Blij dat we opnieuw een Macy Gray als vanouds horen . De nieuwe plaat , na nogal wat ups en downs , refereert naar de begindagen van ‘How life is’ . We hebben hier een reeks spannende , lekkere , sfeervolle en groovende soulpop/r&b . In haar kenmerkende , doorleefde, lichthese, krakende vocals zit er meer variatie en dynamiek dan ooit , wat de songs een aangename boost geeft.
Op opener “Stoned” zingt, speelt ze letterlijk het roemruchte verleden van haar af . De eerste songs zijn alvast meer dan de moeite. Ze maken de sound voldoende kleurrijk. Gospel overheerst op de titelsong. De spanning zakt duidelijk naar het eind , maar het is nog net genoeg om mee te geven dat Macy Gray ‘back in town’ is.
Eigenaardig genoeg wordt de muzikale carrière van de Britse sing/songwriter in onze Lage Landen erg goed gerespecteerd , en in thuisland wordt het hoog tijd dat ze eens worden wakker geschud . Hij heeft al een paar platen uit en geeft z’n melanchole, dromerige pop een orkestrale draai . De nieuwe cd is bescheidener van opzet en brengt ‘de man met z’n gitaar’ nog meer naar boven ( “The birds”, “Rising up” , “the devil’s hillside” en de titelsong). De rootsamericana en de orkestrale klanken worden toegevoegd naar een totaal geluid toe als op “Wild fire” en “Walking on air” .
De songs klinken aangenaam , vermakelijk door die bredere opzet en bevestigen mans veelzijdigheid in het genre . Toergegeven , niet echt verrassend , maar algemeen hebben we een goede plaat uit van deze sympathieke Britse songwriter die de kunst van popsongs schrijven uitermate goed beheerst !
Boomtown 2015 - dag 5 - Alle genres door elkaar
Boomtown 2015
Kouter
Gent
2015-07-25
Nick Nyffels
We begonnen er deze keer vroeg aan in de Handelsbeurs, met het concert van Cold Specks. Deze Afro-Canadese zong mee op de laatste van Swans, en Michael Gira werkte ook mee op haar tweede album ‘Neuroplasticity’. Niet dat je je aan noise-rock moest verwachten, maar de sound van Cold Specks was toch stevig in de gitaren gedrenkt, met onder meer een Britse gitariste die Ladan Hussein, de echte naam van Cold Specks bijstond. Hussein heeft een stem als een klok, ergens tussen Stefanie Callebaut en Brittany Howard, een knappe frasering en een bevlogenheid die ook aan Bruce Springsteen doet denken.
Stevige indierock, met een soul en jazz accent, door de zang dan vooral, een beetje het vrouwelijke equivalent van TV on the radio. Hussein stond er van te kijken hoe stil en respectvol het publiek was, en besloot dan maar een echte gospel zonder micro te zingen: “There will be peace in the valley”, ging het, en we waanden ons meteen in een kerkje in Alabama, ware het niet dat iemand een bierglas op de grond liet vallen.
Het weer viel goed mee, wij dus naar buiten voor de prettig gestoorde onzin van Kenji Minogue. De twee uit de naar bier en pis stinkende kasseien van de Vlasmarkt gekropen troela’s hadden deze keer voor goudkleurige Mexicaanse worsteloutfits gekozen, de drummer had nog altijd een varkenskopmasker op, en het West-Vlaams van Sarah Vandeursen en Emilie de Roo was in de meeste nummers niet verstaanbaar. Vandeursen stak een vis in haar decolleté richting de schaduw van het kruis om het met Thé Lau te zeggen, en keilde die vis dan het publiek in. Een potje crowdsurfen mocht natuurlijk ook niet ontbreken. Er was een nieuw nummer met nog wat werk aan volgens de dames, maar het publiek ging natuurlijk het meest uit zijn dak bij “Veranda”, “Naam Familienaam” en “Alwadamehetten”. Veel te vroeg moesten ze er mee ophouden, maar gebald concertje was dit dus wel.
Even de knop volledig omdraaien, en nog een tweetal nummers meepikken van Condor Gruppe. Dit is een 7-koppig instrumentale band uit de Antwerpse scene die iets met spaghetti western muziek doet zoals ze dat bij Tortoise ook deden. Veel dynamiek en sixtiesklanken in lang uitgesponnen nummers dus, met op de achtergrond projecties van halfnaakte danseressen.
De afsluiter van Boomtown 2015 was voor mij het Deense Blaue Blume. Niet iedereen zal gecharmeerd zijn door de hoge falsetstem van zanger Jonas Smith, maar wij konden het wel smaken omdat het wel iets apart gaf aan deze jaren tachtig gitaarpop. Smith is zelf grote fan van Antony & the Johnsons, en zijn zang was duidelijk geïnspireerd hierdoor. Om het minder vriendelijk te zeggen, het klonk alsof de balletjes nog niet ingedaald waren. De gitaarpop van de band kon je zo linken aan het 4AD-label : snuifje Cocteau Twins met Siouxsie vloeibare bastonen. In “Lemon Tree” stak zelfs de onvervalste lyriek van The War on Drugs. Beloftevolle band, die wel nog groeimarge heeft.
De laatste dag van Boomtown was heel afwisselend, bands met totaal verschillende inspiratiebronnen, zodat je wel iedere keer volledig de knop moest omdraaien tussen de optredens door.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de vorige dagen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2015/
Organisatie: Boomtown, Gent
The Hooters - Geniale The Hooters geven fans een uniek verjaardagsfeest!
The Hooters
Rockhal
Luxemburg
2015-03-21
Dominiek Cnudde
The Hooters zijn een Amerikaanse band die in 1980 werd opgericht door Eric Bazilian en Rob Hyman. Hun muziek is een mix van pop en rock met reggae, ska en vooral folk invloeden. De band uit Philadelphia maakte slechts 6 volwaardige studioalbums. Van het tweede album: 'Nervous Night' uit 1985 werden meer dan 2 miljoen kopieën verkocht. In dat jaar stonden The Hooters (later zou blijken dat dit tegen de zin was van Bob Geldof) ook op Live Aid.
Toch werden The Hooters in de States nooit een grote band. In Europa bouwde de band wel een grote fanbasis op. In 1987 werd "Satellite" in de U.K. een bescheiden hit. Ook bij ons kreeg het derde studioalbum: 'One Way Home' toen heel wat airplay.
In 1990 was de band ook te zien in Berlijn, tijdens het imposante 'The Wall' optreden van Roger Waters (hij zou dan wel weer een fan zijn van The Hooters).
In 1993 bracht de band het album: 'Out Of Body' uit, waarna men in 1995 besloot om er een punt achter te zetten.
Tot er in 2007 nieuw materiaal verscheen en het zesde volwaardige studioalbum 'Time Stand Still' een feit was. Sindsdien toerde de band regelmatig in Europa. Al bleef dit wel beperkt tot landen zoals Duitsland, Nederland, Zweden, Noorwegen en Luxemburg.
Deze tour naar aanleiding van hun 35ste verjaardag concentreerde zich op Duitsland (met meer dan 25 optredens) en één enkel optreden in Noorwegen, Zweden en Zwitserland. Gelukkig voor ons passeerde de band ook voorbij Luxemburg waar ze op de Belgische nationale feestdag in de Rockhal van Esch-Sur-Alzette een concert gaven. Omdat ik de band nog nooit live had gezien en het meemaken van een live gig van The Hooters bijzonder hoog op mijn verlanglijstje stond was de verplaatsing naar Luxemburg een absolute must!
De kleine Rockhal Club, die een capaciteit heeft van ongeveer 1000 bezoekers liep slechts halfvol voor een avondje The Hooters. Er was geen voorprogramma voorzien. Toen de band van Bazilian en Hyman met "I'm Alive" openden sloeg de vonk toch meteen over! Onmiddellijk viel ook de opmerkelijke heldere sound op in de hal en was het dus vanaf de start meteen genieten geblazen. De band beloofde een onvergetelijke avond en dat werd het ook!! Er werd geklapt, gezongen, gedanst en het kookpunt in de zaal werd al heel vlug bereikt. Zeker toen tijdens het grappige "Morning Buzz" voor het eerst de accordeon van Rob Hyman werd bovengehaald.
De avond werd een aaneenschakeling van hoogtepunten waarvan het bloedmooie en semi-akoestische "Private Emotion" het eerste was. De band stond op het podium met enorm veel speelplezier en het viel ook op dat elk afzonderlijk instrument perfect in de mix zat. Hierdoor kregen de liedjes alle ruimte om zich te ontplooien en zo kregen we een onvergetelijke uitvoering van de song die ze ook op Live Aid 1985 speelden: "All You Zombies".
Een volgende hoogtepunt was de Don Henley cover "The Boys Of Summer". Wat mij betreft is dit net zozeer een The Hooters song geworden, want door het mandolinearrangement werd deze klassieker naar een nog hoger niveau getild. "Graveyard Waltz" en "500 Miles" kwamen in een medley voorbij. Het folky "Karla With A K" werd bijzonder sterk onthaald.....alsof er een rockstadion gevuld met 30.000 man aan het meezingen was.
De ambiance werd alleen maar groter dankzij een sublieme finale met meezingers zoals: "25 Hours A Day", de hit "Satellite" & afsluiter "And We Danced" met daarin de melodica in een hoofdrol.
Het was ook de verjaardag van zanger/frontman Eric Bazilian. De man werd 62 jaar en had duidelijk een geweldig verjaardagsfeest. Al vlug werd de band terug het podium opgeschreeuwd en bracht men een ode aan de muziek tijdens "Give The Music Back". De blokfluit van Bazilian zette de imposante evergreen "Johnny B" in, wat natuurlijk voor nog meer vuurwerk zorgde. De band kreeg er echter nog geen genoeg van en trakteerde ons op nog een tweede encore ronde met o.a. de Peter Schilling cover: "Major Tom (Coming Home)". Het Luxemburgse publiek werd uitzinnig nu het door Eric in keurig Duits werd toegezongen.
Het van Joan Osborne bekende nummer "One Of Us", (dat geschreven werd door Eric Bazilian en hem ook een Grammy opleverde) en de Cyndi Lauper hit "Time After Time" (maar ook mede gecomponeerd door Hooters boy Rob Hyman) waren de kers op de taart van een onvergetelijk 35ste verjaardagsfeest.
The Hooters waren live een klasse apart. De hechte band speelde een perfecte set en de sfeer in de halfvolle zaal was bijzonder uitbundig. Het geluid in de Rockhal was perfect en ook de man achter de lichtshow mag een dikke pluim op zijn hoed steken.
Na het optreden was er ook nog de mogelijkheid om de heren te ontmoeten tijdens een (kosteloze!!) 'meet & greet'......wat enkele leuke babbels met de band opleverde.
Mijn eerste liveconcert van The Hooters was meteen een van de allersterkste concerten die ik de voorbije jaren zag. Een onvergetelijke concertervaring die ik niet meteen had zien aankomen!
Setlist:
*I'm Alive *Hanging on a Heartbeat *Day By Day *Silver Lining *Morning Buzz *Private Emotion *South Ferry Road *All You Zombies *The Boys Of Summer *Graveyard Waltz *500 Miles *Where Do The Children Go *Karla With A K *25 Hours A Day *Satellite
*And We Danced
----------------------------------------
*Give The Music Back *Johnny B
----------------------------------------
*Major Tom (Coming Home) *One Of Us *Time After Time
Bekijk ook de 'raw video live cuts' van deze magische concertavond van The Hooters in Luxemburg via de link:
https://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxg66j6piBO_FFo1Aj5GzuV
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-hooters-21-07-2015/
Organisatie: Rockhal, Luxemburg
Boomtown 2015 - Ronduit sterke openingsdag van Boomtown
Boomtown 2015
Kouter
Gent
2015-07-21
Nick Nyffels
Chantal Acda, de in België wonende Nederlandse, ooit nog bij Isbells, mocht voor ons Boomtown openen. Ze had een uitgebreide band meegebracht, met onder andere Gaëtan Vandewoude, van Isbells, en dEUS bassist Alain Gevaert, die dus niet alleen bij Trixie Whitley bijklust. Haar nieuwe album, ‘The Sparkle in our flaws’, met gastbijdragen van onder meer Peter Broderick and Valgeir Sigurdsson, komt pas in september uit, maar ze beloofde vanavond om al een aantal nieuwe nummers te laten horen. Acda is gegroeid als performer: enkele jaren geleden zagen we nog een uit het nest gevallen vogeltje op een uitgeregend Sint-Jacobs, nu zien we een frontvrouw met zelfvertrouwen op de bühne van de Handelsbeurs. Wat daar nog bij hielp is dat ze een stevige band achter zich staan had, die een warme, gloedvolle sound wist neer te zetten met onder meer viool en tuba. Acda heeft een goeie stem, die bijvoorbeeld extra tot haar recht kwam wanneer ze enkel door viool begeleid werd.
Rustig maar ongedurig, om maar eens een ter ziele gegaan radioprogramma te citeren, zo kon je het geluid van Chantal en haar band nog het best omschrijven. Dit was geen brave folk, er zaten genoeg weerhaakjes en stoorzenders in de nummers, die door Gaëtan Vandewoude en de violist in de nummers gesmokkeld werden, in de vorm van elektronische accenten en loops. Die violist nam trouwens ook een deel van de zang voor de rekening, in een mooi duet met Acda. We kregen een stevige finale, met veel gitaar en drumgeweld en een schreeuwende tuba, waarna alle instrumenten wegvielen behalve de bas van Alain Gevaert. Als opener van Boomtown kon dit al tellen.
Mark Kozelek is een notoir moeilijke mens en ook de frontman van Sun Kil Moon die voor vele critici het album van 2014 uitbrachten met ‘Benji’. De band heeft een nieuwe worp uit met ‘Universal Themes’, maar die plaat wordt over het algemeen iets minder onthaald. Kozelek heeft een voorkeur voor lange songtitels en nummers over seriemoordenaars, net zoals Sufjan Stevens, maar wat zijn nummers vooral onderscheiden is dat ze echte kortverhalen zijn, heel dikwijls over diep persoonlijk onderwerpen. Mark Kozelek had een ruime band meegebracht, met onder meer twee drummers, waaronder Steve Shelley van Sonic Youth zaliger, die hij als een ware orkestleider/crooner strak in de hand hield. Kozelek was voor zijn doen goed gezind, ook al gaf hij nog een sneer naar de organisatie omdat hij bij zijn vorige passage een tand gebroken had op een door de organisatie geserveerde portie stoofvlees, wat hem 3000 dollar had gekost bij de tandarts.
De eerste twee drie nummers roffelde Kozelek op een derde drum, zijn weg croonend door zijn aan American Music Club schatplichtige americana. Daarna speelde Kozelek ook gitaar. In “Carissa” een ode aan zijn door een stom accident overleden achternicht, liet hij het publiek meezingen en de dood kwam ook aan bod in “Today Richard Ramirez died of natural causes “ over deze Amerikaanse seriemoordenaar en een cover van Nick Cave ,“Weeping Song”, naar aanleiding van het overlijden van één van de tweelingzonen van Nick Cave die vorige week verongelukte door van een rots te vallen.
Meer persoonlijk werd het in het stevig rockende “Dogs”, een nummer over adolescentie en onbeantwoorde jeugdliefde, waarin Kozelek stem stevig vervormd was, en wat voor mij het hoogtepunt van deze festivaldag was. De zeventig minuten die Sun Kil Moon toebedeeld waren, waren zo voorbij in een elektriserend concert dat ons nog lang zal bij blijven. Om het in wielertaal te zeggen, dit was een etappe hors categorie.
We waren nog aan het bekomen van het echt uitstekende concert van Sun Kil Moon, en daar was de volgende band al begonnen op het zeer goed gevulde middenplein. Nee, die publiekstoeloop was er niet voor een Belgische band, maar wel voor Unknown Mortal Orchestra. Deze band rond kiwi Ruban Nielson stond hoog op het verlanglijstje van de programmator, die ze onverhoopt had kunnen boeken. Net als Foxygen, de Nederlanders van Jacco Gardner en Tame Impala,, brengt dit Orchestra psychedelische pop, in een rockbezetting. Rijkversierde popnummers met een ijle stem gezongen, maar geen uitgesponnen gitaarsolo’s, dus de liefhebbers van de harde psychedelische rock kwamen hier niet aan hun trekken. Wel uitstapjes naar soul en sixties-pop, bijvoorbeeld in “Multi love” of “Ffunny ffrends”. Heel aangename pop dus, die perfect bij de zomerse nachttemperaturen paste. Zo aangenaam dat we bleven plakken, en zo het optreden van het Australische Tora misten. Maar goed, die hadden we op Best Kept Secret al gezien, waar ze toch nog te groen uitvielen.
Conclusie, dit was een heel straffe opener van Boomtown, het beste dat er in jaren al op de Kouter geprogrammeerd stond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/boomtown-2015/
Organisatie: Boomtown, Gent
How blue can you get ? Leo Welch, een ‘nieuwe’ naam in de blueswereld, maakte twee jaar geleden zijn debuut plaat ‘Sabougla Voices’, een werkje die diep in de gospel gedrenkt was, op een gezegende 82 jarige leeftijd. Hiermee vergeleken is zelfs Seasick Steve een snotneus.
Welch komt nu aanzetten met een authentieke en doorleefde bluesplaat die wederom door geen enkele kuisploeg werd aangeraakt, denk aan de ongewassen platen van Junior Kimbrough, T Model Ford en R.L. Burnside.
Opener “Poor Boy” is een gospel die nog enigszins in het verlengde ligt van zijn eerste plaat, maar daarna gaat onherroepelijk de rauwe blueskraan open. In “Goin’ Down Slow” en “Sweet Black Angel” hangt de geest van Muddy Waters rond, “Too Much Wine” neigt naar de gekheid van Andre Williams en elders stoten we geregeld op Hound Dog Taylor en Howlin’ Wolf. Eeuwen oud en onverslijtbaar dus, dit is recht van de straat geplukt. Ruwer en groezeliger kan u dezer dagen uw blues niet meer krijgen.
U bent liefhebber van het hardere genre maar nu ook weer niet van hersenloos lawaai ? U draait wel eens een plaatje van Mastodon, Torche of The Sword ? U zit niet verlegen om een stevige lap stonerrock ? U houdt meer van pitbulls van chihuahua’s ? Dan is dit uw ding.
High On Fire beukt zo al een vijftien jaar tegen de gepantserde deuren van de stonerrock en de betere metal en hun nieuwe ‘Luminiferous’ is één van hun allerkrachtigste kopstoten, het album blaast nogal wat muren omver zonder daarbij de melodie en de songs uit het oog te verliezen. Hier gaat brute power van uit, soms aan speedtempo (de turbo gaat door het dolle op “Slave The Hive” en “Luminiferous”), soms iets trager (“The Lethal Chamber” sluipt als een hongerige krokodil door het moeras), maar altijd bijzonder heavy. De snaredrums klinken alsof die rechtstreeks tegen uw voorhoofd worden getimmerd en de helse riffs en sterke leadgitaren loodsen deze plaat constant naar de betere kant van de metal.
Voor wie zijn lief al eens wil vastpakken staat er met “The Cave” zelfs een ballad op, maar dan geen van het gevreesde slijmerige kaliber, dit is Journey niet, wel een ballad met ballen, dus u mag uw lief gerust eens goed in het kruis grijpen.
‘Luminiferous’ is als een woeste buffel die een uur lang hete stoom door zijn enorme neusgaten jaagt, één van het soort die u liever als vriend dan als vijand heeft.
Achter Douglas Firs schuilt sing/songwriter Gertjan Van Hellemont, die zich twee jaar terug al onderscheidde met het debuut ‘Shimmer & glow’ , een mooi americana/rootspop album , waarin hij z’n schrijftalent onderstreept . De muziek van onze jonge gast is zeerzeker de moeite en leunt nauw aan bij een Ryan Adams , Wilco of de Jayhawks . Tja , misschien wel het broertje van onze Bony King Bram Vanparys en eentje die ook kan aankloppen bij Eriksson-Delcroix ….
Een herfstig klankenpalet en een dromerige ritmiek hebben we hier in het genre met een reeks afwisselende songs , die subtiel , mooi uitgewerkt zijn of ingetogen gevoelig zijn, “Caroline”, “Don’t buy the house” , “That kind of thing” of “Pigs in the sky” zijn maar een paar voorbeelden die een hartverscheurend sterk album tonen!
The Charlatans - Britse band uit de Madchester scene die we koesteren , samen met de Inspiral Carpets en The Boo Radleys , in de voetsporen van een The La’s, Happy Mondays, Blur, Oasis en Stone Roses. De muzikale carrière van Tim Burgess in die 25 jaar en de zijnen is er eentjes van pieken en (diepe) dalen. De 90s eerstelingen ‘Some friendly’ en ‘Up to our hips’ gaven de Britpopscene kleur en elan.
De band heeft al wat te verduren gehad . De verslavingsproblematiek van Burgess, het dodelijk ongeluk van Rob Collins en de drummer Jon Brookes die anderhalf jaar door een hersentumor kwam te sterven . Brookes hiep nog mee aan de plaat en het was zijn wens dat ze verder afgemaakt werd .
We krijgen enkele sterke bezwerende pop psychedelische songs door het mooie samenspel drums – orgel en dromerige zang als “Talking in tones” , “So oh”, “Come home” , “Baby, I need you to know” en “Lean in” .
Het was nooit de bedoeling hier nu zware , donkere kost te serveren , maar eerder zalvende, aangename pop aan te bieden , waarin ze en verve geslaagd zijn.
Geen toegankelijk, makkelijk luistervoer die Bjork de laatste tien jaar weet uit te brengen. De nieuwe plaat ‘Vulnicura’ verschijnt drie jaar na ‘Biophilia’; singles kun je hier praktisch niet meer uithalen . Wat wel binnen dezelfde lijn ligt van vorig plaatwerk, is die grimmige, sfeervolle elektronische pop , ondersteund van orkestratie, trage , slepende (op z’n LFO (wijlen Mark Bell)) beats , en lichte, donkere , neurotische drum’n’bass , die een soort soundtracksfeertje ademen onder haar frêle , hemelse elfenzang . Er is er eentje met Antony Hegarty (“Atom dance”) terug te vinden.
Een klankenpalet, geluidskunst, die de scheiding moet verwerken met Matthew Barney , van bemoeilijkte communicatie , onzekerheid naar afscheid en verdriet .
Besluit in dit ganse concept: Bjork blijft toch aparte muziek maken .
Mamma Mia! – de perfecte zomermusical!
Mamma Mia
Kursaal Oostende
Oostende
2015-07-21
Johan Meurisse
Het Kursaal van Oostende maakt er ondertussen een traditie van om een bekende internationale musicals te plaatsen tijdens de zomermaanden. Ze kleuren dit jaar je zomer met de succesmusical Mamma Mia! , één van hun grootste producties , die na vier jaar terugkeert naar Oostende.
Van 21 juli tem 9 augustus 2015 strijkt de internationale cast hier drie weken neer . Al ruim 20.000 tickets zijn verkocht!
Mamma Mia! is een gigantisch succes , een ‘feel good musical’, een meeslepend verhaal rond de hits van Abba , die nog meer elan en intensiteit krijgen in het prachtige Kursaal .
De nummers zijn perfect gekozen , passen in het liefdesverhaal en zijn een mooi overzicht van Abba’s oeuvre, hit-, popgevoeligheid en emotie. Hand in hand gaan verhaal , dans en muziek samen. Op het eind mag iedereen nog eens uit de bol gaan met die kenmerkende glitter & kitsch van de jaren 70 disco.
Het refrein van “Mamma Mia” brengt alles in de musical op zijn plaats
“Mamma mia, here I go again
My my, how can I resist you?
Mamma mia, does it show again
My my, just how much I've missed you?”
Het verhaal van Mamma Mia! speelt zich af in en rond een taverne op een Grieks eiland. Op de vooravond van haar huwelijk graaft een jong meisje in het verleden van haar moeder, op zoek naar de identiteit van haar vader. Die zoektocht brengt drie mannen uit haar moeders verleden voor het eerst in 20 jaar terug naar het eiland.
De karakters worden in het tweede deel sterk uitgediept , wat de totaliteit van de musical zeerzeker ten goede komt
We krijgen de originele versie met de Engelstalige cast. Geen nood, via projecties worden vertalingen voorzien in het Nederlands en in het Frans .
Wees erbij, samen met vrienden of met het gezin , het is de laatste keer dat Mamma Mia! nog te zien is in ons land …Does it show again?!
Info op http://www.kursaaloostende.be
Dourfestival Dour 2015 – zondag 19 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-19
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier
De laatste dag van het Dour festival beloofde een fantastische dag; hoewel het terrein er nog wat modderig bijlag van de dag voordien , begon de zon net na het middaguur boven de wolken uit te steken. Op het programma hadden we een pak Britse bands als Palma Violets, The Bohicas, Circa Waves en The Strypes maar ook de pianotunes van Nils Frahm . Headliner van de dag: onze wietrokende Snoop Dogg, die geen weerwerk kreeg van drugcontroles …
We starten in de Cannibal Stage, daar kon je het fantastische Nothing But Thieves aan het werk zien. De band stond de dag voordien nog in Rome als voorprogramma van Muse. Toen keken er zo’n 25.000 mensen naar de band, nu waren er dat slechts 30 … een klein verschil dus. Aan kwaliteit geen gebrek, de band klonk verrassend goed bombastisch. De stem van zanger Conor Mason is indringend helder en kan het best vergeleken worden met Matthew Bellamy. De nummers zijn iets meer richting poppunk en sprak vooral de meisjes aan. Band met groeipotentieel . In de gaten te houden dus …
Uit Londen, Nigeria, Malawi, Zweden en Los Angeles krijgen we The Very Best , een mix aan culturen die bijgevolg kleurrijke muziek maken. De stijl van de twee Afrikanen in het combo wordt onder handen genomen door de Westerse blik van twee anderen . Het geheel klinkt erg gezellig en dansbaar . Toen de set begon was er weinig volk aan The Last Arena, maar hoe meer de set vorderde , hoe meer volk er bleef staan. De muziek liet je niet meer los.. Zeker wanneer sfeervolle hiphop de sound injecteerde. Palmboompjes werden in het publiek gegooid ; Een band voor z’n publiek zo te zien …
Geen rustige zondagmiddag als Raketkanon aan de beurt is ... De ruige Gentenaren maakten al vanaf het eerste nummer duidelijk dat het geen concert voor doetjes zou worden. Bij nummer twee gooide zanger–met-geblondeerd-haar Pieter-Paul Devos al een opblaasbaar zwembadje in het publiek om er dan zelf in te kruipen en zich op handen te laten dragen . Het inspireerde talloze andere avonturiers om het ook eens te proberen. Raketkanon had maar één doel op Dour: Destructie! Missie geslaagd, jongens!
Vorig jaar werd hun album ‘V2.0’ nog genomineerd voor een Mercury Prize en dit jaar tekenden ze bij het legendarische Blue Note Records. Twee goeie redenen om zondag af te zakken naar La Petite Maison Dans La Prairie om de Britten van GoGo Penguin te checken. Na de pokkeherrie van Raketkanon was het hier met de ogen dicht genieten geblazen. Drie heerlijke muzikanten die free jazz brachten met een knipoog naar Dans Dans en BADBADNOTGOOD , zij het ietsje minder donker. Vooral de laatste twee nummers, niet toevallig toen de band twee versnellingen hoger schakelde, waren puur genieten.
Eagulls was de eerste Postpunk band op de affiche vandaag. Tegen alle verwachtingen in valt dit concert deels tegen. De zanger lijkt niet bij stem en de muziek overstemt de zang. De nieuwe nummers zijn minder stevig dan op CD wat de schwung uit het concert brengt. Als de zang dan beter is , komen de paar nummers beter voor de dag en refereren de vocals aan Robert Smith. Jammer dat het concert wat de mist in ging . Volgende keer beter. Heling: Plaat her beluisteren!
Een Orchestra dat geen Orkest is. Al komt Submotion Orchestra qua naam dicht in de buurt van Unknown Mortal Orchestra. Helaas was het muzikaal niveau beduidend minder. Submotion Orchestra brengt dromerige ambient met een vleugje soul en jazz, maar kon live niet echt bekoren. Resultaat : verminderde aandacht!
De carrière van het Britse Circa Waves gaat snel door hun debuutplaat. Terecht, de nummers klinken catchy , aanstekelijk en ze hebben een rits potentiële hits. Het doet denken aan Vampire Weekend, The Vaccines en The Strokes. Prettige pop/rock die op ieder moment, op iedere plaats en voor iedereen gezellig klinkt. Het spreekt voor zich dat Dour volledig te vinden is voor Circa Waves; hoewel het geen “T-Shirt Weather” weertje is , wordt de single uit volle borst meegezongen!
Met The Bohicas krijgen we nog zo’n Britse opkomend talent. Hun manager stond al in voor het materiaal van Arctic Monkeys … en dan het natuurlijk niet mis . Qua attitude hebben ze veel gemeen : ledereen in jasjes en een zonnebril. De muziek is duidelijk lichter . Een mix van Kasabian en Arctic Monkeys dus. Gezellige nummers , met aangename solo’s en dansende mensen. Zelfs de stewards gingen helemaal op in de muziek. Top dus!
Ooit willen weten hoe Explosions in the Sky met een dosis ADHD klinkt? And So I Watch You From Afar… is het antwoord. Wat voor de Schotten gerust een compliment is. Als een wervelwind gingen ze door hun set heen en wisten ze op tijd een welgekomen adempauze in te lassen. Hier spraken de gitaren , hard ,sch(€) urend , zonder de melodie uit het oog te verliezen; dus geen vervelende zangpartijen , op de occasionele ‘ooh’s, aah’s’ en ‘papapa’s’ na.
And So I Watch You From Afar was de perfecte energieshot die we nodig hadden om de laatste Dourdag door te koen. Oh ja, bonuspunten voor de tweede gitarist met z’n Star Wars t-shirt !
De enige Britpopband op de Main Stage was tevens ook de jongste. The Strypes komen wel uit Ierland, maar klinken (oer)Brits. De leeftijd van het jongste lid is 17, de oudste 19. Toch slaagt de band er in een volle weide naar hun hand te krijgen. De coolness van deze gasten , -vooral van de zanger -, komt van een Oasis en het enthousiasme van Miles Kane . De muziek zelf is erg stevig, vooral de nieuwe nummers van het te verschijnen album in Augustus. Live zijn The Strypes veelbelovend. Straf jong spul !
Een must-see band van ons landje zijn The Van Jets wel . Zeg niet dat u ze nog nooit hebt gezien?! Dringend werk van maken aub! Op elk festival zijn ze een graag weerkerende gast …De Jets kunnen alvast goed rekenen. Neem de beste nummers van je eerste twee (uitstekende) platen, de beste nummers van je twee latere (wel mindere) albums en wat krijg je? Best een goed concert. Alleen jammer dat hun beste nummer “What’s Going On” de setlist niet meer haalt. Overtuigende band!
Alsof we nog niet genoeg Britse band gehoord hadden, krijgen we met Palma Violets de chou-chou’s van NME te horen. Deels terecht, want de band lijkt als twee druppels water op The Libertines. Het gevolg is dat iedereen in de tent mee is met de band, niet stilstaat en hard meezingt! Zelfs moshpits ontbraken niet.
Het is potige rock , aan de ene kant een zanger met een mooie stem, aan de andere kant een zanger met een schreeuwende stem. Er zijn de rustige nummers en er zijn de broeierige . Een mix op alle vlakken , perfect voor een evenwichtige set .
Santi White had maar één doel op Dour: eens goed zot doen. Van haar podiumoutfit (een overgrote pyjama met een toast opprint en een gigantische oranje strik op haar hoofd) tot haar danseressen die plots voor nog onbekende redenen donuts begonnen uit te delen aan het hoofdpodium … Tja, het paste allemaal in het aparte sfeertje dat Santigold wou neerzetten. Au serieux te nemen? Who knows … De hits waren te horen (behalve “The Keepers”) en ze nodigde het publiek uit om op het podium te komen . Kortom, Santigold amuseerde zich rot!
Ons Belgische koester en goed bewaard geheim is La Muerte wel , die na al die jaren een soort reünie houden en een handvol concerten spelen . Vroeger al eens op Dour , nu hier misschien wel voor één van hun laatste shows. De oerkreten van de zanger weerklonken in ieder nummer. De muziek van de band stond zelfs zo luid dat het tot ver buiten de tent te horen was. Binnen was er niet veel volk, maar de echte fans gingen totaal loos , moshpits en headbanging. Afscheidsconcert? Whatever, ze staan er nog steeds !
Op het laatste moment kregen we te horen dat Hudson Mohawke in de Boombox Pusha T kwam vervangen. Dit stelde ons zeer gelukkig want met zijn nieuw album ‘Lantern’ verbaasde hij enorm. Live speelt hij vooral een stevig met bas doordrenkte set. De tent was duidelijk op de hoogte van zijn komst, want die stond ‘Boom-vol’! Iedereen begon te dansen en telkens er een drop kwam , was iedereen gelukkig. Hudson wist duidelijk dat hij Pusha T verving, want aan het einde van zijn set kregen we hem te horen (weliswaar in een nummer van Hudson zelf). Een nette set van een DJ die door iedereen geliefd is, én bescheiden blijft.
Vooraf vreesden we dat de fragiele muziek van Nils Frahm onder de voet zou gelopen worden door muziek uit andere tenten ; in het begin van de set was dat ook zo. Totdat Frahm zijn beats boven haalde en hij zijn neo-klassieke muziek een elektronische draai gaf. Vanaf dan had hij de overvolle tent volledig onder hypnose – zijn nummers duren al gemakkelijk meer dan 10 minuten. Tijdens zijn nummers was het publiek oorverdovend stil (op die ene vervelende Frans na) en enorm enthousiast. Hartverwarmend om te zien dat zo’n ‘moeilijke’ muziek toch zijn plaatsje vindt en z’n publiek heeft op een festival als Dour. Verder bracht Nils Frahm ook zijn wcborstels en Olafur Arnalds mee, het eerste gooide hij na afloop in het publiek, die laatste zou later La Petite Maison afsluiten met Kiasmos …
Wie één van zijn wcborstels kon vangen , had een vreemd aandenken aan een fantastisch en memorabel concert. Het beste van Dour 2015? Kan!
Snoop Dogg begon mooi op tijd aan zijn set en had, zoals gewoonlijk, al wat aan de weed gezeten. Hij zag er wat ‘gerookt’ uit toen hij het podium betrad (of ziet hij er gewoon altijd zo uit?). Wat het ook zij, hij bleef niet bij de pakken zitten en pakte meteen uit met “Still Dre”, “P.IM.P.”, “California Girls” en “Drop It Like It’s Hot”.
Alle hits passeerden de revue, zoveel zelfs dat we ons niet konden herinneren of hij nu wel nieuwe nummers had gespeeld … Na drie kwartier verliet Snoop het podium, en kwam niet meer terug. Dat was dan het einde van een set die eigenlijk een halfuur langer had moeten duren. Spijtig dat een grote naam als deze de afspraak niet kon naleven …En toch … hij was er flink in geslaagd om het meeste publiek voor de Last Arena te krijgen!
Het is maar een kleine stap van Nils Frahm naar Jon Hopkins. Gelukkig had Dour die in dezelfde tent én na elkaar geprogrammeerd zodat je letterlijk geen stap moest verzetten. Wie geen interesse had in Snoop Dogg (en dat waren er eigenlijk nog redelijk veel) kwam dus al vroegtijdig naar La Petite Maison Dans La Prairie voor zowat het meest alternatieve dansfeestje van Dour 2015. Zijn pulserende beats die heel langzaam naar een climax opbouwden, zorgden voor een ware extase die het publiek maar zelden had meegemaakt. Het beste van Dour 2015? Waarom ook niet!! Ex aequo met Nils Frahm wel te verstaan.
‘We are your friends’, zong Simian nog in 2002, net voor Justice het nummer katapulteerde tot een wereldhit. Afgeleide van die groep, Simian Mobile Disco, stond zondag in La Petite Maison en bracht dansbare elektro van het saaiste soort. Repetitief, vervelend en zonder hoogtepunten. Toch maar eens die vriendschap herbekijken.
“Save The Best For Last” moet de organisatie bij Dour gedacht hebben … Toen Nozinja het podium betrad. Deze gekke Zuid-Afrikaan , die zichzelf de uitvinder van de Shangaan-Electro noemt en al samenwerkte met Damon Albarn, begon zelfs een kwartier te vroeg aan zijn set. Voor de gelegenheid had hij drie dansers mee (twee vrouwen en één man). Zoals elke Afrikaan , konden deze drie echt wel dansen hoor! Hun vette moves op de Afrikaanse beats maakten dit concert tot één van de beste op 5 dagen Dour. Wat de ‘DJ’ ook nog wilde benadrukken, is dat de muziek van hem 189 Beats Per minute gaat, het publiek moest dit ettelijke keren nazeggen. Deze beats zijn zo dansbaar dat het onmogelijk was om daar bij stil te staan. Niemand deed het, en zelfs Nozinja waagde zich aan een dansje. Op het einde werd nog eens gefreestyled; wat ertoe bracht dat de band een kwartier langer kon spelen .
Ons laatste optreden van Dour 2015. De benen zijn kapot. Het hoofd is moe. Eigenlijk zouden we al veel liever in onze tent liggen maffen, maar we moeten toch nog die ene, allerlaatste band zien. Kiasmos, het IJslandse duo Olafur Arnalds en Janus Rasmussen, was die uitputting wel waard. Nog één keer de beentjes los maken, nog één keer ‘los gehen’ en dan … gedaan. Dat hun nummers meestal dezelfde opbouw en climax hadden, kon ons eventjes niet veel schelen. Misschien waren onze kritische noten op na 5 lange Dourdagen, of misschien was Kiasmos ook gewoon de perfecte afsluiter voor La Petite Maison Dans La Prairie. Uit edelmoedigheid gokken we op dat laatste!
Eindoordeel
De dagen en de bands bij elkaar geteld, was Dour 2015 een gesmaakte mix van zowat alle genres die de muziek te bieden heeft. Van de african dance (Nozinja en The Very Best) en indierock (Wuman en Unknown Mortal Orchestra), over psychedelische electro (Moon Duo en Jon Hopkins), tot onversneden pop (Josef Salvat) en neo-klassieke avant-garde (Nils Frahm).
Zoals u merkt hebben wij heel wat goeie, nee, uitstekende artiesten gezien. Al moesten we die wel gaan zoeken in de vroege of iets latere namiddag. De zogenoemde headliners (Snoop Dogg, Flume, Ms. Lauryn Hill) stelden toch wat teleur en voor andere groepen die er vroeger op de dag waren op The Last Arena , stond er meestal wel verschrikkelijk weinig volk (The Wombats, The Very Best, Drenge).
Gelukkig viel er op zo’n breed festival als Dour genoeg te beleven en te ontdekken. Met andere woorden: Dour 2015 was opnieuw geslaagd! En nog een keer om het af te leren ‘Dourreeeuuuuhh’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2015 – zaterdag 18 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-18
Jasper Verfaillie , Niels Bruwier en Johan Meurisse
Dag 4 van het Dour festival toonde vooral de elektronische kant van het festival. Met namen als Kate Boy, LA Priest, Goose en Mø kregen we zelfs veel (electro)pop voorgeschoteld. Goede psychedelica hadden we van Moon Duo en Jessica93 en de Britpop zochten we op met Carl Barat en The Drums.
Het begint een goede gewoonte te worden om de dag in Le Labo te starten. Vandaag hadden we de Luikse band The Scrap Dealers , die de tent omtoverden tot een heuse garage. Hun garagerock zou dan ook perfect passen op het Burger Records label. De gitaren klinken voortdurend goed door, en ervaren we zelfs een psychedelisch gevoel. Het doet denken aan de Californische scene waar Ty Segall, Thee Oh Sees en The Jacuzzi Boys toe behoren. Wat ook niet ontbreekt bij de band is de typische garagerock-shreeuw. Stevig, simpel en rechtdoor , een mooie opener van de dag.
Alsof we niet genoeg hadden aan één band uit Luik stond er in La Petite Maison Dans La Prairie nog eentje paraat, Kennedy’s Bridge heeft een volledig ander geluid, een meer Britse invloed. Al snel doet hun geluid denken aan Two Door Cinema Club, dus geheel vernieuwend is de muziek niet. De zanger doet denken aan Kele Okereke en de muziek aan Bloc Party. Buiten de gezellige muziek, is het te veel eenheidsworst , dus snel iets anders bekijken …
Dat andere krijgen we met Rangleklods, een Deense band , die meer uitblinkt in elektronica. Het begint erg rustig met muziek die een perfecte intro vormt. Kamerpop om te beginnen, maar al gauw slaat het genre om. Het wordt echt hipstermuziek met zware beats en zelfs een beetje dubstep. Het doet denken aan de triphop van Tricky. Het zware geschut wordt ingezet en vanaf dan wordt er gedanst op de muziek. De experimentele pop van de band heeft wel een zeer donkere en aparte sfeer neergezet in de Jupiler Dance Hall.
Dan maar naar LA Priest, het soloproject van Sam Dust, beter bekend van Late Of The Pier. We gaan vol verwachtingen gaan kijken, omdat o.m. “Oino” een grote hit is. De man staat helemaal alleen op het podium, waardoor al zijn muziek ook in een loop moet worden gespeeld. Dit valt helemaal niet tegen , al is het begin iets minder funky en komt de zanger nogal traag op gang. Maar de smooth elektro die hij voortbrengt , is wel iets waar je zomaar inglijdt. De grote hit wordt in het midden gespeeld waarna de set enkel maar de hoogte ingaat. We krijgen zelfs een echte house-track te horen, die de dansspieren sterk aanspreekt; na iets meer dan een halfuur zit de set er al op .
BRNS moet zowat het hipste zijn wat Dour op dag 4 te bieden heeft. Ze zijn ‘hot’ op dit moment, en worden op handen gedragen door het talrijk opgekomen en enthousiaste publiek in La Petite Maison dans La Prairie. Het is al hun derde keer Dour, vertelde frontman Timothée Philippe. En die derde keer is wel hun beste keer (tot dusver). Prijsbeest “My Head is Into You”, ingezet door alle bandleden op melodica, werd al snel weggegeven; wat daarna kwam was minstens even goed. BRNS klinkt als een rockversie van Yeasayer en neemt nooit de makkelijke weg. Neem nu hun frontman Timothée Philippe: hij is niet alleen frontman, zanger maar ook drummer van de band. En denk nu niet dat hij gewoon eenvoudige drumpatroontjes speelt. Nee, luister maar eens naar “Behind The Walls” of “Inner Hell” en je hoort een band die perfect op elkaar is ingespeeld. Klasse dus!
Er is nog leven (na) in Griekenland … We hebben het niet over de Griekse crisis, maar wel over Acid Baby Jesus, een band uit Athene die in Le Labo speelde. Verwacht geen duidelijke Griekse invloeden, het zijn Grieken die de bouzouki hebben afgezworen en muziek maken die ergens tussen psychedelica en garagerock valt. Een Griekse Parquet Courts, zeg maar. Toch is hun muziek niet snedig genoeg voor garagerock en niet psychedelisch genoeg voor, nu ja, psychedelica. Ze bewandelen paden die door andere groepen al eens (en beter) bewandeld zijn. Maar de muziek klinkt tof, amusant en het is gewoon dikke fun om deze zotte Grieken bezig te zien.
In de Jupiler Dance Hall krijgen we het popmenu . Te beginnen met Kate Boy, een schone uit Stockholm , die zich manifesteert binnen de doorsnee (electro)pop en hier refereert aan een Icona Pop of Charli XCX . Wat opvalt is dat ze donkerder is gekleed dan de fleurige tenues die andere dames dragen.
En ze kan zingen. Al was er even twijfel of er niet werd geplaybackt, dit bleek een vooraf opgenomen achtergrondstem te zijn . Toch speelt ze op zeker. Op het einde brengt de zangeres nog een boodschap over: “We Are All Equal”, dankjewel , een matig gevulde tent kon dit ter harte nemen .
Met de ogen dicht leek het bijna een Nick Cave concert. Niet de briesende, onhoudbare Cave, maar eerder een rustige versie van zijn laatste plaat ‘Push The Sky Away’. De link met de sound en de vocals van Taylor Kirk is duidelijk, frontman van de Canadese band Timber Timbre. Hun muziek was nooit echt saai, maar ook nooit echt opwindend. Een donkere spanning met galmende gitaarriedels is terug te vinden. Minder bizar dan vroeger alleszins . En er is plaats voor extravertie en wat intimidatie … ‘I want you to forget all the other tents on this festival, just dream a little dream…’ op die manier kondigde Kirk een traag liedje aan. Al had de tent daar weinig oren naar, waarop Kirk een welgemeende ‘Shut the fuck up’ liet ontvallen. Niet doen, Kirk, niet doen.
Om even te bekomen zetten we ons aan The Last Arena om één van de enigste hedendaagse reggae-artiesten te bekijken, die nog effectief uit Jamaica komt. Protoje & The Indiggnation is zoals de andere artiesten in het genre gekleed in de specifieke rasta-kleuren. De muziek was ideaal om van te genieten en te bekijken bij deze warmte ; iedereen beweegt gezapig mee en ook wij kunnen niet stil blijven. Na een halfuur hebben we het toch wel gehoord door het voortdurend weerkerende dezelfde melodietje. Tja , typisch reggae-artiesten zeker, hoewel Protoje goed kon hiphoppen.
Daarna krijgen we met Mø één van de populairste hedendaagse popzangeressen. Dat merk je ook aan de tot in de nok gevulde Jupiler Dance Hall. Electropop die rockt, intrigeert door het gitaarspel en opgezweept wordt door dubbele percussie.
Haar populariteit heeft ze te danken door de single met Major Lazer. Tegelijk maakt ze nummers die niet plat commercieel zijn , wat geapprecieerd wordt! Maagdelijk wit dartelt ze op het podium , haar stem heeft wel iets en is een meerwaarde aan de sound. De gekke moves en ietwat roekeloos gedrag maken van het concert een leuk visueel spektakel. Natuurlijk wordt er geëindigd met het nummer van Major Lazer (“Lean on”), waardoor we het straf vinden dat dit haar grootste hit is geworden, terwijl ze zelf ook wel goeie nummers heeft.
Hoera, The Libertines leven nog!! Een nieuw album, een nieuwe single en nu nog een nieuwe tour. In afwachting dat ze nog eens afkomen is het soloproject van Carl Barat alvast een mooi alternatief. Muzikaal is er haast geen verschil! Carl Barat and The Jackals brengen dezelfde soort rechtoe-rechtaan rock. Hij houdt het wel meer binnen de lijntjes ; toegankelijke , beheerste rommeligheid, eenvoudig , doeltreffend, energiek en springerig. Dolle pret! Enkele crowdsurfers werden door een overijverige security al snel uit het publiek gehaald. Carl had er duidelijk zin in, al kon zijn licht bezopen staat daar ook iets mee te maken hebben . Toch was hij op zijn best zonder The Jackals, de enkele liedjes solo op akoestische gitaar waren gevoelig , innemend , pakkend …
De electrorockers van Goose uit Kortrijk zijn ondertussen al een gevestigde waarde in de Belgische muziekscène. Ze hebben al elk Belgisch festival plat gespeeld; toch was het hier 8 jaar geleden dat ze nog eens op Dour stonden. Goose deed exact wat er van hen verwacht werd: de fik erin! Mooi, denk je dan … maar we hebben wel wat kanttekeningen te maken. Goose is een hitmachine geworden , wat hun set naar routineus doet ombuigen , en niet meer buiten de lijntjes durft te kleuren . De resem hits waren pompend , dynamisch en zorgden voor heel moves! De show was strak , wat verstikkend kon ervaren worden . Ruimte voor een paar nieuwe songs was er , die wat meer psychedelica , glam en kitsch toelieten .
Kent u ze nog? Die jongens van het onweerstaanbare zomerhitje “Let’s Go Surfing” (2010) met dat fluitmelodietje die in je hoofd blijft slingeren ” … Jawel, The Drums werden gebombardeerd als headliner in La Petite Maison ; het publiek van Dour hield van dit bandje. Dus duidelijk veel volk dus. ‘I hope time doesn’t change him’, zong Jonathan Pierce ergens midden in de set. De nummers kregen een touch door de keys , de diepe bas en door de huppelende , glamrockende gitaarriedels . En Pierce dartelde over het podium. Opvallend weinig nummers uit hun nieuwe – onevenwichtige – ‘Encyclopedia’. Ze openden de set met het fletse “Bell Laboratories’. Het kon dus maar beter worden . Gelukkig. The Drums overtroffen onze verwachtingen met een set ‘oude glorie’, “‘Best Friend”, ”Let’s Go Surfing” en de heerlijke meezinger “Down By The Water”, die dus snedig , strak , stevig klonken.
Net zoals LA Priest eerder de dag is Jessica93 een éémansproject. Maar hij speelt wel een volledig ander genre, iets meer gitaren , psychedelica dus , neigend zelfs naar de garagerock. We merkten dat de Parijzenaar het persoonlijk houdt op het gitaarspel en er een repetitieve ritmiek in steekt . De drums zijn vooraf opgenomen . Hit gitaarspel an sich is niet denderend . In z’n totaliteit klinkt alles wat hetzelfde , wat eentonigheid , verveling opwekt . Volgende keer graag met band aub …
Roni Size ft Reprazent kon putten uit het materiaal van bijna twintig jaar terug, met het album ‘New forms’ in de spotlights . Een mix van hitsende drum’n’bass , hiphop, pop , soul en funk spraken de dansspieren aan . “Brown paper bag” is één van de killers in het genre , wat erg warm werd onthaald . Vorig jaar kwam Roni Size terug in de belangstelling met ‘Take kontrol’ , wat een nieuwe tour inluidde . Samen met zijn vrouwelijke soulvocalistes kregen we een gevarieerde set te horen , die dansbare soul&funk als rode draad had …
Dat Ms. Lauryn Hill een echte diva is, werd meteen duidelijk. Ze begon niet alleen een half uur te laat aan haar set, maar ook toen de ‘miss’ eindelijk aan haar concert begon, leek ze niet helemaal in haar sas. Voortdurend was ze aan het sakkeren op de technicus en op haar band. Ook haar backing vocalistes werden onder vuur genomen en werden aangepord tot fellere zangpartijen en moves . Ze worstelde zich door haar eigen materiaal in het eerste deel van de set . Hill verslikte zich in onbenulligheden , wat de vaart uit het concert nam en de schoonte van haar soulvolle funkende songs bekladde . Ze beschikte eigenlijk over een goed op elkaar ingespeelde band (wat een drums , bas en gitaar) die de songs een breder kader gaf . Best dat de bandleden over haar keken. Vocaal zat het hier nog goed met Ms Hill. Het publiek, geërgerd door het half uur wachten, reageerde eerder gelaten en onverschillig.
Pas toen Ms. Hill van haar stoeltje kwam , haar schoenen uitschopte, kreeg ze het publiek mee. Eventjes vreesden we dat de Amerikaanse zich strikt aan de settijd zou houden en stipt om 00u30 zou stoppen, maar la Hill wist van geen ophouden. Letterlijk een zotte doos op het podium , die er de schwung in stak , maar vocaal begon ze er naast te zitten , vooral toen de Fugees songs werden aangevat , “Fugee-la”, “Ready or Not”, “Killing Me Softly” en Bob Marley’s “Is this love” . Het sein voor de weergoden om de hemelsluizen te openen! De bakken regen kon het publiek niet deren.
En zo werd de wei van Dour plots na drie dagen droogte omgedoopt tot de vertrouwde modderpoel.
Moon Duo stond terecht als headliner in het kleine Le Labo . De psychedelische rockband uit San Fransisco haalde vette solo’s, gitaareffects en dreunende keys naar boven . De repetitieve ritmiek is hun handelsmerk. In tegenstelling tot Jessica93 klonken zij overtuigend sterk . Een volwaardige band hier , die zorgde dat er iets te beleven viel ; hun nummers gingen telkens over de tien minuten. Bij Moon Duo krijg je meteen het gevoel dat je aan het trippen bent. D e perfecte soundtrack om als een gek psychedelische moves te maken …
Afsluiten op Dour betekent dat de DJ’s het festival overnemen ; we gingen o.m. kijken naar Jonathan Toubin. Geen slechte keuze, gezien de man allemaal plaatjes draaide uit de oude doos (denk jaren 60). Tot onze verbazing dansten veel mensen op deze oude muziek. Retro Modern? Rock N Roll Dance Ain’t Dead!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2015 – vrijdag 17 juli 2015
Dourfestival 2015
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2015-07-17
Jasper Verfaillie en Niels Bruwier
Goed weer in Dour. Een stralende zon , om de derde dag aan te vatten . Vandaag aan de The Last Arena kon je alternatieve toppers als Drenge, Tony Allen en The Wombats zien . Maar ook het onbekender werk van o.m. Wuman, Joy Wellboys en Thylacine werd onder de loep genomen.
Wuman : Le Labo, 13:05 , band uit Doornik die een thuismatch speelt … bizar genoeg zijn het allemaal mannen. Ze laten een verpletterende indruk na … heu … is dit écht Belgisch? De band brengt post rock om U tegen te zeggen. Ze doen ons sterk denken aan Foals maar dan zonder zang. Zonder stemgeluid slaagt deze groep erin te overdonderen. Het elektronische aspect wordt sterk benadrukt, maar tegelijk horen we veel gitaren. Een mix van elektro en gitaren, waar je op het vroege middaguur je tent voor laat.
VUURWERK zorgde dan voor ‘vuurwerk’ in figuurlijk zin. Echt vuurwerk zien we pas ’s avonds laat op een festival! Met hun aanstekelijke electro/ambient rock konden ze La Petite Maison Dans La Prairie behoorlijk bekoren. De Brusselaars wisselden eigen nummers af met een soort remix van niet voor de hand liggende bands. Geen Amerikaanse of Britse hitjes, maar wel muziek van Belgische bodem als Oscar and The Wolf, School is Cool en Balthazar en toch … hoorden we daar niet ergens een vleugje “Michicant” van Bon Iver?
Joy Wellboy (Jupiler Dance Hall) , is geen solo artiest of zo , maar een duo, die ook uit Brussel komen . Een getrouwd koppel weliswaar. Wim Janssens en Joy Adegoke brachten dit jaar hun nieuwe album ‘Wedding’ uit en zetten die woorden om in daden. Wie dacht dat Joy Wellboy saaie getrouwde-koppeltjes-muziek zou spelen, kwam bedrogen uit. De weinige toeschouwers (echt verschrikkelijk weinig!) kregen sensuele electropop , die bovendien helemaal live werd gespeeld, met de hulp van een loopstation en een drumcomputer.
De Nederlandse punkers van John Coffey stijgen in ons landje aan populariteit, dankzij hun zanger David Achter De Molen die op Pinkpop er in slaagde een biertje te vangen van uit het publiek. Op Dour werden geen biertjes opgevangen, of in het publiek gekropen. Het was nog te vroeg en er was te weinig volk. We kregen een set vol powersongs die telkens niet langer dan drie minuten duurden; punknummers die niet zwaar op de maag lagen en een meezinggehalte hadden. Daarnaast tolden ze wat met hun publiek. Wat erin ging als zoetenkoek . Moshpits en een Wall Of Death waren hier aanwezig; hitsende zaken die de set van John Coffey naar een hoger publike bracht .
Wie Jungle had gezien op de eerste Dourdag, kon haast niet anders deze FuGu Mango meets Binti zien. Alleen deed Mango het zonder elektronica, maar met 5 achtergrondzangeressen (de dames van Binti dus). Resultaat: een zwoel , zomers optreden dat meer verrassing en variatie bood dan het optreden van Jungle.
Dan maar eens gaan kijken naar Thylacine in de Jupiler Dance Hall. De Franse DJ doet deze zomer in Dour zijn enigste buitenlandse concert. Het enige wat hij bij heeft, is een saxofoon en zijn dj-booth. Het volk stroomt langzaam toe. Zijn beats zijn hoorbaar tot ver buiten de tent. De ambient/chillwave sounds doen deels denken aan Massive Attack. Thylacine maakt niet echt gebruik van zang, het zijn de beats en de nogal luide bassen die iedereen meekrijgen. De Franstaligen waren er gek van.
Het nadeel aan zo’n overdaad aan bands is dat je kan te maken hebben met een ‘déjà entendu’. Zola Jesus (Jupiler Dance Hall) leek een blend van Florence & the Machine , BANKS en de Waalse Roscoe (Le Labo) had verdacht iets mee van die andere Walen Girls in Hawaii. Voor die laatste pakte dat goed uit, al misten we sterke momenten ; een beetje ‘te veel leentje-buur’ van hun streekgenoten.
Over Zola Jesus kunnen we kort zijn. De Russisch-Amerikaanse zette een met beats overladen Florence Welsh neer, en kon nooit echt overtuigen, ondanks het feit dat ze meters op het podium holde .
Na die elektronica hadden we nood aan gitaren, en met wie kon dat beter dan Drenge? De vuile rock van dit duo, sinds kort wel een trio, paste perfect op de Last Arena. Het was verrassend rustig aan het podium. Hun tweede album werd door recensenten op gejuich onthaald . Live klinkt het zeer goed. Er is een duidelijk verschil tussen het nieuwe en oude werk. De oude zijn vies , zompig en recht vooruit , terwijl de nieuwe broeierig en rustiger zijn. Een perfecte balans ving dit goed op . Vooral afsluiter “Let’s Pretend” is een classic in-wording!
Deerhoof is één van de vreemdste bands algemeen. Op Dour was de gitarist voor de gelegenheid volledig in het roze met een roze gitaar als apotheose. De band wist misschien zelf niet goed waar het heen wilde, maar dat is net hun handelsmerk. Ze begonnen stevig met Satomi die haar hoge stem perfect gebruikte als tegengewicht op de zware gitaren. De knettergekke muziek sloeg spijtig genoeg om in een saaie repetitie, zeker wanneer er werd gewisseld en Satomi op de drums bezig was. De vaart ging uit het concert en het werd alsmaar trager , wat ons bracht naar een mooi plaatsje bij Tony Allen .
Want deze Tony Allen zorgde voor één van de meest exclusieve shows op Dour. Samen met Review, Damon Albarn en Oxmo Puccino bracht hij een memorabel concert. De zanger werd net 75 . Toen Damon Albarn het podium betrad , wenste het volledige Dour-publiek hem een gelukkige verjaardag, de mens werd er zowat emotioneel van. De uitvinder van de Afrobeat speelde een vlotte set voor zijn leeftijd, die begon met een instrumentaal worldnummer; de grote Damon Albarn trad hem bij. Na twee nummers zat zijn contributie er al op, maar hij wilde het podium nog niet direct verlaten. Dus zette hij een gekke hoed op en deed hij verschillende dingen met een synthesizer; lachen geblazen!
Oxmo Puccino was er bij voor het Franstalige publiek tevreden te stellen, want wat ons betreft was zijn passage het minst. Vandaar snel over naar het einde van de set waar Tony Allen nogmaals benadrukte dat hij geen ander genre dan afrobeat speelt; zijn afrobeat was zeer aantrekkelijk, leuk en dansbaar!
Van Tchami horen we niets dan goed, hij was al support van Skrillex en Diplo. Hij zit nu twee jaar in het vak. Op Dour was daar niets van te merken, zijn house-beats dreunden door je lichaam en hoofd als een trillende drilboor. We horen erg toegankelijke , dansbare muziek. Tchami zou wel eens een groot DJ kunnen worden. Zijn uiterlijk is grappig , met een baardje dat hem meer een metal-look geeft ipv een house-dj te zijn . Hier was het dansen geblazen, en als DJ is dat toch het voornaamste doel.
Zijn The Wombats nog relevant?! Hun poppunk - met de nadruk op pop - , is ietwat afgezaagd aan het worden. Ze kregen een hoge plaats op de affiche; hun nieuwste album ‘Glitterbug’ bevat de perfecte popnummers. Het bleek ietwat ijdele hoop als we het publiek zagen, de weide was nog niet voor de helft gevuld. Maar wie er stond, was enthousiast en echte fan.
De nieuwe nummers passen perfect in het rijtje van de vorige twee platen . Poppy maar tegelijk twinkelen de gitaren. Een energieke band dus. Het doet het concert geen oneer aan, gezien het vooral de gitarist is die voor de dynamiek en de opwinding op het podium zorgt. De zanger is intussen wat bijgekomen.
De nummers klinken live iets minder sterk , de eenvoudigheid van de songstructuur biedt net het meezinggehalte. “Let’s Dance To Joy Division” is hun typische afsluiter.
Ze hadden nog drie minuten over; dan maar een gitaarsolo/jam eruit halen , wat hun liefde voor de gitaar bewijst!
Eigenlijk zou iedere Vlaming verplicht zijn één keer in zijn leven naar Dour te komen. Noem het een ontdekkingstocht , een bedevaart of whatever … Dour toont aan dat er over de taalgrens heel straffe muziek gemaakt wordt.
Great Mountain Fire bewees dit in Le Labo. Ze deden dit ‘en verve’. Hun muziek is een aanslag op de benen en het hoofd. Met hun slimme en aanstekelijke melodieën kregen ze de afgeladen volle Labo aan het dansen. Tot groot jolijt bij de band zelf, die zich duidelijk in zijn sas voelde. Het is louter toeval maar wij dachten meteen aan een Waalse The Van Jets.
Het concert van de gekke zusjes van Cocorosie, viel nogal tegen. De meisjes spelen met een opera- en basstem, en gebruiken deze om vaak niet te zingen , maar als zegzang en rap. Bij onze Franstalige vrienden worden ze omarmd, maar bij ons was dit net iets te onprofessioneel om goed te zijn.
Veel beter verging het Glass Animals in de Jupiler Dance Hall. Hun ijle indiepop gedijde goed en leek sterk op die van landgenoten Wild Beast of Young Fathers. Toch duurde het tot het allerlaatste nummer “Pools” voor alle ingrediënten (Afrikaanse drums, minimalistische Foals-gitaren en meeslepende zang) pakten. Als ze dat recept wat meer kunnen toepassen, zit er hier een echt goeie groep verscholen.
De headliner van de dag was C2C. Hun populariteit bij onze Franstalige vrienden en in Frankrijk is groot . De plaatjesdraaiers uit Nantes doen deze zomer slechts vier concerten aan , dus qua exclusiviteit telt dit!
Het viertal doet waar ze goed in zijn: ‘turntablism’, dus letterlijk plaatjes draaien, scratchen , …. Jammer dat het naar het einde van de set lichtjes begon te regenen waardoor het volk wegvluchtte. Hun grote hit “Happy” hoorden we in de verte, en net als de andere nummers klinken ze speciaal ...
George FitzGerald bracht beats mee in La Petite Maison. Niet van die pompende bassen en breakbeats, maar ‘gewonere’ beats van het elektronische genre. Denk Chet Faker op Ibiza.
Wij vonden zijn beats eerder vorm- en kleurloos; zijn muziek had onvoldoende een eigen gezicht. De man kon net zo goed Gerald FitzGeorge of Fritz GeorgeGerald heten. Zijn hitje “Full Circle” misten we of hebben we simpelweg niet herkend, want na zo’n drie kwartier werd het iets te eentonig en eenvormig.
We eindigden onze dag in de Jupiler Dance Hall met dj-sets van Sub Focus en Pendulum.
Sub Focus puurde uit eigen nummers als van andere, wat jammer is. De DJ heeft zelf genoeg goeie nummers die we liever in de live-set zagen; dansbaar dat wel, maar niet zo goed als een live met band.
Pendulum daarentegen was een stevige versie van Sub Focus. Drum’n’bass, maar dan in een metal-versie van het genre. Het publiek zette zelfs moshpits in.
Het was leuk maar evenzeer vermoeiend . De laatste dj’s haalden we niet meer. Maar het concept kennende wordt er verder gefeest!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dourfestival-2015/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Nederlands 
Français 
