We Lost The Sea is een postrock sludgeband uit Sydney. In juli 2010 kwam hun eerste plaat ‘Crimea’ uit. Begin december dit jaar gaven ze een releaseshow van hun tweede plaat ‘The Quietest Place On Earth’ in New South Wales Ze worden vergeleken met Mogwai, Sigur Ros en Isis.
De titel van hun nieuwe plaat kwam voort uit het lezen van een interview met Joseph Kittinger, een Amerikaan die in de jaren ’60 het record voor de langste skydive op zijn naam mocht plaatsen. Deze ervaring omschreef Kittinger als ‘The Quietest Place On Earth’. Net als Joseph zijn de zeven bandleden van We Lost The Sea gefascineerd door de ruimte en de diepste zeeën.
Dit hoor je ook duidelijk in hun muziek die vaak begint met een melodieus ritme om dan uit te barsten in een weidse explosie. We Lost The Sea vuren atmosferische golven op je af die overgaan in een droge, koude Tramontanawind en je meevoert naar de diepste geheimen van de oceaan.
Als heersers der atmosferen nemen ze je in elk nummer mee naar een imaginaire plaats die zowel donker als licht aanvoelt.
Voor de eerste keer schreef We Lost The Sea een nummer voor een vrouwelijke stem, ook meteen het enige nummer die een meer tragische emotionaliteit oproept bij de luisteraar. Inspiratie voor “Nuclear City” kwam voort uit de kernramp van Tsjernobyl die in 1986 plaatsvond en de foto’s die op internet te vinden zijn over het amusementspark die op de dag van de ramp zijn deuren zou openen. Het contrast tussen de vreugde van een amusementspark en de donkere dag die toen op Tsjernobyl neerstreek wordt in dit nummer weergegeven door de stem van Bel.
Hun plaat kan je beluisteren op http://welostthesea.bandcamp.com/
The Quietest Place On Earth - We Lost The Sea - Heersers der atmosferen
Bestaat er zo iets als het perfecte live album ? Dit hier komt alleszins enorm dicht in de buurt. ‘Celebration’ is de schitterende live registratie van het legendarische reünie optreden die Led Zeppelin gaf in 2007. U weet wel, het éénmalige evenement waarvoor miljoenen mensen een ticket trachtten te bemachtigen maar waar uiteindelijk amper 20.000 gelukkigen present konden zijn.
Dit is ongetwijfeld de beste Led Zeppelin live registratie ooit. Live platen als ‘The Song Remains The Same’, ‘How the West was won’ en ‘Live at the BBC’ zijn ook onmisbaar, maar nu zitten we met een tamelijk volledige compilatie (met de nodige aandacht voor het fantastische ‘Physical Graffiti’) waar tenminste geen songs op staan die de twintig minuten grens overschrijden.
De oudjes Page, Plant en Jones, aangevuld met drummer Jason Bonham (papa al een tijdje dood) zijn hier enorm sterk op dreef. Robert Plant haalt misschien niet meer de hoogste noten maar lost dit perfect op door het niet hopeloos te proberen en gewoon de songs hun gang te laten gaan. Jimmy Page toont dat hij, en hij alleen, de beste nog in leven zijnde gitarist is (Hendrix was buiten categorie), John Paul Jones zorgt voor de groove en Jason Bonham haalt het onmetelijk hoge niveau van vader. De onsterfelijke songs staan allemaal in een ultieme en al even onsterfelijke versie op dit album.
Tot onze grote spijt was het concert een eenmalige gebeurtenis (wij droomden luidop van een Europese tour) maar net daarom is dit zo een uniek document. De heren wisten zelf dat dit een unicum zou worden en ze hebben er al hun bloed, overgave en muzikale klasse ingepompt.
De laatste stuiptrekking van Led Zeppelin was misschien wel de meest fenomenale.
Patrick Watson, muzikaal talent uit Canada, brengt fascinerend materiaal. We waren eerder al onder de indruk van ‘Close to Paradise’ en ‘Wooden arms’. ‘Adventures in your own backyard’ is een muzikale speeltuin; de songs zijn fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen , die balanceren tussen ingetogenheid en extravertie, gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeien, ondergaan verrassende wendingen, zwellen aan en worden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Het zijn prachtige muzikale motiefjes , met oog voor detail.
Een verzameling aan instrumenten , een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem biedt die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Hij neemt het publiek mee op ontdekkingsreis , hun ‘adventures in their own backyard’. We krijgen een enorme variatie te horen. Het startsein wordt gegeven met het intieme , sprookjesachtige “Lighthouse” , bepaald door spaarzame pianoklanken . Het gezelschap bouwt op en brengt een intens, broeierig , breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ , tweede song op de plaat zet die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën .
Continu heb je die slingerbeweging, wat nu net die plaat zo sterk en boeiend maakt , en een reeks parels oplevert als “Step out for a while” , “The quiet crowd” en “Into giants”. Ook zijn er een tweetal filmisch sferische instrumentale tracks ; soundscapes die in de speeltuin rust brengen en alles aan de verbeelding overlaten .
Patrick Watson en z’n Band – iets apart toch - theatrale pracht, bol van wisselende spannende passages … Elegant! Meesterlijk!
Het is een tijdje geleden dat we nog van onze West-Vlaamse Gentenaars hadden gehoord . Eén van de leden was al aanwezig bij Raketkanon en het eigen werk dateert al van 2009 ‘Where wolves wear wolf wear’. Toman, altijd wel goed voor een spitsvondige tekstinbreng van cd – en songtitels, zo te zien . ‘Postrockhits Volume II’ is de nieuwe genaamd , die misschien wel een link vormt met vroeger verschenen materiaal.
Op die vorige cd hadden ze hun postrock al een handige alternatieve draai gegeven en vermijden ze zo een doodlopend straatje met hun sound! Ze baseren zich op Slint, Tortoise, Battles, 65daysofstatic en niet te vergeten ons eigen Belgische de Portables. En op de nieuwe cd wordt de elektronica forser geïnjecteerd.
Tussen de post- en krautrock gaat Toman een eigen weg , en steekt in hun filmisch beeldende broeierige sound nog meer gevoel en dramatiek . 8 nummers deze keer, waarbij best de cd in één ruk wordt beluisterd, met middenin “The wonder of the tortoise tunnel” als hoogtepunt . Ze zijn met elkaar verbonden en vormen op die manier één verhaallijn, een concept. De vocoder vocals vullen aan.
De songtitels en de bijkomende hoesinfo is altijd sprekend bij Toman … ‘This record is intended for evening listening only; if you do listen during the day, we do not guarantee any magic at all’ …
‘Postrockhits Volume II’: met behoud van de postrock traditie en origineel uitgewerkt door de opbouwende repetitieve ritmes, de verrassende wendingen en elektronica input. Toman scoort opnieuw !
The 2 Bears is een zijproject van één van onze Hot Chip mannen, Joe Goddard. Samen met Raf Daddy brengen ze dromerige, zoete en aanstekelijke dancepop , met een discotune , die hier nog best de Eurodisco benadert; we komen dan terecht bij bands als Bronski Beat en de Communards . Materiaal letterlijk met een knuffelbeergehalte . De songtitels liegen er niet om, “The birds & the bees”, “Warm & easy” , “Get together” en “Bear hug” . “Work” kon zo geplukt zijn uit de Hot Chip stal . En in de verte horen we lichte exotische tunes op “Heart of the congos” en het sterke “Church”. Een Orbital soundscape komt het best tot z’n recht op het semi- instrumentale “Increase your faith”.
…Mooi sluiten ze af met “Hey now hey now , let’s get up together”, een knus gevoel en samenhorigheid … Da’s nu net 2 Bears …
Het uit Brussel afkomstige Alpha 2.1 is toe aan de tweede cd ‘Eternity’, die ‘Infinity’ opvolgt. Het gegoochel in woorden wordt bij deze elektronica techneuten omgezet in oude en eigentijdse elektronica, electropop , niet vies van punkfunkritmes . Heerlijk frisse indietronica, die ergens hangt tussen het Britse Metronomy en ons eigen Goose , geleest op warme vocals op z’n Gabriel Rios .
Dromerige en bezwerende songs met beats’n’bleeps en een aanstekelijke groove . Alpha 2.1 overtuigt …
De Orangerie was een beetje te groot voor de soloshow van Ben Gibbard, de zanger van Death Cab for Cutie. Gibbard trouwde in 2009 met de actrice Zooey Deschanel, die je misschien kent van de serie ‘Weeds’ of van de romantische komedie ‘(500) days of summer’. Eind 2011 scheidden de twee, maar het solodebuut ‘Former Lives’ is zeker geen break-up plaat, want ze bevat nummers die de laatste acht jaar geschreven geweest zijn. De single “Teardrop windows” wordt veel op Radio 1 gedraaid, maar vreemd genoeg niet op Studio Brussel.
Gibbard bracht vanavond een bloemlezing uit die solo-cd, en liet ook nummers uit bijna elke Death Cab for Cutie plaat passeren. Enkel begeleid door een akoestische gitaar of in het tweede deel van het optreden, door een piano, kwam de focus vooral op de rake teksten te liggen.
Gibbard weet pareltjes van songteksten neer te pennen, in twee, drie zinnetjes weet hij een heel universum op te roepen, en dat is enkel aan de grote songschrijvers gegeven. Om maar een voorbeeldje te geven uit “Grapevine fires”, dat hij opnieuw moest beginnen wegens een lelijke hoest, (die hij aan de rookmachine verweet): “The wind picked up, the fire spread, the grapevine seemed left for dead, the northern sky looked like the end of days. The wake up call to a rented room, sounded like an alarm of impending doom”.
Ook de nummers zelf bleven akoestisch overeind, wat ook al op de kwaliteit duidt. Tot mijn grote verrassing zaten er ook een aantal nummertjes van The Postal Service in de set, de indietronica-samenwerking met Jimmy Tamborello (D-NTEL) uit 2003,
‘Such Great Heights’ en het op D-NTEL’s plaat verschenen ‘Dream of Evan and Chan’ (over Evan Dando en Chan Marshall).
Ook een nummertje dat Gibbard nog met Arne Van Peteghem schreef, kwam vanavond aan bod voor zijn ‘great friend from Antwerp’. Hoogtepunten van de avond waren natuurlijk de Death Cab-singles zoals “Cath”, “Title and registration” en “Soul meets body”, dat akoestisch een heel ander jasje aangemeten kreeg. Gibbard sloot af met de Duyster-klassieker “The District sleeps alone tonight”, en alleen al daarvoor was het de moeite om naar de Botanique af te zakken. Bij het laatste couplet van dit nummer, snokte Gibbard de kabel uit zijn gitaar, en ging gewoon onversterkt verder. Het begint een traditie te worden, eerder zagen we dat al Patrick Watson, School is Cool en The Low Anthem doen. Al deze artiesten proberen op die manier een intiemere band met het publiek op te bouwen, en het onderscheid publiek/performer op te heffen.
Het soloconcert van de 36-jarige Gibbard slaagde daar ook in vanavond, en dat maakte ons blij. Soms is de simpele aanpak de meest overtuigende.
Setlist
Sheppard’s Bush lullaby; Such Great Heights; Oh Woe; Roads dont move; Title and registration; Dream song; Cath ; Destination; Grapevine Fires ; Evan+Chan; Something’s Rattling; Lady Adelaide; Do better ; Duncan, where have you gone; Unobstructed views ; Friction; Soul Meets Body ; Teardrop windows; Crooked teeth ; Home; District
Organisatie: Botanique, Brussel
De opkomst voor deze Night Beats lag verrassend hoog. Zou de nieuwe lichting garagerockers onder impuls van een Ty Segall en Thee Oh Sees dan toch voor een bescheiden revival kunnen zorgen?
Acid Baby Jesus, een vijftal uit Athene dat een plaat uit heeft op Slovenly Recordings en reeds verschillende keren in ons land te gast was, mocht deze avond openen. Rammelende psych rock, die je nog het best zou kunnen omschrijven als Black Lips on acid, werd ons deel. Daarnaast hoorde ik ook een paar keer de lome ritmes van Demon's Claws (beide bands kennen elkaar goed, vandaar misschien?) terwijl enkele meer psychedelische stukken dan weer de vroege Pink Floyd lieten herleven.
