeggingskracht.
Wat we vanavond zagen en hoorden, zinderde na . De muzikale kunst van Einstürzende Neubauten houden we hoog in het vaandel . De samenwerking van talrijke organisaties onder GoneWest kan fier terugblikken op wat deze band heeft verwezenlijkt met de jaren . Nog steeds zorgen zij voor iets aparts, unieks.
Een ‘E.N.’ op z’n best mét een niet te missen tour!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/einst-rzende-neubauten-08-11-2014/
Meer info van de events www.gonewest.be
Organisatie: GoneWest
Kasabian, groot in de UK, iets minder bij ons. In hun thuisland zijn ze steevast headliner van de grote festivals, hier kunnen ze Vorst Nationaal nog niet helemaal laten vollopen, zelfs al brengen ze een omvangrijk pak ladderzatte fans mee uit hun thuisstad Leicester.
Kasabian is een band die het in eigen land al tot stadionact heeft gebracht zonder daarbij al te veel toegevingen te doen qua sound, en dat stemt ons tevreden. Kortom, Kasabian is groot, maar blijft geloofwaardig. En vurig en explosief, zo blijkt wel degelijk vanavond.
Eén van de grote sterktes, wat wij de vorige keer ook al merkten in Lille in 2012, is dat Kasabian geen opwarmingsronde behoeft, de groep schiet gelijk al met volle kracht enkele van hun scherpste pijlen af. Het opwindende “Bumblebee” is de bom van dienst die al meteen de party in gang zet. Met de hoogst energieke knallers die daarop volgen “Shoot The Runner”, “Underdog”, “Where Did all The Love Go” en “Days Are Forgotten” wordt maar al te duidelijk dat Kasabian als geen ander een menigte weet op te jutten. Nog maar 5 songs ver en het kot staat al helemaal op zijn kop.
Mocht u al uw twijfels gehad hebben bij het elektronisch getinte nieuwe materiaal op ’48:13’, u wordt meteen terechtgewezen. Het werkt, en hoe ! De pompende beats van “Clouds” en “Eez-eh” drijven de temperatuur nog flink wat graden naar omhoog. Helaas stijgt ook het alcoholgehalte van de Engelse fans evenredig mee en worden de idioten met de minuut irritanter. Maar goed, laten we dit er maar bij nemen, we zijn ook al wel eens zat geweest op een optreden, het is tenslotte rock’n’roll.
De stoom is er even af met het rustige en helaas ook melige “Thick As Thieves”, tijd voor de Engelsen om een nieuwe biervoorraad in te slaan. Stilte voor de storm, noemen ze dat dan, Kasabian schakelt hierop een paar tandjes hoger met een absoluut geweldige uppercut, het oudje “Club Foot”. Iedereen wordt zot, dat komt niet goed met die Britten, hier en daar worden al een paar rake klappen uitgedeeld. Yep, we zeiden het al, rock’n’roll.
Kasabian gaat onverstoord door met nog een stel opzwepende klassiekers “Re-Wired” en “Treat” dat zowaar uitmondt in een disco feestje. Dat disco tintje wordt verder nog eens in de verf gezet met een flard van de Donna Summer klepper “I Feel Love”, Kasabian komt er mee weg, dit is een waar dansfeestje.
De klepper “Vlad The Impaler” wordt gespaard voor de bisronde, “Get loose, get loose” is de boodschap, die is duidelijk overgekomen. Na een streepje “Praise You” van Fatboy Slim mag de klassieker van het eerst uur “L.S.F” het uitbundige feest met een knal afsluiten.
Een hitsige, rumoerige, wilde en opwindende avond, dankzij Kasabian en een hoop heetgebakerde fans. We zijn er toch weer heelhuids uitgekomen.
Organisatie: Live Nation
Night Of The Proms 2014 – Jubileumeditie gaat voluit voor verjonging
Night Of The Proms 2014
Sportpaleis
Antwerpen
2014-11-07
Erwin Vanlaere
De ondertitel van het jaarlijkse event Night Of The Proms is ‘klassiek ontmoet pop’ en vat perfect het opzet van dit gebeuren samen: het naar een ruimer – lees vooral jonger – publiek toegankelijk maken van klassieke muziek en omgekeerd, rock-, pop- en dansnummers een symfonisch jasje aanmeten.
In ieder geval bleek het al sinds de eerste editie in 1985 een meer dan geslaagde formule te zijn. In die mate zelfs dat het festival dit jaar inmiddels aan zijn 30ste editie toe is en afgelopen vrijdag de première-avond, rekening houdende met alle Night Of The Proms concerten in alle landen en op alle continenten, het 866ste Night Of The Proms concert ooit inluidde.
Enkele maanden terug werden de ingrediënten van de jubileumeditie aan de pers openbaar gemaakt. Dat Il Novecento onder leiding van dirigent Robert Groslot, Fine Fleur en John Miles & Electric Band als vaste waarden opnieuw van de partij zouden zijn, hoefde geen betoog. Maar tevens was het de betrachting om klassiek talent, spraakmakende artiesten van dit moment en popmuziek die iedereen aan het dansen brengt, aan bod te laten brengen. Ook werd volop de kaart van de verjonging getrokken. Op de affiche deze keer geen pensioengerechtigde artiesten met een ruime staat van verdienste die als publiekstrekker konden fungeren (zie o.m. in het verleden James Brown, Roger Daltrey, Joe Cocker of Alan Parsons). Maar CeeLo Green en Hooverphonic zouden vrijdag aantonen dat dit geen noodzakelijke implosie van kwaliteit hoeft te betekenen.
Ondanks dat er een feestje te vieren viel, bleven franjes en niet-functionele toeters en bellen achterwege. De muziek blijft de essentie maar dat er nog steeds af en toe mag gelachen worden, bleek reeds van bij de aanvang toen vaste presentator Carl Huybrechts i.p.v. het aansnijden van een gigantische verjaardagstaart en het bijhorend uitblazen van kaarsjes, de catwalk betrad om pralines aan het publiek op de eerste rijen uit te delen. Daarbij richtte hij zich ook tot de toeschouwers op het balkon en liet hen weten dat ze niet naast de lekkernijen hoefden te pakken. Want toen hij een van de aanwezigen uitnodigde om aan een rood lint te trekken, bleek immers dat aldus een doos met pralines naar boven kon worden gehesen. Als gimmick kon dit tellen en de toon was meteen gezet. Vooral ook toen percussionisten Carlo Willems en Patrick De Smet tijdens « Il Trovatore » van Giuseppe Verdi grappig mochten wezen bij het bespelen van triangel en aambeeld. Een kunstje dat na de pauze werd herhaald toen De Smet, nog zo’n vaste waarde bij de Night Of The Proms en absoluut recordhouder overigens wat het aantal deelnames aan betreft, als vanouds zijn talent als mimespeler mocht etaleren tijdens « Ouverture La Gazza Ladra » van Gioachino Rossini. Men zou bijna voorbijgaan aan het feit dat hij ook een erg begenadigd muzikant is.
Maar dat er uitstekend gemusiceerd werd, gold voor elke muzikant van het orkest of koor. Dat werd onder meer duidelijk tijdens de – zelfs na een 127ste keer – beklijvende, staccato vertolking van Carl Orff’s « Carmina Burana (Part 2 & 1) » of nog meer gedurende een symfonische suite uit « Fellowship Of The Ring », het eerste luik uit de saga ‘The Lord Of The Rings’. Zangeres Liv Van Aelst mocht daarbij op het voorplan treden en zorgde voor een van de absolute kippenvelmomenten van de avond. Als voorproefje op het concert op 27 december eerstkomende waarbij de film van Peter Jackson integraal op scherm zal worden vertoond en de begeleidende soundtrack van Howard Shore live zal worden gebracht door het Nationaal Orkest van België, kon dit tellen. De verhalen van Tolkien spreken nog steeds tot de verbeelding en op basis van wat we te horen kregen, zou dit ook wel eens kunnen gelden voor wat zich in december op het podium zal afspelen.
Een pluim ook voor de geluidstechnici want het mag een huzarenkunst genoemd worden om in een zaal als het Sportpaleis tijdens elk nummer loepzuivere accenten te kunnen leggen zoals een dwarsfluit tijdens de openingsouverture of een piccolo tijdens « Slavische Dans Nr. 1 » van Antonín Dvořák.
Elk jaar wordt tijdens de Proms ook een bepaald instrument in de schijnwerpers geplaatst. Dit jaar werd voor de eerste maal gekozen voor de accordeon. Ietwat vreemd dat het 30 edities heeft geduurd vooraleer dit instrument aan bod zou komen, temeer daar dit het eerste instrument van Robert Groslot was. Hij werd er zelfs op 6-jarge leeftijd Belgisch kampioen mee maar zou dit snel omruilen voor viool en piano. Wie de accordeon eveneens al vroeg bespeelde, is de 26-jarige Ksenija Sidorova. Deze in Letland geboren muzikante trok op haar zestiende naar Londen om zich verder bij te scholen en de voorbije jaren is populariteit erg toegenomen. Op de Proms bracht ze behalve een eigentijdse uitvoering van een stukje uit « Carmen » van Georges Bizet, op fraaie wijze ook twee overbekende composities van Ástor Piazzolla, « Libertango » en « Adios Nonino ». Dat laatste staat in Nederland geboekstaafd als hét ontroerendste tv-moment van 2002 toen Máxima Zorreguieta tijdens haar huwelijksplechtigheid met Kroonprins Willem-Alexander bij dit nummer de ogen niet droog kon houden.
Weliswaar van een totaal andere orde maar 10 jaar later gaf in ons land (en vooral in Antwerpen) « Happiness » (in The Magician Remix) van Sam Sparro dan weer aanleiding tot een spraakmakend tv-fragment. Toen politicus Bart De Wever zijn overwinningsspeech wou aanvatten, slaagde hij daar niet in omdat de dj van dienst dit nummer te lang door de luidsprekers liet schallen. De Wever die op dat ogenblik rechtstreeks te volgen was op het VRT-journaal, riep duidelijk geïrriteerd: “Zet die ploat af. In vredesnaam, zet die ploat af. Allez jong, we zitten rechtstreeks in het nieuws. Komaan zeg. Welke idioot ». Duidelijk te horen in alle huiskamers en meteen een bron voor remixen en een veelvoud aan persiflages. Niet verwonderlijk dat de in Sydney geboren Sam Falson, beter bekend onder zijn artiestennaam Sam Sparro, van wal stak met deze hit en daarbij geïntroduceerd werd met de zinspeling “Zet die ploat up”. Sparro, getooid in zwarte pitteleer, had geen enkele moeite om op zijn verzoek de toeschouwers uit hun stoeltjes te doen veren. Of zijn bekendheid grotendeels beperkt blijft tot dat nummer dan wel of zijn stem bij momenten niet draagkrachtig genoeg bleek te zijn om een vol Sportpaleis op de been te houden, feit is dat het publiek bij « Black & Gold » waar de elektro plaats maakte voor symfonische swing, snel terug ging zitten. Een ietwat overbodige cover van « Virtual Isanity » van Jamiroquai, zorgde na de pauze voor geen totale ommekeer.
Wie veel minder moeite heeft om een massa in te pakken met zijn stem, is de Amerikaan CeeLo Green. Met vijf Grammy Awards en enkele gouden en platina platen op zak was Green dé wereldster van de avond. Reeds vanaf de eerste noten van « Crazy », de hit die hij in 2006 samen met Danger Mouse onder de naam Gnarls Barkley scoorde, droeg het publiek deze imposante verschijning op stevige handen. « Crazy » dat op accordeon door Sidorova ingeleid werd, begon uiterst ingetogen, transformeerde geleidelijk tot de versie die de hitlijsten bestormde om uiteindelijk een elektrische, bluesgetinte apotheose te krijgen. Ondertussen werden er ook enkele fragmenten « Trouble So Hard » (Vera Hall) en « Don’t Cha » (The Pussycat Dolls) doorheen geweven. Green, in glinsterende outfit (of “Swarovski pyjama” zoals Huybrechts het noemde) dan wel nadien in een te ruim zwart pak en bolhoed, zong daarna nog « Bright Lights, Big City » en begeleidde dit met enkele grappige danspassen. Vanzelfsprekend mocht ook het ongecensureerde « F**k You » (of « Forget You ») niet ontbreken. Green startte als favoriet en maakte zijn rol volledig waar.
Al even overtuigend waren onze landgenoten van Hooverphonic. Sinds de concertenreeks ‘Hooverphonic With Orchestra’ is het podium van het Sportpaleis en de begeleiding van hun nummers door een symfonisch orkest hen niet vreemd maar het was wel de eerste keer dat de bezetting zo talrijk was. Dat deerde de groep duidelijk niet en dat ze steeds oog hebben voor kwaliteit en de perfectie daarbij nastreven, bleek duidelijk ook tijdens hun passage op de Proms. « The Night Before », « Anger Never Dies » (dat nog meer als tevoren aanleunde bij een James Bond soundtrack), « Sometimes » en « Mad About You » stonden als een huis. Om nog maar te zwijgen van het recentere « Amalfi ». Door de orkestratie kreeg deze al sowieso fraaie song een extra dimensie en gelaagdheid. Het vormde een gedroomde afsluiter van de avond. Alex Callier, Raymond Geerts en Noémie Wolfs stonden al geruime tijd op het verlanglijstje van de organisatoren en onderstreepten met verve de terechte keuze om hen op de affiche te plaatsen.
Veel minder impressionant was de internationale verrassingsact Blue. Nu ja, verrassend? Door een misverstand bij het management van de Britse popgroep werd hun komst voortijdig gelekt door enkele tweets op de officiële Twitter-account van de band. Blue, origineel een viertal, was in Antwerpen met Duncan James, Lee Ryan en Antony Costa noodgedwongen herleid tot een trio. Simon Webbe had namelijk nog verplichtingen bij het BBC-programma ‘Strictly Come Dancing’. Zijn aanwezigheid had hun set misschien kunnen redden. Nu bleek bij hun doorbraaksingle « All Rise » (2001) vocaal niet alles vlekkeloos te verlopen. Veel beter verging het hen tijdens « Sorry Seems To Be The Hardest Word », een cover van Elton John. De danspasjes bleken na jaren intact gebleven te zijn. Dit in combinatie met de verschijning van de groepsleden volstond ruimschoots om menig vrouwenhart sneller te laten slaan.
Ook mocht de enige echte Mister Proms, John Miles, natuurlijk niet ontbreken en al evenmin zijn onvervalste klassieker « Music » die intussen is uitgegroeid tot zowat hét anthem van de Proms. Ook bracht hij op verzoek van het publiek een versie van Queen’s « Bohemian Rhapsody » dat vooraf via een bevraging werd verkozen tot favoriete cover uit de voorbije edities van de Proms.
Op de tonen van « Let It Be » van The Beatles mochten alle artiesten uiteindelijk nog eens hun opwachting maken om een stukje mee te zingen en afscheid te nemen van het publiek.
De première-avond van de 30ste editie van Night Of the Proms kende een nagenoeg vlekkeloze start en ook al oogde de affiche misschien in globaliteit minder groots als voorheen, publiekslievelingen Hooverphonic en CeeLo Green maakten duidelijk dat de opmars richting verjonging niet hoeft gestuit te worden. Al kon ook de terugkeer van de vertrouwde lichtlampjes na het tegenvallende experiment met een smartphone app vorig jaar, op algemene goedkeuring rekenen. Er is dus zeker nog plaats voor een nostalgische comeback …
Night Of The Proms editie 2014 vindt nog plaats tot zaterdag 15 november. Er zijn nog enkele tickets beschikbaar.
Organisatie: Sportpaleis Antwerpen
“Een grootse feestavond met zowel nieuwe nummers als mijn allergrootste hits”. Dat beloofde Kylie Minogue aan haar fans over haar ‘Kiss Me Once’-Tour waarmee ze de hele wereld rond gaat. Haar laatste album ‘Kiss Me Once’ staat vol met nummers over liefde en seksualiteit, het beloofde dus een hete avond te worden.
Het begon allemaal om 20u stipt met een filmpje in de concertzaal die op dat moment nog volop aan het vollopen was. In de clip was Kylie te zien als Sneeuwwitje van dienst in een sprookjesachtige setting. De Sleepwalker videoclip met opzwepende beats bracht het publiek alvast in de juiste stemming, maar uiteindelijk bleek het om een reclameclip voor Sloggi te gaan. Een lichte afknapper om mee te beginnen, maar een uitstekende marketingzet van het onderbroekenmerk.
Na een half uurtje wachten was het eindelijk zover, de grote entrée van Kylie was een feit. Het kindsterretje van de jaren 80 kwam uit het podium gerezen op een reusachtige grote mond die natuurlijk verwees naar haar recentste ‘Kiss Me Once’ album. Gekleed in een rood pakje en gewapend met een rode microfoon hitte ze de gemoederen op met “Les Seks”. Het was ongelooflijk om te zien hoe ze al meteen met haar eerste nummer het publiek aan het dansen bracht. Terwijl ze zich murwde in sexy poses tussen de reusachtige rode lippen ging ze vakkundig over naar de meezinger “In My Arms”. Daar liet ze voor de eerste keer horen dat ze goed gestudeerd had op de Franse taal. How does it feel in my arms / Je ne sais pas! Dan krijg je natuurlijk dat net tikkeltje meer enthousiasme van het publiek. Tenslotte breide ze nog Timebomb aan de nummers vast. Drie flitsende nummers op een rij, het popfeestje was in gang gezet. Na dit trio nam ze even de tijd om terug op adem te komen en om een eerste keer kennis te maken met het publiek. Ze was op zoek naar één woord om het aanwezige publiek te omschrijven. Ze hield het zelf bij ‘WOW!’, hoewel wij gay ook wel hadden goedgekeurd. Maar het was voor haar wel de ideale aanleiding om haar hit “Wow” in te zetten. Het was meteen ook het nummer waarbij ze voor de eerste keer het podium verliet.
Op het podium stond een constructie van stellingen waarop dansende narren ondertussen de show stalen. Terwijl die de eerste kledingwissel van Kylie moesten doen vergeten konden we dus genieten van een licht- en dansspektakel. Zoals het een ster betaamt, was die wissel afgerond in een paar minuten. We zagen haar terug in een glitterpakje met das om samen met haar terug in de tijd te gaan. Vierentwintig jaar om precies te zijn, exact de tijd wanneer ze “Step Back in Time” uitbracht. Tien jaar later, maar nog altijd een hele tijd terug in de tijd was er “Spinning Around”. Dat was dé hit waarmee ze bekend raakte in 2000 bij het jongere publiek en de reden waarom ze geliefd is bij zovele leeftijden. Ze maakte het rijtje af met “Your Disco Needs You” uit 2001. Kylie werd ondersteund door fantastische dansers en backing vocals, maar ze was zelf de ster van de avond. Toen ze de laatste noten van “Disco” bleef aanhouden maakte ze iedereen duidelijk dat dit haar show was en dat zij de touwtjes in handen had. Een luid applaus van het publiek was helemaal verdiend.
