Het Texaanse Spoon is typisch zo een indie-band die door de critici op handen wordt gedragen maar bij het grote publiek nauwelijks voet aan de grond krijgt. Hun laatste worp ‘They Want My Soul’, wederom zo een plaat die pas na enkele luisterbeurten zijn kwaliteiten prijsgeeft, wordt al evenmin met een overdaad aan aandacht overladen, dus de grote doorbraak is nog niet voor vandaag. De Gentse Vooruit is dan ook maar half vol gelopen, doch de aanwezigen zijn wel allemaal trouwe fans die met het kwaliteitsvolle oeuvre van Spoon goed vertrouwd zijn.
Hoewel de songs op plaat steevast de indruk wekken dat er lang is over nagedacht en dat weinig aan het toeval wordt overgelaten, komen ze er op het podium met een opvallend frisse spontaniteit uit. Spoon is heus geen bende bloedserieuze nerds die een arty farty sound pogen neer te zetten, dit is een fris klinkende band die gewoon een set lekkere rock- en indiesongs serveert. Er wordt al eens rommelig gemusiceerd en de songs worden ook vrij kort gehouden, maar net dat maakt ze uiterst efficiënt.
De bedrijvige frontman Britt Daniel is in de eerste plaats een entertainer die vooral zichzelf en zijn publiek wil amuseren, een sympathieke peer die om de haverklap een stel energieke krachtstoten uit zijn gitaar doet knallen. De rest van de band houdt er dezelfde betrachting op na, de fans plezieren met een hoop eerlijke en fantastisch klinkende indiesongs.
Uiteraard krijgen we een flinke greep uit ‘They Want My Soul’ met onder andere een aangenaam poppy “Do You”, een potig “Rent I Pay” en een lekker zwevend “Inside Out”, maar de band besteedt al evenveel aandacht aan hun chef d’ oeuvre ‘Ga Ga Ga Ga Ga’ uit 2007, een album die toch nog wel een paar treden hoger staat. Onder meer “Don’t Make Me A Target” is met zijn knarsende gitaartjes geweldig en de frisse keyboards in “The Ghost Of Your Linger” klinken hemels.
Spoon dwarrelt vlotjes en ongedwongen, maar tegelijkertijd ook strak en krachtig, doorheen hun toch wel schitterende songs. Anderhalf uur is in een wip voorbij, en dan weten we altijd dat het goed geweest is.
Deze performance en de publieke opkomst geven ons gelijk, Spoon wordt schandelijk onderschat.
Organisatie: Democrazy, Gent
De nieuwe , vijfde plaat ‘48:13’ ligt in het verlengde van de vorige cd ‘Velociraptor’. Kasabian put rijkelijk uit de Britpop en zorgt voor een kruisbestuiving tussen elektronica en gitaarpop, wat hoekig, stuurs en groovy, dansbaar is . Ze zijn zeerzeker niet vies om alle registers open te trekken met bezwerende , verslavende , pompende beats . Ze hebben al heel wat singles uit die in het genre de moeite waar zijn als “Processed beats” , “Club foot” , “Swarfiga”, “Fire”, “Where did our love go” en “Days are forgotten”, “Re-wired” uit de vorige.
Ook op deze nieuwe moeten ze met “Bumblebee”, “Doomsday” en “Eez-Eh” niet onderdoen . In eigen land zijn zij al uitgegroeid tot een stadionband , hier is het beduidend minder . De rest zijn lekker in het gehoor liggende synthpopnummers , met een vleugje retro rock’n’roll als “Stevie”, “Treat” of “Explodes” of sfeervol goed verteerbare popsongs en dan komen we uit op “Glass” en afsluiters “Bow” en “S.P.S.”. Kasabian leunt nog het dichtst aan Primal Scream met z’n sound .
Ze hebben dus een uiterst behoorlijke , overtuigende plaat uit.
Coldplay werd groots en grootser omdat ze hun melodieus broeierige pop voorzagen van de nodige bombast , breed uitwaaierende arrangementen, koortjes en meezingbare refreintjes. ‘Viva la vida’ was daar het hoogtepunt van . Al bij de vorige ‘Mylo Xyloto’ ging het terug richting hitgevoelige droompop en de nieuwe ‘Ghost stories’ zet die lijn, door de break-up van Chris Martin en Gwyneth Paltrow verder. . Geen galmende anthems en uitbundig gezongen ‘oohoos’ meer op deze platen .
Het zijn minimaal gehouden gearrangeerde liedjes , waarbij de keys , de piano, bassloops en wat beats wat op het voorplan worden geduwd, naast de emotievolle stem van Martin; de gitaar en drums zijn dus minder prominent. “Magic”, “Midnight” en zeerzeker “A sky full of stars” (met Avicii geschreven) zijn de meest extraverte, hebben een spannende intensiteit en kunnen zelfs aanstekelijk zijn .
De rest zijn sfeervolle , rustig voortkabbelende tracks , die de moeite waard zijn en de gevoelige kant van Coldplay nog meer benaderen . Mooie liedjes in z’n totaliteit , maar dat wisten we onderhand wel van Coldplay …
De bezielde Duitse band uit Berlijn - spraakmakend binnen de avantgardepop door de staalpercussie -, onder Bargeld/Hacke, zijn al een kleine vijfendertig bezig. Ze zoeken binnen dit concept naar de subtiliteit , de finesse en schoonheid , naast het experiment in hun sound. De laatste plaat dateert van 2008 , ‘Alles wieder off’, en in 2010 stelden ze hun ‘3 decades of’ voor in de AB, Brussel .
Het resultaat is en blijft iets unieks , indrukwekkend. Het muzikale beleven werd omgezet in een nieuwe langspeler en performance , ‘Lament’, ter nagedachtenis van het uitbreken van de eerste wereldoorlog 100 jaar terug.
Het geheel klinkt innemend , sfeervol , aangrijpend , bezwerend, huiverend, stuwend , energiek . In drie landstalen krijgen we de songs . Een oorlogsepos met een sterke emotionele lading in een allegaartje van imposante zelf geconstrueerde instrumenten , percussie , staven , metalen, plastic pipes en traditionele instrumenten. Historische geluidsfragmenten kruisen de composities, wat het geheel uitermate boeiend , gevoelig , ontroerend maakt en veel tot de verbeelding overlaat .
“Kriegsmaschenerie” is een pracht van inleider vol afvalmateriaal en percussie en “Der I. Weltkrieg” , “Lament”, “How did I die” en “Der beginn des weltkrieges 1914” zijn Einstürzende op hun best, die nog steeds voor iets aparts zorgen. Hun muzikale kunst houden we hoog in het vaandel. Iets wat doet denken aan The Residents …
… "War does not break out, and it is never caught or chained: it moves, if something in its environment changes."…
Pere Ubu zou Pere Ubu niet zijn mochten zij geen zonderling, obscuur en afwijkend album gemaakt hebben. Dit is een band die al jaren in een eigen bevreemdend universum platen fabriceert, ver weg van de mainstream. Maar eenmaal een mens in dit buitenissige universum is binnengedrongen zijn er steeds opmerkelijke ontdekkingen te doen, het vergt alleen wat tijd.
Dit is eigenlijk een soort conceptplaat gebaseerd op de horrorprent ‘Carnival Of Souls’, een lowbudget movie uit 1962, doch het klinkt vooral als een typische Pere Ubu plaat, grillig, dwars, onconventioneel en bizar, maar dan met een grimmig filmisch karakter.
Passages als “Dr Faustus” en “Carnival” lijken zich af te spelen in donker steegje waar het gevaar onophoudelijk van achter de muren gluurt.
Pere Ubu weet de ganse plaat die beklemmende sfeer aan te houden, de ene keer ingetogen en sluimerend (“Irene”), de andere keer schril en briesend (“Golden Surf Pt 2”).
Rare snuiter David Thomas grijpt zijn volgelingen bij het nekvel met zijn doordringende stem en intrigerende vertelstijl in “Visions Of The Moon” en vooral in het kille en naargeestige “Brother Ray”, een desolaat en griezelig epos van 12 minuten die de plaat in een benauwende sfeer afsluit en een spoor van onbehagen achterlaat.
‘Carnival Of Souls’ is wederom een excentriek hoofdstuk in het ondoorgrondelijke oeuvre van Pere Ubu.