Vooral wanneer het zoemende orgel de vrije loop werd gelaten kon Acid Baby Jesus (aan die naam wen ik nooit) het verschil maken. Helaas waren er enkele slaapverwekkende nummers in de set geslopen terwijl de heren er zelf ook niet bijster fris uitzagen. Getekend door de Griekse crisis?
Gelukkig vonden ze naar het einde toe hun tweede adem en werd er een versnelling hoger geschakeld om af te sluiten met een klodder spetterende spacerock.
Night Beats, uit Seattle, Washington, vonden hun groepsnaam bij Sam Cooke, van wie één van zijn beste platen ‘Night Beat’ heette en met een beetje goeie wil hoor je ook wat soul in hun psychedelische garagerock. Maar wat we absoluut zeker hoorden in De Zwerver was een onmiskenbaar sixties-geluid.
Ik maakte me meermaals de bedenking dat de groep die voor me aan het spelen was één van die obscure groepjes uit die fameuze ‘Nuggets’-verzamelaar had kunnen zijn. Iets wat me zeker niet ongelukkig stemde. Bovendien klonken ze nooit echt retro want die sound wisten ze toch een eigentijdse draai te geven en speelden ze uitsluitend eigen werk.
Covers hebben ze trouwens absoluut niet nodig want precies die eigen, stuk voor stuk, sterke songs als "Puppet on a string" en "Dial 666" (missers hoorde ik niet) zijn net hun grootste troef.
Danny Lee Blackwell zong met een licht huilende stem terwijl hij voortdurend op gitaar schitterde : nooit het grote gebaar of overdreven distortion maar steeds subtiel de juiste klankkleur opzoekend. Voeg daarbij de scheermesscherpe ritmesectie - James Traeger op drums en Tarek Wegner op bas - en het plaatje klopt perfect. Blackwell was bijzonder gefocust wat interactie met het publiek in de weg stond. Alleen de bassist deed al eens een bescheiden poging om een grapje te maken.
De muziek moest dus volstaan en dat deed ze zeer zeker! Alleen al om het bisnummer had ik de verplaatsing naar Leffinge willen maken. Het lange en wonderlijke "The other side", een nummer vol tempowisselingen dat het publiek meermaals op het verkeerde been zette en waarin Blackwell op het einde nog eens alles uit zijn gitaar mocht persen. Vreemde song die qua opbouw wat progrockallures had maar niettemin een majestueuze afsluiter.
Toch één kleine "smet" op dit schitterende optreden : toen Danny Lee Blackwell het podium verliet griste hij zowaar mijn verse pint, die ik net op datzelfde podium had gezet om nog eens te applaudisseren, mee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-4-12-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Alle oude rockers verzamelden maandagavond in Vorst om de gekende rockiconen Deep Purple nog eens aan het werk te zien in eigen land…en hoe!
Het voorprogramma werd verzorgd door de Belgische formatie Cowboys & Aliens die een set van zo’n 30 minuten speelden met nummers uit hun laatste langspeler ‘Language of Superstars’ (2005) en hun recente EP ‘Sandpaper Blues Knockout’ (2011). De mannen van C&A kweten zich op zeer verdienstelijke wijze van hun opdracht ondanks de vrij lauwe reactie van het publiek.
Dat publiek was logischerwijze duidelijk voor een band van een ander kaliber gekomen! Klokslag 21u00 zette de klassieke intro in en kleurde het podium letterlijk paars. Een enthousiaste menigte verwelkomde mister Gillan, Glover & Co op zeer hartelijke wijze.
Aan één stuk werden nummers als “Fireball”, “Into the Fire” en “Hard lovin’ Man” met veel energie en snelheid door de speakers gejaagd … Het geluid was opperbest en Ian goed bij stem!
Wat een prestatie van een kerel van bijna 68 jaar! En wat gezegd over de muzikanten die stuk voor stuk tussen de nummers door hun persoonlijk ‘moment de gloire’ kregen en elk, sologewijs, de toeschouwers nog eens mochten overtuigen van hun absolute topklasse!
Na de keyboardsolo van Don Airey (met subtiele verwijzing naar Jacques Brel) was het tijd voor een zalig trio van “Perfect Strangers”, “Space Truckin’” en het obligate en nog altijd fantastische “Smoke on the Water”.
Het publiek smaakte duidelijk het optreden van hun (jeugd)helden en werd getrakteerd op enkele covers als toegiften : “Green Onions” en “Hush” (Billy Joe Royal). Na de bass solo van Roger Glover werd het optreden afgerond met “Black Night” en in ‘die black night’ keerde de menigte daarna tevreden huiswaarts!
Heel fijn optreden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/deep-purple-3-12-2012/
Organisatie: Live Nation
Ik denk niet dat wij u Arno nog moeten voorstellen. De man is een begrip, een fenomeen, een icoon. De laatste keer dat we hem aan het werk zagen op het Leffingeleurenfestival in 2011 schreven we nog dat hij aan herbronning toe was. Onze welgemeende ekskuses daarvoor, want nu blijkt dat wij toen gewoon pech hadden en getuige waren van een uitzonderlijk zwak Arno concertje. Als u net als ons het legendarische Arno portret in ‘God en Klein Pierke’ gezien heeft, dan zal u weten dat een niet nader bepaalde dosis whisky daar voor iets tussen zat. Vergeven en vergeten dus, want op vandaag staat hij er, en hoe !
Wij hebben zo een vermoeden dat Arno in Frankrijk nog meer op handen wordt gedragen dan bij ons. In België valt men vooral voor de sympathieke rocker annex drinkebroer, in Frankrijk prijst men Arno ook en vooral omwille van zijn kwaliteiten als chansonnier.
De liefde is wederzijds, Arno houdt van het Franse publiek, hij voelt zich thuis op het podium in Lille en ontpopt zich tussen de songs door als een ware comédièn. Hij haalt de ene na de andere sappige anekdote op, en dat in zijn typisch gebroken Arno Frans inclusief het onvermijdelijke gestotter, wat in zijn geval eerder een sympathieke meerwaarde lijkt te zijn. De man is in zijn nopjes, hij is entertainend en geestig, trekt allerhande rare smoelen en straalt bakken vertrouwen uit. Kortom, Arno is volop Arno.
Vooral Arno le chanteur is hier in bloedvorm, hij croont prachtiger dan ooit tevoren in hemels mooie ingetogen songs als “Elle pense quand elle danse”, “Lola, etc” en “Les yeux de ma mere”, drie pareltjes waar de zaal muisstil van wordt.
Ook de rocker in Arno mag volop zijn gang gaan en daarin wordt hij bijgestaan door een werkelijk ultrascherp spelende band met naast ouwe getrouwe Serge Feys een drietal gedreven en schitterende jonge muzikanten (Arno heeft in lang niet zo een goede gitarist gehad). Zo krijgen de songs uit het nieuwste album ‘Future Vintage’ een boost van jewelste. Die plaat is alweer een bont allegaartje van rock en chanson, en dat vertaalt zich knap op het podium. Songs als ondermeer “Ca plane pour nous”, “Quand les bonbons parlent” en een stevig “Show of live” moeten niet onderdoen voor de klassiekers.
Arno bezingt ook uiterst mooi zijn geboortestad in een subliem “Comme a Oostende”, nog zo eentje die kippenvel veroorzaakt.
Uit de TC Matic periode komt de immer gejaagde klassieker “Que Passa ?” en natuurlijk “Oh la la la” en “Putain Putain” die hier beiden in een geslaagd nieuw kleedje zijn gestoken. Opmerkelijk trouwens hoe de Fransen weten mee te zingen hoe hun kleintje ook verre schiet.
Verder is er spetterende rock met een vurig en heet “Ratata” en de snijdende Beefheart song “Hot Head” waarin Arno zijn harmonica uithaalt en ter plaatse de blues heruitvindt. En natuurlijk is er volop ambiance met “Je veux nager” en “Bathroom Singer”.
De Fransen eten uit Arno zijn hand, maar dat heeft hij ook verdiend, want vanavond is hij niet minder dan schitterend.
Ga dat zien, beste mensen, wanneer hij met zijn gevolg begin 2013 door België toert, want het is meer dan de moeite. De AB is al twee avonden volgeboekt, waag dus snel uw kans voor één van de andere concertjes (Gent, Leuven, Brugge, Antwerpen, Kortrijk,…)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-3-12-2012/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Sonic City Festival 2012 – curated by Suuns - Na duizenden jaren brengt Swans het sjamanisme terug naar Kortrijk
Sonic City Festival 2012
Kreun
Kortrijk
Het Sonic City Festival is een jaarlijks terugkerend festival, georganiseerd door de Kreun. Het concept blijft onveranderd : een curator wordt aangesteld om de line up van het festival samen te stellen. Dankzij dit concept wordt elke editie van Sonic City uiteraard totaal anders. Een nieuwe look, een ander perspectief, verrassende keuzes en een enorme muzikale diversiteit. Na Millionaire ('07) en Dalek ('09), Deerhoof ('10) en Liars ('11) werd het festival dit jaar gecureerd door de Canadese band SUUNS. Wederom koos De Kreun voor een band met een bijzonder eclectische smaak, zodat ook de line up barst van de verscheidenheid. Met o.m. Swans, Suuns, Tim Hecker, Demdike Star, Each Other, BEAK> en Fuck Buttons.
Sfeerbeelden dag 1 en dag 2 : http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/
review dag 2 – zondag 2 december 2012
Vorig jaar in februari waren we redelijk onder de indruk van Suuns, en de programmator van De Kreun was dat blijkbaar ook, want Suuns mocht dit jaar curator zijn van het tweedaagse Sonic City festival. Wij kozen voor de zondag, met als voornaamste act natuurlijk Swans, die met hun nieuwe album ‘The Seer’ in vele eindejaarslijstjes zal opduiken. Swans zou twee uur optreden vanavond, waar de meeste bands die op zondag speelden maar een halfuur mochten optreden.
Het festival begon redelijk vroeg op zondagmiddag, maar wij pikten in bij Clinic. Deze Liverpudlians kenden we nog van hun album ‘Walking with thee’ (uit 2002), waar ze heel avontuurlijk een Engelse interpretatie gaven aan The Pixies ten tijde van ‘Surfer Rosa’. Sindsdien waren we deze band echter uit het oog verloren, en live hadden we ze in tien jaar nog nooit aan het werk gezien. Clinic viel zeker op door hun podiumact, geïnspireerd door The Residents, leek het of de chirurgen van AZ Groeninge op hun vrije dag besloten hadden de Kreun over te nemen: de concertzaal was omgetoverd tot een operatiekwartier, alle bandleden droegen blauwe operatiejassen en ditto maskers, enkel de plastic handschoenen ontbraken.
Clinic deed dus zijn naam eer aan, en ook hun muziek was compromisloos, een heel eigen tegendraadse postpunk sound, misschien dat qua attitude The Fall nog in de buurt komt, het orgeltje klonk heel erg ouderwets, en de gitaren waren verdomd raar gestemd. Een harmonica en klarinet zorgden voor een ouderwets new wave geluid, terwijl kapotte beats een heel vervreemdend effect creëerden (Al zullen die blauwe operatiejassen en maskers er ook voor iets tussen gezeten hebben, het was de eerste keer dat ik iemand met een mondmasker op klarinet zag spelen). “IPC” en “Seesaw” stonden op de setlist deze namiddag. Clinic, echt geen voor de hand liggende band. Hun laatste album heet ‘Free Reign’, doe er uw voordeel mee.
We hadden ook nog nooit van Sir Richard Bishop gehoord. Deze Amerikaan komt uit de Arizona punk scene, (zie ook Meat Puppets), speelt al sinds 1979 experimentele rock met Sun City Girls, en treedt sinds een aantal jaren solo op. De man mocht ons een halfuurtje op akoestische gitaar vermaken, en nam ons mee op een reis langs de verschillende continenten: het begon met een Indisch geïnspireerd nummer, de sitargeluiden zoemden op de achtergrond terwijl Bishop op virtuoze wijze op zijn gitaar tokkelde, om dan over te gaan in Engelse folk (Jimmy Page a la ‘The battle of evermore’) en af te sluiten met een door flamenco geïnspireerd nummer.
Tijd om eens buiten een frisse neus op te halen, voor de rokers, en iedereen die een hapje wou eten, had de organisatie het terras omgebouwd tot een loungeruimte, met gasfakkels, een alternatieve platenbeurs, een koffiecaravan en een warme broodjesstand, die welkom was bij deze vriestemperaturen.
Het contrast tussen Sir Richard Bishop en de volgende artiest, kon moeilijk groter zijn. Tim Hecker is een Canadese electronica-artiest, die ambient composities schrijft en dit jaar samen met Daniel Lopatin (Oneohtrix point never) het album ‘Instrumental tourist’ maakte. Hecker trad op in het volledige duister, enkel de lichtjes van zijn apparatuur lieten toe nog iets op het podium te ontwaren. Zijn ambient drones werden doorklieft door belletjes, en het geheel was ook door het hoge volume, een fysieke ervaring waarbij het geluid je omarmde alsof je in een warm bad zat. Digitale droomnoise voor gevorderden, zo kan je het nog best omschrijven.
Beak> was de eerste band van de avond, die meer dan een half uur toebedeeld kreeg. De band van Geoff Barrow, jawel de man van Portishead, bestaat naast Barrow op drums, uit een bassist en een keyboardspeler. Barrow is duidelijk bezeten door geluid, want het duurde een hele tijd voor hij tevreden was met de soundcheck, en ook tussen de nummers door moest de klankafstelling gecontroleerd worden, wat enigszins de vaart uit de set haalde. Beak> haalt schaamteloos zijn inspiratie bij de krautrock van Neu, het was net of we veertig jaar terug gekatapulteerd werden, een donkere, hypnotische, mechanische groove trok zich op gang, bas, drums en vintage keyboard stippelden een epische, maar Teutoons parcours uit, waarop Barrow dan nog eens zong, met toch wel een vrij beperkte stem, die wel iets mee had van Ian Curtis. De laatste twintig jaar, is er wellicht maar een band die iets gelijkaardigs gedaan heeft, en dat is Trans Am. Ondanks de vele pauzes tussen de nummers, was het publiek toch enthousiast.
In 2010, na 14 jaar onderbreking, besloot Michael Gira om Swans weer uit de kast te halen. Zelf liet hij weten dat we dat absoluut niet als een reünie moesten beschouwen, maar gewoon als het beste vehikel om te brengen waar hij nu mij bezig is. Het dubbelalbum ‘The seer’ zal in veel eindejaarslijstjes opduiken, ook al is het allesbehalve een hapklare brok.
Michael Gira, een grijze en gegroefde kop, 58 ondertussen, kwam op in een zwart verfrommeld pak, en een witte cowboyhoed. De man staat er algemeen om bekend geen gemakkelijke man te zijn, en dat bleek ook uit de tijd die hij aan de soundcheck besteedde, hier was duidelijk een perfectionist aan het werk. Toen alle instrumenten naar wens gestemd waren, moesten zijn hemdsmouwen op de juiste manier opgerold en vastgemaakt worden, en toen was alles zo als Gira het wilde, en konden we beginnen.
De man heeft wel gevoel voor humor, hij wist dat hij het publiek heel lang had laten wachten, en wenste het publiek een goeie nacht, zei “See you tomorrow” en liep het podium af. Even later kwam hij dan toch terug, zonder cowboyhoed, en met luide gitaaraanslagen trok Swans zich op gang.
Michael Gira had een aantal karakterkoppen meegebracht, naast een gitarist, bassist en drummer, waren vooral de lapsteel gitarist , Christoph Hahn, (die wel een jongere broer van Gira leek, met zijn grijze sikbaardje en gekreukeld kaki pak) en de percussionist, opmerkelijke verschijningen. Die laatste, Thor Harris, is de drummer van Shearwater, en stond vrijsnel in zijn blote, harige, gespierde bast te drummen, als een woeste Wiki de Viking. Dat de man in het gewone leven timmerman is, was er aan te zien, hoe hij in de ultralange nummers van Swans, op zijn percussie bleef meppen en doorgaan, bewees dat de man over een serieuze fysieke conditie beschikt. Het moet geleden zijn van de passage van Joey Castillo bij Queens of the Stone Age, dat ik nog zo een beest van een drummer gezien heb.
Goed, hoe klonk Swans nu eigenlijk? Wel, dat is moeilijk te omschrijven, in ieder geval is het luid, en zeker een fysieke ervaring. Hoewel Swans uit de New Yorkse ‘no wave’ komt van de jaren tachtig, heeft Gira dat geluid, en ook de meer kale, gothische inslag die hij begin jaren negentig bewandelde, ondertussen verlaten, en is hij nu met andere dingen bezig.
“To be kind” bijvoorbeeld zette in met minutenlange drones, dissonante lelijke klanken, waar na verloop versieringen in opduiken, die door de verschillende muzikanten aangebracht worden, waarna Gira zijn tekst heel langzaam declameerde. Veel steelpedal en reverb in dit nummer, Gira vond hier een soort industriele country uit, en op het moment dat hij zijn armen uitstrekte, had hij wel iets van een oude Indiaanse sjamaan, die zijn voorvaderen aanriep.
Ik ben er nog altijd niet uit of dit nu grootstedelijke blues is, of landelijke, kapotte country op zoek naar de origines van het Amerikaanse platteland. In ieder geval heeft dit weinig van doen met noise a la Sonic Youth, hoewel het dissonant is, gebruiken de Swans traditionele rock en country instrumenten (staafklokken, klarinet, pedal steel), maar het geluid dat ze er uit persen is op zijn minst ongewoon, alsof je de klank in bijtend zuur giet.
In een ander nummer, sloeg Gira minuten lang zijn gitaar aan, voor het nummer eindelijk op gang kwam, maar wanneer het toen vertrokken was, mondde het uit in een catharsis die we lang niet gehoord hadden. Gira bezweerde ons “ I see it all”, en wat hij dan wel zag, was beslist huiveringwekkend.
Eén van de hoogtepunten van de set kwam toen Gira in een van zijn nummers een grote fluim de Kreun instuurde. Ook de percussionist maakte indruk met zijn buisklokken, als Van Quickenborne nog een beiaardier nodig heeft om op een januari zijn burgemeesterschap in te luiden, dan hadden wij hier de juiste man gevonden. Goed na twaalf uur zetten de Swans hun ultieme krachttoer in, met Gira die op mondharmonica zijn laatste duivels bezwoor, indrukwekkend gewoon.
Na het optreden zou Gira nog zijn platen signeren, maar aangezien de Omer al uren uitgeput was, en we nog een lange rit voor de boeg hadden, besloten wij om snel huiswaarts te keren.
Dag twee van Sonic City was heel avontuurlijk, heel veel verschillende bands, elk met hun eigen geluid, die zich kort mochten voorstellen, maar het was toch vooral Swans die indruk maakte, ik denk dat ik niet alleen was met die beoordeling. Volgend jaar in maart (30 maart 2013) in Trix Antwerpen ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sonic-city-festival-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk – Sonic City Festival
… Ergens eind 2010, uit het niets worden we overstelpt met vragen over de Swedish House Mafia. Reden is de single “One” , die inslaat als een bom! In onze zoektocht wie achter deze ‘instant classic’ zit, komen we uit bij drie DJ’s/producers , die al hun strepen in het dancewereldje hebben verdiend . Jawel , het is duidelijk dat hier doorgewinterde vossen achter het project zitten …
Swedish House Mafia is een project van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso. Het gaat snel en hard , want ook de 2de single “From Miami to Ibiza” is op z’n minst een even commercieel succes. Het hek is van de dam ... en als een ‘rollarcoaster’ staan ze op de grootste festivals; in de voetsporen van Underworld, Chemical Brothers , Daft Punk , 2 many DJ’s en Justice staat het trio geprogrammeerd als afsluiter. De singles zorgden ervoor dat ze steeds actueel en hot bleven.
Maar de beste beats duren niet lang , want eind 2012 besluiten de heren er mee te stoppen . Ze zijn uitgekeken op hun succesvol project; de sets op Tomorrowland zijn in ons geheugen gegrift en met deze groots opgezette afscheidstournee 'One last tour' kunnen alle registers nog eens opengetrokken worden . Een nooit geziene spectaculaire show.
Swedish House Mafia is ons niet onopgemerkt voorbijgegaan . Blij dat we er opnieuw bij konden zijn …
Een tot in de nok gevuld feestvierend Sportpaleis is impressionant om te zien! In deze omgedoopte Arena geniet , danst en springt een uitgelaten publiek. We kijken onze ogen uit … Opvallend vanavond ook een internationaal publiek ; veel Zweedse en Britse vlaggen zwierden op de beats’n’bleeps .
Aan de decs warmde en hitste de jonge DJ/producer Otto Knows eerst de menigte op . Die DJ kennen we natuurlijk van die Tomorrowland tune “Million Voices'. In ‘no time’ had hij de hele zaal in z'n greep.
Rond 21.45u brak het Swedish House Mafia moment aan, een imposant wit doek fungeerde als teaser voor de Zweedse DJ’s . “We come, we rave, we love” werd geprojecteerd . En dan stonden de 3 voor een reusachtige ledwall en begroetten ze de losgeslagen menigte. Ze namen plaats aan hun dj booth – gevormd door de ledwall die in 4 stukken evolueerde- en hen op een 5 meter hoog voetstuk plaatste.
Na een lang uitgesponnen intro kwam de eerste knaller, “Greyhound” . Beneden zagen we een kolkende jonge meute! Wat een blitzstart! De ledwall was feeëriek en projecteerde 1001 verschillende visuals, filmpjes, … in allerhande vormen en gedaantes. Meteen een meesterlijk staaltje, sie!
Na de openingstrack werd even gas teruggenomen en kregen we happy dance en house tracks van eigen makelij en enkele classics uit het genre, die het allemaal best spannend hielden. Ze bouwden op die manier hun set op .
Na 45 minuten verdwenen ze even in de coulissen en opnieuw werd een groot wit doek over het podium gespreid. Toen het doek verdween, was dit het sein om het tempo te verhogen en de herkenbaarheid van de eigen hits los te laten … Lichtsalvo's, stroboscopen, vuurwerk en co2 shooters sierden het enorme visuele spektakel en boden nét dat tikkeltje meer aan de show.
“In My Mind”, “Antidote” en ''Save The World” kregen een gepaste outfit, wat een waanzinnig enthousiast Sportpaleis opleverde.
Hoogtepunt was dat de huidige single “Don't you worry child” door duizenden werd meegezongen en opgesmukt werd met de gekende 'sit down en jumps’ . Toen Angello even later de Belgische vlag bovenhaalde en de ledwall zwart, geel en rood kleurde , klonk een oorverdovend gejoel … de apotheose kon worden ingeleid … in de verte hoorden we de begintune van “One” , die crescendo ging en ontplofte . Dit ‘dance anthem’ werd geremixt tot een moddervette , ultracatchy splinterbom.
Kortom , dit was een Topsong . Conclusie: De Swedish House Mafia stond in voor een avondje Topentertainment!
Organisatie: Live Nation en ID&T
Het was vrijdag en de eerste dag van de kerstmarkt in Brussel,zodat we door de file en het zoeken naar een overgebleven parkeerplaats, een stukje later dan gepland in de AB Box toekwamen, in het midden van de set van Joe Gideon & The Shark. Gideon Seifert en zijn zus Viva Seifert, we hebben ze ooit nog gezien op Boomtown, samen met The Archie Bronson Outfit, en toen maakten ze niet echt indruk. Vanavond was dat toch anders, op basis van de halve set die we nog konden meemaken: veel afwisseling, garagerock a la White Stripes en Black Keys, Britse bluesrock met een PJ Harvey inslag, en electronische experimenten. Drumster Viva steekt veel dynamiek in haar spel, en de samenzang tussen broer en zus werkt goed. Joe Gideon heeft net een tweede album uit, ‘Freakish’, ik vond weinig aan hun eersteling, maar op basis van het halfuur dat ik vanavond nog kon meepikken, ga ik dit tweede album zeker eens uit checken.
