Leffingeleuren 2015 - zaterdag 19 september 2015
Leffingeleuren 2015
Festivalterrein
Leffinge
2015-09-19
Ollie Nollet en Nick Nyffels

Dag 2 van Leffingeleuren beloofde weer een dag vol ontdekkingen te worden …
Ik was er misschien nog niet klaar voor maar de Leuvense groep van Gaëtan Vandewoude en Chantal Acda, Isbells, konden me op dit vroege uur niet overtuigen. De vele instrumentenwissels haalden de vaart uit de set die zo al wat mak klonk. En dat kampvuurmoment waarbij ze onversterkt speelden en het publiek lieten fluiten was er helemaal over.(ON)

Vrouwelijke indierockers die de mosterd gaan zoeken in de jaren negentig, is een van de trends van 2015. Denk maar aan Waxahatchee (gezien op Best Kept Secret en in november in het voorprogramma van Kurt Vile) of Courtney Barnett. Ook Leffinge deed mee aan de trend met Girlpool, twee dames uit Los Angeles die de Kim Deal filosofie aanhangen: meer enthousiasme dan technisch vernuft. Cleo Tucker´s gitaarspel gaf je het gevoel of de band nog maar twee weken bezig was, wat aanvankelijk wel charmant was. De sterkte van Girlpool zat hem in de krachtige harmonieën tussen Tucker en bassiste Harmony Tividad, die heel dikwijls crescendo aanzwollen. Een nummertje eindigde op een gitaaruitbarsting, maar meestal kregen we heel eenvoudige, rudimentaire melodietjes in een laag tempo. Dit begon na een tijdje toch wel heel eenvormig te klinken, en we raden de dames aan om nog meer te oefenen, zodat uptempo songs ook tot de mogelijkheden behoren. (NN)
Girlpool uit Philadelphia is het meisjesduo Cleo Tucker (gitaar,voc) en Harmony Tividad (bas,voc). Niet gespeend van veel talent zongen ze met schelle stem eenvoudige (wat anders?) liedjes die steeds meer richting The Shaggs afdreven. Voor wie ze niet kent : The Shaggs (drie zussen) wisten in de jaren ‘60 dankzij complete muzikale onkunde een cultstatus te verwerven en werden zelfs door ene Frank Zappa de hemel in geprezen. Zo slecht werd het nooit met Girlpool, een cultstatus zal er dus wellicht nooit inzitten. (ON)

De files hadden er al twee maal voor gezorgd dat we Kevin Morby moesten missen. Zowel op Best Kept Secret als in de Botanique waar hij het voorprogramma deed van Steve Gunn liepen we deze ex –Woods-bassist mis door het drukke verkeer. Derde keer was het prijs in de grote zaal van de Zwerver. Rustige Americana met een Dylanfixatie zo kan je de songs van Morby nog het best omschrijven. In het eerste deel van de set speelde Morby akoestisch, het tweede deel was elektrisch, en in de begeleidingsband viel de versiering met slidegitaar op. Morby schuwt de lange gitaarsolo’s, speelde veelal op een metalige slaggitaar, en samen met de parlando deed deze aanpak ook aan die andere held van hem denken, namelijk Lou Reed. Een kind in de zaal begon zowaar te headbangen, wat bewees dat alternatieve country ook best ruig kan zijn. (NN)
Kevin Morby (Los Angeles) kende ik als bassist van Woods, dat vorig jaar nog schitterde op Leffingeleuren, en van zijn eigen band, The Babies. Vooral op basis van die laatste groep waren mijn verwachtingen niet bijster groot. Mijn verbazing was dan ook niet gering toen hij op akoestische gitaar begon met drie pure americanasongs. Na deze verbluffende start pakte hij zijn elektrische gitaar en ruilde het blonde meisje haar gitaar (waar ze nochtans subliem op bezig was) voor een bas en werd een machtig “Harlem river” ingezet. Na dit epos, een ode aan New York, kon het enkel bergafwaarts gaan. Toch had hij nog genoeg goeie songs, die meer dan eens aan Bob Dylan deden denken, in de aanbieding om een volledige set te blijven boeien. Dé verrassing van het festival. (ON)