Het Antwerpse collectief van F.O.D. volgen we al enkele jaren op de voet. De vier vrienden startten in 2008 een band met de bedoeling om Green Days ‘Dookie’ volledig na te spelen. Al snel begon men ook met het schrijven van eigen nummers wat in 2011 uitmondde in de verdienstelijke EP ‘Dance To This’. Het plaatje leverde de mannen de nodige live optredens en de eerste naambekendheid in België op. In 2013 ging de carriëre van F.O.D. plots in een stroomversnelling met de release van het eerste fullalbum ‘Ontario’. Een puike, melodieuze poppunkplaat die ook in Japan werd gereleased en zelfs voor optredens in Canada zorgde.
We zijn een jaar later en daar is al het nieuwe album ‘Tricks Of The Trade’! Opnieuw moeten we constateren dat de band met dit nieuwe werk een reuzenstap voorwaarts zet. ‘Tricks Of The Trade’ kent dezelfde succes-ingrediënten als ‘Ontario’: verschillende catchy, melodieuze en snedige poppunksongs die refereren naar diverse punkgrootheden uit de nineties waaronder Descendents, Green Day, Offspring, Weezer, Bad Religion, Pennywise en Lagwagon. De grote stap voorwaarts zit hem vooral in het gegeven dat de songs nog beter en volwassener klinken.
Ieder nummer scoort een dikke voldoende maar er zijn een aantal songs die er echt bovenuit steken en het potentieel van de band onderstrepen. Dat geldt voor de heerlijke meezinger “Welcome To The Show”, het dreigende “History Prove Us Wrong” en het knallende “Nevermore”. Het meest opvallende nummer is “Dear Grace” dat je na een handvol luisterbeurten gegarandeerd woord per woord meebrult. Een fenomenale en uiterst radiovriendelijke song die niet zou misstaan in de Afrekening.
‘Tricks Of The Trade’ is zo een dijk van een plaat en haalt straks probleemloos ons eindejaarslijstje. Wie F.O.D wil ontdekken, surft snel naar www.fodmusic.be .
Het Belgische Skeptical Minds pakt in 2015 uit met een nieuw full album. In afwachting daarvan is er voor de trouwe fans deze live-plaat ‘Run For Your Live’. Voor wie de band niet kent: Skeptical Minds bestaat al sinds 2002 en bracht sindsdien 2 EP’s, 2 full albums en een live DVD uit.
Het kwartet trad al meer dan 300 keer op met ondermeer illustere namen als Apocalyptica, Moonspell, Lacuna Coil, Epica en After Forever. De sound van de band bestaat uit een mix van elektro, industrial, metal, rock en zelfs klassieke muziek. De hoofdrol is daarbij weggelegd voor de cleane vocalen van zangeres Karolina. Op ‘Run For Your Live’ staan tien composities die opgenomen werden tijdens het Metal Female Voice Fest van 2012.
Saillant detail: net in dat jaar vierden zowel de band als het festival hun tienjarig bestaan. Zowel oude als nieuwe songs passeren hierop de revue en opvallend is de prima geluidskwaliteit van deze live-plaat. Vooral slotsong “Living In A Movie” konden wij best pruimen.
‘Run For Your Live’ is zo een mooi zoethoudertje voor de fans van Skeptical Minds.
The Boys zijn terug! Dit drietal was in de zeventig van de vorige eeuw een van de eerste punkbands uit de UK samen met legendarische groepen als The Clash, Sex Pistols en The Damned.
De laatste plaat die The Boys toen uitbrachten, was in … 1981! Nu, 33 jaar verder zijn de originele leden Matt Dangerfield, Casino Steel en Honest John Pain terug en brengen ze zowaar een nieuw full album uit. Hoewel sommige songs ietwat gedateerd lijken, klinkt de mix van powerpop, punk, pubrock en zelfs glamrock nog altijd lekker. De drie heren katapulteren ons met catchy, eenvoudige tracks als “I Need You”, “Punk Rock Girl” en “Bye Bye Bye” zowaar dertig jaar terug in de tijd!
Het is overduidelijk dat de passie voor eenvoudige punkrock nog steeds leeft bij The Boys. Voor wie houdt, van The Buzzcocks, The Ramones, New York Dolls en Generation X is ‘Punk Rock Menopause’ een absolute must!
Op deze druilerige maandagavond kwam de sing/songwriting van Luke Sital–Singh ideaal tot z’n recht . Hij weet een enorme gevoeligheid en intensiteit in z’n nummers te steken. Terecht werd hij al genomineerd voor de BBC’s Sound of 2014. Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ .
Hij onderneemt momenteel solo een clubtour , wat nog meer emotionaliteit en weemoed met zich meebrengt . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Wat we vanavond gepresenteerd en te horen kregen, enkel begeleid van zijn akoestische/elektrische gitaar en z’n prachtige , helder indringende stem , haalt nog meer spanning en emotionaliteit . Hij nodigde ons uit , sleepte ons mee en beklijfde met het sobere , treffende innemende gitaarspel en z’n stem die alle richtingen uitging . Een klein uur lang was het muisstil in de Centrale.
“The greatest lover” is al een aardige hit , maar een song als “21st century heartbeat” moet niet onderdoen . Het zijn heerlijk boeiende , intrigerende nummers . Even doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem zijn een “Nothing stay the same”, “I have been a fire”, “Inaudible sights”, “Honest man” en “Cornerstone”, onderhouden luistersongs die lekker neerdwarrelen op ons gemoed .
Zijn nummers zijn een reis door zijn eigen muzikale tijd ; hij is een ‘lonesome traveller around the world’ , die ontroert . “Fail for you” , een lovesong , is al een aantal jaar oud en was een opoffering voor zijn geliefde. Hij sluit er telkens mee af, want hij is erg trots op de manier waarop het is tot stand gekomen .
Luke Sital-Singh is een talentrijk sing/songwriter. Hij slaagt er moeiteloos in om het publiek aan zijn lippen te krijgen . Ook niet verwonderlijk dus dat er veel (jong) vrouwvolk was opgedaagd om de 26 jarige jonge Brit aan het werk te zien .
Organisatie: Democrazy, Gent
Tap een halve liter bloed af van Mick Jagger, Iggy Pop en David Bowie, meng, voeg nog een extra dosis adrenaline toe en schudt er eens goed mee. Niet iedereen zich zou durven doperen met deze gevaarlijke cocktail, maar Foxygen had die avond in de Orangerie royaal aan het infuus gehangen.
Bijna een uur lang reïncarneerde zanger Sam France de ultieme, heidense rock & roll star, het soort volk zeg maar waarvoor bezorgde moeders hun jonge tienerdochters zo lang mogelijk achter slot en grendel proberen te houden. Zeker omdat hij een zelden geziene theatrale overgave koppelde aan een androgyne look en lichtjes verwijfd gedrag. Zijn dat niet de aller gevaarlijkste?
De single “How Can You Really” uit het pas verschenen ‘Foxygen… And Star Power’ trapte woest de set op gang. En maakte meteen duidelijk dat dit excentriek gezelschap uit Los Angeles niet alleen het publiek maar ook, en zelfs vooral, zichzelf wou amuseren. Dit leverde op het podium enkele hilarische momenten op, met het driekoppige in glitterpak uitgedoste vrouwenkoortje dat haar sexy danspasjes te pas en te onpas versnelde in een wilde boerinnengalop als onze persoonlijk favoriet.
Foxygen kan je enkel smaken met een vaatje zoutkorrels binnen handbereik. Maar overdaad schaadt. Dat was meteen het grote probleem van dit optreden. Het publiek keek dermate gebiologeerd toe dat de songs volledig naar de achtergrond verdwenen. En het concert dus nooit echt van de grond kwam. Een onontbeerlijke voorwaarde nochtans voor een genre dat resoluut hogere regionen probeert te verkennen in het muzikale universum.
Erger nog was dat veel van de nieuwe songs, waar soms kop noch staart aanzaten, niet het niveau haalden van de pareltjes uit ‘We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic’, de debuutplaat die een mooie stek verdient in ieders platencollectie, afdeling psychedelica.
En de weinigen die gespeeld werden leken aan glans te hebben verloren. De hilarische lyric “There’s no need to be an asshole, you’re not in Brooklyn anymore” uit het prachtige “No Destruction” werd zelfs ingeruild voor een instrumentaal intermezzo.