Geen uitverkochte AB Box voor de hoofdact van de avond, Three Mile Pilot. Begin jaren negentig was deze band uit San Diego, eventjes ‘hot’ in de alternatieve scene. Toen iedereen wat uitgekeken was op de grunge, kwamen zij met een heel nieuw geluid, ‘slowcore’ genaamd, kaal, want enkel met bas, drums en keyboards, maar zonder gitaar, en toch heel dynamisch, ook door de afwisselende zangpartijen van zowel Zach Smith (bas) als Pall Jenkins.
Hun debuut, ‘Na Vucca do lupu’, was een echte cultplaat, die ook veel mee had van dEUS eerste, met veel plaats voor experiment en zangpartijen die heel erg leken op de duetten van Barman en Stef Kamil Carlens zoals die op ‘Worst Case Scenario’ stonden.
Ook Three Mile Pilot’s tweede plaat, ‘Chief Assassin to the sinister’, (uit 1995) was heel erg gegeerd, zodat veel fans zowel de Amerikaanse als de Europese versie van de plaat kochten. Daarna volgde nog een derde plaat,’Another desert, another sea’, in 1997, die minder goed was, waarna de groep er in 1998 de brui aan gaf:
Pall Jenkins richtte The Black Heart Procession op, met veel meer nadruk op piano en electronica in low-tempo nummers , en Zach Smith vormde samen met Rob Crow, Pinback, dat in Belgie heel populair werd, ook door dat ze hun debuut op een sublabel van het Gentse R&S records uitbrachten.
Na tien jaar besloten Jenkins en Smith om terug samen te gaan spelen, en in 2010 brachten ze plots een nieuw album uit, ‘The inevitable past is the future forgotten’, dat we heel erg konden smaken. Dit jaar was er dan een EP, ‘Maps’, die blijkbaar minder goed is en na vijftien jaar, staan ze nu dus terug live in België.
Three Mile Pilot zijn live met vier, naast Jenkins(gitaar) en Smith (bas), een drummer en een keyboardspeler. Jenkins, met zijn pet had hij veel weg van Brian Johnson van AC/DC, begon zonder gitaar, met het rustige “Premonition”, het afsluitende nummer uit ‘The inevitable past if the future forgotten’, en dit album zou vanavond ook de hoofdmoot van de set vormen.
Na deze opwarmer, kregen we de echte 3MP sound te horen in “What’s in the air”, waarin bas en keyboard langzaam opbouwen, waarna het nummer plots losbarst. Anno 2012 is het geluid van 3MP belange zo kaal niet meer, het klinkt warm en organisch, meer in overeenstemming met een band die ondertussen uit veertigers bestaat.
“Still Alive” zette die nieuwe melodieuze lijn door, met een perfecte symbiose tussen de basmelodieen, het keyboardspel en de accenten van de drummer, waarop Jenkins dan zijn zanglijnen lardeert.
“Battle”, een song die je als mission statement kan zien waarom Three Mile Pilot er na meer dan tien jaar terug aan begonnen zijn, begon als de oude 3MP van begin jaren negentig, maar transformeerde dan in een melodieus pianonummertje, dat even goed van Pinback had kunnen zijn. Jenkins worstelde heel even met zijn gitaar, maar eerlijk gezegd hadden we dat niet eens gehoord.
Na een hele brok uit hun laatste album gespeeld te hebben, was het tijd om een aantal nummers uit ‘Another desert, another sea’ te spelen, zoals “Ruin” en “Way of the ocean”, waarin vooral het unieke, uit de duizend herkenbare basgeluid van Smith en de tegen elkaar opbotsende zanglijnen van de twee protagonisten uit de band sprongen. Daarna werd er een versnelling hoger geschakeld, op “Days of wrath” en “Left in vain” begon het publiek al goed mee te headbangen, en dat publiek ging helemaal uit zijn dak toen de cultklassiekers uit “Chief Assassin to the sinister” van stal gehaald werden, iedereen voelde zich plots weer vooraan in de twintig op “97 mt”, “Shang vs Hanger” en “Circumsized”, nummers die menige Scorpio en Gitaargestoord-fuiven kleurden in de midden jaren negentig.
Ja, voor velen was Three Mile Pilot jeugdsentiment vanavond, maar peu importe, het is nog altijd steengoed, en ook met de nieuwe nummers staat Three Mile Pilot er nog altijd.
Wie niet genoeg kan krijgen van het basspel van Zach Smith, kan volgende week naar de Vooruit, want dan speelt Pinback, wij zullen er zijn, u bent toch ook van de partij?
Setlist The premonition; What’s in the air; Still Alive; Battle orgelgeluidjes; Ruin; Way of the ocean; Longest day; In this town I awaken; Days of wrath; Left in vain; Birdy; 97 mt; Shang; Circumsized
Year of no light; Bolivia; One false eye
Organisatie: Ancienne Belgique (ism Toutpartout) ikv Autumn Falls Festival 2012
Met zo een naam zou een mens gaan denken dat het hier de zoveelste extreme dark metal band betreft, niet dus. Zoek het eerder in de seventies.
De Zweedse retro rockers van Graveyard stonden er zelf van versteld dat er zoveel volk was komen opdagen in de Antwerpse Trix. Wij waren niet verwonderd, want na hun vlammende passages eerder dit jaar in de AB Club en in de Shelter van Pukkelpop heeft volgens ons de mond aan mond reclame mooi zijn werk gedaan. Zij die er toen bij waren wisten meteen dat Graveyard een verdomd krachtige live performance weet neer te zetten. Die toegewijde fans hebben zich gewoon vermenigvuldigd.
Natuurlijk moest u liefhebber zijn van potige seventies rock als Black Sabbath, Led Zeppelin, Pentagram en Deep Purple, anders stond u hier mooi voor aap.
Graveyard weet echter spitsvondig om te springen met het genre. De groove van al die bands zit duidelijk in hun muziek vervat, maar de groep houdt de songs behoorlijk kort en laat steeds de potige sound primeren bovenop de vaardigheden van de groepsleden. Geen overbodige ellenlange solo’s dus, hoewel het in de Trix aan snedige gitaaruitspattingen niet ontbrak.
Niet alleen de gitaren waren aan het woord, want wat ons sterk opviel was dat Joakim Nilsson een verduiveld knappe zanger bleek te zijn wiens gruizige stem perfect aansloot bij die gortige retro sound.
Graveyard bleek vanavond typisch zo een band die zichzelf op een podium overstijgt, alles klonk steviger en intenser dan het toch ook al redelijk vettige geluid dat op de platen wordt gehaald. Bij momenten deden ze ons dan ook denken aan hun Noorse collega’s van Motorpsycho, en dat is altijd een compliment.
Graveyard schonk uiteraard de nodige aandacht aan de puike nieuwe plaat ‘Lights Out’, getuige gedreven en stevig rollende songs als “Seven, seven”, “The suits, the law & the uniforms” en een moordend “Goliath”. Ook de meer ingehouden songs van die plaat waren intense hoogtepunten, “Slow motion countdown” en vooral “Hard time lovin’” brachten de betere bluesrock aan de oppervlakte.
Natuurlijk was het ons ook niet ontgaan dat de bommetjes van hun vorige platen hier mee het mooie weer maakten. Wij onthouden vooral de vuile rockers “Hisingen blues”, “Ain’t fit to live here” en een innig mooi en denderend “Thin Line”.
Een uiterst knap kippenvelmoment was het wonderlijke “The Siren” dat meteen een knaller van een bisronde mocht inzetten, met verder de volle overgave van de band in “Endless night” en het stampende oudje “Evil Ways”.
Het publiek had zich de ganse avond gewillig laten meedrijven met de voortdenderende rocktrein Graveyard en werd steeds uitbundiger. De Zweden werden dan ook bedankt met alleen maar enthousiaste reacties. Enkel de redacteur van De Morgen had het weer eens niet begrepen (zat waarschijnlijk opgesloten in het toilet), maar wie verschiet daar nog van.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012-2/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/graveyard-30-11-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix, Antwerpen)
Petula Clark is een fenomeen. Het is onbegonnen werk hier een min of meer volledige samenvatting te geven van haar carrière. Maar toch doe ik een bescheiden poging.
Ze was één van de sterren die de geallieerde soldaten entertainden tijdens de tweede wereldoorlog. Daarna acteerde ze in verschillende succesvolle films, zoals ‘Finian’s Rainbow’ en ‘Goodbye, Mr. Chips’. Als zangeres had ze tientallen hits, niet alleen in Groot Brittannië, maar ook in de VS. Door haar huwelijk met de Franse Claude Wolff begon ze ook in het Frans te zingen, waardoor ze ook in Franssprekende landen een superster werd.
Ze verkocht meer dan 70 miljoen platen in de ganse wereld.
Petula vierde onlangs haar 80e verjaardag en toch ziet ze er twintig jaar jonger uit. En niet alleen dat, ze zingt en beweegt ook als iemand die veel jonger is.Met haar vijfkoppige band bracht ze een overzicht van haar volledige carrière: nummers uit haar films, Frans chanson, covers van andere artiesten (Elvis Presley, John Lennon, Adamo, Serge Gainsbourg, Jacques Brel), maar ook een mooie selectie uit haar tientallen hits.
Ook nummers uit haar nieuwe Engelstalige CD ‘Lost In You’ kwamen aan bod. Een afwisseling van meezingers en meer intieme momenten als ze zelf aan de piano ging zitten. Ze heeft heel veel présence en pakt haar dankbaar publiek moeiteloos in.
Haar ingestudeerde verhaaltjes over haar ontmoetingen en ervaringen met sterren zoals Fred Astaire en Elvis Presley doen je beseffen wat een ongelooflijk leven zij gehad heeft, maar doen tegelijkertijd een beetje kunstmatig aan.
Op haar leeftijd is ze niet altijd even toonvast meer, maar dat scheen niemand te storen.
Wat mij meer dwars zat is de interpretatie van sommige hits. Soms gaat daardoor ook alle magie verloren. Een voorbeeld: “Kiss Me Goodbye” sprak mij altijd al heel erg aan door het bombastische, het dramatische, dat de wanhoop weergeeft van de verlaten vrouw, die ondanks alles haar geliefde blijft beminnen. In de versie die ze nu bracht was dat allemaal verdwenen. Een gemiste kans.
Toch was dit optreden een hoogtepunt. Een confrontatie met al die jaren popgeschiedenis door een concert van een artieste die al bijna zeventig jaar bezig is. Wie heeft zo’n staat van dienst?
Als je het ook eens wil horen kan je op deze link een kwartierlange reportage vinden: http://www.youtube.com/watch?v=QatPktCz5dE&feature=share
En dat Petula een genereuze vrouw is zag je aan de manier waarop zij de talrijke cadeautjes van de fans in ontvangst nam. Hier geen valse vriendelijkheid, maar spontane waardering. We hebben ooit sterren gezien met veel meer kapsones.
Daarbij kwam ze ook nog eens naar de bar na het optreden om te praten met de fans en om te signeren. Opvallend hoe geduldig die fans een half uur lang wachtten tot hun idool verscheen.
Petula Clark is een echte Dame.
(Onvolledige) setlist: My Happiness, Enough Of You, Coeur Blessé, Don’t Sleep In The Subway Darling, Imagine (John Lennon), My song, Look To The Rainbow (uit Finian’s Rainbow), Love Me Tender (Elvis Presley), I Know A Place/Sign Of The Times, With One Look (uit Sunset Boulevard), Chariot, Tout Le Monde Veut Aller Au Ciel, Mais Personne Ne Veut Mourir, Someone To Watch Over Me (Gershwin), Un Enfant (Jacques Brel), Lost In You, Kiss Me Goodbye, Sailor, I Couldn’t Live Without Your Love, Downtown, La Vie Comme Elle Passe (Adamo), The Rainbow
Neem een kijkje naar enkele pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/petula-clark-30-11-2012/
Organisatie: Concertevents
We kunnen onze sympathie niet onder stoelen of banken steken voor Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , die goede muziek brengt en een sterke persoonlijkheid en uitstraling heeft .
Ze is toe aan haar derde cd ‘ The Haunted Man’ , die het succesverhaal van de single “Daniel” en de vorige cd ‘Two suns’ kan verder zetten; sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop is de rode draad, die invloeden van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) en Lamb (Louise Rhodes) samenbrengt.
Op de nieuwe plaat ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, relaxt , dwingend , en die net niet ontploffen. De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Ze is op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige op het podium is een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme, die haar publiek een onvergetelijke , fijne avond ten allen prijze wenst te bezorgen . En daar slaagt ze probleemloos in, met haar ‘emotievol dramatische’ stijl van de drie cd’s . Ze was toe aan de laatste gig van haar tour. Petroleumlampjes sierden het decor . Op het podium geeft ze de songs elan door stemvariatie en zwierige hand- en pasbewegingen.
Door de drukke agenda op Rock Werchter hebben we maar in de verte iets kunnen zien en horen; we waren vanavond dus uitermate benieuwd.
Bij Bat For Lashes krijgen vrouwen de kans in de picture te staan, naast Khan, die waar nodig, piano en xylofoon speelt, is er verder een celliste , die synths en bijkomende percussie hanteert.
Met haar wit-zwart kleed en ontblote rug werd vol enthousiasme het donkere, sfeervolle “Lillies” ingezet van de recente cd. De traag slepende “What’s a girl to do?” en “Glass” volgden , gothicpop met een wavetune en gedragen door haar hemelse stem.
“Oh yeah” , “Horses of the sun”, “A wall en “Sleep alone” kregen meer ruimte en klonken krachtiger door de repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, zonder dat haar belangvolle vocals werden weggedrukt. Het lichtvoetig duistere “All your gold” leunde dicht tegen de Indiase sound van Yeasayer en van het oude Japan van David Sylvian .
En verder plaats voor enkele betoverende liedjes, “Travelling woman”, “Prescilla” en “Lumen” ontroerden en waren sober en spaarzaam door piano, een strijker en een xylofoon. Pakkend en kwetsbaar klonk de huidige single “Laura”.
Bat For Lashes zorgde voor een boeiende , afwisselende set in het genre, toegankelijkheid met een donkere tune die ons wist te raken . Elegante schoonheid! Het bezwerende “Haunted Man” huiverde op z’n Soap & Skins en een het publiek kon zich volledig laten gaan op de zwevende lichtbundels van “Daniel”, de doorbraaksingle naar een breed publiek . De zwierige melodielijn spreekt tot de verbeelding. Groots overtuigende set!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bat-for-lashes-29-11-2012/
Organisatie: Live Nation (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Blood Red Shoes - Moeten we hen nog introduceren? Laura-Mary Carter en Steven Ansell aka Blood Red Shoes houden van de clubs in ons landje. Op de allerlaatste dag van hun 3 maanden durende tournee, kondigt een stomende avond zich aan . Doen die twee eigenlijk nog iets anders dan touren?
Van bij de start was er enorm veel sfeer en interactie op deze koude donderdagavond. Een gezellig drukke Kreun vormde het decor van het overdonderende cluboptreden. Blood Red Shoes is een gretige liveband en zoals steeds heeft het duo er veel zin in, en gingen ze energiek en zwierig te werk.
Stevig openden ze met “It's getting boring by the sea”-”Don't ask” en “Heartsink” . Meteen grepen ze het publiek bij de keel. Ondanks het nieuwe werk , kwam de nadruk op de eerste 2 platen. De fans van het eerste uur apprecieerden dat natuurlijk en zij lieten zich niet onbetuigd en creëerden een warme, uitgelaten vibe op de 'dansvloer'. Een energie die het Britse duo een ‘boost’ bezorgde , wat resulteerde in nog meer spelplezier van Laura-Mary en Steven …Of waren het de rozen die uit het publiek op het podium gegooid werden?
Hun oeuvre wordt in een snelvaart voorgesteld , een eenvoudig recept dat aanstekelijk, hitsend werkt van gitaar – drums - samenzang. Het is zeker niet voor alle duo-bands weggelegd . Op het einde van de set stak Ian Clement – de frontman van Wallace Vanborn- op “Colours Fade” een handje toe , 'a little bit of riff' noemden ze het . Potige noiserock & een geslaagde formule.
In de bisronde nam Laura-Mary eens plaats achter de drumkit en Steven omgorde de gitaar, het poppy “Surf song” toverde een glimlach op ieders gezicht. Toen even later in de 'classic way’ werd hervat volgden splinterbommen “I wish i was someone better” en het traditionele strakke “ Je me perds”.
Blood Red Shoes beschikt over een ijzersterke live reputatie en een intens opwindende, opzwepende sound , die het publiek een onvergetelijke rockavond bezorgt …
Setlist: It’s Getting Boring By The Sea; Don’t Ask; Heartsink; Say Something Say Anything; Lost Kids; It Is Happening; Cold; When We Wake; This Is Not For You; Light It Up; In Time To Voices; Keeping It Close; You Bring Me Down; Colours Fade
Bis: Surf Song; I Wish I Was Someone Better; 17. Je Me Perds
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/blood-red-shoes-29-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Marco Z had het genoegen te mogen openen voor Jason Mraz. Inderdaad, die van “I’m a bird, I’m a bird, I’m a bird”. En iets recenter, die van “Endlessly be together”. King van de catchy deuntjes en de meezingbare refreintjes. Een feelgood poprockartiest die de Vlaamse radiogolven beheerst als voorprogramma leek een zeer goed idee. In theorie.
In praktijk kon Marco Z, ondanks de whoooohoooh-harmonieën, de speelse xylofoontoonladders en het obligate handgeklap boven het hoofd, maar op beperkt enthousiasme van het publiek rekenen. De twee bovengenoemde hitjes konden wel enkele hoofden laten meeknikken op de maat en “This old heart of mine” (The Isley Brothers) – volgens Marco Z speciaal voor de ‘ouw zakken in de zaal’ – was een onderhoudende cover, maar over het algemeen liet hij ons warm, noch koud. Toegegeven, de geluidsproblemen zaten daar zeker voor iets tussen. Het zat er zeker in, maar het kwam er niet uit. Cliché nummer één. Blijf beter lekker thuis en leg zijn cd’tje op.
Ondanks de verwachting van enkel tienermeisjes, trok Jason Mraz een verrassend heterogeen publiek aan. Dat zich vervolgens toch als tienermeisjes gedroeg en extatisch begon te gillen toen Jason Mraz, aka Mister Panty Dropper, het podium betrad.
Tijdens opener “Don’t wake me from this dream” werden de laatste rijen dan ook het zicht benomen door de tientallen smartphones die de lucht in gestoken werden om fotografisch bewijs te verzamelen van hun aanwezigheid. De volgende dag immers noodzakelijk op Facebook.
Opvolger “Make it mine” haalde die summervibes in huis die we associëren met Jason Mraz. We werden omver geblazen (cliché nummer twee) door de live-uitvoering in Zuiderse sfeer die met zijn lichtspektakel, live blazers (saxofoon, trompet en trombone die later nog eens opdoken) en Afrikaanse trommen erg verschilt van de minder energieke albumversie.
Daarna maakte ook “Butterfly” gebruik van diezelfde succesformule – weliswaar met een dirty kantje. Never change a winning team. Cliché nummer drie. Na wat opwarming werden de heupen volledig losgegooid. Hoogtepuntje met big finish.
Vervolgens ging Jason Mraz, aka Mister Sensitive, door met wat meer teergevoelige nummers in een intimistische uitvoering: “0% interest” ging naadloos over in “Plane”. Die laatste eindigde met psychedelische synths in combinatie met Afrikaanse drums. Vreemde combinatie, maar wel succesvol. Daarna volgde “Only Human” met sexy wah-wah gitaarspel en de onuitspreekbare mantra “Lokah Samastah Sukhino Bhavantu”, dat volgens Jason onvertaalbaar was en dus samen met twee vrouwenstemmen in oorspronkelijke chants gezongen werd.
We moeten hem wel volmondig gelijk geven, want inderdaad, “you don’t need a vacation” als je zijn montere en zonnige “la la la la let’s all sing” van “Everything is sound” hebt. Niet geheel onverwacht live een erg krachtig nummer. Op hetzelfde maximum: “Living in the moment” en “The Remedy”, dat een ideale meezinger bleek te zijn. Daarna zakte de temperatuur precies enkele graden, want toen het refrein door het gehele publiek meegezongen werd, kregen we toch wel kippenvel. Cliché nummer vier.
De fans bewezen door woord voor woord mee te zingen met “Lucky” en “I’m yours” van enkele jaren geleden dat dit blijkbaar toch nog steeds zijn grootste hits blijven. Ergens tussendoor vonden we vreemde eend in de bijt “You fckn did it”, een Bob Marley cover (“Three Little Birds”) en ook nog “You and I both”, “Out of your hands”, “Frank D Fixer” en “Fine dining”. Die laatste was ter ere van een meisje dat hem al tien keer live had gezien maar het betreurde dat hij ‘haar’ liedje nooit speelde – de gevoelige jongen. Hoge emotionele waarde, heen en weer wiegen op de muziek en tienermeisjes die zich verplicht zagen om hun zakdoekje boven te halen.
Wat je er ook bij moest nemen, waren de gevoelige speeches van Jason tussen de nummers door. Over van jezelf houden, vergiffenis en andere van die wat teerhartige concepten. Overtuigend, ware het niet dat we ouder dan 15 zijn. Verrukkelijke afsluiter “I’m coming over” zorgde voor nog wat zonsondergang-in-een-strandhutje melodieën.
Als bonus kregen we nog “Song for a friend”, “93 million miles” en, niet zo verrassend, zijn nieuwe single “I won’t give up”. Mooie afsluiters van een amusante avond.
Tegen het einde van de show hebben heel wat onverwachte instrumenten (waaronder dwarsfluit, accordeon, viool en contrabas) en heel wat hitjes de revue gepasseerd en hebben we zowel onstuimig gedanst als gehypnotiseerd heen en weer gewiegd op de muziek. Voor ieder wat wils. Cliché nummer vijf. Hoe dan ook, of je nu fan bent of niet, dit optreden heeft zeker bevestigd dat hij die veelbesproken X-facor bezit. Laatste cliché om het af te leren.
Setlist Marco Z: Delivery failed, When we’re online, This smile, This old heart of mine, Endlessly be together, Marketing song, I’m a bird
Setlist Jason Mraz: Don’t wake me from this dream, Make it mine/Live high, Butterfly, 0% interest, Plane, Only human, Lokah Samastah Sukhino Bhavantu, Everything is sound, The remedy, You and I both, Out of your hands, Frank D Fixer, Living in the moment, You fckn did it, Lucky, I’m yours, Three little birds, Fine dining, I’m coming over. Bonus: Song for a friend, 93 million miles, I won’t give up
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-z-29-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jason-mraz-29-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Mono is een vierkoppige Japanse postrockband, die altijd een beetje in de schaduw heeft gestaan van enkele genregenoten. Na het optreden moest ik concluderen dat dat geheel terecht is. Ze misten de explosiviteit van Mogwai, de heerlijke melodielijnen van Explosions In The Sky en de epiek van Godspeed You Black Emperor. De gigantische geluidsmuren, die zo typerend zijn aan het genre, waren ook hier aanwezig, maar helaas verdronk de melodie al te vaak in de oceaan van feedback die de band produceerde.
Hun nieuwste album ‘For My Parents’ is nochtans geen slechte plaat. Mono heeft er altijd al bekend voor gestaan om filmische postrock te maken en hun laatste worp had zo een filmscore kunnen zijn. De plaat werd dan ook opgenomen met het symfonisch orkest, ‘The Holy Ground Orchestra’, en klinkt daardoor nog grootser en weidser dan eerder werk. Live ontbraken echter de strijkers waardoor de nummers minder om het lijf hadden. Zo was setopener “Journey” maar half zo goed als op plaat. De opbouw was zonder meer te saai zonder de inkleuring van het orkest. Bovendien klonken vele nummers daarna als een variatie op de opener. Het was dan ook een verademing toen de vrouwelijke bassiste Tamaki even plaatsnam achter de piano voor “Dream Odyssy”. Ze speelde een prachtige melodie terwijl de gitaren langzaam aanzwollen. “Pure as Snow (Trails of The Winterstorm)” was vervolgens het onbetwiste hoogtepunt van de avond. Voor een keer was er wel sprake van een boeiende spanningsboog en wanneer het nummer uiteindelijk zijn climax bereikte zag je dat deze band weldegelijk de noodzakelijke klasse bezit. Torenhoog kippenvel en een trance waarbij je hoopte om er nooit meer uitgehaald te worden. Exact wat postrock hoort te doen met je.
Interactie met het publiek hoefde je van de band niet te verwachten. Waarschijnlijk is het de bedoeling dat die houding hun mysterieus klinkende muziek kracht bijzet, maar wanneer zelfs een dankwoordje te veel gevraagd is, kom je toch vooral pretentieus over. En om eerlijk te zijn, zo klonk de muziek soms ook. Te vaak verviel de band in gitaargepingel dat eeuwig leek te duren en nergens naar toe leek te gaan. Als de climaxen er bovendien het gros van de tijd ook niet in slagen om je te overweldigen dan weet je het wel.
Een concert dat nauwelijks boven de middelmaat uitsteeg. Jammer, want dat deze band beter kan bewezen ze met een magnifieke uitvoering van “Pure As Snow”.
Het Belgische Microphonics, een eenmansproject van Dirk Serries, verzorgde het voorprogramma. Enkel met een gitaar produceerde hij ambient. Ideale muziek om thuis op te zetten terwijl je lui achteroverleunt in je sofa, maar niet echt geschikt voor een relatief grote concertzaal als De Vooruit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mono-28-11-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet
Gossip
Gossip - Beth Ditto balanceert tussen enthousiasme en verdriet.
Support - Bonnie Montgomery : Een mengelmoes van muziek en emoties maakt de Lotto Arena lichtjes warm.
Bonnie, een jonge deerne uit Arkansas, dezelfde thuishaven als Beth Ditto bracht een sterk oeuvre van country style music. Haar stem werd aangevuld met eigen gitaarwerk, vergezeld van (voor haar) ‘de beste gitaarspeler’ Brace Paine en Christoffer Sutton op tamboerijn. De afwisseling tussen echte country, wat meer rocky nummers, tevens haar enthousiasme en sterke live stem, kon het publiek best smaken. De special guest was Beth Ditto en bracht als opwarmertje samen met miss Montgomery een 2 stemmige “Square dance” en “Honkytong”. Dankbaar genoot Bonnie van haar set en van wat komen zou… Ze genoot intens mee van de set van Gossip en is als goede vriendin van Beth een onmisbaar deel van de crew.
Gossip, de Amerikaanse indierockband is voor de 2e keer dit jaar op Belgische bodem. Deze zomer nog op Rock Werchter, nu in de Lotto Arena. De Belgen houden van hun funky punk en indie dance rock. De vaste waarden Beth Ditto - zangeres, Brace Paine - gitarist en Hannah Billie op drum worden op hun tournee vergezeld door Christopher Sutton op bass en Katy Davidson op piano, keyboard, die trouwens ook de backing vocals verzorgt. In Ditto’s woorden: “Een crew vol klasse, enthousiasme, die elkaar respecteert en waar ze erg van houdt”.
Beth en de haren, die tussen hun start in 1999 en nu al heel wat veranderingen hebben ondergaan zowel qua muziekgenre, bandleden en zelfs in kilo’s , plaatsten hun nieuwe plaat ‘A joyful noise’ in de spotlights, met als opener “ Movin in the right direction”, gevolgd door “Listen up”. Ditto, deze keer niet blootvoets , wel ‘strak in’t pak’ ( kleed), gooide direct alle stembanden los. Alhoewel ze stress had als nooit te voren omwille van hun laatste touroptreden, liet ze het niet aan haar hart komen. Zolang ieder zich maar amuseert en daar dronk ze graag ‘een whisky-cola’ op.
Een mengelmoes van ups and downs hoorden we , zoals “Love long distance”, nieuwe nummers van hun 5e album , geproducet door Brian Higgins ( Pet shop boys, Kylie Minogue,…) tot covers van Madonna en Tina Turner.
De song “For every woman” of “Men in love”, bracht haar en de talloze gay- lovers in extase. Voor haar een topmoment, maar dit veranderde gauw in een emotioneel triest moment door de ode aan vriendin Cindy en haar pas veel te jong overleden moeder. Na een ouder nummer, geschreven op 22- jarige leeftijd en de tranen opgedroogd, vond ze troost in de kleine schattige meid vooraan aan het podium die handkusjes wierp.
Voor de volgelopen Lotto Arena, die kwam voor het grote geweld zoals we Gossip kennen, werden de verwachtingen niet ingelost. Al deed “ I wrote the book” , haar solohit uit 2011 het beter.
Het wachten op nóg meer duurde net iets te lang om goed te zijn … (Blijkbaar spelen praktische redenen in samenwerking met het Sportpaleis hierbij parten). Terwijl de zaal al langzaamaan leeg liep, kwam de groep terug met “ A perfect world”. Verrassend was het duet met Bonnie en een tweede cover van diva Turner “What’s love got to do with it”.
Of hun terugkomst nu rekken van tijd was of gepland, het hoogtepunt bleef uit. Zelfs hun gouden plaat ‘Heavy Cross’ blonk niet zoals tevoren. Beth die zich als afsluiter al zingend door de zaal waande verdween in de massa. Haar gestalte en laatste energie zorgden ervoor dat ze in het niks verdween en zoals de rest van hun show geen extra dimensie kreeg.
Voor velen een fijne avond maar diegenen die ze dit jaar voor een tweede keer zagen zijn vast voor een tijdje bekoeld.
Beth, een vat vol emoties en een stem om U tegen te zeggen. Gossip is niks zonder hun icoon en dat was in deze editie niet anders.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gossip-30-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Een van de opkomende dames is ongetwijfeld Lianne La Havas. De 22 jarige jonge charismatische Britse sing/songwritster en multi-instrumentaliste heeft hét: tonnen talent, en ze speelt zowel gitaar, ukelele, bas als drums op haar debuut en eerder verschenen EP’s . Integer, intiem , sfeervol en meeslepend materiaal , die een heerlijke tint krijgen door haar warme stem.
Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven. De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete rootspop, die jazz, soul en folk herbergen; ze dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy Gray en Corinne Bailey-Rae.
Afwisselend materiaal horen we , “Don’t wake me up”, “Au cinéma”, “Forget” en de titelsong zijn de groovy songs; de kwetsbare kant is er met “No room for doubt”, “Age” en “Gone” . Een brede waaier binnen het genre , die toegankelijk , melodieus en gevoelig klinkt, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt.
De sympathieke, enthousiast jonge dame kan haar stempel drukken . Overtuigend debuut …
Alanis Morissette heeft muzikaal als privé al een hobbelig parcours achter de rug . Nu, 17 jaar na het debuut ‘Jagged little pill’ is ze in een andere fase in haar leven, duidelijk ‘back to reality’, beide voeten op de grond, heeft ze de rust gevonden , is gelukkig getrouwd met rapper souleye , is moeder en heeft een goede evenwichtige mainstreampop plaat uit , gedragen door haar kenmerkende neuzelende zang . De single “Guardian” is fris, aanstekelijk en is er eentje om in te lijsten .
De toevoeging van elektronica , synths en strijkers in het afwisselende materiaal is uitermate beheerst en goed gedoseerd op “Empathy” , “Spiral”, “Numb” en “Havoc”.
‘Havoc & Bright Lights’ is geen wereldschokkende nieuwe plaat, maar brengt Alanis alvast opnieuw onder de aandacht …
SX - Ontdekt tijdens Westtalent , maar vooral de vi.be on air van StuBru , leverde het Kortrijkse trio Sx een ‘boost’. Op die manier werden we vorig jaar al nieuwsgierig gemaakt met hun “Black video” en “Graffiti” , meteen twee kleppers van hun betoverende, bezwerende en huiverende indiepop/electrowave .
SX roept met hun synths, drums en (reverb) gitaren een dromerig en mistig decor op waarover Stefanie Callebaut’s licht galmende stem heen zweeft. Het materiaal krijgt dus duidelijk elan met haar etherische, onheilzwangere, hallucinante vocals.
Het zijn knap gearrangeerde, gevarieerde, sfeervolle composities, die durven aan te zwellen en krachtiger, vettiger en opzwepender te klinken. De songs ademen een ‘nightclubbing’ sfeertje en hebben een donkere, apocalyptische ondertoon.
We denken aan een Kate Bush, Scarlett Johansson, Beach House en Twin Peaks. Hier valt veel schoons en aantrekkelijks te noteren; na de twee eerder vernoemde nummers , hebben we de slepende melodielijn en de psychedelische tunes van “Aurora”, de soundscapes van “Plateau” en natuurlijk die nieuwe single “Gold” .
Jong talent, revelerend bandje! U bent gewaarschuwd!
In 2010 hoorden we al iets waaien van het duo uit Brooklyn, NY , Tanlines, gecentraliseerd rond zanger/gitarist Eric Emm (ex-Don Caballero) en Jesse Cohen (percussionist/keys), met hun ‘Volume One’ .
De opvolger ‘Mixed Emotions’, eigent zich een plaatsje toe tussen de popelektronica van Friendly Fires , Crystal Fighters en Yeasayer . Inderdaad , met invloeden van Hot Chip , Vampire Weekend en Animal Collective onder de arm , horen we lekker groovende opzwepende muziek van zalvende , dansbare energieke beats, bongo’s, gitaarlijntjes en zwevende echoënde vocals, die ons meedrijven naar een ‘andeere’ droomwereld …
Te koesteren alvast zijn songs “All of me”, “Yes way”, “Not the same” , “Lost somewhere”,
“Real life” en “Cactus”.
Ook het Ierse Cranberries willen een graantje meepikken van de reünies. Het leverde zelfs een nieuwe plaat ‘Roses’ op , die eerlijk gezegd flauwtjes klonk. Het is deels een terugblik naar de eerste platen , ‘Everybody else is doin’ it , so why can’t we’ (‘93) en ‘No need to argue’ (94) . Goed in het gehoor liggende droompopsongs , zonder over te hellen naar bombast , die eerder op de vervolgplaten te horen was.
De stijl komt de laatste twee jaar opnieuw van onder het stof. The Cranberries hebben een zekere stempel gedrukt op de huidige lichting droompop. Maar die magie van het genre hoor je bij hen nu wel niet meer . Ook de kenmerkende fragiele, hoge en gevoelige vocals van Dolores O’Riordan , beklijven onvoldoende .
Sommige reünies hebben megasucces , bij The Cranberries valt het dus al bij al mee . De fan wil na ruim tien jaar zijn favoriet wel eens terug zien .
Een goed gevulde Zénith kreeg een anderhalf uur durende set te horen, van een selectie songs van de twee eerder vernoemde platen , ‘To the faithful departed’ , aangevuld met het recente ‘Roses (“Conduct”, “Fire & soul”, “Tomorrow”) en een paar andere nummers .
De reünie raakte te weinig. De stem van O’Riordan is en blijft een netelig punt; hoe sterk ze ook haar best deed , bij de ingetogen pop , had haar stem onvoldoende intensiteit en draagkracht, ondanks de sound haar stem niet overtrof. Op die manier misten we punch en emotie in de gevoelige droomsongs “Animal”, “How” , “Linger” en “Sunday” , die smolten als sneeuw voor de zon; de flikkerlichtjes die we er bij ons konden voorstelen, doofden. De warme , aandoenlijke tunes misten hun doel , en het geheel werd meer koel, afstandelijk ervaren . Waar vroeger een link naar Harriet Wheeler van de Sundays was, was nu totaal geen sprake meer … En dan hadden we het nog niet over de ‘overdreven’ glitterpakjes .
Beter ging het bij de rockende songs “Free to decide” , “Can’t be with you” en “Salvation”, waar haar stem grimmiger was . De band zelf ging gretig te werk in de snedige en de subtiele partijen. Het tweede deel was dus behoorlijk goed, en tav de gig in de Lotto Arena onderhield ze het contact met haar publiek en kreeg het bij de hits meer ruimte mee te zingen . En hier kon “Zombie” dus niet ontbreken!
De sfeervolle “Empty”, “You & me” en de opbouwend rockende “Electric blue” en “Dreams” in de bis zaten goed in elkaar, wat de indruk gaf dat de zangeres en band elkaar optimaal hadden gevonden .
Nostalgie spookt ons door het hoofd bij de set van de Ieren . Ze balanceerden tussen jeugdliefde en jeugdzonde . Hun comeback moeten we inderdaad ervaren als een gemiste kans , en daar zit O’Riordan voor veel tussen . Het geheel was te koel en afstandelijk . Benieuwd hoe het verder zal lopen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-aerial-27-11-2012/
(support act
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-cranberries-27-11-2012/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
De Brielpoort in Deinze herleeft als het op ‘oude rockers’ en ‘ambiance’ neerkomt . Na de verpletterende passage van Motorhead komt nu de rock’n’roll van Status Quo aan bod, van de tandem Francis Rossi en zijn maat Rick Parfitt, die het gezicht van de band zijn .
En eerstvolgend in januari komen de feestvierende punkfolkies van Dropkick Murphys langs. Tja, de Brielpoort herleeft als in de gloriedagen, want hier werd geschiedenis geschreven voor o.m. U2, Simple Minds, AC/DC, Pixies, Ramones, Blur, Red Hot Chili Peppers …, en niet te vergeten het pré-Pukkelpop tijdperk met het jaarlijkse Futurama festival (1983-1992) … Ah , retro en nostalgie dus …
Retro en nostalgie… dan kan je ongetwijfeld niet omheen het begrip van de Britse rockband Status Quo. Van de goed 2200 man , mag je nogal wat vijftigers rekenen. En die hebben op jonge leeftijd lekker de luchtgitaar gehanteerd op knallers als “Rockin’ All Over The World”, “Whatever you Want”, “Caroline” en “In The Army Now”. Hun albums zijn niet meer bij te houden en met regelmaat van de klok verschijnt er nog nieuw werk , maar de classics, die staan in het geheugen gegrift. Een succesformule van stevige melodieuze, toegankelijke, eenvoudige recht toe - recht aan rock’n’roll , zonder al te veel scrupules . ‘Go for it’ dus, en dat al ruim 40 jaar …Ze zijn niet voor niks één van de langst spelende band in de rockgeschiedenis …
We werden al in de stemming gebracht en perfect lekker opgewarmd door de Gentse formatie Horses On Fire met hun puur onversneden rock. Hier lustten we wel van . Hopelijk is hen een fijne toekomst verzekerd.
Status Quo nodigt uit tot een groots feest , en daar komt het publiek wel voor . Vanaf de eerste tune was het er ‘Bonk’ op met “Caroline”. Meteen was de aandacht gescherpt met die uit de duizend herkenbare sound. Een concertgevoel van ongeveer 20 jaar terug ging door ons heen en dit met ‘de echte’ rock van de jaren 60-70-80, zoals ik het rondom mij heen hoorde …
Het tempo lag hoog in het begin; ze gingen als een razende tekeer met o.a. “Hold You Back”, ”Rain” en “Paper Lane”. Maar om als 60 plusser dit helse tempo vol te houden , moet je verdomd goed getraind zijn. En dat zijn ze (nog steeds) . Om even terug op adem te komen had frontman/zanger Francis Rossi altijd wel iets achter de hand en dolde hij graag eens met z’n publiek.
Het vervolg van de rock-’n-roll trein werd op gang getrokken met “Rock 'n' Roll 'n' You”, een nummer uit hun recentste werk ‘Quid Pro Quo’, gevolgd met een rits mindere gekend songs , maar geen nood , deze hebben evenveel rock-’n-roll gehalte.
De respons was er niet minder om. Status Quo draag je in je hart …En de klassiekers, die zorgden voor de nodige energie, dynamiek en vitaliteit , wat resulteerde in een tof dansfeest van “In the Army Now”, “Roll Over Lay Down”, “Down Down” (in de maxi versie), “Whatever You Want” en “Rockin' All Over the World”. Een ‘extra time’ van vijf minuten werd afgerond door “Bye Bye Johnny”.
Conclusie: Een optreden van Status Quo blijft een belevenis . Publiek als band amuseren zich nog steeds rot . En dat zie je niet veel meer …
Status Quo is nog altijd in supervorm , heerlijke rock’n’roll die garant stond voor een gezonde brok nostalgie. Overtuigend optreden dus.
Met een pak LP’s van pa onder de arm en met de herinneringen van de Brielpoort uit m’n jeugd , kreeg ons rock’n’roll hart nog eens een boost . Gezondheid!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/horses-on-fire-27-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/status-quo-27-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Two Gallants zijn een gitaar/drums duo (Adam Stephens en Tyson Vogel), vergelijkingen roepen zich dan ook al vlug op. Wij helpen u een beetje : Two Gallants zijn niet zo cool als The Kills, niet zo bluesy als The White Stripes, niet zo vunzig rockend als Black Box Revelation en niet zo mega als The Black Keys, maar ze hebben wel uit al deze bands wat vruchtbare jus gepuurd. Wat ze wel zijn : doorleefd, breekbaar, rauw en intens.
Dit duo heeft trouwens ook een gezonde Bob Dylan en Neil Young fixatie, te merken aan de indringende songs en die diep snijdende mondharmonica van Adam Stephens.
Wat het meest doordringt is Stephen’s rauwe grofkorrelige stem. Die zorgt er voor dat de songs van Two Gallants diep in onze aderen kerven en daar een tijdje blijven hangen. Op de voortreffelijke nieuwe plaat ‘The Bloom and the Blight’ overheersen de eerder ruige tracks, de intimiteit van de vorige platen is daarop een beetje naar de achtergrond geschoven. Live weten Two Gallants echter het perfecte evenwicht te vinden tussen rauwe ongeschoren (folk)rocksongs (“Ride away”, “My love won’t wait”) en intieme ballads (“The hand that held me down”).
Het inmiddels tot klassieker uitgegroeide “Steady Rollin” raakt ons tot diep in de onderbuik en als Stephens de akoestische gitaar ter hand neemt borrelen daar nog meer pareltjes uit. Een song als “Broken Eyes”, die nochtans niet echt kon bekoren op die nieuwe plaat, krijgt een innemende en bloedmooie live versie mee die ons prompt van mening doet veranderen. Hoewel ‘The Bloom and the Blight’ nog kersvers is, is er toch alweer een nieuwe song van de partij en dat geeft meteen kippenvel. De nieuwe track dweept naar The Black Keys en klinkt onstuimig en emotioneel in één hap. Releasen, die handel, en rap een beetje !
Nog zo een prachtmoment is de werkelijk schitterende bluesy gitaarintro die het oudje “Nothing to you” inleidt.
De enige kritiek die we zouden kunnen uitbrengen is dat enkele van onze favorieten vanavond in de kast blijven (“Waves of grain”, “Linger on”, “Some slender rest”,…) , maar eigenlijk mogen we meer dan content zijn met de gevarieerde setlist.
U merkt het, Two Gallants grijpen ons bij het nekvel, en dat omdat beklijvende ballads prachtig afwisselen met onversneden folkrocksongs (gelieve de term folk niet in de fletse zin van zijn betekenis te nemen, want dat is het hoegenaamd niet).
De rauwheid van Two Gallants weet ons diep te raken, ongeacht of die nu grof en stevig wordt geserveerd of ingetogen en breekbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-gallants-27-11-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
Het was maar liefst de derde keer dit jaar, dat The Dandy Warhols present in België tekenden. Was de AB nog afgeladen vol en de tent op Feest In Het Park redelijk tot goed gevuld, dan liep de voorverkoop voor het optreden in de Vooruit wel erg moeizaam. Het werd bovendien verplaatst naar de Balzaal (cap. 400) en dan zag de organisatie zich genoodzaakt nog een laatste konijn uit de hoed to toveren: via de flash deals konden studenten voor slechts 5 euro binnen. Slim gezien. De zaal was plots tjokvol en schommelde de gemiddelde leeftijd rond 20.
Die jonkies konden hun min of meer leeftijdsgenoten van The Blue Angel Lounge aanschouwen. Hun naam hebben ze ontleend aan een New Yorkse club waar Nico veel optrad en het zou ons eerlijk gezegd niet verbazen moesten ze ook enkel omwille van dat feit gevraagd zijn door The Dandy Warhols.
De Duitse band maakte een zichtbaar nerveuze indruk en gaven aan, oh ironie, verrast te zijn dat er zoveel volk kwam opdagen op deze maandagavond. The Blue Angel Lounge zijn een bende hippe kippen die doen wat de meeste hippe kippen tegenwoordig doen: zweverige muziek maken. Al doen zij dit wel met wat shoegaze (die drummer stond recht! We moesten direct aan The Jesus And Mary Chain denken) en een vleugje postpunk (de zanger’s stem leek toch echt wel goed op die van Harry Mcveigh van White Lies). Ons écht beklijven deden ze niet, maar er zaten wel een paar sterke nummers tussen.
The Dandy Warhols dan. Zanger Courtney Taylor-Taylor (of was het nu Courtney Courtney Taylor?) kwam naar goede gewoonte het podium op met Star Wars T-shirt en sjakos. Ze waren nog maar begonnen of hét pijnpunt van de band werd blootgelegd: het vele touren heeft Courtney’s stem hard aangetast. Een sterke livereputatie hebben ze dus bijgevolg niet.
Op hun platen klinken ze nog scherp en snedig maar live laten ze het veelal afweten, jammer. Maar ondanks de stem- en technische problemen begonnen ze toch sterk met “Godless”, “We Used To Be Friends”, “Good Morning” en “Not If You Were The Last Junkie On Earth”, 4 van hun sterkste songs. Vervolgens nam het concert wel erg zweverige proporties aan (“You Come In Burned”, “Well, They’re Gone”) met songs waarin Courtney zijn stem niet al te veel moest forceren.
In principe was het een beetje als een snipperdag in de tour de France. Snel beginnen en vervolgens in slaap gewiegd worden. “The Last High”? Daar zijn ze nog lang niet aan toe, vorige week werd het concert in Berlijn afgelast en gaven ze extra concert in Amsterdam. Iets zegt ons dat ze dat niet echt een ramp vonden. Courtney vertelt terloops ook dat ze van een paar vrije dagen in Gent gebruik gemaakt hadden om het Gravenkasteel te bezoeken, vooral de vergeetput sprak tot z’n verbeelding. “That’s even crueler than what we did to the indians!”
En net op het moment dat je denkt dat het concentratiepeil in de zaal ver onder nul gezakt is, is daar dan plots de spurt. De wereldhit: “Bohemian Like You” schudde het publiek (weer) wakker. Van vele bands kan je zeggen dat hun bekendste nummers niet tot hun sterkste nummers behoren (een greep: The Clash-Should I Stay Or Should I Go, Blur-Song 2, Oasis-Wonderwall,…) maar voor “Bohemian Like You” en The Dandy’s gaat dat helemaal niet op, het is en blijft gewoon een bom van een song. Alzo klommen ze uit de (vergeet?) put waar ze in verzeild geraakt waren en dankzij “Get Off”, vuile rocker “Horse Pills”, “Boys Better” en toegift “Country Leaver” eindigden ze toch nog met een positieve noot.
Misschien moeten The Dandy Warhols eens beginnen denken aan een jaartje herbronnen. Indefinite hitatus-en, da’s nu toch in de mode? Het zou de stem van Courtney Taylor-Taylor alvast deugd doen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-blue-angel-lounge-26-11-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Kaas Chante Piaf
Patricia Kaas
Paleis voor Schone Kunsten
Brussel
Na Mireille Matthieu brengt nu ook de Franse chansonnière Patricia Kaas hommage aan de mus (‘piaf’) van Belleville, Edith Piaf. In 2013 zal het immers vijftig jaar geleden zijn dat deze chanteuse de rue op 47-jarige leeftijd overleed, na een tragisch maar intens leven, dat begon in duistere Parijse cabarets en een finale beleefde in de hoogste regionen van de showbizz.
Patricia Kaas voelde zich naar eigen zeggen voldoende geleefd om Piaf te eren en bracht in november de plaat ‘Kaas chante Piaf ‘ uit. De Frans-Duitse zangeres met de zwoele altstem, waarmee ze vooral scoorde in een jazz-blues repertoire, nam geen genoegen met een reguliere uitvoering van Piaf’s succesnummers: ze schakelde de Poolse filmcomponist Abel Korzeniowski in (bekend van de filmmuziek van o.a. A Single Man van Tom Ford) en selecteerde ook Piaf-nummers die niet bij het grote publiek bekend zijn. Op het album ‘Kaas chante Piaf ‘ werd de muziek ingespeeld door het Londons Royal Philharmonic Orchestra, voor de tournee volstaat een sobere bezetting van viool, piano en keyboards/accordeon.
Al snel wordt duidelijk dat Kaas niet enkel het oor maar ook het oog wil strelen: de voorstelling combineert film, dans, theater en literatuur, door de Fransen bedacht met de mooie term ‘spectacle’. De avond opent met een filmgeneriek op de tonen van het door Korzeniowski gecomponeerde ‘Song for a Little Sparrow’. We zien een collage van foto’s en beeldfragmenten van Piaf en Kaas en bedenken meteen dat dit geen avond wordt waarbij we al fluitend de zaal zullen verlaten. De schijnwerpers richten zich vervolgens op Patricia Kaas die, biddend in knieval voor een glas-in-loodraam, de tonen inzet van “Mon Dieu”, een nummer waarin Piaf God smeekt haar geliefde nog even te sparen. Een mimespeler zet de scène nog wat extra in de verf.
Het Parijs van de jaren ’30-’50, waarin Piaf en haar beste vriend Jean Cocteau zo graag vertoefden, wordt metaforisch uitgebeeld door een gedicht van Cocteau dat met graffiti op de muren wordt gespoten, op de tonen van “Les Amants d’un jour”. De vele dagen en nachten die Piaf sleet in cafés en cabarets worden door Kaas overtuigend gebracht in het opzwepende “Mon vieux Lucien” en “Les Blouses Blanches”. De typische musette-melodieën kunnen wat gedateerd overkomen, maar Kaas – en vooral haar muzikanten – slagen er wonderwel in elk nummer spannend te houden: er worden nooit eerder vertoonde beeldfragmenten van Piaf geprojecteerd, Patricia Kaas speelt tussendoor toneel en de drie muzikanten voorzien elk nummer van een boeiende inleiding , of ze spelen met de toonaard, zoals de transcriptie van majeur naar mineur in “Milord”.
Het is voor “La Vie en Rose” dat de eerste staande ovatie in ontvangst wordt genomen, alhoewel moet gezegd dat Kaas hier qua stemgeluid de duimen moet leggen voor Piaf, die met haar scherpe, krijsende stem het nummer veel meer diepgang kon geven. Patricia Kaas gaat vanaf dan vooral door op het desastreuze liefdesleven van Edith Piaf (misschien omdat ze op dat vlak zelf niet veel geluk heeft gehad?).
In een eerste zwart-witfragment zien we Patricia Kaas en de acteur Alain Delon in een vrij erotisch gesprek zonder woorden, veelzeggend als je weet dat de zangeres in haar recent verschenen biografie liet weten dat ze een passionele relatie met Delon achter de rug heeft. Een stap verder gaat ze in de – ietwat pathetische – scène waarin ze tegen onbekende krachten vecht in een boksring – een weinig subtiele verwijzing naar Piaf’s grote liefde en bokser Marcel Cerdan die vroegtijdig overleed in een vliegtuigongeluk.
Maar dat Kaas de lijn tussen haar en Piaf terecht doortrekt, blijkt uit de krachtige vertolking van het nummer “La Belle Histoire d’Amour”, zo overtuigend gebracht dat het niet anders kan dan dat Kaas begrijpt hoe het voelt om liefde te kennen en deze vervolgens te verliezen... Na een aangrijpend “Hymne de l’Amour” lijken we emotioneel leeggezogen. Maar tenslotte komt er toch verlossing in het bisnummer “Non, je ne regrette rien”.
Heel mooie voorstelling, waarin Kaas een balans heeft gevonden tussen het – onovertrefbare – origineel en haar eigen muzikale ambities. Maar het moet gezegd: het zijn vooral de arrangementen van Abel Korzeniowski die het geheel naar een hoger niveau hebben getild.
Volgende concerten
Palais des Beaux-Arts - Charlerloi 16.03.13
Forum - Liège 17.03.13
Kursaal Oostende 19.04.13
Organisatie: AJA concerts
Het gaat snel voor het enthousiast jonge en charismatische Noord-Ierse trio Two Door Cinema Club (live met vier, gezien de drummer een halfvast lid van de band is) : een debuut, ‘Tourist history’ , om U tegen te zeggen met een rits aangenaam huppelende; sprankelende spring-in-t-veld nummers, “Something good can work” , “This is the life” en “You’re not stubborn” . Tja, je hebt van die band die ‘het’ hebben om relaxte, leuke en opgewekte melodietjes te schrijven. En daar zijn zij één van .
Fris twinkelende , aanstekelijke dansbare poprock, die volwassener en meer uitgebalanceerd klinkt op die tweede ’Beacon’ , een album dat gevarieerder , breder is en meer diepgang heeft, maar z’n jeugdig enthousiasme en euforie niet verliest. TDCC staan in voor een zorgeloos avondje.
Ze waren toe aan het laatste optreden van hun tour, laden dan even de batterij op, om opnieuw te touren . Hun optreden in de Bota was in geen mum van uitverkocht en ook hier zal het waarschijnlijk de laatste keer geweest zijn dat we hen in een kleiner zaaltje konden bewonderen; volgend jaar in maart staan ze al geprogrammeerd in de AB.
Live een goed uur lang heerlijk klinkende zomerse aanstekelijke deuntjes, die de paar mindere songs van de tweede cd naar een hoger niveau trekken . Al meteen sprankelden de bubbels en de spots op songs als “Sleep alone” , een heel sterk nieuw nummer, “Undercover martyn”, “Do you want it all” en “This is the life”. Het swingt door de meezingrefreinen, de zwierige gitaarsounds , de opzwepende drums en de kleurrijke, tintelende toetsen, gedragen door die zalvende vocals van Alex Trimble , die ergens aan Alexis Taylor van Hot Chip refereert . “Wake up” en de oudere single “You’re not stubborn” volgden .
De gillende gitaarlijntjes , die ze in de songs staken , zorgden voor elektriciteit, raakten en knalden. Songs van ‘Beacon’ “I can talk” , “Costume party” en “Handshane” klonken sterker. “Sun”, “Pyramid” en “Next year” dan , hadden minder spankracht en energie en waren dus de mindere broertjes in het ‘TDCC’ concept; hier nam de vaart wat af .
“Smth good can work” en “Eat that up, it’s good for you” waren de vaardige , energieke afsluiters van dit relaxt ‘snelvaart’ concert.
De ‘holder-de-bolder’ indiepop en de heldere spotlights porren het optimisme en de levenslust aan. Hun livereputatie deden ze alle eer aan. Two Door Cinema Club is een vitaal kwartet dat sterk werd onthaald en op heel wat opengesperde keelgaten en opstekende handjes kon rekenen .
De knappe springerige gitaarsongs “Some day” , “Come back home” en “What you know” besloten het fijne concert . Ze hadden al wat (jong) volk achter zich , na vanavond kan het alleen maar een sneeuwbaleffect hebben … Deze gerespecteerde band kan groots worden.
Support was Kowalsky , eveneens uit Noord-Ierland , die fungeerden als een ideale geleider naar de Two Door Cinema Club . Ook hier hoorden we reeks sfeervolle, aanstekelijke indiepopsongs met toevoeging van een vleugje elektronica. Onschuldige , melodieuze pop, die ons al meteen in de juiste stemming bracht
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-26-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-1-26-11-2012/
Organisatie: Botanique , Brussel
Op Rock Werchter waren we uitermate tevreden van het blije weerzien met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Btw in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check Vier maar eens!) had ze alvast een glansrol. Een rol die haar op lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar op het podium herkennen we ook de zwart geklede dame als een warm , sensueel , dynamisch iemand. Aandoenlijk toen ze een paar uitwuivende kussen het publiek in stuurde …
Acteertalent die goed van pas komt bij de gig van Garbage , want ze krijgt ruimte op het podium , veel ruimte zelfs, om zich totaal te geven op de stage , haar publiek te mennen , te dwepen en op te hitsen . Hyperkinetisch, dansend en hotsend, heerlijk om haar zo aan te werk te zien . En gevoelig , jawel ze placeerde in naam van de band een dankwoord in het beste Frans met een Schots accent , en ze onthouden België als een erg enthousiast, loyaal publiek, die hen als artiest sterk onthaalde; dankzij ons kunnen ze het leven leiden , waar ze altijd van gedroomd hebben . We werden tot twee maal toe de hemel in geprezen . Wat doet dat een mens deugd zeg …
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me” en “Only happy when it rains” , die allemaal vanavond werden opgenomen in de liveset en tekenden voor een uitgelaten menigte .
De band ging gretig , strak en snedig te werk. Stekelige, dreunende beats sierden de sound , soms pompend, overrompelend , en die een geluidsmuur opentrokken .
Opener “Queer” was al meteen de eerste pletwals , net als het recente “Automatic systematic habit”, die nerveus, gedreven klonk.
Het nieuwe materiaal kwam maar mondjesmaat aan bod en goed dat er dan voor een nummer als “Blood for puppies” werd gekozen , dat even opwindend , hard , overtuigend is. Het richtingloze “The battle in me” als de EBM van “The one” klonken flets.
Maar anders niks dan lof , want het kwintet raasde over het publiek heen ; ook de meer poppy, ontvankelijke, onschuldige slepende songs, durfden te ontploffen. Er werd dus vooral teruggegrepen naar het oude materiaal, die een frisse, energieke tint kregen . Powerpop dus! De eerder vernoemde singles werden aangevuld met “Vow” , “Crush” en “Push it”. De refreinen van “Stupid girl” , “I think I’m paranoid” en “Cherry lips” liet Manson soms aan de eerste rijen over .
Rustpunt: eentje, het ingetogen, kwetsbare “Cup of coffee” … Garbage toonde even de andere kant van z’n gezicht.
De groep grossierde in hun al rijkelijk gevulde oeuvre . Anderhalf uur waren ze al bezig toen een uitgesponnen broeierig opbouwende “You look so fine”, waar Manson zelfde de gitaar omarde , de set besloot .
Even konden we op adem komen en dan borrelde het optimisme in de electrotunes op van “When I grow up” en “Only happy when it rains”, die opbouwden en konden knallen … Iedereen kon een laatste keer huppelen, mee springen en de refreinen zingen … Garbage trok op het eind van hun tour alle registers open …
Kijk , Garbage draagt ons in hun hart én …wij ook! “I’m (only) happy when I(t)” … Hier was sprake van een strakke set en een geslaagde rentree !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/garbage-25-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
