Unknown Mortal Orchestra - Verloren in eigen improvisatie
Al anderhalf decennium lang bouwt Unknown Mortal Orchestra, rond frontman Ruban Nielson, aan een eigenzinnige wereld van psychedelische rock met een warm, analoog randje. Hoewel hun laatste langspeler ‘V’ (2023) intussen wat ouder is, blijft de band toeren met nieuw werk uit de EP ‘CURSE’ (2025). Daarbij kiezen ze resoluut voor geïmproviseerde setlists, wat elke avond een andere ervaring belooft. Ook in De Roma hing die verwachting van het onvoorspelbare in de lucht.
De avond begon echter wat moeizaam. Openingsnummer “Hunnybee” werd enthousiast onthaald, maar de geluidsmix liet meteen te wensen over. De zang van Nielson verdween geregeld onder een laag scherpe toetsen en overstuurde gitaren, waardoor de fijngevoelige charme van het nummer verloren ging. Ook tijdens “American Guilt” bleef het zoeken naar balans, al hielp de sobere, soms sfeervolle belichting om toch enige cohesie te bewaren. Met het stevigere “One Hundred Bats” koos de band voor een ruwer geluid, maar ook daar kwam het geheel nog niet helemaal tot zijn recht.
Het concert kende vervolgens een hobbelig verloop. De band nam ruim de tijd voor uitgesponnen jams en improvisaties, wat enerzijds hun muzikale vrijheid onderstreepte, maar anderzijds niet altijd even overtuigend uitpakte. Sommige solo’s voelden zoekend aan of misten scherpte, waardoor de spanningsboog geregeld verslapte. De drummer hield het geheel knap samen, maar vooral de keyboardpartijen dwaalden soms af van de kern van de songs. Het resultaat was een wisselvallige dynamiek waarbij de aandacht in de zaal merkbaar verschoof. Het geroezemoes nam toe en hier en daar haakten concertgangers vroegtijdig af, alsof de setting eerder aan een losse festivalsfeer deed denken dan aan een geconcentreerde clubshow.
Toch waren er voldoende momenten waarop de klasse van Unknown Mortal Orchestra naar boven kwam drijven. “Necessary Evil” klonk warm en gelaagd, terwijl “Strangers Are Strange” indruk maakte met een rauwere, meer noisy uitbarsting. “Swim and Sleep (Like a Shark)” werd misschien iets te routineus gebracht, maar bleef overeind dankzij zijn sterke melodie. Het publiek leefde zichtbaar op bij “Multi-Love”, ondanks een wat vrijblijvende intro, en ook “Can’t Keep Checking My Phone” bracht eindelijk wat beweging in de zaal met zijn licht dansbare groove. Afsluiter “So Good at Being in Trouble” herinnerde eraan hoe scherp en meeslepend de band kan klinken wanneer alles op zijn plaats valt.
Na een uitgebreide set van bijna twee uur bleef een gemengd gevoel hangen. Unknown Mortal Orchestra toonde flarden van hun unieke kunnen, maar verloor zich te vaak in vrijblijvende improvisatie en een onevenwichtige sound. Wie zich liet meevoeren door
de grilligheid van de avond, vond zeker zijn momenten. Maar wie hoopte op een strakker geheel, bleef hier en daar op zijn honger zitten.
Setlist
Hunnybee - American Guilt - ONE HUNDRED BATS - The Internet of Love (That Way) - Secret Xtians - No Need for a Leader - Necessary Evil - Shin Ramyun - Major League Chemicals - Strangers Are Strange - Monki - Waves of Confidence - Swim and Sleep (Like a Shark) - Chaos - Multi-Love - Ministry of Alienation - Meshuggah - Can't Keep Checking My Phone - So Good at Being in Trouble
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Ghost Funk Orchestra - Zinderende soulfunk
Een aangename kennismaking met Amaea Rae, een ontluikend talent met een wonderlijke stem (niet te verwarren met de populaire Amerikaanse r&b zangeres Amaarae).
De beloftevolle zangeres laat zich enkel begeleiden door een bassist, waardoor haar prachtige stem in vol ornaat kan schitteren. Af en toe beroert ze zelf even de elektrische gitaar om die fluwelen stem een wat ruwer duwtje in de rug te geven. Ze creëert op het podium een intieme sound die bij momenten het Wintercircus muisstil krijgt.
Het ontbreekt haar misschien nog een aan een paar onsterfelijke songs, maar dit is alvast een onmiskenbaar talent die we een mooie toekomst toewensen. Als ze maar niet de toer van de stroperige r&b opgaat, want in die vijver zwemmen al te veel vissen, en die zijn niet bepaald uniek.
Op naar Ghost Funk Orchestra, het project van bandleider Seth Applebaum, die steeds een schare topmuzikanten rond zich heen weet te verzamelen om samen een bruisend mengsel van funk, kosmische jazz, triphop, surf, soul en psychrock te brouwen. Applebaum zelf speelt zelf gitaar en is daarin uitmuntend met zijn bijzonder fijne mengeling van surfklanken, psychedelische tinten en freaky solo’s, zijn gitaarstijl lijkt wel geboetseerd door zowel Dick Dale, Frank Zappa als Nile Rodgers.
Het kloppend hart van deze band is echter de constante groove die voortgebracht wordt door de immer opwindende blazers. De virtuoze sax- en trompetsolo’s swingen de pan uit en brengen voortdurend ritme en animo in dit zinderend potje funky soul. Zo werken de ultraswingende tracks als “Your Man’s No Good”, “Blockhead” en “Fuzzy Logic” sterk op de dansbeentjes. Met een duo uitstekende zangeressen die het boeltje met stijl en panache aan elkaar zingen wordt de atmosfeer nog wat meer verhit. In “Again” mogen de seventies soul en funk even volledig loos gaan en in “Blood Moon” wordt zowaar een salsa feestje opgezet.
