Helmut Lotti goes classic 30 Y Jubilee edition uit
Dubbelalbum Helmut Lotti Goes Classic 30 Years Jubilee Edition
Nu brengt Helmut Lotti zijn langverwachte dubbelalbum uit. Het bevat zeventien nieuwe liedjes waaronder vier duetten en zeventien Best Of-nummers uit dertig jaar Goes Classic.
Net die combinatie was heel belangrijk voor Helmut: “Ik speelde al lang met het idee om Goes Classic 5 op te nemen maar de gelegenheid was er nooit eerder.
Dat het in 2025 precies dertig jaar geleden is dat dit avontuur begon, maakt dat het nu het juiste moment is. De nieuwe nummers gaan hand in hand met de nostalgie van het dertigjarig jubileum.”
Eerder deze week, op maandag, stelde Helmut Lotti het album voor het eerst live voor tijdens de concertpremière in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. De fans werden o.a. getrakteerd op de singles El Sol De Mi Vida en Core ‘Ngrato, op duetten met Silvy De Bie, Marjolein Acke en Liza Dedapper en uiteraard ook op het allerbeste uit dertig jaar Goes Classic.
Dit eerste Antwerpse concert was al een tijdje uitverkocht.
Voor het tweede concert in de Koningin Elisabethzaal op 27 december zijn de laatste tickets nu beschikbaar en intussen werd ook een derde concert aangekondigd op 6 maart 2026.
Daarnaast trekt Helmut met zijn orkest naar Gent, Brugge, Hasselt, Luik, Charleroi en Brussel alvorens de grens over te steken naar Duitsland waar hem een tournee van 17 data wacht.
Over Helmut Lotti
Met meer dan 14 miljoen verkochte albums wereldwijd en een carrière die drie decennia overspant, blijft Helmut Lotti een van de meest veelzijdige stemmen uit de Lage Landen.
Zijn unieke mix van klassiek, pop en wereldmuziek heeft hem talloze gouden en platina onderscheidingen opgeleverd.
Op 22 oktober werd Helmut geëerd in De Eregalerij van Radio2 voor een “leven vol muziek”.
Helmut Lotti - Core 'Ngrato ft. Jonathan Antoine
Release informatie
Album tracklist A-kant:
Album tracklist B-kant:
Pias news – Kris Dane kondigt nieuw album aan ‘Kris Dane
KRIS DANE KONDIGT NIEUW ALBUM "KRIS DANE" UIT OP 20 MAART 2026
VIA [PIAS] RECORDINGS
EERSTE SINGLE 'CHERRY
Cherry - Single by Kris Dane | Spotify
20.03.2026 — BOTANIQUE, BRUSSEL
Belgische singer-songwriter Kris Dane is vandaag terug met Cherry — de eerste glimp van zijn titelloze negende album, dat op 20 maart 2026 verschijnt bij [PIAS] Recordings. De song is een pianoballad over liefde, kwetsbaarheid en samenzijn — eenvoudig van vorm, maar geladen met emotie.
Voor het nieuwe werk trok Dane naar Engeland, waar hij in de buurt van Sherwood Forest samenwerkte met de Britse producer Jamie Evans. In diens studio verkenden ze een klankwereld van modulaire synths en subtiele soundscapes, zonder de kern van de song uit het oog te verliezen. Het resultaat is een warme, filmische plaat die echo's draagt van Dane's veelgeprezen Rose Of Jericho (2014), maar tegelijk nieuwe horizonten verkent.
Rose of Jericho - Album by Kris Dane | Spotify
Kris Dane — ooit deel van de eerste bezetting van dEUS en later van Ghinzu — bouwde de voorbije twee decennia een eigen universum uit, wars van trends en marketinglogica. Zijn muziek beweegt tussen folk, soul en americana, met een sobere poëzie die zich langzaam onder de huid nestelt.
Hoewel hij door critici geprezen wordt om zijn stem, vakmanschap en artistieke integriteit, blijft Kris Dane een van de meest onderschatte artiesten van België. Zijn werk verschijnt in stilte, maar resoneert diep bij wie de tijd neemt om te luisteren.
Met Cherry bevestigt Dane opnieuw zijn plaats als een van de meest authentieke en intrigerende stemmen van de Belgische muziekscène.
Op 20 maart — dag van release! — stel Kris Dane het album voor in de Botanique in Brussel.
VierNulVier, Gent ism Live Nation concert - Joe Jackson - 'Hope and Fury' tour
24 november 2026 in Concertzaal De Vooruit; verder op 20 nov 26 De Roma, A'pen en op 21 nov 26, AB, Brussel
27 Okt 26, Théâtre Sebastopol, Lille
Joe Jackson heeft voor 2026 heel wat moois in petto. Op 10 april verschijnt zijn nieuwe album ‘Hope and Fury’, gevolgd door een grote internationale tournee met een stop in De Vooruit in Gent. Samen met zijn band stelt hij het nieuwe album voor op 24 november bij VIERNULVIER.
Met ‘Hope and Fury’, album op V2 records, dat hij zelf omschrijft als “Bicoastal LatinJazzFunkRock”, keert Jackson terug naar het heden en naar zijn vertrouwde muzikale speelveld. Nadat de basis van het album in Berlijn was gelegd, keerde Jackson samen met coproducent Patrick Dillett terug naar de Reservoir Studios in New York. Daar vond hij zijn vaste muzikanten terug: bassist Graham Maby, gitarist Teddy Kumpel en drummer Doug Yowell. Nieuwkomer Paulo Stagnaro, een Peruaanse percussionist, voegt een Latijns-Amerikaans tintje aan het geheel toe.
Het resultaat doet denken aan een kruising tussen ‘Fool’ (2019), ‘Laughter and Lust’ (1991) en ‘Night and Day’ (1982). Net als deze klassiekers zit ‘Hope and Fury’ vol aanstekelijke melodieën, originele teksten, kenmerkende humor en funky grooves, met zang en toetsen die krachtiger zijn dan ooit.
www.viernulvier.gent
www.livenation.be
Even voorstellen - PeetersMeulen – Verloren
PeetersMeulen zijn Elvis Peeters, zanger, schrijver, en Lo Meulen, muzikant. Beiden leden van Aroma di Amore.
In vergelijking met hun eerdere releases is Verloren een breekbaar nummer waar de muziek ruimte laat voor de poëzie van Elvis Peeters. Verloren herenigt hen ook met Luka Maria (zie hun eerdere samenwerking in ‘Zeer Kleine Speeldoos’) die samen met Elvis Peeters voor de zang zorgt. Sam Janssens (Clairval, And then came fall, …) stond in voor de productie.
"Verloren" https://youtu.be/1fjnTstPP2s?si=BdTTk45n7cetLYJx
"Stormsloop": https://www.youtube.com/watch?v=OyyyKcSo87k
"Gang": https://www.youtube.com/watch?v=E5A5tmF98AQ
V2 records news – Ramkot - Releases EP "Facts Don't Mean A Thing"
Releases EP "Facts Don't Mean A Thing"
15 November live @ Het Depot, Leuven
Mathias Stal, Tom Leyman, Jef Neve, Tim Leyman & Hannes Cuyvers
As a grand finale to the Rosa era, Ramkot releases a brand-new EP titled Facts Don't Mean a Thing. The EP features four powerful tracks, a mix of surprising collaborations, live material, and brand-new songs. The first ideas were planted during their retreat in Joshua Tree, but it wasn't until after their extensive Rosa album tour that the songs fully took shape. The result is an intense and uncompromising conclusion to a turbulent chapter. A couple of weeks ago, the band released a first track. Together with classical pianist Jef Neve they made a surprising rework of Hollow.
The thematic sense of alienation that lay at the heart of Rosa has only deepened since then. In these new songs, that existential unrest is explored even further, now accompanied by a growing anxiety about the future. Ramkot presents itself rawer and more urgent than ever before.
On focus track Algorithmic Kings, Ramkot fuses their signature ramrock sound with the gritty desert tones they absorbed during their stay in Joshua Tree, California, where they recorded their latest album. The result is a tight, compelling track packed with raw energy, classic Ramkot riffs, and infectious melodies.
Beneath that musical explosion lies a sharp, socially charged lyric, steeped in the unrest that feels omnipresent today. "The truth is only true when I say so," sings Hannes Cuyvers — a line that immediately reveals which "kings" the band is referring to. In a world where hate often drowns out the truth, Ramkot uses music as an outlet — a way to give voice to their frustration and anxiety toward the daily flood of news.
The reimagined version of Hollow featuring Jef Neve on the other hand, shows how genre boundaries can blur when there is room for mutual respect and artistic curiosity. Jef Neve's subtle, emotionally charged piano performance lifts the song to a new level, while Ramkot's intense vocals and band dynamics remain intact — yet are cast in a different light. The result is an enchanting symbiosis of tension, nuance, and energy. This collaboration underlines the power of musical cross-pollination and demonstrates how refreshing it can be to step off the beaten path. "Hollow," in this new form, is not a remix but a rebirth — a song that will surprise and move both Ramkot fans and admirers of Jef Neve alike.
Ramkot's Flanders Club tour starts tomorrow with a show at Het Depot in Leuven. During November and December they will play six Belgian clubs, besides Depot they will stop at Cactus Club, Wilde Westen, Wintercircus, Trix and Bootstraat.
Ramkot Tour Dates
15 nov – Het Depot (+ Wholes), Leuven, Belgium
20 nov – Nieuwe Nor (+ Heisa), Heerlen, Netherlands
21 nov – Gigant (+ Heisa), Apeldoorn, Netherlands
22 nov – Made in Belgium 2025, Bergen op Zoom, Netherlands
25 nov – Wintercircus (+ Gaea), Gent, Belgium
4 dec – Cactus Club (+ Mother Vulture & The Muttons), Brugge, Belgium
5 dec – Wilde Westen (+ Mother Vulture), Kortrijk, Belgium
6 dec – Bootstraat (+ Vessel), Hasselt, Belgium
7 dec – De Bosuil (+ Heisa), Weert, Netherlands
10 dec – Melkweg (+ Heisa), Amsterdam, Netherlands
12 dec – Trix (+ Kimtanq), Antwerpen, Belgium
13 dec – Bolwerk (+ Heisa), Sneek, Netherlands
14 dec – Luxor Live (+ Heisa), Arnhem, Netherlands
V2 records news – Spinvis – Bang dat ik spring
SPINVIS Deelt Nieuw Nummer "Bang Dat Ik Spring" Uit de theatershow "MOM"
Bang Dat Ik Spring - Single by Spinvis | Spotify
VLAAMSE THEATER TOUR VANAF 10 JANUARI
Still uit 'MOM' van 'Neveldieren': Hans Dagelet, Spinvis en Saartje Van Camp
Soms moet iets ophouden om ruimte te maken voor nieuwe dingen. Zo doekte Spinvis zijn band op en zie daar: met de groep Neveldieren creëert hij MOM, een verpletterende muziektheater-voorstelling die nu door de Lage Landen reist. Het prijsnummer uit MOM is Bang Dat Ik Spring dat vandaag op 14 november verschijnt. Te horen en te zien in 'MOM' dus maar wie weet ook in 'We vieren het toch', de eindejaarsshow van Spinvis en vele anderen in TivoliVredenburg.
