‘Any Ol’ Way’, het nieuwe album van Tweak Bird kwam eind vorig jaar uit. Het was een soort wedergeboorte want het album was in alle opzichten een nieuw begin voor de band. Alles werd zelf gedaan en ze richtten zelf een eigen label op. De sound bleef min of meer onveranderd al neigt het nieuwe album meer naar Stone Temple Pilots, terwijl vorig werk beperkt bleef tot een mix van Mastodon en Queens Of The Stone Age. Genoeg redenen dus om op tour te gaan. Op deze tour werden enkel kleine zaaltjes in Europa aangedaan, zo ook Cactus Club (MaZ) in Brugge.
Het voorprogramma was weggelegd voor de Kortrijkzanen van The Glücks. Met hun potige garagerock lieten ze de zaal al vooraf rommelen. Hun sound is een mix tussen The White Stripes, Blood Red Shoes en onze eigen Black Box Revelation. Het duo serveerde een stevige set en hadden er zichtbaar zin in. Ook het publiek kon het wel smaken. Toen single “On The Road” volgde was het einde nabij. Na een halfuurtje stevige rock te serveren verlieten ze het podium.
Tweak Bird – Het publiek dat was afgezakt naar Brugge kreeg waar voor zijn geld. Het duo die met hun zelf getiteld album ‘Tweak Bird’ veel roem en faam kregen in 2010 doen tegenwoordig intieme sets in het kader van hun wedergeboorte. Zo vonden vooraanstaande bladen als Mojo en Uncut dit album een nieuwe weg inslaan in de Rockgeschiedenis. Omdat de twee broers het simpel wilden houden ontbraken ook de nummers met saxofoon. Een gemis was dit zeker niet. Want de broers vervingen deze solo’s gewoon door zalige gitaarsolo’s.
“Does everybody feel allright?”, riep drummer Ashton Bird. Het concert begon met het ontwaken van het publiek en de band zelf. Nadat bevestigd werd dat iedereen in orde was begonnen ze eraan met een fantastische gitaarsolo. Deze solo gemixt door een zeer intensieve drummer zette meteen de toon voor de rest van het concert. De solo ging over in het nummer “People” waarna er voor het eerst gebruik werd gemaakt van de microfoon. Veel gezongen werd er niet in het concert. Dit bleek niet nodig want hun oerklanken maakten alles goed. Deze geluiden waren de leidraad doorheen het concert. Ook de zware gitaren en hevige bassen kregen iedereen aan het bewegen. Het typische drumgeluid met extra cymbalen was ook in ieder nummer terug te vinden.
Na “People” volgde “Psychorain” ook een nummer van hun vorige plaat “Undercover Crops”. De samenzang van de band doet uitschijnen dat een volwaardige band op het podium staat. Met slechts twee man dit laten uitschijnen, het is niet velen gegeven. Hoge stemmen gemengd met zware gitaren is een vreemde combinatie. Toch laat Tweak Bird dit zo goed klinken dat er zelfs niets vreemd meer aan te vinden is.
Wanneer de set eindigt is kijkt iedereen nogal bedeesd, nog geen 40 minuten gespeeld en nu al een einde? Dit laat het publiek niet aan hun hart komen en ze roepen de band terug. “Future” wordt gescandeerd, en dit is dan ook het laatste nummer die ze spelen. Of toch niet? Want nogmaals komt de band, na lang aandringen, terug. Dik tegen de zin van de andere broer Caleb Bird. “Shivers” wordt gescandeerd, het nummer volgt. Meteen hierna verlaat Caleb het podium, waarschijnlijk iets te vermoeid om nog een nummer te spelen, het is dan ook één van de laatste shows op de tour. De drummer doet nog een solo waarna het einde van de set, die net geen uur duurde, definitief is.
Een zware set, die in de perfecte setting van een klein maar gezellig publiek volledig tot zijn recht kwam, en de moeite waard is om in de toekomst nogmaals te zien!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
De eerste halte van het Canadese duo Purity Ring op hun Europese tournee was in Brussel. Ze kwamen er hun nieuw album ‘Another Eternity’ voorstellen. Dit album kwam begin maart uit en is de opvolger van hun debuut ‘Shrines’ uit 2012. Purity Ring valt het best te vergelijken met The Knife, The xx of zelfs Burial. Een alternatieve groep met een zeer specifiek elektronisch geluid. Dit geluid komt, zoals ook bij voorgaande bands het geval is, vooral live goed tot zijn recht. Benieuwd of dit bij Purity Ring ook het geval is.
Op hun tour hebben die van Purity Ring de land- en genregenoten van Born Gold mee om hun voorprogramma te doen. Een band die al verschillende albums uitbracht maar nooit echt wist door te breken. Ook door het voorprogramma te spelen zal dit hoogstwaarschijnlijk niet gebeuren. De zanger van de groep doet te hard zijn best om te veel te zingen waardoor de muziek slechts bijzaak wordt. Jammer, want qua geluid zit het bij deze band wel snor.
De zaal was aardig volgelopen en het publiek bleef toestromen naarmate het concert naderde. Iedereen die de zaal binnenkwam keek verbaasd naar het podium. Wat een feeëriek tafereel staat er daar klaar? Links en rechts tientallen touwen met lampjes aan en in het midden een soort troon. Een troon omringd door reuzenwattenstaafjes! Helemaal achteraan hing een reuze cirkel die de maan moest voorstellen om het podium te verlichten. Het was dus afwachten tot het begin van het spektakel om te zien waarvoor dit allemaal diende.
Beginnen deden ze met “Stranger Than Earth”, een nummer van het nieuw album. De lichtshow werd nog niet volop gebruikt om de spanning nog hoger te houden. Tot plots de lichtjes aan de touwen oplichtten. Een fantastisch beeld was dat. Honderden kleine lampjes verlichtten het podium en veranderen constant van kleur. Dit zorgde voor een zeer sprookjesachtig decor. Maar waarvoor dienden die wattenstaafjes? Vroeg iedereen zich nog steeds af. Het antwoord kwam snel bij “Push Pull” de wattenstaafjes waren een soort reuzendrumstel. Telkens wanneer instrumentalist Corrin Roddick de staafjes aanraakte, lichtten deze op en kwam er een specifiek hoog geluid uit.
Zangeres Megan James paste perfect in dit idyllisch geheel. Door haar twee vlechten en een volledig wit tenue ging ze volledig op in het decor. Veel nieuwe nummers passeerden de revue: onder meer “Repetition” en “Heartsigh” werden gespeeld. Toen nam de zangeres plaats achter nog een speciaal decorstuk op het podium. Daar zorgde ze met weerspiegelende handschoenen voor een nog beter lichtspektakel. Verschillende lichtstralen werden in het publiek geschoten.
Al deze visuele pracht kreeg ook de beste soundtrack die het zich kon inbeelden. Elektronische dreampop vergezeld met de prachtige stem van Megan James. Haar stem is zowat te vergelijken met een soort Chinese zangeres. Maar toch heeft het haar eigen geluid met de sound van Purity Ring. Telkens Megan door de lampentuin wandelde, leek het alsof ze in een bloemenveld liep. Met een roze galm net zoals de albumhoes van ‘Another Eternity’.
“Obedear”, “Bodyache” en “Begin Again” leidden het einde in van de zeer korte set.
Na nog net geen uur te spelen hielden ze er al mee op. Het publiek keek nogal verdwaasd op want er werden zelfs geen bisnummers gespeeld. Jammer, want deze droomwereld stopte net zoals gewone dromen veel te vroeg.
Organisatie: Botanique, Brussel
We zullen ze missen Neon Judgement van TB Frank en Dirk Da Davo … Dit jaar geven ze hun afscheidstour . Maar volledig opgeborgen is het niet , gezien vanuit dit sfeertje Dirk Da Davo al een pak jaren zijn Neon Electronics als troetelkind heeft, waar natuurlijk elektronica en wave met elkaar verweven zijn. In de drummachines is de invloed van Neon Judgement onmiskenbaar , maar ook een Front sijpelt hier sterk door in de ritmische elektronica songs, van synths’n’grooves, en pulserende , doordrammende beats , die donker, bezwerend, repetitief en aanstekelijk , opzwepend , dansbaar zijn .
De eerste songs huiveren op die manier en vanaf song vijf “Road to freedom” en verder met “Glimp.01” en “Over and over 01” klinkt de pop wat meer door . Die kenmerkende dark electro heeft een warmer groovier geluid .
De samenwerking met Glenn Keteleer is hier meer dan geslaagd . Deze Neon Electronics doet Neon Judgement niet gauw vergeten …
Info http://www.dancedelicd.com
Wil men dit bandje eens kansen bieden aub ? … Trailers viel al door de vorige EP ‘This radiant mess’ op en nog steeds ervaren we boeiende , energieke rocksongs , gekenmerkt van catchy hooks. De twee songs zitten goed in elkaar en zijn spannend door de broeierige opbouw. Trailers heeft goede mensen rond zich met Niels Hendrix en Floris De Decker . Overtuigend opnieuw !
Info http://www.trailersband.com
Goed en veel volk die Johan Verckist bijstonden op deze EP . Samen met Hans De Prins (Broken Glass Heroes, Expats), Tijl Piryns (You Raskal You), Lennart Janssen (Statue) en Dries Debie vormt hij Shun Club.
Hij brengt een reeks dromerige , melancholische nummers , die deels ingehouden , maar even mooi gearrangeerd en uitgewerkt zijn. “Cloudberry” en “Quest” zijn de catchy songs en “Release me” en “I keep my eyes on the prize” moeten het meer hebben van hun intense gevoeligheid. Op die manier ervaren we dat deze band veel in zijn mars heeft . Ook Pascal Deweze en Geoffrey Burton kwamen een handje toesteken.
Veel potentieel dus … Niet voor niks verlieten vroegere bandleden Verckist om te spelen bij Arno, Broken Glass Heroes, Dez Mona, And They Spoke In Anthems en Dans Dans.
Heel fijn EPtje dus!
Info http://beta.vi.be/shunclub
De Amerikaans-Russische Nika Roza Danilova aka Zola Jesus is nog maar zo’n goede 25 jaar oud , maar heeft al een sterke productiviteit van een reeks platen , EP s en samenwerkingen.
Muzikaal intrigeerde ze vooral door haar bezwerende fusie van gothicpop, industrial en abstracte elektronica . En tel daar dan maar haar indringende, galmende zang bij, een declamerende voordracht waarbij ze hoog kan uithalen en neigt aan een operastem, die gif kan spuwen. Een hoop elektronica, toetsen en dubbele percussie siert die bezwerende ‘darkwave’ electro.
Op de nieuwe plaat ervaren we wat meer ademruimte en komt het woord pop en dance met een “Dangerous days”, “Hunger”, “Lawless” en “Hollow” wat meer op het voorplan, naast de sfeervolle, kille tracks die het album sieren .
Zola Jesus durft door die beats wat opgewekter te klinken , die de barok wat onderdrukken , maar algemeen blijft de sfeer donker , grimmig , dramatisch , wat haar nog steeds een ‘dark queen’ maakt …
Acht jaar liet hij op zich wachten de Ierse sing/songwriter ‘extraordinaire’ . Inmiddels de 40 gepasseerd is hij nog maar toe aan zijn derde langspeelplaat . En oh , wat zijn de acht nummers mooi uitgediept . Emotionaliteit , gevoeligheid , weemoed ervaren we in die reeks ingetogen nummers . Als vanouds kenmerken de nummers zich door het intieme gitaargetokkel , pianodeuntje en gaan zo verder naar een breed rollend en uitwaaierend arrangement door de zachte keys , bas, drums , blazers en de orkestraties.
De pakkende composities kennen een broeierige opbouw en gaan het vleugje bombast niet uit te weg . Ze blijven raken en tonen dat dit een derde voltreffer is van deze Ierse troubadour .
“It takes a lot to know a man” en “I don’t want to change you” werden even vooruitgeduwd van het album. In zijn totaliteit is dit meeslepende dramatiek en gevoelige pracht; een immense schoonheid buiten categorie !
We hebben zo een beetje de indruk dat Balthazar, na Oscar & The Wolf uiteraard, zowat de meest overroepen band van het Vlaamse land is. Met deze ‘Thin Walls’ hebben we namelijk hetzelfde gevoel als bij ‘Rats’, er staan beste interessante dingetjes op, maar over gans de lijn klinkt het toch wat eenzijdig en behoorlijk saai.
Op te veel songs grijpt de zanger terug naar die irritante aan Bob Dylan ontleende klaagzang van het vorige hitje “Sinking Ship”. Men hoopt er misschien de succesformule wat langer mee uit te melken, maar in onze oren bereikt Balthazar eerder het tegenovergestelde, dat stemmetje begint mettertijd danig op de zenuwen te werken.
Nog zo iets, het hitje “Then What” mag dan al catchy klinken, de song is gebouwd op een riff die schaamteloos gejat werd van “1979” van Smashing Pumpkins. Als dan moet blijken dat dit nog het sterkste nummer van de plaat is, dan is de spoeling toch wat te mager, me dunkt. Voor de rest zitten er misschien terug wel wat goede ideeën in ‘Thin Walls’ maar helaas ook te weinig vaart.
‘Thin Walls’ is in de nationale pers met bakken lof overladen. Misschien hebben wij het weer eens niet begrepen, maar geloof ons vrij, hoezeer ze alhier ook de loftrompet zwaaien met dit album, we denken niet dat het over de grenzen veel potten zal breken. Als dit qua indie-pop het Belgische uithangbord moet zijn, dan zijn we nog ver van huis.
Als u Balthazar live wil zien, ga dan naar om het even welk zomerfestival, u komt ze daar wel tegen.
Het jonge duo Scrappy Tapes is op hun eerste full cd ‘Pickin’ Marmelade’ met de blues aan de slag gegaan en heeft die in een emmer vet ondergedompeld. Ze grasduinen in die onuitputtelijke blueswereld en komen daarbij niet zozeer terecht bij grootheden als pakweg BB King of Buddy Guy, maar eerder bij de rafelige blues van obscure namen als RL Burnside, T-Model Ford of Junior Kimbrough. Stel dat Scrappy Tapes Amerikanen waren, dan hadden ze gegarandeerd onderdak gevonden bij Fat Possum, een label die de blues graag binnenrijft met vette modderkluiven aan de botten.
Scrappy Tapes hebben dat rauwe van prille White Stripes en vroege Black Keys, en ze roeien in het zog van garagebluesrockers als Soledad Brothers en Lef Lane Cruiser. Kortom, er hangt flink wat teer en smerige motorolie aan hun songs, en dat moet er niet persé af gewassen worden. We houden maar al te zeer van de groezelige bluesrockers als “No Direction”, “What I Really Need” en “Turn Your Heat down”. Maar de kerels kunnen ook wat gevoeliger uit de hoek komen met fijnbesnaard materiaal als “Like A Little Boy” (Seasick Steve is in de buurt) en de ingetogen afsluiter “The Unspoken” waarin veel Jack White stuifmeel rondhangt.
Ze kennen dus hun voorbeelden, en aan de intro van het stevig stuiterende “Break Out Like The Measles” te horen hebben ze ook een dikke boon voor Rory Gallagher.
Ook met de stekker uit het contact getrokken, weten ze met het fijne akoestische ‘Pistol Slapper Blues’ de magische Rory op een mooie manier te eren. Het korte maar intense ‘Howl’ trekt dan weer een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club ten tijde van hun rootsplaat die de naam euh… ‘Howl’ draagt, ’t zal wel toeval zijn, zeker.
Nice and dirty flemish bluesrock.
Joe Bonamassa is het soort bluesrock-gitarist die getrouwd is met zijn gitaar, er mee gaat slapen en waarschijnlijk ook gaat kakken. Zo eentje die graag zichzelf hoort spelen en zijn eigen solo’s uitermate fantastisch vindt. Op een Bonamassa optreden kan u tijdens één solo gerust op uw gemak een toiletbezoekje plegen én daarna een pintje gaan pakken in het café ernaast, u bent op tijd terug.
‘Muddy Wolf At Red Rocks’ moet zowat zijn elvendertigste live cd zijn en deze keer is het een eerbetoon aan de al lang overleden bluesgrootheden Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Wat moeten we daar nu mee ? Beide helden waren vermaard omwille van hun authenticiteit, Muddy Waters voor die bruisende combinatie van prachtig doorleefde bluessongs met die typisch wenende gitaar, en Howlin’ Wolf vooral omwille van zijn rauwe songs en die unieke stem waaraan hij zijn naam had te danken (zowel de rasperige kelen van Captain Beefheart, Tom Waits als die van Arno zijn schatplichtig aan de meester).
Qua stem moet Bonamassa sowieso onderdoen voor de twee blueslegendes, hij is een bleekscheet die de blues geleerd heeft op de gitaarschool en niet op de katoenplantages. Bij Waters en Wolf zat de blues onlosmakelijk ingebakken in hun lijf, bij Bonamassa komt die uit de boekjes.
Hij ontbeert dus een hoop talenten als het op de blues aankomt, en als hij die tracht te vervangen door een aan grootheidswaanzin lijdende elektrische gitaar, dan vinden wij dat nogal blasé. Dit live album wordt nog enigszins opgesmukt door een stel soulvolle blazers, maar als Bonamassa het voor de zoveelste keer niet kan laten om uitvoerig zijn gitaar te neuken, dan gaan wij regelmatig een toertje om de blok wandelen. Natuurlijk is het songmateriaal sterk, bijna alle songs zijn klassiekers, echte bluesstandards zeg maar, maar ze zijn al duizenden keren gecoverd.
Bonamassa geeft de songs wat extra bombast maar geen meerwaarde, hij gebruikt ze alleen maar om zijn eigen virtuoze kunstjes te etaleren en uit te vergroten. Of Muddy Waters en Howlin’ Wolf zich hiermee vereerd zouden voelen is maar zeer de vraag.
Maar goed, als u elektrische macho-bluesrock verkiest bovenop authentieke primaire blues, en u kickt bovendien op een overdaad aan narcistische gitaarsolo’s, dan is dit zeker uw ding.
Het wordt alsmaar moeilijker om zich nog te onderscheiden in het shoegaze genre nu al die nieuwe bandjes er bij komen, maar Spectres (Bristol, UK) steken er onmiddellijk boven uit, dat voel je, dat hoor je, dat ruik je, dat beleef je gewoon op ‘Dying’. De band heeft op hun vlijmscherpe debuut het gruizigste van Sonic Youth en het meest heftige van A Place To Bury Strangers bij mekaar gehaspeld en is daarmee aan de slag gegaan.
De gitaren scheuren geweldig, als Ride en Swervedriver in hun beste dagen, en de bassen dreunen bij wijlen heel angstig en diep door. Er wordt geregeld een noise barrière overschreden, maar net voor de kakafonie onhoudbaar dreigt te worden zetten ze telkens tijdig een handige stap terug.
Na opener “Drag”, anderhalve minuut gedruis die lijkt te zijn opgenomen in het hartje van een staalfabriek, zet de shoegaze TGV aan met drie razende oplawaaien “Where Flies Sleep”, “The Sky Of All Places” en “Family”, om dan de remmen even dicht te gooien en hartig naast de sporen te rijden op de scheurende tonen van “This Purgatory”. In het ontregelde “Mirror” gaat het ganse gevaarte terug aan de haal, en met het verslavende “Blood In The Cups” komt men aan bij het absolute hoogtepunt van dit album, een dreun van een song die ankers vastpint in ons beenderstel, Swans zijn in de buurt. Na nog wat brandende herrie op “Sink” en “Lump” gaan nog één keer alle registers open op het negen minuten durende “Sea Of Trees”, een rumoerig epos dat met bijtend zuur overgoten is en heel wat Sonic Youth extracten bevat.
Spectres is één van de revelaties van het jaar, dit hemels kabaal willen we wel eens live meemaken. Er zijn vooralsnog geen concerten gepland op het vasteland, maar we houden het nauw in de gaten.
PIAS Nites 2015 – Mengeling van stijlen zorgt voor een uiterst geslaagde avond!
Pias Nites 2015
Paleis 12
Brussel
Op PIAS Nites werden we verwend met een hoop uiteen liggende genres. Van de shoegaze van The Spectors en softpop van Oscar and the Wolf tot de harde technobeats van Raving George. Deze mengeling van muziekstijlen zorgde voor een geslaagde avond vol ontdekkingen.
The Spectors kregen de eer om de avond te openen. Deze shoegaze band gedragen door Marieke Hutsebaut heeft zonet de schitterende debuutplaat ‘Light Stays Close’ uitgebracht waarmee ze nu door België toeren. Eén voor één fantastische muzikanten en drie vrouwen die de nodige rock ‘n roll attitude in uw richting afvuren. Wij waren vooral onder de indruk van het fantastische “Drone”, een donker sluimerend nummer die volledig werd beheerst door de drums van Stefanie Mannaerts. Verder werden we nog omvergeblazen door “Like Sand”, “One Eigthy” en het mooie “Ariel”, de enige song die niet door Marieke werd geschreven maar door drumster Stefanie. Ook titelnummer “Light stays Close” wist ons te overtuigen, een sterke song met een donkere boodschap. Daar houden wij wel van! (Masja)
Nog zo een sterke band is BRNS. Rustig opbouwende muziek die word bepaald door allerhande speciale geluiden en door de hemelse stem van zanger Timothée Philippe. Deze Belgen hebben vorig jaar hun tweede plaat ‘Patine’ uitgebracht, een schitterend plaatje met heerlijke songs als “Void”, “Head is into you”, en “Many Chances”. Rustgevende performance, naar het einde toe misschien een beetje te rustig maar al bij al zeer geslaagd! (Masja)
Dan gaan we nu over naar de complete verrassing van de avond Oscar And the Wolf. Ik moet eerlijk zijn dat ik van hun eerste plaat ‘Entity’ enorme buikkrampen krijg, eentonig, saai, zagerig en enorm overroepen, anders kan ik het niet verwoorden. Ik moet na deze live act mijn mening echter herzien. Oscar and the Wolf is gewoon een fantastische live band. Zanger Max Colombie zorgde er voor dat je zelfs van hun irritantste en meest grijsgedraaide single “Princess” kippenvel kreeg. Ik viel van de ene verbazing in de andere. Max wist de zaal helemaal in te pakken met zijn performance en zijn muzikanten speelden Paleis 12 volledig plat.
Hun setlist was gevuld met “Bloom (oh my baby)”, “Undress”, “Nora”, “Freed from desire” (cover), “Killer You” en het nieuwe “You’re Mine” (in samenwerking met Raving George), waar je eerlijk van moet zeggen dat dit een fantastisch nummer is. Meer van deze schijven en ik haal het nieuwe album van Oscar in huis. Ook “Jenny from the Block’ moest eraan geloven, de band bracht er een geslaagde versie van, helemaal in hun eigen stijl.
Ook het decor was weer sfeervol ingekleed, de band was omringd met enkele treurwilgen (’t is eens iets anders dan palmbomen) en de danspasjes van Max lieten niets aan de wensen over. We kunnen er niet omheen, we hebben onze eigen Belgische Justin Timberlake. Ik moet toegeven dat de zweverige softpop van deze boys mij zeker heeft kunnen bekoren en wie weet sta ik deze zomer wel op de eerste rij. Proficiat Oscar, ‘t was in orde! (Masja)
Na Oscar and The Wolf was het tijd om de stoelen en tafels aan de kant te schuiven en ons te begeven naar de wereld van house en techno. Het Berlijnse Claptone slaagde er meteen in iedereen in die wereld te lanceren. Ijzersterke visuals, kwaliteitsvolle deep-house en een gemaskerde performance maakten het plaatje compleet. “We zijn allemaal gemaakt uit hetzelfde materiaal en wat je denkt dat je ziet kan altijd fout zijn. Vandaag ben ik deze persoon, maar hoe ik gisteren was en morgen ben weet niemand”. Voor de show werden er door het management enkele ‘Venetiaanse’ maskers uitgedeeld in het publiek. Laat ons eerlijk zijn, Paleis 12 leek voor heel even een gemaskerd bal.
Nummers als “Good to you”, met een geweldige sample van James Browns’ “Blind man can see”, “No Eyes” en “Cream”, een van de grootste underground hits van deze tijd, passeerden allemaal de revue en lieten Paleis 12 in vuur en vlam staan. (Kimberly)
Het Duitse Modeselektor had het iets moeilijker om de keet dansend te houden. Hier en daar bewogen er wel mensen, maar het storende gepraat overheerste. Over hun set kon er nochtans niet geklaagd worden. Nooit gedacht dat Modeselektor zo vol en goed zou klinken in een zaal als Paleis 12. Hoogtepuntje van de set was ongetwijfeld “Well done” .
Van de ene techno artiest naar de andere. (Kimberly)
Volgende aan de beurt was de veelbelovende Raving George. Charlotte De Witte, want zo is haar echte naam, kwam het podium opgewandeld en begon haar set alsof ze nooit iets anders gedaan had. “You’re Mine”, het nummer met Oscar & The Wolf, als opener gebruiken leek ons niet zo een goed idee. Maar goed, wie zijn wij? Het publiek leek het duidelijk wel te appreciëren. De rest van de set was zeer krachtig, diepgaand en eigenlijk zelfs fascinerend. Soms werd er door het publiek even danspauze genomen om het talent van Raving George te observeren. En terecht ! Ongetwijfeld tot in de zomer ! (Kimberly)
Organisatie: Pias
Mississippi Delta Blues uit Vlaanderen, het kan. Tiny Legs Tim deed het al in zijn eentje op zijn twee vorige platen, en hij doet het nu nog eens losjes over, deze keer omringd met een stel puike muzikanten.
De sound is wat voller maar klinkt nog steeds behoorlijk authentiek, grote ijkpunten zijn alweer Muddy Waters, Jimmy Reed en Elmore James. Er komt deze keer ook wat grootstadsblues en een snuifje country de kop opsteken, en dat zorgt voor een aangename wind doorheen de bluesreis die Tiny Legs Tim maakt op ‘Stepping Up’.
Wat authentieke blues betreft moet dit zowat het strafste zijn wat er in de Vlaamse velden te vinden valt, en het komt rechtstreeks vanuit de Gentse katoenplantages.
'Anti' is na 'Acoustic' de tweede plaat van The Eye Of Time, het soloproject van de Franse multi-instrument Marc Euvrie. Slechts vijf (weliswaar zeer lang uitgesponnen) composities passeren de revue maar die laten een diepe indruk na op de luisteraar. Euvrie zorgt voor een gitzwarte, combinatie van industrial, noise en ambient waarbij wanhoop het overheersende thema is. De nummers zijn moeilijk toegankelijk, minimalistisch en klinken vrij
mechanisch. Cello en piano zijn de basis maar Euvrie maakt daarnaast
regelmatig gebruik van wat synths, loops en drums.
'Anti' is zo een extreme, cinematografische en donkere plaat die aanknopingspunten heeft bij gelijkgestemden als Third Eye Foundation, Neurosis, Björk, DJ Shadow en Godspeed You Black Emperor. Geen spek voor ieders bek dus maar zeker een aanrader voor de muzikale meerwaardezoeker die fan is van genoemde bands.
Op ‘Alarm’ klinkt Nordmann tegelijkertijd verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. De band floreert van jazz via avant garde naar post-rock en weer terug. Zappa, Godspeed You Black Emperor, Marc Ribot, John Zorn, King Crimson, Portico Quartet en zelfs Enio Morricone komen geregeld om de hoek kijken. Of als je halve gek Warren Ellis bij Dirty Tree zijn viool zou vervangen door een sax dan kom je ook wel af en toe bij Nordmann uit.
Nordmann is nog altijd een jazzgroep, maar wel een grensverleggende, zo eentje die zonder schroom de heilige huisjes van het genre gretig omver schopt en voor dood achterlaat. Sowieso is dit geen voor de hand liggende muziek en is het iets voor geoefende oren, maar die van ons kunnen wel wat verdragen, dus dat zit wel goed. De prikkels komen immers van alle kanten, er beweegt veel op dit plaatje, er wordt grif buiten de lijntjes gekleurd en er komen heel wat gewiekste stoorzenders van achter het struikgewas gekropen.
‘Alarm !’ is een boeiend, avontuurlijk, complex en vernuftig album die heel wat muzikale inventiviteit herbergt zonder in opschepperij te verzanden. Wedden dat Thom Yorke meteen fan zou zijn, mocht hij dit horen?
Roosbeef is de band van Roos Rebergen . Ze heeft nieuw werk uit , en ja ‘Kalf’ is reeds de derde cd . Ze beschikt over een sterke begeleidingsband, o.m. Tom Pintens hielp mee aan de plaat .
De wonderbaarlijke Rebergen brengt een reeks vindingrijke , gedreven en ontroerende songs , die getuigen van vakmanschap en diepgang , absurditeit en humor samenbrengen . “De Schelde” , “Uknd man liebt so viel” en “Kalf” zijn al drie songs die er uit springen, en jawel Roosbeef zingt in het Duits .
Deze Roosbeef onderneemt een heuse clubtour langs de Nederlandse en Belgische podia . Wil je haar zeker eens bekijken aub …
Ben Howard voerde ons op ‘Every kingdom’ al mee op een fijne muzikale trip . Op de opvolger wordt de emotie nog dieper uitgewerkt in zorgvuldig broeierige, mooie composities, die daarvoor niet echt hitgevoelig moeten zijn . Een toegewijd sing/songwriter . Zijn weemoedige teksten worden letterlijk geprikkeld door zijn authentiek ingenomen , pakkend gitaarspel en – getokkel. “Rivers in your mouth” , “Time is dancing” , “End of the affair” en “Conrad” zijn sterkhouders door die intense opbouw en spanning. De andere songs zijn evenzeer de moeite , waardoor opnieuw puik werk is afgeleverd.
Al met de vorige cd komt van de uit Glasgow afkomstige Twilight Sad rond Andy Macfarlane pop en finesse door . Het zijn broeierige, intens meeslepende , dromerige songs met een donker randje , waarvan de in feedback gehulde gitaarmuren beheerst blijven . Vooral de eerste nummers van de cd vallen in die categorie . De shoegaze en de ontregelde sounds zijn dus teruggedrongen . De dramatiek blijft aanwezig.
Verderop klinkt men nog sfeervoller en ingetogener . Op zich klinkt The Twilight Sad niet echt verrassend meer , maar het blijft alvast boeiend.
Raketkanon - Een compleet vernielde Muziekodroom Box
Raketkanon , Baby Godzilla , Briqueville
Openen van deze op zijn minst gezegd zachte muzikale avond deden we met de volledig onbekende samenstelling van B R I Q U E V I L L E. Een compleet gemaskerde band die met hun trage doom en sludge metal ons onder meer deed denken aan onze vrienden van Amenra. Hun plaatje ‘Briqueville’ is dan ook eentje om snel in huis te halen.
De Britse band Baby Godzilla die in 2012 zijn debuutalbum ‘OCHE’ heeft gereleased had er niets beter op gevonden om de zaal volledig te verbouwen. De versterkers werden naar het midden van het publiek verhuisd en verder beklommen deze mannen alles wat ze maar tegenkwamen. Cirque du Soleil is vanaf nu volledig verleden tijd! Zij beschrijven hun muziek als ‘General Noise Rock’. En dit is effectief het minste wat je van dit bandje kan zeggen. We werden verslingerd in een mengeling van hardcore en post – metal met hyperkinetische vocals.
Raketkanon is nu al één van de beste bands van het moment. Hun Debuut ‘RKTKN#1’ dat uitkwam in 2012 werd een wervelend succes en de laatste nieuwe ‘RKTKN#2’ laat ook weer niets aan de verbeelding over. De plaat werd geproduced door niemand minder dan Steve Albini (die onder meer ook verantwoordelijk is voor ‘In Utero’ van Nirvana). Eerder dit jaar was Raketkanon te gast op het showcase festival Eurosonic waar ze ook al een verpletterende indruk nalieten.
Hun duistere gitaren gingen door merg en been en lieten het publiek schaamteloos op en neer springen. Pieter-Paul Devos heeft hier dan ook ruimschoots gebruik van gemaakt door meermaals de het publiek in te duiken (wij waren al lang blij dat ze deze keer hun kleren hebben aangehouden).
Hun setlist viel dan ook enorm te pruimen. De Raketkanon-klassieker “Herman” werd met open armen ontvangen en zorgde dat het zweet u op de tanden kwam te staan, maar ook het hun nieuwe single „Florent” wist het smachtende publiek nog meer goesting te geven naar meer van deze fantastische herrie! Werkelijk een geweldige live band waar we trots op mogen zijn.
Deze drie hebben ons heel wat gehoorschade toegebracht en van de muziekodroom box blijft er in ieder geval niet veel meer over. Die zijn ze nu helemaal aan het renoveren. Maar ik kan je nu al zeggen dat dit het helemaal waard was.
Neem gerust een kijkje naar pics van hun sets binnen de clubs
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-19-03-2015/ (Nijdrop)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/ (Kreun)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/ (Kreun)
Organisatie: Muziekodroom , Hasselt
Bart Peeters heeft een nieuw album uit, en dat zullen we geweten hebben. De bijhorende tour gaat dan ook langs uitverkochte zalen. Zoals de meesten weten, wilde hij altijd groot zijn in iets kleins, en dat is hij: een groot singer-songwriter in de kleinkunst.
Beginnen doen hij en zijn Ideale Mannen in de Stadsschouwburg evenwel intiem met “Stipjes”, dat gaandeweg aanzwelt en één voor één ook de invallende muzikanten in de (doorheen de avond magistraal geregisseerde) spotlights zet.
Als Bart Peeters de muzikant op het podium staat, is ook de presentator en humorist nooit ver weg. Na een jazzy “De man die nooit meer zong” en een swingend en schwungend “Mooie dag” (meteen ook de tweede single van ’Op de groei’) stelt hij zijn veelkoppige én veelzijdige bandleden één voor één voor, complimenteus en met een kwinkslag. We zijn hier echter in de eerste plaats voor Bart Peeters de muzikant: elk nummer oogst applaus en er wordt danig door de zittende aanwezigen meegeklapt, zo ook tijdens single ”Lepeltjesgewijs”, waar het publiek voor het eerst in/uit zijn pluchen stoel wakker wordt geschud.
Van dan af kan het plezier er niet meer af, zeker niet na de chaotische stand-up-intro van “Boechout mijn land”, dat als een zwalpend chanson overgaat in een opzwepend “Poolijs”: een zweem gypsy, mét viool. “Dicht bij mij” doseert opnieuw: het mag weer wat kleiner, dromerig, en door de Afrikaanse invloeden waan je je even op de savanne. Ook in ‘protestsong’ “Konijneneten” is Afrika nooit ver weg – het nummer zou niet misstaan op Paul Simons ‘Graceland’.
Zelfs de pauze kan geen deuk in de show slaan: het enthousiasme is aanstekelijk, er wordt live Spaans getolkt, de maat wordt telkens duchtig meegeklapt. Het thema van de avond lijkt wel een wereldreis door de muziek: funk laat zich even horen, de Balkan is ook van de partij (“Venus Mars of Pluto”) en “Heist aan zee” is meezinger van dienst.
De Ideale Mannen zorgen voor de perfecte ondersteuning en bewijzen dat ze zowat elk genre en instrument machtig zijn. Afsluiter is publieksfavoriet “Slaapwals”. Op dit flamencoritme kan er enkel nog een bisronde volgen. Toch wordt het even stil bij “Wat nog komen zou”, opgedragen aan wijlen Marcel Peeters. Een kwetsbaar moment dat oprecht ontroert.
Maar er is altijd hoop en plaats voor optimisme: een meesterlijk “Messias” oogst de meeste bijval tot nu toe. Een applaus dat alleen daverend kan worden genoemd, gaat gepaard met een staande ovatie. Nu het publiek eindelijk rechtstaat, is het tijd voor het enige festivalmoment van het optreden: “AAA” galmt door de zaal en nadien ook nog door onze hersenpan.
Blij dat u “de man die weer terug zong” bent, mijnheer Peeters.
Playlist:
Stipjes – De man die nooit meer zong – Mooie dag – Lepeltjesgewijs – Allemaal door jou – Zelden of nooit – Op de groei - Boechout mijn land – Poolijs – Dicht bij mij – Konijneneten
[Pauze] Orka’s zwemmen naar Nieuwpoort – Dan zal ik er zijn – Denk je soms nog aan mij – Dennenlaan – In de plooi - Als jij met je billen en je heupen shaket – Venus Mars of Pluto – Heist aan zee – Slaapwals – Flamenco
[Bis:] Wat nog komen zou – Messias
[Bis 2:] AAA
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bart-peeters-28-03-2015/
Organisatie CC Sint-Niklaas + Simpletone
Wie 2 maanden voor het optreden nog een ticket zocht, was er aan voor de moeite. De show van Oscar & The Wolf in de Lotto Arena was volledig uitverkocht en dat was te zien aan de stormloop. Zowel man als vrouw, jong en oud, van alles kon je er aantreffen.
Vlaamse band Bazart had de eer om voor Oscar & The Wolf te mogen openen. Als voorprogramma moet je altijd wat zoeken naar je publiek, maar Bazart had hier duidelijk niet veel moeite mee. Met hun Nederlandse indiepop, waar melodieuze samenzang soms belangrijker is dan de tekst zelf, pakten ze met gemak de Lotto Arena in. De muziek van het vijftal kan je vergelijken met een mengeling van The National en Yeasayer met Belgische bands als Gorki en Noordkaap.
Dat Colombie & co hun best gingen mogen doen om hun afgelopen jaar te overtreffen wist iedereen. Of dit ook werkelijk ging lukken was de grootste vraag van de avond. Een volledig ander decor wees toch al in de goede richting. Palmbomen werden vervangen door als het ware ‘kamerplanten’ en ook het podium werd wat verlengd aan de hand van een catwalk.
Openen deed Oscar & The Wolf met “Joakim”. Door het wit/zilver spiegeljasje en het verhoogde platform, profileerde Colombie zich meteen als koning van de Lotto Arena. Wie hoopte op een show als die van 2014 in bijvoorbeeld de Ancienne Belgique, kon maar beter meteen terug naar huis keren. De ingetogen muziek waar het bij Oscar & The Wolf vooral om draaide werd aan de kant gezet voor show. Vuurwerk langs alle kanten, laserstralen die over heel de Lotto Arena schenen en zilveren confetti . Quasi alles was aanwezig om de show zo spectaculair mogelijk te maken.
Heel vroeg in de set zat ook een nummer dat ons al een beeld gaf over de opvolger van “Entity”. Weg met slaapkamer muziek, hallo dansmuziek. “Vitamines” klonk volledig anders dan wat je kon horen op het debuut van Oscar & The Wolf. De trage synths en hip-hop beats in het nummer deden ons alleszins snakken naar meer. Ook “You’re mine” beleefde een live-première in de Lotto Arena. Dit zonder Raving George, maar het nummer klonk minstens even sterk en dominant.
Klassiekers als “Bloom (oh my baby)”, “Nora” en “Undress” passeerden ook de revue. Al klonken ze deze keer iets minder ingetogen en werd er wat extra kracht aan toegevoegd. “Princes”, hetgene waar alles mee begon, kon uiteraard niet ontbreken. Showelementen genoeg aanwezig tijdens deze nummers. Zo viel er tijdens “Princes” een waterval van glinsters naar beneden en werd “Undress” bijgestaan door metershoge vlammen die de lucht in vlogen wanneer Colombie op de catwalk passeerde.
Max Colombie mag dan wel het ‘brein’ zijn achter Oscar & The Wolf, laten we toegeven dat het duidelijk is dat hij zonder zijn 3 aanhangsels niets is. Technisch brein achter Oscar & The Wolf, Ozan Bozdag, slaagt er telkens in met zijn synths het sprookje nog meer echt te maken. Eerlijk? Tijdens “Moonshine” werden ook wij er even stil van.
Na bisnummer “Freed from Desire”, een cover van Gala, dat ontzettend hard meegezongen werd door het publiek, spoorde Colombie iedereen nog eens aan naar het Sportpaleis te komen. “Als jullie er dan ook bij zijn, zou het zalig zijn”.
Hun set afsluiten deed Oscar & The Wolf met, jawel, “Strange Entity”. “Let’s dance before we go to sleep”, waarop de beats van “Strange Entity” voor een tweede maal in de set door de boksen galmde. Een regenbui van glitterconfetti werd de lucht in gespoten terwijl de Lotto Arena voor een laatste maal ontplofte.
Dat Oscar & The Wolf zijn hoogtepunt al lang bereikt heeft, valt na gisteren sterk te betwijfelen. Of ze hunzelf in het Sportpaleis gaan overtreffen, valt af te wachten. Dat België er een topband bij heeft, werd gisteren nog maar eens duidelijk!
Organisatie: Live Nation
Raketkanon en Destructie zijn met elkaar verbonden
Baby Godzilla – Raketkanon
Raketkanon en Baby Godzilla schotelden ons nogal een muzikaal destructief avondje voor. Het zijn net twee bands die wild om zich heen slaan.
Baby Godzilla heeft zijn naam zeker niet gestolen en opende even geweldig, vuurspuwend als het monster zelf. Ook al was er nog niet zoveel volk , het kwartet uit Nottingham liet het niet aan hun hart komen en zetten explosief in . De zanger/gitarist ontbond alle duivels in zijn act , sprong met micro en al het podium af en sloeg wild om zich heen in de zaal. En hij ging nog verder , een box van op het podium verhuisde in de zaal en werd omgevormd tot een klein podium . Hij kon doorrammen op zijn gitaar en was iedere vijf minuten wel ergens anders te vinden. Hier was niks veilig meer , van verhoog, balkon, toog of p.a.
Muzikaal klonk het allemaal wat rommelig , van de zanger verstonden we geen woord , hij schreeuwde er maar op los, maar toverde een brede glimlach op het gezicht van de aanwezigen.. Wat een begin van de avond …
Op naar de noisegrunge/sludge van Raketkanon, die nazinderde door de zwaar dreunende bas en de snoeiharde drums; live moeten zij zeerzeker niet onderdoen . Ze deden beroep op Steve Albini en hebben een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘Rktkn 2’ genaamd , ondernemen een heuse clubtour in ons landje en doen ook het buitenland aan.
Hun nummers krijgen tijdens de concerten een energieke boost ; ze klinken vol passie , vuur , zijn bezield, loeihard , hyperkinetisch en knallend.
Een band die al een trouwe fanbase heeft en letterlijk op handen wordt gedragen . Bij deze doomachtige noisegolf werd heel wat gecrowsurft en gestagedived; de band geeft hier zelf het grote voorbeeld, wat elan geeft en hen doet bevestigen . Een muzikale wervelwind , een orkaan , een tsunami in amper 50 minuten, oorverdovend en verpletterend !
Maar in dat muzikaal geweld schuilt ook een addertje onder het gras . De destructie heeft zo zijn keerzijde. Hun songs worden al enkele jaren overstelpt van gekte , waardoor we toch wel durven twijfelen of ze dit nog lang kunnen volhouden en het een lang leven kan beschoren zijn . Het nieuwtje lijkt er wat van af en dan zit je ergens te twijfelen of het je nog voldoende kan raken , je er nog van houdt of net niet meer , wat een onvoldaan, wrang gevoel doet opborrelen.
De hard versterkte sound en zijn noise bezorgden je probleemloos suizende oren … Some like it, others hate it dan …
We hopen dat ze een succesvolle tour kunnen hebben met hun tweede plaat en dat de doorbraak er komt in het buitenland Ze zijn nog jong , dynamisch en geven opwindende concerten … Kijken hoelang ze dit tempo aankunnen , volhouden zonder uitdoven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raketkanon-27-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/baby-godzilla-27-03-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Wie had ooit gedacht dat Magnus, het wonderkind van Tom Barman en CJ Boland, ooit zou wederkeren. Het ‘eenmalige’ project dat tien jaar geleden op de proppen kwam met ‘The Body Gave You Everyhting’ wist zichzelf heruit te vinden op een nieuwe plaat ‘Where Neon Goes To Die’. Een zeer gevarieerd album dat beroep doet op allerhande gastartiesten zoals Thomas Smith van Editors, Selah Sue, Blaya van Baruka Som Sistema, de Franse chanteuse Mina Tindle en als vaste waarde tijdens de tour Tim Vanhamel. Een mix van electro, rock, harde beats, hip hop, een tikkeltje swing en fijne grooves zijn slechts enkele ingrediënten die deze plaat smaak geven. Een vooral volwassen publiek in een bijna uitverkochte AB staat paraat voor het feestje.
Als voorprogramma kunnen we rekenen op plaatjesdraaier Faisal. Een jonge twintiger uit België die maar al te goed weet hoe hij funk, swing en groove aan elkaar moet weven. Zwaaiend met zijn hoofd en schouders op de catchy beats geven blijk van zijn enthousiasme. Op deze manier brengt hij een vlotte set waar menig man, zonder het zelf door te hebben, op begint te dansen. Als pre-party voor Magnus is hij geslaagd in zijn opzet!
Tijd voor de hoofd act: Magnus. Een ploeg van vijf man vult het podium. We zien Tom Barman en Tim Vanhamel op de voorgrond. Beiden verantwoordelijk voor gitaar, zang en show. Op een verhoogt podium links achter CJ Bolland, wat meer verdoken in het midden toetsenist Joris Caluwaerts en tot slot rechts drummer Christophe Claeys. Allemaal casual gekleed, op de blinkende kraag van Tim Vanhamel na. Verder zijn er nog vier stevige lichten die door hun vele verschillende opties en combinaties bij ieder liedje een gepast effect hebben.
Met het nummer “The Death of Neon” openen ze de show. Helaas wordt het nummer overrompeld door veel te zware bastonen waardoor menig volk naar zijn oren greep. De stem van Tom Barman klinkt amper door, net zoals de andere instrumenten. Een slechte klankbalans die zowel de komende nummers als mijn oren teniet doen. Dit gezegd, heb ik direct het enige punt van kritiek gegeven want ‘WOW’, Magnus is ‘awesome’!
Tom Barman en Tim Vanhamel weten hoe ze een ‘crowd’ moeten ‘pleasen’. Al dansend vliegt Tom van de ene kant naar de andere en dan heb je Tim die zijn gitaar in alle richtingen gooit. Hun energieke performance geeft het publiek de boost om niet stil te blijven staan. Ook een perfect samengestelde setlist speelt hier zijn rol. Zowel het oude als het nieuwe werk komt aan bod. Het werk verschil op een eigenzinnige manier van de studioversies. Maar het lijstje is nog niet gedaan. Zo wordt het publiek getrakteerd op speciaal guests! Zo verscheen de mooie Selah Sue bij het nummer “Everybody Loves Repetition”. Dit kon rekenen op veel enthousiasme van het publiek. Maar het echte hoogtepunt is tijdens het bisnummer toen Alan Gevaert van dEUS het nummer “Summer’s Here” vervolledigde met zijn basgitaar en een bijhorende solo!
Een ander top moment is wanneer de band het podium verlaat op CJ Bolland na. Hij mixt er vijf minuten lang op los met allerlei beats en geluidjes. Iedereen gaat wild en ook Tim Vanhamel die je net vanuit de coulisse kan spotten gaat helemaal op in de muziek.
De quote van de avond is wel ‘dankuwel schattekes’ van Tom Barman waarna de spots heel het publiek verlichten. Ook bedankt hij op het einde de band waarna iedere muzikant zich even kon laten horen. Dit alles geeft een hele toffe sfeer!
Alleen maar faam voor de artiesten en hun performance! Helaas iets minder faam voor de kwaliteit van het geluid. Maar ondanks dat, heeft de AB gedaverd door de dansende voeten en is het optreden van Magnus een geslaagd feest! Zeker een aanrader.
Setlist: Death of Neon, Rhythm is Deified, Jumpneedle, Catlike, Future Postponed, Trouble On A Par, French Movies, Singing Man, Last Bend, Everybody Loves Repetition, Assault On Magnus + CJ Bolland solo, Soft Foot Shuffle, Regulate, Puppy; Biss: Rock Chick, Summer’s Here
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/magnus-27-03-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Blues Pills, horen wij u al luidop denken. OK, er is iets van, maar Smoking General is iets minder heavy en is niet zo doortrokken van die moddervette zompige rock. Hoewel zangeres Sarah, een kloeke madam met dito stembereik (natuurlijk nog geen Beth Ditto, die is in alle opzichten hors catégorie), hier een aardig muiltje staat te zingen, mocht het van ons nog net iets heviger. Giet nog een extra geut chilipeper in haar strot en je komt bij Lisa Kekaula van de geweldige Bellrays terecht, en dan kan het helemaal niet meer stuk.
Twee bandleden hebben een verleden in het stoner/hardrock combo Gootch, niet verwonderlijk dus dat Smoking General bij vlagen lekker door rockt en dat ‘Lost and Found’ een stel potige gitaarriffs en solo’s in huis heeft. Een set sterke songs ook zoals het stevig wegrollende “Pushing And Shoving”, de kloek rockende titelsong en “One Bottle”, een knap rustpuntje die met succes de slijmbalvrees, die eigen is aan de zogenaamde rockballads, vakkundig weet te omzeilen.
U kan Smoking General boeken op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., en vraag The Bellrays als support act, …of misschien toch maar omgekeerd.
Het was verdomme een tijdje geleden dat we nog eens zo perplex van onze trompet werden geblazen. ‘Fantasy Empire’ van het Amerikaanse noise duo Lightning Bolt schudt ons volledige darmstelsel genadeloos door elkaar, vermorzelt hardvochtig onze testikels en pleegt een moordzuchtige staatsgreep op onze nietsvermoedende hersenkwabben. Dit is briljante teringherrie van het gemeenste soort en we zijn er vanaf de eerste splijtende seconden van de verpletterende opener “The Metal East” compleet ondersteboven van.
Lightning Bolt is een duo, maar ze schoppen zo veel keet dat je er een ganse terreurbende achter zou vermoeden.
Een bas/drum rock duo dan nog, maar denk nu niet aan Royal Blood, want deze verhouden zich tot Lightning Bolt als een ordinaire kruimeldief tot een bloeddorstige seriemoordenaar. Bassist Brian Gibson haalt de meest verschroeiende effecten en loops uit zijn instrument, als u zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe een basgitaar zou klinken als die bloed ophoest, hier heb je het. Een arsenaal pedalen zorgt er trouwens voor dat de meest agressieve gitaarklanken uit dat ding worden gepuurd.
Zet daarnaast een compleet krankzinnige drummer Brian Chippendale die het power-equivalent van dertig op hol geslagen bizons uit zijn drumstel mokert en dan ook nog eens een set ijzingwekkende vocals bedolven onder een vette laag feedback uit zijn strot ramt, dan mag je stellen dat de ultieme apocalyps wel zeer nabij is.
De razende vocals doen ons wel eens aan Zen Guerilla denken, de ontspoorde noise rock aan de meest extreme Ministry en de op hol geslagen jungle drums aan “Teethgrinder” van Therapy? Maar bovenal is dit een geweldige brok nietsontziende noise die zijn gelijke niet kent.
Eigenlijk moesten we ons ook een beetje schamen, deze band is immers al sedert begin deze eeuw actief in de sector van de muzikale terreur, ‘Fantasy Empire’ is namelijk al hun zevende bomaanslag, maar hun geniaal kabaal was tot op heden nog niet tot bij onze reeds fel geteisterde trommelvliezen geraakt. We hebben dus nog wat huiswerk te doen, snel hun backcatalogue checken.
Op zijn platen komt altijd weer de treurwilg in Tom McRae naar boven, maar van zijn live acts weten we dat de man nogal wat zelfrelativering aan de dag kan leggen en dat enige vorm van spitse humor hem niet vreemd is.
McRae verblijdde ons in 2000 al met zijn wondermooie titelloze debuut, tot op heden nog steeds één van onze geliefkoosde treurplaten. De jaren daarna bleef McRae mooie droefgeestige songs schrijven maar slaagde hij er nooit meer in om de intieme pracht van zijn onvolprezen debuut te evenaren. Wel kwam er af en toe kwam wat meer zonlicht van achter de horizon piepen, maar op de nieuwe ‘Did I Sleep And Miss The Border’ is de teneur alweer onder het vriespunt gezakt.
Het is een zwaarmoedige plaat geworden waarin maar weinig fleurige bloemetjes tussen de graszoden groeien. Qua lyrics en sfeerschepping is het weer eens kommer en kwel, en die tristesse is zodanig in de muziek binnengedrongen dat de songs er te zwaar onder lijden. “Christmas Eve, 1943” is zo een mistroostige gospelsong die onder zoveel smart gebukt gaat dat we hier liefst in een wijde boog omheen lopen. Gelukkig is er elders nog wel wat muzikale pracht te beleven, opener “The High Life” is zo een typisch wondermooi McRae pareltje en ook “The Dogs Never Sleep” is vervuld van een bekoorlijke schoonheid. Maar voor de rest ligt ‘Did I Sleep And Miss The Border’ te zwaar op de maag, het is allemaal wel fraai en schoon maar er zijn bitter weinig opklaringen aan de hemel, zelfs naar Tom McRae normen is dit een donkere plaat.
De arme man heeft het deze keer goed zitten, doe hem eens een plezier en laat een boeketje bloemen aan zijn deur bezorgen. Geen chrysanten, aub.
Bij ons komt Tom McRae dit album voorstellen op 16/05 in de kerk (jawel) van St Denijs Zwevegem. Geen idee wiens uitvaart dat moet worden.
Rare jongen, die Aldo Struyf. Met zijn band Creature With The Atom Brain komt hij, een paar jaartjes na het ook al fameuze ‘The Birds Fly Low’, met een ambitieuze plaat opzetten, heeft hij kosten noch moeite gespaard, schoon volk als Tom Barman en Mark Lanegan uitgenodigd, … en dan kondigt hij doodleuk aan dat dit een afscheidsplaat is en hier zelfs geen tournee op volgt.
Er staan 5 songs op die fijntjes in mekaar overvloeien, ze hebben geen titel meegekregen en ze vormen samen een bijzonder sterk geheel. Er wordt uit diverse vaatjes getapt, blazers en Spaanse gitaarriedels maken het mooie weer, oosterse tintjes zorgen voor een fijne flow, vloeiende rockgitaren dringen zich op vanuit de achtergrond, eighties synths zwemen richting krautrock en seventies orgeltjes zorgen voor een onweerstaanbare groove. Er is van alles te beleven en toch is dit één hecht pronkstuk. Een zweefplaat, als je ‘t ons vraagt, zo eentje waar je kan blijven in rondhangen.
De controversiële live show waarmee het Zweedse duo , broer – zus, Olof en Karin Dreijer Andersson rond ‘Shaking the habitual’ op tour trokken twee jaar terug , werd onder handen genomen. 8 nummers uit hun oeuvre en van de live tour werden geselecteerd en in een studioversie gegoten .
Hun kenmerkende donkere, mystieke klankkleur werd verweven met wave – tribal en Indiase ritmes . De songs krijgen een andere jasje aangemeten, door allerhande instrumenten, elektronica, sounds en percussie; meer industriële techno met tropische klanken, instrumentaal of ondersteund door die aparte stem van Karin.
De donkere dreiging is dus de rode draad in de nummers of ze nu aards of onaards zijn ; het geheel klinkt dampend , groovy, hitsend, opzwepend en dansbaar en heeft een rauw , direct tintje . Vooral de laatste twee nummers “Stay out here” en “Silent shout” gaan naar een climax, zijn explosief en zorgen voor een stomende party door de beats. Fascinerend. De dansles van hun livetour kunnen we ons hier maar al te goed voorstellen.
Ze doen hier wat denken aan die andere gerespecteerde alternatieve formatie Goat.
De show was iets aparts , uniek en werd eigenlijk erg wisselend onthaald , gezien dans en de performance (met aerobicssessie op de stage), van het duo meer op het voorplan trad dan de muziek . Maar het was net fijn vertoeven in dat universum , waar we maatschappijkritische boodschappen ‘tégen racisme, tégen sexisme, tégen homofobie, tégen de door mannen gedomineerde maatschappij kregen . Hun slogan luidde "Het volk zal leiden en de leiders zullen volgen!".
The Knife is niet meer . Laat ons hun albums, optredens en shows koesteren !
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Sinds hun return in 2012 met het album ‘5’ (het duo was er eventjes uit van 2004 tot die plaat verscheen) zoekt en slaagt Lamb erin , binnen een triphopconcept , een evenwicht te realiseren tussen melodie en elektronica .
Een broeierige spanning creëren ze, innemend, pakkend, melancholisch, sfeervol tot aanstekelijk, lieflijk, grillig en dansbaar.
Opener “In binary” is al meteen een boeiende song van elektronisch vernuft, met een sferische groove en allerhande bleeps . En zo vinden we er nog een paar als “Seven sails” , “SH09 is back” (één van de bonustracks ) en de titelsong; ook het ingetogen materiaal intrigeert door die indringende, warme , bezwerende hemelse stem van Rhodes o.m. op “As satellites go by”, “Nobody else” en “Doves & ravens”.
Het toont nog eens het veelzijdige en het mooie in hun materiaal !
Het Nederlandse Racoon is al ruim vijftien jaar bezig en had een voorlopig hoogtepunt met de in 2011 verschenen ‘Liverpool rain’. Ze werd bedolven onder een prijzenregen van erkenning.
De nieuwe plaat kwam opnieuw tot stand onder ons eigen Wouter Van Belle die we kennen van werk van o.m. Novastar , Flip Kowlier en Gorki .
Goed in het gehoor liggend materiaal , waarvan “Shoes of lightning” , “Tommy” en “Brick by brick” naar voren geschoven worden . Een klankkleur hebben we door de akoestische gitaar , Hammond , piano , blazers , strijkers en de indringende stem van Bart van der Weide .
Het kwartet legt wel een ietwat melancholische, grimmige ondertoon in hun popmateriaal . Racoon weet zich duidelijk te onderscheiden en mag zeerzeker aankloppen in ons landje!
Vergelijkingen met en invloeden van James Blake, Massive Attack, Antony & The Johnsons en Alt-J zorgen niet bepaald voor lage verwachtingen. Wanneer David Letterman hun unieke blend van dromerige, psychedelische elektronica en interessante trip hop ook nog eens ‘Fantastic’ noemt, dan weet je dat er magie in het spel is.
Bij het begin van de ticketverkoop bleek al snel duidelijk dat het kleine KERK onmogelijk alle fans van Glass Animals zou kunnen verwelkomen. Dus werd het concert al snel verplaatst naar de grotere zaal van de Handelsbeurs. Ook daar vlogen de tickets onmiddellijk de deur uit. Wie ze zag op de afgelopen editie van Pukkelpop of in de AB, enkele maanden geleden, wilde er absoluut opnieuw bij zijn. Anderen zouden ze geen drie keer op rij missen. En terecht.
Het is amper drie jaar geleden dat frontman Dave Bayley, geneeskundestudent, aan zijn eerste songs begon te sleutelen. In 2014 stuurde het viertal hun debuutplaat ZABA de wereld in. Die werd overal, van NME tot Clash Magazine, met de grote loftrompet onthaald. Idem wat betreft die livereputatie.
Starten deed het vijftal uit Oxford maandag met “Black Mambo”. Een vrolijke gelaagde song die onmiddellijk de toon zette voor het volledige concert. Bayley klinkt vocaal perfect en huppelt het podium rond met zwierige armbewegingen en een mimiek waar cliniclowns jaloers op zijn. Waardoor iedereen -de dromerige dansers links, de rustige muziekliefhebber achteraan en de hippe boho vooraan– van in het begin mee is. “Psylla” en “Exxcus” bouwden verder op dat elan, maar het is vooral tijdens “Goey” dat de band bewees hoe hard hun puzzel klopt. Hoe hun meervoudige samenzang, opzwepend tromgeroffel en getriangel in voorzichtige laagjes samen worden geboetseerd tot betoverende songs. Tussendoor pakte Bayley nog eens uit met een gitaarsolo waar het kruim uit de rockwereld jaloers op kan zijn.
Wie op dat moment nog stilstond, gooide lijf en leden los op het aanstekelijke en heupwiegende “Walla Walla”. Na een bonkende climax volgde “Intruxx”, het enige instrumentale nummer op het album, dat voorzichtig overgleed naar “Hazey” en “Toes”. Prachtige betoverende songs waar fluisterende vogels en andere oergeluiden de betoverde stem van Bayley begeleiden. Verborgen parels in een levendige jungle van dierengeluiden. Tussenin stilvallen deed de band nooit, maar met “Flip”, werd de sound opnieuw iets opzwepender, om met “Cocoa Hooves” naar een veelzijdige climax toe te werken. Eindigen deed Glass Animals al na veertig minuten met “Wyrd”.
Om na amper twee minuten opnieuw het podium op te klimmen en “Love Lockdown” van Kanye West in te zetten. Frontman Bayley dook het publiek in en zorgde daar, een volledig nummer lang, voor het smartphonemoment van de dag. Tussen dans en zang door poseerde hij gewillig voor de tientallen fans die jaren later nog zullen pronken met hun selfies en filmpjes.
De mannen van Glass Animals weten heel goed wat ze doen. En spaarden dan ook het pulserende “Pools” voor het allerlaatst. De song zorgde voor een hoogtepunt, zo één waarvoor het woord werd uitgevonden, en vatte perfect samen waar het bij hen allemaal om draait. Glass Animals koppelt eenvoud aan complexiteit, betovert en hypnotiseert, zonder zich ook maar één moment te verliezen in ontoegankelijke of te etherische songs. De populariteit van de band heeft nog geen proporties aangenomen zoals die van Alt-J. Lang zal dat echter niet meer duren.
(Pics homepag Louis Favril)
Organisatie: Democrazy Gent
Nederlands 
Français 