Na Kevin Morby begonnen de bands te overlappen, dus besloten we maar om een stuk van de set van Eaves te gaan bekijken in de Kapel. Eaves is de band van Joseph Lyons, een jonge Brit uit Leeds wiens eerste album ‘What green feels like’ positief ontvangen werd. De muziekpers haalt de vergelijkingen met Nick Drake uit de kast, maar in een livebezetting met een potige band was die link toch niet direct te horen. Radiohead ten tijde van ‘The bends’, was een duidelijkere invloed, evenals de dramatische wendingen uit de nummers van Anna Calvi. Niet alle nummers van de halve set die we bijwoonden bleven even sterk hangen, maar beloftevol is deze Eaves zeker. (NN)

De eerste band die ons vandaag volledig bij het nekvel greep, was Torres. Slaan en zalven was het motto van de platina-blonde Mackenzie Scott. Etherisch aan een nummer beginnen, om  dan stevig uit te halen a la L7 of Hole, een beetje vergelijkbaar met de Engelse Wolf Alice. Deze Amerikaanse deed mee op het laatste album van Sharon Van Etten, en deed ook al haar voorprogramma. Qua podium présence deed ze ons ook aan St-Vincent denken, die andere Amerikaanse rockdame met ballen. Een dwingende, krachtige stem die ons het hele concert deed uitzitten, ook al was op dat moment de prachtige folkstem van Meg Baird al begonnen in de Cafe. Haar nieuwe plaat ‘Sprinter’, nam ze op in Engeland met Rob Ellis, de producer van PJ Harvey, en op die plaat deed Adrian Utley van Portishead ook mee. Waard om te checken dus. (NN)
Vader of moeder Scott had een geniale ingeving toen ze een naam mochten kiezen voor hun dochter en noemden haar Mackenzie. “San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair”, heeft u hem? Men zou voor minder een pseudoniem kiezen en dus werd het Torres (naar haar grootvader). De 24-jarige blondine zag er beeldig uit met haar blauwe lippen en verscheen net als de andere groepsleden in een zwarte overall op het podium. Hier was duidelijk over nagedacht en niet alleen over het visuele aspect. Iets teveel, denk ik. De songs waren allen vakkundig dicht gepleisterd met weinig inspirerende synths. Ze wordt wel eens vergeleken met P.J. Harvey maar van de intensiteit van die Britse kan Torres voorlopig alleen maar dromen. (ON)

Meg Baird (San Francisco) heeft een verleden bij de groepen Espers en Heron Oblivion en bracht onlangs haar derde solo-lp, ‘Don’t weigh down the light’, uit. Samen met Charlie Saufley, die ook op de laatste platen van Six Organs Of Admittance en Howlin’ Rain te horen is, zorgden in het café voor één van de hoogtepunten van Leffingeleuren. Folk tot de pure essentie herleid : de kristallen stem en de akoestische gitaar van Meg spaarzaam bijgekleurd met de licht psychedelische gitaar van Saufley. Verstild en toch zo intens, nergens was het publiek zo stil als daar. Naast een goedgekozen cover van Gene Clark kregen we onverhoopt ook nog een magistrale uitvoering van “Mansfield and Cyclops”, een nummer uit het meesterwerk ‘Espers II’ en het absolute kippenvelmoment van Leffingeleuren 2015.
(ON)

De publiekstrekker van de zaterdag was ongetwijfeld het Canadese Great Lake Swimmers. De folkrock van dit vijftal uit Toronto werd gesmaakt door jong en oud. Zes albums hebben ze ondertussen uit, we schaamden ons een beetje dat we ze nog nooit aan het werk zagen. De sound van Great Lake Swimmers wordt bepaald door de stem van frontman Tony Dekker en de viool van de rosse Miranda Mulholland. Great Lake Swimmers hebben zowel stemmige folksongs die zo in Duyster passen, als uptempo hillbilly folksongs, vooral dan wanneer de banjo uit de kast gehaald wordt. Dekker liet het publiek meezingen op “I must have someone else’s blues”. Zowel de Americana liefhebber als de fan van populaire folk als Lumineers of Mumford & Sons kwam hier aan zijn trekken. (NN)