Ze onderbrak even haar tripje doorheen de tijd om het contact met het publiek te versterken. Ondertussen bevond ze zich al een hele tijd op de uitlopers van het podium, waardoor ze heel dicht bij het publiek stond. Ze wuifde naar alle uithoeken van de zaal. Hoewel ze moet gezien hebben dat die niet volledig vol zat, moet ze zeker gezien hebben dat iedereen vol overgave terugzwaaide. Het antwoord op de vraag of we klaar waren om met haar de avond door te brengen, leek dus vanzelfsprekend. Door ervaring weet Kylie perfect hoe ze op haar publiek moet inspelen, dus “On A Night Like This” leek de logische keuze om mee verder te gaan. De lichteffecten met laserstralen misten hun effect niet en maakten het alleen maar spectaculairder. Daarna kwam er een kleine vertraging in het optreden. Niet omdat het saai werd, maar simpelweg omdat het intrigerende “Slow” aan de beurt was. Miss Minogue papte intiem aan met een danser – want daar zingt ze over – maar het bleef niet bij trage en lome pasjes. Naar het einde toe werd “Slow” versneld en flitsende lichten versterkten die ervaring. En toen ging ze terug de grond in…
Flitsende effecten maakten plaats voor een schattige barbiewereld. Twee grote roze glitterharten werden het podium opgebracht met alweer een link met het volgde nummer: “Hand on Your Heart”. Kylie had haar das omgeruild voor een roze jurk in verschillende lagen. De eerste wijde rok ging al snel uit, alleen de roze microfoon bleek een constante. Ondertussen zagen we op de achtergrond animaties voorbijvliegen van condooms, flamingo’s en beelden van Kylie vijfentwintig jaar geleden. Om de mannelijke dansers te straffen voor hun, euh, mannelijkheid werden kleren afgetrokken en dropen ze snel weg in hun ondergoed. Ze kwamen terug met een roze handdoek om en witte kousen aan en zo hielpen ze de Australische ster om haar in een bad met veren te geraken, nadat ze zich nog eens ontdaan had van een laagje rok. Vanuit het bad bracht ze “I Should Be So Lucky”. Ze werd door de sterke dansers uit het bad gehesen en alweer had ze zich kunnen ontdoen van een laagje rok. Wat overbleef was nu een hartvormig topje en een glitterslipje. De exacte outfit om iedereen in verbazing achter te laten en nog eens de kleedkamers in te duiken.
De roze barbiejurkjes werden ingeruild voor latex. Kylie was de liefde even beu en hunkerde naar seks. Ze opende haar nieuwe hoofdstuk met een cover van “I Need You Tonight” van INXS. De animatiebeelden hebben plaats geruimd voor zwart-witbeelden van roltrappen in een metrostation. Kylie staat op een zwarte tafel en moedigt de fans aan tot Sexercize. Er komen zelfs grote witte ballen op het podium aan te pas en de zangeres legt zich op een danser die ondertussen pompoefeningen doet op het podium. Als de boodschap begrepen is gaat Kylie na twee nummers als terug naar beneden. Maar deze keer is de pauze van korte duur. Ze heeft de latex nog niet omgeruild en de beats van “Outta My Head” komen uit de boxen geknald. Het publiek gaat voor de eerste keer helemaal wild. Overal zie je mensen dansen, handen blijven in de lucht en Kylie geeft zichzelf helemaal. Ze mag een luid applaus ontvangen na deze fantastische performance. Het is nog niet gedaan, want ze vraagt het publiek nog even om de ‘la-la-la’ a capella mee te zingen. Terwijl ze vooraan staat, neemt ze even de tijd om de geschreven kartonnen bordjes voor te lezen en aandacht te geven aan wie zo dacht bij haar staat. Steven with a V krijgt een handtekening op zijn bord, ze vergeet de verjaardagswensen niet voor een andere fan en zelfs op het verzoekje om haar kussen te geven gaat ze in. “Waarom kom jij niet gewoon naar hier?” Filip was duidelijk helemaal van zijn melk toen hij het podium opgevraagd werd. Wie kan zeggen dat hij door de Australische superster gekust werd en een bonne anniversaire kreeg toegewenst.