Foxygen is een jeugdige groep die nooit volwassen wil en zal worden. Dat kan een sterkte zijn maar die avond was het helaas vooral een zwakte.
Organisatie: Botanique, Brussel
Fink, alias Fin Greenall , werd in een vroeger leven als gerenommeerd dj overal gerespecteerd. Hierdoor komen zijn albums nog steeds uit op het Ninja Tune label. Maar van zijn elektronische achtergrond blijft nu niet veel meer over. Fink heeft zich ontpopt tot een echte singer-songwriter die met veel gevoel zijn nummers brengt, best te vergelijken met José Gonzalez. Dat was in de Grand Mix dan ook niet anders. Fink gaat al mee van 2000 en dit valt ook op aan het publiek. Een jongvolwassen publiek die eens komt kijken wat het nieuwe werk van Fink te bieden heeft.
De avond werd geopend door Douglas Dare, nog zo’n Singer-Songwriter. Hoewel zijn debuutsingle “Glorious Feeling” eerder een zomernummer is blijft er op zijn debuut ‘Whelm’ niet veel van die zomer over. Het zijn vooral donkere nummers die het best te vergelijken zijn met James Blake. De zaal was al van het begin volledig met rook gevuld, dit zorgde voor een uitstekende meerwaarde bij het donkere concert. Bij “Unrest” werd er met een zware bas voor een zwarte intro gezorgd waarna Douglas met zijn hemelse stem de demonen probeerde te bestrijden. Uiteindelijk ontpopte dit zich in een hemels pianospel met een donkere achtergrond. Iedereen kwam tot rust, het volledige publiek was stil. Eindigen deed Douglas met “Swim”, waarmee hij iets meer experimenteerde. Een perfecte opener voor Fink.
Het was al van 2009 geleden dat Fink hier nog eens stond, maar hij was het duidelijk nog niet vergeten. Wanneer hij opkomt zou men denken dat er een Hiphopper klaarstaat. Maar op het moment dat hij begint te zingen wordt het meteen duidelijk dat dit een rasechte zanger is. Openen deed Fink met “Pilgrim” waarmee hij zelf al aanhaalde dat het ‘Small Beginnings but great Endings’ zullen zijn. Klein begon hij zeker want hierna volgden allerlei rustige nummers. De lichten op het podium creëerden een bepaalde sfeer die perfect bij het concert hoorden. Naarmate een nummer werd opgebouwd werden de lichten dan ook feller. Wanneer Fink zijn pet af deed en zijn kale kop volledig zichtbaar werd, was het meteen duidelijk hoe charmant hij is.
Het concert was intiem waarna hij beslist om nog intiemer te gaan. “Let’s go old-school” zegt hij, en old-school wordt het zeker. Zonder versterking beslist Fink om met zijn band enkele akoestische nummers te spelen, o.m. een “Wheels” . Hierdoor kreeg je het gevoel van in een rockabilly show te zitten. De instrumenten waren zo geïmproviseerd dat het leek alsof ze zelf in elkaar waren gestoken door de band. Om dit akoestisch stuk perfect af te sluiten kwam de volledige band terug en volgde de apotheose van het nummer.
Er werden veel nummers van het nieuwe album gespeeld omdat deze volgens Fink nog geoefend moeten worden. Dit gaf het concert zijn meerwaarde omdat deze nummers bombastischer zijn en ook grote explosies verzorgen. Het leunt ook het dichtst aan bij zijn verleden als dj omdat er soms elektronische geluiden insluipen.
Het einde wordt ingezet met een akoestische versie van Truth Begins, dit wordt gevolgd door de recentste hit van Fink “Looking To Closely”. Eindigen doet Fink met “Berlin Sunrise”.Fink komt nog eenmaal terug om met een knal te eindigen.
Fink is terug met een knaller van een plaat. Live past deze plaat perfect in het concept, het zorgt voor een bombastischer geluid wat het concert zeker ten goede komt.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
John Legend hield halt in een zo goed als uitverkocht Vorst Nationaal in het kader van z’n ‘All of me Tour’ . De Amerikaanse R&B/Soul zanger John Stephens wordt met z’n elegante, indringende soulpop enorm gerespecteerd in ons landje; al zo’n tien jaar is hij bezig hoor en hij scoorde al ettelijke hits als “Ordinary people”, “Used to love you” en “So high”. Hij werd ook al onder handen genomen van Kanye West en zijn bijdrage op Tarentino’s soundtrack ‘Django Unchained’ was sterk (“Who Did That To You”). Hij beschikt over een prachtige soulstem en zijn hit “All of me” zit in het geheugen gegrift , dat was na vanavond overduidelijk …
De zesendertig jarige artiest zorgt voor een romantisch , sensueel samenspel en doet z’n naam alle eer aan . Een uitgebreid ensemble begeleidt hem en zorgt net voor die gelaagde sound. Hij werd omringd door 4 strijkers, twee gitaristen en een drummer, en zelf was hij bijna altijd op piano terug te vinden . Een bijna twee uur muziekfeest volgde .
We waren onder de indruk van die combinatie , waarbij zijn vocals en zijn pianospel binnen het geheel de rode draad vormden in een perfect geluidsdecor! Een uitmuntend concert dus. De trage, slepende , gevoelige ballades wisselde hij af met opzwepende, swingende R&B nummers en dan kom je natuurlijk uit op een ”Use to love you”, “Ordinary people”, “Again”, “Save room” en “You and me”. Ook de covers “Rock you” van M. Jackson en aan zijn grootmoeder opgedragen “Bridge over trouble water “ van Simon and Garfunkel werden ten zeerste geapprecieerd.
Meermaals veerde het publiek spontaan recht. Elementjes dampende funk , hiphop , reggae en hiphop zweefden omheen de nummers en zorgden voor die rijkelijke sound!
Het hoogtepunt spaarde John tot op het laatst. Solo werd hij letterlijk op handen gedragen op het innemend “All of me”, die door het publiek werd meegezongen . Een minutenlange staande ovatie was het gevolg .
‘Love in the future’ koesteren we maar best . We werden letterlijk gepakt door deze rasechte zanger/pianist met z’n fluwelen stem, die z’n genre op hoog niveau hield!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-legend-01-11-2014/
Organisatie: Live Nation
Zijn soulvolle songs zijn doordrenkt van weemoed en twijfel, maar op het podium straalt hij één en al vastberadenheid en joie de vivre uit. In de studio leeft hij een solitair bestaan op zoek naar de meest vernuftige samples en soundscapes, maar live ontpopt hij zich tot begenadigd en overtuigend performer. Welkom in de schizofrene schemerzone van Tom Krewell, aka How To Dress Well!
De breekbare indie R&B pop op doorbraakalbum ‘Total Loss’ had op velen een verslavende uitwerking en dankzij het dit jaar verschenen ‘What Is This Heart?’ is de afkick periode nog niet onmiddellijk in zicht. Met meer akoestische en iets minder elektronische arrangementen, waardoor het concert een pak steviger en directer klonk dan wat we doorgaans van deze jonge Amerikaan gewoon zijn. En waarmee hij de lat opnieuw een pak hoger legt voor hippe generatiegenoten als The Weeknd en Frank Ocean.
How To Dress Well had die avond in de AB Club nog altijd heel wat innerlijke demonen uit te drijven. Op “Repeat Pleasure”, “Face Again” en “Words I Don’t Remember” wisselden tegenstrijdige emoties zoals verlies en verlangen, blijheid en verdriet elkaar sneller af dan een rollercoaster. Zonder ooit overdadig te worden. Ingetogen stiltes en rustpauzes blijven een essentieel onderdeel in de songs. Ze vormden bovendien een bijzonder geslaagd contrast met de diepe bastunes die net zoals bij “The XX” soms vanuit een ander universum lijken komen aangezwollen.
Met de eindeloos in de zaal weergalmende falset op “Suicide Dream Part 1” toonde Tom Krewell zich van zijn meest kwetsbare kant voor een murw publiek. En alsof dat nog niet volstond brak op “Set It Right” de apocalyps pas echt uit.
De veelvuldige en bijwijlen hilarische interacties met het publiek tussen de songs door brachten misschien iets te vaak de vaart uit het concert. Maar dat is niet meer dan detail kritiek. Het AB publiek koesterde How To Dress Well en de wederzijdse lofbetuigingen klonken niet minder oprecht.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bill Frisell is een begenadigd en veelzijdig gitarist die voornamelijk in jazz middens wordt gesitueerd, hoewel hij al jaren met de regelmaat van de klok ettelijke albums maakt die vooral grensoverschrijdend zijn, een rijke variatie van jazz, blues, etnische muziek, ambient, avant-garde, rock, folk, pop,…
Ook in de Handelsbeurs had men op voorhand een beetje voorbarig het ‘jazz’ etiket bovengehaald ter aankondiging van Bill Frisell zijn komst naar Gent. Het volstond om de zaal te doen uitverkopen, maar met jazz had deze doortocht weinig te maken, hoogstens waren hier vanavond een paar jazzy kwinkslagen te merken die verweven waren met een gans arsenaal aan andere invloeden.
Frisell kwam hier met name zijn nieuwste album ‘Guitar In The Space Age’ voorstellen, een plaat waarop hij instrumentale interpretaties brengt van een stel gekende en minder gekende songs uit een rijk verleden. Op het album vloeien een hele hoop stijlen door mekaar, blues, jazz, surf, country en rock. In de handelsbeurs was het niet anders.
Wij hadden op voorhand ons huiswerk gemaakt en ‘Guitar In The Space Age’ aan enkele grondige luisterbeurten onderworpen. We troffen er uiteraard muzikale passie en klasse aan -het zou er nog aan mankeren- maar tegelijkertijd merkten we ook op dat alles toch een beetje te braaf en te vrijblijvend klonk, tegen de grens van de muzak aan zelfs. Muzikaal behang dus, weliswaar van onberispelijke kwaliteit en overgoten met liters technisch vernuft, maar toch : behang.
Bij de live uitvoeringen werd er gelukkig wat meer peper op de songs gestrooid, Link Wray’s klassieker “Rumble” kreeg een ronkende en stevige behandeling mee en The Kinks hun “Tired Of Waiting For You” kaapte hier de absolute hoofdrol weg. De lange song zette op subtiele wijze aan en brak dan volledig open in een stomend samenspel van een stel ervaren rotten die mekaar perfect aanvoelden, het leek even alsof Crazy Horse hier stond te spelen.
Bij Bill Frisell leek de virtuositeit uit de losse pols te komen, hij etaleerde zijn unieke gitaartalent zonder daarbij de vedette uit te hangen. Hij hoefde niet persé het laken volledig naar zich toe te trekken en gaf voldoende ademruimte aan het stel uitgesproken klasbakken waarmee hij zich liet omringen, met name een formidabele Greg Leisz op pedal steel en elektrische gitaar, Tony Scherr op bas en Kenny Wollesen op drums. Vooral bij de laatste twee was te merken dat ze met de jazz pollepel zijn opgevoed, het vloeide er uit alsof het niets was.
De ganse set door viel de virtuositeit van deze muzikanten op, het kwartet kon met sprekend gemak alle stijlen aan en speelde heel bedreven en bij momenten zeer begeesterend, en dat gaf een flinke meerwaarde aan de set. De live uitvoeringen van de songs stegen een flink stuk uit boven de soms te halfslachtige albumversies, de rock was feller, de ingetogen passages waren intiemer. Kortom, de soms te melige Shadows-sound van de plaat werd voldoende de kop ingedrukt en de bezieling was een stuk prominenter aanwezig.
Toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat deze band ons nog meer bij het nekvel had gegrepen mochten ze iets heviger buiten de lijntjes hebben gekleurd en iets frequenter het pad van de improvisatie hebben gekozen. Iets wat we bijvoorbeeld eerder in Gent bij Marc Ribot wel mochten vaststellen, ook zo een zogenaamde jazz gitarist, maar eentje die zijn demonen veel vaker en heviger de vrije loop geeft. Zowel Marc Ribot als Bill Frisell hebben trouwens al samengewerkt met de geflipte John Zorn, maar Ribot heeft de Zorn-gekte toch meer in zijn lijf zitten.
De term ‘clean’ kwam ons bij Bill Frisell net iets te vaak voor de geest om van een onvergetelijk concert te gewagen. Al bij al wel zeer onderhoudend en vakkundig.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Francis International Airport - Uit Oostenrijk zijn ze afkomstig . Het kwintet is hier relatief onbekend , maar ze zijn al een goede tien jaar bezig. Als je de twee nummers “Great deeds” en “Backspace” van de derde cd ‘Cache’ op nahoudt , dan hebben we hier twee fijne, geraffineerde, broeierig emotionele songs die ergens Elbow, The Blue Nile en de synthwave doen opborrelen door de keys , het gitaarspel , de drums en de toegevoegde blazers .
Heerlijk uitgewerkt , zalig catchy materiaal , die veel beloven van de plaat. Een zuurverdiende airplay mag wel . De band speelde zich eerder in de kijker op Eurosonic en GlimpsGent.
http://www.francisinternationalairport.com
Een heel relaxte , aangename , vrolijke plaat hebben we van Nele Van Den Broeck . Zij geeft aan haar materiaal een duidelijke 60s swing, in een productie van Koen Gisen, wat haar ergens tussen Lady Linn en The Pipettes brengt . De songs nodigen uit tot een heupwieg en een danspasje . Jazzy loops zijn duidelijk verweven in dat geluid . De eerste songs “Drunk song”, “Do you remember …”, “Ok girlfriend” en “Loser’s twist” grooven ; af en toe wordt het tempo wat teruggeschroefd in enkele sfeervolle songs als “I love you but I google other people” en “One fan in Japan”.
Het party gevoel is terecht en er kunnen nogal wat grapjes vanaf . Nele is een jonge spring-in-t-veld, die houdt van een long hot summer en onderkoelde cocktails . Cheers!
http://www.neleneedsaholiday.com
De Gentse sing-songwriter Wim Kesteloot brengt een reeks uiterst genietbare americana, in de geest van Ry Cooder, JJ Cale, Mark Lanegan en Fleetwood Mac . Die Lanegan horen we zeerzeker in die donkere grauwe “Small changes” en “Losers” . Hij creëert een intens broeierige spanning en klankkleur door z’n gitaarspel, verdwaald gitaargetokkel en subtiele soundscapes , die ergens Badalamenti en Lynch doen opborrelen . Zijn diepe fluisterzang beklemtoont het sobere, sombere decor. De handvol songs worden omgeven door een paar instrumentals .
Een creatieve geest , die met beperkte middelen de sound prikkelt, intrigeert , ons meevoert en hierdoor een optimaal muzikaal resultaat boekt.
Het is al z’n derde na twee eerdere ‘Lo Files’ .Tja deze sing/songwriter verdient meer airplay en eist zijn plaatsje binnen het genre .
http://www.wiltman.com
In 2011 debuteerde Dandy Davy met ‘A winner’s day in hell today’, de band rond Davy Vercaigne . Hij overtuigde met een reeks vaardige , sfeervolle, ingehouden lofipop die aanstekelijk, vrolijk, ingetogen als melancholisch klinkt .
Het vervolg is klaar en opnieuw kon hij rekenen op een resen sterke muzikanten. Nog meer wordt de sound uitgediept in dromerig en broeierig doorleefd materiaal , die de indie - americana van V.U., Television en Dream Syndicate hoog in het vaandel draagt .
Al meteen zijn we onder de indruk van “Lucky hat” en “Adam Moldy Green” door de verrassende groovy ritmiek . De titelsong klinkt rauwer en benadert nog meer het rockconcept, net als “All black”. We kunnen wegdromen op “My blues” en “My dear”; de sing/songwriting komt nog meer naar boven op “A good smoke & a girl”.
In het genre klinkt Dandy Davy uitermate spannend en zelfverzekerd . We hebben op die manier een uiterst consistente plaat , die een definitieve doorbraak kan en mag inluiden …
We houden van die ingetogen , sfeervolle , broeierige donkere indiefolky sing/songwriting van Sharon Van Etten , die al vier langspeelplaten weet te boeien . Bon Iver en The National zijn fans van het eerste uur! De aparte dreampop van de NY-se is het sterkst op bezwerende songs “Taking chances”, “Your love is killing me” en het afsluitende “Every time the sun comes up”. Uiterst breekbaar klinkt ze als de gitaar wordt gewisseld voor de piano, “I love you but I’m lost” en “I know”, gedragen door haar innemende ijzige stem . De songs vergen wel een extra luisterbeurt, het toegankelijke kruist de dwarse aanpak .
Het donkere meeslepende karakter met die dramatisch weemoedige gevoelige ondertoon intrigeert en zorgt er net voor dat haar materiaal , warm of cool , overtuigt!
‘This is for people who feel it in their hearts’… Het Londense Will & The People rond Will Rendle is al aan de derde plaat toe en zorgt voor een aangenaam luchtig sfeertje in het songmateriaal . Allerhande stijlen worden verwerkt in de mix van Britpop , troubadourpop , ska en reggae. Op die manier klinkt het overgrote deel wel erg leuk relaxt en aanstekelijk , maar ook in het sfeervolle materiaal weet de groep ons te boeien . Toegegeven , niet steeds overtuigt de band , maar nummers als “Shakey ground “, “Trustworthy rock” en “Jekyll & Hyde” slepen ons lekker mee. Fijn plaatje dus , die onze contreien heeft bereikt!
Imelda May - Deze Ierse burlesque dame met een gouden stem en een voorliefde voor rockabilly en de fifties, had onze aandacht al gewekt met haar voortreffelijke laatste album ‘Tribal’. In de UK wordt ze onder meer door Jools Holland op handen gedragen, bij ons is de talentvolle lady nog een vrij onbekende naam. Toch was de AB aardig volgelopen en werd het een meer dan geslaagd en dynamisch retro avondje.
Hoewel de rockabilly uitspattingen gerust nog een stuk smeriger mochten van ons, was dit een bruisend en levendig concert. Het unieke zangtalent van deze sympathieke Ierse dame kwam er vlotjes uit zonder overdreven opschepperij. Het meest begeesterende vocale kippenvelmoment was met voorsprong de naar de hemel gezongen jazz van “Gypsy in Me” waar Imelda May in de buurt kwam van de haast ongenaakbare Billie Holiday.
Verder werd er overwegend gerockt vanavond en zat er flink wat vaart in de set met een handvol stevige rockers en rockabilly spetters als “Wild Woman”, “Five Good Men”, “Psycho”, “Mayhem” en een absoluut denderend “Johnny’s Got A Boom Boom”, allemaal pittige songs die sterk knipoogden naar Stray Cats en Paladins.
Imelda May liet zich begeleiden door een knappe en uiterst viriele band. De wonderlijk klinkende schuiftrompet passages van Dave Priseman bevielen ons enorm in het atmosferische en jazzy “Wicked Way” en in de swingjazz van “Inside Out”. Mede hoofdrolspeler was gitarist Darrel Higham, tevens Imelda’s echtgenoot, die zich meermaals liet opvallen met een stel heerlijke solo’s en surfgitaartjes. Misschien hadden wij graag stiekem nog iets meer motorolie in zijn instrument gekieperd om de sound nog wat vettiger te doen klinken, maar toch was het voortdurend genieten van de vloeiende rock’n’roll die gans de avond door de lucht zweefde.
Imelda May betrok haar publiek mee in het rock’n’roll feestje en liet de zaal een aardig potje meezingen in het swingende “It’s good to be Alive”, de stemming zat er stevig in, Imelda May had de AB helemaal in haar binnenzak.
De deerne had ook een paar verrassende covers in petto, Willie Dixon’s “Spoonful” bracht als smeulende nachtelijke bluessleper het tempo op adembenemende wijze een paar stappen terug en op het eind kregen “Bang, Bang, My baby shot me down” (Sonny & Cher)” en “Dreamin’” (Blondie) een uitmuntende en bloedmooie akoestische versie mee. De fluwelen stem van Imelda May werd bij die twee pareltjes enkel begeleid door de sobere ukelele van haar teergeliefde echtgenoot.
De volledige band werd er nog een laatste keer bijgehaald voor de ultieme flitsende rockabilly klepper “Right Amount of Wrong” die de set op de meest zinderende wijze afsloot.
Een zeer vitale doch misschien ietwat te cleane performance (mierenneukers als wij hebben altijd wat detailkritiek in huis), maar met het rock’n’roll hart op de juiste plaats en een stem die het achtervolgende peloton op minuten achterstand zet.
Als ze haar song “Wild Woman” nog iets letterlijker zou nemen en tussendoor ook nog even een concertje meepikt van pakweg The Jim Jones Revue of Jon Spencer, dan kan het vuur nog heviger oplaaien en zou het hek pas helemaal van de dam zijn. Moet kunnen.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Met Roger McGuinn mocht de Stadsschouwburg in Brugge afgelopen zondag één van de absolute muziekiconen uit de jaren ’60 verwelkomen.
De intussen 72-jarige McGuinn is ruim vijf decennia actief als muzikant, speelde in het begin van zijn carrière folk in diverse Amerikaanse koffiehuizen en trad op in de begeleidingsgroep van o.m. Judy Collins en Bobby Darin. Onder invloed van de zogenaamde Britse invasie halfweg de jaren ‘60, met The Beatles als protagonisten, liet McGuinn meer en meer rock door de folk sijpelen en dat bracht hem niet enkel in contact met Gene Clark en David Crosby maar leidde tevens tot de oprichting van The Byrds. En het is in de eerste plaats via deze groep dat hun frontman McGuinn in het collectieve geheugen van menig muziekliefhebber blijft zitten. Want hoewel de massahysterie - met gillende meisjes incluis - aan hen voorbij ging, hebben The Byrds zich onsterfelijk gemaakt met hits als « Mr. Tambourine Man » en « Turn! Turn! Turn! ». Bovendien stonden ze aan de wieg van wat men ‘folk rock’ en ‘country rock’ (intussen uitgemond in alt-country) zou gaan noemen.
McGuinn weigert al geruime tijd om The Byrds te reïncarneren en houdt de boot af van een mogelijke reünie. Hij trekt liever sinds enkele jaren solo de wereld rond met een programma dat de titel draagt ‘An Evening With …’. Dit klinkt knus en gemoedelijk en dat bleek in Brugge ook wel degelijk het geval te zijn. Een sobere belichting, McGuinn getooid in zwartgrijze kleren met hoedje op het hoofd en meestal zittend op een bankje tegen de achtergrond van enkele kamerplanten. Meer had de nog fris ogende levende legende niet nodig om hartverwarmend te zijn. En wanneer hij zijn bekende stem koppelde aan zijn onafscheidelijke medereizigers, zijn akoestische, gepersonaliseerde 7-snarige Martin HD-7 en natuurlijk zijn elektrische 12-snarige Rickenbacker, lag niks in de weg om er mooi avondje muziekgeschiedenisles van te maken en de toeschouwers getuige te laten zijn van zijn muzikale talenten.
Dit werd nog maar eens onderstreept toen McGuinn achter de coulissen op zijn Rickenbacker de beginakkoorden van « My Back Pages » inzette. Voor wie er nog zou aan twijfelen, met dit instrument trekt hij zich nog steeds als geen ander uit de slag. Bovendien ligt de keuze om zijn optredens steevast met dit nummer aan te vatten eigenlijk voor de hand. Zo vat de titel perfect het opzet van de concertreeks samen: bladeren doorheen het levensboek van McGuinn en dit extra inkleuren via de verhalen achter de diverse songs.
Telkens kreeg het publiek interessante weetjes te horen over het ontstaan van de nummers die tijdens de anderhalf uur durende set aan bod kwamen en dit verrijkte de luisterervaring. Want zeg nu zelf, men mag nog zoveel naslagwerken over The Byrds of Roger McGuinn raadplegen, de diverse anekdotes rechtstreeks vernemen van de man die het zelf heeft beleefd, daar kan geen enkel boek of internetsite tegen op. Vooral ook omdat McGuinn dit goedgehumeurd, met een kwinkslag en steeds erg relativerend brengt. Zo liet hij meermaals doorschemeren dat – hiermee voorbijgaand aan eigen kunnen – een groot deel van zijn persoonlijk succes en dat van The Byrds, te danken is aan andere artiesten. Heel wat van zijn grote invloeden passeerden dan ook de revue.
Niet in het minst Bob Dylan natuurlijk. Zo werd het openingsnummer van de set, « My Back Pages » geschreven door Dylan maar bijzondere aandacht was er ook voor « Ballad Of The Easy Rider ». Zo vertelde McGuinn dat producent Peter Fonda polste bij Dylan om de titeltrack van de film ‘Easy Rider’ (1969) te schrijven. Dylan ging op het verzoek niet in maar pende wel enkele verzen neer op een servetje en vroeg om dit aan McGuinn te geven. McGuinn nam deze wat hij zelf de ‘Heilige graal’ noemt, dankbaar in ontvangst. Dylan hoefde zelfs geen auteursrechten. De film met als thematiek een ode aan de vrijheid zou uitgroeien tot een cultklassieker en geldt tot op vandaag voor menige motorrijder nog steeds als referentie in het genre.
McGuinn bracht met « Knockin’ On Heaven’s Door » ook een andere cover van Dylan die speciaal voor een film, meer bepaald ‘Pat Garrett & Billy The Kid’ (1973), geschreven en opgenomen werd.
Verder mocht vanzelfsprekend ook « Mr. Tambourine Man » niet ontbreken. McGuinn legde haarfijn uit hoe The Byrds er toe kwamen om nu net dát nummer van Dylan te gebruiken als eerste single en hoe het zo kenmerkende jingle jangle-geluid wellicht verantwoordelijk was voor hun nummer 1 notering. Hij verklaarde ook hoe een folk rock groep als The Byrds met de medewerking van o.m. Miles Davis onderdak vond bij het voor hen atypische, conservatieve label Columbia Records.
Nóg een nummer van Dylan kwam ook helemaal in het begin van de set aan bod, namelijk « You Ain’t Goin’ Nowhere » uit ‘Sweetheart Of The Rodeo’ (1968), hét country rock album bij uitstek van The Byrds. Uit dezelfde plaat bracht McGuinn tevens een schitterende versie van « Pretty Boyd Floyd » van Woody Guthrie, waarop hij zijn vingervlugheid bij het gitaarspelen volop kon etaleren.
Met « St. James Infirmary » (oorspronkelijk « Gambler’s Blues ») bracht McGuinn vervolgens eerbetoon aan Huddie William Ledbetter, beter bekend als Lead Belly, die vele jaren voordien al de 12-snarige gitaar speelde en McGuinn via o.m. Pete Seeger inspireerde om zich dat instrument eigen te maken.
Ook bracht McGuinn zijn vriendschap met Tom Petty onder de aandacht. Zo speelde hij eerst « So You Want To Be A Rock ‘n’ Roll Star » (ooit gecoverd door Petty en zo dicht leunend bij diens stijl dat latere generaties dachten dat het van Petty zelf was) en daarna coverde hij zelf Petty’s « American Girl » dat dan weer zo refereerde naar het geluid van The Byrds dat McGuinn het zelf op zijn soloalbum ‘Thunderbyrd’ (1977) plaatste. Om het rijtje van drie te vervolmaken, bracht McGuinn hierna een bijzonder fraaie akoestische versie van « King Of The Hill ». Een nummer dat werd meegeschreven en –gezongen door Petty na het lezen van John Phillip’s (The Mamas & the Papas) autobiografie en afkomstig is uit ‘Back From Rio’ (1991), het meer dan uitstekende comeback album van McGuinn.
Vanzelfsprekend mocht ook de link met The Beatles niet achterwege blijven. Hun impact ging zelfs zo ver dat het volledige instrumentarium van The Byrds een kopie was van dit van The Fab Four en ook hun muziekstijl werd zoals reeds aangegeven, snel opgepikt door McGuinn die dit introduceerde in zijn eigen repertorium. Als voorbeeld speelde McGuinn « You Showed Me », zowat het eerste nummer dat Gene Clark en McGuinn in 1964 samen schreven en dat vijf jaar later een top 10 hit zou worden voor The Turtles.
Ook andere genres bleven niet onbenut. Met « Randy Dandy Oh » kwam zelfs een bewerkt oud zeemanslied voorbij terwijl via « Beach Ball » zowaar zelfs wat surfmuziek te horen viel. McGuinn lichtte toe dat nauwelijks enkele maanden nadat hij deel uitmaakte van de begeleidingsgroep van Bobby Darin, deze af te rekenen kreeg met stemproblemen. Darin richtte in afwachting van beterschap een eigen platenmaatschappij, T.M. Music (gehuisvest in het Brill Building te New York), op en McGuinn mocht er op bestelling liedjes schrijven. Met hoop op wat succes luisterde hij daarbij vooral naar wat toen op de radio populair was en dat waren de deuntjes van o.m. The Beach Boys en Jan & Dean. Maar « Beach Ball » uitgevoerd door de City Surfers sloeg echter geen gensters maar een Australische uitvoering van het nummer daarentegen werd down under wel een hit (met de harmonieuze vocalen van de Bee Gees overigens op de achtergrond).
Hoogtepunten in de set waren verder o.m. « Russian Hill » (uit ‘Thunderbyrd’) en eigenlijk elk nummer dat met de Rickenbacker werd gespeeld zoals het psychedelische « Eigh Miles High » (met daarbij een prachtig uitgevoerd klassiek stukje « Asturias (Leyneda) ») en het voor de toegiften gereserveerde « Turn! Turn! Turn! » dat eind de jaren ’50 door Pete Seeger geschreven werd, zich daarbij baserend op het bijbelboek Prediker.
Afsluiter van de avond was het door zijn vrouw Camilla geschreven « May The Road Rise To Meet You ».
Wie McGuinn enkele weken terug aan het werk zag in de Roma (Borgerhout) of er ook bij was op pakweg Blues Peer (2009) of in de Gentse Handelsbeurs (2011), zal ook nu nauwelijks nieuwigheden ontdekt hebben of het zou wat recenter werk moeten zijn als « The Grapes Of Wrath », een nieuwe song die hij schreef met zijn vrouw Camilla en gebaseerd is op de gelijknamige film uit 1951 met Henry Fonda.
Maar voor alle anderen zal het ongetwijfeld een erg aangename kennismaking met McGuinn en diens oeuvre geweest zijn. Hoewel zijn stem soms wat minder toonvast geworden is (zoals bleek tijdens « Mr. Spaceman ») bleek deze na een halve eeuw nauwelijks of geen averij te hebben opgelopen. Dit in combinatie met enkele wereldnummers en het fantastische gitaartalent van McGuinn, kon er teruggeblikt worden op een onderhoudende passage van een grootheid in een al even fraai en nostalgisch decor.
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
Notes and Beats 2014
Harmoniezaal Peer
Peer
Het mag geweten zijn dat ik een sterke voorkeur heb voor muziek gemaakt met echte instrumenten, vergelijk het met Pepsi of Cola, ieder zijn eigen persoonlijke smaak. Doch ben ik tot op heden nooit tot op een symfonisch orkest geraakt. Noem het gemakkelijkheid halve onwetendheid. Harmonie doet denken aan “this one time at band camp” waardoor het vaak wordt vermeden.
Vandaag besluit ik toch mijn ideeën te laten varen en maak me op voor Notes & Beats, georganiseerd door de Koninklijke Harmonie. Bedoeling van deze avond: de Koninklijke Harmonie van Peer en het jeugdorkest van Peer kleuren buiten de lijntjes en gaan de battle aan met lokale DJ’s en muzikanten (o.a. gitarist P-J Decraene van Rhinos Are People Too). Enkele solisten helpen de DJ’s daarna een handje om feestend de nacht in te gaan!
De twee orkesten zijn zeker niet van de minsten, de Koninklijke Harmonie werd in 2013 kampioen op Vlamo, het jeugdorkest werd zelfs wereldkampioen 3e divisie in datzelfde jaar.
Daar ik geen idee wat te verwachten, laat ik alles over me heen komen. Meteen bij de eerste noot raak ik overdonderd door wat er zich hier afspeelt. Als meteen daarop de theme van The Rock wordt aangehaald, zie ik onmiddellijk Nicolas Cage op Alcatraz voor me opdoemen. Beelden zeggen duidelijk niet meer als muziek, dat is bij deze gebleken.
Hetzelfde geldt voor de theme van Pirates of the Caribbean. Wie heeft Johnny Depp nog nodig als blazers en percussie u van uw sokken weten te blazen?
Gitarist Pieter-Jan Decraene mag aan zijn solo beginnen, bijgestaan door het orkest. In mijn volle overtuiging dat er muziek van Two steps from hell of misschien zelfs Steve Stevens wordt gespeeld, ben ik wreed onder de nadruk. Als bij navraag blijkt dat PJ vooral improviseerde, is zijn bijdrage enkel nog indrukwekkend te noemen.
Tussen nummers in neemt een DJ het even over, waarna het orkest weer aansluit. Niet volledig volgens mijn verwachtingen, maar het is wat het is. Het contrast tussen de twee stijlen is te groot, waardoor het iets chaotisch en misschien zelfs vervelends krijgt. Het publiek moet ineens van A naar Z gaan, iets wat de hersenen en het gehoor moeilijk kunnen vatten. Slecht was het zeker niet, de overgang zou enkel subtieler mogen.
Als Deep Purple wordt gespeeld, kan ik niet anders als glimlachen. Dit is muziek zoals het oorspronkelijk bedoeld was en ik krijg nieuw respect voor de mensen uit de harmonie. American Pie had het mis, bandleden zijn altijd cool!
Na 40 minuten is het jammer genoeg al voorbij en begint de DJ set, oprecht jammer. Hier had ik gerust een hele avond naar kunnen luisteren. Al weet ik nu wel met absolute zekerheid dat ik vaker naar een orkest van de Koninklijke Harmonie zal gaan. Een nieuwe fan is bij deze gemaakt!
Saxofonist Toon Van Geyseghem toont zijn kunsten tijdens de set van DJ Prebn en voor het eerst deze avond doen de beats i.s.m de notes hun eer aan. Denk aan The man with the red face (Laurent Garnier) en u weet waar ik het over heb.
Om af te sluiten, de DJ’s hadden persoonlijk niet gemoeten, maar dat was nu eenmaal de opzet van de avond. Mijn voorkeur voor muziek gespeeld op echte instrumenten werd na vanavond enkel groter en ik kijk zelfs al uit naar een volgend orkest. Wie weet spelen ze wel iets John Williams en dat wil niemand missen, toch?
Organisatie: Harmonie Peer
My Brighest Diamond leerden we voor het eerst kennen op de ‘Dark was the night’ - Aids benefiet compilatie uit de Red Hot reeks uit 2009. Die compil werd door de broertjes Dessner van The National geproduced, en Shara Worden, aka My Brightest Diamond, bracht er een mooie versie van de klassieker “ Feeling good” (It’s a new dawn, it’s a new day), die het meest gekend is in de versie van Nina Simone en die door Muse schabouwelijk mismeesterd werd.
Shara Worden zat een tijdje in de liveband van Sufjan Stevens, en haar eigen muziek komt in de buurt van die artiest. Net zoals Sohn en Son Lux, mengt ze klassieke muziek met pop en rock. Dwarsfluit, blazers en strijkinstrumenten kleuren haar songs. Voor rockfans klinkt dit soms te gekunsteld, maar voor avontuurlijke luisteraars valt er veel te ontdekken in het universum van My Brightest Diamond.
Shara Worden stelde haar nieuwe album ‘This is my hand’ voor in een uitverkochte Rotonde, één van haar favoriete concertzalen. Geen uitgebreide band, het budget liet het wellicht niet toe, enkel een bassist en een drummer om Shara’s keyboard of gitaar aan te vullen. Door die bezetting kregen we wel veel meer rock dan we verwacht hadden.
“Pressure”, de single van de nieuwe plaat, zette in met smerige electronica. “Bad guy” kon dan weer mooi naast het ruigste van PJ Harvey gaan staan, een rauwe lap rock in ons gezicht . Lekker. Worden heeft een groot stembereik, ze zingt zowel in een lage als hoge zangstem, ze is soms theatraal, ook met de vele handgebaren, maar ze is nooit zo dramatisch als een Anna Calvi: de nummers zijn geraffineerd maar beheerst.
Voor “Be brave”, bond ze een armband met belletjes rond haar pols, en bouwde zo dit nummer in laagjes op, overschakelend van een lage stem op een hoge, een verleidelijke sirene die het publiek meelokte naar een andere wereld. In “Lover killer” mocht het publiek meedoen: Shara toonde ons een handklap, en daarna namen wij het over. Variatie troef, het maatschappijkritische “High Low middle” riep een vaudeville-sfeer op, of zoals de playlist het verwoordde ‘een 1920’ jazz feel’.
Daarna ging het weer de stevige toer op, “Bronze head”, met Worden solo op gitaar, was een vuile, punky rocker met veel reverb, een gemene rif met veel weerhaakjes. Intiem werd het dan weer in een verstilde ode aan haar zoontje, ”I have never loved”, waarin Worden’s stemtimbre en de sfeer van dit nummer ons heel erg deden denken aan Beth Gibbon’s solouitstapje met Rustin’ Man. Als compliment kan dit tellen.
Tijd om te dansen was er ook, plaats iets minder in de overvolle Rotonde, dat lieten we wijselijk over aan de artieste, die al dansend een duimpiano of kalimba bespeelde en een Afrikaanse dans etaleerde waarvoor ze je dertig jaar geleden geleden nog naar Robbeneiland verbanden.
Bissen deed My Brightest Diamond met “Freak out”, dat zijn naam waar maakte met een soort rammelrock die we sinds Sloy’s “Pop” niet dikwijls meer horen passeren hebben en twee jazz standards: tijdens “Fever” (ja van Peggy Lee) dook Worden het publiek in, zwoel flirtend met jongens en meisjes, Jessica Rabbit was nooit ver weg en ook “Feeling good” in een bluesy gitaarversie was een geslaagde hommage aan Nina Simone. Eindelijk een versie die het affreus scharminkel van Muse doet vergeten.
My Brightest Diamond was veelzijdig en verrassend rockend in zijn kaalgestripte trio-versie. Liefhebbers van Anna Calvi en PJ Harvey : de platen van deze dame zijn misschien iets te gekunsteld voor jullie, maar live heeft MBD genoeg weerhaakjes om ook jullie te overtuigen.
Setlist : Pressure – Bad Guy – Before the words – Be brave – Lover Killer – High low middle – So easy – Bronze head – Resonance – I have never loved – Apparition – Apples – Inside a boy –
Bis: Freak out – French play back – Fever – Feeling good
Organisatie: Botanique, Brussel
Chuck Prophet is een Amerikaanse singer-songwriter en gitarist. Hij werd als artiest voor het eerst bekend met de rock group Green on Red, waarmee hij in de jaren 1980 platen opnam en optrad. Allez, dat zegt Wikipedia toch.
Neen, Prophet is een van de meest bezielde, gedreven en enthousiaste rockers die hier op deze aardkloot rondloopt. Chuck passeerde donderdag al voor de derde keer in de al even bezielde , gedreven en afgeladen volle Trap in Kortrijk. Welnu, ik heb al honderden optredens gezien, en deze mag er gerust met kop en schouders boven uitsteken. Prophet en de zijnen knalden het feest open met een door berg en been snijdende versie van ome Lou’s “Rock ’n’Roll Heart”. Het kon niet meer stuk. Het speelplezier druipt er zowat af en zelfs een dove hoort dat Prophet and The Mission Express al samenspeelden voor de continenten uit elkaar begonnen te drijven.
Met zijn excentrieke gitaarspel en zijn indrukwekkende songschrijverscapaciteiten heeft Prophet altijd een groot aantal bewonderaars, zo ook in Kortrijk. “Wish me luck” uit de laatste ‘ Night Surfer’ kan daarvan getuigen.
Na pakweg twee uur onversneden rock’n’roll kan het dolenthousiaste publiek met opgeladen batterijen weer verder. En onze profeet was blijkbaar ook in de wolken, want wat hem betreft wordt Den Trap de enige officiële Europese fanclub….
Weet je, ergens doet hij mij denken aan Tom Petty en ik zou hem graag een beetje van diens succes toewensen, al is het maar een microgrammetje. Ook op Chuck blijkt de leeftijd geen vat te hebben. Houden zo!
Line up: Chuck op Gitaar, Kevin White op bas, Vicente Rodriguez op drums and Stephanie Finch op de toetsen
Org: Muziekcentrum Track , Kortrijk
Caribou - ‘Shiny happy sounds en people’
Caribou en Jessy Lanza
Aéronef
Lille
Het Canadese Caribou van Dan Snaith , is al een tiental jaar bezig en eigent zich de voorbije jaren een aardig plaatsje toe in het clubcircuit en in de alternatieve danceclubs , met songs als “Sun” , “Odessa” en de party anthem van deze zomer “Can’t do without you” . Loon naar werk voor iemand die nu gegeerd wordt voor de pas verschenen nieuwe plaat ‘Our love’ als elektronisch kunstenaar .