Wand – Van die groep uit Los Angeles heb ik twee redelijk gesmaakte platen, ‘Golem’ en ‘Ganglion reef’, op het schap staan maar hun optreden in de Kapel werd geen onverdeeld succes. Ok, de band had wat pech toen er een snaredrum brak en het een tijdje duurde eer dat opgelost raakte maar daar zal het uiteindelijk niet aan gelegen hebben. Het was vooral zanger-gitarist Cory Thomas Hanson die de set eigenhandig de nek omwrong. Nochtans kon Wand imponeren met pompende psychrock waarbij het heerlijk op en neer deinen was. Helaas vond Cory Hanson het nodig om tussendoor telkens op zijn gitaar of op de toetsen te pielen terwijl de andere muzikanten te vaak werkloos mochten toezien. Een euvel dat ook op de platen te horen is maar live echt onverteerbaar was. (ON)

We hadden iets meer volk verwacht in de Kapel voor Tout va bien. De band van Dries Mertens look-a-like Jan Wouter Van Gestel had deze zomer al op Werchter, de Lokerse Feesten en Pukkelpop gestaan, en Belgische bands doen het meestal heel goed op de festivals, maar de tent zat toch niet vol. Van Gestel heeft een volwaardige band waarmee hij een stevig festivalgeluid weet neer te zetten, een mix van elektronica, piano begeleide singer/songwriting en alternatieve rock. De geluidsman had het druk, en er viel ook een micro uit, maar dat belette niet dat Tout va bien een overtuigende set neerzette. Brel-cover “If you go away” viel op, maar ons verbaasde vooral een nummer met een Mogwai/Sigur Ros –achtige muur van gitaar. Van Gestel gebruikte vooral zijn falsetstem, maar hij had toch ook een nummer waarin hij zijn normale stem gebruikte. Natuurlijk mocht het festivalanthem van de zomer niet ontbreken, “This fight” dat Compact Disk Dummies gewijs uit de boxen spatte. Na vijftig minuten waren al de nummers van Tout va bien opgebruikt, we konden nog eens de gezellige eet- en drankstandjes aandoen rond de kerk van Leffinge. (NN)

Met het alom bejubelde Dans Dans, één van de vele projecten van Bert Dockx (Flying Horseman), blijf ik het wat moeilijk hebben. Vooral de eerste jazzy nummers vond ik net niet vervelend en langdradig. Naarmate de set vorderde klonk het steeds pittiger, mocht er al eens gerockt worden en kon ik me uiteindelijk toch vinden in deze volledig instrumentale gitaarmuziek. Waar is de tijd dat de gitaarsolo collectief verguisd werd?... (ON)

De afsluiter op zaterdag was voor ons het Amerikaanse La Luz: vier meiden uit Seattle die de jaren zestig weer doen heropleven, een beetje zoals het Spaanse Hinds dat we op Best Kept Secret zagen. Onvervalste surfrock dus, met meerstemmige gezang, veel reverbgitaar en spookachtige orgelgeluiden. Het publiek was een beetje afwachtend, wat spijtig was, want we konden ons wel een dol feestje inbeelden met deze dames. Toch is dit geen bubblegumpop, want de onderwerpen van de korte liedjes gaan soms over dood en duisternis. De band overleefde een crash met hun tourbusje in 2013, en dat liet toch emotionele littekens na. Een schrille schreeuw deed onze oren tuiten, La Luz wist hun surfrock spannend te houden zonder in nostalgie te vervallen. De band stopte nogal abrupt, een bisnummer zat er niet meer in, en zo kwam de zaterdag van Leffingeleuren ook nogal abrupt ten einde. (NN)
De feestelijkheden in de Kapel werden afgesloten door La Luz uit Seattle die ik vorig jaar al zag schitteren op Instant Karma in Oostende. Ik vond ze hier net iets minder dan toen maar daar kan een groep zatladders vooraan, die de intieme sfeer die de groep toch nodig heeft voortdurend stoorden, wel voor iets tussen gezeten hebben. De vier meiden verblijdden ons met timide surfpop waarin het orgel van Alice Sandahl en de gitaar van Shana Cleveland de onbetwiste pijlers waren met daar bovenop als kers op de taart die angelieke samenzang. Wat klonk dit weer subliem. Desondanks besloop me het gevoel dat ik iets teveel van hetzelfde hoorde. Misschien moet La Luz voor een eventuele derde plaat toch maar eens wat andere horizonten gaan opzoeken. (ON)

Slotsom van de dag? Veel interessante bands gezien …

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Leffingeleuren 2015 – vrijdag 18 september 2015
Leffingeleuren 2015
Festivalterrein
Leffinge
2015-09-18
Ollie Nollet en Johan Meurisse

Senses working overtime? - Three days of music, art, food & drinks, streetart, buskerstage, innovation … Een mooie omschrijving om de nieuwe inkleding van het sympathieke festival, die traditioneel de festivalzomer afsluit, te omschrijven.
Op deze 39ste editie is het festival letterlijk rond de kerktoren van Leffinge gecentraliseerd , een combinatie van muziek , festival , straattheater , kinderanimatie en allerhande kleine kraampjes, die een leuke , toffe , wonderschone trip onderstrepen en de sfeer ademen van een gezellig dorpsfeest . Weg dus met de grote tent , terug naar kleine podia in de dorpskern .  De organisatie heeft door de jaren een neus voor (beloftevolle) bands . Dit jaar werd deze kaart à fond getrokken; wat geprogrammeerd werd , kunnen we terug vinden in het clubcircuit en is een ontdekkingstocht waard. 
Het driedaags muziekfestival heeft ruim 10000 bezoekers naar Leffinge gebracht … Veel sfeer en een warme gloed. Tja, dit festival is en blijft iets unieks en magisch …Een tevreden organisatie in deze hernieuwde aanpak …
 
dag 1 – vrijdag 18 september 2015
Het parcours begon bij Buskerstreet, het steeds drukbezochte podium van het gratis gedeelte van het festival. Door omstandigheden zag ik slechts flarden van het Oostendse maar nu blijkbaar uit Gent opererende Alpha Whale dat me charmeerde met lekker kabbelende psychedelica en okselfrisse surfpop. Men zou er zich aan kunnen ergeren maar ik vond die zwijmelende, licht galmende stem gewoon een geweldig pluspunt. Soms deed ze me zelfs denken aan de door mij aanbeden Tav Falco. (ON)

Een zonnige cocktail van soul, funk , afro en world van Témé Tan deed meer dan deugd op deze donkerbewolkte avond. Een warme, aangename kleurrijke sound kregen we van Tanguy Haesevoets en C°, die de Kapel (nieuwe tent met een wat kleinere capaciteit dan de zaal) wat sier en elan gaven . De eerste rijen gingen alvast in op die  groovy ritmiek. De Congolese roots worden niet verloochend . Een sfeervolle start.

Het optreden van Hookworms was er meteen één om in te lijsten ! Hookworms uit Leeds begon met een magistrale brok noiserock waarin de zanger het geluid van een gekeeld varken akelig dicht benaderde. Later zong hij iets conventioneler maar echt zijn teksten volgen zat er nooit in. Toch bleef hij één van de grootste troeven van de band. Ook al omdat hij instond voor dat vermassacreerd Doors-orgeltje. Maar denk nu vooral niet dat we met een retroband te maken hadden. Hookworms klonk wel degelijk eigentijds. Breed uitwaaierende psychedelische gitaren en elektronica steeds voorzien van een geweldige drive waarbij ik toch weer een oude dinosaurus in gedachten kreeg, Hawkwind met name. (ON)

Mocambo was de ideale geleider op Starflam . Zij mogen dan nog West-Vlaamse roots hebben , hun hiphop is duidelijk gedrenkt in die Franse tunes. Wat afrobeats en Brazil tunes , werkte aanstekelijk op de dansspieren en maakte het nog sfeervoller en aangenamer.  Een muzikale identiteit die breed omfloerst kan zijn .

Mijn grootste vraag vooraf bij het optreden van The Shivas (Portland, Oregon) in het café was of hun tweede gitarist opnieuw zo boos zou kijken als in de Water Moulin vorig jaar. Nu bleek mijn vraag overbodig want de man maakt niet langer deel uit van de groep die het hier nog net iets beter deed dan in Doornik. Eerst leek hun surfpop misschien nog wat gewoontjes maar gaandeweg werd duidelijk dat ze verdomd veel knappe songs uit hun mouw aan het schudden waren. Jared Wait-Molyneux bleef me verbazen met zijn verfrissend gitaarwerk terwijl zijn samenzang met de ravissante drumster al helemaal onaards klonk. Ik kon amper de kreet “Volgend jaar op Rock Zerkegem!” inslikken. Intussen kunnen we toch al uitkijken naar de nieuwe plaat die in januari zou moeten verschijnen. (ON)

De optredens van Raketkanon zijn een beleven en slaan je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Nirvana (de uitstaling) , Barkmarket ( de ronkende tunes)  en Lightning Bolt (punk – speelsheid – contact) zijn de perfecte driehoek om het combo onder te brengen . En dan vergeten we nog een Iggy of Steve Albini’s Shellac.
Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en toch … een sfeervolle, zalvende aanpak durft al eens om de hoek sluipen . Een band die zijn  publiek letterlijk om de vinger windt  en een allesverslindend geluid speelt. Letterlijk zijn zij bij hun publiek, de  zanger al crowdsurfend , de gitarist bij de eerste rijen en de drummer zich een weg banend naar de PA .
Raketkanon schoot letterlijk met scherp, werd op handen gedragen en boekte een overwinning.
Na de muzikale wervelwind van Raketkanon , was het eventjes op adem komen .

Terakaft bracht in de Kapel precies wat van hen verwacht werd. Twee Malinezen in traditionele touareg kledij, waarvan één, Liya Ag Ablil, met een Tinariwen-verleden, zorgden middels hun uiterst herkenbare sprankelende gitaarlijnen en bezwerende zang voor hypnotiserende Saharablues. Hierbij werden ze geruggensteund door twee Westerlingen (bas en drums) die hun muziek van een rockinfuus voorzagen zodat het nog wat hitsiger klonk.

Een interessant clubjaar werd het voor het herenigde Starflam uit Luik , die in de AB een reünie concert speelden ter gelegenheid van 40 jaar hiphop ,. Hun ‘fait du bruit’ bleek zo succesvol dat ze tijdens de festivalzomer wel overal eens te zien waren . Leffinge mocht niet ontbreken in deze reeks . Ook al is de afwezigheid van Baloji een gemis , de MC’s met hun DJ speelden een overtuigend concert en betrokken het publiek zo nauw mogelijk bij hun Französische sound. “Le plat pays”, “Sous pression”  en “La sonora” zijn al een paar sfeermakers buiten categorie . Positieve energie die het tempo er niet op vertragen. Een reünie , meer dan de moeite van het sextet. Een feestelijke trip!

Afsluiter in de Kapel was JC Satan uit Bordeaux en deels ook uit Turijn. Ik zag ze deze zomer nog voor zo’n 2000 man compleet uit hun dak gaan. Voor een veel kleiner publiek stond de groep weer stevig met de voeten op de grond en kregen we een veel strakkere (en betere) set voorgeschoteld. Waar ze vroeger nog een Thee Oh Sees-kloon leken zijn ze nu ver verwijderd van alle mogelijke vergelijkingen. Gloeiende garagenoise met psychedelische invloeden, gekruid met een snuif progrock en vooruit gestuwd door de vettige gitaar van de flamboyante Arthur Satan, die zoals steeds fel contrasteerde met de zich veel bescheidener opstellende zangeres Paula H. (ON)

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

One Festival 2015 - Festival en bands om te ontdekken!
One Festival 2015
Festivalterrein
Haacht
2015-09-18 & 19
Kimberley Haesendonck

Het was weer feest dit weekend in Haacht! Twee topdagen, een top-programmatie, goedkope pintjes en fijne animatie. Wie One Festival nog niet kent, zoekt dit beter even op. Bijna geen beter festival te vinden om je zomer mee af te sluiten!

dag 1 – vrijdag 18 september 2015
Eerste act van One Festival was Amongster, u wel bekend als winnaars van De Nieuwe Lichting 2013. Openen is nooit gemakkelijk, zeker niet op een kleiner festival, maar deze band deed dat niet slecht. Ze brachten enkele maanden geleden een nieuwe EP uit en die kwamen ze op One Festival ook even voorstellen. Singles als “Sarlow” en “Bright life” passeerden de revue. Ook minder bekende nummers als “Stay a while” en “Over The River” werden gespeeld. Afsluiten deed het viertal met het toch wat gekende “Leo”. Amongster houdt u maar beter in de gaten, want als u denkt dat deze band zijn hoogtepunt al bereikt heeft, heeft u het mis. Hier horen we gegarandeerd nog van, en maar goed.

Volgende act op het programma, was misschien wel de beste in de lijst. Na optredens op Pukkelpop en SXSW is het duidelijk dat Vuurwerk op het punt van doorbreken staat. De tent op One Festival stond goed vol. De sfeer zat er in en mensen bewogen op de onvoorwaardelijke beats die dit trio bracht. Ook de belichting, waardoor je enkel silhouetten zag op het podium, en de zwart-witvisuals pasten perfect in het plaatje. Guest vocals van onder andere Sylvie Kreusch en Max Colombie ontbraken jammer genoeg wel, maar dat maakte het optreden niet meteen slechter. Hun set werd afgesloten met een ‘Endless Summerversie’ van Balthazar's “Bunker”. En jawel, Vuurwerk liet de tent in Haacht ontploffen. Petje af!

De dag afsluiten deed het festival met het kempische Lohaus en het Griekse Larry Gus. Dat eerste kon af en toe vergeleken worden met het, tegenwoordig, razend populaire Oscar & The Wolf. Al maakte het stemgeluid de band toch dat tikkeltje anders. Lohaus speelde deze zomer op onder andere Sziget en wonnen tal van muziekwedstrijden in België. Niet slecht, al is er toch nog wat werk aan de winkel. Larry Gus zette de tent wel meteen in vuur en vlam. Fijne beats, live drums en dat door één gekke, maar toch geniale Griek. De mensen raakten aan het dansen en stopten niet meer tot de set, jammer genoeg, voorbij was.

dag 2 – zaterdag 19 september 2015
Op de tweede dag van het festival stond High Hi al vroeg te popelen om hun nieuwe EP aan het publiek voor te stellen. Een plaatje met 4 ijzersterke nummers, al was het publiek niet meteen mee. Nummers als “Calm Down Sir” en “Tommy” werden gespeeld. Double Veterans, daarentegen, had het publiek wel vanaf de eerste noot mee. Vooraan zag je mensen wild heen en weer springen en ook achteraan werden hier en daar wat danspasjes aangehaald. Tijdens “Beach Life” en “Mystery Girl” zag je zelfs mensen meezingen. Er werden zowel nummers uit het album ‘The Brotherhood of scary hair and homemade religion’, als nieuwe nummers gespeeld. Eerlijk? Het is vreemd dat deze band nog niet doorgebroken is. Tijd voor verandering dus.

Het Hollandse The Deaf kwam ook even langs om het beste van zichzelf te geven. En met veel succes. Wie houdt van een mix tussen bands als The Subways en The Strypes, was hier aan het juiste adres. Geduw en getrek, op een gezellige manier. Ook werd er hier en daar wat gecrowdsurft. Haacht kon de 60’s garage punk die deze band bracht, duidelijk smaken. The Deaf kwam, zag en overwon.

En zo deed ook Fùgù Mango dat. Met hun dansbare African beats en indie pop kregen ze heel de tent aan het dansen. Het was koud, maar deze band bracht de warmte meteen weer in huis. Nummers als “Mango Chicks”, “Kyle’s dream” en “No Silver Bullet” werden gespeeld en warmden het festival helemaal op voor het laatste optreden van de avond.

Laatste aan de beurt waren De Nieuwe Lichting 2013-winnaars Soldier’s Heart. Ze kwamen op voor een stampvolle en heel enthousiaste tent. En terecht, want deze band is enorm goed bezig. Frontvrouw Sylvie staat er en weet perfect waar ze mee bezig is. Hun EP, die in het voorjaar van 2015 uitkwam, stelden ze vol enthousiasme aan het publiek voor. Hoogtepunten van de set waren  onder andere “New Housie” en “Ears & Eyes”. Hun set afsluiten deed Soldier’s Heart met “African Fire”. Het publiek werd razend enthousiast en nadat de laatste tonen door de boksen galmden, bleef men zelfs verder zingen. ‘He goes all the way, he goes all the way’, zelfs 10 minuten na de set hoorde je het nog overal. Deze band maakte indruk en heeft nog maar eens bevestigd dat ze steengoed zijn. Hier hoort u gegarandeerd nog van, en maar goed, want Soldier’s Heart is een aanwinst voor de Belgische muziekwereld.

Organisatie: One Festival Haacht

Aan voorbeelden van zonen of dochters die in de muzikale voetsporen (proberen te) treden van hun ouders, geen gebrek. Uitzonderlijker wordt het wanneer generatieverschillen opzij geschoven worden en ascendenten samen met hun afstammelingen in horizontale lijn op tournee gaan. Afgelopen vrijdag vormde de Orangerie van de Brusselse Botanique het decor van een dergelijk bijzondere samenwerking. Neil Finn, bekend van groepen als Split Enz en vooral Crowded House, trad er namelijk samen met zijn zoon Liam op.

Hoe die kruisbestuiving zich op het podium zou etaleren, was vooraf onduidelijk. Zou Neil in dienst spelen van zoonlief of zou gelet op de succesvolle carrière van de vader, het omgekeerde plaatsvinden? Vormen ze live een duo of laten ze zich begeleiden door  bevriende muzikanten of familieleden (iets wat beiden doorgaans plegen te doen)? Welke nummers zouden aan bod komen? Allebei brachten ze vorig jaar een nieuwe langspeler uit. Liam was met ‘The Nihilist’ aan zijn derde soloalbum toe en dit gold ook voor Neil die met ‘Dizzy Heights’ kwam (en dat hij trouwens schitterend voorstelde in het Koninklijk Circus). Het leek dan ook evident dat beiden uit deze releases zouden putten maar wat met het overige oeuvre van Neil dat als omvangrijk en verscheiden qua genre te catalogeren valt? Behalve van de eerder vermelde groepen Split Enz en Crowded House, maakte Neil immers ook deel uit van The Finn Brothers en Pajama Club.
Het was omtrent dit alles koffiedik kijken en mogelijke vergelijkingspunten al even moeilijk waar te nemen als een kiwi (de nationale vogel van hun thuisland Nieuw-Zeeland) in de natuur. Behalve wat concerten in het voorjaar in ‘het land van de lange witte wolk’ en eentje in LA, was hun optreden in onze hoofdstad samen met twee avonden in Londen, het enige wat plaatsvond in Europa. Van een exclusiviteit gesproken.
Vrijdagavond hoefde men niet lang te wachten om antwoord op voorgaande vragen te krijgen. Bij de aanvang van de set verschenen louter Neil (piano/akoestische gitaar) en Liam (elektrische gitaar) op het podium. Met mooie, ingetogen versies van « Edible Flowers » (The Finn Brothers),« Energy Spent » (Liam Finn) en « English Trees » (Crowded House) namen ze meteen het publiek in een houtgreep en zetten daarbij de affiche ter aankondiging van hun passage in de Botanique (waarop beide protagonisten afgebeeld stonden als worstelaars en hiermee verwezen naar « Wrestle With Dad » uit ‘The Nihilist’), kracht bij.
Maar ook de andere gezinsleden bleken de oversteek gemaakt te hebben. Nadat Elroy Finn (broer van Liam) plaatsnam achter de drums en de vocalen kwam versterken tijdens « Fire In Your Belly » (Liam Finn), betrad vóór het inzetten van « Fall At Your Feet » (Crowded House) ook Sharon Johnson (resp. de vrouw van Neil en moeder van Liam/Elroy) het podium, vergezeld van Eliza-Jane Barnes (dochter van Jimmy Barnes) en Jimmy Metherell die helemaal geen familiebanden met de Finns hebben maar als grap toch zo aangekondigd werden.
Hun inbreng zorgde voor heel wat variatie en de hele avond spatte het spelplezier er bij allen van af. Aan humor of ironie geen gebrek. Zo vroeg Neil of er iemand in de zaal wat Viagra bijhad voor zijn Korg toen deze aanvankelijk bij « Snug As Fuck » (Liam Finn) alle dienst weigerde. Of toen Neil aanhaalde dat zijn eerste bezoek aan Brussel al dateerde van 1977 (met Split Enz in Théâtre 140) en daarop aan het publiek vroeg wie er nadien geboren was, voegde hij er bij het aanschouwen van een paar handen in de lucht, fijntjes aan toe erg verheugd te zijn onderweg toch nog enkelingen opgepikt te hebben.   
Alles verliep in een ongedwongen sfeer. De bandleden wisselden vaak onderling van instrument en bij gebrek aan een strak tourschema, vormen ze als geheel duidelijk geen geoliede machine. Dit ging meermaals gepaard met een technisch oponthoud (gelukkig dus  dat Liam zich niet wou bedienen van alle 67 instrumenten die hij gebruikte bij zijn recentste album). Bij veel andere groepen zou dit het tempo uit de set halen maar dit werd bij de Finns opgevangen via zelfrelativering en het maken van onderlinge toespelingen op leeftijd (Neil werd dit jaar 57) en fysieke kenmerken. Door het publiek daarbij interactief te betrekken, werd de afstand tussen toeschouwers en muzikanten kleiner en vergat men snel dat er met Neil Finn zowaar een wereldster op het podium stond. Eerder leek het alsof de familie ons een inkijk verschafte in taferelen die zich dagdagelijks ook ‘ten huize van’ zouden kunnen afspelen.
Maar het laagdrempelige stond de muzikale kwaliteit totaal niet in de weg. Bij de Split Enz-oudjes « What’s The Matter With You » en « I Got You » werd er zodanig met vuur in de vingers gemusiceerd dat ze nog snediger klonken dan ruim drie decennia geleden. Het rustige « Neurotic World » met componist Liam op piano (en waarbij dienst stem heel dicht aanleunde bij deze van John Lennon) werd vergezeld van summiere maar subtiele gitaarklanken van Neil en tijdens zijn « Shadow Of Your Man » kon men al helemaal een speld horen vallen. Een groot contrast overigens met een bebaarde en van lange haren voorziene, Liam die zich tijdens « Real Late » expressief op de piano hees en bij « Miracle Glance » tekeer ging met een theremin.
« Golden Child » en het bij Foals aanleunende « These Are Conditions », twee nummers uit ‘Pajama Club’ (2011), een zijproject van Neil en Sharon, overklasten hun studioversie en dat gold ook voor « Cold Feet » (Liam Finn) en het uptempo « Locked Out » (Crowded House) waarbij vader en zoon Finn uit de bol gingen en een imaginair gitaargevecht hielden.
Maar ook de toegiften boden heel wat moois, zoals « Distant Sun » en een uitgeklede en tot puurheid herleide « Four Seasons In One Day », twee klassiekers van Crowded House waarvan laatstgenoemde niet ingepland stond  maar onder invloed van het verzoek van enkele fans, toch opgevist werd. Met « Wide Awake On The Voyage Home », een ode aan mama Sharon, kwam een einde aan een twee uur durende set waarbij vele registers opengetrokken werden.

De opkomst bleef weliswaar onder de verwachtingen (ondanks de exclusieve show geen uitverkochte zaal) maar om het met de woorden van Neil weer te geven:  “Misschien zeggen we jaren later dat het concert in de Botanique het begin van iets moois werd”. Of het zo’n vaart zal lopen, moet nog blijken maar de aanwezigen zullen na afloop niet gejammerd hebben.
De magie van het ‘Farewell To The World’ afscheidsconcert van Crowded House aan de trappen van het Sydney Opera House (1996) werd misschien niet bereikt maar in ruil boden de organisatoren van de Botanique de opportuniteit een bijzonder getalenteerde muzikale familie aan het werk te zien die weet hoe melodieuze liedjes te schrijven en waarbij zowel jong als oud gewoon zichzelf bleef. En ook dat is binnen een muziekwereld die ons vaak amper een doorslagje van de realiteit gunt, een unicum.

Setlist:
Edible Flowers – Energy Spent – English Trees – Fire In Your Belly – Fall At Your Feet -    Better Than TV – Snug As Fuck – Real Late – Miracle Glance – Golden Child – What’s The Matter With You – These Are Conditions – Neurotic World – Shadow Of your Man – Ocean Emmanuelle – Flying In The Face Of Love – I Got You – Dirty Creature (verse) – Cold Feet – Locked Out
---------------
Distant Sun – Second Chance – Four Seasons In One Day – Wide Away On The Voyage Home

Organisatie: Botanique, Brussel