Big Thief – Pareltjes melancholisch hoopvol

We zijn uitermate content het kwartet Big Thief uit Brooklyn, NY, rond Adrianne Lenker en Buck Meek terug live te kunnen zien. Bijna twee uur lang werden we in hun unieke muzikale wereld ondergedompeld en die het genre van de indiefolk/rootsamericana in het hart draagt. Met steeds opnieuw een pak songs die we nog niet hebben gehoord …

Big Thief is één van die pareltjes die de ‘next big thing’ is ontgroeid , een band waar we soms geen vat op kunnen krijgen, en die steeds ons weet te verrassen. Ze dwarrelen ietwat tussen underground en bekendheid. De fijne respons, die ze steeds verkrijgen, doet hen deugd. Voor wie dacht net een rits songs te horen van ‘Double infinitiy’, de zesde plaat die in het najaar van 2025 verscheen, was eraan voor de moeite, want Big Thief stelde live vooral nummers voor die in de pipeline stonden, gecombineerd met een handvol doorheen hun tienjarige carrière.
Big Thief, na al die jaren nog even creatief, inspiratievol, opwindend in het genre, zeker als je er de eerste jaren op nahoudt want toen verscheen materiaal bij de vleet, met de doorbraak ‘Masterpiece’ en de kleppers ‘UFOF’- ‘Two hands’. De laatste vijf jaar waren gemoedelijker, twee albums uit in die jaren, gezien Lenker de tijd nam om ook solo haar muzikaal ei kwijt te kunnen. Maar goed, Lenker en C° hebben elkaar terug gevonden , met een nieuwe bassist en een sterk muzikaal goed in het indiegenre om verder op te bouwen.
… En live zat het goed. De nummers klonken meeslepend, aanstekelijk, spannend, broeierig en zoals we het van hen beginnen gewoon te worden, altijd oog voor spliksplinternieuw werk. De laatste keer dat we hen zagen na corona op Werchter was dit ook zo. Bijna de helft van de songs moeten nog op plaat komen en van de recente plaat kwamen er maar een paar, o.m de single “Incomprehensible”, pas op het eind van de set.
Tja dat is Big Thief zeker, je als een dief in de nacht bij de neus nemen , met gelaagd materiaal in een soort jamming, die intens, hecht, subtiel uitgekiend is, met ruimte voor een solo hier en daar. Melancholisch hoopvol waarbij Lenker, 35 intussen, de angst van het ouder worden aanhaalt, maar zich tracht te verzoenen met het leven zoals het is. Hoedanook , met hun muziek is het net prachtig om oud op te worden
Muzikaal doet soms denken aan The Band, The V. U., Joni Mitchell, Emmylou Harris, The Feelies, Daniel Lanois, Pearl Jam en Neil Young.
Lenker, zoals steeds, is wat onwennig op het podium , maar haar gitaarvirtuositeit schiep haar vertrouwen, waardoor de band goed op elkaar was afgestemd en het publiek deed genieten van hun elegante ruwe schoonheid, twinkelend weemoedig, gedragen door haar kenmerkende mompelende, neuzelige, gevoelige lichthese vocals.
Het geheel klonk sfeervol, warm, charmant en vergat de rauwe, snijdende kantjes niet. Integer, innemend, sprankelend, dynamisch emotievol dus.
Die muzikale wereld begon met “Baby honey sweetheart darlings”, letterlijk een ‘sweetheart darling’ binnen hun stijl , sober en mooi opgebouwd. De eigen nummers van Lenker kregen hier af en toe ook een plaatsje, in de beginfase “Carry” , die natuurlijk een Emmylou deed opborrelen.
We kwamen vertrouwd in de stemming met enkele songs doorheen hun oeuvre; die mochten er zijn,  “Certainty”, “Masterpiece”, “Shoulders” en “Real love”, die een broeierige spanning en friste hadden, zonder het dromerige element te verliezen. Klepper was natuurlijk “Not”, eentje om te koesteren en ons bij de leest houdt door de indie hoog in het vaandel te houden met intrigerende kleurrijke partijen en een (g)rauwe solo. Eentje die tekent bij Neil Young & z’n Crazy Horse of Promise of the real .
Tijd voor de nieuwtjes in de pipeline , het met de kersttijd geschreven “Xmas day”, “Mr man” en “Pterodactyl” , sfeervol van opbouw , maar die crescendo gewijs krachtiger klonken en met talrijke tempowissels het boeiend hielden. Dat is nu net Big Thief, het publiek als zichzelf steeds verrassen door iets nieuws te brengen en door geconcentreerd allerhande stekelige wendingen in het genre te hanteren. Tussenin nog een “Simulation swarm” , “Vampire empire” en Adrianne Lenker nummers als “Terminal paradise” en “Anything”.

Met “Paul”, aangemoedigd door het enthousiaste publiek, uit hun debuut, werd overtuigend besloten. Een “Cattails” en “Forgotten eyes” lijken in deze tour opgeborgen, maar we kregen voldoende pareltjes van deze intellectband te horen in een melancholisch hoopvol concept die onze batterij hebben opgeladen om er steeds opnieuw tegenaan te gaan.
Na de tour in Frankrijk, UK en Ierland onder meer, komen ze begin juni in ons landje. Neem deze band alvast mee!

Organisatie: Aéronef, Lille

Triggerfinger - Een eeuwige knaldrang!

Toen mijn moeder zaliger in pensioen ging en haar voormalige baas zei 'we zullen u missen' repliceerde ze 'niemand is onmisbaar, het kerkhof ligt vol mensen die niet konden gemist worden'. Ze had overschot van gelijk … Om dit persoonlijke verhaal door te trekken, in de muziek zijn er bands waar elke schakel zodanig belangrijk is dat, als er één verdwijnt, alles in elkaar kan zakken …
Neem nu Triggerfinger (****), de oorspronkelijke formatie bestond in 1998 uit Ruben Block, Mario Goossens en Wladimir Geels en oogstte daarmee veel succes. Het echte blok graniet werd gevormd in 2003 toen Paul  'Lange Polle 'Van Bruystegem Geels verving. Als een niet aflatende stoomtrein denderde Triggerfinger van de kleine naar de rote podia, speelde festivals plat en drukte zijn stempel op de rock’n’roll in ons landje. In 2023 verliet Lange Polle de band wegens gezondheidsproblemen én in n 2025 overleed hij op amper 66 jarige leeftijd. De band zette echter door, en met nieuwe bassist Geoffrey Burton, stonden ze nu in een uitverkochte AB. Het gemis is groot, maar de eeuwige knaldrang blijft nog steeds stevig overeind …

De band gaf al aan niet bij de pakken te blijven zitten en is aan nieuw werk bezig. Met de  nieuwe song “Geronimo” bezorgde Triggerfinger ons een eerste uppercut. Het viel ons op hoe het nummer niet moest onderdoen op hun oudere kleppers door de heel herkenbare riffs, en de typisch kenmerkende Triggerfinger sound. Het belooft dus ruim negen jaar na de voorganger 'Colossus'.  “By Absences of the Sun”, “Short Memory Love” en  “First Taste” volgden. Sterk. “Stars”, ook een nieuwtje, ging erin als zoete koek.
Ruben trok zijn vestje  uit, stoof als een waanzinnige over het podium en brieste als een losgeslagen stier. Mario verpulverde zijn cimbalen, ging soms recht staan en porde het publiek aan en tot slot bassist Geoffrey speelde rauwe baslijnen. Een vlijmscherpe sound en geheel. Kortom, hier stond een brok graniet die uit een diep dal was gekropen, en met een ferme mokerslagen iedereen verpulverde.
Het publiek ging gretig mee in het muzikaleverhaal, en we zijn er zeker van dat Lange Polle met een brede glimlach hierboven meegenoot van de triggerfinger return. “Flesh Tight” en “Black Panic” zetten de snedige, stevige trend verder. Rustpauzes waren er amper, het klonk verpletterend emotioneel en de solo’s waren subliem, intens.
Een wervelende finale kregen we met onbreekbare songs als “Is It” en in de bis “Come Clean”. “Let it Ride”, wuifde ons definitief uit.  Wat een muzikale rit!
Triggerfinger bracht in deze comeback het ultieme rock feestje, de blik vooruit! Wat een gedrevenheid, speelsheid en enthousiasme. Triggerfinger knalde opnieuw en iedereen heeft het geweten in de AB! Triggerfinger is meer dan springlevend!

Setlist: Geronimo - Colossus - By Absence of the Sun - Short Term Memory Love - First Taste - That'll Be the Day - No Trouble - Stars - Perfect Match - Flesh Tight - Through the Beam - Love Lost in Love - Black Panic - All This Dancin' Around - Is It
Encore: Come Clean - I Follow Rivers (Lykke Li cover) - Let It Ride

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Monstrosity - Monstrosity had geen support nodig!
Monstrosity, Bio-Cancer, Reject the Sickness, Deadwood

Terwijl in Trix Antwerpen Abbath en Vomitory de zaal vulden, bleek dit toch enigszins een tegenvaller op deze avond van Monstrosity  en hun support-acts in Kortrijk, meer bepaald in het gezellige zaaltje van De Verlichte Geest.
Ik schat dat er een 80-tal aanwezigen in de kleinere zaal (de grote zaal was dus allesbehalve nodig) waren, en de meesten schoven pas aan toen de hoofdband uit Amerika bijna aan hun set ging beginnen.

Er waren dus enkele bands die deze avond mochten helpen tot een goed einde te brengen, en ik trapte de avond af met Reject the Sickness. Deadwood stond blijkbaar voor de meesten wat te vroeg geprogrammeerd, en dus ook voor mezelf.
Reject the Sickness is dus een Belgische band en speelt een mix van metalcore, aangevuld met wat melodische death metal erin. Zanger Guy Vercruysse heeft een geweldige strot en aarzelde niet om deze in verschillende facetten te gebruiken. De variatie van grunts, screams en wat cleanere vocalen zorgen voor extra diepgang, en ik moet  toch wel zeggen dat hij het nodige vuur in de muziek bracht.
Toppertje tijdens de set was zonder twijfel “Chaos vs Chaos” die aantoont dat er meer dan genoeg kwaliteit in de band zit. De drums hoorde je diep tot in je buik stompen dus de klank zat meer dan goed in dit zaaltje. Spijtig genoeg vooraan minder enthousiasme, maar de band probeerde zo goed als mogelijk het niveau aan te houden. Het obligatoire applaus voor de andere bands werd afgerond en als toemaatje kregen we nog het titelnummer van hun laatst release uit 2025 – “Signs of the End” mee die deze energieke set afsloot.

De volgende band was mij minder bekend, Bio-Cancer uit Griekenland was de naam, maar ik vrees dat deze show enkel in mijn korte termijn geheugen zal blijven hangen. Eerst en vooral toch de opmerking dat de zang enthousiast klonk, spijtig genoeg was er geen variatie te bespeuren en was het moeilijk te horen wat die kerel in feite zong. Hij zong alvast heel rap om het tempo van de gitaren te volgen hehe. De galopperende riffs van deze Thrash band waren wel heel goed, de backing vocals een leuke verademing, maar ik kon mij niet van de indruk ontdoen dat ik naar 1 lang nummer aan het luisteren was gedurende hun set van ongeveer 40 minuten. Goeie poging, maar het geroezemoes achteraan de zaal bevestigde mijn opinie.
Aan de aanwezigen, schrijf Griekse Thrash niet af na deze ervaring, want er zijn genoeg toppers uit die contreien te ontdekken!

En toen was het tijd voor de hoofdband van deze avond: Monstrosity - in feite de enigste band die de meesten wilden zien denk ik. Neen, support acts heeft deze Amerikaanse Death metal machine niet nodig. Drummer Lee Harrison zette zijn koptelefoon op en tikte op zijn simbalen om de show te starten met het machtige “Definitive Inquisition” van hun debuutplaat ‘Imperial doom’.
Zanger Ed Webb die actief is bij de band sinds 2021 stond wat statig op het podium, maar zijn imposante verschijning en grimas keken je veelzeggend aan. De volle riffs in dit nummer lokten de aanwezigen wat dichterbij en de hoofdjes deinden lekker mee op de versnellingen die dit nummer rijk zijn.
“Final Cremation” van hetzelfde album was de perfecte aansluiting zodat in hetzelfde spoor werd gebleven van energie en aanvoeling. Midden maart hebben ze hun laatste album vrij gegeven getiteld ‘Screams from Beneath the Surface’ die heel lovende reacties heeft gekregen. Uiteraard heb ik deze al meermaals beluisterd, en ik kan mij alleen maar aansluiten dat dit album een pot lekkere Death metal bevat.
Van dit album werden nummers “Banished to the Skies”, klasbak “The Colossal Rage” waarbij de tekst will end your life krachtig uit de strot van Mr. Webb spuwde, “Spiral” en afsluiter “Slaves to the Evermore” gespeeld. Maar voorlopig kan niks tippen aan de oudere albums van hun beginperiode!
Het zweet druppelde van de muzikanten maar de interactie met het publiek bleef beperkt, mij niet gelaten, hoe meer nummers ik live kan horen ipv over koetjes en kalfjes te leuren, des te beter!
Het oudere werk dan maar, en dit materiaal blijft toch lekker diep en vol klinken! “Manic” van in mijn ogen hun beste album ‘Millenium’ zit wederom boordevol riffs, gigantische drumpartijen en een volle strot die de kunst van Death metal samenvat.
Ook kwamen ze nog op de proppen met een cover van Bathory genaamd ‘”Total Destruction”, de kers op de taart van dit optreden.
Het afscheid duurde niet lang, éénmaal zwaaien richting het volk en weg waren ze. Zo sluit ik graag mijn dinsdag af haha, met pure Death metal van een steengoede band!

Organisatie: DVG Club, Kortrijk

Cat Clyde - Frisse kijk op traditionele muziekvormen

De Zwerver nodigt niet zo vaak singer-songwriters uit, maar wanneer dat wel gebeurt, worden die met zorg geselecteerd en blijken het meestal artiesten van een uitzonderlijk kaliber. Zo staat het optreden van Kassi Valazza, vorig jaar ook in het café, nog steeds op mijn netvlies gebrand. Na haar verbluffende set op Leffingeleuren 2024 leek het erop dat we met Cat Clyde een concert van hetzelfde niveau mochten verwachten.

Tijdens de twee Belgische haltes van de tour (De Roma en De Zwerver) mocht de Brusselse Maya Teklal het voorprogramma verzorgen en dat leek me een logische keuze. Zoals zoveel anderen begon Maya Teklal tijdens de lockdown met het schrijven van songs. Als grootste invloeden noemt ze Haley Heynderickx en de haast onvermijdelijke Adrianne Lenker. Dat leverde eigentijdse indiefolk op waarin af en toe een zweem van de klassieke seventies singer-songwriters opdook.
Maya Teklal bracht een reeks sterke nummers waarvan het broze "Mother song" en het met heerlijke hoge ooh-oohs opgesmukte "Ocean" me het meest zijn bijgebleven. De sobere begeleiding bleef beperkt tot haar akoestische gitaar, aangevuld met een tweede gitarist die afwisselend akoestisch en elektrisch speelde.
Vooral op elektrische gitaar liet die laatste zich opmerken met enkele fraaie accenten. Helaas konden we die nauwelijks horen en leek het alsof hij Teklal vooral niet wou storen. Gelukkig bleef die hemelse, bijzonder wendbare stem me de hele set verbazen.
Maya Teklal ontpopte zich tot een aangename verrassing van wie ik hoop haar ooit met een volledige band terug te zien.

Cat Clyde, die Métis-roots heeft, groeide op in de landelijke omgeving van de Canadese provincie Ontario, waar ze momenteel nog steeds in Stratford woont. Haar eerste podiumervaring doet ze op bij The Big Wheels, een band, opgericht door een plaatselijke muziekwinkel, die het niet verder schopt dan enkele optredens op braderieën maar wel de kiem zaait. Later volgde nog een surfpunkgroepje, The Shitbats, waarna ze in 2017 solo debuteerde met het album ‘Ivory castanets’.
Dit jaar verscheen haar zesde studioplaat, ‘Mud blood bone’, een album dat nu al lijkt te solliciteren naar een plek in  de eindejaarslijstjes.
Na een instrumentaal opwarmertje van de band begon Cat Clyde haar set met "Where's my love", tevens het openingsnummer van die laatste plaat, die ze zo goed als volledig zou spelen. Tweede song was "My love", een cover van de Marty Robbins-hit uit 1960, waarbij ik me afvroeg hoe ze ertoe komt zo'n oud nummer te coveren en het zelfs boven het origineel te laten uitstijgen. Het was meteen een treffend voorbeeld van wat Cat Clyde zo uniek maakt: haar frisse kijk op traditionele muziekstijlen als blues, soul, folk, jazz en zelfs rock-'n-roll. Die interesse in dat brede scala aan stijlen is misschien niet zo verwonderlijk als je weet dat ze op haar dertiende gitaar leerde spelen aan de hand van de akkoorden van Leadbelly en Robert Johnson.
De muzikanten van de plaat waren er niet bij. Ze liet zich begeleiden door een tourband bestaande uit bassist Frank Styles, drummer Danny Jerome en gitarist Laurence Hammerton. Drie competente muzikanten, elk een boerensjaaltje om de hals geknoopt, die wat in de schaduw bleven van hun nochtans niet bijster grote werkgeefster.
Clyde bleef alle aandacht opeisen met haar indrukwekkende, soepele stem, doordrenkt van een heerlijke twang, en haar onnavolgbare mimiek. Het leek wel alsof ze voor elke zinsnede een andere gelaatsuitdrukking had. Die verongelijkte blikken tijdens het rockabilly-achtige "Man's World", waarin ze het heeft over het zich verweren tegen een door mannen gedomineerde wereld, waren onweerstaanbaar.
Het werd een set met louter hoogtepunten, al sprong "Dark back" er toch nog uit: zwevende countryfolk met borstelende drums die aan Gillian Welch deed denken. Ze had eerder al vermeld dat ze jarig was, maar toen de drummer haar een gebakje met een kaarsje aanbood kon een door het hele café voluit meegezongen "Happy Birthday" niet uitblijven.
Cat Clyde bleek een onvervalst natuurtalent dat met haar rauwe, levendige zang en begeesterende songs alle harten voor zich won. Na een sensationele set kwam ze nog één keer terug voor een ingetogen soloversie van "The river", afkomstig van haar tweede plaat uit 2019. 

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge