TW Classic 2013 - Bruce Springsteen –– The Boss brengt een uitverkocht Werchter in vervoering
TW Classic 2013
Festivalterrein
Werchter

Editie 2013 van TW Classic etaleerde zich in schitterende omstandigheden: de barometer voorspelde zonnig en droog weer, met Balthazar en Keane stonden twee groepen op het podium die als ze de standvastigheid kunnen vasthouden mogelijks op weg zijn naar de poort der groten, terwijl met de kranige zestigers Blondie, Charlie Musselwhite (samen met Ben Harper) en Carlos Santana muzikanten op de affiche prijkten die intussen hun strepen in de   muziekgeschiedenis al lang verdiend hebben. Als de organisatoren daarbij niemand minder dan Bruce Springsteen – eveneens een zestiger – konden strikken om samen met zijn E Street Band als hoofdact te fungeren, dan is het niet verwonderlijk dat deze feitelijkheden ervoor zorgden dat enkele dagen vóór aanvang van het festival het bericht de wereld werd ingestuurd dat het zich zonder ticket begeven naar de kassa’s geen zin meer had want alle 60.000 kaartjes  hadden een eigenaar gevonden.

Balthazar (****)
Volgens de overlevering kwamen de drie wijzen uit het Oosten en was het indertijd wanneer men als Koning Balthasar door het leven ging, bon ton om bij een kribbebezoek mirre mee te brengen. Afgelopen weken werd duidelijk dit stukje geschiedenis herschreven want de Belgische groep Balthazar maakten vanuit Kortrijk en Gent een reis in tegenovergestelde richting om op de weide van Werchter te resideren en daar als mogelijks toekomstige muzikale koningen, ook te regeren. Ze prijkten namelijk niet enkel op de affiche van Werchter Boutique en Rock Werchter maar mochten om 13u ook nog eens TW Classic openen.
Erg opvallend was dat er op het vroege middaguur al veel volk was opgedoken om zich te laven aan de geschenken die zij rijkelijk uitdeelden. Geen mirre maar wel fantastische muziek. Of zoals presentator Luc Janssen citerend uit « Jeroen Brouwers (Schrijft een Boek) » (De Mens) bij hun aankondiging zei: “We beginnen met een Belgische band die hier voor de derde maal op het podium staat. Ze weten hoe het moet en ze doen het goed”. En dat is dan geen verdraaiing van de werkelijkheid want unaniem lovende recensies over hun albums ‘Applause’ (2010) en ‘Rats’ (2010) hebben hen extra vertrouwen gegeven en ook op het podium zijn ze volledig ontbolsterd. Dit gaat ook op voor hun passage in TW Classic. Vanaf het eerste nummer « Later » bleek dat hun onderkoelde, verfijnde en bij momenten schijnbaar tegendraadse muziek ook hun effect niet misten op een groot podium. En dit zonder een lichtvoetige hit op zak te hebben. Balthazar tekende voor een fantastische start van een mooie festivaldag.

Blondie (**)
Wie wel een reeks hits op hun conto staan hebben, is de Amerikaanse formatie Blondie. Vanaf halfweg de jaren ‘70 werkten zij zich vanuit de groezelige doch legendarische New Yorkse club CBGB op tot een wereldgroep van formaat. Vooral frontvrouw Debbie Harry groeide uit tot een fenomeen en oefende door haar opvallende verschijning en vrijgevochtenheid een ware aantrekkingskracht op mannelijke fans uit.
Anno 2013 is de inmiddels 68-jarige Harry ondanks minimaal één facelift natuurlijk niet meer de frisse verschijning zoals deze op het netvlies van zoveel fans staat gebrand. Nostalgische jeugdherinneringen werden dan ook wellicht her en der flink ingedeukt (voor de geïnteresseerden: ze verscheen in een soort zwarte legging met fluorescerende gele jasje en bijhorende heupdoek en droeg een witte pruik).
Wij hadden gelet op het leeftijdsverschil meer oog en vooral oor naar de muziek en ook op dat vlak leek er wat sleet op te zitten.    
Aangezien het hun laatste concert van de zomer was, wou de groep (met behalve Harry tevens  Chris Stein en Clem Burke als originele leden in de rangen) nog eens alles geven. Harry probeerde het publiek op te peppen door mee te geven dat ze niet zo schuchter moesten zijn, dat er mocht meegezongen worden of door op te roepen om meer blote bovenlijven te laten zien. Maar hoe ze ook probeerde, het gaf een te krampachtig indruk en de weide reageerde pas sporadisch uitgelaten.
Er werd nochtans fraai ingezet met « One Way Or Another » en ook « Hanging On The Telephone » (The Nerves) en « The Tide Is High » (The Paragons) klonken goed maar door de afwisseling met te licht bevonden nieuw werk als « Rave », de nieuwe single « A Rose By Any Name » en het zomerse « Sugar On The Side » (dat gelijkenissen opriep met Manu Chao maar nooit dat niveau haalde) haalde de vaart én de kwaliteit uit de set. Dat de stem van Harry  niet opgewassen bleek tegen het gitaargeweld deed er al evenmin goed aan.  
Blondie slaagde er in het verleden in om hun vertrouwde mix van punk en new wave te injecteren met disco, reggae, rap en jazz en dat ze nog steeds nieuwe horizonten blijven opzoeken, pleit voor hen maar wat de meerwaarde is van een flauwe versie van « Lights » (Ellie Goulding) blijft een raadsel.
Ook het achterwege laten van hun allergrootste hit « Denis » (cover van Randy And The Rainbows’ « Denise » uit 1963) op een festival dat de naam TW Classic draagt, moet als een grote inschattingsfout beschouwd worden. Niet meteen ons favoriete nummer maar wél eentje waar de weide stond, zat of lag op te wachten.
Naar het einde toe deden extra gitaargetinte versies van « Atomic », « Call Me » en « Heart On Glass » de wei opveren maar konden niet meer verhelpen dat hoewel niet echt slecht, Blondie niet de voldoening gaf waar iedereen op gehoopt had.
Setlist : One Way Or Another / Rave / Hanging On The Telephone / Union City Blue / A Rose By Any Name / The Tide Is High / Maria / Winter / Lights / Atomic / Sugar On The Side / Call Me

Ben Harper & Charlie Musselwhite (****)
Neen, dan veel liever de rauwer klinkende blues van het duo Ben Harper en Charlie Musselwhite. Met ‘Get Up!’ dit jaar verschenen op het vermaarde label Stax Records, zijn ze niet enkel verantwoordelijk voor een fantastisch albums in dit genre maar in Werchter onderstreepten ze hun kunnen en bleef ook live hun combinatie van mondharmonica (Musselwhite) en (slide)gitaar (Harper) mede dankzij een uitstekende begeleidingsgroep, moeiteloos overeind.
Voor het zonnebadende publiek was dit op het vroege namiddaguur misschien geen gemakkelijk verteerbare brok muziek maar voor wie zich liet onderdompelen in de mix van rock, soul en blues was het erg genieten geblazen.
Alles klonk puntig maar tegelijk verzorgd. Als uitschieters golden « I Don’t Believe A Word You Say », « She Got Kick » (mede door de piano die aan Fats Domino, Ray Charles of Jerry Lee Lewis deed denken) en « I’m In, I’m Out, I’m Gone » (met een gitaarrif die even repetitief en kenmerkend was als deze bij Muddy Water’s « Manish Boy »). Ook « Homeless Child » (dat verscheen op Harper’s album ‘The Will To Live uit 1997) was van een hoog niveau.  
Musselwhite met zijn 69 jaar de oudste artiest die afgelopen zaterdag op het podium stond, heeft zelf ruim 20 albums op zijn actief staan en is ook te horen is op platen van onder meer Bonnie Raitt, The Blind Boys Of Alabama, Tom Waits en INXS. Daarom was het mooi dat ook hij enkele malen zelf de hoofdvocalen voor zijn rekening mocht nemen zoals bijvoorbeeld tijdens zijn eigen nummer « The Blues Overtook Me ».
Bindteksten waren er niet, een bedanking op het einde van de set buiten beschouwing gelaten, maar beide heren lieten de muziek voor zich spreken. Meestal nam Harper op een stoel plaats met zijn slidegitaar op de schoot terwijl Musselwhite hem gadesloeg zodat hij op de juiste momenten kon invallen met zijn harmonica. Menige keren moesten we qua manier van musiceren spontaan denken aan onze nationale trots Toots Thielemans die ook steeds  bescheiden en alert op het podium zijn talenten toont zonder de andere muzikanten in de weg te staan.
Hopelijk krijgen we binnenkort van dit duo nog meer te zien want in een donkere, intiemere zaal moet dit nóg beter klinken.
Setlist:
Get Up! / I Don’t Believe A Word You Say / The Blues Overtook Me / Don’t Look Twice / When It’s Good / She Got Kick / Long Legged Woman / I’m In, I’m Out, I’m Gone / Blood Side Out / Homeless Child / I Ride At Dawn / I’m Going Home / When The Levee Breaks

Carlos Santana (***1/2)
Ook de Mexicaanse zanger en meestergitarist Santana is een zestiger. Volgend weekend mag hij overigens 66 kaarsjes uitblazen en te horen aan de bruisende set die hij op TW Classic bracht, leek het alsof het verjaardagsfeest al werd ingezet. Het stralende weer op de weide leende zich dan ook uitstekend voor de mix van latin rock, jazz, blues, soul, R&B, salsa en Afrikaanse ritmes.
Er werd meteen stevig van wal gestoken met « Toussaint L’Ouverture » waarin een stukje « While My Guitar Gently Weeps » van The Beatles in verwerkt werd. Ook in de intro van « Black Magic Woman/Gypsy Queen maakten The Beatles overigens hun opwachting via een streepje « Eleanor Rigby » terwijl « Incident At Neshabur » al evenzeer de muzikale invloed van de Fab Four verraadde.
Santana kan terugblikken op een rijkgevulde carrière. Zo kende hij zijn doorbraak naar een ruimer publiek via zijn passage op het befaamde Woodstockfestival (waarvan we beelden te zien kregen via « Woodstock Chant/Soul Sacrifice ») en samen met The Rolling Stones is hij de enige artiest die in vier decennia een album in de top tien heeft staan. Bijgevolg werden klassiekers als « Oye Como Va » (dé Tito Puente cover) afgewisseld met meer recente hits als « Maria Maria » (minder tenenkrullend dan op plaat) en « Smooth », de hit die hij in 1999 scoorde met Rob Thomas van Matchbox Twenty.
“Some bands move this way, some bands move that way. We go straight ahead” zei Santana en inderdaad daar leek het duidelijk op met behulp van zijn tienkoppige begeleidingsgroep. In één rechte lijn werd een vakkundig bij elkaar gespeelde, zomerse set gebracht. In tegenstelling tot het North Sea Jazz festival maakte Prince zijn opwachting niet maar dat kon de pret niet bederven.   
Setlist:
Toussaint L' Ouverture / Black Magic Woman/Gypsy Queen / Oye Como Va / Maria Maria / Foo Foo / Corazon Espinado / Incident At Neshabur / Smooth / Dame Tu Amor / Woodstock Chant/Soul Sacrifice / Saideira

Keane (***1/2)
Op het eerste zicht lijkt het wat vreemd dat een jonge Engelse groep als Keane waarvan de debuutplaat ‘Hopes And Fears’ pas dateert uit 2004, zo hoog op de affiche geprogrammeerd stond (ook in 2009 waren ze trouwens present op TW Classic). Maar het is en blijft een van de meest succesvolle groepen uit Engeland van de voorbije jaren. Want alle vier de studioalbums (en ook de EP ‘Night Train’ uit 2010) kwamen meteen binnen op de eerste plaats van de hitlijsten in het Verenigd Koninkrijk.
Ook al is bassist Jesse Quin sinds 2011 als volwaardig groepslid opgenomen, het handelsmerk en episch centrum van Keane blijven de pianocomposities van Tim Rice-Oxley (die daarbij meermaals de pianoklanken zodanig vervormt alsof men de indruk krijgt echte gitaren te horen). Voeg daarbij het typische stemgeluid van Tim Chaplin en men heeft meteen een beeld van de ingrediënten die Keane tot zo’n succes maken.
De set die ze brachten had veel weg van een ‘best of’. Er werd nog rustig gestart met « You Are Young » van het vorig jaar uitgebrachte ‘Strangeland’ maar met « Bend And Break », « Everybody’s Changing », « Is It Any Wonder? », « This Is The Last Time », « Somewhere Only We Know » en de gebalde afsluiter « Crystal Ball » volgde de hits elkaar in een sneltempo op. Afgaand op het applaus lijken ook de nieuwe nummers « On The Road », « Silenced By The Night » en « Sovereign Light Café » dezelfde weg op te gaan.
Er was ook aandacht voor enige rustmomenten als « We Might As Well Be Strangers » en « Bedshaped » (waarbij op de zijdelings schermen de zonsondergang mooi in beeld werd gebracht en voor een aparte sfeer zorgde).
Keane verkeerde in topvorm en er werd mooi gemusiceerd en gezongen (Chaplin was opnieuw goed bij stem en heeft zijn problemen ver achter zich gelaten zoals we vorig jaar reeds konden vaststellen op Pukkelpop). Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat de nummers allemaal zo gepolijst en afgewerkt klonken waardoor het nooit echt beklijvend werd.
Setlist:
You Are Young / Bend And Break / On The Road / We Might As Well Be Strangers / Nothing In My Way / Silenced By The Night / Everybody’s Changing / A Bad Dream / Is It Any Wonder? / This Is The Last Time / Somewhere Only We Know / Bedshaped / Sovereign Light Café / Crystal Ball

Bruce Springsteen & The E Street Band (****1/2)
Beklijvend is dan weer een understatement als we het hebben over het concert dat afsluiter Springsteen met zijn E Street Band gaf.
Tien minuten eerder als voorzien (onmiddellijk na het concert van Keane werd zelfs meegedeeld dat Springsteen er zodanig veel plezier in had dat hij een halfuur eerder zou beginnen aan de set) werden meermaals de woorden “Can You Feel The Spirit?” vanuit de coulissen gescandeerd.  Het was Springsteen zelf die als een leider van een gospelkoor meteen duidelijk maakte dat het publiek zich één mag voelen met de groep. Het is al langer geweten dat Springsteen tijdens zijn concerten steeds een innige band met zijn publiek onderhoudt maar in Werchter werden qua betrokkenheid alle registers opengetrokken toen hij reeds  meteen bij de eerste noten van opener « Spirit In The Night »  het podium afdaalde om de eerste rijen fans te gaan begroeten en te omhelzen. Weinigen doen hem dit na.

Meteen zat de sfeer er in en betekende het startsein van een bijna drie uur durende set die geen enkele (maar werkelijk geen énkele) inzinking zou kennen.  
« Badlands » bruiste van energie en werd massaal meegezonden alsof het een eigen hymne betrof en « Death To My Hometown » en « We Take Care Of Our Own » klonken door hun maatschappijkritiek niet enkel tekstueel bijzonder scherp maar werden ook snedig gebracht.
Sinds enkele jaren is het tijdens een concert van Springsteen gemeengoed geworden dat het publiek verzoekjes mag richten waarna er dan enkele worden uitgekozen. In Werchter viel de keuze op twee grote knuffeldieren, een beer en een eend om precies te zijn, die respectievelijk  pancartes vasthielden met als opschrift « Jailhouse Rock » en « Man’s Job ».
Dit gaat steeds met heel wat spontaniteit gepaard zodat wie deel uitmaakt van The E Street Band een uitstekend muzikant moet zijn omdat men honderden nummers moet kunnen inspelen als erom gevraagd wordt (vaak zelfs door Springsteen zelf). Het verwachte moment houdt aldus ook een mogelijks onverwachte factor in. Dit bleek nog maar eens toen Springsteen nog snel de groep toeschreeuwde in welke toonaard « Jailhouse Rock » moest worden gespeeld en bij « Man’s Job » was er een coördinatieprobleempje toen Curtis King als tweede zanger nog even wou doorzingen terwijl Springsteen al opnieuw de intentie had om over te nemen. Geen zure blik of vermanende woorden werden uitgewisseld. Integendeel, er verscheen een glimlach op het gezicht van Springsteen. Of hoe een perfectionist ook relativerend kan zijn. Toen ook de achtergrondzangeressen Cindy Mizelle en Michelle Moore kwamen meedansen, werden ze na afloop op een kus getrakteerd.
Vervolgens mocht ook Ben Harper zijn opwachting maken om op fraaie wijze « Atlantic City »  op akoestische gitaar mee te begeleiden en te zingen. Dat ook hij onder de indruk was van deze opportuniteit, viel duidelijk te merken.
Na « Wrecking Ball » en « Hungry Heart » waarbij Springsteen nog maar eens zijn fans met een bezoekje ging vereren,  was er een kippenvelmoment toen Springsteen « The River » via mondharmonica inzette en aangevuld werd door secuur gitaarwerk van ‘Little’ Steven Van Zandt. Het blijft een classic pur sang.
Die andere gitarist, Nils Lofgren, liet zich tijdens « Youngstown » niet onbetuigd en gaf een solopartij van jewelste. Een kunstje dat hij herhaalde tijdens het uitmuntende « Murder Incorporated » waarna ook Springsteen en Little Steven beurtelings enkele straffe riffs uit hun polsen schudden.    
« Darlington County », « Bobby Jean » en « Shackled And Drawn » (waarbij Cindy Mizelle haar vocale troeven mocht uitspelen tijdens een gospelstukje) waren de voorbode van een prachtig moment waarbij Springsteen tijdens « Waitin’ On A Sunny Day » een 13-jarig meisje een handkus gaf om haar vervolgens uit het publiek te plukken zodat zij met hem op het podium kon meezingen. Vertederend was toen Springsteen haar zachtjes in de armen nam en haar helemaal persoonlijk terug bij haar moeder bracht.
« The Rising », « Land Of Hope And Dreams » (inclusief een stukje « People Get Ready » van Curtis Mayfield)  en « Follow That Dream » (na vele jaren afwezigheid terug live opgepikt) brachten wat rust in afwachting van het trio « Born In The U.S.A » (inclusief een 80’s klinkende synthesizer bespeeld door Charles Giordano en op het einde een ritmisch strakke drumpartij van Max Weinberg), « Born To Run » (waarbij Jake Clemons nog maar eens bewees uit hetzelfde goede ebbenhout te zijn gesneden als zijn betreurde oom) en « Dancing In The Dark » (de synthesizers op de studioversie werden vervangen door een blazerssectie). Net zoals in de bijhorende clip waar Springsteen actrice Courteney Cox uit het publiek tilde om met hem mee te dansen, werden er nu zelfs drie dames op het podium gevraagd. Eentje had via een pancarte aangegeven te willen dansen met Lofgren, een andere met Jake Clemmons en de dame die met Springsteen mocht dansen was helemaal aangedaan toen ze na ruim dertig concerten van hem te hebben gezien, haar droom werkelijkheid zag worden.   
Via « Tenth Avenue Freeze-Out » werd door middel van foto’s op de zijdelingse beeldschermen een innemende ode gebracht aan twee te vroeg overleden groepsleden,    Danny Federici (2008) en Clarence Clemons (2011).
De finale bestond uit « Twist And Shout » (cover van The Top Notes maar beter bekend in de versie van de Isley Brothers) en een via blazerssectie en percussie conga-uitvoering van « Shout » (eveneens Isley Brothers). Het mooiste werd misschien wel tot het laatst opgespaard toen Springsteen helemaal solo op gitaar « Thunder Road » bracht. We zagen eerder tranen van geluk maar nu rolden er bij vele fans ook tranen van ontroering over de wangen.  

De Belgische passage van Springsteen tijdens zijn ‘Wrecking Ball Tour’ was er opnieuw eentje om te koesteren. Het klinkt misschien wat oneerbiedig maar met alle respect voor de andere groepen op de affiche: hoewel sommigen sterk uit de verf kwamen, leek Springsteen iedereen te degraderen tot tweedeklassers.
Wat we ook zo fantastisch vinden is dat Springsteen muziek en sfeer opnieuw voor zich liet spreken. Het zijn steeds de muzikanten die het doen (iets wat we een tweetal weken terug ook bij Leonard Cohen zagen). Van een uitgebreide lichtshow, acrobatie of verkleedpartijen werd geen gebruik gemaakt en als er al vuurwerk te noteren viel, dan was dit opnieuw afkomstig van Springsteen en zijn E Street Band (die trouwens door toevoeging van een blazerssectie, een tweede percussionist en zangeres de grootste samenstelling ooit kende). 

Dat we dit concert geen vijf sterren toebedelen, heeft niet zozeer te maken met de muziek die we hoorden. Door de festivalformule moest een strak tijdschema aangehouden worden opdat  iedereen die gebruik wenste te maken van extra bussen en nachttreinen (perfect georganiseerd trouwens) ook thuis geraakte. Dit impliceerde dat het vertrouwde ‘meer dan drie uren concerteren’ hier niet aan de orde was en er dus nauwelijks ruimte overbleef voor extraatjes in de zin van b-kantjes of vergeten albumtracks. Maar ach, het publiek werd ruimschoots verwend en kon ‘the spirit’ voelen. En daar was het allemaal om te doen.
Slotsom, wie van rockmuziek houdt en durft te stellen dat een concert van Springsteen hem of haar totaal onberoerd laat, kent en voelt niks van muziek. Dit is een straffe uitspraak maar geheel op zijn plaats want het was dan ook een straffe krachttoer die The Boss liet zien.   
Setlist:
Spirit In The Night / Badlands / Death To My Hometown / We Take Care Of Our Own / Jailhouse Rock / Man’s Job / Atlantic City (Ben Harper als gastmuzikant) / Wrecking Ball / Hungry Heart / The River / Youngstown / Murder Incorporated / Darlington County / Bobby Jean / Shackled And Drawn / Waitin’ On A Sunny Day / The Rising / Land Of Hope And Dreams / Follow That Dream / Born In The U.S.A. / Born To Run / Dancing In The Dark / Tenth Avenue Freeze-Out / Twist And Shout / Shout / Thunder Road (solo)

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter

Cactusfestival 2013 - zondag 14 juli 2013 – Topdag voor Belgisch Erfgoed!
Cactusfestival 2013
Minnewaterpark
Brugge

Of het aan het schitterende weer, of aan de Belgische top line-up, met SX, Balthazar en dEUS, lag, weten we niet, maar in ieder geval kon Cactus op dag drie het bordje Uitverkocht ophangen, met lange rijen aan de ingang tot gevolg, en een Minnewaterpark waar het toch wel even zoeken was naar een plaatsje om je neer te vlijen. De organisatie zal bijzonder blij geweest zijn na de uitgeregende weekend van vorige editie, waar afsluiter  Yeasayer enkel de die-hards waaronder Bibi kon verblijden met hun derde, maar onderschatte album ‘Fragant World’, terwijl het typische zonzoekende en kroostrijke Cactus-publiek al lang droge kleren was gaan opzoeken.

Prachtig weer dus, ideaal voor een ijsje of een mojito, en terwijl iedereen van de zon aan het genieten was, mocht Portico Quartet, een Engels, jawel viertal, de soundtrack verzorgen. Op het wereldwijde web wordt dit instrumentale gezelschap veelal in de jazz-hoek gecatalogeerd, wat ook wel logisch is als je Quartet in je groepsnaam opneemt, maar het is niet omdat je toevallig sopraan en tenorsaxofoons aanwendt, dat je daarom het jazz-etiketje moet opgeplakt krijgen.
Wij hoorden eerder live gespeelde, instrumentale elektronica: het begon traag, met soundscapes en ruis à la Trentemöller, luistermuziek die wat aan het zonnende Cactuspubliek voorbij ging, maar dan vielen er sub-bassen in à la James Blake, zonder dat het ooit zo ontoegankelijk en experimenteel werd als bij deze boomlange Brit . (Sorry Een journaal, maar als je Blake op Werchter verstilde schoonheid toedicht, dan heb je duidelijk maar een nummertje meegepikt, zonder oordoppen was die niet te doen).
De klankkastarme contrabas werd zowel als rollende bas en als strijker aangewend en het hoge geluid van de sopraansax deed mij bij momenten terugdenken aan Tanita Tikaram (hoewel die een hobo gebruikte op haar succesnummers). Na een halfuur probeerde Portico Quartet een clubsfeertje op te bouwen, de beats per minute schoten de hoogte in, en we kregen elektronica zoals Thom Yorke die samen met Modeselektor maakt, maar het publiek reageerde amper. In een donkere clubtent zou dit een stuk beter gewerkt hebben, misschien was het ook omdat er op het podium weinig gebeurde, een aantal gastzangers of danseressen zou misschien geholpen hebben om een festivalpubliek beter te bespelen. 
Wij vonden het heel goed, zeker naar het einde toe, toen ze ook een gitaar in de strijd gooiden, en ze naar een mantrale climax toewerkten.

Kortrijk outrockt Gent geweldig tegenwoordig, en SX kreeg vandaag een mooie plaats op de affiche na hun Cactusdebuut vorig jaar. Toen moesten ze nog naar Amerika vertrekken om hun debuut ‘Arche’ op te nemen, nu was het drummen op de planché vóór het Cactuspodium. Zangeres Stefanie Callebaut stond centraal achter de keyboards onder de gouden ‘Arche’-bol, drummer Jeroen Termote links (opvallend veel acts hadden hun drums daar gezet vandaag) en Benjamin Desmet op gitaar en keyboards stond rechts.
Sx begon goed, met de single “Gold”, maar al gauw verknoeiden de te luide bassen  het optreden: de op de jaren tachtig geënte synthpop verloor zijn pracht door bassen die zelfs op 25 meter van het podium nog windverplaatsing in je oren veroorzaakten. Callebaut headbangde er stevig op los, maar de publieksreactie volgde niet, behalve dan in de singles “Black video” en “Graffiti”.  De groepssound van Sx is normaal subtiel, maar ook wat afstandelijk, misschien dat dit ook wat speelde. Wellicht was Sx ook niet volledig tevreden over het geluid, in ieder geval kwamen ze niet terug voor een bisnummer, hoewel daar nog ruim de tijd voor was.

De Zweedse Bob Dylan met punk-attitude, ofte The Tallest Man On Earth, mocht daarna het Cactuspubliek overtuigen, gewapend met zijn stem en een batterij gitaren. Als je als solo-artiest een volledig festivalwei kan entertainen, dan heb je veel charisma en goeie songs, anders red je het niet. Kristian Mattson heeft beide, met een sardonische grijns opende hij zijn set met “King of Spain”, gevolgd door “Love is all”. Net als Jake Bugg brengt hij een actuele update van de jonge Bob Dylan, met heel sterke nummers uit zijn albums ‘The wild hunt’ en ‘There’s no leaving now’. Het hoge tempo van de eerste twee nummers wist hij niet aan te houden, maar pareltjes genoeg zoals “1904”, “Revelation Blues” en “The Wild hunt”, en als afsluiter  “Graceland” van Paul Simon er boven op.

Het was weer dringen voor de volgende Belgische band , het Kortrijkse Balthazar. Zelf ben ik niet altijd gepakt door de zangstem van Maarten Devoldere, die het grootste deel van de zang voor zich neemt, maar Balthazar heeft minimaal acht à negen sterke nummers, en er zijn maar weinig bands die dat presteren met nog maar twee albums op hun conto.
Live zijn ze ijzersterk, heel strak, dikwijls groots, enfin, perfect voor de festivals.  Balthazar begon met de grootse samenzang van “Lion’s mouth”,  a la Arcade Fire, en dan volgden “The boatman”, “The oldest of sisters” dat van Alex Turner van Arctic Monkeys had kunnen zijn, “Blood like wine”, waarin de muziek stopte, alle bandleden “Raise your glass” bleven zingen en hun instrumenten de lucht in staken. Kippenvelmomentje, net als in “Shinking ship”  met zijn mooi contrast tussen de vermoeide zang en de opgewekte melodie die er op volgde. Afsluiten deed Balthazar met “Do not claim them anymore”, met die fantastische riff die het nummer op gang trekt. Balthazar heeft op alle Werchter formules gestaan dit jaar, en ook op Cactus bewezen ze een van de beste Belgische livebands te zijn.

Na het Belgische geweld was er verrassend veel volk voor Beach House, die het genre van de droompop heruitgevonden hebben en ondertussen veel navolging gekregen hebben.  Droompop was er altijd al, denk maar aan Cocteau Twins of Mazzy Star, maar als genre met een list aan groepen die hun muziek onder deze noemer presenteren , is het toch iets van de laatste drie jaar. Visueel was er niet zoveel te beleven op het podium, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de muziek, die hoofzakelijk uit de twee laatste albums kwam, ‘Bloom’ (2012) en ‘Teen Dream’ (2010).
Live hebben Alex Scally en Victoria Legrand ook een drummer mee, die ook weer links op het podium stond, en dikwijls de paukenstokken bediende,  zo de subtiliteit van de nummers versterkend.  
Beach House begon er aan met “Wild”, met zijn Ennio Morricone sixtiesgitaarmotief. Beach House gaf ons de Duyster classic “Silver Soul”, het voor het Minnewaterpark toepasselijke “Walk in the park”, en het in al zijn eenvoud prachtige “Zebra”. 
De finale kwam er met “10 mile stereo” en het uitdeinende, aan Sigur Ros en My Bloody Valentine refererende “Irene”.  Het is altijd afwachten hoe de droompop van een band als Beach House op een festival zal onthaald worden, maar dit werkte heel goed op een zwoele valavond.

Iedereen was natuurlijk gekomen voor dEUS, die daarvoor nog nooit op Cactus gespeeld hadden: van de lange als de korte bar was er geen doorkomen meer aan. dEUS 3.0 (met Gevaert, Pawlovski en Misseghers) is een geoliede rockmachine, die er live altijd staan, in tegenstelling tot de vorige incarnaties, waar het dikwijls er op of eronder was, en dikwijls eronder.
 Alleen op de grote podia zoals die van Werchter lukt het niet altijd om de dEUS groove over te brengen, vandaar wellicht ook dat Barman verklaarde dat de kleine festivals, zoals Cactus, de toekomst zijn. dEUS laatste plaat, ‘Following sea’, was al meer dan een jaar uit, dus we verwachtten geen nieuwe nummers en het was dus de vraag of de show vanavond geen doorslagje zou zijn van de shows die we een jaar geleden gezien hadden. Het antwoord kwam al snel, met een vertimmerde en heftige opener  “The architect”, dat altijd wel een opener is op de dEUS shows, maar hier toch een andere gedaante kreeg dan vroeger. Dit zou de constante zijn van de avond, alle bekende nummers kregen een iets andere uitvoering, wat het spannend maakte.
Wat ook opviel vanavond was hoe dEUS  3.0 geen Barman soloshow is, maar een hechte band waarin iedereen zijn nummers heeft om op de voorgrond te treden: zo mocht Alain Gevaert de zang voor zich nemen in “Constant now”, terwijl in andere nummers Klaas Janzoons de zang deed. “Instant street” werd door Barman volledig op elektrische gitaar gespeeld, waar hij vroeger begon op akoestische gitaar en midden in het nummer een gitaarwissel inlaste. Dit nummer was het teken voor een kleine groep licht aangeschoten mannen naast mij om een kleinschalige pogo in te zetten,
”no feet were hurt in the process”. De gitaaruitbarsting op het podium kwam echter niet bij “Instant street”, maar wel bij het daar op volgende “Fell of the floor man”. Daarna kreeg “Little Arithmetics” een elektrische bewerking, met licht andere keyboard en gitaarlijnen.
We zaten ondertussen een dik halfuur in de set, tijd dus om wat gas terug te nemen met het gerapte “Girls keep drinking” en het Franstalige “Quatre mains”. Dan was het tijd voor mijn persoonlijke dEUS 3.0 favoriet, “Sun Ra”  waarin Mauro met zijn van de pot gerukte souldiva geschreeuw de nachttrein op gang trok. Daarop kreeg een andere jazzgrootheid, Charles Mingus, een ode door middel van “Theme from Turnpike”, waarop een gebald “Nothing really ends” het rustpunt was voor een verschroeiende finale: “Bad timing” was het sein voor mijn buren om weer een zatte pogo in te zetten, en toen de eerste noten van “Roses” weerklonken , was het kot (Park) te klein tot ver voorbij de lange bar. “Suds & soda” deed Cactus finaal ontploffen, zelfs de takken van de bomen begonnen heftig over en weer te zwaaien, de groendienst van de stad Brugge zal zich de passage van dEUS nog lang herinneren.

Dag 3 van Cactus was een absolute topdag, met de Belgische bands (Balthazar en dEUS) die heel sterk uit de hoek kwamen, het Rode Duivelsgevoel achterna.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/cactusfestival-2013/

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)

Rock Zottegem 2013 – vrijdag 12 juli 2013 - Zot Rockegem op Rock Zottegem!
Rock Zottegem 2013
Bevegemse Vijvers
Zottegem

Voor het eerst in de 20-jarige geschiedenis was Rock Zottegem vooraf helemaal uitverkocht voor de beide festivaldagen!  Een mooie opsteker voor deze jubileumeditie!

Toen we vrijdagavond de terreinen van de Bevegemse Vijvers betraden waren The Opposites al bezig het publiek te vermaken met hun aanstekelijke mix van rap, hip hop, hardcore en gabber! Rappers Willy en Big2 bespeelden het jeugdig publiek op meesterlijke wijze en kregen zelfs een heuse ‘circle pit’ op gang.  Vroeg in de set zat de recente hitsingle “Slapeloze Nachten” en vlak daarna waren de vroegere succesnummers “Licht uit” en “Broodje Bakpao” aan de beurt, inclusief een hele resem samples, gabber beats, ‘handjes in de lucht moment’ en korte verwijzing naar de band Scooter.
Zottegem brulde, danste en fuifde luid en wild mee, tot groot plezier van The Opposites zelf die duidelijk in hun nopjes waren met deze interactie.  Afgesloten werd met de nieuwe single “Thunder ft. Yellow Claw” waarop het jonge volk voor een laatste keer helemaal loos ging.  Enthousiaste Willy deed nog een heuse stagedive in het publiek en er werd nogmaals op vraag van Big2 een reuze circle pit ingezet.  Je zou haast denken dat Suicidal Tendencies een dag eerder waren gekomen…

Ook de volgende band op het podium bestond uit allemaal Noorderburen, zij het van enkele generaties ouder en met iets meer rockgeluid uit de speaker : Golden Earring!
Leuk detail was trouwens dat zelfs een Nederlander fungeerde als presentator op het festival : Marco Roelofs van de vorig jaar ter ziele gegane Heideroosjes (die in 2012 trouwens nog op de affiche van RZ stonden).
Golden Earring dus!  Het jonge volk had intussen plaats gemaakt voor de ‘iets oudere jeugd’ die ongetwijfeld de hits van hun vroegere helden nog eens live wilden meemaken.  En die hits zorgden inderdaad voor het nodige vuurwerk in de energieke maar vrij korte set van zo’n 11 nummers. “Identical” en “Timebomb” waren slechts 2 opwarmnummers voor het meer gekende werk maar toen kon je al merken dat Barry Hay (65 jaar!) vrij goed bij stem was!    Het waren ook de 2 enige nummers uit de laatste CD van GE : ‘Tits’N Ass’ uit 2012.  “Another 45 miles” werd zoals gebruikelijk gezongen door gitarist George Kooymans (zelfde leeftijd!) en was de ideale voorbode van het fantastische “Twilight Zone” dat door gans de tent galmde!  De generatie rockers van de jaren 70 en 80 herbeleefden met plezier hun uitgangsjaren! “Cadillac”, met live sax on stage, was slechts een tussendoortje voor de volgende batterij wereldnummers van die tijd “When a lady smiles”, “The devil made me do it” en “Going to the run”.  Stuk voor stuk met veel verve gespeeld en op enorm enthousiasme onthaald door het publiek.  Het deed de heren op het podium duidelijk deugd.
Op het einde van de set werd een rustpunt ingebouwd en mochten bassist Rinus zijn kunnen nog eens demonsteren met een lang uitgesponnen solomoment.
Tot slot werd natuurlijk het obligate “Radar Love” ingezet!  Het hoogtepunt van elk Golden Earring concert en een nummer dat sinds 1973 een echte klassieker is!  Ook nu klonk het nummer alweer fantastisch en bleek nog maar eens hoe tijdloos goed het is.  Op Rock Zottegem werd een vrij lange versie gespeeld waarbij drummer Cesar even letterlijk in de spotlight kwam te staan met een uitgebreide solo en rechtstaande bediening van zijn Pearl materiaal.
Als toegift haalde de band nog “Holy holy life” vanonder het stof (1971) en het meer gekende “Long blond animal”.  Na een uur zat het erop en gingen de heren op leeftijd ( de band bestaat sinds 1961!) zichtbaar goedgezind van het podium.  Het publiek had gekregen waarvoor het was gekomen en trol al even goedgezind naar een biertent.

Bush was aan de beurt om 22u30.  Eigenlijk kan je beter spreken van Gavin Rossdale en band want sinds de oprichting in 1992 tot op vandaag draait bij Bush alles rond de mediagenieke leadzanger. Benieuwd hoe die gasten het er zouden vanaf brengen en hoe het publiek zou reageren gezien de band toch een aanzienlijke periode (2002 tot 2010) ophield te bestaan.
Vanaf de eerste stappen op het podium was meteen duidelijk dat Gavin Rossdale nog niet veel aan sexappeal en charisma had ingeboet!  De dames op de eerste rij lieten het zich welgevallen.  Muzikaal was er een groot verschil tussen de recente nummers die geplukt werden van de laatste CD ‘The Sea of Memories’ en de hitsingles uit de jaren 90 van de succesvolle CD’s ‘Sixteen Stone’ en ‘Razorblade Suitcase’.  De eerste nummers waren veel minder gekend en konden maar op een lauwe reactie rekenen, nochtans is “The Sound of Winter” een sterke song.  Maar bij het aanzetten van oa. “Everything Zen”, “Swallowed” en “Glycerine” speelde het publiek er op in , wat luid werd meegekeeld!
Bush speelde strak en stevig en had qua intensiteit nog niets ingeboet tegenover hun succesperiode midden jaren ’90.  Het timbre van Rossdale’s stem was verbluffend intact en zuiver. De cover “Come Together” van The Beatles kon op veel bijval rekenen.  En intussen had mister Rossdale zich onsterfelijk sympathiek gemaakt door zich al zingend tussen het volk te begeven, iedereen te groeten en ook de rolstoelgebruikers een gemeend bezoekje te brengen …
De set werd afgesloten met het nummer “Come Down” en de heren hielden het onmiddellijk voor bekeken zonder toegift.  Al bij al een geslaagd optreden van een band die allicht nooit meer het niveau en de populariteit haalt van hun beginjaren maar toch nog een deftige plaats verdient op menig festival!  Rock Zottegem had dit goed ingeschat!

De heren van dEUS voorstellen hoeft niet meer.  Iedereen weet dat ze momenteel zowat het beste zijn wat België te bieden heeft aan rockbands en ook internationaal het meest kunnen betekenen.
Tom Barman en zijn bende mochten anderhalf uur lang de eerste dag van Rock Zottegem afsluiten (op Dr Lektroluv na) en ze deden dat met verve!  De set was opgebouwd uit opeenvolgende golven van recent werk en singles uit het verleden.  Opener “Architect” zette meteen de toon, gevolgd door “Constant now”.  Barman vertelde dat hij zin had om te dansen maar bleef wijselijk zichzelf en liet het dansen over aan het publiek. “Instant Street”, “Little Arithmetics” en “Fell of the Floor man” passeerden vlot de revue.  Halfweg het optreden was het tijd voor oa. “Quatre Mains” en de Fleetwood Mac cover “Oh well”.  Uit de CD ‘Keep you close’ werd vervolgens het titelnummer gespeeld en het mooie “Ghost”.  Allemaal heel professioneel gebracht zonder veel show en overbodige  franjes.
Bij dEUS komt de muziek duidelijk op de eerste plaats en dat mag ook wel eens tussen de vele acts die soms hoofdzakelijk op het visuele spelen!  Het geslaagde optreden werd afgesloten met een sfeervolle versie van het nummer “Roses” en als klap op de vuurpijl het gekende dEUS anthem “Suds & Soda”.
Zottegem ging nog een laatste keer uit de bol en kon tegen 1u30 terugblikken op een heel fijne eerste festivaldag met lekker weer, veel volk en ambiance en sterke mix van bands op het podium!
Het wordt allicht een hele uitdaging om volgend jaar beter te doen maar we zijn al lang tevreden met een status quo!  Dikke pluim alvast voor de organisatie!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-zottegem-2013/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem