Even leek het erop dat de Rotonde eerder halfleeg dan halfvol zou blijven voor het optreden van The Tangerines, het voorprogramma van Elvis Black Stars. Dat The Tangerines momenteel nog onbekend zijn voor het Franstalige publiek bleek uit het aantal neerzittenden. Wij hadden The Tangerines echter in primeur bezig gezien tijdens Dourfestival 2012 en wisten dat neerzitten eerder een faux pas was. Meer nog, The Tangerines waren voor ons één van de revelaties van het Dourfestival. Hun album komt begin volgend jaar uit en vanavond trakteerden ze ons op enkele hors d’oeuvres.
The Tangerines zijn afkomstig uit Mons en brengen rauwe rockriffs gecombineerd met electro-psychedelische geluiden in een decor van pure rock’n’roll. Bij hun outro’s waan je je zowaar in het midden van een psychedelische paardenrace. Ze creëren een eclectische atmosfeer en zetten de zaal onder hoogspanning.
Onder hun motto ‘Come on’ brengen The Tangerines een overweldigende show en zijn ze duidelijk muzikanten die uit het beste rockhout gesneden zijn!
Na zes nummers was hun repertorium voor deze avond ten eind en wat later stonden we in een volle zaal met nieuwsgierige oren te wachten op Elvis Black Stars, een bandnaam die reeds hoge verwachtingen schept. Deze jongens worden onder andere vergeleken met de Black Rebel Motorcycle Club, Triggerfinger en de Black Box Revelation. Naar mijn mening nogal grote namen voor wat dit trio te bieden heeft. De tonen van rock’n’roll zijn de rode draad in hun nummers, en deze zijn dan ook bruisend, in sterk contrast met de wat eentonige stem van de frontzanger.
Het leek een omgekeerde wereld. Daar waar wij laaiend enthousiast naar Brussel waren afgedropen om The Tangerines in vol ornaat te zien, kwam Brussel voornamelijk om Elvis Black Stars te zien.
Blijkbaar is er -toch voor deze avond- een sterk contrast tussen de muziekvoorkeur van Vlaamssprekend Vlaanderen en Franssprekend Vlaanderen. Elvis Black Stars kende duidelijk een enthousiaste fanbase, na elk nummer volgende een overdonderend applaus. De doodsteek voor ons kwam in het derde nummer, toen de band het publiek aanmaande mee te klappen. Onze handen bleven koud en we lieten de volle Rotonde achter voor een publiek die hun handen en oren gewillig aan de tonen van Elvis Black Stars overgaf .
Organisatie: Botanique, Brussel
De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse The Bewitched Hands brengt het nodige optimisme; we horen enthousiasme, vitaliteit en ervaren schouderklopjes door de leuke , luchtige en opgewekte tunes . We trotseerden er al een modderig Dour en een barre winteravond voor . Hun goed gemutste indiepop smaakt naar likeur , die je een goed gevoel geeft, je vooruit helpt, er helpt invliegen, en zorgt voor de minste prikkeling en frustratie . Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen . De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. Mooi meegenomen dus in deze periode.
Ze waren in hun nopjes en brachten je in optimale stemming . We genoten van de muzikale trip van het zestal, dat danspasjes maakte op het podium en in het publiek . Door de vriendelijke uitstraling en de handclaps werd het publiek op elk moment bij de songs betrokken . Materiaal van de beide cd’s ‘Birds & Drums’ en ‘Vampiric way’ werden goed afgewisseld .
In feeststemming kwamen we met “Sea”, “50s are good” , “Westminster” en “Cold”. Andere nummers “Words can let me down”, “Work” , “Thank you goodbye it’s over” en “Hard to cry”, die wat minder vaart hebben en geleest zijn op een broeierige intensiteit, kregen live een ferme boost mee, zwollen aan , hadden een swingende groove en klonken feller door de synths, de bijkomende percussie en allerhande tierlantijntjes, wat hen naar een hoger niveau tilde .
Eerlijk gezegd , er schuilt magie in hun live set door de vakkundige arrangementen en toeters en bellen . Spe(e)lplezier door de frisse, opborrelende, scherpe , relaxte ritmes . Af en toe dwaalde ons aandacht wat af , maar de prima ‘feel good’ vrolijke, zonnige stemming werkte zalvend.
Een ferme schop onder de kont kregen we nog het eind met een handvol kleppers “Vampiric way” , “The laws of walls” en “Happy with you” .
The Bewitched Hands waren een verademing en tekenden voor een zorgeloos avondje, feestgedruis , ambiance en samenhorigheid . Mooi meegenomen dus …
Organisatie: Botanique, Brussel
The Jim Jones Revue - Rock’n’roll Psychosis !
Laten we beginnen met een boodschap aan onze hoofdredacteur : Beste vriend, het wordt tijd dat je eens wat meer naar gortige rock’n’roll concertjes gaat in plaats van naar al die arty farty indierock bandjes. Je hebt wederom iets gemist, man. We leggen u uit waarom.
Er zijn zo van die artiesten waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen. Vanaf de allereerste keer dat wij de ontketende live show van de zotten van The Jim Jones Revue mochten aanschouwen waren wij verkocht. Die keer in oktober 2010 in de 4AD te Diksmuide beloofden wij plechtig aan onszelf dat we geen enkel van de volgende passages van The Jim Jones Revue in onze contreien zouden missen. Zo geschiedde, vanavond in de Trix was al ons vierde bezoek aan The Jim Jones Church Of Explosive Rock’n’roll.
De band had met ‘The Savage Heart’ een nieuwe plaat te promoten en die was vanavond goed om het vuur aan de lont te steken met vunzige rockers “It’s gotta be about me” en “Never let you go”. Bijna het ganse album werd er hier in extase doorgejaagd en het bleek een vette opwarmer voor een bruisend en wild rock’n’roll feestje, want na een goed uurtje ontplofte het boeltje helemaal met de meest smerige en bijtende rock’n’roll beestjes uit die roodgloeiende eerste twee platen.
Had The Jim Jones Revue de zaal in het eerste deel goed op temperatuur gebracht, dan deden ze die in deel twee danig overkoken. Splinterbommen als “Cement Mixer”, “Shoot First”, “Princess & the Frog”, “Elemental”, “Righteous Wrong”en een bezeten “Rock’n’roll Psychosis” raasden als een hondsdolle door rock’n’roll gebeten bizon doorheen de Trix. Geen mens die nu nog stil kon staan, krukken vlogen in de lucht, bier klutste in het rond, zweet droop van de muren. De zaal op zijn kop, zeg maar, het was rocken, dansen, freaken en ondertussen blijven pinten hijsen (wat op zich een heus huzarenstukje was in die kolkende heksenketel).
Dit was een onstuimig, ruig en stomend rock’n’roll dansfeestje, en dat dankzij de heerlijk vettige razernij van de uiterst explosieve Jim Jones Revue, het perfecte medicijn om compleet uit uw bol te gaan te gaan.
Oh ja, we zouden het bijna vergeten, opwarmer van dienst was het veelbelovende Gentlemen of Verona die hier een kersverse nieuwe plaat kwam voorstellen. Venijnige en hevig stuiterende garagerock met een zot vrouwmens op de voorgrond. Amai, had dat kind présence, en een podiumact, en die benen ! Het slangenmens kronkelde zich in allerlei poses op en naast het podium, hierbij vergeleken is Madonna een watje.
Stevig bandje, sterke sound, songs met pit en een wijf met ballen.
Beste hoofdredacteur, begrijp je nu waarom ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gentlemen-of-verona-13-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-jim-jones-revue-13-12-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
Mooi artwork, een mooie perstekst en muzikanten die er volgens de bijgeleverde bio een prima levensingesteldheid op nahouden... tot zover het positieve nieuws over de eerste uitgave van dit drietal dat luistert naar de welluidende namen Dick Tator, Gina Da Volta en Pete Haine. Muzikaal is dit mini-cdtje echter weinig soeps, we horen zeer eendimensionale en eenvoudige metal die vrijwel meteen begint te vervelen. De vijf tracks zijn allen opgebouwd op dezelfde repeterende, monotone riffs en kennen bovendien zeer matige en irriterende vocalen. Een nieuwe zanger lijkt ons alvast een prima eerste stap voor Dicktator... Over het geluid van deze opnames kunnen we ook kort zijn: barslecht! Wie ondanks deze review toch wat meer info wil, vindt die op www.dicktator.be .
Ik moet bekennen dat ik de cd van Red Painted Red al langer in m’n bezit had, maar na de eerste keer luisteren ik een writer’s block leek te ondervinden. Red Painted Red brengt geen alledaagse muziek, maar zelfs als fervente aanhanger van de meer alternatieve subgenres was ook ik sprakeloos. Het is muziek die zich moeilijk in woorden laat vatten, laat staan er een specifiek genre op te plakken. Vandaag nam ik mezelf voor toch een poging te wagen hun nieuwe cd te bespreken .
Red Painted Red is een project van Yvonne Neve en Simon Carron uit Manchester die reeds twee EP’s uitbrachten. Hun laatste, ‘I Am Nothing’, is zowel een artistiek project als een muzikale beleving. Ze brengen een soort avant-garde shoegaze waar de gebroken stem van Yvonne sterk aanleunt bij een postmoderne versie van Kate Bush. Hun muziek is eerder abstract door de gemengde vorm van klanken en taal die ze gebruiken. De obscuriteit van geluiden die eigen is aan Red Painted Red brengt de luisteraar in een verwarde, bijna ijle sfeer. Het is muziek die je uit je lood slaat en spreekt tot de verbeelding in plaats van tot de rede. Het is muziek die daarom niet, of toch heel moeilijk, in woorden te vatten valt.
Het album op zich is een kunstwerk waar de cover bestaat uit een soort kinderlijke tekening en de lyrics binnenin te vinden zijn op een prachtig roos blad opgesmukt met fantasierijke bloemen. Je krijgt er ook enkele kleurrijke kaartjes bij. Een ideaal kerstgeschenk voor zij die houden van het ongewone…
‘I Am Nothing’ kan je beluisteren op hun website www.redpaintedred.com
Ariel Pink’s Haunted Graffiti is al zo’n tien jaar in de running en mag beschouwd worden als een apart, uniek bandje . Hun songs gaan allerlei richtingen uit en stralen een retropsychedelisch sfeertje uit, niet vies van wat kitsch en glam.
Ambachtelijke songschrijverij wordt gesmeed met vondsten, experimentjes en de songs ondergaan verrassende wendingen en kwinkslagen. Moeiteloos stapt men van de een naar de andere stijl. Die originaliteit en afwisseling van broeierige, aanstekelijke, vitale , zweverige songs , die hen al een pak cd’s siert. Midden de cd zijn er een paar zwakke momenten, maar de mantel der liefde bedekt deze, als je nummers hoort als “Kinski Assassin”, “Only in my dreams”, “Driftwood” , “Nostradamus & me” en de titelsong .
Beetje geschift .. en toch … alles valt op z’n plooi! Fijne band.
Staff Benda Bilili zijn straffe Congolese muzikanten , door polio motorisch beperkt. Hun positieve ingesteldheid en levenslust persen ze samen in opwindende , groovy, broeierige , dampende en sfeervolle world/afropop, ondersteund van een kleurrijke , opzwepende samenzang. Uniek zijn sommige zelfgemaakte snaarinstrumenten in de sound . De muziek mag dan nog swingen, shaken en dansen , in de thema’s schuwt het uitgebreide ensemble de zaken niet die hen nauw aan het hart liggen . Pijnpunten , die muzikaal een handige draai krijgen en in het Frans en in een Congolees dialect worden gezongen .
De voormalige straatmuzikanten uit Kinshasa brengen verslavend inwerkende muziek, die respect afdwingt !
De Nieuw-Zeelandse Kimbra (voluit Kimbra Lee Johnson Zottola), kwam in de belangstelling als gastvocaliste van Gotye’s superhit “Sombody that I used to know” . Is zij ‘down under’ een popsensatie , hier loopt het nog niet zo’n vaart. Haar debuut komt een goed half jaar later uit in Europa , en is eerder geleest op hitparadepop , trippop en funky grooves . Effects en dubs zijn geïntegreerd in de sfeervolle , heupwiegende, dansbare songs en worden ondersteund van haar sensuele , breekbare en krachtige vocals .
Een goed debuut , ergens in de lijn van een vroegere Goldfrapp , vóór ze zich verloor in de electrokitschpop. “Settle down” , “Cameo lover”, “Two way stree” , “Plain gold ring” en de single “Warrior” zijn de overtuigende nummers op een niet echt verrassend , maar goed debuut ‘Vows’.
Drie jaar terug werd Marina Diamandis al meteen gebombardeerd als één van de opkomende talenten in het rijtje van de dames van Duffy, Adele, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Bat For Lashes en Florence Welsch.
De jonge half Welshe/half Griekse debutante schoot de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstraalden.
De opvolger helt meer over naar de bubblegum ‘boys’ pop , met een donker gotiek randje. Inderdaad ze zijn minder luchtig en hebben onderhuids de dramatiek van een Evanescence , Enya, Florence Welch en Lana Del Rey , maar verliezen de onschuldig- en aanstekelijkheid niet van een Katy Perry.
Het album is een concept van personages uit de film, muziek , theater en literatuur . Ze steekt allerhande karakters in de songs .
Een pak songs vinden we op die tweede cd, een handvol goede springen eruit als “Bubblegum bitch”, “Primadonna”, “Homewrecker” , “Teen idle” en “Fear & loathing” . Er zijn nog een paar interessante nummers te noteren, maar middenin valt de plaat echt in elkaar, en komt ze met weinig boeiend materiaal voor de dag!
‘Electra heart’ onderscheidt zich onvoldoende en is nu net niet overdonderend .
Nasty & The Fliptones uit Wespelaar kloppen even aan met EP vol vaardige doorleefde rootsrock/blues . Een sound die het graag houdt op hun idolen als Rory Gallagher en Georgia Satellites . Bijgevolg horen we zeven broeierige, aanstekelijke, leuke songs die ruimte laten voor de instrumentatie en over een goede zang beschikken . Ideaal om een uitgangsavond op gang te trekken …
Info http://www.nastyandthefliptones.com
Achter Lenya schuilt de sing/songwritster Julia Reinhold. Eerder won ze met haar eigen songs al de publieksprijs van de Grote Prijs Zuid-Holland.
Ze checkt in bij talloze projecten en stippelt intussen haar eigen repertoire verder uit . Daarvan is de EP het resultaat , die ergens de sfeer ademt van Maria Mckee, An Pierlé en een een rits vrouwelijke poprockbands uit de nineties. Sing /songwriting , sfeervolle semi-akoestische folkpop en lekker in het gehoor liggende (rauwe) rock. In de vier songs vind je de stijlen allemaal.
We hebben hier een gevarieerd overtuigend werkstuk van een beloftevolle artieste
Info http://www.lenya.nl
…When I read Shakespeare, his words create melodies in my head and I wanted to share those wonderful feelings and emotions with you …
De beloftevolle Caroll Vanwelden zet ‘Shaekespeare sonnets’ om in vaudeville jazzy pop, muziek in de sfeer van de rokerige jazzkroeg, bepaald door een instrumentarium van piano, contrabas, een verdwaalde trompet en beheerste drums . Haar liefdevolle, indringende stem omringt het innemend , gevoelig, doorleefd materiaal, dat sober , intiem kan zijn door spaarzame instrumentatie als op “How can I then return in happy flight” of een uptempo groove krijgt, “When I do count the clock” .
Kortom , een afwisselend album van een getalenteerde artieste.
Info http://www.carollvanwelden.be
Het balkon van de concertzaal in de Vooruit was niet open, maar toch was er aardig wat volk komen opdagen, om tien dagen na Three Mile Pilot, Zach Smith nog eens aan het werk te zien, maar dan met zijn maatje Rob Crow, in Pinback, die in de Vooruit hun nieuwe album ‘Information retrieved’ kwamen voorstellen.
Die Rob Crow, is echt het prototype van de oudere jongere, het soort gast dat in Mechelen voor niks een Gemeentelijke Administratieve Sanctie aan het been zou krijgen: altijd met een baseball-petje, een werkelijk woeste baard, en een halflange broek, de skater die nooit een serieuze volwassenene wil worden.
Crow had ook het Product van het Jaar meegebracht, een drankhouder die hij aan zijn microstatief ophing, en waar zijn blikjes bier gemakkelijk in bijgehouden konden worden: zelf hebben we het sober gehouden wegens een knoert van een verkoudheid, en daarom hebben we maar Crow’s conto bijgehouden: tijdens het uur en drie kwartier durende optreden zou Crow op het gemak een Budweiser en minimum vier blikjes Guinness naar binnen werken, maar het kunnen er ook vijf geweest zijn. Arno Hintjens, zo een blikjeshouder aan uw microstatief is het gerief dat ge nodig hebt, van deze Amerikaan kunt ge nog bijleren. Misschien iets voor de kerstboom.
Alle instrumenten op de platen van Pinback worden door Smith en Crow opgenomen, live rekenen ze ook op een drummer, en laten ze voor veel nummers de laptop meelopen voor de piano-, keyboard- en sample-stukjes. Zo zet Pinback live een heel rijk geluid neer, dat toch niet gewrongen zit in een karkas van computerprogrammatie.
De nummers van Pinback zijn zeker in de nieuwe nummers, veel poppier en korter dan wat we tien dagen geleden bij Three Mile Pilot hoorden, maar toch grijpen ze je bij het nekvel vast: de samenzang van Smith en Crow werkt gewoon goed, de hoge, poppy stem van Crow heeft wel iets van The Shins, en als Smith invalt, krijgen de songs een extra boost. Er zijn maar weinig bands die zoals Pinback, dertig seconden na de start van een nummer, zo een flow, zo een dynamiek en zo een groove kunnen neerzetten.
Veel korte nummers dus, er zouden er zowaar drieentwintig passeren vanavond, uit zowel de nieuwe plaat, als uit de oudjes ‘This is a Pinback CD’(1999), ‘Blue screen Life’(2001), ‘Summer in Abadon’ (2004) en ‘Autumn of the Seraphs’ (2007), en ook zelfs uit de EP ‘Offcell’ (2003).
Zo kreeg “Penelope” een hele losse bewerking, met vooral het drumspel van de nieuwe drummer dat veel organischer was dan de strakke drumbeat die we van de plaat kennen. Op andere momenten was Pinback dynamische en strak, een geoliede machine die zijn popparels met overtuiging de Vooruit in zwierde. Zo was “Boo” van ‘Blue Screen Life’ veel optimistischer en upbeat dan de rustige, ietwat depressieve uitvoering die we van de plaat kennen. Ook “Walters” was een van de hoogtepunten vanavond, door de afwisseling van piano en extatische uithalen van zowel Smith als Crow.
De blikjes Guinness deden Crow duidelijk deugd, niet alleen was hij fantastisch goed bij stem, goed halfweg ontpopte hij zich ook nog als een echte entertainer: Crow ontgorde zijn gitaarriem, nam de microkabel ter hand, begon aan een aantal turnoefeningen en dook dan de zaal in, terwijl hij gewoon doorzong. Hij passeerde ook achter ons door, zodat we moesten helpen om de microkabel op te tillen.
Na dit uitstapje, was het de beurt aan de videoprojecties om de show te stelen: tijdens “Good to sea you”, kregen we een hilarische video te zien van twee fans, die zich als Crow en Smith verkleed hadden en zo een superbe playbackondersteuning bij dit nummer brachten. Je kan trouwens die video op Youtube bekijken, gewoon ‘good to sea you” en Pinback intikken, moet je zeker eens doen. De andere videos waren trouwens ook bijzonder leuk: veel knullige fragmenten uit lowbudget sci-fi B-films uit de jaren zestig en zeventig: papieren ruimtetuigen en planeten van papier maché, bikinimeisjes die monsters uit den Aldi stenigen, melkweg-warpversnellingen die wel in een tuinhuis gemaakt leken, ...
Afsluiten deed Pinback met brio, de gaspedaal werd nog eens diep ingeduwd op “From nothing to nowhere”, waarin Smith en Crow om beurten “Ray/Vision” scandeerden, om zo naar een grote climax toe te werken.
In de bis nam Pinback eerst wat gas terug, om dan vooral met “Prog” te excelleren, met zijn frenetiek ritme leek dit nummer wel op een “little ditty” van Primus, die andere band die zoveel melodie uit de bas haalt.
Rob Crow was in vorm vanavond, en daar zat de Guinness zeker voor een stuk tussen, wij kunnen alleen maar beamen: “Guinness is good for you”
Setlist: Victorious D; True North ; Tripoli; Non-photo-blue; His phase ; Diminished; Sender; Penelope; Walters ; Proceed to memory ; Loro ; Draw string ; Boo; Fortress; Good to sea ; Sherman ; Bouquet ; Syracuse; From Nothing To Nowhere
A request ; Glide ; Prog; AFK
Organisatie: Democrazy, Gent
Jesse Boykins III is een Amerikaanse artiest die R&B-muziek maakt. De excentrieke man slaagde erin om de halflege Charlatan in lichterlaaie te zetten met zijn soulvolle stem. Ondanks de toegankelijke muziek is de band nog relatief onbekend in België. Ten onrechte, bewezen ze.
De mix van soul en R&B ondergedompeld in een sausje van psychedelica sloeg meteen aan. Bijgestaan door drie muzikanten (drummer, bassist en keyboardspeler) die het duidelijk goed naar hun zin hadden –ze zagen er stuk voor stuk redelijk high uit, wellicht daardoor-, wist Boykins meteen het publiek naar zijn hand te zetten met zijn over-the-topkapsel, gekke danspasjes en tomeloze energie. Meezingen op de catchy refreintjes was geen keuze, maar een verplichting. Na drie albums heeft de band ondertussen een mooi repertoire opgebouwd, waardoor het een afwisselende set werd met bijna alleen maar hoogtepunten.
De grootste verrassing was echter de cover van “Limit To Your Love” van Feist, vooral bekend door de versie van James Blake. Ze gaven er een eigen draai aan, en de soulstem van Boykins kwam perfect tot zijn recht.
“Back Home” was ook een kraker van formaat en was live veel energieker dan op plaat. Een alternatieve dancefloorkiller als het ware. Opener “Prototype” schuurde dan weer meer tegen de soul aan en toonde meteen de vocale kwaliteiten van Boykins aan.
Als we toch een minpuntje moeten aanduiden dan kies ik voor “The Perfect Blues”. Een onversneden R&B-nummer, maar de song miste helaas een kop en staart. “I Can’t Stay” was echter wel weer knal in de roos. De uptempo beat zorgde voor een rode draad in de song, maar het was toch opnieuw de zang van Boykins die het meeste kippenval gaf.
Een fantastisch optreden van een artiest die helaas in België nog niet uit de schaduw is kunnen treden. Voor een goede vijftig man gaf de band het beste van zichzelf zonder een noot verkeerd te spelen.
Een uur is misschien wat kort, maar van mij mogen alle sets zo lang duren, als ze dezelfde kwaliteit en energie aan de dag leggen als Jesse Boykins III.
Organisatie: Democrazy, Gent
Crystal Castles – een vreemde eend in de bijt binnen het muzieklandschap. Het ruige duo Alice Glass en Ethan Kath waren opnieuw in België om er hun derde cd ‘(III)’, electro-punk-goth-whatever en BPM’s vol geluidseffecten , voor te stellen. De stroboscopische golf van Crystal Castles is in de AB gestrand in iets meer dan een uur tijd, en had het publiek helemaal in zijn macht. Het live imago van de Canadezen is vanavond definitief gemaakt.
Geen koude pap vanavond dus; rond 21u15 doofden de lichten en maakten plaats voor het duister waarop Crystal Castles zich kan verlustigen. Het hoesje van hun laatste plaat, logischerwijs gebrandmerkt met ‘(III)’ , prijkt op het doek achteraan het podium. De eerste rijen wachten koortsachtig tot het duo op het podium komt, terwijl de flashlights wild nerveus om zich heen flitsen. Ethan Kath nadert subtiel zijn keys en laat de intro van « Plague », het openingsstuk van hun nieuwe album, horen. Alice Glass volgt op de voet en mompelt eindeloos onbegrijpelijke teksten. Uitgedost met een platinablond kapsel toont de zangeres zich alweer even pittig als de legende het voorschrijft, terwijl ze op het podium een whisky achterover kapt en een dikke joint aansteekt.
Al gauw volgt de hit “Baptism” en wordt vooraan de aanzet gegeven tot geduw en getrek. De jonge fans houden ervan. Ethan Kath is blij weer te kunnen spelen met zijn synths. Wat de show betreft, daar ontfermt Alice zich over. Ze installeert zich wijdbeens op het materieel van haar partner om hem twee tot drie keer een handje te helpen. De nummers van ‘(III)’, o.m. het dreigende “Wrath Of God”, “Telepath” of de house hymne “Sad Eyes”, zijn pompend, hard en meedogenloos, gaan met de meeste pluimen aan de haal en blazen het publiek omver met de kracht van een tgv. Maar het zijn, of course, de oudere opwindende nummers die de AB, zonder moeite, op zijn kop zetten: “Alice Practice”, het verschrikkelijke “Doe Deer”, een remake van “Crimewave” en “Untrust Us” laten drie vierde van het publiek zweten. Alice springt, schreeuwt en schudt zonder bezwijken, en gunt haar publiek geen woord; ze heeft immers een zeker imago te beschermen, dit dametje!
Nochtans slagen we er nog altijd niet in om met zekerheid te zeggen of de jongedame alle songs wel degelijk echt zingt, omdat de vocals zo bedolven zijn onder de effecten. We doen dan maar mooi ons best om onszelf te overtuigen van het live-gehalte van het laatste nummer, de gekende cover van “Not In Love” (Platinum Blonde), in de ‘single’ versie, en Alice Glass in de rol van Robert Smith; de twijfel blijft…
De laatste CC mokerslag is “Insulin”. Het duo verlaat het podium, ook al blijft de zangeres nog met moeite overeind. Het is in diezelfde staat dat ook ik de AB verlaat. Met een goede noot, het laatste optreden van dit jaar …
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ladies & Gentlemen …Voor een avondje potige , vettige en prettige garage rock’n’roll kunnen we aankloppen bij het Zweedse Hives. Hives ’ time is ‘great rock’n’roll time’; we zijn ‘the answer to all your questions’ , grapt presentator Pelle Almqvist , een Jon Spencer in het achterhoofd , maar meer gekruid met glam en punk.
Op een groot doek keek een ellengrote kop , met wijdopen ogen en grijpgrage handen op ons neer , klaar om je nietsontziend te verslinden . Lichtbundels sierden de reuzengrote HIVES letters . Kortom, alles was vanavond aanwezig om je in de juiste stemming te brengen .
Met mooi uitgedoste pakken, piet’lairs uit de jaren Charlie Chaplin, vliegt het Zweedse glam garagepunk combo The Hives er als vanouds in . Hoed af en meteen de beuk erin met het korte, kernachtige en felle “Come on”; dat luidkeels werd meegeschreeuwd door de opgefokte massa, al goed opgewarmd door de weerbarstig gedreven hardcore punk van The Bronx . Gevolgd door de adrenalinestoten van “Try it again” en “Take back the boys “.
Een Hives’ feestje: jawel, menig pint en beker vliegen in het rond , Duracell springende Hives, heen en weer bewegende massa , handen in de lucht , kelen schor schreeuwen en stagedivende heren . Hives recept: puur rock’n’roll, entertainment en fun, tja, het antwoord op al je vragen …
Het publiek werd meegezogen in die garage rock’n’roll ‘swindle’. Toegegeven , niet alle songs zijn even sterk , maar de energie, de dynamiek , het spelplezier , het enthousiasme, de act, ongelofelijke Hives’ showtime …
Heerlijk je te laten meeslepen in die Hives gekte . Al vroeg werd het kookpunt bereikt met oude kleppers “Main offener” en “Walk idiot walk” . “Die, all right” en “Hate to say I told you so” waren de volgende knallende zoethouders . En Pelle, grappig predikend, met een diepe respectvolle buiging voor de fans .
Ze hebben een nieuwe plaat onder de arm , ‘Lex Hives’, pas de vijfde in vijftien jaar; overwegend minder buskruit en vonken , maar nog steeds goed voor een reeks vuistslagen, mooi verdeeld in de bijna anderhalf uur durende set .
Onder de ‘Lex Hives’ loep hadden we verder o.m. “My time is coming”, “Wait a minute” en “Patrolling days“, hun langst geschreven en gespeelde nummer ooit, en die ergens een Joan Jett ’s “I love rock’n’roll” lampje deed branden.
Dampend sfeertje dus … “Go right ahead” en “Insame” in de bis , en een exploderend “Tick tick boom” , een MC5 “Kick out the jams” bom, waarbij we aangemaand worden neer te zitten om dan volledig uit ons dak te gaan op .
The Hives - Simpel , “Because we’re The Hives & we love you in the bottom of our heart”.
Niet gedacht als je hen hun in het zweet werkende compromisloze muziek beluistert en ziet .
Een Hives weekendje met hun set in de AB, Brussel en de eerdere set in de l’Aéronef, Lille op vrijdag . Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-9-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-9-12-2012/
Pics van de set in de l’Aéronef, Lille
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-bronx-7-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hives-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wat kan een rit naar de AB een geseling en nagelbijten zijn . Een helse rit van ruim twee uur, vast in de tunnel, parking zoeken , en overspoeld worden door de warme kerstsfeer in hartje Brussel …
Yeasayer , het kwartet van de zangers Wilder –Keaton , zijn toe aan de derde plaat ‘Fragrant World’ , een niet makkelijke, als je de muzikale lijn van de cd’s ‘All hour cymbals’ en ‘Odd blood’ op nahoudt. Yeasayer trekt hier nog meer de kaart van de elektronica.
Yeasayer weet de elektronica goed te mengen met indie, psychedelica, world, Aziatische tunes, pop , rock , waarbij gretig wordt geëxperimenteerd met ritmes , samples , stemmen en stijlen; onderhuids met een invloed van Japan en MGMT. Het vergt soms wat luisteroefening, en toch … ze leveren een rits toegankelijke , melodieuze songs, “O.N.E.”, “Madder red”, “Ambling alp”, “Wait for the summer” en de nieuwe single “Henrietta”, die vanavond niet werden vergeten , mooi verdeeld tijdens de set, vrolijk kunnen klinken , hitpotentie hebben, en kunnen rekenen op een sterke respons .
Live valt het dus allemaal op z’n plaats , een beetje een Hot Chip concept, de geluidstechnische en de vocale snufjes en de ritmisch verrassende wendingen. De gestroomlijnde aanpak , uiterst geraffineerd, harmonieus en met finesse in de Yeasayer schizofreen neigende klankenrijdom, is goed en brengt wat zalvende rust aan die vindingrijkheid op z’n Animal Collective’s. Songs van het niet lichtvoetige ‘Fragrant World’ kregen een heerlijke, dansbare boost mee , met 80s elektronica, en een warme, exotisch tint , vooral “Longevity” , “Reagan’s skeletons” , “Demon road” en “Don’t come close” , een nieuw geschreven nummer intussen.
Iets meer zijn we te vinden voor de zachte, fluisterende stem van multi-instrumentalist (keys/gitaar) Wilder tav de meer directe , soms grauwe zang van Keaton; af en toe werden de vocals vervormd , maar dat viel al bij al mee . Het decor van trapeziumstukken ; de lichteffects en de rondstrooiende confetti waren aangename sfeermakers.
Yeasayer , een fantasierijke, aparte band , stoeit met allerhande elektronica , ritmes en stijlen, zorgt voor een muzikale speeltjestuin , en bracht op die manier een uitermate boeiend concert…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
The Golden Years 2012 – de ‘survival sixties’
The Golden Years 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Weer een ‘Golden Years’, weer een jaartje ouder. Het gaat snel. Maar ook voor mijn jeugdidolen uit de sixties, die nu bijna zeventig jaar oud zijn. Ze beginnen stilaan (en letterlijk) uit te sterven.
Vandaar dat deze (reeds 24e) aflevering voor de laatste keer als thema ‘The Sixties’ had. Volgend jaar vliegen we dus waarschijnlijk volledig de glamrock en de disco in, dit jaar konden we nog een laatste keer genieten van een aantal groepen. We konden ook vergelijken, want de meeste groepen zagen we reeds eerder aan het werk hier. En de balans is positief: groepen, waar we één van de vorige keren onze bedenkingen bij hadden, kwamen nu veel sterker naar voor. Waarschijnlijk hebben zij ingezien dat optreden voor meer dan 10000 toehoorders toch een beetje voorbereiding vergt.
Het resultaat was een sterke aflevering, maar zonder grote uitschieters. Wel hebben we dit jaar heel wat afgezongen, samen met het publiek. De sfeer zat er dus wel weer duidelijk in.
Vaste presentator Carl Huybrechts was er ook weer bij. Zoals alle jaren houdt hij ervan de Hollanders in het publiek (ludiek) te schofferen. Daardoor kreeg ik het gevoel weer eens thuis te komen. En dat is waarschijnlijk de bedoeling.
‘Dozy, Beaky, Mick & Tich’ zorgden meteen voor de sfeer met het grappige “Zabadak”. De toon was daarmee gezet. “Hold Tight”, “Bend It” en het onvermijdelijke “The Legend Of Xanadu” knalden uit de boxen en warmden het publiek helemaal op.
De set van ‘Chris Andrews’ was een stuk korter, maar zijn hits “Yesterday Man”, “Pretty Belinda” en “To Whom It Concerns” gingen er vlot in.
‘Dave Berry’, die nog steeds wereldberoemd is in België door zijn optreden in de Knokkecup in 1965 (!), waar zijn ploeg slechts derde werd, deed wat van hem verwacht werd. Hij is een gedistingeerde heer geworden. Maar dat belette hem niet te starten met een stomende “Route 66”. “Little Things”, “Mama” (waar is de tijd van de botsauto’s?), en uiteraard “This Strange Effect” vervolledigden zijn act. Hij deed zelfs even de gimmick met de handjes, hetgeen duidelijk gewaardeerd werd door het publiek. Maar waar bleef “The Crying Game”?
‘The Tremeloes’ waren een echte hitfabriek en produceerden heel veel meezingers. Hun set was, net zoals vorige keer, nogal zwak. Maar toch kregen ze door hun enthousiasme het publiek op hun hand met “Here Comes My Baby”, “Even The Bad Times Are Good”, “Suddenly You Love Me” en “My Little Lady”. Maar het moet gezegd worden dat hun samenzang in “Silence Is Golden” innig mooi was!
De songs van ‘Chris Montez’ klinken altijd wat ingehouden, maar met “C’mon Let’s Go” bewees hij toch dat hij een rocker kan zijn. Met “Some Kind Of Fun”, “Let’s Dance” en “The More I See You” bracht hij nog een aantal tophits, maar ik had toch stiekem gehoopt op “Ay No Digas”.
Met ‘The Searchers’ kwam weer een vaste waarde aan bod. Ze brachten hun tophits, zoals “Love Potion No. 9”, “Needles And Pins”, “When You Walk In The Room” en uiteraard “Sweets For My Sweet”. Maar deze keer verrasten zij ons toch met een prachtige versie van “The Rose”. Niet van hen, maar wat een cover!
Daarna kwam de langste act van de avond. En het was toch een hoogtepunt. ‘Peter Noone’, de duivel-doet-al van ‘Herman’s Hermits’, bleek naast een goede zanger ook een man te zijn die houdt van grapjes. Zijn act was zeer afwisselend en onvoorspelbaar. Eerst leek hij de echte tophits van de band te negeren met een cover van “Wonderful World” en met “A Little Bit Better”.
Hij verklaarde een bewonderaar te zijn van Johnny Cash, waarna hij pardoes “Ring Of Fire” inzette, gezongen met die typische diepe Cash-stem. Niemand had verwacht dat hij ook op die manier kon zingen, want we zijn natuurlijk dat lieve stemmetje gewoon van hem.
En nog was het niet gedaan: plots verklaarde hij de zoon te zijn van Elton John en Mick Jagger, waarna hij een prachtige imitatie bracht van Mick in “Start Me Up”. De man wil duidelijk aantonen dat hij meer kan dan hitjes zingen. En met succes!
Maar dan was toch de tijd aangebroken voor een resem hits, luid meegezongen door het publiek. Wat dacht je van “Mrs. Brown, You’ve Got A Lovely Daughter”, “I’m Into Something Good”, “Silhouette”, “There’s A Kind Of Hush” en “I’m Henry VIII, I Am”. “No Milk Today” mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
‘The Manfreds’ mogen natuurlijk niet de naam van hun vroegere toetsenman Manfred Mann gebruiken, maar met hun vroegere zangers Paul Jones en Mike D’Abo klonken ze net zoals toen. En wat een stem hebben die mannen nog steeds! En het mondharmonicaspel van Paul Jones mag er zijn. Ook zij wilden bewijzen dat ze meer zijn dan een jukebox, en daar slaagden ook zij in. Ze brachten “Sha La La”, “Do Wah Diddy Diddy”, “If You Gotta Go, Go Now”. Met als kers op de taart natuurlijk “Ha! Ha! Said The Clown” en “The Mighty Quinn”.
Zij hadden de ondankbare taak op te treden als laatste van de avond. Het publiek was duidelijk moe en schor gezongen en wou naar huis.
Tijdens de samenzang met “Get Back” begonnen velen de zaal reeds te verlaten.
Samengevat was dit een sterke editie van ‘The Golden Years’. Volgend jaar, voor de 25e keer, wordt het iets helemaal anders. Ik kijk er naar uit!
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
Muzikaal wordt er een streep getrokken onder De Kreuners . Na bijna 35 jaar valt het doek over een deel van de Belgische muziekgeschiedenis. Verschillende generaties zijn groot geworden met wat Walter en de zijnen wisten te brengen. Eenvoudig treffend opgebouwde poprocksongs, die een bepaalde aantrekkingskracht hebben en op die manier jong en oud blijven boeien. Ondertussen naderen alle leden stilaan de 60.
Allemaal hebben ze een dubbele agenda waardoor het een hele prestatie is dat deze band al zo lang bijeen blijft. Veel nieuw werk is er de laatste jaren niet meer te bespeuren maar dat is ook niet nodig. Er is een soort hype rond De Kreuners die nooit is weggeweest.
Voor velen was het een harde noot om kraken toon het nieuws bekend werd dat de succesformule ‘De Kreuners’ er eind 2012 de brui aan geeft; muziekgeschiedenis, passend afgesloten in het Antwerps Sportpaleis.
Bijna 20000 enthousiaste fans zagen hoeveel zin hun idolen hadden. Vanaf minuut
één zagen we ervaren ‘Kreuners’ op het podium die energiek en enthousiast nog eens
alles uit de kast haalden.
Het ging misschien allemaal niet meer zo vlot dan vroeger en het kraakte al wat meer, maar gedragen door het publiek, werden ze sterker, vitaler naarmate het einde van de show naderde: Walter die nog altijd probleemloos hits als “Layla, “Nee Oh Nee”, “Zo Jong” en “Verliefd op Chris Lomme” aankan; Erik Wauters, de rechterhand van Walter Grootaers ; Jan Van Eyken, een man van weinig woorden maar een groots muzikant; Axl Peleman, die een meerwaarde vormt als basgitarist, en tot slot Ben Crabbé, de onmisbare schakel op de drums. Samen een goed ingespeeld kwintet , die hun fans een mooi slot gaven van al die mooie jaren.
Ze zijn de inspiratie geweest voor beginnende groepen, o.m. voor een band als Clouseau.
Met veel dankbaarheid was Koen Wauters aanwezig en bracht hij een aangepaste versie van “Daar gaat ze”.
De Kreuners - Een band die ons muziekland kleur heeft gegeven en op passende wijze afscheid heeft genomen. Een sterke playlist, een grootse locatie, een mooie show met bijpassende visuals, vuurwerk en confetti en een dankbaar publiek. Die speciale MIA, Lifetime Achievement Award, is op z'n plaats.
De interactie met het publiek is altijd een sterkte geweest voor deze groep en dat was deze keer niet anders. De laatste tonen waren die van wel hun grootse hit: “Ik wil je”. Ze sluiten hiermee het boek dat “De Kreuners” kreeg af . Een einde dat voor sommigen zwaar valt, maar de mooie herinneringen blijven …Een einde IN STIJL, want ZIJ HEBBEN STIJL.
Wie De Kreuners nog eens aan het werk wil zien zal zich moeten reppen. Nog twee shows zijn er, op 14 & 15 december!
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Rock ’n’ Rollers, ze zijn een uitstervend ras. Algemeen wordt aangenomen dat de muzikanten met de meest extravagante levensstijlen ooit een paar decennia terug actief waren. Maar is dat even buiten Monster Magnet gerekend. Een band wiens allereerste demo de titel ‘Forget About Life, I'm High on Dope ‘draagt en waarvan de frontman al meerdere malen de dood in de ogen keek, kun je moeilijk van een braaf imago beschuldigen. Hun eerste plaat heet dan weer ‘Spine of God’, en tijdens hun huidige tournee moet hun eerstgeborene er integraal aan geloven. ‘Spine of God ‘werd in 1991 uitgebracht en wordt vaak aangehaald als één van de eerste Stoner Rock albums.
De set van Monster Magnet begint uiteraard met “Pill Shovel” en het is meteen duidelijk dat de heren hier niet zijn om een gezellig babbeltje te doen. Keiharde rock, en niks anders! Het duurt geen half nummer voor dat Dave Wyndorf heel de zaal in lichterlaaie gezet heeft. Wyndorf en de zijnen laten hier en daar wel eens een nootje liggen, maar het is met Magnet zoals met een oude Cadilac. Daar rijd je niet mee voor het comfort; het gaat om het geluid van de motor! En de motor van Monster Magnet klinkt verdomd goed. De energie van Wyndorf is nog steeds onuitputbaar en op powersongs als “Snake Dance”,” Zodiac Lung” en “Sin's a Good Man’s Brother” wordt ook het publiek compleet gek. Met de laatste noten van “Ozium” komt ook de set aan een eind.
Uiteraard gaat dat zomaar niet en de crowd schreewt zich de longen uit het lijf naar meer. We krijgen nog 5 steengoeie tracks naar het hoofd geslingerd, waaronder “Longhair”, “Freakshop USA”, en “Tractor”. Een gulle encore, maar wie speciaal voor “Space Lord” gekomen was, is er aan voor de moeite.
Ze zijn nog niet versleten, die van Monster Magnet. Meer dan voldaan en volop nagenietend keren we huiswaarts.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/monster-magnet-7-12-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Kortrijkzaanse Balthazar kan en mag groot worden . Ze verdienen het . Ze hebben hard aan de weg getimmerd en het kwintet heeft al twee sterke platen afgeleverd , ‘Applause’ en ‘Rats’ . Tja , in en rond Kortrijk hebben we al een scene om U tegen te zeggen, naast Ozark Henry , Goose , Sx, het te vroeg heen gegane Hitch, dringt Balthazar zich nu op , naast de amicale vrienden Amenra, Black Heart Rebellion en Steak Number 8, die er qua sound nog een tandje bijsteken .
Maar even bij de leest, Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft drie sterke groepsleden achter zich, die elk hun rol hebben en hun verantwoordelijkheid opnemen.
Hun songs vallen op door een basisstructuur van spaarzame, sobere begeleiding, worden gedragen door die afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang, en intrigeren door een broeierige spanning, heerlijke melodielijnen , de toevoeging van synths en viool en ze zijn niet vies van een grimmig randje op z’n dEUS .
De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervol slepende ritmes. Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die met dezelfde finesse te werk gingen. Oog voor detail dus !
Live hebben we daar weinig aan toe te voegen . De nieuwe nummers zijn meer dan goed ingeoefend . Balthazar staat er. In de thuisbasis, de Kreun, was het publiek massaal afgezakt om hun band te ondersteunen . Het deed het vijftal deugd. In het begin werd elke m2 van het podium benut , en gingen ze gretig , fel en enthousiast te werk . De oudjes “The boatman”, “Morning”, “I’ll stay here” en “Blues for Roseann” brachten ons in de juiste Balthazar-sfeer: een handelsmerk van verrassende wendingen, ritmewisselingen en die aparte zangstijl.
Qua sound: een lekker diep dreunende basstune, zalvend, snedig gitaargetokkel, de indringende, zwierige vioolpartijen en –getokkel, de synths en de bezwerende, opzwepende drums .
Wat dan perfect werd aangevuld met het recente materiaal, de single “The oldest of sisters”, “The man who owns his place”, “Sinking ship” , “Sides” en “Later”. Telkens werd Balthazar warm onthaald door een aandachtig (ook jong) publiek . Eén van hun eerste singles “15 floors” injecteerden ze onverwachts met een lekker dynamische uitgesponnen outtro; huiveringwekkend klonk het afsluitende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro …
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! Balthazar is een te koesteren belofte en kan groot worden. Driekoningenavond kan er maar wel bij varen en een gebaar is met deze gemaakt naar de festivalzomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set, dag eerder in Depot, Leuven
http://www.musiczine.net/nl/fotos/balthazar-6-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/roosevelt-6-12-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
House VS Hurricane is met hun tweede full album duidelijk aan een nieuwe start toe. Met ‘Crooked Teeth’ onderging HVSH duidelijk een aantal ingrijpende wijzigingen in vergelijking met debuutplaat ‘Perspectives’ uit 2010.
Niet alleen waren er verschillende personeelswissels (met Dan Casey, voorheen bij Nazarite Now is er ondermeer een nieuwe vocalist) maar ook op muzikaal gebied etaleren de Australiërs uit Melbourne een nieuwe smoel. Weg zijn de overvloedige synths die we ook bij een band als The Devils Wear Prada kennen. In de plaats staat House VS Hurricane nu voor directe en herkenbare metalcore waarbij agressieve, stevige stukken gecombineerd worden met diverse breakdowns en verschillende melodieuze koortjes. Niks nieuws onder de zon horen we je denken, maar het is evenzeer duidelijk dat House VS Hurricane verschillende composities heeft gemaakt die je na beluistering graag opnieuw wil horen.
De tracks klinken lekker fris en consistent en kennen een perfecte balans tussen agressie en melodie.
House VS Hurricane beschikt verder over een fantastische drummer en het geluid op deze plaat is werkelijk moddervet.
House VS Hurricane is een band die zeker verdient om ook buiten Australië ontdekt te worden, wij laten alvast deze ‘Crooked Teeth’ de komende tijd stevig uit onze speakers knallen.
Alex Agnew – cabaretier en stand-up comedian - comedy act … - eind november 2012
Alex Agnew
Kursaal Oostende
Oostende
Alex Agnew is één van die talrijk, jonge komieken die in de voetsporen trad van Geert Hoste en nog daarvoor die van Urbanus. Ondertussen is hij bijna 40 en zijn de voorbije 10 jaar waarin hij naam en faam maakte voorbij gevlogen. Het aantal zaalshows zijn ondertussen ontelbaar geworden.
Het Sportpaleis is in zijn thuishaven en was keer op keer uitverkocht. DVD’s vliegen over de toonbank. Het succes van deze ‘luidruchtige’ man is enorm geworden. Elk hebben ze hun eigen stijl, hun eigen doelgroep en hun eigen thema’s.
De thema’s die Alex maar al te graag aankaart zijn: godsdienst, sociale media, seks, vreemdelingen,… Maar daarnaast ook alledaagse feiten en gebeurtenissen die soms moeilijk liggen, mag errond gelachen worden.
Alex Agnew heeft dat stoere imago waardoor je de indruk hebt dat hij over ieder thema grappen kan maken. Iedereen denkt wel van “mogen we daar wel mee lachen?”. Die twijfel duurt maar één seconde en daarna vindt iedereen het geweldig. Het zijn allemaal herkenbare onderwerpen, thema’s en gebeurtenissen waar de burger in de straat zich ook aan ergert.
Maar niet iedereen heeft het lef om zoals Alex over gevoelige onderwerpen te praten, laat staan er grappen over te maken.
Het lijkt wel of iedereen zat te wachten op iemand die gevoelige thema’s aankaart. Het is voor iedereen herkenbaar. Een persoon die durft te zeggen wat vele mensen denken. Dat alles met een grappig noot en een hele dosis ‘geluidjes’. Zo is hij bekend geworden. Noem het op en Alex bootst een geluid perfect na. Het is een deel van zijn succes.
Zijn afkomst kan hij niet verloochenen, het is een deel van zijn imago. Nog een klein jaar gaat hij door.
Heel wat culturele centra hebben nu al het bordje ‘uitverkocht’ bovengehaald voor de shows in de loop van 2013. Om dan eind oktober 2013 te eindigen in zijn tuin … In het Antwerpse Sportpaleis kan je dan terecht voor de meest luidruchtige komiek die ons land rijk is. Daarna ruilt Alex de comedy-wereld voor die van harde gitaren en lederen jekkers.
Dan kunnen we hem verder bewonderen als frontman van ‘Diablo BLVD’.
Adam Ant – ‘Blueblack Hussar Tour’ 2012 – 7 december 2012 , Zappa Antwerpen - Pics
Adam Ant aka Stuart Leslie Goddard begon zijn muzikale carrière als Adam and the Ants, ten tijde van de ontluikende punk rock beweging. De band tourde uitgebreid rond het Verenigd Koninkrijk, en eind 1979 was er de release van hun debuutalbum ‘Dirk Wears White Sox’ (1979). “Kings of Wild Frontier” volgde en was daar in de zomer van 1980 een enorm hitalbum. De single "Antmania" zette de band in de voorhoede van de ‘New Romantic beweging’.
In 1981, heeft Adam & the Ants weer een zeer succesvol album, ‘Prince Charming’ . Het album bevat drie grootse singles - " Stand and Deliver”, het titelnummer " Prince Charming "- evenals " Ant Rap ". Dit trio van singles werden gepromoot door een aantal van de meest luxueuze muziek video's van de periode, en maakte de weg vrij voor de latere acteercarrière van Adam Ant.
In 82 wordt de band ontbonden . Solo gaat Adam Ant verder en behoudt het gekende piratenimage , met wisselend succes . Intussen bouwt hij z’n acteercarrière verder uit .
Sinds 2010 Adam Ant als muzikant terug en trekt opnieuw op tournee .
Op 7 december stond Adam Ant in de Zappa, Antwerpen, in een organisatie van Bodybeats.
Met hun zessen kweten ze zich wervelend van hun job. Twee drumkits gaven nog wat meer
body aan het optreden. De piraat was in top form. Een 30tal songs later mochten we naar huis.
Mooi concert, mooie zaal en goede organisatie. Dat hebben we graag, zeer graag.
Georgie Girl and her Poussez Posse was de support band.
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/adam-ant-07-12-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/georgie-girl-and-her-poussez-posse-07-12-2012/
Organisatie Bodybeats http://www.bodybeats.be
Spain is één van de best bewaarde geheimen van de jaren ’90. Het project van frontman Josh Haden voer mee op de stroom van slowcorebands zoals Low en Red House Painters, maar slaagde er niet in om veel bekendheid te verwerven.
Na drie platen besloot Haden in 2001 om de band even op non-actief te zetten. In 2007 blies hij Spain terug leven in, door een nieuwe lading muzikanten aan te trekken. Na vijf lange jaren kwam begin dit jaar hun vierde langspeelplaat ‘The Soul of Spain’ uit, die alom bewierookt werd door de pers.
Desalniettemin besloot Haden om tijdens hun tour, die enkele maanden geleden ook passeerde in De Botanique, hun debuutalbum ‘The Blue Moods of Spain’ integraal te spelen. Nu, in De Handelsbeurs, was het de bedoeling om hun recentste cd voor te stellen. Dat bleek echter goed mee te vallen, want de band plukte uit hun hele discografie, wat ervoor zorgde dat ook ouder materiaal niet geschuwd werd.
De groep straalde vooral rust en controle uit. Zowel in hun présence op het podium als in het bespelen van hun instrumenten. Het eerste drieluik – “Everytime I Try”, “The Only One” en “I’m Still Free” - wist meteen indruk te maken maar “Ray Of Light” was nog een paar klasses beter. Bij de minutenlange contemplatieve gitaarsolo werd je helemaal de muziek ingetrokken.
De songs werden stuk voor stuk tot hun essentie teruggebracht. Franjes waren uit de boze en er werd geen enkele noot te veel gespeeld. Naar het einde toe dreigde het optreden wat te verzanden, – veel stevige rocknummers heeft de band immers niet op zijn conto staan- maar als laatste nummer van de reguliere set zette de groep gelukkig het lang uitgesponnen “World of Blue” in. Na een iets te lange opbouw, kregen we dan toch een beheerste versnelling. Net op tijd, want bijna werden we in slaap gewiegd door de gezellige songs van Spain.
De cd’s van Spain zijn ideaal om het wat gezelliger te maken in de woonkamer, maar live ontbreekt het hen echter toch aan wat pit. Niettemin een ijzersterk optreden, waarbij je al hard je best moest doen om een mindere song te ontdekken.
En deze droge oneliner van Haden zullen we ook niet snel vergeten: “Statistics show that wearing our t-shirts will improve your chances of getting laid tonight.”
Het voorprogramma Float Fall, derdes bij de recenste Humo’s Rock Rally, wist ook te overtuigen. De vergelijking met The xx is snel gemaakt maar gaat echter toch niet helemaal op. Ja, ook zij staan met twee op het podium. Ja, ook zij maken fluisterpop gecombineerd met elektronica. En ja, de stem van Ruben Lefever heeft wel heel veel weg van die van Oliver Sim. Maar de nummers van Float Fall knisperen en broeien meer onder de oppervlakte en weten daardoor vaker te verrassen. Een band om in het oog te houden.
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs, Gent)
Local Natives leverde een voorsmaakje van wat in 2013 zal volgen . Local Natives knettert. Noteer het alvast , één van de doorbraken naar een breder publiek.
We keken er naar uit om het Californische Local Natives opnieuw aan het werk te zien . In 2010 waren ze in de clubs en op de festivals niet weg te branden . Hun debuut ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” zijn in ons geheugen gegrift .
Live kreeg hun warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, soms een ferme boost door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vielen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Na vanavond kunnen we eenvoudigweg hetzelfde zeggen . De band is nog even gemotiveerd en heeft niks aan dynamiek ingeboet. De band leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear.
We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot de ‘80’s funky loops van Talking Heads, want niet voor niks staat “Warning sign” steevast als cover op de setlist.
De tweede cd ‘Hummingbird’ verschijnt pas begin volgend jaar; al af en toe werd onze nieuwsgierigheid beloond met enkele trailers . Nummers die de indruk geven in dezelfde lijn te liggen, het hebben van die kenmerkende broeierige opbouw , intense spanning , net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht. Hun optreden in de Bota Rotonde was dan ook in een mum van tijd uitverkocht .
Live dan: heerlijk is die groove , die zwierige zwaai door kleurrijke en zalvende toetsen, huppelende en springerige ritmes en de dubbel opzwepende percussie , wat zorgt voor opwinding , buskruit en venijn in het materiaal. En gespeeld wordt met een niet te duiden gedrevenheid . Dit is de conclusie van hun ruim uur durende set.
De nieuwe songs klonken gretig en de oudere fungeerden als houvast. Even positief kunnen we zijn over het geluid en het licht, een graag meegenomen extraatje! Hier is een band op topniveau bezig; ze kunnen definitief doorbreken naar een breder publiek. Optredens voor volgend jaar zijn er al in de grote Trix zaal en in de Grand Mix, Tourcoing .
Hun songs mogen dan gebed zijn in eenvoud , in de zacht-harde aanpak ondergaan ze verrassende wendingen en diverse tempowisselingen; de stemmenpracht van de drie Rice- Ayer – Hahn siert. Als geheel is het dieper uitgewerkt.
Al meteen was onze aandacht gescherpt met twee nieuwkomers “Breakers” , de eerste single en “Wide eyes”; het rustige maar meespelende “You & I” deden wat gas terugnemen, maar wat klinkt het allemaal mooi, ondersteund van hun soms hoog uithalende vocals.
Na een uitmuntende “Warning sign”, kunnen we enkel maar alleen uitroeptekens plaatsen! We waren gefascineerd door de intense pracht van “Black spot”, “Heavy feet”, “World news” en “Who knows who cares” . Op adem kwamen we met het sfeervolle, aanzwellende “Columbia”, middenin de set , geleest op Godley & Creme, en het afsluitende “Bowery”.
In de bis kregen we nog twee hoogtepunten: de oudjes “Airplanes” en “Sun hands” konden niet ontbreken en kregen elan door de stekelige, dwarrelende, hobbelige en ophitsende ritmes; alle registers en effects werden gehanteerd.
Local Natives is al enorm op elkaar ingespeeld, een geoliede machine , vol overgave. Ze hebben de nieuwe nummers in de vingers . Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie en hun ontroerende vocale pracht!
Local Natives zalfde de barre winteravond en was helend na een ‘fxx’ werkdag , plus als je op de koop toe nog werd geconfronteerd met fileleed en een helse rit in het ongure weer. Vanavond waren zij het ideale medicament .
Organisatie : Botanique, Brussel
Seal - De eerste kreet tot de laatste noot, aangedikt met entertainment, veroorzaakte een uit zijn dak-gaand Vorst.
Support act - N8N: Nathan (N8N) Ambach, zoon van Paul Ambach ( Boogie Boy) is een Belgisch soulzanger. Met zijn band uit Amsterdam bracht hij opwarmende soul, in afwachting tot wat komen moest. Nathan maakt(e) deel uit van verschillende projecten en speelde in de tribute band Blunk! Zijn debuutalbum ‘Who is he’ met de medewerking van Anouk, Dj Grazzhoppa, Toots Thielemans, … kwam uit in 2010. De band, waar het enthousiasme en de muzikaliteit de boventoon voerde, brachten hippe funk en soul. Een band die veel in zijn mars heeft maar in Vorst nog niet echt bekend in de oren klonk.
Vorst stroomde vol, nagenoeg niet uitverkocht. Maar het gejuich dat reeds klonk in afwachting van Mr. Seal, gaf aan dat de grootste fans aanwezig waren. Na wat geduld oefenen kwam een ietwat mysterieuze intro, waarbij de muzikanten hun intrede maakten. Het kondigde de komst aan van ‘the big one’, (neen niet de Sint) waar de hele zaal naar hunkerde.
Wat een kanjer! Zijn oranje jacket maakte zijn gespierd postuur in strakke broek af. Het oog wil ook wat en dat werd door de hele set volwaardig beantwoord. Zijn sensuele danspasjes zweepten de dames op. Op de eerste rijen werden ze beloond met charmes alom: hand-touch, big-smile, zelfs sjaals werden uitgewisseld om het zweet van ‘himself’ mee naar huis te kunnen nemen en nooit meer te wassen. Bij zijn 3e nummer werd een eerste hit afgevuurd: “Killer”. Weliswaar een slowly versie, waardoor het net te weinig pit had om te scoren. Hij maakte het goed door de hele zaal rond te stuiven, de gillende dames en ja, ook enthousiaste mannelijke fans te bekoren met oogcontact, een snelle knuffel, …
Het publiek werd al vroeg verwend met waar het stiekem naar verlangde. Doorheen de show werd zijn cd ‘Soul 2’ voorgesteld mooi afgewisseld met zijn grote hits. Verrassende medley’s zorgden voor een extraatje in de muziek en verweefden eigen nummers met hits van James Brown, Otis Redding,... Soulklassiekers alom.
Zijn zwoele heupbewegingen trokken de aandacht waarmee hij zijn stem, die deze avond wat precisie miste, camoufleerde.
Hoe later op de avond, hoe meer de middelbare leeftijd volledig uit zijn dak ging en hoe meer men zich aan allerlei ( gekke) danspasjes waagde. Zijn band, waarbij ieder wel de kans kreeg om wat hij /zij (extra) in zijn mars had ten tonele te brengen, zorgde voor een mooie afwisseling van Soulsounds tot (techno)pop. De sax en trombone namen het voortouw in “Knock on Wood“ en “Here I am”. In een samenspel met de lichtman zorgde dit voor een fijn klank- en lichtspel. Tijdens “Let’s stay together” was er tijd voor ‘slowtime - sexytime’ en hierop volgde de intro van “ My vision” waarbij de sereniteit snel verdween.
Hij maakte de romantici wakker en de dame vooraan met een witte roos werd beloond met een “Kiss from a rose” van haar idool. Dé hit waarbij ieder genietend, smachtend, smilend, dromend over welke aangename herinneringen Seal hen reeds bezorgde, meewiegde. ‘Allez, here we go’ deed alle handen in de lucht zwaaien op “ The right life”. Het up tempo zat er weer volledig in wat ‘de zwarte brok energie’ nogmaals door de zaal dreef tijdens “ Crazy”. Een klim op de tribune, een sprong op het middenplein, een kus en handstreling... Hij creëerde een stroomversnelling van gillende dames die vanuit de tribunes naar beneden stormden om een laatste glimp van hun ‘God’ te kunnen vereeuwigen op hun mobieltje.
De man van de avond entertainde Vorst gedurende zowat 2 uur.
Als bis kregen we “ I’ll be around” met een ‘merci beaucoup mes amis’. Hij bedankte bij deze ook zijn ‘family’: zijn muzikanten en crew van deze tour en loofde de fans voor hun trouw en steun. Blij hier terug te zijn...
Om een fijne avond nog mooier af te sluiten kwam als kers op de taart zijn nummer 1 hit “Crazy”. De laatste energie werd uit ieders lijf en leden gedanst, gezongen en gegild.
De Sint had die avond voor velen een fijn cadeau gebracht waarbij ieder aanwezig een fijne nachtrust tegemoet ging en zoet zou dromen over een onvergetelijke avond Seal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/seal-05-12-2012/
Organisatie: Gracia Live
Klein maar fijn. Het sloeg op alles op die ijzige winteravond in De Kreun in Kortrijk waar Lower Dens ook nog eens het licht uitdeed . Om de flikkerende - vooral zwartwitte - beelden te laten samensmelten met de donkere klanken die het viertal uit Baltimore sober maar kordaat voortbracht.
Klein maar fijn dus, de club van De Kreun. Klein maar fijn ook het aantal hoorlustigen (amper een dertigtal) die naar Kortrijk afgezakt waren. Klein maar fijn ook die Jana Hunter, de muze en motor achter Lower Dens. Het was een warme gig, al blijft het donkere muziek die soms intellectueel lijkt, maar snel beklijft.
Klein maar fijn ook de samenwerking tussen support act en hoofdband. Novo Line, een man achter een grote metalen tafel met draden en toestellen, opende evenzeer met flitsende projecties en een repetitieve, sample opbouwende sound. Ze kennen elkaar van uit Baltimore en touren nu samen. Samen is wel het woord, want Jana Hunter bedient de projecties van Novo Line en vice versa.
Zonder veel blabla ervoor, ertussen of erna zette Lower Dens erna de eigen set in gang. Ze bestaan pas twee jaar, maar hebben (na ‘Twin-Hand Movement’) met ‘Nootropics’ al hun tweede album op de nichemarkt.
Het viertal stond vorige zomer nog in een oververhitte tent op Pukkelpop voor moegedronken festivalgangers. Ja, voor meer volk, maar met veel minder intimiteit, wat in De Kreun net de slag- en slaagkracht van de hele gig zou blijken.
La Hunter (zang en gitaar) begon met brilletje, helemaal aan de uithoek van het kwartet, op de tippen van haar voeten staand om deftig in de micro te kunnen zingen. Gene zever bij Texaanse, ook niet toen na drie nummers de bril verdween. Het oogcontact met de bandleden was primordiaal bij elke opstart en daarna gingen de vier elke hun eigen heelal in.
Puur en schoon, een soort zweverige poëzie op klanken, onderbouwd met bij momenten sobere en op andere stukken stevige onderbouw, met het alom geprezen “Brains” als ‘earcatcher’.
Gewoon muziek op het bot versneden. Perfect wat een kille decemberavond nodig had. Vergelijken met XX, Deerhunter of andere Beachhouses, daar wagen we ons niet aan. Het was gewoon Lower Dens.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lower-dens-5-12-2012/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Onder de Brugse jongeren is Soviet Grass inmiddels al een begrip, en nee niet voor een louche benaming van Russische ‘gras soorten’, maar voor een band met een stevige rock reputatie op het podium. Deze reputatie maakten ze het afgelopen jaar verschillende keren sterk door enkele Brugse wedstrijden te winnen, waaronder ook de Red Rock Rally. Deze wedstrijd bracht al menig artiesten groot die vandaag de Belgische muziek bepalen, bv Mintzkov Luna (nvdr. Nu mintzkov), The Van Jets, Wilow,... en nu dus ook Soviet Grass. Brugge hebben ze ondertussen al zonder problemen ingepalmd, met hun EP kan hun veroveringstocht voor de rest van België beginnen .
Het eerste nummer op de EP, “Weekend Rockstar” geeft een voorsmaakje van wat de band inhoudt: snedige lyrics, melodische gitaarriffs ondersteund van stevig drum en bas werk. “You burn my skin for a while, but still you greet me with a smile” opent het tweede nummer en het sleurt je meteen mee in de magische wereld van classic rock. Een simpele gitaarriff ondersteunt het nummer waarna het geleidelijk opbouwt tot de solo. De solo reflecteert de jaren ’60-’70 geest die de band in zich draagt. Het voorlaatste nummer “Like a Zebra” tilt de EP nog een stap hoger. Gedurende 3 minuten sleurt de muziek je bij de haren en laat je niet meer los voor je overtuigd bent van hun kunnen. We horen sterke invloeden van The Doors in de zang en de riff doet meer denken aan Black Rebel Motercycle club.
Soviet Grass heeft met deze EP de toon gezet voor het latere werk. In afwachting van kun je ze intussen beluisteren op:
http://vi.be/SovietGrass
http://www.youtube.com/watch?v=wodVxFSQPkc
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we tot voor kort niks afwisten van het Zweedse viertal van Hong Faux. Toch zijn we maar wat blij dat we hun debuutplaat ontvingen van de mensen van Sonic Rendez Vous!
Hong Faux maakt immers pretentieloze, aangename, upbeat rockmuziek die de klasse heeft om de landsgrenzen te ontstijgen. De Zweden staan voor een zeer merkwaardige mix van diverse stijlen: duidelijke stonerrock en geluiden die we bij rockbands in de jaren zeventig situeren, worden gecombineerd met moderne, alternatieve rock.
Ook psychedelica uit de zestiger jaren en grunge uit de jaren negentig worden toegevoegd aan de unieke sound van Hong Faux. Tel daarbij nog de uitmuntende vocalen en een schitterende productie en je mag stellen dat ‘The Crown That Wears The Head’ een prachtalbum is.
De acht tracks zijn trouwens zeer afwisselend (sommigen zullen het stevig rockende “Hit Hard Hit First” prefereren terwijl anderen misschien de psychedelische stoner van “Pearlgarden” verkiezen).
Na 33 minuten drukten wij alvast snel op de repeatknop.
Hardcoreliefhebbers die opgroeiden in de jaren negentig, herinneren ongetwijfeld de vele Europese topbands die toen als paddestoelen uit de grond schoten. De meeste van die zogeheten eurocore-bands brachten hun werk uit op het prestigieuze Lost & Found-label. Zo leerden we ook onze landgenoten van Hard Resistance kennen die in 1996 het stevige album ‘It’s All Around’ afleverden met daarop de prachtsong “Who Pays Your Bills”..
Hard Resistance hield er begin deze eeuw eventjes mee op maar is nu defintief terug.
‘Lawless & Disorder’ heet hun comebackplaat die wordt uitgebracht op het nieuwe Strength Records, een label dat werd opgericht door Roger Miret van Agnostic Front en door de bekende muziekjournalist Onno Cro Mag.
Gedurende 12 tracks gaat Hard Resistance als een razende tekeer... het viertal levert een pisnijdige en compromisloze mix van metal, punk, hardcore en crust die je vandaag niet zo vaak meer hoort.
Opvallend zijn verder het razendsnelle tempo dat men de hele plaat aanhoudt en de zeer agressieve vocalen van frontman Ron. Bij Hard Resistance is geen ruimte voor melodieuze koortjes of lange solo’s die je bij zoveel andere hedendaagse ‘hardcorebands’ aantreft.
Ook tekstueel zijn de heren kwaad en steken ze een flinke middenvinger op richting het establishment.
Hard Resistance is zo een band die duidelijk een unieke positie heeft binnen de hedendaagse hardcore-scène. Onze favoriete tracks zijn “War For sale”, “The Final Centrury” en “The Grand Illussion” (met gastbijdrage van Billy van Biohazard). Meer info vind je op http://www.hardresistence.be
Nederlands 
Français 
