Tindersticks weet zichzelf steeds uit te vinden , want opnieuw horen we een reeks romantische, bitterzoete luistersongs , onder de typische ‘crooner’, raspende, zalvende stem van Stuart Staples.
De songs klinken broeierig , intens spannend en zitten ingenieus in elkaar. Emotioneel geladen materiaal dus.
Al meteen worden we verrast met een negen minuten “Chocolate” , gekenmerkt van een repetitieve structuur , spaarzame toetsen en piano, aangevuld in het tweede stuk met blazers en drums, en parlando voorgedragen door groepslid Boultner.
Binnen hun ‘vaudeville’ klinken ze uitermate gevarieerd en kan er naast het melancholieke, dramatische materiaal zelfs een lichte swing van af als op “Slippin’ shoes”. Muzikaal valt alles op z’n plaats , klinken de songs rustig , aangenaam, sfeervol , filmisch, is er de repetitieve basis , bouwen ze op , zwellen aan , en kunnen ze iets breder zijn.
‘The something rain ‘ is een sterke Tindersticks plaat!
De Brassers zijn de ultieme Belgische cultgroep. Een band met een verhaal. Een verhaal van punk, drugs, verderf en rebellie in een oerconservatief Limburgs gehucht.
De muziek dienen we natuurlijk in zijn tijdsgeest te bekijken. De opnames zijn met beperkt budget destijds op plaat geperst, het klinkt soms als een dwangbuis, maar dat is nu net de charme van De Brassers. De spirit van de punk is duidelijk aanwezig, hoewel dit geen punk is. De Brassers hebben altijd dichter aangeleund bij Joy Division en vroege PIL dan bij pakweg The Clash of The Damned. Dit is pikdonkere, zwartgallige en apocalyptische post punk of coldwave.
Op de compilatie ‘1979-1982’ horen we vooral dat de groep het destijds echt meende, dit waren niet The Sex Pistols die onder het mom van punk sloten geld wilden verdienen, dit was een bende jonge gasten die aan de wereld kwijt wilden dat ze kwaad en wanhopig waren.
De Brassers hebben een paar klassiekers geschreven als “Twijfels” en “Kontrole”, songs die voor eeuwig geprint blijven op de donkerste pagina’s van het boek der geschiedenis van de Belgische rock. En natuurlijk steekt er daar nog eentje meters bovenuit : “En toen was er niets meer” is een mijlpaal, een onheilspellende song die na al die jaren iets mythisch heeft gekregen, een statement, een wanhoopskreet, maar bovenal een wonderlijke song die De Brassers onsterfelijk heeft gemaakt.
Deze compilatie is mede dankzij de schitterende documentaire van Jan Weynants, hier als tweede schijfje bijgeleverd, een onmisbaar document. Eentje om te koesteren, zeker door diegenen als ons die De Brassers indertijd in een vervallen zaaltje nog aan het werk gezien hebben (een affiche die zij deelden met Red Zebra, weten wij ons nog fijn te herinneren).
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) vallen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony& The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr. Ze hebben al een paar creatieve platen uit, en hun vorige ‘Saga’ was een artistiek eentje, die richting cabaret, vaudeville, opera en barok uitging .
Rode draad in de Dez Mona platen is gevoeligheid en ontroering. Ook op ‘A gentlerman’s agreement’ hebben de kameleons een nieuw muzikaal hoofdstuk toegevoegd. Er is de sfeervolle, vaudeville pop met o.m. “The passing”, “Fool’s day” en “Funny games” . Daarnaast overtuigt Dez Mona met een handvol broeierige rockers , al of niet ondersteund van zwaardere, grootse en bredere arrangementen : “Soon” , “We own the season” en “The back door” of je smelt voor hun ingenomen titelsong waarbij piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen. Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht.
Dez Mona heeft een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke melodieën, gevoeligheid en met weerhaken . Ze gaan origineel te werk en verdienen nu zeer zeker een ruimere erkenning. De productie was in handen van Jo Francken.
De lieflijke , mooi ogende Regina Spektor (Russische roots , naar Amerika uitgeweken ) heeft enkele oudere songs van onder het stof gehaald en vult het aan met een paar nieuwe op haar zesde album.
Emotievolle ingenomen, intieme en sfeervolle ‘luister’ pianopop , en nummers die snedig, gedreven en springerige ritmes kunnen hebben als “All the rowboats” (een nummer van begin van haar loopbaan) en “Don’t leave me (ne me quitte pas)” (ook nog terug te vinden in een andere versie op een oudere plaat).
Voldoende afwisseling valt te noteren in deze stijl, en samen met haar sterke hemelse , nasale pakkende stem levert dit opnieuw een boeiende plaat af , waarbij een link naar An Pierlé en Kate Nash wel eens wordt gemaakt .
Regina Spektor toont aan een blijvertje te zijn!
De reünie van Guided By Voices en hun songschrijver/zanger Robert Pollard gaat ons niet onopgemerkt voorbij . De man heeft een onuitputtelijke geest van songschrijven , songs van anderhalve minuut tot meer uitgewerkt materiaal, die poppy, dromerig, gevoelig, rockend of rauw, rammelend en lofi zijn . Puike songs en probeersels, miniatuurtjes in enkele cd’s per jaar .
Toegegeven , af en toe lieten we er links , en soms was er sprake van ideeënarmoede , maar bij een reünie zoals deze houden we zeer zeker halt ; we nemen hun tweede verschenen plaat dit jaar ‘Class clown spots a UFO’ onder de loep. Eerder verscheen nog ‘Let’s go eat at the factory’, en in januari hebben we ‘Bears for lunch’ .
Robert Pollard blijft erin slagen boeiende afwisselende nummers te brengen en pareltjes als “He rises! Our union bellboy”, “ Forever until it breaks”, “Keep it in motion”, “Starfire”, “Jon the croc”, “Fly baby” en de titelsong koesteren we.
Het GBV kunstje is nog niet uitgespeeld , intrigeert als vanouds en doet deugd , 21 songs in veertig minuten, wie doet het hen na …
De Britse groep Muse , Matthew Bellamy, Chris Wolstenholme en Dominic Howard zijn groots, grootser, grootst geworden . Samen met Coldplay zijn ze één van de muzikale heersers van het nieuwe millennium.
Ook al is het einde onontkoombaar, pint hij zich vast op die tweede wet van de thermodynamica , energie die in een gesloten circuit afneemt en ophoudt te bestaan.
Even onontkoombaar zijn de toevoeging van keys van een vierde man. ‘The 2nd law’ is het zesde studioalbum en kan dus niet omheen die gracieuze bombastische , pompeuze ritmes en sounds. Maar Muse verliest zichzelf niet , durft te rocken en kan intiem pakkend zijn . En dat maakt hen zo geliefd , zorgt ervoor dat ze iets unieks zijn en steeds verbazen met een handvol sterke singles.
De nieuwe plaat spreekt ons meer aan dan ‘The resistance’, die zich ietwat verloor, sluit nauwer aan bij het vorige werk en levert een combinatie van heerlijk rockend materiaal, ballads en orkestraties; ze wisselen elkaar af of gaan in elkaar over ; je komt uit bij een reeks overtuigende songs: “Supremacy”, “Madness”, “Survival , “Follow me”, “Explores” en “Animals” … Episch, aanzwellend, opbouwend, zalvend , hemels, gevoelig, direct en stevig; allemaal mooi uitgekiend en virtuositeit ten top !
Ook bassist Wolstenholme trekt opnieuw een tweetal songs naar zich toe , “Save me” en “Liquid state”.
Hadden we live al te maken met een totaalspektakel , het is er nu niet minder om … Op het eind voegen ze er nog wat dubstepgekte aan toe met “The 2nd law” ; het tweede deel van het nummer krijgt zelfs een hypnotiserend pianostuk .
Groots, indrukwekkend en toch … het is muziek die ons aanspreekt van een band in topvorm! Het trio heeft nog ambitie. Zo liet Matthew Bellamy nog ontvallen in de ruimte te willen optreden. A Space Muse Odyssey. We zijn benieuwd …
Het New Yorkse Scissor Sisters kwam in de belangstelling met aanstekelijk, groovy en dansbaar materiaal als “Take your mama”, “Tits on the radio” en Pink Floyds bewerking “Comfortably numb” . “I don’t feel like dancing” en “She’s my man” volgden . Deze songs plaatsten de band op de kaart.
Ze waren een uit het leven gegrepen Bee Gees, Village People, FGTH, Pet Shop Boys , Dead or Alive en Bronski Beat … Beetje gay zonder echt pejoratief te willen klinken . De vorige cd ‘Night Work’ liet lang op zich wachten en er werd beroep gedaan op de elektronica wizzard Stuart Price van Les Rhythmes Digitales en Zoot Woman. Hoe catchy en speels de songs ook waren , ze raakten minder .
Ook deze vierde cd zit ergens tussen hamer en aambeeld. Hier kwamen een rits producers aankloppen als Calvin Harris, Pharrell Williams , Alex Ridha (Boys Noize) en Diplo. Het zijn vooral de dansgerichte nummers die het sterkst zijn , “Baby come home”, “Inevitable”, “Only the horses”, “Let’s have a kiki” en “The secret life of letters”. De disco, glamrock en de 80s kitsch zit verweven in hun melodieus poppy sound . Jake Shears ( beetje Travolta, Freddy Mercury of een Gibb van The Bee Gees) en Ana Matronic (Rosin Murphy van Moloko) zijn de spil, wisselen af en vullen elkaar in de zangpartijen .
Brokken maken en grootse hits schrijven zit er momenteel niet meer in bij de Scissor Sisters, maar volledig afschrijven doen we nog niet …
Een aangename kennismaking hebben we ervaren bij ‘Agree to Disagree’ van Root, een trio uit Gent . Het is al hun tweede cd , en de plaat biedt een homogeen, toegankelijk en experimenteel klankenpalet van jazz, rock, psychedelica, krautrock en postrock . Het trio is sterk op elkaar ingespeeld en biedt een rits sterke instrumentale songs , die cinematografisch , sfeervol als groovy klinken . Een eigen geluid door een niet alledaags basisinstrumentarium van piano, keys , Hammond , aangevuld met bas en drums .
Tja , ze zijn een beetje onze Wizards of Ooze , eigentijds , eigenwijs en overtuigend!
http://www.rootband.be
Lost Souls Carnival uit Gent heeft een EP uit van vier nummers . De mannen beheersen de gitaarrock en zetten dit om in vier afwisselende boeiende tracks , die ergens het midden houden tussen Pearl Jam en Foo Fighters . Een compliment die even goed in het nadeel kan werken , maar ondanks dit gegeven is dit stevige, snedige, intens pakkende broeierige gitaarrock, die weet te raken …
Info http://wwww.facebook.com/lostsoulscarnival
Uncle Wellington’s Wives
EP
Even vooraf : Uncle Wellington is te situeren binnen de verhalenbundels van Charles W. Chesnutt, die linken maakt tussen de slavernij, ras, het huwelijk en z’n goederenrecht waarin oom Wellington is in betrokken.
Muzikaal is het één van de projecten van sing/songwriter Jonas Bruyneel . Samen met een rits bevriende muzikanten worden we in een wondere , sfeervolle freefolky wereld geleid , een muzikale trip door de poëzie van doorleefde woordenwouden . Een breed klankenspectrum van violen, toetsen , akoestisch gitaargetokkel en drums sieren de minutieus uitgewerkte songs , die wat duister , ongrijpbaar klinken en gevoelig geladen zijn door goed op elkaar afgestemde en afwisselende man- vrouw zangpartijen.
Info op http://www.facebook.com/unclewellingtonwives
Het Gentse The Germans is duidelijk de weg ingeslagen van de avontuurlijke rock . Op de nieuwe ‘Mother sings in front of the house’ heeft hun noisepop een repetitieve structuur , bouwt op en ondergaat verrassende en onverwachtse wendingen . De toevoeging v krautrock is duidelijk een meerwaarde komt de sound ten goede. We vinden al meteen een paar pareltjes die bulken van inventiviteit, “Song of forgiveness”, “Lonely kid” en “Mother sings “.
Songs – melodie – avontuur - experimentjes , dit zijn de gegevenheden . Een nerveus geluid , muzikale gekte en schoonheid . Een terechte link met de Residents wordt sterk onderstreept.
Info op
http://www.thegermans.bandcamp.com
en http://www.myspace.com/thegermanstherband
De Kreun, Kortrijk trakteerde zijn publiek op een schitterend kerstcadeau: niemand minder dan Mark Lanegan kreeg de gelegenheid om een waardig slot te breien aan het jaar waarin hij met ‘Blues Funeral’ nogmaals zijn muzikale rijkdom etaleerde, een jaar ook waarin hij verschillende keren op een Belgisch podium te bewonderen viel. Ons land houdt duidelijk van deze brombeer. Niet te verwonderen dus dat de zaal in geen tijd uitverkocht geraakte. Een beetje jammer dat de Lanegan-liefhebbers in Kortrijk niet de apotheose kregen waarop ze zo gehoopt hadden.
De volledig akoestische set begon met “Cherry tree Carol”, één van de zes kerstsongs die men terugvindt op ‘Dark Mark does Christmas 2012’ (een EP die net als verschillende live-CD’s te koop was aan de merchandising-stand waar Lanegan na afloop signeerde). Na de dezer dagen zeer toepasselijke opener weerklonk “When your number isn’t up”, het lied waarmee het acht jaar oude ‘Bubblegum’ van start ging. Als hij met “One Way Street” uit ‘Field Songs’ (2001) vervolgens nog verder in de tijd teruggaat, besef je dat Lanegan geen zin heeft om veel recent werk te brengen. Misschien ging men trouwens iets te ver terug in de tijd want er slopen af en toe wat foutjes in het gitaarspel van zijn compagnon. Die songs iets te lang geleden ingeoefend? Ook Lanegan zelf verkeerde het eerste half uur niet altijd in topvorm, zodanig zelfs dat we tijdens “No easy action” de indruk hadden dat de songtitel betrekking had op zijn zang tijdens datzelfde nummer. Na met “Miracle” en “Don’t forget me” de vier-op-een-rij uit ‘Field songs’ vervolledigd te hebben, werden de fans van Screaming Trees op hun wenken bediend met “Where the twain shall meet”. Nog was de nostalgie naar de ‘Field Songs’-tijden echter niet voorbij want vervolgens weerklonk “Low” waarna er, tot grote tevredenheid van het publiek, eindelijk gegrepen werd naar de parels die op ‘Blues Funeral’ te rapen vallen: “The gravedigger’s song” klonk volledig foutloos, “Phantasmagoria Blues” broeierig als steeds en “Gray goes black” niet zo groovy als op plaat maar toch verdienstelijk. Het hoogtepunt van deze vier-op-een-rij kwam er tijdens “St. Louis Elegy”, het lied met één van de mooiste tekstflarden uit de recente muziekgeschiedenis: “'If tears were liquor, I would have drunk myself sick”. Met “The River rise” uit “Whiskey For The Holy Ghost“ bleef Lanegan in een larmoyante sfeer, om tijdens afsluiters “One hundred days” en het van O.V. Wright geleende “On Jesus’ program” blijk te geven van tonnen geduld bij het wachten op de verlossing door onbereikbare wezens zoals daar zijn de vrouw en god en dergelijke meer.
In de bisronde illustreerde “Field Song” nogmaals dat het duo vooral ‘Field Songs’ centraal stelde. Zowel “Bombed” (uit ‘Bubblegum’) als het van ‘The Winding Sheet’ uit 1990 daterende “Wild Flowers” waren mooi zonder meer. De laatste noot werd geplaatst met “Halo of Ashes” dat in De Kreun uiteindelijk veel minder indruk maakte dan het als opener van “Dust” van Screaming Trees deed. Alhoewel we niet mogen zeggen dat Lanegans kompaan tijdens die afsluiter geen moeite deed met zijn soms naar flamenco neigende getokkel.
‘Blues Funeral’ eindigt zonder twijfel in de hoogte regionen van ons eindejaarslijstje hetgeen we spijtig genoeg niet kunnen zeggen van dit optreden: mooi maar zeker niet onvergetelijk. Over de setlist viel op zich niet echt te klagen, maar vooral tijdens de eerste acht nummers worstelde de begeleider iets te vaak met zijn instrument en klonk Lanegan iets te bezadigd om van een echt sterke prestatie te kunnen spreken. Nadien kwam er beterschap maar overweldigend werd het eerlijk gezegd nooit. André Hazes zou m.a.w. spreken van ‘een kerstboom zonder piek’.
Vooraf hadden we echter wel het geluk om getuige te mogen zijn van een heel overtuigende passage van Bert Dockx, frontman van Flying Horseman. Een zevental nummers maakten duidelijk dat we van dit supertalent nog niet het laatste gezien en gehoord hebben. De kans is klein dat ‘s mans vernuftige muziek ooit tot commerciële successen zal leiden, maar qua durf, présence en overtuigingskracht hebben we het voorbije jaar niet veel beters gezien dan Bert Dockx in De Kreun. Daar waar Flying Horseman ons enkele maanden terug als voorprogramma van Woven Hand een tikkeltje teleurgesteld achterliet, maakten deze veertig minuten ons opnieuw believers. Heel wat monden vielen open van het indrukwekkende geluid dat zijn gretige gitaarspel voortbracht. De bezetenheid die Dockx bijvoorbeeld aan de dag legde tijdens “Roads” bracht ons tot de heuglijke vaststelling dat we anno 2012 nog steeds kippenvel kunnen krijgen van één man met één gitaar. Eigenlijk niet te verwonderen dat Mark Lanegan niet over de door Dockx zo hoog gelegde lat geraakte …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marc-lanegan-23-12-12/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Ennio Morricone is in het geheugen gegrift; hij is de grootste filmcomponist aller tijden en één van de belangrijkste hedendaagse componisten . De man die in een tijdspanne van een halve eeuw ruim 400 filmscores creëerde en samenwerkte met de allergrootste regisseurs, dirigeert in het Sportpaleis een uitgebreide bloemlezing uit zijn onverwoestbare werk. De soundtracks en de cinematografie van Sergio Leone is me in mijn jeugd enorm bijgebleven. De inmiddels 84 jarige Italiaanse componist , geboren in Rome , voelt zich, houdt zich jong en ziet er daadwerkelijk jonger uit.
We kregen op de laatste ‘Night Of The Proms’ al een voorsmaakje maar nu was het
de grootmeester zelf die naar het Sportpaleis afzakte; het grootse Sportpaleis was nu niet eens het decor voor animatie, rock- of danspektakel , maar was de unieke gelegenheid voor een groots symfonie orkest en klassieke kunst. Tot de laatste stoel bezet voor het bezoek van de ‘Maestro’ en net genoeg om de stapel prijzen van Morricone binnen te krijgen. We plaatsen er enkele in de spotlights: De Gouden Leeuw in Venetië, 5 Oscarnominaties, 3 Golden Globes, 1 Grammy Award en 1 European Film Award. Hij werd zelfs bekroond tot Ridder in de Orde van het Erelegioen. Zijn muziek werd bekroond met 27 gouden- en 7 platinaplaten. En vanavond hadden we de kans , ruim twee uur lang, te genieten van mans muziek .
Hij was hier met ‘Het Orkest Der Lage Landen’, samen met het koor ‘Fine Fleur’; Morricone, een koele kikker - dat bedoelen we echt niet pejoratief – wat hem typeert, één en al concentratie en weinig emotie tonend.
Het ganse concert was een ode aan bevriende en bekende filmregisseurs. Het begon met de muziek voor de film ‘The Untouchables’ uit 1987. Een gangsterfilm met grote acteurs als Kevin Costner, Sean Connery en Robert De Niro. Verder een aantal thema’s van het epos ‘Once Upon a time in America’ en een hulde aan regisseur Bolognini. Inderdaad, Ennio Morricone en de link met bepaalde films en acteurs is onmiskenbaar met elkaar verbonden. De strakke verwevenheid met Sergio Leone is hij inmiddels grondig beu , maar hier werd geschiedenis geschreven , en daar kun je niet omheen . “Ik maakte muziek voor een
handvol films van Sergio Leone en in totaal stond ik wel in voor 500 films, dus er is meer dan Leone”.
Iedereen genoot van die soundtracks van ‘The Good, The Bad and The Ugly’ en ‘Once Upon A Time In The West’. De sopraan van Sussana Rigacci is een monument en is te bewonderen. “The Ecstasy Of Gold” was één brok emotie; zoveel passie en overgave, uniek!
De grootmeester dirigeert op eigenbereide en eigenwijze manier. De composities zijn subtiel uitgewerkt, uitgepuurd en minimalistisch. Het spreekt tot de verbeelding, van “Abollison” tot “Chi Mai” en “Nuovo Cinema Paradisio” , om te eindigen met 3 delen uit ‘The Mission’ uit 1986 .
Een staande ovatie hadden we bij het hernemen van “The Ecstasy Of Gold” en “On earth as it is in heaven”.
Een subliem concert zonder meer , van de ene extase naar de andere. Om kippenvel van te krijgen . Top. Zoals Morricione zegt “Filmmuziek is pas echt goed als je ook van de muziek kan genieten zonder de film” . En ook al laat hij een strenge , koele blik na, diep vanbinnen ervaar, voel, zie je de tevredenheid , warmte en gelukzaligheid. Geen twijfel mogelijk, de Italiaanse componist Morricone is een ‘Maestro’ meer dan waardig ; een voorbeeld voor wie ook .
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Daan
OLV Ter Duinen kerk
Koksijde
Daan stond met zijn akoestische theatershow ‘Simple’ in de moderne OLV Ter Duinen kerk in Koksijde. Op zijn gelijknamige album nam Daan zowat zijn 'Best Of' van de afgelopen jaren onder klassieke handen. En daarbij spaarde hij geen moeite, de songs kregen vaak een nieuwe en geslaagde harmonie en ademen een ietwat andere sfeer uit. De nummers werden opnieuw opgebouwd rond piano's, cello's, vibrafoons, trompetten, allerhande percussie en hier en daar een verloren gitaar. Live wordt Daan bijgestaan door drumster Isolde Lasoen, toetsenist Jeroen Swinnen en de Franse cellist Jean-François Assy. Aangezien meer dan de halve hand van Daan in de plaaster lag , was er vanavond ook een extra gitarist (Geoffrey Burton) van de partij.
Als jarenlange Daan adept was het uitkijken naar een live show op deze uitzonderlijk locatie en ook Daan leek er in het begin nog wel zin in te hebben. Een simpele, mooie versie van "Exes" gevolgd door het prachtige "A Single Thing" openden. Dan even een verre trip naar een Dead Man Ray verleden met topsong "Woods"; stevig mooi en enig vuil verliest deze niets van zijn kracht in de uitgeklede versie. Dan volgde "Ashtray", een topper uit het album 'Profools', wat mij betreft nog steeds zijn beste soloplaat.
Tijdens deze typische Daansongs werden er eenvoudige maar rake beelden geprojecteerd op de grote witte muur achter het altaar. Met zijn verleden als graficus zijn deze beelden steeds heel eenvoudig en helder, ‘simple’ als het ware, maar daarom niet minder geslaagd.
Muzikaal hadden we jammer genoeg het beste reeds achter de rug. Geen idee of het de drank of de pijnstillers waren, misschien wel beide, maar er was duidelijk iets mis met Daan vanavond. Ik zag de man al vaak aan het werk, zeer vaak zelfs, maar vanavond was toch een eenzaam dieptepunt. Ok, je aparte humor loslaten op een ietwat te chique uitgedost publiek in een kerk ergens in West-Vlaanderen is geen voor de hand liggende opgave, maar daar lag niet echt het probleem. Daan trok zich zoals vaak van weinig iets aan en speelde de avond lang op slechte automatische piloot 'frisse liedjes' en 'leuke hits van enkele jaren geleden', zoals hij het zelf fraai verwoordde, maar fris was hij zelf allesbehalve.
Aan de songs kan het zeker niet gelegen hebben, en ook zeker niet aan de band, met op kop de prachtige Isolde Lasoen. "Wifebeater" en ook "Housewife" werden door de band naar een hoger niveau getild. Deze speelde wel zoals het hoorde; met plezier, precisie en op een tempo dat de frontman nog net kon volgen. Maar tijdens de Neil Young cover "A man needs a maid" werden de gebreken nog eens pijnlijk duidelijk. Niet helemaal tekstzeker, wat kortademig en op zoek naar het juiste tempo.. Ook zijn falsetstem was Daan vanavond thuis vergeten, gelukkig dat Isolde over een prachtige engelenstem voor twee beschikt.
Het hoge niveau van de muzikanten in de band sleurde Daan door deze moeilijke avond, maar legde ook meteen de eigen pijnpunten bloot. De cellist gaf elke song een ongekende diepgang en dynamiek mee met zijn klassieke geluid en vorming. Isolde gaf het beste van zichzelf op een hele resem slag- en blaasinstrumenten en ook oudgediende Jeroen Swinnen acteerde sterk.
Daan sleepte zich richting einde met ‘Simple’, één van mijn favorieten, de hit "Victory" en "Icon" met een hele mooie western sfeer door de zachte melodie, de samenzang en het ritmische gefluit. Tijdens "Swedish Designer Drugs" leek Daan opeens wat van zijn oude grandeur te hebben teruggevonden en toen hij met Isolde in de biechtstoel verdween leek hij er zelfs helemaal bovenop te komen. Maar tijdens de bisronde kwamen dezelfde problemen toch weer naar boven. "Drink & Drive" liep net als de andere trage nummers vanavond zeer moeizaam en wist nooit te overtuigen.
Het publiek kreeg er nog een vervroegd kerstcadeau bovenop, met een song uit het nieuwe album waar de band aan bezig is, het Franstalige "Ma Vendeuse", maar vertellen hoe die song klonk , kan ik de dag na het concert met de beste wil van de wereld niet meer, rommelig zou ik zeggen, als ik toch iets moet antwoorden. Met "Protocol" schreef Daan voor het ‘Simple’ album ook een nieuwe song, maar ook dat hoefde wat mij betreft niet.
En dan, net wanneer ik dacht dat ik een jeugdheld van zijn voetstuk had zien vallen (en dat letterlijk, na een sprong in het ijle, om daarna met wat hulp van de rest van de band wel weer recht te geraken) kroop Daan met zijn gevolg richting het grote kerkorgel van de OLV Ter Duinen kerk. Daar werd de avond afgesloten met een stevige, prachtige en ontroerende versie van "The Player". Echt een wondermooie versie waar Daan met hulp van zijn band toch zorgde voor een meer dan geslaagde afsluiter, maar om de avond helemaal te redden was het jammer genoeg te laat.
Zo zalfde Daan op het einde toch nog een beetje...jammer dat hij eerst zo wild om zich heen had staan slaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-22-12-2012/
Organisatie: Fifty One Club Westkust
We maakten de keuze per auto naar de Ancienne Belgique te rijden, en het werd snel duidelijk dat dit niet de beste keuze was. Door het drukke verkeer waanden we ons echter wel even in Parijs.
We missen dan ook het optreden van Oathbreaker, de eerste Belgische band van de avond die de Clubzaal mocht opwarmen. Voor The Black Heart Rebellion plaatsten we ons in de wachtrij om toch iets van het optreden mee te pikken. Ze stonden onlangs nog op het Glimpsfestival in Gent en laten de komende weken nog meer van hun tanden zien in de Muziekodroom Hasselt, De Kreun, Kortrijk en de 4AD, Diksmuide. In 2004 maakten ze hun doorbraak en in januari leveren ze een nieuw album ‘Har Nevo’ af die door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé werd geremixed. The Black Heart Rebellion is de ruwe stem van Pieter Uyttenhove ondersteund door stevige rockgitaren en snedige drumritmes. En toen viel het doek over The Black Heart Rebellion en brak het moment aan waar we reeds maanden naar uitkeken: de releaseshow van Amenra.
Amenra is geen muziek voor romantische zielen, noch kan het goed zijn voor diegene reeds aan de rand van waanzin. Amenra wekt een oerenergie op waar enkel de menselijke rede als rem kan dienen om na een optreden deze transcendentale ervaring te containen. Amenra veronderstelt een innerlijk oor om de kracht die hun sound opwekt tot op het bot te ervaren. Amenra overstijgt de menselijke ervaring. Het gaat verder dan puur ervaren, het is de weg van de beleving, het raakt een innerlijk weten. Amenra is existentiële muziek. Amenra geeft de beweging om eerst naar binnen te keren, tot je kern, om kort nadien helemaal buiten de contouren van je fysieke lichaam te gaan, tot alles in het NU samenvalt, en grenzen vervagen. Amenra is dat wat je in een mum van tijd los van jezelf doet komen, een soort instant non dualistische sfeer met de valkuil dat je er eeuwig zou willen in vertoeven.
Ze vragen echter wel een onvoorwaardelijke overgave maar creëren hiervoor dan ook telkens de voorwaarden. Ze nemen je mee naar het zwartste gat ter wereld maar laten je daar niet aan je lot over. Want net in de diepte van de leegte schijnt het meest wonderlijke licht. Als je je overgeeft aan die ervaring, wordt wat op het eerste zicht een duisternis lijkt, een revelatie voor de ziel. Het wonder aan Amenra is dat alles wat ze brengen één geheel vormt. In die zin zijn ze én kunstenaars, én muzikanten én alchemisten. De passie voor zingeving komt bij elk van de bandleden zowel samen als afzonderlijk tot uiting door tal van zijprojecten, zowel op artistiek als muzikaal vlak.
Het is een wederzijds pact waar zielen zichzelf overstijgen en opgaan in een eindeloze duisternis.
Dat het geheel meer is dan de som der delen kondigen ze aan door de tekst ‘Het alles en niets’ te projecteren. Kort nadien verschijnen de zonnegoden der duisternis op het toneel en vuren de eerste nummers op ons af. ‘MASS V’ wordt voorgesteld achter een grijs hekken, een illusoire scheiding tussen band en publiek. Voor zij die meer visueel zijn ingesteld voorzien ze de show van visuals die de leegte van de oneindigheid voorstellen, waar natuurelementen als water en aarde een essentiële rol vervullen. Er is wel degelijk een transformatie te bespeuren in het samenspel van muziek en visuals. ‘MASS V’ is nog meer dan ‘MASS IIII’ scherper qua sound, de visuals zachter van aard. Ze ademen de essentie van muziek uit, wij ademen hun essentie in. Als je je overgeeft aan hun allesomvattende sound word je opgenomen in een volle leegte, waar alle menselijke emoties als een kolkende massa zweven. Ook hun timing –zowel tijdens als los van hun shows- sluit perfect aan bij hun filosofie. Ze bouwen het verlangen op, ze schrijven met hun instrumenten een verhaal die een begin en einde kent maar oneindig is. Ze sluiten af met de projectie van de tekst ‘Altijd en Overal’. Want de ervaring van Amenra ís dat alles en niets, die altijd en overal is.
Als Amenra geen vervuld gevoel nalaat, ligt dat eerder aan de manier waarop je als luisteraar hun tegemoet treedt. Dan heb je de ervaring gemist. Als je gedurende de opbouw van een nummer liever met vrienden praat, dan heb je het geheel van de ervaring gemist. Deze avond was een avond voor de ziel, en vol dankbaarheid keren we terug, reeds uitkijkend naar hun volgende uitverkochte show op 10 februari in De Kreun. Andere cluboptredens volgen! Amenra is tevens ook headliner op de wintereditie van Ieperfest 2013 (16 februari 2013)
Een aftershow werd voorzien door Scott Kelly, beter bekend als de zanger en gitarist van Neurosis. We kozen er echter voor om de intense ervaring van ‘MASS V’ in alle rust te laten bezinken…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-black-heart-rebellion-22-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/amenra-22-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Arno , nog net geen 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . Als je de laatste tien jaar eens op een rijtje plaatst, hebben we hier nog steeds een hoop consistente platen , die hij op zijn eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare , meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving. ‘Future Vintage’ volgt het twee jaar oude ‘Brusseld’ op .
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een godverdomme tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelsgeladen met z’n grauwe indringende stem. Hij en z’n publiek worden één.
Met een rijkelijk gevuld oeuvre en met obligate verwijzingen naar TC Matic, zorgt hij voor een afwisselend aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set. Hij is klaar om na twee uitverkochte AB concerten , het komende voorjaar van 2013 het clubcircuit en de festivals elan te geven .
In de twee uur durende set kwam natuurlijk het nieuwe materiaal naar boven als een rockende “I don’t believe” , een broeierige “ça plane pour nous” , verweven van de hitsende ritmes van TC Matic en een ingenomen “Dit pas ça à ma femme” . En TC Matic is de bron en zit in de wortels bij de gigs ; het oude “The parrot brigade” werd van onder het stof gehaald, naast “Que pasa” en de obligate “Olalala” en “Putain putain” , die herwerkt werden , het tweede zelfs volledig uitgediept . Het toont nog eens de onmiskenbare invloed van die band door die smachtende explosieve bluesy en funkende ritmes en grooves aan.
Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . De openers “We want more” en “Fantastic” knalden . Hits als “Ratata” en “Je veux nager” zaten mooi verdeeld in de variërende set . Hij pakte verder uit met een ingehouden sober pakkende “Elle pense quand elle danse” , de vaudevile van “Lola” , een stevige “With you” en een extravert bezwerende “Black dog day”.
Z’n familie in de eerste , tweede graad kwam wel ergens eens aan bod , om maar te zeggen hoe persoonlijk Arno kan zijn , met “Les yeux de ma mere” als absolute verlatingsballad .Ook z’n gekende carrousel hoempapa ontbrak niet , “Comme à Ostende” en “Bathroom singer” in de bis maakten het ‘Arno’ plaatje compleet .
Arno is en blijft op dreef. Hij beschikt ‘opnieuw ‘ over een goed op elkaar ingespeelde band, de gitarist Filip Wauters in een glansrol.
Arno speelt tijdloze rock, boeit en heeft een recept in alle talen. Pet af voor deze ‘Fun Lovin’ Criminal’ , nachtraaf en Ostendse Brusselaar , die op scherp staat voor de komende clubtour .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arno-20-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Pharmacy, een trio uit Seattle is al aan hun vierde cd toe en brengt de Nirvana grunge , 70s retrorock en catchy sixties melodieën samen , die eigenlijk niet vies zijn van wat lofi . De plaat zit goed in elkaar met broeierige poprock , die door toevoeging van keys , toetsen en piano een dromerige , emotievolle, gevoelige tune krijgen .
De stem van Scott Yoder heeft iets mee van Pete Doherty , Only Ones Pete Perrett en Chris Ballew van Presidents of the Usa .
De eerste songs zijn uitermate sterk, boeiend, daarna is het allemaal iets minder spannend, maar al bij al een fijngevoelig strak plaatje .
Info http://www.seayou.bandcamp.com
Het Antwerpse kwartet San Diablo heeft de juiste bezetting gevonden en komt aandraven met een sterke EP . Hun instrumentale noise/mathrock refereert nauw aan de ‘90s van Unsane, Fugazi , Jesus Lizard , Unwound en Cop Shoot Cop . Een beetje deinend op het vroegere Don Caballero en ons Drums are for parades , met een rauwe, hoekige , potige , gedreven sound. De songs boeien door de stekelige , gejaagde, nerveuze en explosieve ritmes en tempowisselingen.
Een solied klinkend kwartet die alles nauw heeft samengeperst en met ‘Ants’ een overtuigende EP heeft klaargestoomd van zes songs …
Info http://www.vi.be/santadiablo
Een zonnige Braziliaanse sfeer wordt gecreëerd door Utz , die op de cd ‘Miniatura!’ een knap gearrangeerd en gevarieerd album uithebben . Verwacht geen uitzinnige feesttoestanden , maar volwaardige songs , met een sfeervolle , Zuiderse groove , en gepaste, gevatte funky , reggae, drum’n’bass en tribal ritmes.
Hebben de eerste songs van de plaat een zwierige tune , met bossa nova , samba tunes , dan maakt Utz vervolgens meer plaats voor een bigband en krijgen we een varieté .
De composities en arrangementen zitten goed in elkaar . De Zuid-Amerikaanse elementen zitten duidelijk in de songs verstrengeld.
Ohja , Utz is de band rond de in Brussel wonende, Braziliaanse zanger-gitarist Renato Baccarat.
Info http://wwwmutzik.com
Het Britse The Irrepressibles van Jami McDermott brengt ‘chamberpop’, met een mate van dramatiek en emotionaliteit . De songs hebben een licht orkestrale inslag door piano en strijkers , zijn innemend, sober en spaarzaam begeleid en vocaal neigt McDermott ergens tussen Rufus Wainwright, Mike Hadreas’ Perfume Genius en Antony Hegarty (van Antony & The Johnsons) . En toch noteren we muziek met weerhaken , in die zin, “Men in love” is een gedreven nummer en breder van opzet, en een intens broeierige “Tears” door de opbouwende ritmes.
‘Nude’ is een sfeervol tweede plaat, popballads met stringarrangementen , niet vies van aangenaam stekelige ritmes .
Info op http://www.theirrepressibles.com
Een blij weerzien toch met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Een rol die haar op het lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar we herkennen haar ook als een warm , sensueel , dynamisch iemand.
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me” en “Only happy when it rains”.
De nieuwe plaat is niet nieuws onder de zon , maar biedt een reeks snedige, strakke , stekelige songs , gekenmerkt van nerveuze, gedreven ritmes. “Automatic systematic habit”, “Big bright world” en de single “Blood for puppies” slaan meteen in. Daarna zakt het wat ineen , een beetje teveel dreunend; af en toe komt een sfeervolle , dromerige, innemende song bovendrijven als de titelsong en “I hate love”.
Algemeen hebben we hier de return van een gretig klinkende band , die er terug zin in heeft, een goed album klaar heeft , en de brug tracht te slaan met hun eerste nineties platen. Een geslaagde rentree bijgevolg!
Achter Lone schuilt de Brit Matt Cutler , die al een vijftal jaar in de branche zit van de elektronische muziek . Wij sluiten nu pas aan met deze nieuwe plaat , die lekkere retro elektronica ‘Orbital’ grooves biedt . Aantrekkelijke ritmes en sounds gemengd met trancegerichte ambient soundscapes en zalvende beats . En zoals de titel van de cd aangeeft, worden de sound’n’beats geplaatst in een futuristisch, galaxy decor .
Invloeden van Orbital , FSOL, The Orb, LFO en Aphex Twin zijn te horen , maar Lone boeit evenzeer door de veelkleurige , ingenieuze patronen . “As a child”, “Lying in the reeds”, “Crystal cavers 1991” en “Raindance” verrassen , werken in op de dansspieren en zijn ‘instant’ clubdance. Fijne ontdekking.
Zulu Winter - Een Brits kwintet om in het oog te houden . Het ensemble houdt het op subtiel uitgewerkt melancholisch sfeervolle, broeierige songs . De songs zitten goed in elkaar en zijn boeiend . Met een song als “We should be swimming” kunnen ze alvast een doorbraak forceren . Atmosferisch gelaagde , golvende , aanstekelijke melodieën, ingehouden , hoekige ritmes en een dromerige naar een falset neigende zang , het is het muzikaal recept van dit aangenaam album , dat deuren opent naar de toekomst .
Band Of Horses , de band uit Seattle rond zanger/componist Ben Bridwell , graaft diep in de seventies classicrock. Dit nieuwe vierde album zet de lijn van de vorige ‘Infinite arms’ (2010) door , met name melancholische rootscountryrock, die ouderwetse westcoast-pop linkt in een toegankelijk kader. Als je er de eerste twee cd’s naast plaatst van Band Of Horses, ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) , is de band duidelijk geëvolueerd van indie/americana naar traditionele, oerdegelijk folk/alt.americana pop, die de sfeer van The Eagles , Neil Young, Crosby, Still & Nash en Fleetwood Mac ademt .
De songs zijn verzorgd en fraai uitgewerkt , maar zijn minder aanstekelijk, pakkend en beklijvend.
We houden natuurlijk wel van een handvol gevarieerde parels binnen dit concept , als “Knock knock”, “Slow cruel hands of time”, “Everything’s gonna be undone” en “Feud” , maar in z’n totaliteit zijn het ‘midsummernightdream’ songs , aangenaam , rustig, voortkabbelend, gedrenkt in een melancholieke dromerige sfeer .
Goed album , maar ook niet meer dan dat.
Nu U2 voor onbepaalde tijd zichzelf op non actief heeft gezet, is de baan vrij voor Muse om de grootste stadionact van het moment te worden. De band heeft het na 6 platen voor mekaar gekregen om geliefd te zijn bij een heel ruim publiek en dat met een sound die tegelijkertijd bombastisch, episch, alternatief en toch weer helemaal rock is. Hoewel bombastische muziek nooit echt ons ding geweest is gaan wij nog altijd graag plat voor Muse. De band wordt tot vervelens toe vergeleken met Queen, maar de braakneigingen die we spontaan krijgen bij de meeste Queen platen, zijn nog bij geen enkele Muse plaat naar boven gekomen.
Muse had al één en ander bewezen de afgelopen jaren, dus waren de verwachtingen wel heel hoog gespannen. Geen probleem zo bleek, de heren losten die verwachtingen volledig in. Ze hadden er wel een vierde man voor nodig, die hier een beetje in de schaduw stond keyboards te spelen, maar die ons toch vooral onmisbaar klonk. Waarom moest hij eigenlijk zo nodig naar de achtergrond ?
De nieuwste plaat ‘The 2nd Law’ stond vanavond centraal (niet hun beste, maar toch wederom een indrukwekkend werkje) en de heren startten met “The 2 nd law : Unsustainable” waarin hun geslaagde live interpretatie van dubstep meteen voor vuurwerk zorgde. “Supremacy”, een andere vette kraker uit die nieuwe plaat, volgde en sloeg om in de heftige klassieker “Bliss” uit ‘Origin of Symmetry’, wat tot op heden nog steeds ons favoriete Muse album is. Wij wisten na drie songs al dat het goed zat, dit was een grote band in topvorm, hier was niets aan het toeval overgelaten en ook de sound zat bijzonder goed, wat in het Sportpaleis al wel eens anders kan uitdraaien.
Met het naar INXS neigende “Panic Station” kwam een indrukwekkende visual wall van uit het plafond neergedaald. Met verbluffende beelden van dansende Shrek-achtige marsmannetjes werd de funky sound van die lekkere song nog wat extra in de verf gezet. De uiterst knappe en vernuftige visuals zorgden van dan af het hele optreden door voor een verbluffend spektakel die de epische en stevige sound van Muse alleen maar kracht bijzette.
Het Sportpaleis ging volledig uit zijn dak met het geweldige “Knights of Cydonia”, misschien wel de allerbeste Muse song ooit, die hier ook weer voorzien was van die hemelse Ennio Morricone intro uit “The Man with the Harmonica”. Niet minder dan overweldigend.
We merkten tussendoor wie Matthew Bellamy’s grote voorbeelden waren. In de pianoballad “Explorers” kwam de Freddie Mercury in hem naar boven en in “Madness” waagde hij zich aan een heuse Bono persiflage, inclusief donkere zonnebril. Wetende dat “Madness” eigenlijk maar een bedenkelijke song is, was dit toch voortreffelijk entertainment (nog zo iets wat Muse bijzonder maakt, zwakkere songs worden live altijd naar een hoger niveau getild, zie ook weer U2). Bellamy schitterde vervolgens in het oudje “Sunburn” (uit hun debuutplaat ‘Showbiz’, u weet wel, die plaat met dat eeuwige Radiohead juk) en haalde fel uit in nog zo een onvermurwbare klassieker “Time is running out”, ondertussen deed hij zijn gitaar in alle richtingen open splijten.
Bassist Chris Wolstenholme mocht in het snedige “Liquid State” de vocals voor zich nemen en hoewel hij bijlange niet het stembereik van Bellamy had was het een aangename afwisseling die de song iets punky meegaf.
Misschien toch wat detailkritiek, het luchtige en melige hitje “Undisclosed desires” zal nooit onze favoriete song worden , het nummertje klonk ondanks alweer knappe beeldprojecties nog altijd als een Lenny Kravitz afleggertje.
Na dit te verwaarlozen minpuntje kwam de machine terug helemaal onder stoom met een spetterend “Plug in Baby” en een compleet uit zijn voegen barstend en keihard “The Stockholm Syndrome”.
Alsof we nog niet helemaal overdonderd waren deden in de finale nog drie onsterfelijke klassiekers (“Uprising”, “Starlight” en “Survival”) het boeltje helemaal ontploffen.
Muse was groots en indrukwekkend op alle gebied. In juni komen ze alles nog eens overdoen in Werchter Boutique. Gaan, zou ik zeggen.
En ook met een knipoog, support en bedankt aan StuBru’s Music for Life, jouw herinnering aan ‘de week van dementie’ via het ‘de Betties’ project , aangekondigd door de heren van Muse , een koor geleid door Stephanie Foquet, die vanavond een ongelofelijke ervaring opdeed.
Neem alvast een kijkje naar de pics , een samenwerking van Indiestyle.be (http://www.indiestyle.be) en Musiczine.net (http://www.musiczine.net)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/muse-18-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/muse-pt-2-18-12-2012/
Organisatie: Live Nation
John Mayall is één van de pioniers van de Britse bluesrock. Het legendarische album ‘John Mayall’s Bluesbreakers with Eric Clapton’ is een mijlpaal in de wereld van de blues.
Hoewel John Mayall niet de meest begaafde muzikant of zanger is mogen we hem in bluesrangen toch beschouwen als een begrip. Dit omdat hij een onuitwisbare stempel op de blanke blues heeft gedrukt, en vooral door zijn samenwerking met topmuzikanten als Eric Clapton, Peter Green, Mick Taylor, Jack Bruce en nog een handvol anderen. Vooral zijn sixties werk is essentieel. Daarna maakte hij geen onvergetelijke platen meer, enkel eindeloze variaties op steeds dezelfde bluesthema’s.
Mayall is al die jaren het genre trouw gebleven, en zoals het rasechte bluesmuzikanten betaamt, blijft hij optreden tot hij er bij neervalt. De man is ondertussen al 79, maar op het podium ziet hij er nog behoorlijk kwiek uit. Zijn stem is nog steeds bij de pinken (op enkele uitschuivers na), hij speelt een aardig potje keyboard en gitaar, en vooral met de mondharmonica is hij echt in zijn nopjes.
John Mayall wordt omringd door een feilloos spelende band bestaande uit enkele bedreven gasten die allemaal wel ergens hun strepen verdiend hebben. De Texaanse gitarist Rocky Athas, een jeugdvriend van Stevie Ray Vaughan, heeft wel een beetje te veel macho poeder in zijn gitaar gegoten, hij serveert soms van die smoelentrek bluesrock- solo’s die we al iets te veel gehoord hebben. Beetje overdaad, laat ons zeggen, maar goed, hij kan het wel. Wij vinden Athas trouwens beter wanneer hij zich wat meer moet inhouden, dit bij de songs waar Mayall zelf ook de gitaar ter hand neemt. Zo vormen ze een perfecte tandem in het pareltje ‘Dirty Water’. Ook drummer Jay Davenport en bassist Greg Rzab krijgen hun onvermijdelijke solomomentje in de klassieker “Room to Move”, maar ook dat is wat ons betreft niet echt nodig.
Voortreffelijke muzikanten, daar niet van, maar de drum- en bassolo halen eerder de vaart uit het nummer dan dat ze er iets aan toevoegen. Jammer, want het betekent dat een sterke song als “Room to move” hier overdreven uitgemolken wordt, en doet doe je nu eenmaal niet met goeie songs.
Maar goed, verder valt het viertal weinig te verwijten, want dit is oerdegelijke Britse blues gespeeld met tonnen respect, passie en klasse. De heren weten op tijd te rocken, maar raken ook bijtijds de gevoelige snaar met echte bluesslepers. Dit is anderhalf uur aangenaam bluesvertier waar de aanwezige veertigers ,vijftigers en kersverse zestigers met volle teugen van genieten.
Het bisnummer “All your love” uit die legendarische debuutplaat is de winnaar van de avond omdat daar alles nog eens perfect in zijn plooien valt. Niet te veel franjes, gewoon een prachtige blues/boogie song gespeeld met kracht en overgave.
In het begin van de avond weet de 34 jarige Tiny Legs Tim onze aandacht te strikken, en niet alleen die van ons, ook mijnheer John Mayall staat hier geboeid naar te kijken.
De jongeman (naar bluesnormen een regelrechte snotneus) speelt zeer overtuigend in zijn dooie eentje stokoude blues zoals legendes als Robert Johnson, Son House en Lightnin’ Hopkins het hem hebben voorgedaan. Het is alsof hij met zijn voeten in de moerassen van de Mississippi Delta zit te spelen.
Zijn passie voor de blues heeft voor een deel te maken met zijn ellendig ziekenhuisverleden. De kerel zijn leven heeft aan een zijden draadje gehangen, maar bij een levensnoodzakelijke transplantatie werd de blues meteen mee ingeplant, en nu klinkt zijn werk nog authentieker. Tiny Legs Tim heeft dus reden genoeg om de blues te verkondigen en wij varen alleen maar wel met zo een talent.
Organisatie: Trix, Antwerpen
17 jaar na de release van hun debuutalbum ‘Remedies’ is The Herbaliser nog steeds immens hot in de scene! Hun gekende recept - een blend van jazz, hip hop, funk en soul - wordt nog steeds gesmaakt bij hun fans. Toch is hun typische sound van de jaren '90 is doorheen de jaren wel blijven evolueren. In de jaren '90 gaven ze een soul-jazz touch aan de trip-hopbeweging en hielpen ze mee de sound van Ninja Tune te definiëren. Sinds de uitgave van ‘Take London’ in 2005 transformeerden de studiobeesten Ollie Teeba en Jake Wherry The Herbaliser tot een stijlvolle, organische live jamband met koperblazers, basgitaar en elektronica. Hun nieuwe album ‘There Were Seven’ is nog altijd een mix van jazz, hip hop, elektronica, trip hop en deep funk, maar nooit eerder klonken nooit zo volwassen en vitaal als nu. Toch zal het nieuwe studioalbum iets meer geduld vragen van de ware Herbaliser-fan.
Voor het laatste concert van hun tour stranden de magnificent seven in de Brusselse Vk*. De ijzersterke live-reputatie wordt nog maar eens alle eer aangedaan en komt op geen enkel ogenblik aan het wankelen. Voor de gelegenheid werd de Canadese rapper Ghettosocks bij de kraag gevat om het boeltje aan elkaar te rijmen. In vergelijking met vroegere gast-MC's als MF Doom, Roots Manuva of What What valt Ghettosocks wat bleekjes uit. Zijn podiumprésence en zijn grijze-muis-stemgeluid zetten hem onverbiddelijk in de schaduw van voornoemde rappers. Zijn werk is professioneel maar hij slaagt er nooit in om de act naar een nóg hoger niveau te tillen. Alle pluimen gaan zonder twijfel naar de buitengewoon getalenteerde zeven. De flair en de gretigheid waarmee ze voor de dag komen, bewijzen andermaal dat The Herbaliser een supersolide geoliede machine is. Bovendien kunnen ze ook putten uit een repertoire dat bulkt van de klassiekers.
Hun stomende set starten ze met “The Return Of The Seven”, tevens ook het openingsnummer van de nieuwe plaat. Toen al bleek dat de nieuwe plaat voller en donkerder zou klinken dan hun voorgaande werk. Opvallend is ook dat er meer gitaar met een warme en dirty fuzz distortion wordt gebruikt. Veel nieuw materiaal krijgen we uiteindelijk niet te horen. “Take ‘em On” en “March Of The Dead Things” zijn een paar van de nieuwe nummers die we menen te herkennen. Uptempo, klassieke oorwormen als "Ginger Jumps The Fence" en "Battle Of Bongo Hill" zetten de Vk* moeiteloos op zijn kop terwijl "The Sensual Woman" en "The Next Spot" voor een aangename afkoeling zorgen. De live-arrangementen zijn zoals steeds heel losjes, zonder een strak georkestreerd gevoel. Hun ongebreidelde feestmentaliteit en de ruimte voor jamsecties maken hen tot één van de boeiendste live-acts dat wij dit jaar op een podium zagen staan.
The Herbaliser anno 2012 is intelligenter en volwassener en heeft dankzij de buitengewoon getalenteerde bandleden en hun lijvige repertoire steeds meer te bieden op een podium. Ze zijn terug, Same as it never was! Brussel zal het geweten hebben!
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
… En dan nu, beste lezers van Musiczine, something completely different! The Kyteman Orchestra
Wie is Kyteman? Kyteman is eigenlijk ene Colin Benders, opgegroeid in Utrecht, kind van Afro-Amerikaanse moeder en Hollandse vader, ADHD-er en- Obelixgewijs - reeds op jonge leeftijd in de pot der muzikale en filosofische schoonheden gevallen.
Hij startte met name als hiphopartiest, wat resulteerde in The Kyteman Hiphop Orchestra., wat een eerste CD ‘The Hermit sessions’ opleverde. Kyteman zélf speelde alle instrumenten in, en werd bejubeld van uit diverse muzikale hoeken. (Met dank aan Wikipedia,nvdr)
Hij is dus zo een beetje van heel vele markten thuis, die Kyteman: Zanger, hiphopartiest, entertainer, instrumentalist (trompet, bugel, klavier) Zijn bugelpartij op North Sea Jazz van vorige zomer deed iedereen verstijven en staat in het geheugen van elke rechtgeaarde fan gegrift.
Op toer dus met zijn 30-koppig koor en uitgebreid orkest. Ik zou ze niet willen te eten geven…
Zonder specifieke verwachtingen ga ik naar het concert, want ik ken Kyteman niet. Ik ben dus onbevangen en enkel beïnvloed door de sterke verhalen van mijn vriendin en enkele vrienden. (Kyteman stond in het voorjaar nog in de AB)
Helemaal verwonderd was ik niet dat het concert in gang geschoten werd met muziek van Patrick Watson (‘The Great Escape’). Ik herken onmiddellijk zijn wonderbaarlijke manier van zingen en schrijven. Watson is ondermeer pianist bij The Cinematic Orchestra, wat ik als muzikaal concept een stukje met The Kyteman Orchestra vergelijk. Waar The Cinematic vocaal en elektronisch gaat, blijft Kyteman voornamelijk akoestisch zijn ding doen. Maar de vergelijking gaat voor een groot stuk op.
Wat we te horen kregen was een zeer gedifferentieerde en uiterst dynamische set:
Een intro om U tegen te zeggen. In de kleine zaal die de schouwburg is word je van uw sokkel geblazen door een immense trompet annex trombone annex tuba annex iets koperblazers, die als baspartij fungeert, maar tegelijk krachtig rauw en hees uithaalt. Een trio bas en tenorzangers, een barokke opstelling van instrumenten, twee klavieren, tweemaal drums, percussie, een uitgebreid koor, blazers en strijkers. Een vreemde compositie die Colin Benders meesterlijk tot een goed einde brengt, als dirigent van deze 90-koppige draak, die licht spuwt en klanken uitbraakt, als was het een openluchtfestival. Crevits haar oren zouden tuiten! De toon is gezet. Benders legt voor zichzelf de lat wel heel erg hoog door op zo’n wijze te starten.
Nirvana meets Carmina Burana, of hoe hedendaags klassiek ook rock’n’roll kan klinken. Kyteman herschikt en doopt zijn orkest in een heuse fanfare en laat even de Balkan weerklinken. Michael Nyman is hier ook niet veraf. Uiterst repetitieve dreunen, staccato’s als messen op uiterst gevoelige plaatsen. Het zal niet de laatste keer zijn dat deze man deze muziek aanhoort als was het de soundtrack van melodramatische horror roadmovie – of zoiets…
Tijd voor een ballad. Voor het eerst treden een aantal hiphoppers/rappers het podium aan. Plots staan ze daar zelfs met drie, eentje lijkt wel de reïncarnatie van Rudeboy. Urban Dance Squad meets Buckshot Lefonque – rap met blazers en strijkers – ik had het nog niet gehoord.
Kyteman speelt ook een stukje trompet. – zit plots in totaal andere sfeer- maakt ook het concert zeer divers, zeer dynamisch. Aaibaar deze keer, en het vult de volle zaal met heerlijk klankbehang.
Een Nederlandse rapper doet het in het frans ditmaal. Andermaal een bewijs dat deze taal zich uitstekend leent voor het genre. Drums en percussie dragen dit deel van de show. Alleen jammer van het ‘klap maar in je handjes-gedoe’ op het einde. Rap-met- zwaaiende handjes in een schouwburg. Ik weet het nog zo niet…
Jammen geblazen. Benders komt het publiek uitleggen wat zijn bedoelingen zijn. Met gebarentaal (soort vingercode) maakt hij zijn muzikanten duidelijk wat ze verondersteld worden te spelen. Soms de blazers, dan weer eens de strijkers dragen de band. Fenomenaal – en wat een bugelsolo! De man krijgt niet het applaus die hij verdiende. Dan doen de bandleden het maar aan het einde van de song.
Een streepje marsmuziek dient zich aan. De in het blauw gehulde violiste mag van jetje geven, als een volleerde tsarina. Het heeft iets Russisch tegelijk, iets Rebrovs. Hiphop als regelrechte woordkunst.