Tijd voor een nieuwe muziekmix. Eerst liet ze nog eens de rockchick in zichzelf los. Haar duet met Robbie Williams “The Kids Are Alright” was de ideale uitlaatklep voor de headbangende Kylie. De ene mannelijke collega ruilde ze in voor de andere. Ze bracht haar duet met Enrique Eglesias, “Beautiful”, en daarna ging ze letterlijk in rook op. Daarna was ze nog steeds in een romantische bui, want ze bracht een trage versie van haar titeltrack “Kiss Me Once”. Op het hoogtepunt vielen de rozenblaadjes naar beneden, maar daarna zagen we haar weer verdwijnen.
Er komt weer wat tempo in de zaak, met veel show en veel gouden iconen op de achtergrond. Zelf heeft ze haar baljurk ingeruild voor een halfzwart/halfgouden pakje. Eerst geeft ze de hoop op liefde wat op met “Get Outta My Way”, maar daarna vraagt ze ons of we in liefde op het eerste gezicht gelove. Zij wel, en daar heeft ze toevallig een lied over gemaakt: “Love At First Sight”. Ie-de-reen voelde de dansvibes in zijn benen en er werd heel veel liefde verspreid in het publiek. We kregen er gewoon een instant goed gevoel van!
De sympathieke ster – want met die prijs ging ze al zeker naar huis – vroeg of er verzoekjes waren uit het publiek om te zingen. Om toch even te tonen dat ze haar carrière heeft verdiend omdat ze talent heeft, zingt ze een stukje uit “Confide In Me” uit 1994. We waren heel erg onder de indruk, en wij niet alleen. Onder luid applaus begon ze aan een fragmentje uit “Come Into My World”. Gewijd aan een goeie vriend van haar, zong ze “2 Hearts”. Het publiek deed mee, de muzikanten deden mee... De grote verzoekshow van Kylie Minogue was een schot in de roos. Nadat ze het hele publiek een groot plezier heeft gedaan, doet ze dat voor twee meisjes in het bijzonder. Ze roept twee vriendinnen op het podium om met Kylie een selfie te nemen. Nog nooit gezien! Daarna neemt ze ook een smartphone van iemand uit het publiek om een selfie te nemen van haar met het grote publiek op de achtergrond. Ze weet in ieder geval wel hoe ze haar fans een onvergetelijke avond bezorgt. Daarna bracht ze nog eens naar het prille begin van een carrière die al meer dan een kwarteeuw duurt. Met “Loco-Motion” uit 1987 scoort ze bij oude en jonge fans.
En dan is het moment aangebroken… Kylie bedankt al haar fans, al de mensen die vandaag aanwezig waren en ze brengt een ode aan “All The Lovers”. Ze weet heel goed dat ze door holebi’s op handen gedragen en ze vindt het heel belangrijk om die boodschap van gelijkheid te blijven uitdragen. Met een sterrenhemel op de achtergrond genieten we van haar afscheid en we voelden het allemaal; we gaan naar huis met een goed gevoel.
Voor ons is het duidelijk: Kylie is een superster. Ze heeft niet de streken van een oude rot die zich persé wil opdringen tussen de huidige sterretjes. Ze spreekt alle leeftijden aan, alle seksualiteiten en haar sympathie kent geen grenzen. Kylie Minogue is een grote madam, verspreid die boodschap maar!
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