Na lang nadenken heeft Spinvis beslist dat hij niet langer met de Spinvis band zal optreden. Een moeilijke beslissing waar de bandleden gelukkig heel begripvol op hebben gereageerd. Samen met Hans en Saartje is hij ondertussen al 15 jaar bezig met het maken van licht absurdistisch muziektheater. Hun vorige voorstelling droeg de naam 'Neveldieren', die naam besloten ze over te nemen als naam voor hun theatercollectief. De nieuwste voorstelling die ze nu aan het maken zijn heet MOM en gaat over een wereld waarin camera's je op straat herkennen, zoals nu al vaak het geval is. Alleen, de camera's in dit stuk zien veel meer. Ze zien ook wat je denkt, wat je droomt, wie je was en wie je wil zijn.
Er komt zeker en vast een nieuwe spinvis plaat, maar hoe en wanneer dat weten we voorlopig nog niet. Gelukkig is dat nu net de bedoeling. In afwachting deelt hij alvast 'Bang Dat Ik Spring' met de wereld, het prijsnummer van MOM.
Gent Jazz 2026 – van 2 juli t-m 18 juli 2026 – Eerste namen
Gent Jazz presenteert eerste namen voor 25ste editie: Ravi Coltrane & Terence Blanchard, Celeste, Marcus Miller en Alabama Shakes
Gent Jazz blaast volgend jaar 25 kaarsjes uit en viert tegelijk de 100ste verjaardag van wijlen jazzgrootheden Miles Davis en John Coltrane. Hun nalatenschap krijgt nieuw leven in de handen van Terence Blanchard & Ravi Coltrane en Marcus Miller. Daarbovenop pakt het festival uit met Celeste én een exclusieve Benelux show van Alabama Shakes. Deze 25ste editie vindt plaats van 2 tot en met 18 juli 2026.
Op 2 juli opent Gent Jazz met een hommage aan twee pioniers van de moderne jazz: Miles Davis en John Coltrane. Jazziconen Terence Blanchard en Ravi Coltrane (zoon van) bundelen de krachten voor een eigentijdse interpretatie van de birth of cool, waarin traditie en vernieuwing samenkomen. Hiervoor laten ze zich omringen door Terences E-Collective band met toetsenist Julian Pollack, gitarist Charles Altura, drummer Oscar Seaton en bassist David “DJ” Ginyard.
Alabama Shakes speelt op 5 juli tijdens Gent Jazz hun enige zomershow in de Benelux. Voor de fans wordt het een langverwacht weerzien sinds hun laatste passage in 2015. De rockband rond Brittany Howard keert terug met nieuw materiaal, waarvan single ‘Another Life’ al een indrukwekkend voorproefje is.
Op 10 juli wordt Miles Davis nog meer gevierd: de legendarische bassist Marcus Miller brengt met ‘We Want Miles!’ een eerbetoon aan zijn voormalige mentor en vriend. Dat doet hij samen met de originele leden van Davis’ comebackband uit de jaren 80, met Bill Evans op saxofoon, Mike Stern op gitaar, Mino Cinelu op percussie. Omringd door de getalenteerde trompettist Russell Gunn, die al tien jaar met Marcus Miller toert, Brett Williams op toetsen en Anwar Marshall op drums spelen ze klassiekers uit Davis’ volledige carrière, aangevuld met frisse interpretaties die tonen hoe zijn geest van vernieuwing blijft voortleven.
De Britse soulrevelatie Celeste staat op 11 juli op Gent Jazz voor een zeldzaam Belgisch optreden. Ze veroverde de wereld met haar debuut ‘Not Your Muse’ en lost vandaag haar langverwachte tweede plaat ‘Woman of Faces’. Met de eerste singles, ‘This Is Who I Am’, ‘On With The Show’, ‘Woman Of Faces’ en ‘Time Will Tell’, bevestigt ze alvast haar status als een van de meest intrigerende artiesten van het moment.
De algemene ticketverkoop via www.gentjazz.com
Ronquières 2026 – 7 t-m 9 aôut 2026 avec Charlotte Cardin
CHARLOTTE CARDIN REJOINT L'AFFICHE DU RONQUIÈRES FESTIVAL 2026!
Après Oscar and the Wolf, on continue à lever le voile sur l’affiche 2026… Et quelle annonce ?
Charlotte Cardin sera sur la scène du Ronquières Festival le dimanche 9 août 2026, pour une date exclusive en Belgique francophone ?
Figure incontournable de la scène pop actuelle, Charlotte Cardin séduit le public du monde entier avec des tournées à guichets fermés et plus d’un milliard d’écoutes à son actif.
Avec ses titres Feel Good et Tant pis pour elle, elle incarne une pop moderne, sensible et audacieuse — un mélange unique qui promet un moment fort à Ronquières.
Ronquières 2026 s’annonce déjà mémorable… et l’aventure ne fait que commencer
www.ronquieresfestival.be
Stray From The Path + guests, Kavka Zappa, Antwerpen op 11 november 2025 – Pics
STRAY FROM THE PATH
For nearly 20 years, Stray From The Path have delivered politically charged hardcore with unrelenting energy, acting as a gateway to heavy music and radical ideas.
ALPHA WOLF
Australian heavyweights Alpha Wolf push metalcore’s limits with crushing riffs, chaotic grooves, and emotionally raw songwriting on their self-produced third album, Half Living Things.
GRAPHIC NATURE
Blending metalcore with 90s nu metal, industrial noise, and electronic chaos, Graphic Nature create a brutal, honest sound exploring mental health and neurodivergence.
CALVA LOUISE
A multicultural trio led by Jess Allanic, Calva Louise blend punk, alt-rock, and electronic influences into a vivid, genre-blurring sound rooted in London’s underground scene.
(bron: Kavka/Floodfloorshows)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Stray From The Path
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8839-stray-from-the-path-11-11-2025
Alpha Wolf
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8841-alpha-wolf-11-11-2025
Graphic Nature
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8840-graphic-nature-11-11-2025
Calva Louise
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8842-calva-louise-11-11-2025
Org: Kavka Oudaan/Zappa ism FloodFloorshows
België mag er een veelbelovende nieuwe band bij rekenen: GASMM uit Aalst. Hun muziek zit vol energie en contrast: melodieuze passages worden afgewisseld met harde, rake klappen die je meteen bij de keel grijpen. Invloeden van bands als Steak Number Eight, Nirvana, Phoxjaw en Failure klinken door, maar GASMM weet er een eigen stempel op te drukken.
Eerder dit jaar lieten ze van zich horen met “Black Holes In The Sky”, een debuutsingle die meteen positieve reacties oogstte. Tijdens hun optreden in Trix liet de band als nieuwkomer zien wat ze in huis hebben.
Hun nieuwste nummer “Fall Down” laat een donkere kant zien: een verhaal over een toxische relatie, over het verliezen van jezelf en de emoties die daaruit voortkomen. De woede en frustratie komen rauw naar voren, maar de melodie blijft steeds aanwezig en meeslepend. Met dit nummer laat GASMM horen dat ze klaar zijn voor grotere podia en een beloftevolle toekomst.
Live te zien op:
14/11 – Gent, Muziekcentrum Kinky Star met Het Nieuwe Normaal
19/12 – Aalst, Cimorné ep-release party
07/03/26 – Mechelen, DE KELDR. met L’Itch
Instagram
JJ zette ooit muziekrecensies op papier voor De Gentenaar, maar bij Fig Trees krijgt die kritische blik een nieuwe vorm. Hij zingt over de bands die hem raken. Captain Oats, ADM en And They Spoke In Anthems verschijnen in zijn nummers als mythische figuren op een soort muzikale odyssee die tegelijk speels en introspectief aanvoelt.
“Look For The Hook” is een eigenwijs en energiek nummer dat meteen opvalt. Waar eerdere releases van JJ een knipoog naar Bon Iver bevatten, klinkt deze single stevig indierock met een Beatlesque twist. Het is pop met een hoek af zoals Beck het zou doen, een nummer dat zowel melodieus als verrassend blijft.
De productie laat niets te wensen over. Opgenomen in Number Nine Studios bij Sebastian Omerson, gemixt door Ian Clement en gemasterd door Karel Debacker. Ook de muzikale bezetting is indrukwekkend. Sylvester Vanborm van Wallace Vanborn, Kris Auman van Strand of Oaks, Lowie Clapéron van PINGPONGCLUB en Reinhard Vanbergen van Charlotte & Reinhard leveren stuk voor stuk vakwerk.
Met “Look For The Hook” zet Fig Trees een nummer neer dat hart en hoofd grijpt. Het is een single die nieuwsgierig maakt naar het aankomende album Room 22 en bewijst dat JJ en zijn band klaar zijn om op te vallen in de Belgische indierockscene.
https://soundcloud.com/figtreesmusic/look-for-the-hook/
In 2026 verschijnt het nieuwe ( derde) album ‘Zwarte Siroop’ van ons nachtorkest De Delvers. Het album verschijnt via het Gentse en eigenzinnig label Wagonmaniac music. De eerste single hieruit is “Hoor de Kinderen”. De tekst is zwaarmoedig en lijkt een verwijziging naar de talrijke oorlogen die heden ten dage woeden in de wereld.
Muzikaal neigt het naar een Mexicaanse orkest gemixt met een Europese indierock band. Zo krijgen we een song die langzaam aanzwelt en zich op gang trekt.
“Hoor de Kinderen” is gitzwart maar de blazers maken het verteerbaar. Ze is rijk aan harmonieën en samenzang. We kijken nu al uit naar het nieuwe album.
Hier een teaser voor hun komende plaat: https://www.youtube.com/watch?v=MjErDsfgqkQ
Het Naragonia Quartet bestaat sedert 2006 en ze zijn met ‘Nehalennia’ aan hun vierde album toe. Ze hebben intussen met deze band al heel Europa rondgetoerd. In de Europese folk zijn ze intussen een begrip geworden.
Zoals op de vorige albums is dit album gevuld met bij momenten sfeervolle en soundtrackachtige als eerder opzwepende nummers. Hierbij staan melodie en gevoel centraal net als het gebruik van analoge en oude muziekinstrumenten als daar zijn: De diatonische accordeon, een akoestische gitaar, viool, doedelzak, sax of whistle…
Bij het gebruik van de doedelzak op “Heppiestep” ruik je Schotland en zie je beelden van ridders tussen de Schotse hooglanden die voor je ogen voorbij passeren. Het nummer breekt dan open en dan waan je je op een dansfeest van één of andere middeleeuwse koning. Het titelnummer is dan weer een rustige en gevoelige song vol melodie en melancholie. “Jowjef” klinkt als Vlaamse folk/kleinkunst en op “We All Steal From Andy and We Love It” kunnen we gerust een volksdansje doen. En zo krijgen we op dit tien nummers tellende album een verzameling van authentieke en verhalende muziek dat aan verschillende folk stijlen refereert maar er zijn eigen draai aan geeft.
Het album heeft, ondanks zijn variatie, een geheel eigen sound.
Wederom weten Luc Pilartz ( viool), Maarten Decombel ( akoestische gitaar), Pascale Rubens( diatonische accordeon en viool) en Toon Van Mierlo ( sax, diatonische accordeon, doedelzak…) een prachtig en kwalitatief album in het genre neer te zetten die naar alle waarschijnlijkheid weer heel goed onthaald zal worden.
Folk/volksmuziek
Nehalennia
Naragonia Quartet
Even voorstellen – When heaven met earth – runaway robin (ft Peter Broderick)
WHEN HEAVEN MET EARTH (BE) - RUNAWAY ROBIN (FT. PETER BRODERICK)
SINGLE RELEASE: 07.11.2025
Voor fans van Sam Amidon, Bonnie Prince Billy & Laura Marling
WHEN HEAVEN MET EARTH LANCEERT DERDE SINGLE: “RUNAWAY ROBIN (FT. PETER BRODERICK)”
When Heaven met Earth - Runaway Robin (ft. Peter Broderick)
Na hun debuutsingle ‘Building a windmill’, die meteen werd opgepikt voor airplay op Radio 1, en opvolger ‘Third time’s a charm’ keren Paulien Rondou (Catbug) en Gaëtan Vandewoude (Isbells) terug met een derde single: ‘Runaway robin’.
“‘Runaway Robin’ is een oude Engelse naam voor hondsdraf – een klein, kruidig plantje met ronde, waaiervormige blaadjes dat zich schuilhoudt tussen netels, in bermen en bosranden”, licht Paulien Rondou toe. “Word je geprikt door een netel of rode mier, dan hoef je enkel een blad te plukken en over de beet te wrijven. De pijn verdwijnt bijna meteen. Alsof het plantje fluistert: het komt wel goed.”
Het nummer ontstond na een lange wandeling, een poging om het hoofd leeg te maken na dagen van piekeren over de toekomst in een onrustige tijd. Terug thuis schreef Paulien het in één vloeiende beweging, zonder nadenken, alsof het lied er al was en gewoon gevonden moest worden.
Net zoals in de vorige releases bracht Peter Broderick iets magisch in dit nummer: een gevoel van ruimte, van lucht en beweging als wind die door gras strijkt. De speelse dialoog tussen drums en bas werd opgenomen in Paulien’s woonkamer, met de ramen open zodat het geluid van de straat en de vogels meeklonk.
“‘Runaway robin’ gaat over zachtheid temidden van onrust. Over hoe iets kleins, zoals een geur, een blad, een aanraking, helend kan zijn”, aldus Paulien.
ALGEMENE BIO
Paulien Iris Rondou bezingt onder het alias Catbug intieme verhalen in haar heldere, pure stem. Gaëtan Vandewoude maakt sinds 2009 naam met Isbells, waar hij al liet horen hoe hij folk en melancholie perfect weet te combineren. Beiden bewezen met deze projecten al dat ze hun strepen verdienden in de Belgische muziekwereld.
Paulien Iris Rondou (Heaven) en Gaëtan Vandewoude (Earth) werden verliefd toen ze elkaar voor de derde keer zagen. Het was niet gepland, niet gezocht. Gewoon een onverwachte klik en een plotselinge vonk. Een plots gevoel van thuiskomen bij iemand die tot dan toe nog bijna een vreemde was.
Maar het leven is niet eenvoudig en samenzijn was niet vanzelfsprekend, dus vonden ze elkaar in muziek. Het werd hun gedeelde taal: een plek om te luisteren, te praten zonder woorden en iets op te bouwen. In de eerste drie maanden schreven ze achttien nummers. Niet met een plan, maar omdat de hals-overkop-verliefd gevangen moest worden door muziek. Zo ontstond ‘When Heaven met Earth’.
Hun muziek klinkt warm en dichtbij, een soort van indiefolk die zowel kwetsbaar als krachtig is. Liedjes die het verhaal vertellen van twee mensen die iets in elkaar herkennen en dat langzaam durven toe te laten.
Het debuutalbum van When Heaven met Earth komt uit in 2026 onder Polymoon Records en gaat gaat over - surprise, surprise - liefde in al haar schakeringen.
Toen de basis van het album er lag, dachten Paulien en Gaëtan meteen aan Peter Broderick voor de strijkersarrangementen. Niet alleen omdat hij technisch sterk is, maar omdat zijn werk altijd vertrekt vanuit gevoel en subtiliteit, precies wat de songs nodig hadden. Zijn vermogen om melodie en stilte met elkaar te laten spreken, maakte hem de ideale muzikale partner.
Het voorstel aan Peter gebeurde zonder verwachtingen. Dat hij ‘ja’ zei, voelde als een kleine overwinning en tegelijk bijna onwerkelijk. Want Broderick is niet zomaar iemand: hij bouwde de voorbije jaren een indrukwekkend parcours op als componist, muzikant en multi-instrumentalist en werkte samen met artiesten als M. Ward, Zooey Deschanel, Laura Gibson en Efterklang.
“Peter Broderick begreep de kern van de songs en versterkte deze zonder iets te overstemmen”, lichten Paulien en Gaëtan toe. “Zijn arrangementen tillen de nummers naar een hoger niveau. Ze brengen zowel gelaagdheid als diepgang en een zekere filmische rijkdom, maar altijd in dienst van het lied.”
EEN ANDER SOORT PODIUM
‘When Heaven met Earth’ kiest niet voor groots en luid. Ze zoeken de stilte en nabijheid op. Daarom spelen ze het liefst op plekken waar mensen echt kunnen luisteren: in woonkamers, bibliotheken, tuinen, musea - noem maar op. Dit is geen concessie, maar een keuze, omdat de muziek daar het mooist tot zijn recht komt.
Genre: Indie folk
Composer/songwriter: Paulien Iris Rondou, Gaëtan Vandewoude
Performers: Paulien Iris Rondou (vocal, guitar, bass, backing vocals), Gaetan Vandewoude (vocal, piano, drums,melltron, synth), Peter Broderick (strings)
Lyrics: Paulien Iris Rondou, Gaëtan Vandewoude
Sound engineer: Gaëtan Vandewoude
Producer: Paulien Iris Rondou, Gaëtan Vandewoude
Mixed at: Olaf Skoreng at Moon Music Studios NL
Recorded at: Studio 78 BE, Cosmic Pet Studios BE
Recording country: Belgium/Ireland
Mastered by/at: Wessel Oltheten at Spoor 14 NL
Language: ENG
Recording year: 2024
Ronquières 2026 – 7 t-m 9 aôut 2026 – Premier nom - Oscar And The Wolf
OSCAR AND THE WOLF EST LE PREMIER, NOM DU RONQUIÈRES FESTIVAL 2026!
C’est officiel! ?
Oscar and the Wolf sera la tête d’affiche du vendredi 7 août 2026 au Ronquières Festival : une exclusivité en Belgique francophone!
On ne va pas tout vous dévoiler maintenant… Mais une chose est sûre : l’aventure 2026 ne fait que commencer.
www.ronquieresfestival.be
Alex G - Feeëriek lawaai met volle koplampen
Tien platen ver en eindelijk officieel groot: Alex G – of voluit Alexander Giannascoli – bracht dit jaar zijn eerste release op een major label uit. ‘Headlights’ is opnieuw vintage Alex: intieme indie rock die balanceert tussen fabelachtig en vreemd, met een scheut Americana en hier en daar een vervormde schreeuw uit het niets. Ondanks die licht absurde mix blijft hij een cultfiguur die zijn publiek moeiteloos betovert.
In de uitverkochte Ancienne Belgique bleek dat zijn overgang naar een groot label weinig afdeed aan zijn mystiek. Integendeel: hij klonk scherper, luider en levendiger dan ooit.
Het was Sour Widows die de avond zacht opende. Het drietal uit Californië bracht een set vol dromerige gitaarlagen en voorzichtige zang, ergens tussen slowcore en melancholische folk in. Hun afsluiter “Staring Into Heaven Shining” kroop langzaam onder de huid en liet de zaal in een aangename roes achter. Ondanks het vroege uur – en de gebruikelijke Brusselse babbel tijdens voorprogramma’s – kregen ze het publiek opvallend stil. Hun combinatie van breekbare zang en weidse klank maakte nieuwsgierig naar meer. Een band om te onthouden, al was het maar voor die ene perfect opgebouwde finale.
Dan was het tijd voor Alex G, die met zijn vaste drietal het podium op kwam alsof ze het al jaren beu waren om underdogs te heten. Twee metalen stellingen vol lampen en kabels gaven het podium de charme van een half afgewerkte werf – ideaal decor voor iemand die zijn liedjes bouwt uit flarden chaos.
Zonder veel omhaal trok hij de set op gang met “Louisiana”, waarna “Gretel” en “Runner” meteen volgden. Een binnenkomer van formaat. Het publiek, aanvankelijk nog voorzichtig, brak al snel open toen “Afterlife” losbarstte en de hele AB meezong. De mix van elektronische snufjes en rauwe gitaarlijnen klonk opvallend strak, en Alex’ hoge vocoderstem zorgde voor het vertrouwde, bijna buitenaardse tintje.
De tweede helft ging dieper de catalogus in: van “Real Thing” tot “Kicker” en “Bug”, afgewisseld met nagenoeg de hele nieuwe plaat ‘Headlights’. De band balanceerde perfect tussen gecontroleerde chaos en loepzuivere melodie. Het warme licht van “Oranges” bracht een bijna dromerig intermezzo, met roodgouden gloed en smartphone-lichtjes doorheen de zaal. “Brick” daarentegen was pure waanzin: schreeuwzang, overstuurde gitaren en een drummer die zijn stokken meermaals de lucht in mepte.
In de AB, waar Alex G’s subtiele lo-fi normaal wat verloren dreigt te gaan, kwam alles verrassend helder en krachtig over. Soms leek het alsof elk nummer net iets groter werd dan zichzelf.
De bisronde voelde dan weer huiselijk en spontaan aan. Toeters en bellen zijn bij Alex G ver te zoeken, maar beperkte droge humor en warmte des te meer. Hij opende met “Far and Wide”, het laatste nieuwe nummer van de avond, waarna het publiek de set overnam met verzoeknummers. “Sarah” en “Mary” kregen luidkeels gezang als koor, “Animals” daverde met ruwe energie, en bij afsluiter “Harvey” ging nog één keer alles open: spots, lichtslinger, wall of sound, en een inwendig geëmotioneerde Alex die zijn gitaar bijna vasthield als een relikwie.
Alex G klonk nog steeds sprookjesachtig, maar deze keer was het geheel luider, feller en tastbaarder dan ooit. Hij en zijn band verkeerden in bloedvorm – een zeldzaam moment waarop mystiek en spierkracht moeiteloos samen vielen.
Setlist
Louisiana - Gretel - June Guitar - Runner - Real Thing - Beam Me Up - Afterlife - Oranges - Bug - Kicker - We Love Brussels (improvised song) - Brick - Blessing - Immunity - Logan Hotel - Is It Still You in There? - Bounce Boy - Spinning - Kute - Headlights — Far and Wide - Sarah - Mary - Mis - Animals - Harvey
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Blaublues 2025 - Selwyn Birchwood schittert op geslaagde jubileumeditie
Blaublues 2025
Zaal De Levaard
Haringe
2025-11-08
Ollie Nollet
Dit was al de 25ste editie van het Blaublues festival in Haringe, een vergeten dorpje, diep verscholen in de Westhoek vlak bij de Franse grens waar de blauwers ooit vrij spel hadden.
En toch was ik er slechts één keer, in 2008, maar het optreden toen van Boo Boo Davis herinner me nog levendig. Meestal paste het niet in mijn drukke concertagenda, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn liefde voor de contemporaine blues de laatste jaren flink bekoeld is. De Joe Bonamassas en Marcus Kings van deze wereld weten me nauwelijks te raken.
Toch wilde ik er voor deze jubileumeditie bij zijn. Niet dat ik het programma wereldschokkend vond, maar eerder uit sympathie voor de organisatoren die zoveel jaren trouw bleven aan het oorspronkelijke concept. Daar kan ik alleen maar mijn pet voor afdoen.
De zaal was al behoorlijk gevuld toen Alice Armstrong eraan mocht beginnen. Armstrong is een aanstormend talent uit Engeland dat de European Blues Challenge 2025 won en Joe Bonamassa (ja, hij!) tot haar fans mag rekenen. Tja, de blues lijkt tegenwoordig eerder een sportdiscipline. Bij iedere beschrijving van een groep vind je vandaag de dag een lijst met de gewonnen prijzen. Zelfs de halve finaleplaatsen en de nominaties duiken in sommige bronnen op. Voor mij hoeft het in ieder geval niet.
De blootvoetse Alice Armstrong bleek zo al een imposante verschijning, maar haar stembereik was nog indrukwekkender. In tegenstelling tot wat haar postuur liet vermoeden was haar stem zuiver, soulvol en uitgerust met een scala aan emoties. Armstrong is uiteraard in de eerste plaats een blueszangeres maar ook zoveel meer dan dat. Dat bewees ze onder meer met het lichtjes fantastische "Bombshell" dat naar de vaudeville neigde. Verder hoorden we mooie covers van Howlin' Wolf en Freddie King maar het moment suprême kwam er toen ze op magnifieke wijze een geheel eigen draai gaf aan "Bang bang (My baby shot me down)" van Cher. Laat ik vooral ook niet vergeten dat Alice Armstrong deel uitmaakte van een heerlijk down to earth klinkende band met Olly Knight-Smith op een spaarzame maar effectieve gitaar, een laconieke Josh Rigal op bas en een nadrukkelijk aanwezige Kev Hickman op drums.
Mark Hummel maakte samen met The Blues Survivors zijn album debuut (‘Playin' in your town’) midden in de jaren '80 blues revival. Het grote succes bleef evenwel uit, maar de man is tot op de dag van vandaag smaakvolle platen blijven maken. Zijn laatste, ‘True believer’ verscheen vorig jaar nog.
In Haringe verscheen hij met een Californisch-Texaanse band die bol stond van gerenommeerde namen. Aan de Californische zijde zagen we naast Hummel zelf bassist Bill Stuve, een man die 30 jaar lang deel uitmaakte van Rod Piazza & The Mighty Flyers waarmee hij talloze artiesten kon begeleiden, gaande van Big Joe Turner tot Willie Dixon. De Texanen waren drummer Wes Starr, die nog op de loonlijst stond bij onder meer Omar and The Howlers en Jimmy Vaughan, en meester-gitarist Anson Funderburgh, gekend van zijn eigen band Anson Funderburgh and The Rockets en zijn samenwerking met Sam Myers. Vier topmuzikanten, dan verwacht je vuurwerk, maar Hummel en Funderburgh zijn inmiddels prille zeventigers en het ging er wat bedaarder aan toe.
Veel eigen werk waartussen toch enkele nummers van Muddy Waters ("She's got it") en uiteraard Little Walter ("Who").
Het nooit minder dan delicieus klinkend mondharmonicaspel van Mark Hummel doet trouwens voortdurend aan Little Walter denken maar daar is absoluut niets mis mee. Dat zijn zang niet altijd even gracieus klonk, was telkens snel vergeten zodra hij zijn smoelschuiver tegen de lippen zette.
En dan was er nog die andere gigant, Anson Funderburgh, die de snaren van zijn gitaar met fluwelen vingers toucheerde. Wat klonk zijn gitaar helder, stijlvol en elegant. Toch had ik net iets meer verwacht. Zijn zelfgecreëerde comfortzone, die hij nooit verliet, mocht wat mij betreft wel wat ruimer zijn.
Toch bleef het genieten, en het geeuwen, waar ik tijdens bluesoptredens, en gitaarsolo's in het bijzonder, al eens last van durf te hebben, bleef uit. De twee konden bovendien rekenen op stevige steun in de rug. De droge meppen van Wes Starr, die één van zijn drumsticks tussen wijs- en middelvinger moest klemmen omdat hij bij een zaagincident een deel van zijn linkerduim had verloren, misten hun doel niet. De lichaamshouding van Bill Stuve deed vermoeden dat hij vaak de staande bas hanteert, maar zijn soepel plukkende vingers op de elektrische bas waren een lust voor oor en oog. Dat alles leverde een geraffineerde, goed geoliede bluesset op: pure klasse maar zonder verrassingen.
Die waren er wel bij Selwyn Birchwood. Al van bij de instrumentale opener, waarin een zweem van ska rondwaarde, werd duidelijk dat bluespuristen bij hem niets te zoeken hadden. Het was vooral dat tweede nummer dat me van de sokken blies: "Freaks come out at night". Wat klonk dit zompig en broeierig! Met een brede grijns ging Selwyn Birchwood meteen helemaal loos en bespeelde zijn gitaar zowaar met zijn tong. Dit was ongetwijfeld de beste song van het hele festival. Daarna werd het vanzelfsprekend wat minder maar zijn mix van deep blues, psychedelische rock, funk en southern soul - zelf noemt hij het electric swamp funkin' blues - bleef bijzonder intrigerend.
Hij werd omringd door vier uitstekende muzikanten: Henley Connor III op drums, Donald "Huff" Wright op vijfsnarige bas, Eric Cannavaro, wiens keyboard standaard plots in elkaar zakte, op toetsen en geheim wapen van de groep, Regi Oliver op bariton sax.
Birchwood bleef me verbazen met zijn rauwe stem, waarmee hij perfect het gehuil van John Lee Hooker kon imiteren, en zijn flamboyante gitaarspel. Zijn doorleefde interpretatie van Robert Johnsons "Come on in my kitchen" zorgde opnieuw voor een kippenvelmoment.
Maar Birchwood maakte deel uit van de Chicago Blues Festival-tournee - inmiddels al aan haar 55ste editie toe - en dus kwam er nog een tweede artiest het gezelschap versterken. "Helaas", ben ik geneigd te schrijven, maar dat zou de grootse talenten van Carly Harvey tekortdoen. Chicago Blues dekt niet echt de lading want Selwyn Birchwood komt uit Orlando, Florida en Carly Harvey werd in 2016 uitgeroepen tot D.C.'s Queen of the Blues en woont nog steeds in Washington D.C.. Maar dit geheel terzijde.
Harvey bleek zo mogelijk een nog imposantere verschijning dan Alice Armstrong terwijl ze vocaal al even indrukwekkend uit de hoek kwam. Deze diva wist gratie en branie perfect te combineren en kon zo dan toch mijn honger naar meer Selwyn Birchwood laten vergeten.
De laatste band begon om twintig over twaalf, een uur waarop ik normaal al lang schaapjes aan het tellen ben. Ik was dan ook vast van plan, mocht het enigszins tegenvallen, meteen mijn biezen te pakken.
Blaublues koos met Nico Wayne Toussaint voor geen kleine jongen om deze jubileumeditie af te sluiten. De man werd geboren in het Franse Toulon-Sur-Mer maar pendelt vanaf zijn achttiende voortdurend tussen Frankrijk en de Verenigde Staten, waar hij alle knepen van het vak leerde.
Hij was in 2002 al eens eerder te gast in Haringe. Dit keer kwam hij zijn laatste album, ‘From Clarksdale with love’, opgenomen na een verblijf in die stad, bakermat van de blues, voorstellen. Dat deed hij met een 'Big Band' - drums, gitaar, toetsen, bas, trompet, saxofoon en trombone - waarin ik op de trompet Louis De Funès meende te herkennen. H
et werd me toch even zwart voor de ogen toen Toussaint, met een kamerbrede grijns waar zelfs tandpasta adverteerders van zouden schrikken, als een op hol geslagen Duracell-konijn het podium op stuiterde. Gelukkig herpakte hij zich snel en bleek hij dan toch niet de gladjanus te zijn die ik aanvankelijk in hem zag. Het hielp ook dat hij al vlug mijn favoriete nummers van die laatste plaat prijsgaf: het aan Bo Diddley schatplichtige "Valentine" en het samen met Neal Black geschreven "Jesse James".
Toussaint toonde zich net als zijn mentor James Cotton een mondharmonicaspeler met passie en temperament. Het werd een wervelende set vol variatie maar niet alle nummers pasten in dit Big Band jasje. Zo ging "Rocket 88", van Jackie Brenston maar vermoedelijk geschreven door Ike Turner en vaak beschouwd als het allereerste rock-'n-rollnummer, jammerlijk de mist in.
Tijdens de afsluiter blies hij nog één keer de longen bijna stuk op de mondharmonica, waarbij hij Magic Dick van The J. Geils Band naar de kroon stak.
Uiteindelijk bleek de Nico Wayne Toussaint Big Band, ondanks die desastreuze start, dan toch een waardige afsluiter van een mooie festivalavond, waarin Selwyn Birchwood de hoofdvogel afschoot en er geen afknappers te noteren vielen.
Organisatie: Blaublues, Haringe
Carolyn Wonderland - Abrupt einde door gebroken stem
Carolyn Wonderland
Carolyn Wonderland is een bluesgitarist uit Austin, Texas die dit jaar nog haar dertiende plaat op de markt gooide: ‘Truth is’, uit op Alligator Records en geproduced door niemand minder dan Dave Alvin (The Blasters).
Maandagavond was ze te bewonderen in een uitpuilende Banana Peel waar ik soms de indruk kreeg de enige aanwezige te zijn die haar nog nooit eerder zag. Blijkbaar was ze vroeger vaak te gast in deze contreien. Bovendien is Bob Dylan fan en was ze van 2008 tot aan zijn dood vorig jaar leadgitarist in de tourband van John Mayall. Hoog tijd dus om kennis te maken.
Ze begon al meteen sterk met Blind Willie Johnsons "Nobody's fault but mine", misschien niet de beste versie die ik ooit hoorde, maar toch. Daarna volgde een trits eigen nummers waaronder het erg indringende "Blues for Gene", een eerbetoon aan de betreurde pianist Gene Taylor, die naast zijn solocarrière ook actief is geweest bij onder meer James Harman Band, Canned Heat, The Blasters en The Fabulous Thunderbirds.
Wonderland, die afwisselend elektrische gitaar en lapsteel speelde, werd geruggesteund door een solide bassist, Naj Conklin en een dito drummer, Giovanni ‘Nooch’ Carnuccio. Naast haar zagen we op akoestische gitaar Shelley King met wie ze vroeger samen deel uitmaakte van Sis DeVille, een band die ooit omschreven werd als de Cadillac onder de girlbands. Shelley King mocht ook enkele nummers zingen en die situeerden zich eerder in de folk. Vooral "Madam Mystic", waarin Wonderland mocht bewijzen dat ze ook goed kon fluiten, kon me bekoren. Even later volgden twee John Mayall covers, "Don't waste my time with your jive" en "The laws must change" - souvenirs uit de periode dat ze bij hem op de loonlijst stond, waarin ze liefst 150 nummers onder de knie moest krijgen.
Na de pauze werd de set opnieuw hervat met een stokoude bluessong, dit keer "I got to cross the river of Jordan" van Blind Willie McTell. Ook tijdens het tweede deel werden eigen songs afgewisseld met raak gekozen covers zoals het zonnig klinkende "Honey bee" van Billy Joe Shaver. Wonderland liet zich niet vastpinnen op pure blues en bracht eerder een soort met blues versmolten americana waarin ook elementen uit de folk en country opdoken. De zang beviel me af en toe wat minder - misschien door de onnodige uithalen of lag het gewoon aan de klankkleur? Maar de gitaar, en nog meer de lapsteel, klonken daarentegen nooit minder dan delicieus.
Net toen ik stond te mijmeren dat er iets leek te ontbreken, gebeurde het. Een nummer werd traag en dreigend ingezet, en ik wist meteen: dit wordt het! En dat uitgerekend met een nummer van Jerry Garcia! Ik ben helemaal geen fan van Grateful Dead maar "Loser", te vinden op het solodebuut van Garcia uit 1972, is een mooie song en Carolyn Wonderland maakte er een magisch epos van. Ongelooflijk hoe ze dit nummer een geheel eigen draai gaf en dat was het publiek ook niet ontgaan, want de applausmeter ging plots in het rood. Het maakte de ontnuchtering des te groter toen Wonderland na die tour de force amper nog een woord kon uitbrengen. Ze had haar stem blijkbaar compleet aan gruzelementen gezongen. Een lange, zware tour die ze met de trein aflegde, eiste duidelijk haar tol. Na wat onderling overleg werd besloten dat Shelley King nog één nummer mocht brengen: "Who needs tears" van Toni Price, waarvoor een extra gitarist het podium opkwam. En dat was het.
Een verbouwereerde Banana Peel-presentator probeerde nog een instrumental los te peuteren maar ook dat zat er niet meer in - een pijnlijk gescheurde vingernagel kwam nog meer roet in het eten gooien. Ach, het was mooi geweest, hoewel we natuurlijk nooit zullen weten of Wonderland het resterende kwartiertje op hetzelfde elan van dat magistrale "Loser" zou zijn doorgegaan.
Organisatie: Banana Peel, Ruiselede
Even voorstellen – NYVE - 'Sheets'
de nieuwe single is nu uit, (uit de tweede EP 'Becoming' die verschijnt op 13 februari)
Sheets - EP by NYVE | Spotify
Genre: een warme combinatie van soulvolle pop, bossa nova & jazz
Voor fans van: Lianne La Havas, Olivia Dean, Raye, Celeste, Joy Crookes, Nectar Woode, etc.
- bio NYVE -
NYVE (Nynke Veen, 2004 - spreek uit 'NIEF') is een Nederlandse singer-songwriter die bossa nova, soul, jazz en pop combineert tot een warm, eigen en onderscheidend geluid. Geïnspireerd door artiesten als Lianne La Havas en Olivia Dean schrijft ze nummers die haar emoties en zelfreflectie verkennen met subtiele grooves en soulvolle melodieën.
Haar debuut-EP Be My Own (6 juni 2025) draagt een boodschap uit over zelfliefde en het vinden van innerlijke kracht (zelfliefde) voordat je je openstelt voor anderen.
Na haar goed ontvangen optreden op ESNS 2025 op het NPO Soul & Jazz Stage, was NYVE's te horen op NPO Radio 1, NPO Radio 2, NPO 3FM, NPO Radio 5, NPO Soul & Jazz en Sublime, wat leidde tot een optreden op North Sea Jazz. NYVE legt momenteel samen met producer Wouter Hardy de laatste hand aan haar tweede EP ‘Becoming’, die op 13 februari 2026 uitkomt, gelijktijdig met haar eerste clubtour.
- Belgisch live debuut: Rock Lobster Session -
'het is lang geleden dat we iemand hebben gezien die én een fantastische zangeres is, én uitstekend gitaar speelt, én geweldige songs kan schrijven.'
Sinds tien jaar worden er in de unieke Antwerpse B&B Rock Lobster op regelmatige basis kleinschalige huiskamerconcerten georganiseerd: de Rock Lobster Sessies. En dit in een intiem kader waar het louter om de muziek draait. Het publiek zit haast letterlijk bij de artiest op schoot.
In die tien jaar passeerden er maar liefst 180 artiesten met vorige maand als 'kers op de taart' Tom Smith, de frontman van de Britse superband Editors.
Zondag 23 november is het de beurt aan Jesca Hoop. Deze Amerikaanse singer songwriter kreeg alvast schouderklopjes mee van Tom Waits, Guy Garvey (Elbow), Peter Gabriel, Mark Knopfler en Eels om er maar een paar te noemen. NYVE krijgt haar muzikale vuurdoop en mag dus zondag haar voorprogramma verzorgen.
Het gezegde luidt: ‘één is geen’, en dus mag NYVE ook de avond nadien er het podium betreden als voorprogramma en wel voor de Canadees Dan Mangan - een begrip in eigen land.
Mangan, die vaak omschreven wordt als de ontbrekende schakel tussen Bon Iver en Nick Drake noemde Rock Lobster eerder al “een veilige haven om na storm op zee in aan te meren”.
- over 'Sheets'- 'Onder de lakens vind je rust'
‘Sheets’ vertelt over het blijven wegrennen van je problemen. Wanneer alles wat je nog had moeten doen je overweldigt, blijf je vaak hangen in dezelfde negatieve patronen. Onder de lakens schuilt dan een zeldzaam gevoel van rust — een plek waar je even niets hoeft, niets moet, en gewoon mag ademen. Het nummer herinnert eraan hoe essentieel het is om die schuilplaats te koesteren.
Het thema draait rond overweldiging en het hervinden van veiligheid in jezelf.
In het verhaal bereikt de hoofdfiguur een dieptepunt: ze verdrinkt in gedachten en verplichtingen, tot een zachte stem haar terugroept — “Adem in, je bent veilig onder de lakens.” Een moment van stilte in de storm, waarin mildheid en geborgenheid de hoofdrol spelen.
NYVE omringde zich voor dit project met een topteam van internationale allure.
De mastering werd toevertrouwd aan de Duitse klankarchitect Zino Mikorey (bekend van zijn werk met Thom Yorke, Agnes Obel, Hans Zimmer, Joep Beving, Jonny Greenwood, José González, Ludovico Einaudi en Nils Frahm).
De productie kreeg extra glans dankzij Wouter Hardy, de man achter Duncan Laurence’s winnende song ‘Arcade’ (Eurovisie 2019), en producer van o.a. MEAU, Stef Bos en de Belgische Charles.
Highlights
Oktober 2023 - Winnaar Kunstbende (Muziek)
2 augustus 2024 - Release 1e single ‘Be My Own’
18 januari 2025 - Optreden NPO Soul & Jazz Stage @ESNS
31 januari 2025 - Single ‘FYI’ wordt Topsong op Radio 2
19 april 2025 - Optreden Paaspop (Heineken Lounge)
6 juni 2025 - Release debuut EP ‘Be My Own’
11 juli 2025 - Optreden North Sea Jazz ‘Murray’ zaal.
Zwangere Guy vecht terug met nieuwe single ‘Vecht Voor Papier’
Zwangere Guy brengt met Vecht Voor Papier de vierde single uit van zijn recent album Dit is Guy. Na Gorik Pt.2 toont hij opnieuw een ander deel van zichzelf: geëngageerd maar eerlijk en strijdvaardig.
De track opent met een sample uit Black Fuel van Channel Zero, de legendarische Brusselse rockband uit de jaren 90. Die gruizige gitaarriff zet meteen de toon:Vecht Voor Papier ademt Brussel anno 2025 — een hoofdstad die al meer dan 500 dagen zonder regering zit.
“Vecht Voor Papier gaat niet enkel over illegaliteit of geld,” zegt Guy. “Het gaat over leven tout court — iedereen vecht voor iets om te kunnen bestaan. Het draait niet om links versus rechts, maar om beneden tegen boven. Te veel mensen kijken neer op wat onder hen rondloopt zonder iets op te lossen. We moeten blijven babbelen, ons blijven blootstellen, en de mensen die betaald worden met ons geld duidelijk maken dat ze niet goed bezig zijn.”
Belangrijke data:
20/11/2025 – Indoorshow in ING ARENA Brussel (uitverkocht)
04/03/2026 Indoorshow in Vorst Nationaal
Vecht Voor Papier I
Okt 25 - Live try-out 4ad diksmuide Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Sony music latest news
Miley Cyrus – Dream As One
Superster Miley Cyrus heeft met onder meer Mark Ronson een nummer geschreven voor ‘Avatar: Fire and Ash’, de derde film in de succesvolle ‘Avatar’-wereld van Oscar-winnaar James Cameron. De film is in België vanaf 17 december in de bioscoop.
Dream As One (from Avatar: Fire and Ash) - Single by Miley Cyrus | Spotify
Yaeger – Hazy Eyes
Yaeger is een van de meest veelbelovende artiesten uit Zweden en blijft grenzen verleggen met haar unieke sound. De nieuwe single ‘Hazy Eyes’ brengt ons opnieuw een stap dichter bij haar debuutalbum ‘piratebae’, dat gepland staat voor de lente van 2026.
Hazy Eyes - song and lyrics by Yaeger | Spotify
LUNA – Pauze
Met 'Pauze' laat LUNA een meer volwassen en ingetogen kant van zichzelf horen. De single vertelt het verhaal van een meisje dat ineens in de spotlight staat en geconfronteerd wordt met de keerzijde daarvan: de druk, de sociale angst en het gevoel dat iedereen meekijkt terwijl je zelf nog aan het zoeken bent.
In 'Pauze' kiest LUNA voor eerlijkheid boven perfectie. Ze zingt over de behoefte om even stil te staan wanneer alles te snel gaat. Niet om weg te lopen, maar om op adem te komen. De muziek wordt daarmee een veilige plek waarin kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een vorm van kracht. Het liedje is zo geschreven dat het breder gedragen kan worden. En dat is de kracht van de stijl van LUNA.
'Pauze' is een intiem en herkenbaar liedje over ruimte maken voor jezelf in een wereld die voortdurend iets van je vraagt. Een kleine, gevoelige momentopname die precies laat horen wie LUNA aan het worden is.
Pauze - song and lyrics by LUNA | Spotify
Dina Ayada – back outside
Rijzende ster Dina Ayada maakt haar langverwachte comeback met de single 'back outside', geproduceerd door Grammy-genomineerde artiest Gunna. Deze release markeert het begin van een nieuw tijdperk voor de 21-jarige zangeres, die het afgelopen jaar in stilte werkte aan haar meest doordachte en verfijnde muziek tot nu toe.
Na een periode van persoonlijke groei keert Dina terug met hernieuwd zelfvertrouwen en een frisse sound. 'Back outside' combineert R&B en hiphop met haar kenmerkende melodische stijl en wereldwijde flair. Het nummer straalt kracht, lef en herwonnen energie uit.
“Het afgelopen jaar leerde me veel over geduld, pijn en vertrouwen in het proces,” zegt Dina. “Ik was stil, maar ik werkte aan mijn muziek én aan mezelf.”
Geboren in Antwerpen met Marokkaanse roots, brengt Dina een unieke mix van Europese coolness, Marokkaanse ritmes en 90’s R&B-invloeden. ‘Back outside’ luidt een nieuw hoofdstuk in, met meer muziek en haar debuutalbum op komst!
back outside - Single by Dina Ayada | Spotify
Album
Jessie Murph – Sex Hysteria (Deluxe)
Vorige maand maakte Jessie Murph nog indruk op het podium van Ancienne Belgique, vandaag is er de deluxe versie van haar album ‘Sex Hysteria’. De Amerikaanse singer-songwriter speelde al met genres, soul en rauwe, eerlijke lyrics op hits als ‘Blue Strips’. Daar voegt deze nieuwe versie van de plaat acht nieuwe nummers aan toe, waaronder de fan favourite ‘I’m Not There For You’.
Sex Hysteria (Deluxe) - Album by Jessie Murph | Spotify
Vinyl
Bill Withers - Making Music
‘Making Music’ is het vierde studioalbum van Bill Withers en handelt over wat hij belangrijk vond in het leven, namelijk vriendschap en familie. We vieren de 50ste verjaardag van dit album met een nieuwe uitgave op 3.000 genummerde stuks op doorschijnend rood vinyl en met een 8 pagina booklet met nieuwe liner notes.
www.sonymusic.com
Even voorstellen – Megadeth brengt nieuwe single uit ‘I don’t care’, afscheidsalbum ‘Megadeth’
AMERIKAANSE METALBAND MEGADETH BRENGT NIEUWE (TWEEDE) SINGLE EN VIDEO 'I DON'T CARE' UIT VAN AFSCHEIDSALBUM 'MEGADETH'
I Don't Care - song and lyrics by Megadeth | Spotify
ALBUM RELEASEDATUM: VRIJDAG 23 JANUARI 2026 VIA BLKIIBLK (/FRONTIERS LABEL GROUP)
MEGADETH AFSCHEIDSTOURNEE IN 2026, O.A. SOUTH OF HEAVEN MAASTRICHT (NL) OP ZATERDAG 6 JUNI EN GRASPOP METAL MEETING (BE) OP DONDERDAG 18 JUNI
De middelvinger. Die kun je krijgen. Twee zelfs. Want op de nieuwe (tweede) single 'I Don't Care' gaat Megadeth-frontman Dave Mustaine ouderwets tandenknarsend tekeer: "I don’t care if I’m out of line, I don’t care cause this life is mine/ I don’t care you don’t like what I say/ I don’t care and I won’t obey."
Deze even ruige als catchy metaltrack klokt af op een puntige 3.09 minuten en laat horen waarom Megadeth ruim veertig jaar na oprichting nog immer een van de allerbeste metalbands is. 'I Don't Care' is de tweede single van afscheidsalbum 'Megadeth' dat op vrijdag 23 januari 2026 verschijnt via Mustaine's Tradecraft-label, in samenwerking met het nieuwe label BLKIIBLK van Frontiers Label Group (IT).
Frontman Dave Mustaine kondigde eerder dit jaar al aan dat hij er na ruim vier decennia mee zou stoppen. Maar voor het zover is, volgen eerst dus nog een afscheidsalbum en een mondiale afscheidstournee in 2026. Megadeth's allerlaatste Benelux-shows ooit zijn op zaterdag 6 juni als afsluiter op festival South Of Heaven in Maastricht, en ruim anderhalve week later - op donderdag 18 juni - als headliner op Graspop Metal Meeting (BE), waar de band sinds 1997 maar liefst acht keer optrad. Voor volgend jaar staat tevens een nieuwe autobiografie gepland.
Mustaine: "How many times have you wanted to say this to someone? I know you want to! Deep down inside, if we had the balls, we would tell more people, ‘I don’t care’ more often. Part of the main riff in this track had been floating around in my head since we did TSTD&TD so I was pumped to start recording ‘I Don’t Care’ for this LP. I really love the guitar nuances in the track. There is the main rhythm riff, next, a very deliberate down-picking part, next, the octave chords with jump picking on octave notes (while still down-picking!). And the soloing and back and forth between me and Teemu [Mäntysaari] is magnificent."
MEGADETH NIEUW ALBUM
Afscheidsalbum 'Megadeth' komt op vrijdag 23 januari 2026 uit via Dave Mustaine's Tradecraft-label, in samenwerking met het nieuwe label BLKIIBLK van Frontiers Label Group (IT). Deze zeventiende langspeler markeert een vurige terugkeer naar de basis: snel, compromisloos en voorzien van scherpe maatschappijkritische songteksten.
Op dit afscheidsalbum brengt de band vier decennia aan agressie en artisticiteit samen, waarop songs als de vorige single 'Tipping Point', 'I Don't Care' en 'Let There Be Shred' Megadeth's kenmerkende mix van snelheid, melodie en precisie weerspiegelen. Het album bevat bovendien een speciale bonustrack: een vernieuwde versie van de song 'Ride The Lightning' - de titeltrack van Metallica's tweede album uit 1984 - die Mustaine samen met James Hetfield, Cliff Burton en Lars Ulrich van Metallica schreef.
Mustaine componeerde daarnaast ook vier nummers van Metallica's debuutalbum 'Kill 'Em All' dat een jaar eerder verscheen, te weten 'Jump In The Fire', 'Phantom Lord', 'Metal Militia' en 'The Four Horsemen'. Laatstgenoemde nummer bewerkte Mustaine voor Megadeth's debuutalbum 'Killing Is My Business' uit 1985 tot zijn eigen versie 'Mechanix', maar dan sneller en heaviër, en tekstueel seksueel dubbelzinnig.
Mustaine: "As I come full circle on the career of a lifetime, the decision to include ‘Ride The Lightning,’ a song I co-wrote with James, Lars, and Cliff, was to pay my respects to where my career first started."
Tracklist:
Tipping Point
I Don’t Care
Hey, God?!
Let There Be Shred
Puppet Parade
Another Bad Day
Made To Kill
Obey The Call
I Am War
The Last Note
Ride The Lightning (Bonus Track)
MEGADETH KORTE BIO
Dave Mustaine – guitars, lead vocals (1983–2002, 2003–present)
Teemu Mäntysaari – guitars, backing vocals (2023–present)
James LoMenzo – bass, backing vocals (2006–2010, 2021–present)
Dirk Verbeuren – drums (2016–present)
Van 1981 tot 1983 maakte gitarist/zanger/componist Dave Mustaine nog deel uit van Metallica en schreef daar volgens eigen zeggen een zestal songs voor, die uiteindelijk op Metallica's eerste twee albums terechtkwamen. Na zijn vertrek in 1983 richtte hij (in L.A.) Megadeth op, die uitgroeide tot een van de grootste metalbands aller tijden. De muzikale en subculturele invloed en betekenis van Megadeth kunnen onmogelijk overschat worden. De band leverde in de vroege jaren ’80 (samen met vooral Metallica, Slayer en Anthrax - aanvankelijk 'The Big Four' genoemd) de muzikale blauwdruk voor alles wat in de jaren daarna onder het muziekgenre ‘speed- en thrash metal’ werd geschaard.
Sindsdien is de impact van de band alleen maar gegroeid. De cijfers spreken voor zich: meer dan 50 miljoen verkochte albums; vele duizenden gespeelde shows voor drie generaties fans in alle windstreken in uitverkochte arena’s en stadions; een GRAMMY® Award (en 12 nominaties); miljarden streams; en zeven Top 10-noteringen in de Billboard 200.
De catalogus van Megadeth bevat 17 studio-albums waaronder onbetwiste klassiekers als het tweede platina album 'Peace Sells...But Who’s Buying?' (op #8 in Rolling Stone's lijst '100 Greatest Metal Albums of All Time'); 'Rust in Peace'(eveneens platina) en dubbel-platina klassieker 'Countdown to Extinction', dat de #2-positie behaalde in de Billboard 200. In 2016 leverde 'Dystopia' een Top 3-debuut op, en een GRAMMY® voor "Best Metal Performance" met het titelnummer. Ook 'The Sick, The Dying… And The Dead' uit 2022 behaalde positie #3, kreeg een GRAMMY®-nominatie voor 'We’ll Be Back' en oogstte lovende recensies.
Al bijna vijf decennia lang blijft de band relevant én tijdloos. Megadeth stond aan de wieg van de thrash-revolutie van de jaren ’80; domineerde de MTV-jaren ’90; hield stand in de zeroes; versterkte zijn status in het streaming-tijdperk van de 2010's en wist zelfs de post-pandemische chaos om te zetten in zijn meest ambitieuze en krachtige werk tot nu toe.
Megadeth's nalatenschap gaat verder dan muziek alleen. In 2016 kreeg de band zijn eerste signature-bier 'A Tout Le Monde', gevolgd door 'Saison 13' in 2019; inmiddels samen goed voor meer dan 15 miljoen verkochte pints. Dit jaar heeft de band de handen ineen geslagen met Keystone, om Megadeth Beer wereldwijd naar een nieuw niveau te tillen. Dave Mustaine zelf breidde zijn creatieve universum verder uit met het wijnlabel 'House of Mustaine' waarin muziek, cultuur en wijn samenkomen. Het merk debuteerde in 2013 met de 'Symphony Interrupted Cabernet Sauvignon, geïnspireerd op Megadeth’s unieke samenwerking met symfonie-orkest San Diego Symphony.
Discografie:
Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)
Peace Sells... but Who's Buying? (1986)
So Far, So Good... So What! (1988)
Rust in Peace (1990)
Countdown to Extinction (1992)
Youthanasia (1994)
Cryptic Writings (1997)
Risk (1999)
The World Needs a Hero (2001)
The System Has Failed (2004)
United Abominations (2007)
Endgame (2009)
Thirteen (2011)
Super Collider (2013)
Dystopia (2016)
The Sick, the Dying... and the Dead! (2022)
Megadeth (2026)
ONLINE LINKS
Website: https://www.megadeth.com/
MayWay records news - Ão - ‘Cinza’
On Stage for Palestine - 15 Nov Cactus Brugge (uitverkocht)
Cinza - EP by Ão | Spotify
‘Cinza’ (‘Grijs’) is het themalied voor ‘On Stage for Palestine’, het (uitverkochte) benefietconcert dat morgenavond plaatsvindt in Cactus in Brugge ten voordele van Artsen Zonder Grenzen voor Gaza. De boodschap van het nummer sluit perfect aan bij het thema, terwijl het minimalistische en intense, haast sacrale, orgel/syth-arrangement geen emotie onberoerd laat.
Zangeres Brenda Coryn: “Cinza schetst een landschap bedekt met as - waarin jij en ik, en zoveel anderen, vastlopen in onze stappen en toch blijven doorgaan.”
‘Cinza’ is één van dé sleuteltracks op ‘Malandra’, het album dat we op 13 februari releasen en in maart wordt voorgesteld in Brussel, Rotterdam, Utrecht, Luxemburg en Parijs.
ÃO LIVE
15 nov 2025 | On Stage for Palestine, Cactus, Brugge (BE)
03 dec 2025 | Amare, Den Haag (NL) support Warhaus
06 dec 2025 | De Vereeniging, Nijmegen (NL) support Warhaus
09 mrt 2026 | Lucia, Wenen (AT)
10 mrt 2026 | Kantine am Berghain, Berlijn (DE)
11 mrt 2026 | Kassablanca, Jena (DE)
12 mrt 2026 | JAKI, Keulen (DE)
13 mrt 2026 | KIFF, Aarau (CH)
18 mrt 2026 | Le POPUP du Label, Parijs (FR)
19 mrt 2026 | De Gudde Wëllen, Luxemburg (LU)
20 mrt 2026 | Rotown, Rotterdam (NL)
21 mrt 2026 | EKKO, Utrecht (NL)
26 mrt 2026 | Ancienne Belgique, Brussel (BE)
More tba
Ão is
Brenda Corijn (vocals), Siebe Chau (guitars, keys),
Jolan Decaestecker (bass, keys), Bert Peyffers (percussion)
www.maywayrecords.com
Starman records news - Theun met een h, nieuwe single "Helemaal Niets”
Graag stellen we je hierbij “Helemaal Niets” voor, de zevende single van de Nederlandse songwriter Theun met een h :een up-tempo nummer over zijn favoriete hobby waar hij wegens drukte nooit aan toekomst: niets doen.
Helemaal niets
Zijn singles zijn ook in België regelmatig te horen op de radio. In eigen land op NPO Radio 1 is De Taalstaat-presentator Frits Spits een groot fan van Theuns muziek én taal, en biedt hem regelmatig een podium. Hij nodigde Theun uit voor een groot radio-interview en vroeg hem op te treden tijdens de live uitreiking van de Woutertje Pieterse Prijs 2025, waar jaarlijks een favoriete Taalstaat-artiest diens persoonlijke vertolking van Het Roverslied van Multatuli ten gehore brengt.
In 2025 tourde Theun met een h voor de tweede keer met Diggy Dex.
Theun met een h (Theun Supheert) heeft in Nederland al hele muzikale weg afgelegd als zanger, songwriter en drummer (o.m. in de band van Doe Maar’s Ernst Jansz). Maar er broeide nog iets nieuws, waar hij eerst nog wat langer voor moest leven. In persoonlijke Nederlandstalige popliedjes spaart hij het leven na de veertig bepaald niet. Of het nou gaat om de scherpe randjes van lange liefde, het vaderschap, of het onvermijdelijk wegsijpelen van de glamour, Theun observeert zo genadeloos dat het weer opbeurt.
https://theunmeteenh.nl
www.starmanrecords.com
Even voorstellen – Wholes - 'A Mass In The Water', album
Release: 14 november 2025
Videoclip single 'Poids Lourd'
Wholes - Poids Lourd
'A Mass In The Water' is een intense en rauwe weerspiegeling van verdriet, trauma en het verlangen naar genezing. Het debuutalbum van Wholes beschrijft grosso modo de laatste dag van Wolf Vanwymeersch zijn vader die tijdens een psychose uit het leven stapte. Wolf slaat ('Poids Lourd', 'A Mass in the Water') en zalft ('Holes') of beschrijft semi-journalistiek de feiten ('Modern Day Drama', 'Lost in a Head'). Wolf verweeft ook teksten uit zijn vaders gedichten en romans met songs als 'What is Worse than Murder' en 'In the Middle of the Lake'.
'A Mass In The Water' balanceert tussen spot, woede, onmacht, rouw, compassie, liefde en begrip. Al de gevoelens die suïcide met zich meebrengt, komen terug in de songs. Donkere, indringende teksten gaan hand in hand met vervormde stemmen, atonale fuzzgitaren en hypnotiserende ritmes. Explosieve uitbarstingen en experimentele riffs ontmoeten noise, punk, metal en avant-garde. 'A Mass In The Water' is een krachtig portret van vergankelijkheid, emotionele littekens en de menselijke drang om pijn onder ogen te zien, te verwerken en een fragiele, maar wezenlijke weg naar verzoening te vinden.
Wholes is het geluid van onrust, van gedachten die zich onophoudelijk, oorverdovend opstapelen. Geraas en gedonder, het kraken van beenderen. Leden van Elefant, Pink Room, Hypochristmutreefuzz en Kolektiv vinden elkaar ergens tussen Housewives, David Sylvian, Devo en Gilla band. Wholes is hoe een litteken klinkt. Een gitzwarte mengeling van David Bowie, Bill Orcutt, Melvins en Igor Stravinsky of QOTSA from hell.
Credits:
Opgenomen in Boma Studio
Wolf Vanwymeersch: vocals, gitaar
Jesse Maes: gitaar
Frederik De Backer: bas
Jelle Lefebvre: drums
Mix: Wolf Vanwymeersch
Mastering: Jerboa
Artwork: Maxime Rouqaert
Live:
13 november, Klub9030, Gent - album release concert (w/ Crowd Of Chairs, Gulo Gang)
14 november, Café St. Georges, Roeselare
15 november, Het Depot, Leuven (w/ Ramkot)
29 november, Vort'n Vis, Ieper
6 december, De Nachtwacht, Tielt
6 januari 2026, La Binchoise, Binche
24 januari 2026, N9, Eeklo (w/ Vandal X)
26 maart 2026, Charlatan, Gent (w/ Ponyclub Tartiflette)
Mono - Japanse vulkaanuitbarsting
Amper een jaar geleden mochten we Mono bewonderen in de theaterzaal van de Gentse Vooruit alwaar ze onder begeleiding van een zeskoppig kamerorkest hun laatste album ‘Oath’ integraal voorstelden. Een prachtig, filmisch en orkestraal concert waarin de spirit van Mono perfect matchte met de orkestrale omlijsting.
Op vandaag is het kamerorkest echter huiswaarts gekeerd en is Mono terug in zijn oorspronkelijke glorie te ervaren. Zonder de orkestrale omlijsting is de sound van Mono nog steeds filmisch en verbeeldend, maar is de uitvoering wel heviger, harder en luider. Het viel ons ook op dat de heren er vandaag niet gingen bij zitten, wat ze gewoonlijk wel doen. Alsof ze wilden duidelijk maken dat het er wel eens fel zou kunnen aan toe gaan. En inderdaad, in Le Grand Mix zocht Mono de grenzen van het pandemonium op, waarbij ze prachtig emotionele muzikale landschappen lieten overvloeien in striemende noise.
In de aanvangsfase werd er terug geplukt uit dat bekoorlijke laatste album. “Run On” en “We All Shine On” klonken zo directer en steviger, maar bleven hogere sferen opzoeken en lieten algauw blijken dat we hier een uitzonderlijke avond zouden beleven.
Mono bleef in hun recentere catalogus grijpen met een avontuurlijk en innemend “Innocence” en een overheerlijk “Sorrow” dat opende in een gevoelige modus om uiteindelijk in een wilde eruptie uit te barsten, als een beekje dat ergens in een stille bergweide ontspringt om dan uit te monden in een verwoestende waterval.
Met een geweldig en episch “Pure As Snow (Trails of the Winter Storm) ging men dieper terug in de tijd, meer bepaald naar dat sublieme album ‘Hymn To The Immortal Wind’ uit 2009. Daaruit ook het all-time meesterwerk “Ashes In The Snow” dat hogere atmosferen bereikte terwijl de gitaren elkaar maar bleven bestoken. Nog nooit heeft helse noise zo mooi geklonken.
En het was nog niet gedaan, na een bijzonder fraai “Time Goes By” dat als nieuwkomer zichzelf oversteeg, stortte Mono zich in een schitterend en haast apocalyptisch “Recoil, Ignite”, de ultieme uitbarsting die ons 13 minuten lang in vervoering bracht.
Mono stond alweer garant voor anderhalf uur magische post-rock, en dat verpakt in 9 adembenemende en weergaloze songs. We hebben het hen maar weinigen zien voordoen, of ze moesten Godspeed You! Black Emperor heten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, A’pen op 13 november 2025 @Romain Ballez
Mono
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8849-mono-13-11-2025
La Zza Ro
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8848-la-zza-ro-13-11-2025
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Even voorstellen - Belgische metalband Temptations for the Weak strikt Amerikaanse metalcore-legende Jesse Leach (Killswitch Engage) voor nieuwe single “Crossroads”
De Belgische metalband Temptations for the Weak brengt op 4 november hun nieuwe single “Crossroads” uit. Voor deze release wist de band niemand minder dan Jesse Leach, frontman van het iconische Killswitch Engage, te strikken als gastzanger. “Crossroads” is de tweede single van het aankomende album “The Venom Inside”, dat in het voorjaar van 2026 verschijnt.
Na het succes van “Silver Lining” trekt Temptations for the Weak opnieuw alle registers open. De samenwerking met Jesse Leach – een absolute pionier binnen het metalcoregenre – is voor de band een droom die uitkomt.
De productie van zowel “Crossroads” als het volledige nieuwe album werd verzorgd door Scott Atkins, bekend van zijn werk met onder andere Machine Head, Cradle of Filth, Sylosis en Behemoth.
“Crossroads” behandelt het actuele thema van de mentale strijd die velen in stilte voeren. Het nummer brengt een krachtige mix van stijlen, stevige riffs, intense screams en meezingbare refreinen. De unieke stem van Jesse Leach tilt het nummer naar een hoger niveau en maakt van “Crossroads” dé potentiële festivalhit van 2026.
Spotify:
https://open.spotify.com/album/02ZLOp9emBJIdojmJC4tmN?si=415XyowrRdGFT9-a9pcIVQ
Youtube:
https://youtu.be/SDp9IXHH1rY?si=jetSp3PJIlzAx9U-
Even voorstellen – Cesar Sun - 'Where Is The Wine?'
de nieuwe single van CESAR SUN is nu uit (uit het debuutalbum dat voorjaar 2026 verschijnt)
Genre: Psychedelische Stoner Punk
Voor fans van: Queens Of The Stone Age, Nirvana, IDLES, All Them Witches, Raketkanon, STAKE, Meltheads, Viagra Boys, King Gizzard & The Lizard Wizard
Where Is The Wine? - Single by CESAR SUN | Spotify
- bio CESAR SUN -
CESAR SUN raast uit Gent met hun eigen, vurige mix van Psychedelic Stoner Punk: muziek die evenveel zweet als gitaarfeedback bevat. De band bestaat uit Taron Zohrabyan (bas, stem), Tijl Coorevits (gitaar, stem) en Jannes Degrande (drum): drie jonge wolven die elk podium overnemen met pure energie en een ontembare live-reputatie.
Wat begon als een schoolproject groeide uit tot een band met een verhaal. Samen met hun vriend en gitarist César vormden ze Ashtray. Een band die repeteerde in César’s woonkamer, een plek die voor hen aanvoelde als een tweede thuis. Na César’s overlijden droeg Jannes zijn eindwerk aan hem op onder de naam César’s Palace. Die performance met een kwartier eigen muziek, sloeg zo hard in dat vrienden en leerkrachten hen aanspoorden om door te gaan.
Door een conflict met het bekende hotel- en casinobedrijf in Las Vegas moesten ze die naam uiteindelijk loslaten, en zo werd CESAR SUN geboren, een naam die klinkt als zonnestralen op versterkers: warm, fel en niet te stoppen.
In 2023 verscheen hun eerste EP ‘The Ashtray Tapes’, een verzameling van vier tracks waarop César postuum te horen is op gitaar. Deze nummers vormen een belangrijk en emotioneel hoofdstuk in hun verhaal, maar CESAR SUN is sindsdien geëvolueerd tot iets groters. De band is geen voortzetting van Ashtray, maar een nieuwe entiteit die haar roots eert zonder erin te blijven hangen.
Hun liveshows zijn pure chaos in de beste zin van het woord: brekende drumstokken, scheurende snaren en een publiek dat elk refrein terugbrult. Ze veroverden een plek in de SOUNDTRACK FINALE die op 20 december 2025 zal plaatsvinden in Muziekclub 4AD (Diksmuide). Deze zomer stonden ze op Maanrock, Zeverrock en cementeerden ze een reputatie als live fenomeen na hun legendarische show in de Kinky Star tijdens de Gentse Feesten. In 2024 waren ze headliner op Copacobana Festival, zaten ze in de finale van Jonge Wolven, hebben ze de Charlatan uitverkocht en stonden ze op festivals als Leffingeleuren en Sniester Festival. Ze openden ook voor bands als RONKER en MELTHEADS. Meer shows volgen binnenkort (via TOUTPARTOUT).
CESAR SUN is het bewijs dat een puberproject kan uitgroeien tot een geraffineerd fenomeen en dat zonder zijn rauwe hart te verliezen.
In de lente van 2026 verschijnt hun langverwachte debuutalbum.
- CESAR SUN over 'Where Is The Wine?'-
- een eerbetoon aan César -
"de eerste die het begin is van een nieuw hoofdstuk"
‘Where Is The Wine?’ is een song ouder dan de band zelf. Het was en blijft onze crowd favourite, zelfs toen we nog met César optraden. Het is extra speciaal dat net deze track onze eerste officiële release is onder de naam CESAR SUN.
Je kan het oppervlakkig bekijken en denken dat het gaat over het zoeken naar een fles wijn in de nachtwinkel (wat ook effectief de oorspronkelijke inspiratiebron was). Maar na de reacties van zoveel mensen tijdens onze live shows is het duidelijk dat het nummer veel meer is dan dat. Het is meer dan een vraag, het is een escapistisch anthem geworden voor de jeugd die elke dag geterroriseerd wordt met meer negatieve informatie over de staat van de wereld. Het gaat over hoe onze geschiedenis en onze toekomst voor onze neus worden weggeveegd. Over hoe iets banaals, ouds en vertrouwds als een fles wijn op tafel voor velen geen evidentie meer is.
We hebben al veel filosofische interpretaties gehoord van die ene 'Where Is The Wine?’. Exact daarom hebben we de tekst bewust herhalend en voor eigen interpretatie open gelaten, een rode draad doorheen de hele plaat.
Deze song heeft niet alleen de test van tijd doorstaan, maar is ook meegegroeid met ons. Ze heeft een nieuwe gedaante gekregen, een nieuwe lading. Daarom is het net deze track die het nieuwe hoofdstuk inluidt. Een eerbetoon aan waar we vandaan komen, en een statement over waar we naartoe gaan.
- CESAR SUN live - chaos, lawaai en pure vernietiging
Drie jonge gasten die stinken van de energie en spelen wat ze zelf noemen 'Psychedelic Stoner Punk'.
Hun missie? Elk publiek bij de nek grijpen en niet meer loslaten.
Het duurde niet lang voor ze bekend stonden als een live bom. De drumstokken van Jannes en de stembanden (én vingers) van Taron sneuvelen bijna elke show. Gooi daar Tijl zijn eindeloze verzameling gitaarversterkers bij, en je hebt een simpel maar overheerlijk recept voor chaos, lawaai en pure vernietiging.
Na elk hoekje van België op stelten gezet te hebben, staan deze wosten klaar om hun debuutproject de wijde wereld in te sjotten en geloof ons, dat ding kom harder aan dan de uppercut van Mike Tyson.
CESAR SUN:
Taron Zohrabyan (bas, stem)
Tijl Coorevits (gitaar, stem)
Jannes Degrande (drum)
Black Flower - Muzikale kruisbestuiving en rijkdom
Black Flower laat een multiculturele etnojazz wind over ons heen blazen en waaien. ‘Kinetic’ is de nieuwste worp , die in de tour voorop staat en zoals de cd titel luidt, gaat het hier om een muzikale move, bewegen, dansen en je energie, je ei kwijt kunnen. Het is zich door de chaos van het leven walsen in een zweverig minimal en rijkelijk beeldrijk klankenspectrum. Een warme, kleurrijke sound die staat voor een totaalbeleven. Sjiek…
Inderdaad sjiek, mooi, boeiend, inspiratievol klinkt het combo rond spil/componist Nathan Daems, die al een handvol platen uitheeft en sinds de corona maar aan publiek en fans wint. Ook wij leerden hen in deze cocoon-tijd kennen. De albums ‘Magma’ en ‘Kinetic’ palmden ons moeiteloos in. We krijgen een amalgaan van pop, etno, world, psychedelica, krautrock, postrock, afro, dub in een dromerige, groovy, bezwerende, dansbare jazzsound.
Een veelheid aan instrumenten siert de sound; we hebben percussie, gitaar, bas, keys verder hobo, sax, trompet, flute en allerhande tierlantijntjes die het breder, kleurrijker maken. Een cinematografisch geheel dus, een kruisbestuiving aan stijlen, een muzikale rijkdom, die hun virtuositeit en spelplezier ondersteunt.
De ritmisch repetitieve, opbouwende melodieën en experimentjes gaan hand in hand door verrassende, onverwachtse wendingen. Het klinkt leuk, ontspannend, zalvend, dromerig, iets niet van deze wereld tot prikkelend, twinkelend, sprankelend wat dan de dansspieren aanspreekt. Of hoe een traditioneel als avontuurlijke geluid elkaar vinden.
‘Kinetic’ verscheen in het voorjaar en zoals het woord zelf, zegt het allemaal een beetje zelf … “bewegen is bevrijden, wat vastgelopen is ontwrichten, het is aanpassen en openstaan voor verandering enz; de energie in je loslaten, zich laten ontplooien. Kansen bieden en hoe je kan evolueren als mens. Droom en realiteit zijn in elkaar laten verweven”. Het klinkt mooi, filosofisch, én Black Flower probeert hier een steentje van positieve vibes bij te dragen.
De magie krijgen we in een rits heerlijke, sferische groovy songs van ‘Kinetic’ en er wordt af en toe eentje geplukt van het vroegere materiaal. Het is grotendeels instrumentaal. Op plaat wordt er wel eens beroep gedaan op de stem van Meskerem Mees.
Vanavond niet, maar tussenin horen we wel John Birdsong die naar het eind toe een praatzang liet horen op het indringende “Monkey system”, een sneert, een vingerwijzing naar hoe wij ons in deze wereld laten meeslepen in zo’n systeem …
We kregen een mooie inleider en met “Synesthetic” werden we definitief ondergedompeld en meegesleept in die unieke muzikale wereld van Black Flower. Het vijftal is goed op elkaar ingespeeld. Het oudere “Upwards” is iets opzwepender en steviger. De klemtoon komt dan vooral op het nieuwe album met boeiende, sfeervolle, broeierige nummers als “Violet drift”, “Particles” en “Underwave”, die een onderhuidse spanning, grimmigheid, dreiging als warmte, genegenheid, intimiteit ademen. Sober, elegant, breed in de instrumentatie is er ergens een referentie naar psych/ambiente bands als Loop Guru, Boards of Canada en Ozric Tentacles. Een natuurdocumentaire over Moeder Aarde lijkt niet vreemd in deze nummers.
“Bones” uit 2016 intrigeert door dubsounds, galm en het geluid van een schelp, hoorn zorgt voor creativiteit en innovatie. De song zet ook aan tot een jamsesssie, ook te horen op de twee afsluitende nummers, “Monkey system”, die, indien nodig, de middelvinger plaatst, als de titelsong “Kinetic”; heerlijk genietbaar en opbouwend met allerhande stijlvariaties en kronkels die ons bij de leest houden. Het toont nog maar eens hoe Black Flower speelt met alles en nog wat en meesterlijk de kaart van melodie en avontuur trekt.
Een goed uur vertoefden we in hun unieke wereld, met een beeldrijke uitstraling, waarvan een grijze, grimmige blik nooit veraf is.
De groepsnaam Black Flower is er één van openbloeien, fleurigheid en weemoed, mistroostigheid. Elke keer opnieuw een muzikale kruisbestuiving en rijkdom. Zeker live eens bekijken!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Metal Molly - Belpop Metal Molly in de N9 viert 30 jaar ‘Surgery for Zebra’
De N9 in Eeklo was afgelopen vrijdag een avond die stevig in het teken stond van Belgische gitaarmuziek met weerhaakjes.
Het voorprogramma was thenightclub, een vijfkoppige band met ex-leden van Falling Man en Captain Moon. Vanaf de eerste klanken was duidelijk dat ze geen klassieke rockset kwamen spelen. Bas en drum namen resoluut de leiding, terwijl de gitaren en toetsen hun plaats vonden in een strak weefsel van maximaal twee akkoorden per nummer, maar met één onwrikbare groove die bleef sleuren.
Hun muziek voelde aan als iets wat rechtstreeks uit een repetitieruimte vol zweet en experiment kwam: ontstaan uit improvisatie, maar uitgepuurd tot echte songs. Donker, dwars, absurd en toch dansbaar, muziek die je niet meteen kunt plaatsen, maar die zich vastzet in je lijf.
Geen spoor van retro, al hing de geest van late jaren zeventig en vroege jaren tachtig overal: punkenergie vermengd met funk, disco, afro, reggae en een vleugje krautrock. Het publiek bewoog aarzelend mee, alsof het eerst even moest aftasten wat hier precies gebeurde, maar ik zag vooral veel goedkeurende knikken.
Geen wonder dat Stijn Meuris na hun eerste optreden al ‘ferm onder de indruk’ was. Hun digitale debuut ‘Mr. Eddy’ is pas sinds 1 september uit, maar wat mij betreft verdient het meer aandacht.
Na een korte ombouw was het tijd voor Metal Molly, het trio dat met deze tour de dertigste verjaardag van hun debuut ‘Surgery for Zebra’ viert, de plaat die hen in de jaren negentig bekend maakte met de hit “Orange”.
Metal Molly brak destijds door na hun deelname aan Humo’s Rock Rally in 1996, een memorabele editie die werd gewonnen door Evil Superstars, maar waar ook namen als Novastar, Arid, Tom Helsen en An Pierlé hun eerste stappen zetten.
De N9 was goed gevuld, al bleef er wat ruimte over. Het begin van de set verliep wat stroef: er leek iets te haperen aan de apparatuur, en de band moest een paar keer zoeken naar de juiste balans. Toch hielden ze het hoofd koel, en naarmate het concert vorderde, viel alles meer en meer op zijn plaats.
De klassiekers werden met enthousiasme onthaald, maar ook het minder bekende werk kreeg zijn moment. Wat begon als een wat aarzelende start, groeide gaandeweg uit tot een mooi crescendo. Tegen het einde stond de hele zaal mee te bewegen, en voelde het alsof de vonk eindelijk helemaal was overgeslagen.
Metal Molly toonde nog eens waarom ze destijds zo’n markante plek in de Belgische rockgeschiedenis veroverden: koppig, melodieus, een tikje eigenzinnig, maar met een hart dat nog altijd vol overtuiging klopt.
Ik stapte de N9 buiten met het gevoel een avond te hebben meegemaakt waarop verleden en heden elkaar perfect hadden gevonden, met een verrassend frisse blik op wat rock anno nu nog kan zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Metal Molly
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8813-metal-molly-07-11-2025?Itemid=0
Thenightclub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8812-thenightclub-07-11-2025?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo (ism Luminous Dash)
Janez Detd., 30Y, De Casino, Sint-Niklaas op 7 november 2025 – Pics
De Belgische punkrockband Janez Detd. is sinds 1995 verantwoordelijk voor diverse breuken, verstuikte polsen en gekneusde kaken. Hun grote doorbraak kwam er in ‘98 met ‘Bleenies and Blockheads’ en succesvolle albums als ‘Anti-Anthems’ en ‘For Better For Worse’ volgden, net als een arsenaal hits als ‘Beaver Fever’, ‘Mala Vida’ en ‘Deep’, die de weg vrij maakten naar grote festivals als Pukkelpop, Dour en Rock Werchter en internationale tours met onder meer The Offspring en Limp Bizkit. Hoog tijd om deze drie decennia te eren met een knallende reis doorheen hun discografie en hun 30ste verjaardag al stagedivend te vieren tijdens een exclusieve clubtour.
Expect a larger than life punkrock show!
(bron: De Casino)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Janez Detd.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8804-janez-detd-07-11-2025?Itemid=0
Pieter Depouillon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8803-pieter-depouillon-07-11-2025?Itemid=0
Live 2022
Janez Detd - Janez Detd als teletijdmachine
Org: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