U ziet. Kyteman beschrijven in een review is niet zo vanzelfsprekend. Je wordt overweldigd oor indrukken. Soms weet je niet goed wat ervan te denken. Nu eens een jazzfeel, dan weer Balkan, straks zal het ongetwijfeld klassiek of rock’n’roll klinken. Maar dit maakt een concert van de man in ieder geval zeer ge(s)laagd. Al was de set vergelijkbaar met die van de AB eerder op het jaar (uit goeie bron).
Kyteman is een fenomeen. Punt. Een must see . Als muzikant heeft hij duidelijk een geheel eigen visie en wil dit aan het publiek laten zien. En het werkt nog ook. Hij bouwt op, legt stil, fraseert, interpungeert. Je hoort het graag of niet. Wit zwart. Kyteman maakt van eigentijdse muziek een aangrijpende bedoening. De man wil vanalles wat en weet dit goed in zijn product te integreren. Geen wit, geen zwart. Vooral veel grijs, maar dan in verschillende tinten.
Organisatie: Kortrijkse Schouwburg
We zijn Moby best wel erkentelijk voor een hoop toffe dansdeuntjes, maar ook in de annalen van de indierock geschiedenis heeft hij middels zijn remake van “That’s When I Reach For My Revolver” een spoor van betekenis achter gelaten. Zijn versie haalde in ’96 zowaar de UK charts, en liet meteen een nieuwe generatie alternativo’s kennis maken met de originele uitvoerders Mission Of Burma.
In de prille 80ies was dit postpunk gezelschap wereldberoemd in en rond Boston omwille van hun intense live shows, maar platen verkopen deden ze daarentegen niet of nauwelijks. Al vlug bleek dat de Amerikanen hun tijd te ver vooruit waren, en toen hardnekkige tinnitus werd vastgesteld bij zanger/gitarist Roger Miller leek het in ’83 al meteen over en uit voor Mission Of Burma. Het mag dan ook een medisch wonder heten dat Miller en zijn maats twee decennia later de draad terug oppakten, en sindsdien een stuk of vier puike albums hebben afgeleverd. Afgelopen zomer verscheen hun jongste worp ‘Unsound’, meteen reden genoeg voor de overjaarse indiehelden om in een veel te klein busje veel te kleine zaaltjes langsheen het Europese clubcircuit af te schuimen.
De 4AD muziekclub mag best trots zijn dat Mission Of Burma voor een exclusief Belgisch optreden uitgerekend naar Diksmuide kwam afgezakt. De drie oorspronkelijke leden trapten met veel goesting en de nodige portie nonchalance de set op gang met een beperkte bloemlezing uit hun recentste albums. Openers “Good Cheer” en “2wice”, respectievelijk uit ‘The Sound The Speed The Light’ (‘09) en ‘The Obliterati’ (‘06), blonken al meteen uit door het soort strakke rommeligheid waar pakweg Guided By Voices zijn hand niet voor omdraait.
De grondvesten van de 4AD moesten hierbij wel al meteen de nodige decibels slikken, maar Roger Miller lijkt wat dat betreft alvast een pak wijzer geworden. Zo staat Miller tegenwoordig vooral naast en niet voor zijn versterker van jetje te geven, en staat er tussen hem en de drumvellen van Peter Prescott een plexiglas scherm opgesteld die de grootste klappen moest incasseren. Zowel Miller, Prescott als bassist Clint Conley namen afwisselend de vocals voor hun rekening, en alhoewel niet alles even toonvast klonk ging er toch een zekere charme van uit.
Ook anno 2012 sijpelt de hoekige ritmiek van Gang Of Four en de artpunk van Wire nog steeds duidelijk door in de sound van Mission Of Burma. De Amerikanen voegen er echter nog een flinke dosis noise aan toe, en hebben net als tijdens hun hoogdagen een vierde groepslid achter de mengtafel staan die allerhande tapes en loops manipuleert. De plaats van de oorspronkelijke manipulator Martin Swope is intussen ingenomen door Bob Weston, tevens actief bij Shellac en Volcano Suns. Het laten uitdeinen van gitaren tot monotone drones of het saboteren van vocals tot cartoonachtige heliumstemmetjes: Weston deed het allemaal en kwam er nog mee weg ook. Deze en andere grapjes maakten de bijwijlen furieuze postpunk uiteindelijk toch redelijk verteerbaar en onderhielden de ontspannen sfeer gedurende gans de set.
Voor de fans van het eerste uur werd het pas echt genieten toen de groep haar essentiële platen begon aan te boren. Uit de debuut EP ‘Signals, Calls And Marches’ (‘81), verplicht voer voor al wie beweert iets met postpunk te hebben, werden het melodieuze “Red” en het splinterbommetje “This Is Not A Photograph” geplukt. Op het eerste full album ‘Vs.’ (‘82) werd de teneur ineens een stuk grimmiger. Ook in de 4AD behoorde het van die plaat getrokken “That’s How I Escaped My Certain Fate” tot één van de meest intense en noisy momenten van de avond.
Haar eigen geschiedenis indachtig sloot Mission Of Burma het eerste deel van de set af met de single die 32 jaar het vuur aan de lont stak. Op de B-kant de arty uppercut “Max Ernst”, op de A-kant de onsterfelijke punk evergreen “Academy Fight Song” die in een betere wereld minstens evenveel draaibeurten verdient als pakweg “Teenage Kicks” of “Ever Fallen In Love”.
Groep en publiek wisten van geen ophouden wat resulteerde in twee korte bisrondes met vooral wat recenter werk. Als ultieme uitsmijter kwam het trio ineens op de proppen met een flard “Youth Of America” van de onvolprezen Wipers, tijds- en genregenoten van Mission Of Burma die er een al minstens even legendarische status op nahouden.
De muzikale blauwdruk van Mission Of Burma heeft ontegensprekelijk erg diepe sporen nagelaten in het Amerikaanse indierock landschap. Van Hüsker Dü tot Big Black, en van R.E.M. tot Nirvana, allen hebben ze ooit de loftrompet afgestoken over hun helden uit Boston. En ja, zelfs zonder “That’s When I Reach For My Revolver” op de setlist was deze zaterdagavond in de 4AD er alweer één om in te kaderen.
Opwarmers van dienst Movoco kregen eerder op de avond al de handjes van Mission Of Burma op elkaar. Een appreciatie die kan tellen voor dit jonge trio uit Nieuwpoort dat sinds hun gouden plak op de ‘Verse Vis’ competitie van muziekclub De Zwerver gestaag aan de weg timmert. Met hun strakke postpunk en coldwave aangelengd met een ferme scheut shoegaze resideert de groep in hetzelfde straatje als pakweg Swervedriver en vroege Ride. De Wablief?! tent op Pukkelpop als volgende halte op het parcours van Movoco? Het zou mooi en verdiend zijn.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Glimps showcasefestival 2012 - muzikale ontdekkingstocht door Gent – dag 1
Glimps showcasefestival 2012
All Areas
Gent
GLIMPS festival bood op 14 en 15 december een podium aan meer dan tachtig bands uit alle hoeken van Europa. Een muzikaal parcours door Gent met groepen die klaar zijn voor een internationale doorbraak onder het motto ‘Tomorrow’s Music Now’.
Iedere groep geeft gedurende veertig minuten het beste van zichzelf op één van de 13 podia in de Gentse binnenstad. Een duik van de ene sfeer in de andere, van de kleine clubs tot de grotere concertzalen. Een ontdekkingstocht doorheen de Europese muziekscene, van rock over pop tot jazz.
Op de affiche van GLIMPS festival prijken o.m. Turkse pop- en rockbands, bands uit de Scandinavische muziekscene, groepen uit Oost-Europa, bands uit Oostenrijk en Zwitserland, bands uit onze buurlanden en uiteraard ook een Belgische delegatie.
GLIMPS kadert in het Gent - Unesco Creative City of Music verhaal.
Meer info op http://www.glimpsgent.be
We kunnen na deze tweede editie zeggen dat deze showcase succesvol wordt ontvangen en een vaste waarde wordt in de concertagenda.
Impressies dag 1 – vrijdag 14 december 2012
In de Balzaal van de Vooruit gaf Prins Póló het startschot . De IJslandse band wiens naam verwijst naar een Pools koekje, liet zachte gitaarlijnen los op en dompelde de aanwezigen onder in een bad psychedelische electro/pop. Korte nummers met eenvoudig repetitieve melodieën. Tijdens de set waren er technische problemen met een versterker, en ook hun overgangen verliep niet zo vlotjes.
In de Handelsbeurs had het Oostenrijkse kwintet van Francis Int. Airport een plaatsje op de line up. Met 2 albums onder de arm, kwamen ze hier in Gent hun visitekaartje afgeven. De voorbije maanden waren ze al te zien op o.m. Primavera Sound, Reeperbahn Festival, Eurosonic en Sziget Festival , wat hen een aardige reeks lovende comments opleverde.
We kregen al snel een duidelijk beeld van hun diverse poppy sound: zwierige indie popsongs met de nodige synths , die af en toe worden gekenmerkt door een ingetogen, melancholisch geluid. “Amnesiacs” en “Monsters” zijn 2 sterke singles, die ook hier ook veel bijval oogsten. Deze band heeft potentieel , maar moet nog wat werken aan die te 'cleane' sound.
Heel origineel en bijzonder was het om in een bioscoop naar een optreden te kunnen kijken. In de Studioskoop maakte Blackie & The Oohoos hun opwachting. De zusjes Maieu hebben nog maar net hun 2de studioalbum uit. Voor ‘Song for two sisters’ werkten ze samen met de muzikale kameleon Pascal Deweze (Metal Molly, Broken Glass Heroes, Sukilove, …).
Zowel op de plaat als live zetten ze een mysterieuze sound neer , die ons een dromerig gevoel gaf. Naast het zweverig geluid hield hun oorstrelende samenzang ons alert. Niet alle songs konden ons bekoren, maar Blackie & The Oohoos is een aanrader voor wie heerlijk wil wegdromen.
Raketkanon , in de Handelsbeurs, speelden de voorbije maanden in ‘no time’ een stevige livereputatie bijeen. Ze kregen een pak exposure , die er ook kwam dankzij de uitstekende recensies van het debuutalbum 'Rktkn #1' (zie review op de site!) en het oppikken van de single “Herman” door StuBru . Volledig terecht trouwens, want deze mannen hakken en beuken er duchtig op los: dreigende , onheilspellende slome noiserock , die als een razende tornado tekeer kon gaan. De ogen van frontman Pieter Paul De Vos ( Kapitan Korsakov) spuwden vuur en drummer Pieter De Wilde ( Raveyards, Sioen) teisterde z’n drumkit vol overgave, de distortion van gitarist Jef Verbeeck ( Toman) en de bassynths van Lode Vlaeminck gaven een unieke intensiteit weer. De drive en de energie van het viertal zette een volgelopen Handelsbeurs op stelten en onderstreepte de veelbesproken live-status van de band. Onze favorietjes “Laura” en “Helen” klonken meedogenloos hard maar het was natuurlijk “Herman” die voor brokken zorgde in de eerste rijen. Tevens sijpelde psychedelica, doom en sludgeriffs door ; een bewust gecreëerde chaos, Raketkanon op z'n best!
In de Vooruit kwam het Deense I Got You On Tape. Hier geniet deze band nog maar weinig naambekendheid , maar in Denemarken waren ze afgelopen zomer op Roskilde. Begin november verscheen de vierde langspeler ‘Church of the Real’ , die ze op gepaste wijze kwamen voorstellen. Frontman Jacob Bellens imponeerde met z’n ruwe , schurende, warme stem. De zanglijnen deden zowel denken aan Guy Garvey van Elbow als aan Matt Berninger van The National.
De muziek was een mengeling van rock en electropop en hier en daar drong wat new-wave door , die richting Joy Division ging. De deels dromerige, donkere teksten werden opgefleurd door vrolijke melodieën., en ook de prima lichtshow creëerde een speciale sfeer. In een mum van tijd zetten ze de talrijk opgekomen toeschouwers naar hun hand . Zondermeer een adembenemend optreden !
The Black Heart Rebellion sloten een nokvolle Handelsbeurs af . Het Gentse gezelschap was net terug van een paar weken Japan en laat opnieuw van zich horen na enkele jaren stilte. Binnen enkele weken komt hun 2de album 'Har Nevo' uit en de single “Avraham” , vergezeld van een uitstekende clip, is alvast een mooi voorsmaakje. Wie het eigenzinnige vijftal reeds aan het werk zag , weet dat hun intense sound veel emotie ademt en situeert in een 'duistere atmosfeer'. De undergroundband had er duidelijk zin in en geruggesteund door een uitbundig publiek, werden vol overgave een pak nieuwe tracks gebracht. Postrock meets hardcore - voor de fans van Amen Ra en Isis- , de sfeer en spanningsbogen zijn geduldig opgebouwd om dan onverwachts te exploderen in een weergaloze uitbarsting. De tempowisselingen blijven onrustig, en die typische ruwe screamovocals van Uyttenhove houdt het geheel spannend en onvoorspelbaar. TBHR is een verademing in de huidige scène. Voor hen die ze nu gemist hebben: binnenkort in de AB , met Amenra; volgend jaar stellen ze de nieuwe cd uitgebreid voor en start hun clubtour, met o.m. eind januari in de Gentse Vooruit!
Organisatie: Glimpsgent
Glimps showcasefestival 2012 – muzikale ontdekkingstocht door Gent – dag 2
Glimps showcasefestival 2012
All Areas
Gent
GLIMPS festival bood op 14 en 15 december een podium aan meer dan tachtig bands uit alle hoeken van Europa. Een muzikaal parcours door Gent met groepen die klaar zijn voor een internationale doorbraak onder het motto ‘Tomorrow’s Music Now’.
Iedere groep geeft gedurende veertig minuten het beste van zichzelf op één van de 13 podia in de Gentse binnenstad. Een duik van de ene sfeer in de andere, van de kleine clubs tot de grotere concertzalen. Een ontdekkingstocht doorheen de Europese muziekscene, van rock over pop tot jazz.
GLIMPS kadert in het Gent - Unesco Creative City of Music verhaal.
Meer info op http://www.glimpsgent.be
We kunnen na deze tweede editie zeggen dat deze showcase succesvol wordt ontvangen en een vaste waarde wordt in de concertagenda.
Impressies dag 2 – zaterdag 15 december 2012
Het sympathieke Mount Stealth uit Luxemburg startte de Glimps showcase in de Charlatan. De vele analoge instrumenten van de 4 muzikanten creëerden een sfeervolle, doordachte set; samen met de experimentele aspecten leidde dit tot een verrassend sterk resultaat. Een soort bezwerende filmmuziek gekenmerkt door een strakke ritmesectie , soliede baslijnen en onverwachtse elektronische wendingen . Zonder veel breaks werkten ze zich door hun melodieuze postrock en waren ze een belangvolle, leuke ontdekking , die we zeer zeker nog wensen te zien.
Douglas Firs is de band van Gertjan Van Hellemont, tevens gitarist bij The Bony King Of Nowhere. In tegenstelling tot die laatste durft Douglas Firs al eens stevig te rocken. Het hoeven niet altijd intieme, gevoelige liedjes te zijn. Ze mochten openen in Zaal Miry, gelegen in het conservatorium van de Hogeschool Gent. Openen deden ze met “Shimmer & Glow” dat gezegend is met een prachtige melodie. De samenzang van de band, à la Fleet Foxes, was impressionant en kreeg de zaal muisstil. Een tweetal keer koos Hellemont om solo een nummer te brengen. Met zijn gouden stemgeluid wist hij op zijn eentje de songs te dragen. Afsluiten deden ze met een nieuw nummer. “Carolina” was een potige rocker waarin de hele band participeerde.
Bernays Propaganda was in de Kinky Star te zien. Hun bio sprak ons enorm aan en de verwachtingen waren hoog. Frontvrouw Kristina Gorovska leidde de Macedonische bende. Van meet af blonk het gezelschap uit in die strakke groovy sound met funky invloeden. Haar anarchistische teksten bracht ze met de nodige passie en vormde de rode draad in het optreden. Het enthousiaste viertal smeet zich volledig maar soms miste hun poppy postpunk zijn effect ; de dansbare sound was een beetje te braaf en de vergelijkingen met The Ting Tings en Gossip waren op z'n minst vergezocht te noemen. Pas in het slot als hardere nummers op z’n Fugazi’s te horen waren, werd duidelijk dat ze zich wel degelijk een plaatsje op Glimps toe eigenden.
Het Nederlandse Rats on Rafts speelde het kleine maar gezellige café Barville plat met zijn energieke postpunk. Een mix van The Sex Pistols, The Cure en Joy Division. De baslijn vormde de rode draad in de songs, die van de ene naar de ander kant stuiterden. De ritmeveranderingen vlogen ons om de oren, maar toch slaagde de band erin om de nummers als een geheel te doen overkomen. Een toppertje.
De Deense band met de heerlijke naam Slaraffenland mocht Zaal Miry inpalmen en deed dat met verve. Ze brachten popliedjes met een jazzy omhulsel. Al is jazz misschien een makkelijke omschrijving. Ze hebben een geheel eigen en onconventionele sound die moeilijk te omschrijven is. De nummers klinken vrank en vrij. Zweverig maar toch aards. De songstructuren zijn onvoorspelbaar, en de groep treedt buiten de geijkte paden van de gemiddelde popsong. Bovendien was er geen sprake van een echte frontman, elke song werd gezongen door een ander groepslid. De band speelde alleen maar nieuwe nummers van hun net afgewerkte album dat begin 2013 in de rekken zou moeten liggen.
In de Kinky Star trad intussen het Vilvoordse trio The K. op. De winnaars van het Concours Circuit in '11 - de Waalse tegenhanger van Humo’s Rock Rally- lieten er geen gras over groeien met hun ‘DIY’ spirit en trokken direct fel van leer. De noisepunk klonk fris en snedig en de nadruk lag vanzelfsprekend op hun eerder verschenen debuut ‘My Flesh Reveals Millions Of Souls’. Invloeden van The Melvins en The Jezus Lizard waren te horen, en in hun halfuur hielden ze ons met hun rauwe rock stevig in de tang.
In de gezellige setting van de Fabriek sloot Joanna Isselé aka Imaginary Family af. Ze begon als singer/songwritster en nu is ze al voor de vierde maal als 'band' te zien met Vinz ( Ideal Husband) en Kristof Deneijs (Yuko) , haar partners in crime. De release van de debuutEP 'Hidden' -enkele weken geleden- ging niet onopgemerkt voorbij, gezien de lovende recensies.
De sprookjesachtige, broze liedjes en de schattige, charmante Joanna deden onze gedachten afdwalen naar een knisperend haardvuur op een donkere winterse avond. De akoestische gitaren lieten de minimalistische pop/folksongs schitteren in hun breekbare eenvoud en met haar fragiele stem hield ze de hele zaal geboeid. De oprechte luisterliedjes beklijven en ondanks enkele kleine foutjes, was dit optreden één van de absolute hoogtepunten van Glimps. De single “The bird watcher” , een klein succes op Radio 1, deed ons nog eens wegdromen en bevestigde de status ‘groots talent’. Als band wel degelijk een meerwaarde!
Organisatie: Glimpsgent
Nederlands 
Français 
