Dat Peter van n’Trap en Den Bras een muziekliefhebber in hart en nieren is, mag zelfs een understatement betekenen. Hij haalt nu een dan een grote naam in zijn kroeg. Nu passeerden de Godfathers nog eens.
Het concert begon met “I want everything because I said so” in ware ‘old school punk’ stijl. Meteen de pees erop en duidelijk speelplezier, al was het voor Peter Coyne even zoeken naar de juiste stem. Gevolgd door een al even stampende “If I had only Time” uit ‘Birth, School, Work, Death’. Hun nieuwe ‘Till My Heart Stops Beating’ bewijst dat ze het nog steeds in hun vingers hebben en trouw blijven aan hun klassieke recept. Drie punk akkoorden op een stevige percussie. Een rifje die ergens naar “Ca Plane Pour Moi” ruikt. “Angry young World” en “Rewind Time” bewijst dat ouderen die over jongeren zingen eenmaal terug in tijd moeten: De punkversie van “Back To The Future”. Twisted rockabilly met “Those Days are over”. “Paranoid” is duidelijk niet die van Black Sabbath, wel komt MC5 even piepen. Het optreden dreigt eventjes te vervallen maar The Godfathers hernemen zich duidelijk met het ironische “I’m Unsatisfied”. Zeer toepasselijke titel. Tenslotte kan enkel een oudere punker een titel zoals “Love is dead” bedenken, om in schoonheid te eindigen met “This is War”.
Den Trap staat er nog!
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
Crammerock 2015 op 4 & 5 september 2015 – Zilveren jubileum is meer dan goud waard
Crammerock 2015
GroenePutte
Stekene
2015-09-04 & 05
Lode Vanassche
25 jaar geleden had men op enkele boerenbuitens twee sympathieke jeugdhuizen: De Kreun in het West-Vlaamse Bissegem en Cramme in Stekene, de ene dicht bij de Fransozen, de andere bij de Kezen. Beiden betekenen nog steeds heel wat in ons Vlaams muzieklandschap. Kreun weet heerlijke optredens en nu ook met Heartbeats festivalletjes te organiseren, Cramme weet al jaren tien duizenden mensen naar Stekene te lokken met affiches om u tegen te zeggen. Nu weer niet anders.
Hun recept is geniaal en eenvoudig: Belgische en Nederlandse stuff heerlijk mixen met wat internationaal gedoe. Laat ons wel wezen, als West-Vlaming pur sang leg ik al jaren lang met plezier de kilometers af naar een van de sympathiekste festivals op onze zakdoek België . Crammerock.
dag 1 – vrijdag 4 september 2015
Ook Frank Vanderlinden van De Mens blijkt zich thuis te voelen. ‘Dit is mijn huis’, als het maar een podium is of een of ander kaffaat. De Mens legt er de pees op, speelt met verve rock in al zijn eenvoud, enkele akkoorden, een brugje hier en daar, heerlijke teksten , speelplezier en enthousiasme. Frank deelt de ‘Angst van Herman Brusselmans’ en laat ons een vleugje kleinkunst proeven. ‘De pijn , dronkenschap en verdriet’ van De Mens doen aan ons aller The Lau denken. ‘Wat kan het mooi zijn in een kamertje in Amsterdam’, en gelijk heeft ie. Lachen en mooi zijn terwijl ‘Zonder verlangen’ een pareltje blijft. Wat hebben die knapen toch bij elkaar geschreven. De Mens en het publiek hebben zwaar genoten.
De tent loopt vol met jong geweld voor Zornik die nieuw werk naast oud werk komt voorstellen. Tijd even voor de muziekliefhebbers om te pauzeren. Hoe professioneel ze officieel mogen zijn, de intussen besnorde Koen wist niet meteen te overtuigen. Soms klonk alles eerder onsamenhangend en slordig, terwijl het jonge publiek daar geen oren naar had. Heeft Koen het nog? Limburgers en rock is zoals West-Vlamingen en spraaktechnologie. Ze eindigen met “Goodbye”, Zornik leeft nog maar missen de vibes en kicks van vroeger. Iemand moet het overnemen. Mag Zornik zelf zijn ook, hoor, die zich herbront.
De sound en de intense kracht van Intergalactic Lovers maakte dan weer alles goed. Wat een verschijning en wat een potentieel! Tja, olie komt altijd bovendrijven. En de liefde voor muziek druipt er gewoon af. Lara huppelt het podium op als een veulentje dat voor het eerst een weide proeft, misthoornt met haar stem en bezorgt met haar klassebakken voor puur kippenvel. “We are we are” en “Ill” (“Delay” – “Islands”) te noteren als absolute hoogtepunten.
Dandy Warhols mag je al schikken bij die hoogtepunten. Hun ietwat gepolijste cd-sound mocht plaats maken voor het ruwere en spontanere gitaargeluid. Zanger Courney Taylor waant zich nog op Woodstock, begint als een LSD trip om dan “Heroine” is so passee aan te slaan . De georkestreerde slordigheid doet het gefluit en de feedback en de enkele technische problemen van de gitarist Peter Loew snel vergeten, als was het een kras in een van de fijnste leders. Eindigen met een beklijvende “Bohemian Like you” en “Godless” maakt er toch wel een goddelijk slordig optreden van.
Triggerfinger blijft alles omverblazen maar moeten er zich voor behoeden dat de routine er niet te veel insluipt en ze te veel ‘hun ding’ beginnen te doen.
dag 2 – zaterdag 5 september 2015
Janez Detd kwam weer eens samen en zette met hun ruige meezinger,- feest- en puberpunk de tent moeiteloos op stelten. Het wat jongere publiek smulde ervan en zag dat het goed was.
Moeilijke opdracht voor opvolger en singer songwriter Gavin James zou je denken. Deze knaap bleek er fantastisch in te slagen om in zijn eentje de tent stil te krijgen en te luisteren naar zijn pareltjes. Zijn tomeloze warmte en vriendelijkheid sprak de mensen wel aan en het was puur genieten van dit heel ingetogen en intens moment. Je waande je zowaar in een ingerookte bruine kroeg. De verdienstelijke covers van “Billy Jean” en “What a Wonderful World” waren best te pruimen, maar Gavin, speel maar je eigen pareltjes. We horen nog van jou.
Je kan er van The Van Jets uitgaan dat ze altijd hetzelfde doen, maar dan net weer iets anders. Alhoewel. Mode-adept Johannes draagt weer hetzelfde plunje en gaat weer op hetzelfde moment crowdsurfen. “Broken bones” kreeg een ruwe gepaste versie en het publiek smulde ervan. Ze zijn er verdomd goed in.
Benieuwd wat de eeuwige comebacker Joost Sweegers met zijn Novastar zal brengen. Hij begint gepast met een akoestische “The Best is Yet to Come” en vuurt al zijn hitjes af op ons. Hij maakt zijn live-reputatie waar en kan bevestigen met “Miami”, ondanks de valse start van dit nummer. Tipje: Laat die videowalls en projecties achterwege en laat eerder de soms bij momenten heerlijke muziek spreken.
Admiral Freebee zal en moet in de annalen van Crammerock genoteerd worden als absoluut hoogtepunt. Eén, hij heeft een arsenaal aan prachtige songs. Twee hij heeft muzikanten mee om u tegen te zeggen. Drié het speelplezier is weergaloos. Hij weet zijn prachtige warme doch frêle stem te compenseren met backing vocals en met een blazerssectie die u zowat omver blaast ( wat een flauwe woordspeling). Het begon al met de heerlijke funky soundcheck. Dan beginnen met” The last song” om dan alle toppers met het grootste plezier op het publiek los te laten. “Run”, “Einstein”, “Darkness” en ga maar verder.
Stereophonics bracht weer de gemiddelde veertiger voor het podium. De landgenoten van John Cale brachten een brok pure nostalgie met vele nummers van ‘waar hab ik dat nog gehoord’. De gitarist is nog steeds retecool en tovert de mooiste riffs en solo’s uit zijn zessnarige plank. Maar het wauwgevoel ontbreekt.
Goose is er alweer niet in geslaagd om een slecht concert te brengen. Goose kwam, pakte bij de eerste noot het publiek in, liet het niet meer los, gaf het een overdosis adrenaline, zag dat het goed was en overwon. Met nieuwe opener “Lucifer” en eindiger “Synrise” zetten deze Kortrijkse knapen met de vingers in de neus en op één been de tent in vuur en vlam. Enthousiasme, machtige muziek, super lichtshow, eighties in een 2050-versie. Weergaloos. Ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum, drum op gitaar enzovoorts. Na lang zoeken vond ik niemand in het publiek die niet bewoog of danste, al zat die in een rolstoel. Het nieuwe werk klinkt meer dan belovend. Het zijn de besten die zich nog verbeteren.
Organisatie: Crammerock, Stekene
Laundry Day 2015 – zaterdag 5 september 2015 – Feest eindigt plots …
Laundry Day 2015
Middenvijver
Antwerpen
2015-09-05
Heidi Vanneste en Davy Devuyst
Op zaterdag 5 september werd het Belgische EDM festivalseizoen traditioneel afgesloten door Laundry Day. De weergoden hadden hier echter geen rekening mee gehouden, het was winderig en druilerig. Het deed deugd om jezelf te kunnen opwarmen aan de beats die op de 8 verschillende podia door de speakers werden gejaagd.
De parking bevond zich op een aantal kilometer van het festivalterrein. Dikke pluim voor de organisatie en de chauffeurs van De Lijn. Alle 5 minuten vertrok er een bus van de parking naar het terrein. Na het afsluiten van het festival kon je terug een bus nemen naar de parking. Deze bussen werden zelfs begeleid door de politie, zodat aanschuiven in de file niet moest. Deze dienst was tevens gratis, wat goed onthaald werd bij de festivalgangers.
Op de mainstage zorgde Dirtcaps voor een eerste hoogtepunt van het festival. Tijdens hun set begon het te regenen, maar de MC meldde meteen dat de regen hen niet zou tegenhouden, waarop het sein werd gegeven om het aantal BPM op te drijven. Ondertussen stond het publiek te dansen en te springen, gekleed in poncho’s die verkrijgbaar waren aan de bars. De mashup van ‘Galantis – Runaway’ was het hoogtepunt van hun set, die vol zat met rauwe beats.
De Heart United stage was het tweede grootste podium op het terrein. Daar werden de fans van hardstyle op hun wenken bediend. G-Fresh zorgde voor de ene moshpit na de andere. Zijn manier van draaien zorgt ervoor dat hij hardstyle tot een aantrekkelijk genre probeert te maken. Hij hanteert een vast recept, waarbij hij gekende nummer laat spelen, met daarna steevast hardstyle beats. “The Final Countdown” van Europe, “Lethal Industry” van Tiësto, “You’ll never walk alone” van Gerry & The Pacemakers zijn maar een aantal voorbeelden van bekende nummers waarmee hij het publiek wist te bekoren.
Telecomoperator Base had een podium gesponsord op Laundry Day. Mobile Beats by Base werd deze gedoopt. Audiophonic werd uitgenodigd om op dit podium het beste van zichzelf te geven. Zijn set start hij met wat progressive house, waarop het publiek wat mak reageert. Zo zit 3Devotion3 van Quintino in het begin van de set. Na een tijdje gaat hij de commerciëlere toer op en dat is direct te merken aan het publiek. Bij het spelen van een eigen remix van “Heads will roll” – Yeah Yeah Yeahs start hij zijn commercieel rondje. Bij het bonken van de remix van Sheperd met Save Geronimo, gaat het publiek helemaal uit zijn dak. Ook Tiësto wordt veel eer aangedaan in zijn set, zo zijn “Secrets” en “Split” de revue gepasseerd.
Bacardi had ook een prominente plaats gekregen op het festival. Zo was er de Cuba Libre tent. Deze was mooi ingekleed met de was die hing te drogen aan waslijnen. Belgische rots in de branding Peter Luts passeerde op deze stage. Begin jaren 2000 had hij zelf een aantal grote hitjes en was hij 1 van de mannen achter Lasgo en Astroline. Momenteel is hij meer bezig met DJ werk. Zo heeft hij een vaste residentie in discotheek Versuz in Hasselt. Hij weet als geen ander het publiek op te zwepen door de ene hit na de andere te spelen. Hij krijgt ondersteuning van de lasers, maar de beats die hij laat weergallen , maken de sfeer compleet. “Bunny Dance” van Oliver Heldens en “Deep down low” van Valentino Khan zorgen dat de ‘eyh oohs’ door het publiek in de tent worden gescandeerd.
Op de mainstage mocht Bakermat zijn deephouse set afwerken. Bij het grote publiek is hij gekend van “Uitzicht”, “Vandaag” en natuurlijk “Bullit”. Deze werden dan ook verwerkt in zijn set en dit werd goed gesmaakt door het publiek. Hij verzorgde technisch sterke mixen en de CO jets en de lasers probeerden het feest compleet te maken. Laatstgenoemden kwamen niet helemaal tot hun recht, daar het nog te vroeg op de avond was daarvoor. De 4 danseressen en het in de lucht schieten van slingers, probeerden het publiek helemaal in de stemming te krijgen, maar toch was het redelijk mak. Daar zullen de lounge vibes wel voor iets in meegespeeld hebben.
Na deze rustigere set, stonden de Nederlanders Sunnery James & Ryan Marciano op het programma. Dit was een grote stijlverandering, want de heren zijn vooral gekend voor hun dirty house muziek. En hun set zat er propvol mee. Hun eigen nummer “Sound of the underground”, zorgde voor de eerste ontploffing in het publiek. De reactie van het publiek was wat onwennig op de rest van hun set, dirty house is dan ook een genre apart en een set van anderhalf uur van dit genre was dan ook misschien iets te veel van het goede. Hun gloednieuw nummer “Come Follow” sloot hun set af en deze werd in stijl afgesloten met het bijhorende vuur, confetti en CO jets.
Alvar & Millas zijn het schoolvoorbeeld van het beleid die de organisatie van Laundry Day probeert te hanteren. Ze geven jong Belgisch talent een kans om zich aan het grote publiek te tonen. Zij staan hier al een paar jaar op rij en nu mochten ze op de mainstage zichzelf in het zweet werken, wat ze zeker en vast deden. Ze zorgden voor een sterke set, waarbij vooral (progressive) house de hofleverancier was. Ze haalden vooral de grote DJ’s van deze aardbol naar boven zoals Calvin Harris (“Outside”, “Summer”, “How deep is your love”), Afrojack (“What we live for”, “Ten feet tall”) en Tiësto (“Red Lights”). Het begin van hun set was gekleurd met nummers van het Revealed Recordings label. Dit is het label van Hardwell, de beste DJ van de wereld volgens DJ Mag. Onder andere “Deorro” met Rambo kleurde het begin van de set. Het feit dat ze in het begin allemaal nummers gebruikten van dit label, kan erop wijzen dat ze zelf op dit label nummers zullen uitbrengen.
‘Future house’ artiest Tchami bracht heel wat beats en bleeps teweeg tijdens zijn set. Hij bracht een eigenzinnige set, waarbij zijn grootste hits als “Promesses” en zijn remix van Janet Jacksons “Go Deep” natuurlijk niet ontbraken. Dit waren dan ook de weinige momenten waarop het publiek reageerde tijdens zijn set. De lichtshow, waarbij ondertussen stroboscopen hun intrede maakten, proberen het tij te doen keren, wat amper lukt.
Pendulum DJ Set & Verse waren de voorlaatste mannen die de mainstage mochten betreden. Deze drum’n’bass formatie is bestaft door 3 mannen (Rob Swire, Gareth McGrillen en Paul Harding). Verse nam de rol van MC voor zich. Swire en McGrillen hebben samen de groep Knife Party opgericht en hun set hier op Laundry Day was dan ook doorspekt met nummers van Knife Party (“Internet friends”, “Give it up”, “404”). De bij momenten psychedelische muziek werd goed bijgestaan door de lichtshow. Ook hun samenwerking met The Prodigy werd eer aangedaan toen ze “Voodoo People” speelden. Het publiek kwam massaal aan de mainstage postvatten. De volgende act speelt hier misschien een grote rol in mee.
Dé hoofdact van Laundry Day 2015 was natuurlijk Dimitri Vegas & Like Mike. Het was nog maar de tweede maal dit jaar dit ze een optreden verzorgden in hun thuisland, nadat ze deze zomer hun ‘Kings’ status op Tomorrowland mochten verzilveren. Hoeven de heren nog voorgesteld te worden? Duidelijk is het alvast dat ze druk aan het solliciteren zijn om de beste DJ act ter wereld te worden bij de poll van DJ Mag. Hun keuze om meer mainstream muziek te producen (“Higher Place”) kan deze stelling alleen maar verder onderbouwen.
In oktober weten we of dit degelijk zo zal zijn, maar het weze duidelijk dat er meer en meer vanuit gegaan wordt dat deze poll een internet/social media populariteitstest aan het worden is, dan dat het nog gaat om degelijk de beste DJ aan te duiden.
Hun set hier begon wat in mineur, er was een technische storing, waardoor “The Hum” tot tweemaal toe werd gespeeld. Bij de eerste poging viel deze snel uit en probeerde Mike dit recht te trekken door het publiek verbaal op te zwepen. Het publiek lijkt er zich weinig van aan te trekken, ze schreeuwen de longen uit hun lijf, honderden GSM schermen hangen boven het publiek.
Bij de tweede poging om “The Hum” te laten afspelen, lukt het beter en kan de set helemaal van start gaan. Een eigen remix van “Deep Down Low” volgt en het feest kan helemaal losbarsten.
Hun show bevat alle ingrediënten zoals ze dit nu al een paar jaar uitvoeren. Wodka uitdelen aan het publiek, een moshpit creëren bij hun eigen nummer “Tremor”, het links-rechts gaan met de armen, ‘eyh oohs’ vragen aan het publiek, Mike als MC, Instagram foto nemen met publiek… Het zijn één voor één vaste ingrediënten geworden van hun shows.
Muzikaal konden ze bij momenten wél verbazen, door bijvoorbeeld een aantal klassiekers van onder het stof te halen (bv. Delirium – “Silence”, RHCP – “Snow”, Gigi D’agostino – “L’amour toujours”).
Ook was er nieuw werk te horen van onder andere Dzeko & Torres met “Lose your mind”. Hun eigen hits konden natuurlijk niet ontbreken (“Ocarina”, “Mammoth”, “Gipsy”, …).
De heren probeerden hun set op te bouwen tot één grote climax op het einde van hun set, waarbij ze een sit down vroegen aan het publiek. Hun nieuwe hit met Ne-Yo “Higher Place” luidde het slot in. Net op het moment dat de beats terug op het publiek zouden afgeschoten worden, besliste de organisatie om de speakers van het publiek uit te zetten. Het was inmiddels middernacht en de organisatie wou de toekomst van het festival niet in het gedrang brengen, door langer muziek te spelen dan mocht volgens de vergunningen, communiceerden ze later.
Dimitri Vegas & Like Mike deelden op hun beurt een tik uit naar de organisatie op hun Facebook pagina door te stellen dat ze de belofte hadden gekregen dat ze hun set helemaal mochten afwerken. Rare bedoening maar, een DJ kan zijn set toch zelf aanpassen naargelang het afgesproken uur?
In ieder geval bleven de broers er verweesd bijstaan op de DJ booth, hun feest eindigde in mineur, waar de muziek nog wat bleef doorspelen via de monitoren …
Organisatie: Laundry Day
Yamantau - God is an astronaut
DokBox
Gent
Post-rock-avond in Gent deze avond. En daarvoor mag het sold out bordjes opgehangen worden. Altijd leuk om zien dat er veel volk naar dergelijke optredens afkomen. En dat is terecht. Want de headliner deze avond is niet van de minste. Maat daarover later meer.
Eerst is het tijd voor het voorprogramma. Dat was aanvankelijk de fenomenale band Nordic Giants. Maar om onduidelijke redenen had deze band afgezegd. Geen nood, want ook in België lopen er heel wat goeie post-rockers rond. En die van Yamantau zijn één van de toppers. Jonge wolven die allemaal familiaal aan elkaar verbonden zijn. Dat moeten daar leuke familiefeesten zijn. Yamantau waagt zich aan postrock, zonder cliché te klinken. Met vocale samples maar ook met zang geven ze hun optreden net dat tikkeltje meer. Maar het zijn toch de lange instrumentale stukken die mijn voorkeur wegdragen. Soms zeemzoet, soms ongemeen hard. Een gebalanceerd optreden van een band die volwassenheid uitdraagt in hun sound. Nordic Giants worden snel vergeten. Altijd leuk om jonge Belgen hun kans te zijn krijgen en die ook met beide handen te zien nemen.
De toppers van de avond lopen warm om eraan te beginnen. God is an astronaut is geen klein bier. In het post-rockgenre worden ze door velen op dezelfde hoogte geplaatst als Mogwai en consorten. Een hoge eer. Maar maken ze ook de grote verwachtingen waar?
De vorige keren dat ik ze zag , was ik onder de indruk. God is an astronaut heeft altijd al hard geklonken. En waren eigenlijk ook het meest aanleunend bij de post-metal. Eerder dit jaar brachten ze hun 7e album uit, ‘Helios|Erebus’. De Ieren trekken de lijn daarmee door. Een stevig album met momenten.
Live blijven ze echter deze avond een beetje onder de verwachtingen. Hoewel ze met dezelfde bezieling speelden als anders, zat de nodige diepte en zwaarte niet in de muziek. Lag het aan het geluid of aan de band zelf? Ik zou het niet weten. De vorige keren kwam de bezieling die deze band kenmerkt en nodig heeft, wel veel beter tot zijn recht. Ze kunnen beter dan dit. Hopelijk krijgen ze snel een herkansing en kunnen ze zich nogmaals bewijzen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-03-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-03-09-2015/
Organisatie: Democrazy, Gent
Bestaat toeval of niet? Voor ik naar het werk vertrok, werd op Radio 2 volgende schlager uit de jaren 70 gespeeld:
‘Meisjes met rooie haren, die kunnen kussen, dat is niet mis.
Meisjes met rooie haren, kunnen je zeggen, wat liefde is.
Ja ja ja… ‘
De Limburgse juriste Axelle Red staat met meer dan 5 miljoen cd’s en singles in de Top 25 van bestverkopende Belgische muziekartiesten. Ze draagt het hart op de juiste plaats want vanaf 1997 is ze vrijwillig ambassadrice van Unicef. Als moeder van drie dochters slaagt ze erin dit te combineren met haar succesvolle zangcarrière.
Na Bob Dylan en Arno ontving ze in Frankrijk de belangrijke culturele onderscheiding Chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres.
Ik mocht de wereldster om 9.30 uur ’s ochtends interviewen en kreeg daarvoor het gsm-nummer van haar manager. Na een halve liter sterke koffie ben ik nog zenuwachtiger. Ik besluit het erop te wagen, vergeet mezelf voor te stellen en te vragen of ze nog in kamerjas rondloopt. Het ijs breken met small talk helpt altijd:
Heb je last van ochtendhumeur?
Helemaal niet. Ik ben een ochtendmens. Ik ben verplicht vroeg op te staan want naast mijn job heb ik ook een gezin. Je treft het met mijn humeur.
Mick Ronson, gitarist en rechterhand van David Bowie, kwam je in 1985 opzoeken in Hasselt.
Inderdaad, een man met een geweldige staat van dienst. Hij wou met mij in zee op basis van een democassette en mijn stemgeluid. Zijn platenlabel zag een samenwerking echter niet zitten. Een ingewikkelde historie. Ik heb geen contact meer met hem gehad want kort daarna werd hij ongeneeslijk ziek.
Je werkte samen met een indrukwekkende lijst van muzikale grootheden. Om er enkele te noemen: Isaac Hayes (Shaft), Steve Cropper, Stephan Eicher, Albert Hammond, Charles Aznavour… Heb je met sommigen nog contact?
Het zijn allemaal indrukwekkende artiesten en ongelofelijke muzikanten. Ik hou er mooie herinneringen aan over. In 1998 zong ik bijvoorbeeld een duet met Youssou N’Dour voor enkele miljoenen tv-kijkers bij de opening van het wereldkampioenschap voetbal. Het contact is vooral op professionele basis. Met Stu Kimball, de gitarist van Bob Dylan, is er een vriendschappelijke band blijven bestaan. Ook met Willy Weeks, bassist bij Eric Clapton.
Vertel wat meer over die muzikale grootheden.
Met sommigen heb ik getoerd. Het is me te doen om de muzikale klik. Niet voor de vedette, want het zijn soms grote ego’s. Met bepaalde heb ik contact. Voor alle duidelijkheid, ik zie ze niet wekelijks. Steve Cropper, gitarist bij Booker T & MG’s, heb ik graag. Dit zijn talentvolle mensen. Er is een duidelijke wisselwerking bij de studio-opnames. Ik ben altijd onder de indruk van hun muzikaliteit. Maar het zijn mensen, gewone stervelingen met goede en minder goede karaktertrekken.
Je meest succesvolle duet zong je met Renaud.
Dat klopt. Dat was het geëngageerde Manhattan-Kaboul. Uitgebracht in 2002 in de naweeën van de 11 september aanslagen en de oorlog in Afghanistan. Renaud is een half-god bij onze zuiderburen. Het lied werd een dikke hit. Alleen al in Frankrijk gingen er meer dan een half miljoen singles over de toonbank. Het nummer werd gecoverd door Joan Baez.
Op welke Franse muziek ben je zelf gek?
Om er enkele te noemen: Michel Berger - de overleden echtgenoot van France Gall -, Charles Aznavour, niet te vergeten Joe Dassin, uiteraard Jacques Brel - wat een teksten! - en Serge Gainsbourg die muzikaal heel breed gaat.
Tekstueel heb ik een zwak voor de Franse taal. Muzikaal word ik eerder beïnvloed door Amerikaanse muziek.
Hoe verklaar je jouw keuze voor de Franse taal?
Dat is eerder toevallig. Ik heb de taal in mijn jeugd geleerd. Bij ons thuis werd er geregeld Frans gesproken. Mijn eerste cd Sans plus attendre was Franstalig en erg succesvol. Het album was een schot in de roos en haalde zowel in België als in Frankrijk platina. Vandaar dat ik de ingeslagen weg verder bewandelde. Ik hoop iets nieuws aan het Franse chanson bij te dragen. Bijvoorbeeld door de mix van francofone teksten met een Amerikaans geluid.
The States! Je hebt een boontje voor soulmuzikanten. Wist je dat Marvin Gaye in Moere gewoond heeft?
Nee, helemaal niet. Ik ben ervan op de hoogte dat hij in Oostende verbleef. Ik moet zeker eens die villa op de Moerdijk bezoeken.
Tijdens je nieuwe tour speelt Wigbert akoestische gitaar. Hoe kom je bij hem terecht? Een kleurenwissel van ebbenhout naar rode lokken?
(Lacht uitbundig). Ik ken Wigbert al lang. Kort na het verschijnen van zijn hitje Ebbenhout blues heeft hij twee nummers voor mijn debuutalbum geschreven. We hebben contact gehouden. Hij is een uitzonderlijk goede akoestische gitarist die soul en americana kan vermengen. Hij is bovendien uitstekend in arrangementen. Eigenlijk had ik aanvankelijk Bill Withers (Ain’t no sunshine) in gedachten.
Je staat bekend om je engagement ondermeer in Azië. Ken je de Tuol Sleng gevangenis in Cambodja? Bij de overledenen hangt een foto van iemand die op Joe Dassin lijkt.
Ik kwam al op voor Vietnam en Cambodja toen de grenzen nog gesloten waren. Ik heb mijn hart verloren in Azië en Afrika. Iets meer in Azië omwille van het culturele aspect. Ik heb dat gruwelijke schooltje in Phnom Penh bezocht. Dat blijft in je kleren hangen. Ik wist niet dat die langharige Australiër per ongeluk met zijn boot aanmeerde in Cambodja en dacht in Thailand te zijn. Daardoor tekende hij zijn doodsvonnis. Wat een akelige toevalligheid: hij werkte in mijn branche, meer bepaald als roadie voor een Australische band.
Je cd ‘Sisters & empathy’ heeft geëngageerde teksten.
Dit was bovendien mijn eerste Engelstalig album. De teksten gaan zowel over empathie als sadisme. Dat is een deel van de mensheid, een nadeel van de intelligentie die de verkeerde kant opgaat. Ik ben er lang ongelukkig door geweest. Ik probeer me te fixeren op het goede van de mens. Eén procent bestaat uit psychopaten, zes procent uit helden.
Je vader, advocaat Roland Demal, was jarenlang schepen van sport in Hasselt voor de VLD. Heb je dezelfde overtuiging?
Ik ben een sociaal-democratische liberaal die neigt naar de partij D66 in Nederland. Ik ben heel sociaal voelend maar sta erop onafhankelijk en vrij te zijn. Ik vind bijvoorbeeld president Obama een fantastische figuur.
Ik heb me laten wijsmaken dat je West-Vlaamse roots hebt.
Inderdaad, mijn moeder is afkomstig uit Ieper. De kattenstoet is mij welbekend. Zonder twijfel, de grootste en beste patatten komen uit West-Vlaanderen.
Ik zag je ooit op een benefiet voor Amnesty International een cover brengen van Que pasa.
(duidelijk welgezind). Was je erbij? Ik ben een grote fan van TC Matic en Arno. Evenzeer van The Clash. Ik hou van veel muziekstijlen. Ik val voor goede teksten, vooral in het Frans. Teksten die iets te vertellen hebben en waar er met woorden gespeeld wordt.
Even overschakelen naar het niveau van de rioolpers. Ben je effectief roodharig?
Mijn haar is geverfd. Op de cd ‘Sisters & empathy’ zie je mijn natuurlijke kleur. Ik ben al langer roodharig dan anders. Mijn dochters kennen mij zo. En het rood past bij mij.
Ik wou nog wat meer vragen stellen over Parijs, haar onderscheidingen, de keuze van de muzikanten… Maar dan zegt ze plots dat ze weg moet. Na meer dan een half uur komt er een abrupt einde aan het gesprek. In ieder geval kijkt ze uit naar het concert in Gistel. Ik bedank haar uitvoerig en val hierbij enkele malen over mijn woorden.
Toen ik de telefoon neerlegde, spookte die schlager terug door mijn hoofd:
‘Meisjes met rode haren, kunnen je zeggen, als je ze kent,
of je de grote liefde, de grote liefde voor altijd bent.
Dirk Ghys
Axelle Red – Acoustic
zaterdag 17 oktober – 20 uur
cc Zomerloos Gistel
toegang € 31 http://www.gistel.be
My Morning Jacket en Dawes
OLT Rivierenhof
Deurne
De zomervakantie uitwuiven kon niet beter als met My Morning Jacket uit Kentucky, Usa . De band rond Jim James brengt een retrorockend geluid en onderstreept het herfstig palet in het pittoreske Rivierenhof bij valavond . Ze tekenen voor schoonheid, pracht en intensiteit binnen een indie/alt.americana concept, twee uur lang pittige , broeierige, meeslepende, bezwerende en ingetogen, sfeervolle songs , niet vies van een psychedelisch randje en met een melancholische inslag.
De warme , indringende , hemelse soms hoog uithalende vocals van James zijn met de jaren doorleefd, heser en gedrenkt, doordrongen van whisky.
De Europese festivals weken voor hun concerten in het andere continent; vanavond was het de uitgelezen kans het vijftal aan het werk te zien. Live is en blijft My Morning Jacket een beleven ; de instrumentatie krijgt voldoende ruimte en geeft de songs een subtiele swing wat ze snedig, venijnig , extravert, gedreven maakt .
De heren, in ‘real american style’ , een James in bloemetjeshemd , brengen een heerlijk genietbare, sfeervolle trip die onherroepelijk de 70s doet opborrelen en door het doorleefde karakter het materiaal een saloonbar sfeertje geeft . Crosby, Stills , Nash en Young , The Allman Brothers , Neil Young’s Crazy Horse en Tom Petty zijn ankerpunten; door de jams worden we meegevoerd, -gesleept, die ons nu doen denken aan de gigs van War On Drugs . Ze spelen op kruissnelheid als ’t nodig is, wat we al meteen hoorden op de opbouwende tracks “Circuital” en “Compound fracture” . Hier klinkt het combo potig , compact , directer, zonder de vroegere dromerige inhoud te verliezen . De rauwheid en finesse vloeien in elkaar over . Die oudjes hebben nog dat ietsje meer van emotionaliteit en gevoeligheid , “Way she sings” en “Wordless (chorus)” volgden , en klinken door de begeesterende speelwijze harder; ze houden ons bij de leest en het maakt nu net die band zo mooi en uniek.
Ze wisselden het mooi af , het ouder en nieuwer werk; het warme onthaal dreef de ongekunsteldheid en de stekeligheid naar omhoog , zonder die kenmerkende schoonheid, subtiliteit en finesse te verliezen . Toegegeven , het oude werk koesteren we ; twee zoethouders “The bear” en “I will be there when you” van ‘The Tennessee Fire’ bleven opgeborgen; ze raken ons persoonlijker door het neofolky karakter.
Interessante slepende oudjes “I’m amazed” en “Evelyn is not real” stonden tegenover de nieuwe sterkhouders “Spring among the living” , “In its infancy” en “Believe” van ‘The waterfall’ ; de psychedelica baant zich een baan in het retrorockende concept en James’ stem bleek nu gesmeerder en kon dus hoger uithalen.
Een uitmuntende vertolking hadden we van het opbouwende , hoekig gespeelde “Dondante”, dat lekker mooi uitgesponnen werd en krachtig klonk. Een verdwaalde blazer vulde aan en maakte het plaatje van een donkere, rokerige kroeg compleet. Hier ontbonden ze alle duivels. Een sober gehouden “Bermuda highway” met twee, besloot in alle intimiteit de set . In de bis barstte de band volledig los , “Victory dance” warmde op naar de gekende klepper “Off the record” ; het hypnotiserende” Touch me, I’m going to scream” hanteerde alle stijlelementen en was ‘the big final’ van de set .
In die zestien jaar presteren ze het (nog steeds) om die americana sfeer in z’n extravertie en ingenomenheid in een intense pracht onder te dompelen.
Tja , we werden verwend hoor , in dat alt/americana sfeertje zijn er die andere Amerikanen uit LA, Dawes van de broers Taylor en Griffin Goldsmith , de ideal geleider op My Morning Jacket.
Ze waren al op tour als begeleidingsband van Conor Oberst, Jackson Browne en klopten ook al aan bij Jim James. Een nostalgisch bed wenkte, die verder ook refereerde aan Wilco en Black Crowes . Ze zijn toe aan hun vierde plaat en brengen een mooi samenspel van hun doorleefde sound, geleverd door een standaardinstrumentarium , aangevuld met keys/piano en gedragen door indringende , meerstemmige vocals. Sterk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dawes-01-09-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/my-morning-jacket-01-09-2015/
Organisatie: OLT Rivierenhof (ism Arenbergschouwburg , Antwerpen)
De tijd van “Crystal frontier”, doorbraak naar het grote publiek, mag dan al een tijdje achter de rug liggen , wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, rond Joey Burns en John Convertoin , presteert is en blijft nog even aangenaam , heerlijk , aanstekelijk, vrolijk en ontspannen . En er is steeds ruimte voor mijmering en melancholie . Het zijn die trompetten, de keys, de steelpedal en de zalvende zang die de stemming en broeierigheid optimaliseren .
Ze spelen kleurrijke, warme rootsamericana, , die folk , country , tex-mex , mariachi en blues laten doorsijpelen , wat zorgt voor een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje; een soort exoticapop door twinkelende ritmes op ongedwongen wijze. Een link naar het Los Lobos latino getinte ‘La pistola y el corazon’ (88) is zeker op z’n plaats.
Een rits prominente gastmusici zijn van de partij (o.m. Ben Bridwell – Amparo Sanchez – Neko Case en Gaby Moreno) . “Falling from the sky”, “Cumbia de donde” en “Beneath the city of dreams” zijn maar een paar songs , die het plezier en het vakmanshap showen en net die subtiele swing kenmerken .
Kortom , een stofferige sound , soms in de beste sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone, in een mooi, overtuigend dromerig , broeierig , zwierig , groovy concept gegoten.
Johan Meurisse
Musiczine.net
Goed en snel gaat het voor het jonge Britse Circa Waves . Beloftevol talent uit Liverpool , schatplichtig aan The Libertines , The Strokes en met een link naar The Wombats , The Vaccines en Arctic Monkeys . De indierockers hadden Ben Grech als producer, die al instond voor Lana Del Rey, The Kooks en deze Vaccines .
We horen dertien melodieus speelse , frisse catchy songs , met een twinkelende ritmiek en een zomerse inslag . Singles “T-shirt weather” en “Stuck in my teeth” zijn er twee die we ervaren van jeugdig enthousiasme en van een ongedwongen opgewektheid .
Zes extra nummers zijn nog toegevoegd, die de kunst van het popschrijven onderstrepen.
Twee heavy metal grootheden komen ongeveer tegelijkertijd op de proppen met een nieuwe plaat. Iron Maiden komt aanzetten met een hoogdravend dubbelalbum van anderhalf uur met nogal epische karaktertrekken (‘The Book Of Souls’), de ene vindt het een sublieme wederopstanding, voor de ander is het vooral een vermoeiende aangelegenheid.
Motörhead doet het daarentegen met een nieuwe knalpot die ronkt en klinkt als al hun vorige, dus uitermate fantastisch, luid, snel, hard, rechtdoor en onverwoestbaar.
Lemmy mag dan met allerlei gezondheidsproblemen te kampen hebben, hij is hier wederom volledig zichzelf en komt met zijn in whisky gemarineerde schuurpapieren stem nog maar eens de kakkerlakken uit de muren jagen. Er zit misschien wat sleet op zijn lichaam (kan ook niet anders, na zo een gortig rock’n’roll leven), we horen het in ieder geval niet. Niemand klinkt als Lemmy en niemand zal dat ook doen.
Motörhead zijn The Ramones van de hard-rock, telkens maken ze quasi dezelfde plaat, maar in hun geval is dat geen gebrek maar een zegen. Fuck evolutie, iedere Motörhead plaat is altijd weer geweldig.
‘Victory Or Die’ schreeuwt Lemmy als prompte binnenkomer uit zijn hese strot, en hop, we zijn weg voor 40 minuutjes onvervalste Motörhead-herrie die er als vanouds een schuimbekkende rotvaart op nahoudt. Och ja, er staat een ballad op (“Till The End”), hebben we even goed mee gelachen, en die cover van “Sympathy For The Devil” moest ook niet echt (sommige songs zijn van nature uit zo perfect dat men zou moeten verbieden om ze te coveren). Maar voor de rest : Great Motherfuckin’ Hard Rockin’ Ramshackle Motorhead Stuff !
En ja, wij hebben ook de nieuwe Iron Maiden aan een aandachtige luistersessie onderworpen, maar wij weten toch welk album door de speakers te jagen terwijl we onze bak Jupiler achterover kiepen.
Vorig jaar wonnen ze onverwachts , maar mooi meegenomen het prestigieuze Britsh Mercury Prize ; het multi- culturele trio Young Fathers uit Schotland (een samenwerking van twee West-Afrikanen en een Schot) ; ze plaatsen zich hier in het rijtje van The xx , James Blake en Alt-J.
Ze debuteerden met een erg creatieve plaat ‘Dead’ , een muzikaal beleven door de mishmash aan stijlen. Hun muzikale achtergrond zorgt voor een eigenzinnige, grillige mix van avant-garde, hiphop, r&b, noise , gospel en triphop achtige sferische soundscapes . ‘Urban British Music’ scandeert men .
Ze botsen muzikaal met elkaar en intrigeren door een aanhoudende spanning , dreiging , de stekelige hak-op-de-tak- opbouw, de bezwerende grooves , beats en sampling, zonder de melodie uit het oog te verliezen .
De opvolger is evenzeer interessant ; door de neurotische ritmiek ervaren we wat gekte , het jengelt , vervreemdt maar de toegankelijkheid en de subtiele geluidjes houdt het geheel mooi en compact. Meer dan ooit borrelt hier het oude Tv on the radio en Death Grips op.
Het excentriek combo gaat geïnspireerd te werk . Op die manier hebben we een sterke, boeiende reeks nummers als “Shame”, “27”, “Rain or shine”, “Nest” en “John Doe”…
Check deze band zeker. Aanrader !
Swervedriver liet 17 jaar op zich wachten en brengt na ‘The 99th dream’ van ’98 zelfs een nieuwe plaat uit . Hun eerste twee , ‘Raise’ (91) en ‘Mezcal head’ (93) mag je alvast binnen het genre inlijsten.
De nieuwe plaat houdt ergens het midden en toont een sterke return aan . De eerste twee nummers “Autodidact” en “Last rites” passen perfect binnen het plaatje van het genre en zijn de barometer van die gruizige, twinkelende gitaarloops , met wat nonchalance , binnen een melodieus concept ; de repetitieve gitaarlagen zwieren, zweven en bouwen op , de pedaaleffects zijn gedoseerd en ze behouden die kenmerkende (mee)slepende , bedwelmende , dromerige tune en intensiteit .
Het vloeit mooi in elkaar over in de daaropvolgende “For a day like tomorrow” en “Setting sun” . Mooie slepende voortkabbelende songs , die zorgen voor een zwierig, broeierig , aangenaam , zalvend geluid . Om dan opnieuw hobbelig en met weerhaken te klinken als op “Red queen arm race” , “Deep wound”, “Lone star” en “I wonder?” … Fijne comeback !
De southern retro blues/soulrock van de uit Athens afkomstige Alabama Shakes , rond zangeres Brittany Howard, straalt enorm veel emotie uit . “Hold on” van het debuut ‘Boys & Girls’ uit 2012, betekende de definitieve doorbraak. De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma en kan vocaal alles aan flarden doen scheuren … Met een gospel verleden in het achterhoofd, heeft ze een stem als een klok, indringend, ruig, helder en zuiver, de kapstok voor de doorleefde broeierige sound van het gezelschap .
Een amalgaan aan stijlen, garagerock , funk , gospel , americana, horen we in het materiaal, wat een reeks afwisselende songs oplevert , die stevig uit de hoek kunnen komen , of intens, pakkend, puur zijn . “The greatest” , “Shoegaze” en de single “Don’t wanna fight” zijn de extraverte , de gevoeligheid is het sterkst bij “Gimme all your love”, “This feeling” en “Guess who”. De afsluitende twee, “Gemini” en “Over my head” raken door de intense spanning en opbouw .
Verder hebben we nog een reeks aangename songs, doorleefd , compact, die toch voldoende ruimte bieden aan de instrumentatie en door Brittany’s vocals elan krijgen .
Een boeiende , straffe plaat , een bevestiging van hun debuut !
Het Gentse I Will , I Swear dwingt respect af. Na een veelbelovende dubbelsingle is er nu een EP uit van vijf nummers , die een herfstpalet aan kleuren laat horen, dromerig en melancholisch , onder de feeërieke stem van Fien De Man . Het duo is uitgegroeid tot een heus combo wat een voller , rijkelijk geschakeerd geluid oplevert op een “Summer nights” en “Fractures” . Intimiteit als vanouds heb je op het afsluitende “Lakes”; de twee andere zijn oprecht , puur , authentiek, een ingenomen kracht die I Will , I Swear sterk, overtuigend maakt. Puik EP’tje!
Masters@Rock Festival 2015 op 28 en 29 augustus 2015 – Geslaagd , gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2015
Festivalterrein
Torhout
2015-08-28 & 29
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Er stond wat druk op de ketel voor de organisatoren van Masters@Rock. Ze haalden meer toegankelijke namen naar het festival na het minder bezoekersaantal van vorig jaar, waarop slechts 5000 mensen aanwezig waren. De oppervlakte van het festivalterrein werd gehalveerd om het wat gezelliger te maken. Er werd zelfs gesproken over een mogelijk laatste editie van het nog jonge festival indien er minder dan 8000 toeschouwers werden gehaald.
Gelukkig konden we al vroeg vernemen dat de combitickets uitverkocht waren en we naar alle waarschijnlijkheid een zevende editie van het festival zullen krijgen. En hoe kon het ook anders. Een enthousiast publiek, een allegaartje van jong en oud, konden genieten van het laatste warme zomerweer met een frisse pint (of cola) in de hand en enkele fantastische streepjes muziek.
dag 1 – vrijdag 28 augustus 2015
Nochtans begon vrijdagavond nogal lauwtjes met het Brugse Vienna. Vienna is één van de Belgische bands die enkele jaren geleden werd opgemerkt door Maurice Engelen. Hij kwam later op de avond optreden met Praga Khan. Dat ze uit Brugge zijn, konden we al snel merken aan hun accent. Via Sonic Angel brachten ze hun enige album ‘One Heart at a time’ uit waar vrijdag hun beste poppunknummers werden uitgehaald.
Het is niet eenvoudig om met een gering publiek de sfeer in de tent te houden, maar we konden toch enkele op- en neergaande voetjes bespeuren. “One heart at a time” klonk goed, net als “Two Wrongs”. De zangeres heeft iets weg van Anouk of Avril Lavigne, maar dan zonder het echte hitgehalte.
Hoewel de zangeres met haar crop top goed haar mannetje kon staan, heeft de band op ons helaas geen blijvende indruk nagelaten. Al kregen we op het einde van de show wel even de toestemming om haar “ass” te checken.
Dan werden we toch gelukkiger als Compact Disk Dummies het podium kwam opgevlogen. De gebroeders Lennert en Janus Coorevits, respectievelijk 22 en 20 jaar jong, donderden zoals gebruikelijk door hun set heen. Deze jonkies zijn al vijf jaar bezig en bevestigden vrijdag hun muzikaal talent. Na een lang uitgesponnen intro en via een stevig “Ulysses” kregen we “What You Want”. Leuk, want een mens blijft niet graag op zijn honger zitten. De Dummies gingen dus vliegend van start, met een steeds op en neer gaande krullenbol van Lennert om ons te entertainen. Maar er was ook ruimte voor melodieuze diepgang, de synths en gitaren konden zich op de goede momenten ook eens inhouden. “Average Girl” was wat ons betreft één van hun best gebrachte nummers, het zat simpelweg sterk in elkaar. Toch was niet elk nummer even fantastisch. “Walls cavin’ inn” was wat chaotisch en vooral heel luid gebracht. Dat showbeest Lennert Coorevits doorheen het publiek ging, versterkte dat effect alleen maar. Daarna hoorden we “The Reeling”. Dat is en blijft natuurlijk een topper van formaat en iedereen hoopt natuurlijk dat de Compact Disk Dummies in de toekomst nog zo’n formidabele platen zullen maken. De set werd keurig afgesloten met de ondertussen bekende cover van “Toxic”. U weet wel, dat is eigenlijk het beste nummer van Britney Spears. Deze jongens maakten het nog (veel) beter.
Wij hebben dus enorm genoten van deze band. De Compact Disk Dummies zijn het levende bewijs dat elektro en rock perfect kunnen samengaan. We durven denken dat zelfs de echte rockers van de set genoten zullen hebben.
Dat zou voor Maurice Engelen wel wat moeilijker worden. Met Praga Khan staat hij al sinds 1989 op het podium. Hij verzorgde een optreden met twee gezichten. Enerzijds zijn er natuurlijk de oorwurmen van een songs die simpelweg iedereen te pakken krijgt. Praga Khan bewees nog altijd een steengoede danceact met een stevige ‘rave’kant te hebben. Aan de andere kant was er Maurice die zich als een gek gedroeg. In het begin van het optreden kregen we nog behoorlijk samenhangend materiaal met “We follow the sun”, “Love” en “Tausend Sterne”. En het moet gezegd, het leek erop dat het een dik feestje ging worden. Daarna ging het alleen maar bergaf met Maurice. Zijn evenwicht was het eerste die ging, samen met de zang. De 56-jarige was duidelijk met nog andere dingen bezig geweest dan zijn stem opwarmen. Zich overal aan vasthoudend geraakte hij nog bij “Breakfast in Vegas”, een hit die luidkeels werd meegezongen door het ondertussen talrijke publiek. Daarna was het tijd voor stagediven -uw reporter zorgde er persoonlijk mee voor dat Maurice niet op de grond terechtkwam- en keyboardslingeren.
Maar liefst zes keer moesten de fotografen zich bukken om een muzikale buil te vermijden. Daarna kwam één van de danseressen onder Praga Khan terecht. O ja, ondertussen konden we nog “Lonely” en “Luv U Still” horen, nummers die we zeker konden appreciëren. Als afsluiter kregen we “Power of the Flower” te horen.
Zo konden we nog ravend zoals in de jaren ‘90 de tent uit. En we konden zeker niet ontkennen, Praga Khan had voor een spektakel gezorgd, al was het niet volledig spek voor onze bek.
Onze favoriet van de avond was Arsenal die het zomerse festivalgevoel meteen terug naar boven bracht. De band viert dit jaar zijn 15de verjaardag en maakt van elk concert nog steeds een feest. Stilstaan was tijdens dit optreden geen mogelijkheid. De set begon met een nummer geschreven in samenwerking met Gabriel Rios: “The Coming”, in hun woorden ‘the new blues’. Daarna volgden de gitaarriffs in “Switch”, opnieuw met een aanstekelijk enthousiasme gebracht. Salsamoves werden ingezet met het Braziliaanse “Saudade” en “Estupendo”. De sfeer zat er goed in en de tent zong luidkeels mee, meer dan bij elke andere band op het festival. Wat opviel, nummers dat we nog niet kenden of niet meer kenden hadden vaak hetzelfde effect als de zogenaamde hits. Zo werd “Amelaka Motinga” terug van onder het stof gehaald, een nummer van hun eerste plaat uit 2003. Op het energieke “High Venus” zwaaide iedereen lustig mee en het exotische “Longee” werd ook ten zeerste geapprecieerd. “Temul” was een goed intermezzo naar de hits “Not yet free” en “Lotuk”. Telkens was er een enorme interactie met het publiek. En als de frontman zei dat ‘hij het één van de beste/leukste optredens van de zomer vond’, geloofden we hem zomaar, simpelweg omdat dat zeker ook voor de toeschouwers gold. Tijdens “Black mountain” was er sprake van ‘beautiful love’, zowel op het podium als in de tent. Als afsluiter kwam er een sterke liveversie van “Melvin” gecombineerd met “A volta” in a-capellastijl. Die song werd lang gerokken door publiek en band. Altijd leuk om zo’n speciale liveversie te horen te krijgen. Kortom, Arsenal mogen we Belgische trots noemen.
Het is natuurlijk niet gemakkelijk om na Arsenal op te komen treden. Het lukte The Subs maar deels om alles te laten ontploffen. Allereerst door de massale leegloop van de ietwat oudere muziekliefhebber. Anderzijds omdat het allemaal dat ietsje minder was. De band trapte het optreden af met “Trapped”. Onze ogen waren in eerste instantie niet weg te slaan van hun kleurrijke, shiny kostuumpjes. “Close to Faith” had nog niet die vuile elektronische klanken die we zo graag horen van The Subs. Met het nummer kregen ze niet de hele zaal mee.
Met “Concorde” ging de groep de Franse toer op en konden ze hun rockability showen met een elektronische gitaar. Dat lukte behoorlijk goed, wij hebben genoten van het eerder onbekende nummer.
Daarna kregen we enkele hits, die zorgden voor beweging bij het publiek. Eerst kregen we “Kiss My Trance” te horen. Daarna kregen we “Mitsubitchi”, echt het nummer dat we bedoelden met die viezige elektro. Met “Face of the Planet” er even achteraan zorgde The Subs voor een stevig middenstuk. Toegegeven, wij konden het niet laten ook even op en neer te gaan.
De band sloot af met “Pope of Dope”, al hadden ze intro en nummer gescheiden door “Fuck that Shit”. “Pope of Dope” klonk niet alles openrijtend, ook omdat enkele dames de groep op het podium mochten vervangen. Sympathiek, maar soms ook wat knullig en vooral de illusie doorprikkend dat er al te veel live werd gespeeld.
Het was een fijne eerste dag op Masters@rock in Torhout. Het absolute hoogtepunt was Arsenal, zelden zo genoten van een optreden. Het optreden van Praga Khan zal ons om andere redenen bijblijven. Compact Disk Dummies en The Subs waren ook zeker de moeite waard. Wij keken alvast uit naar dag 2 van dit gezellige festivall
dag 2 – zaterdag 29 augustus 2015
Zaterdag werd volledig rock-’n-roll ingezet door The Salvador Statement. Voor deze bende jonge knapen was hun optreden een thuismatch. De frontman, die overigens een visuele beperking heeft, is afkomstig uit het Torhoutse. Binnenkort mogen we hun tweede EP ‘The Pleasure Of Being Human’ verwachten. Op Masters@Rock gaven ze het beste van zichzelf met nummers als “W.O.S.A.E (Waste of Sperm and Eggs)”. Later in de set kwam er ook ‘eentje voor alle vrouwen’, een aangename cover van “Jungle Drum”, oorspronkelijk van Emiliana Torrini. En eerlijk als ze waren, kregen we te horen “Ik verkoop geen 10 miljoen platen dus ik ga niet liegen, jullie zijn het beste publiek”. Als mooie afsluiter kregen we nog een cover van “Livin’ la vida loca”. Of Ricky Martin graag mokka-ijs lust, laten we in het midden, maar The Salvador Statement ‘wil graag nen crème met mokka’. We hoorden dus een sterke set van een band die zeker en vast niet uit de toon viel op dit festival.
Wallace Vanborn paste perfect in het plaatje van Masters@Rock. De groep kan heel stevig gitaarspelen. Er kwamen een paar heel sterke nummers voorbij in de set van deze band. De zeurderige stem van frontman Ian Clement past daar uitstekend bij. We konden luisteren naar enkele sterke nummers als “We are what we hide”, “Wave Goodbye” en “Welcome to the Wastelands”. Wallace Vanborn stelde ook enkele nieuwe songs van ‘The orb we absorb’ , die zeker evenwaardig zijn. Maar als we op de site van de band lezen dat ‘they’ll be destroying whatever processed beats are the new flavor of the week with a timeless rock album aimed at opening minds and opening eyes’, dan lijkt ons dat meer dan een beetje te veel hooi op de vork. Hopelijk is het als een mopje bedoeld, want Wallace Vanborn klonk toch een beetje te onzuiver en eentonig om tijdloos te zijn. En anders hebben wij zeker en vast een te gesloten geest.
Bij The Kids hadden we eigenlijk een beetje hetzelfde gevoel, al hebben zij hun strepen natuurlijk al verdiend. Bovendien hebben ze een fantastische hit met “There will be no next time”, die overigens nog altijd luidkeels werd meegebruld door het publiek. Voor de rest raasden The Kids onder leiding van Ludo Mariman doorheen een set waarin de toeschouwers geen rust werd gegund. Met “No Work” en “Bloody Belgium” begon de punkgroep quasi perfect. Het publiek had er zin in en kreeg in tien minuten vier nummers te horen. Daar wrong echter ook het schoentje. Na een tijdje merk je al snel dat nummers wel erg gelijkaardig klinken, vooral wat de gitaarriffs betreft. Meestal wordt er dan een andere titel bovenop geplakt. “Fascist Cops”, “Money is All I Need”, “I Wanna Get a Job in the City” en “I don’t Care” zijn allemaal uitstekende nummers maar zijn wel erg in dezelfde trant. De rasechte fans van The Kids zullen dus de tijd van hun leven hebben beleefd. De rest heeft een leuk optreden gezien aan een waanzinnig tempo, weliswaar met weinig klankvariatie.
Daarna was het tijd voor het Oost-Vlaamse Bulls On Parade, een straffe Rage Against The Machine-tributeband uit het Gentse. Ze openden met een opdreunende radiostem die zo van een Martin Luther King-toespraak zou kunnen zijn. Daarna speelden ze onmiddellijk het nummer waar ze zichzelf naar noemden. De voorstanders van moshpits konden zich vervolgens uitleven tijdens “Sleep Now in the Fire”, “Bullet In The Head” en “Know Your Enemy”. Alle hitjes passeerden de revue. Bulls On Parade was aanwezig op de 1ste editie van Masters@Rock en kon ook dit jaar de Rage Against The Machine-fans terug bekoren. Last but not least, mocht ook “Killing in the Name” uiteraard niet ontbreken. Door hun enthousiasme vergaten we zelfs af en toe even dat we naar een coverband stonden te kijken.
Ook voor Dog Eat Dog was het al de tweede keer dat ze op het festival speelden. Met de energie die zij uitstraalden is het moeilijk te geloven dat ze dit jaar hun 25ste verjaardag vierden. Vroeger was hun harde rock/punkstijl met rap en een blazer eroverheen waarschijnlijk ongehoord. En eerlijk gezegd, vandaag houdt dat nog steeds behoorlijk stand. Door de tand des tijds lijkt het allemaal wat softer, zeker qua show en lay-out. Geregeld werden mensen op het podium uitgenodigd, eenmaal kwam een bebaard bandlid zelfs met kind op de arm meezingen. Dog Eat Dog bewees dus meermaals ‘het’ nog te hebben. In het begin deed het dat met “If these are good Times”. Het refrein klonk trouwens redelijk melodieus. Ondertussen wist frontman John Connor zich nog eens te bewijzen als uitstekende entertainer. De drummer kwam ook nog even meerappen, er gebeurde dus meer dan genoeg op het goed gevulde podium. Vooral het nummer “Cannonball” straalde veel rock uit, enkele extra gitaren werden daarvoor uit de kast gehaald. “Pull My Finger” gaf een beetje datzelfde gevoel. En dan zijn er natuurlijk nog die songs zoals “Who’s the King” en “Rocky”. Een licht saxofoongeluidje eroverheen en iedereen die nog steeds de lyrics staat mee te brullen, allemaal zuiver gebracht ook. Moeilijk om daar niet van te genieten. Dat daarna nog “Expect the Unexpected” en vooral “No Fronts” nog volgden, meer konden we niet dromen. En dan kwamen de jongens van Black Box Revelation en Golden Earring nog aan de beurt.
Op de valreep kon de organisatie nog een topband met Belgische oorsprong strikken. De Black Box Revelation is terug van even weggeweest en stelde afgelopen zaterdag enkele nummers uit hun nieuwe album ‘Highway Cruiser’ voor. Het duo ging van start met “Do I know you” en “Where has all this mess begun”. Dan werd het al snel tijd voor hun eerste hit “I think I like you”. Het nummer blijft aanstekelijk.
Na “Madhouse” werd dan eindelijk een tipje van de sluier van het vierde album opgelicht “Wild Horse”. Een zangeres van The Gospel Queens vervoegt het tweetal om de bluesy sound te versterken. De nieuwe plaat werd goed onthaald, wat wel opviel was het iets tragere tempo. Tijdens “Gloria”, een eerste, zomerse single uit de langspeelplaat, zorgde de background zangeres voor de nodige shalalalala’s. “Never alone, always together” bracht ons vervolgens terug in de vertrouwde sfeer. Tijdens “Pounding”, een verse on-the-roadplaat werd Jan in de spotlight geplaatst. ‘My heart is pounding for your love so sweet’ weerklonk het in de tent. Het nummer sloot mooi aan bij het vorige.
Na “Two Young Boys” beseften we echter dat het duo de tent niet volledig meekreeg. Hoewel we grote fan zijn van de BBR moeten we toegeven dat ze die dag misschien wel wat futloos bleken. Nochtans leek Dries zich tijdens “High On A Wire” wel volop te vermaken. “Riverside” was de volgende vintage plaat waar we kennis mee mochten maken, gevolgd door de bekende nummers “Gravity Blues”, “My perception”, “Sealed with thorns” en “Set your head on fire”. En al leken ze zich nog steeds niet volledig te geven, het tweetal doet letterlijk Masters@Rock’ eer aan. Mooie vooruitzichten alleszins voor Jan en Dries, die bij de volgende tournee van Seasick Steve het voorprogramma mogen verzorgen.
Na het 25-jarige bestaan van Dog Eat Dog, gaan we nog een stapje verder. De alombekende Nederlandse band Golden Earring viert in december dit jaar zijn 50ste levensjaar. Wij mochten alvast meegenieten van hun spectaculaire liveshow. De aandacht van het publiek werd al onmiddellijk opgeëist met “Another 45 miles”. Het ontroerende refrein weerklonk doorheen de tent. Dan volgden “Twilight Zone” en “Still Got The Keys To My First Cadillac”.
Dat de band nog lang niet uitgeblust is, is duidelijk. “When The Lady Smiles” was wellicht een van de grootste klassiekers die de afgelopen twee dagen werd gespeeld. Het is een song die iedereen nog kent, de Nederlanders brachten hem ook zoals het moest. Met een sterke Barry Hay als frontzanger bulkt de band nog steeds van het charisma. Op een gegeven moment kwam een kranige oude saxofonist het podium op. Hij blies de pannen van het dak in enkele nummers van de set. Na “When The Lady Smiles” kregen we nog “The Devil Made Me Do It” en “Going to the Run”.
Het was heerlijk om te zien hoe deze bandleden vol overgave gitaarsolo’s kunnen spelen. Dat werd nogmaals bewezen tijdens “Long Blond Animal”.
Tijdens “Radar Love” was de uitdrukking ‘old but gold’ wel van toepassing. Eerst dachten we dat de superhit van Golden Earring wel wat vroeg in de set was geslopen. Maar deze versie duurde maar liefst twintig minuten, inclusief mystieke intro met een dubbele basgitaar en een geniale solo van drummer Cesar Zuiderwijk dat van ongekend niveau was. Opbouwend maar zonder te vervelen kregen we uiteindelijk het refrein in stukjes in het nummer te horen. Fantastisch toch hoe Golden Earring een klassieker zo durfde om te vormen, met groot succes bovendien. Ook leuk voor de meeste mensen uit het publiek, die zo’n versie van “Radar Love” waarschijnlijk nog nooit hadden gehoord. “Jangalene” en “Holy Holy Life” waren prima afsluiters van een geweldig optreden.
Voor de echte doorzetters was er nog Dirk Stoops met een niet meteen ontvlammende DJ-set. Enkele nummers die we nog opvingen waren “Rhythm is a dancer”, “I love It”, “Scream & Shout”, “Hangover” en “I Like To Move It”. Maar eerlijk gezegd, het beste hadden we toen al even gehad.
We hebben ons stevig geamuseerd op Masters@Rock en hebben enkele schitterende bands aan het werk gezien. Wij kijken alvast uit naar een zevende editie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/masters-rock-2015/
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Nederlands 
Français 