In ons landje wordt de band enorm gerespecteerd en was het concert in de Bota in een mum van tijd uitverkocht . Iets trager ging het in de Aéronef , Lille , maar waar uiteindelijk ook heel wat volk was opgedaagd om het elektronicagezelschap aan het werk te zien .
Op plaat klinkt het allemaal wat gewoontjes, die zonnige , groovende indie psychedelische popdance maar live krijgt het materiaal een leuke , frisse , bezwerende, aanstekelijke, opzwepende extraverte push. Je wordt gaandeweg ondergedompeld, meegesleept en -gezogen in een dromerig sprookjesgeluid; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje klinkt subtiel en valt op z’n plaats.
Ze maken een link naar de 90s van Underworld , Orbital en ergens borrelt die dancepop van Inner City en Donna Summer op (hoorde ik daar niet ergens “Good life” en “I feel love” - tunes?!) . Bon soit, het klinkt uitermate heerlijk , genietbaar, ontspannend , relaxt , dansbaar . De lichteffects , stroboscoops injecteren dit gevoel nog meer.
Het nieuwe album kwam duidelijk in de spotlights en af en toe sijpelde een ouder nummer door. Meteen kwamen we in die unieke Caribou sfeer met “Our love” , “Silver” en “Mars” , die een eerste hoogtepunt vormde in de set , met z’n psychedelische loungy vibes en stekelige, rollende afroritmes, en inwerkte op de dansspieren . We zagen bewegende lichamen , die hier al duidelijk mee waren in hun unieke trip .
Met support Jessy Lanza - solo eerder te zien met haar muzikale elektronische schetsen in trippy, lome , dwarrelende beats , gedragen onder haar fragiele , hemelse , breekbare stem – werd de partystemming even omgebogen , konden we zweven en konden we ons lekker laten meedrijven op een wolkendek.
Een enthousiasmerende band en een even enthousiast publiek, die de ‘time of their life’ beleefden met dit aangenaam geweldig dansbaar klankenspectrum . “Odessa” , ook al zo’n insider en verder “Can’t do without you” en “Sun” - Caribou classics bij uitstek -, deden de temperatuur stijgen en brachten iedereen in optimale stemming door hun opbouwend hitsende ritmiek.
Caribou is live een ‘must see’ en versmelt ‘shiny happy sounds en people’ … Kortom , de ideale ontstresser na een ‘hard working day’ en ‘fxx-off gevoel ‘!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/caribou-22-10-2014/
Organisatie: Aéronef, Lille
The Brian Jonestown Massacre van Anton Newcombe is een goed bewaard muzikaal geheim al zo’n twintig jaar in de Amerikaanse underground. De groep manifesteert zich binnen de garagepoppsychedelica en 60s pop; de link naar bands als Spiritualised en Spacemen 3 is niet veraf in de keys, flutes , blazers en het gitaargetokkel .
Vooral de eerste helft van de cd is uitermate spannend door de intens broeierige , groovy , slepende aanpak en de bezwerende, zweverige, repetitief doorzeurende ritmiek. Er schuilt iets filmisch dromerig en donkers in de nummers. “Vad hände med dem” , “What you isn’t”, “Memory camp”, “Days, weeks & moths” en “Food for clouds” fascineren het sterkst . Intrigerende werkstukjes dus van een opnieuw overtuigende plaat !
Ben Frost – een Australische immigrant in IJsland wordt gerespecteerd voor z’n stekelige elektronica en geluidskunst . Hij hielp al bij de Swans producties en ook leverde hij een bijdrage aan de orkestrale soundtrack voor de SF klassieker ‘Solaris’ ( met onder meer de invloed van Brian Eno) .
Al een zevental jaar brengt hij cd’s uit en horen we hier geen hapklare geluidskunst, maar een avant-gardistisch geluid. De sound is rauw , grillig, mysterieus en geheimzinnige, verontrustende soundscape-details zweven er overheen .
We ervaren een apocalyptisch gevoel en een vervallen industrielandschap valt ons te binnen. Het toont nog maar eens aan hoe bedreven hij is en wat een beeldvorming hij weet op te wekken in de reeks songs, … als we ze letterlijk als song mogen beschouwen.
Jennie Abrahamson kan haar afkomst niet verloochenen . De Zweedse sing/songwritster laat een typsich Scandinavisch geluid horen in haar elektronische pop . Een sprookjesachtig decor, waar zon – zee – wind – sneeuw een ingangspoort vinden . Je voelt de warme , koele natuurelementen om je heen. De songs zijn sfeervol, hebben een zalvend onschuldig, fragiel karakter , ademen meditatie , en kunnen wat opgezweept worden door percussieve beats en ritmes , gedragen door haar helder, hemels, indringende stem .
We hebben een afwisselend album in het genre . “Snowstorm” is een sterke opener en ook “The war” blaast warmte en koude binnen het popelektronisch geluid . Innemender klinken de daaropvolgende songs als “Phoenix” en “Dance with me” . Uitermate sober en breekbaar is “Lake geneva” op piano , een knipoog naar Agnes Obel , Tori Amos of An Pierlé.
Ze verdrinkt nergens in meligheid met de pathos , dramatiek die in de nummers schuilt . In Zweden probeert ze zich een plaatsje toe te eigenen, naast gekende artiesten Robyn, Lykke Li, Little Dragon en Oh Land .
Heavyness, duisternis en traagheid zijn altijd al de sleutelelementen geweest bij de doomrockers van Earth. Deze keer hebben ze daarin een paar geslaagde nuances gebracht.
Wat zeker ongewoon is voor Earth, op maar liefst drie van de vijf songs wordt zowaar gezongen, zij het niet door dartele duifjes. Zo komt de grofkorrelige Mark Lanegan zijn grafstem verlenen aan “There’s A Serpent Coming” en “Rooks Across The Gate”, zijn droefgeestige bariton zit die songs als gegoten en kleurt ze nog een stuk donkerder. Ook de illustere muze Rabia Shabeen Quazi van het verwante Rose Windows (check hun miskende meesterwerk ‘The Sun Dogs’) komt een beklemmende présence geven op het zwaarmoedige “From The Zodiac Light”, een slepend monster die elf minuten lang tegen de gure rotsen schuurt.
In de ronduit indrukwekkende instrumental “Even Hell Has Its Heroes” drapeert gitarist Dylan Carlson minutenlang ijlende solo’s boven de logge riffs, het is niet minder dan geweldig, Earth wordt hier zowaar even Earthless.
‘Primitive and Deadly’ mag absoluut tot het beste werk gerekend van deze doomveteranen die na meer dan twintig jaar nog steeds weten te verbazen met hun vervaarlijke songs en hun sinistere sound.
Alternative Tentacles, het label van Jello Biafra zorgt opnieuw voor een opmerkelijke reissue! ‘The Greatest Band Of All Time’ is een plaat uit 2005 van de Amerikanen van ArnoCorps.
Dit zestal uit San Francisco bestaat sinds 2000 en bracht naast dit full album al diverse EP’s uit. De heren zijn duidelijk superfan van de Oostenrijker Arnold Schwarzenegger: niet alleen is er de bandnaam, de titels van alle songs op deze plaat verwijzen naar een van de actieprenten waarmee de acteur vooral in de vorige eeuw zo populair werd.
Zelf noemen ze het genre dat ze spelen Action Adventure Hardcore Rock And Roll. Wij houden het op een eenvoudige, militarische mix van skate punkrock en heavy metal met poppy invloeden.
Rammstein lijkt ons zeker een belangrijke invloed van de heren die zich trouwens allemaal bedienen van een Duitstalige artiestennaam.
Zeer karakteristiek voor de sound van ArnoCorps zijn verder de vocalen van frontman Holzfeur die het midden houden tussen James Hetfield en Muppet. Het past wonderwel bij songs als “Running Man”, “Commando”, “End Of Days” en “Total Recall” die vrij eenvoudig maar toch catchy en vlot in de oren klinken. Leuke plaat!
Nederlands 
Français 