We bespeuren wel eens sporen van het geniale Goat, met dat verschil dat Ghost Funk Orchestra misschien iets minder geschift klinkt en meer op de groove mikt. Soms merken we ook een knipoog naar het muzikale genie van Frank Zappa zoals zich dat manifesteert op ‘Waka Jawaka’ en ‘The Grand Wazoo’, platen waarop blazers een prominente rol krijgen. Niet toevallig twee albums uit de seventies, want dat is toch de periode waar Ghost Funk Orchestra het meeste van de invloeden heeft gehaald.
De groovy seventies funk is immers prominent aanwezig, alsook de typische jazzfunk zoals die in de tijd gebracht werd door aanstekelijke bands als The Incredible Bongo Band of Lafayette Afro Rock Band, om er maar een paar te noemen.
Die prikkelende retro sound is bijvoorbeeld ook terug te vinden bij hedendaagse bands als The Sorcerers, The Budos Band en The Heliocentrics. In dat rijtje kunnen we Ghost Funk Orchestra plaatsen.
Het is daarom nogal opvallend dat Ghost Funk Orchestra een volledig blank gezelschap is, want het klinkt alsof er een guitige portie zwarte soul door hun aderen vloeit.
Maakt niet uit welke kleur, dit is zonder meer een avondje zinderende soulfunk.
Pics homepag @Democrazy
Organisatie: Democrazy, Gent
Remy Bond - De ‘Backstage at the Tropicana’ tour voelde wel heel erg backstage aan
Remy Bond
Op Werchter 2025 (Klub C) nog net gemist, een plotse regenbui hield het publiek net iets te lang vast in the Barn. Zonde, het optreden vaanvond in de altijd charmante Brusselse Botanique moest instaan als herkansing. De New Yorkse Remy Bond is nog maar sinds 2023 muzikaal actief maar zette haar eerste stappen in de schijnwerpers al als kind-actrice in NBC-series en later als reality-persoonlijkheid in onder andere ‘Masterchef USA Junior’ samen met zus Olivia. Die laatste, Olivia Bond, verzorgt nu 10 jaar later ook haar voorprogramma, schattig!
De Rotonde was, ondanks haar intieme karakter (amper 300 plaatsen) 2 minuten voor show-aanvang nog niet voor een derde gevuld, wat voor een ietwat koele publiekssfeer zorgde. Het gigantische roze Fabergé-ei (zie foto), waar Remy overduidelijk 2 minuten later uit tevoorschijn zou komen tijdens intro ‘Sunset Claws’, was een welgekomen afleiding.
‘Skin Tight Jeans’ en ‘Simple Girl’ brachten al snel wat punten van herkenning in de set. Remy heeft veel geïnvesteerd in haar vintage esthetische branding en image, van uitgebreide music video’s tot een artificiële kloof tussen haar voortanden en tache de beauté boven de lip.
Een image is anno 2026 belangrijker dan ooit voor een startende artiest, maar de live-act en présence mogen ook niet ontbreken. Of het aan de soundmix lag was onduidelijk, maar het begin van de set neigde meermaals naar playback en oogde zo een tikkeltje energieloos. Jammer, want zo gingen beide nummers, die op plaat wel wisten te overtuigen, een beetje aan de zaal voorbij…
We mogen niet vergeten dat de New Yorkse nog maar een dikke twee jaar aan haar muziek-avontuur aan het timmeren is en proberen de moeizame start dan ook snel te wijten aan onwennigheid of zenuwen. Met “Don’t Go Back To Paris” spreekt ze voor een eerste keer het intieme publiek aan en verschijnt ook een eerste lachje, mooi om zien, het begint zo ook iets oprechter aan te voelen. Met een toegift aan het publiek: “No One” in zijn volledige originele lengte, overtuigt ze met de band nu voor het eerst ook live.
Tijdens het nog-niet-uitgebrachte “You Don’t Say”dat live dan weer allesbehalve overtuigend klonk, vroeg ze het publiek speels of ze het wel moest uitbrengen ‘I shouldn’t release this right?, It’s bad right?’. Ik zal maar niet toegeven dat ik volmonds ja had willen antwoorden. Naast het – sinds het begin – te lage microfoonvolume, viel nu ook het gebrek aan zelfvertrouwen van Bond sterk op. Met momenten dwaalde ze wat verdwaald rond op het podium en staarde ze soms minutenlang licht angstig voor zich uit richting de techniekers.
Over “American Wedding” verklapte ze dan weer dat het haar volgende single zou worden. Na een onwennige korte bandintro, die omwille van luide instrumentals onverstaanbaar was, klonk de toekomstige single live toch een stuk sterker dan vorige nummers, mede door het catchy gospel-geïnspireerde refrein. Een duidelijk ingestudeerd huwelijksaanzoek door een ‘fan’ deed de oprechtheid dan weer volledig teniet. Snel doorspoelen dit vreemde interactiemoment, met grootste hit ‘Summer Song’ bijvoorbeeld! Met meer dan 20 miljoen streams het grootste herkenningspunt in haar set. Het sterke nummer met duidelijke Lana Del Rey invloeden bleef live wel overeind, oef!
Na 45 minuten kwam Remy met een slappe lach het podium terug op, ze kon “Sugar Man” niet inzetten voordat haar vriendin vanuit het publiek een plakkaat met de lyrics zichtbaar hield. Je zou het haar kwalijk kunnen nemen, maar het publiek vond het schattig en het rustige nummer kwam uiteindelijk wel tot z’n recht. ‘Sorry guys, I love this song but I don’t know the lyrics’. Tijdens het op ABBA geïnspireerde “Moviestar” kwam zus Olivia gezellig meedoen om uiteindelijk af te sluiten met “Red White and Blue”.
Een zeer matig optreden, maar vervelen deed het nooit.
Setlist: Sunset Claws – Skin Tight Jeans – Simple Girl – Don’t Go Back To Paris – No One – Orlando – You Don’t Say – American Wedding – Summer Song – Hawaiian Dream – Star Shaped Baby – Cherry Red Balloon – Walk Like An Angel – Moviestar – Red White and Blue
Organisatie: Botanique, Brussel
Miles Kane - Verjaardagsfeestje met Britse flair
Een nobele onbekende is Miles Kane al lang niet meer, en toch blijft hij ergens onder de radar zweven. Met zijn zesde langspeler ‘Sunlight in the Shadows’ (2025), geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys, serveert hij opnieuw een mix van glamrock en psychedelische indierock, overgoten met onmiskenbare Britse flair. Meer van hetzelfde, zou je denken, maar net doordat Kane koppig zijn eigen koers blijft varen, blijft hij intrigeren.
Het Gentse Lézard mocht de avond op gang trappen. De vijfkoppige band, die stilaan wat radioplay verzamelt, bewees waarom ze steeds vaker als must-see worden bestempeld. Hun eigenzinnige mix van surrealisme, snedige gitaarhooks en funky baslijnen klonk nooit kitscherig of afstandelijk. Het Franstalige “Manifastique” deed denken aan Pas de Deux, terwijl het kronkelende “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” ergens tussen Bolis Pupul en Charlotte Adigéry laveerde. Tegen het einde van hun set was de zaal mooi volgelopen en het enthousiasme bij de vroege aanwezigen duidelijk voelbaar. Een sterke en veelbelovende opener.
Bij de ombouw vielen meteen de luipaardprintinstrumenten op, samen met ballonnen en feesthoedjes: Miles Kane had iets te vieren. Op de dag van het concert werd hij veertig, en dat liet hij niet onopgemerkt voorbijgaan. Iets later dan gepland betrad hij, samen met zijn band en onder junglegeluiden, het podium.
Stijlvol uitgedost met sjaaltjes en hakken zette hij met “Sing a Song to Love” meteen de toon. Een gedurfde keuze om al vroeg nieuw werk te brengen, maar het publiek slikte het moeiteloos. Met “Rearrange” volgde al snel een eerste explosie: de herkenbare riff en aanstekelijke energie zorgden ervoor dat de Roma meteen losging. Tijdens “Troubled Son” rekte Kane zijn stem tot het uiterste, terwijl hij zijn band zichtbaar ruimte gaf om te schitteren. De bassist kreeg een prominente rol in “Cry on My Guitar”, al was het Kane zelf die met een scherpe solo opnieuw de aandacht naar zich toe trok. Het publiek bedankte hem met een luidkeels ‘Happy Birthday’.
De setlist zat slim in elkaar, met een vloeiende afwisseling tussen nieuw en ouder werk. “Without You” bracht een eerste rustpunt, waarna “Love is Cruel” het tempo opnieuw de hoogte in joeg.
Met het rauwe “Inhaler” volgde een eerste echt hoogtepunt, naadloos overgaand in het titelnummer “Sunlight in the Shadows”. Kane toonde zich een geboren entertainer, maar ook een crooner in wording. Dat kwam volledig tot uiting tijdens “Colour of the Trap”, waar zijn flair en présence samenkwamen.
Met “My Love” koos hij voor een intiem moment: akoestische gitaar in luipaardprint, een verstilde zaal en een a capella einde dat bleef hangen. Het feestje kreeg een extra dimensie toen een crewlid plots een verjaardagstaart met vuurwerk het podium opbracht. Kane leek oprecht verrast en genoot zichtbaar, net zoals hij dat even later deed toen hij bloemen en kaartjes uit het publiek aannam.
Met “Walk on the Ocean” volgde een van zijn persoonlijke favorieten, gedragen door een gelaagde opbouw en uitgesponnen solo’s die de aandacht moeiteloos vasthielden. De Roma bleef geboeid luisteren, tot “Coup de Grâce” de lont opnieuw aanstak en zelfs een moshpit ontketende.
Richting finale werd het tempo nog eens opgetrokken: “Never Taking Me Alive” barstte van de energie, terwijl “Don’t Forget Who You Are” de zaal liet meezingen op de bekende lalala’s. Afsluiter “Come Closer” werd uitgesponnen tot een grootse finale, met Kane die zijn laatste kreet de zaal in slingerde.
Op zijn veertigste heeft Miles Kane niets van zijn scherpte verloren. Zijn kenmerkende Britse rock, zijn flair en zijn podiumprésence blijven overeind, en misschien klinken ze zelfs zelfverzekerder dan ooit. Hij vierde zijn verjaardag zoals het hoort: met een sterke set, een dankbaar publiek en een zaal die nog lang nagenoot.
Setlist: Sing a Song to Love - Electric Flower - Rearrange - Troubled Son - Cry on My Guitar - Without You - Love Is Cruel - Inhaler - Sunlight in the Shadows - Blue Skies - Colour of the Trap - My Love - Heal - Walk on the Ocean - Coup de grace - Never Taking Me Alive - Don't Forget Who You Are - Come Closer
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Mystery Lights - Okselfrisse garagerock met een sixties touch
Tribute bands, doorgaans zijn we er niet gek van, het zijn kopieermachines zonder opties. Maar voor Straight Shooter hebben we wel een pluim over. De band brengt immers een eerbetoon aan iemand die wel wat meer aandacht verdient, namelijk het onderschatte garagerock icoon Greg Cartwright (aka Greg Oblivion), een man die met zijn verschillende bands Oblivians, Compulsive Gamblers en Reigning Sound de meest rauwe en compromisloze garagerock heeft gemaakt.
De set van Straight Shooter was, volledig in de geest van Cartwright al zijn bandjes, even eenvoudig als efficiënt. In een mum van tijd werden een hoop pure en onvervalste punk/garagerockers er met volle gas en zonder onderbreking doorgejaagd. Zoals het hoort trouwens bij dit soort punk’n’roll.
Mystery Lights uit California spelen authentieke garagerock met een psychedelische inslag en met een vette knipoog naar al die heerlijke sixties bandjes die terug te vinden zijn op die fameuze nuggets-verzamelaar uit 1972 (‘Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era 1965-68’).
We gaan eventjes 9 jaar terug in de tijd, want onze eerste live kennismaking met Mystery Lights zullen we niet snel vergeten. Het was in 2017 als support act van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende en oververhitte Kortrijkse Kreun, een legendarische avond. Mystery Lights hadden toen net hun geweldige debuutplaat uit, vol met okselfrisse garagerock die op het podium knetterde en vonkte dat het geen naam had. Op basis van hun bruisende set voorspelden we de band een gouden toekomst. Maar zoals zo dikwijls is Mystery Lights blijkbaar een goed bewaard geheim gebleven, want op vandaag was de Casino helaas maar voor een derde gevuld, uiteraard wel met een select kransje fans die wel degelijk wisten dat ze hier met een uniek bandje te maken hebben.
Mystery Lights produceert een authentieke retro sound en heeft met de immer enthousiaste Mike Brandon een frontman in huis die weet hoe een feestje te bouwen. Zijn unieke, hoge en rauwe stem neigt niet toevallig naar die van wijlen Fred Cole, zanger/gitarist van Dead Moon, misschien wel de meest legendarische garagerockband ooit, en één van de grote voorbeelden. Zo durven Mystery Lights geregeld al eens “Dead Moon Night” in hun setlist opnemen, helaas niet vanavond, maar dat was dan ook maar een kleine smet op een wervelend concertje.
De ongeremde energie die Mystery Lights 9 jaar geleden in de Kreun tentoonspreidden was op vandaag nog steeds onaangetast, getuige een snedige aftrap met “Mighty Fine & All Mine” en “Melt”, twee straight-forward tracks die de lont kwamen aansteken. Met “Memories” ging de tijdmachine in één ruk naar de sixties en met een handvol songs uit de meest recente plaat ‘Purgatory’ gooiden ze het over een iets gevoeliger boeg, maar daarom niet minder intens en steeds met behoud van die fuzz ondertoon.
Mystery Lights deden geregeld het tempo zakken om er dan met een knal terug in te vliegen, het nieuwe en jachtige “Kids Of Today” paste op die manier perfect in het plaatje. In “Can’t Sleep Through the Silence” kwam nog maar eens dat tintelende sixties orgeltje opdoemen, een steeds terugkerende sterkhouder in hun sound.
“Wish That She’d Come Back”, “Don’t Want No Don’t Need No” en “Follow Me Home” klonken, dankzij dat lekkere retro orgeltje, eeuwig fris en bijzonder aanstekelijk. “Flowers In My Hair, Demons In My Head” was dan weer zo een fantastische valse trage met een psychedelische insteek, voor zo een kanjer van een song zouden The Black Angels een moord begaan. “Cerebral Crack” was ook zo een fraaie sleper, wij moesten hier zowaar even aan The Beasts Of Bourbon denken.
Helemaal op het eind trok de zinderende knaller “What Happens When You Turn the Devil Down” alle registers open, de gitaren gingen in overdrive, de drums knalden de boel aan flarden, de band ging volledig uit de bol. Die apotheose sloeg onmiddellijk over in een stomend en geweldig “Thick Skin” dat helemaal in de geest van Dead Moon de boel nog eens finaal kwam ophitsen.
Een bisronde kon niet uitblijven, daarin werd het nieuwe rechttoe rechtaan garagerockertje “Before You Realize It” voorgesteld, gevolgd door een ophitsend “I’m So Tired of Living in the City” en een gedreven “Someone Else Is In Control, dat opgevrolijkt werd door een Oosters klinkend gitaardeuntje.
Mystery Lights zorgden voor anderhalf uurtje excellente garagerock van het meest prikkelende soort. Zulke bandjes worden steeds zeldzamer, en dat is des te jammer. Het is dringend tijd voor een nieuwe garagerock revival.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips
Tom Robinson vierde recent zijn 75ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.
De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.
Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.
Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall
Organisatie: vzw GNISP
Marjan Van Rompay Group – Een kleurrijke trip
Marjan Van Rompay Group
Altsaxofoniste Marjan Van Rompay bracht circa tien jaar geleden haar kwartetrelease uit en is nu terug met een nieuwe schijf 'On Track'. Onder de naam Marjan Van Rompay Group (****) laat ze zich begeleiden door puike muzikanten Janos Bruneel (contrabas), Ewout Pierreux (piano) en Toon Van Dionant (drums). "Haar altsaxofoon klinkt opvallend zangerig en persoonlijk, en haar composities doen soms denken aan wat instrumentale singer-songwriter muziek zou kunnen zijn. Live functioneert haar kwartet als een echte jazzband, met improvisatie, lyrische input van de ritmesectie en een warme, soulvolle sound die haar melodieën ondersteunt", staat te lezen op de website.
We waren benieuwd …
De warme saxofoon klonk breed en gevarieerd, wat het boeiend hield. De muzikanten maakten het kleurrijk door hun instrument om het plaatje compleet te maken. Uiteraard werd vooral uit de meest recente plaat geplukt. Songs als “Always”, “Turqoise” laten de veelzijdigheid horen op improviserende wijze.
Een spraakzame Marjan wist met een leuke kwinkslag een glimlach te toveren. De set duurde, met een korte pauze tussenin, bijna twee uur maar door de kleurrijke en frivole aanpak verveelde het nooit.
Hier was sprake van intimiteit, die gecombineerd werd met een verwrongen sound. Iedereen had hier zijn muzikaal verhaal op z’n instrument en kon zich uitleven . Dit was Marjan met haar Group, zowel solo als in combo. De verbluffende bas solo, de lekkere- aanstekelijke piano en de zacht strelende cimbalen vullen goed aan. De sax van Marjan zweeft er letterlijk tussenin en geeft een zingend gevoel. Wat een uiteenlopende emoties werden hier aangesproken met een positive vibe. Er is geen donker kantje te bespeuren. Ook klinkt het niet al te zeemzoetig of kitsch. Nee, het is eerder een waas van melancholie of weemoed.
Speels werden we overtuigd van deze kleurrijke trip. Een boeiende, genotvolle jazz uitstap zondermeer!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dressed Like Boys – Entertainende, emotionele muzikale boodschappen die binnenkomen
Sinds zijn optreden op Les Nuits Bota vorig jaar heeft Dressed Like Boys , het solo project rond DIRK. zanger Jelle Denturck op hartstochtelijke wijze de harten gestolen. Wij waren erg onder de indruk.
Lees gerust
AB en recent op We Are Open
Dressed Like Boys stond nu in een overvolle Depot, Leuven en overblufte alles en iedereen opnieuw met schijnbaar gemak.
Emoties tussen humor en bittere ernst vormt de rode draad doorheen de hele avond. Frans Kalf (****1/2) was de support en weet uitgekiend die lijn te trekken. We schreven nog onlangs over zijn optreden op We Are Open in Trix: ''Een streepje chanson, de vertellijn van een heuse troubadour en de kleinkunst, het was allemaal aanwezig bij Frans Kalf. Pas 22 is hij, en nu al liet hij een ijzersterke indruk na".
Het is bijzonder hoe Frans Kalf chanson, poëzie en kleinkunst met elkaar verbindt. Hij moest er, samen met zijn band, eerst een beetje moeite voor doen om het publiek aan zijn kant te hebben. Hij slaagde in zijn opzet en ontroerde. Het niet aflatend charisma en de geëmotioneerde vocals dito sound overtuigden. Mooi dus.
Moeilijk bespreekbare onderwerpen die diep kunnen raken, tegen elk vorm van haat, nijd en leed, worden aangehaald met een vleugje relativering en humor door Jelle - Dressed Like Boys (*****) . Hij verstaat die unieke kunst om zijn (muzikaal) verhaal uit te beelden en te vertalen in een glimlach en een traan; zoals het verhaal over zijn moeder die vertelde tegen hem dat hij alles moest proeven. Het ging over spruitjes, maar zorgde voor enige hilariteit in de zaal.
Het is inderdaad bijzonder jammer dat nu nog sommige onderwerpen zoals homoseksualiteit nog steeds moeilijk bespreekbaar zijn. Die frustraties erom , komt dus dikwijls naar boven drijven. Maar net door die zelfrelativering en spot siert Dressed Like Boys met elke criticaster om hem heen.
We schrijven steeds 'hem', den Jelle, maar eigenlijk is dit een sterk op elkaar ingespeelde band, die even gedreven uit de hoek komt als de frontman. Maar natuurlijk weet Jelle de meeste aandacht naar zich toe te trekken door zijn subliem pianospel, prachtige stem alsook zijn bindteksten en uitstraling.
Een afwisseling van dansbare, aanstekelijke songs als “Nado” met intense kippenvelmomenten als het mooie “Healing”, zorgden voor een gevarieerd geheel. Een emotioneel beladen pad van muzikale hoogtepunten.
Er volgde ook een intiem moment met Jelle alleen aan zijn piano; hier hoorde ook een kwinkslag bij in de zin van 'de band moet wat rust krijgen, om een burn-out te vermijden'. Het zorgde voor hilariteit in de zaal.
Dan volgde het magisch mooie “Questions”. Eerder had Jelle al een mooie ode gebracht aan 'Jaouad', en klonk het ademloos op “My Friend Joseph”. Het balanceert tussen extravertie en introspektie op een “Lies”, “Pinnacles” en “Gregor Samsa”.
na een terechte staande ovatie volgde in de bis, solo, het zwevende mooie “And Then I woke up”. Om tot slot te eindigen met het gekende “Stonewall Riots Forever”, het ultieme kippenvelmoment van de avond, een meezingmoment al of niet met de vuist in de lucht.
Kortom, Dressed Like Boys, Entertainende, Emotionele Muzikale Boodschappen die binnenkomen! Klasse, met opnieuw terecht een staande ovatie !
Organisatie: Depot, Leuven
Senser – Nostalgisch eigentijds eigenwijs
Senser
De Casino
Sint-Niklaas
2026-03-06
Johan Meurisse
In de week van de 90s rewind werd door de organisatie een terechte keuze gemaakt op het Londense collectief Senser, die vorig jaar nog een nieuw album uitbracht, ‘Sonic dissidence’, en van de gelegenheid gebruikt maakte op tournee te gaan, met een halt in de Casino. Of hoe oud (hun smaakmakend debuut ‘Stacked up’) en nieuw in hun kenmerkende bezwerende, groovende, opwindende crossover sound elkaar vonden.
Senser was één van die bands die 1994 kleurden met hun afwisselende mix van rock, funkmetal, hardcore, etno/psychedelica, hiphop en elektronica. In dat jaar nestelden ze zich een plaatsje bij bands als Tricky, Soul coughing, Bodycount, RATM, Therapy?, de hiphop van Public Enemy, Wu-Tang Clan, Outkast, Gangstarr of Snoop dogg, verder de psychedelica van een Ozric tentacles, Loop guru en tot slot bij de elektronica van Orbital, Chemical Brothers en Underworld.
Senser, rond Heitham Al-Sayed en Kerstin Haigh, haalde al die invloeden en sferen door de mallemolen en maakte er een eigen sound van, met het unieke album ‘Stacked up’, die vanavond in de spots kwam, met enkele puike singles toen.
‘Stacked up’ is er nog altijd eentje die we koesteren, die de band, in hun wisselende dertigjarige carriere van ups en downs, niet meer kon benaderen. Hoewel, met het recente ‘Sonic dissidence’ gaat het combo even terug die goede kant op, maar het album werd spijtig genoeg gesmoord en ging in het niets voorbij in de media.
Een aangenaam weerzien na al die jaren was het alleszins dus, en we kregen van het sextet een mooi overzicht van hun oeuvre, waarbij naast hun debuut en het recentste album, enkele nummers van ‘How to do battle’ , net twintig jaar oud, gespeeld werden.
Muziek met de vuist omhoog, strijdvaardigheid, rebellie en politieke bewogenheid luidt het steeds in hun veelzijdig materiaal, dat scherp, compromisloos en puur oprecht vanuit het hart klonk . ‘Defying boundaries’ lazen we in de introductie en dat gaven ze ons mee, maw ‘wees wie je bent, behou je persoonlijkheid, kom op en wees kritisch in de wereldproblematiek’.
Opvallend ook de zangpartijen in dit verhaal, de powerraps, met name de zang van Heitham, tegenover de zweverige, etnische zang van Kerstin.
De ruim anderhalf uur durende set klonk spannend, intens, gebald, meeslepend, groovy, dansbaar en jawel nostalgisch. Het mengt hun muzikale stijlen en hun creativiteit met het rechttoe- rechtaan, harde geluid.
Die oudjes zijn onmiskenbaar sterk in het begin van de set; al twee sterkhouders, het bezwerende “States of mind” en het dynamische “Switch” , die de dansspieren prikkelden. Het kon ook snedig, direct, snel, gebald klinken met openers “Devoid” en “Resistance now”, toepasselijk een vingerwijzing van wat er om ons heen gebeurt in de wereld, met de middelvinger omhoog, die onze weerbaar-en strijdvaardigheid aanwakkerde.
De songs zijn omgeven door die wisselende en aanvullende zangpartijen en de elektronica, die kleur geven aan het materiaal. Erna werden we wat meer gedropt in een broeierige doorsnee van hun carrière met “So refined”, “Adrenalin” en “2,3 clear”.
Het nieuwe vindt z’n weg doorheen hun oeuvre en toont aan dat Senser nog niet godvergeten is; “Full body rebellion” en “Black division” begeesterden ons sterk. Een mooi drieluik vormde “No comply” en de singles “The age of panic” en “Reject” , waarmee het allemaal begon voor Senser, dynamiek en verbondenheid van weleer, die opborrelden en nog altijd hun plaatsje verdienen in het muziekarchief.
De set werd o.m. besloten met een eerbetoon aan hun hiphop vrienden Public Enemy met “She watch channel zero” , die zij in een goed rockende versie speelden en in een Black Sabbath “Paranoid”- riff.
Senser klonk zonder franjes en deed de 90s revival herleven. Nostalgisch eigentijds eigenwijs, oud en nieuw, die elkaar in die crossover vonden en kruisten, maar met minder draagwijdte voor een breed publiek. Alvast hoedanook tevredenheid hen eens terug te hebben gezien.
Support Mixed Waste is er één uit onze regio , die een onstuimige sound speelden van punk, noise en wave, die ergens de muzikale wereld benadert van een Pixies, Fontaines DC, Shame, Idles en ons eigen Sons.
In allerhande muzikale kronkels hoorden we het snedige gitaarspel, de vettige keys en een schreeuwerige zangpartij, een potpourri die het aangenaam (ont) spannend maakte. Een leuke opwarmer.
Neem gerust een kijke naar de pics
Senser
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9051-senser-06-03-2026?Itemid=0
Mixed Waste
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9052-mixed-waste-06-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Few Bits – albumvoorstelling - Few Bits zijn meer dan ooit terug. Een schitterend optreden met smaakvolle songs gespeeld door ras muzikanten
Wave A Way + Few Bits
Wave A Way is een vrij recent opgerichte band door Jorik Van den Bosch (o.a. ex-Mooneye) en Muriel Boulanger (o.a. Muri). Hun eerste single (“Weightless”) zag vorig jaar in juni het levenslicht. Eind 2025 kwam “Gold” uit. Nu speelden ze hun EP die ergens eind dit jaar moet uitkomen.
We hoorden interessante dream/indiepop. Muriel speelt bas en zingt helder terwijl Jorik met de gitaar en de e-bow sfeervolle soundscapes uit zijn mouw schudt. De drums ( Jonathan Callens) die ergens tussen pop en jazz aanleunen en de stijlvolle keys (Matthias Dewilde) maken het plaatje compleet.
Few Bits kwam hun derde album, ‘Brick Houses’, voorstellen dat in 2025 verscheen bij MayWay Records. Hun vorig album ‘Big Sparks’ dateert intussen al van 2016. Dit album opende veel deuren en ze speelden o.a. in het voorprogramma van The War On Drugs en The Lemonheads. Toen Karolien Van Ransbeeck moeder werd ging de band in pauze. Maar het begon een tijd geleden te kriebelen en zo werd de band terug nieuw leven ingeblazen.
Karolien verscheen in een glitterbroek en het doek achter de band was zilverkleurig. Het had allemaal iets feestelijks.
De set werd geopend met drie singles uit hun nieuwe album. Het titelnummer “Brick Houses”, “Future Dives” en “Strongest Girl”. “Brick Houses” doet qua stijl en sfeer wat aan Fleetwood Mac denken terwijl “Future Dives” een eerste hoogtepuntje is. Op “The Strongest Girl” tonen ze hun muzikale kunnen en is Warhaus of Cigarettes after Sex nooit ver weg. Deze band bestaat uit fantastische muzikanten. Het samenspel van de twee gitaristen (Tim Coenen en Steven Holsbeeks) knettert bij momenten, de samenzang tussen Karolien en de uitstekende backing zangeres blend mooi en daarnaast is het basspel van Peter Pask een feest voor het oor. De drums van Lemmens en de keys van Jacobs maken het plaatje compleet.
Karolien verontschuldigde zich omdat ze niet zo goed is in bindteksten maar zolang ze alles aan dit niveau op een podium brengt liggen wij daar niet van wakker. De set werd trouwens mooi opgebouwd. Naargelang de vordering van de set werd het tempo wat opgedreven en kwamen ook nog wat oude songs voorbij zoals “Summer Sun” en “Starry Eyed” uit ‘Big Sparks’. Ook “Come on Home” uit hun debuutplaat van 2013 kwam aan bod. Er werd geëindigd met het schitterende “Nowhere in Love” en “Do Your Best”.
Tijdens de (terechte) bisronde kregen we “One Night Friend”, “Love No Hate” en het speelse “Pick Up”.
Na het zien van Few Bits begrijp ik waarom The War on Drugs hen al twee keer in het voorprogramma heeft gevraagd. Kwaliteit, sfeer en eigenheid maken hen live tot een heuse beleving.
Setlist 1. Brick Houses 2. Future Dives 3. Strongest Girl 4. Unreal 5. 22 Weeks 6. Summer Sun 7. Starry Eyed 8. Come On Home 9. People 10. Big Sparks 11. Nowhere in Love 12. Do Your Best
Bis 13. One Night Friend 14. Love No Hate 15. Pick Up
Organisatie: Democrazy (ism MayWay Records)
Sprints - Punk met vuist en hart
Ierland blijkt de laatste jaren een broeierige voedingsbodem voor scherpe gitaren en nog scherpere meningen. Bands als Fontaines D.C. en The Murder Capital gingen al stevig van start, en uit dezelfde scene sprint SPRINTS nu zelfverzekerd naar voren met compromisloze punk en eerlijke, soms verrassend hoopvolle lyrics.
Met een occasionele opgestoken middelvinger en gebalde vuist drukken ze ook op hun tweede langspeler ‘All That Is Over’ (2025) hun eigen stempel verder door. En met succes: een goed gevulde Orangerie stond klaar voor hun tweede Belgische passage, benieuwd of de Ieren opnieuw een stevige eindsprint konden trekken.
Het startschot van de avond werd gegeven door Marathon. De vijfkoppige band uit Amsterdam kan al enkele adelbrieven voorleggen en situeert zich muzikaal ergens tussen post-punk en shoegaze. Waar het ene moment echo’s van DIIV opdoken, klonk het elders dan weer naar The Murder Capital. Toch bleef de band voldoende eigen om te blijven boeien doorheen hun korte set. “Tired” bleek een hoogtepunt van hun kunnen, terwijl ze tijdens “Shadow Raised Star” plots een zwalpende uitbarsting lieten horen. De vocals zaten niet altijd even strak in het gareel, maar dat stoorde nauwelijks. Marathon zette een stevige eerste kilometers neer en warmde het publiek degelijk op voor de hoofdact.
Na een korte pauze met oude jazz- en folkklassiekers doofden de lichten opnieuw. Een kleine lullaby op tape kondigde de komst van SPRINTS aan. Drie muzikanten namen plaats, terwijl frontvrouw Karla Chubb zich opstelde achter een statief gedrapeerd met een Palestijnse vlag.
Het pulserende begin van “Something’s Gonna Happen” maakte meteen duidelijk dat ons iets bijzonders te wachten stond. Met de snedige doordenker “Descartes” en het daaropvolgende nummer kwam de zaal al snel in beweging. “Feast” en vooral “Beg” duwden het gaspedaal nog wat dieper in, waarna de band de snelheid nauwelijks nog liet zakken.
Al vroeg kreeg het publiek een compliment van Chubb: Brussel was volgens haar al een pak enthousiaster dan Parijs een paar dagen terug. De zaal nam dat met plezier ter harte en ging nog een versnelling hoger tijdens het breekbare maar hitgevoelige “Shadow of a Doubt”. Een meer persoonlijke inkijk – of was het eerder een protest? – volgde in “Coming Alive”. Met het meezingbare “Literary Mind” leek de band even op adem te komen, al gold dat duidelijk niet voor het publiek. Met de microfoon zwierend zweepte Chubb iedereen opnieuw op tijdens “How Does the Story Go?”, het explosieve “Heavy” en de zuivere punkslag van “Cathedral”. Flarden van The Germs, Dead Kennedys en IDLES passeerden daarbij even langs de zijlijn.
Toen Chubb het publiek opriep tot een grote moshpit, werd die instructie zonder aarzelen uitgevoerd. “Up and Comer” veranderde de zaal in een zweterige massa. Tijdens “Need” leek de Orangerie plots even op een modderig festivalveld: eerst een sitdown, daarna een uitbarstende mensenzee. Alsof dat nog niet genoeg was, klom Chubb vervolgens op de PA om van daaruit een kletterende versie van “Deceptacon” in te zetten, waarna ze crowdsurfend weer richting podium werd gedragen.
Niet alleen muzikaal staat de frontvrouw er, ook wanneer ze haar bindteksten brengt, laat ze een diepe indruk na. Haar woorden over hoop en volharding – ondanks oorlog, haat en angst – gaven “Desire” extra lading. De dreigende akoestische intro groeide uit tot breekbare garage rock en mondde uiteindelijk uit in alles verslindende punk. Eerst muisstil, daarna een collectieve krop in de keel. Slotsong “Little Fix” voelde minder als een finishlijn en meer als een laatste gezamenlijke sprint. Opvallend moment: een vrouwelijke fan mocht even het gitaarwerk van Chubb overnemen en deed dat met zichtbaar enthousiasme.
SPRINTS leverde zo een memorabel concert af van een band die duidelijk haar tempo gevonden heeft. De set was opzwepend, intens en overtuigend van begin tot eind. Zweterig en licht uitgeput probeerde het publiek nog een bisronde los te weken, maar zelfs zonder extra meters was de prestatie duidelijk. De verwachtingen werden ruimschoots ingelost en als dit het huidige tempo is, dan ligt er nog een lange en veelbelovende loopbaan voor hen.
Setlist: Something's Gonna Happen – Descartes – Feast – Beg - Shadow of a Doubt - Coming Alive - Literary Mind - How Does the Story Go? – Heavy – Cathedral - Up and Comer – Pieces – Need - Deceptacon (Le Tigre cover) – Desire - Little fix
Organisatie: Botanique, Brussel
Sprints - Explosieve postpunk
Terwijl onze noorderburen steevast hun meest platte en puberale popartiesten naar onze festivals sturen (Goldband, Merol, Roxy Dekker, Froukje, MEAU,…) hebben ze nochtans wel degelijk fijne bands in hun arsenaal zitten, maar deze worden om onbegrijpelijke redenen onder de radar gehouden. Wij houden bijvoorbeeld enorm van bands als Lewsberg, Tramhaus en Rats On Rafts, om er maar enkele te noemen. Allemaal bandjes die eerder in de underground vertoeven en geen weides laten vollopen met jankende bakvissen, maar wel een veel boeiender repertoire aan te bieden hebben dan de hier eerder opgenoemde banale of carnaveleske acts.
Neem nu Marathon, een heerlijke band als je ’t ons vraagt, maar heeft iemand dat eigenlijk al door? Hun speelveld situeert zich ergens tussen post-punk en shoegaze, een wereld waarin doorgaans de Britten uitblinken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat Marathon bij momenten zeer Brits klinkt, maar het is hoegenaamd geen lauwe kopie van al die frisse Britse post-punk bandjes.
Daarvoor heeft dit Nederlandse vijftal te veel sterke songs in de etalage, en met maar liefst drie gitaren in de aanslag klinken die al wel eens overweldigend. De echo’s in “Tired” of de shoegaze gitaren in “Shadow Raised A Star” bijvoorbeeld, het zijn avontuurlijke en energieke uitspattingen die de sound van Marathon indrukwekkend maken.
Marathon moest het hier stellen met amper een half uurtje, waarin ze het beste uit zichzelf persten. Wij hadden het hoegenaamd niet erg gevonden als dit wat langer had geduurd. Alleszins eentje om te onthouden.
Bands met furieuze dames die de punkspirit in de genen dragen, zo zijn er nogal wat op vandaag, en ze hebben allemaal bijzonder veel pit en animo in hun koker, check Amyl & The Sniffers, Lambrini Girls, Die Spitz, Wet Leg en Panic Shack.
Een band die zeker thuishoort in dat rijtje is Sprints, met de frontale en krachtige Karla Chubb aan het roer, een frontvrouw met heel wat passie overtuigingskracht. In al haar enthousiasme kost het maar weinig moeite om een knetterend vuurtje aan te steken.
Sprints zette de set in met “Something’s Gonna Happen”, en daar was geen woord van gelogen. Er hing meteen buskruit in de lucht en met “Descartes” kwam de band al vroeg op kruissnelheid.
In “Beg” werd dan tijdelijk wat gas teruggenomen, het bleek wel een eerste hoogtepunt van de avond, maar zeker niet het enige. “Shadow Of A Doubt” was er ook zo eentje, of hoe een voorzichtige intro zich ontpopt tot een bruisende en extatische mokerslag van een song. Ook het snerende “Heavy” barstte open uit al zijn poriën en in “Up and Comer” zette Karla Chubb een heuse circle pit in gang.
Met de vlammende punkkopstoten “Pieces” en “Need” schakelde ze nog enkele tandjes hoger en tijdens de geweldige cover van “Deceptacon” (van Le Tigre, na Bikini Kill de tweede band van het grote voorbeeld en riot-girl icoon Kathleen Hanna) smeet ze zichzelf met volle overgave in het gewoel.
Een prachtig “Desire” werd ingezet met een zeldzame akoestische gitaar en mocht dan verder openbarsten op een driftige basriff. Niet evident, trouwens, die basgitaar, want Sprints had in laatste instantie in allerijl een nieuwe bassiste laten aanrukken om deze Europese tournee te kunnen aanvatten. De dame in kwestie had in een tijdspanne van 5 dagen zo een kleine 20 songs moeten aanleren, het concert in de Grand Mix bleek trouwens haar vuurdoop te zijn. Maar daar was weinig van te merken, ze begon misschien wat aarzelend maar was algauw even sterk dreef als haar nieuwe collega’s.
Het roerige gezelschap liet met de geweldige knaller “Little Fix” de boel nog één keer ontploffen, een uiterst opwindende finale van een bijzonder snedig en zeer levendig concertje.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
