Alex Koo - Ik ben niet bezig met carrière planning of ‘met wat kan ik hier later nog mee doen’. Authenticiteit bewaren is voor mij het belangrijkste
Alex Koo is een getalenteerd, veelzijdig pianist. Hij studeerde aan de Conservatoria van Amsterdam, Kopenhagen en New York University (Steinhardt), wat hem - in combinatie met zijn passie voor jazz en improvisatie - lof van wereldiconen als Kurt Elling, Kenny Werner en Brad Mehldau opleverde.
Hij wordt op zijn nieuwste project begeleid door talenten, drumicoon Dré Pallemaerts (Toots Thielemans, Melanie de Biasio, Bert Joris) en basvirtuoos Lennart Heyndels (Jef Neve, Ben Sluijs, Kaja Draksler).
Met hen bracht hij een nieuwe plaat uit 'Blame it on My Chromosomes' via W.E.R.F records. In een goed vol gelopen De Casino kwam hij die plaat onlangs voorstellen, dit in kader van 'Welcom to the jazzklub’.
Lees gerust.
Naar aanleiding van de release en van dit optreden hadden we een fijn gesprek met Alex Koo. Meteen werden enkele hardnekkige misverstanden rechtgezet, hadden we het over de impakt van songs op mensen hun gemoed en polsten naar de verdere verwachtingen en ambities.
Alex, ons laatste interview was midden de corona periode (2021). Hoe is het ondertussen met je?
Na corona is alles een beetje ontploft eigenlijk. Ook al lijkt het heel recent, het is ondertussen al vier jaar geleden. En het is ondertussen enorm druk geweest op allerlei vlakken. Naast een album uitbrengen ben ik ondertussen ook papa geworden; voor het eerst ook een eigen appartement gekocht. Er zijn dus wel enkele belangrijke mijlpalen ontstaan in die vier jaar na corona, zowel op privé vlak als op professioneel vlak. Een heel productieve periode zonder meer dus.
Toen stonden er enkele projecten op stapel, die niet zijn doorgegaan, o.m. ‘resident zijn’ op het Brussels Jazz Festival, én een samenwerking met Graig Taborn. Dat werd door die pandemie afgelast; is er ooit iets van gekomen?
Die resident is inderdaad afgelast geweest, dat concert met Graig Taborn heb ik wel nog het seizoen daarna kunnen doen. maar die residentie zelf is wel helemaal in het water gevallen, helaas.
Het had wellicht deuren geopend, maar deuren gaan sowieso goed open voor jou tegenwoordig, heb ik de indruk …
Dat lukt natuurlijk niet vanzelf. Om te komen op het punt waar ik nu sta heb ik wel heel hard moeten pushen. Meer nog, alle deuren waren voor mij gesloten toen ik in 2016 in België terug kwam. Ik had voordien in Kopenhagen, New York en dergelijke gestaan en toen ik terugkwam kende ik hier geen enkele programmeur . ik heb jaren rond gebeld om te mogen spelen, zonder antwoord. Ik weet dus wel wat het is om in de schoenen te staan van zij die aan het knokken zijn om een beetje erkenning. Ik heb heel hard moeten knokken om te staan waar ik nu sta, terwijl ik het – zonder rancunes – het gevoel krijg dat er zijn die veel minder moeten doen om te staan waar ik nu sta. Ik bedoel dat niet slecht, maar soms wou ik in die periode na mijn terugkomst naar België de handdoek in de ring gooien..
Dat is toch een algemeen probleem waar veel jonge artiesten mee worstelen, dat ze precies minder kansen krijgen. Ik ben er zelfs van overtuigd dat de vroegere grote namen, als een Led Zeppelin en Black Sabbath (om twee metal voorbeelden te geven) in tijden als deze het moeilijker zouden hebben om door te breken.
De media en de programmatie doet vaak denken in de richting van gemakkelijk in het gehoor liggende muziek dat een grote massa aantrekt.
Je weet dus wat het is, maar wat is jouw persoonlijk advies aan die jonge bands en artiesten die ermee worstelen? Blijven volhouden?
Blijven volhouden, maar wel realistisch zijn dat het een heel moeilijke en harde wereld is. Zeker in deze tijden. maar het belangrijkste is je authenticiteit blijven bewaren in alles wat je doet. Probeer niet te zwichten voor schoonheidsidealen. Of voor dogma’s en een onrealistisch zelfbeeld. Ik zou zeggen, kies de authentieke weg in je carrière en niet dat je snel aan de top moet staan met wat je doet. Ook al maak je simpele muziek, of is het heel complex zorg dat die authenticiteit overeind blijft. Dat is het beste advies dat ik kan meegeven.
Nu is er een nieuwe plaat ‘Blame it on My Chromosomes’ een bijzondere parel, niet enkel door je piano werk, ook door de bijzonder samenwerkingen. Ook zing je op deze plaat. Je hebt een intens warme stem; hoe ben je op het idee gekomen en hoe waren de reacties?
Ik had gewoon een nummer geschreven ‘Eagle of the sun’ met dat fluiten erbij en ik hoorde een melodie in dat stuk, ik hoorde een soort fluiten dus ben ik dat zelf beginnen doen. toen ben ik beginnen zingen , maar toen kon ik niet zingen. Ik wou wat wel live doen en vond het absurd om iemand te gaan vragen om één nummer te komen zingen, toen ben ik beginnen oefenen. Ik kan nog steeds niet perfect zingen. Het is en blijft een instrument, dus als ik erop blijf oefenen kan het gebeuren dat ik 60% van de keren dat ik zing, er blij mee zijn. (haha). Uiteindelijk begon dat , ook live, wel te lukken. En zo kwam er een tweede idee in de vorm van ‘Slowly’. Het is gewoon op mijn pad gekomen dus, ik ben geen zanger en zal dat nooit worden, maar ik heb nummers geschreven waar ik iemand hoor zingen met een lage stem en dat past perfect in mijn plaatje. Een hele plaat met alleen zingen zou ik niet gauw doen, ik blijf een pianist in de eerste plaat. Maar ik ben wel blij dat ik die stap heb gezet. Veel van mijn Belgische collega’s die normaal gesproken ook niet zingen, doen dat ook. Een Hendrik Lasure bijvoorbeeld. Of iemand als Vitja Pauwels , zingt ook met een van zijn projecten. Niemand van die artiesten zijn in de eerste plaats zangers. Het is een verademing om eens zoiets te doen, en het heeft zeker zijn charmes.
Over die samenwerking, ik heb ergens gelezen dat je zelden samenwerkingen doet, meestal werk je solo. Dit trio is dus wel een unieke stap voor jou, of is me iets ontgaan?
Dat klopt niet , ik doe geregeld samenwerkingen en heb tot nu toe maar één solo plaat uitgebracht. De rest waren allemaal samenwerkingen, op dat vlak ben ik zelfs eerder gewend van samenwerkingen te doen. Ik ben ook vaak actief als side-man. Wat solo betreft heb ik maar één solo plaat en één elektronische plaat uitgebracht solo. Mijn eerste plaat was met een kwintet. Tweede plaat een trio. Derde een duo, dan weer trio. Dan solo en nu weer trio. Ik doe dus eerder vaak samenwerkingen en dit trio is dus niets nieuw voor mij.. integendeel.
De plaat klinkt erg gevarieerd, divers. Ze is weerbarstig, kleurrijk en ik merk de zin van experiment. Klopt dit? Hoe komt het live tot uiting?
Ik persoonlijk vind het één van mijn meest toegankelijk platen, nummers als ‘Slowly’ en ‘Eagle of the Sun’ zijn twee van mijn meest toegankelijk nummers. Bij mijn vorige platen, zeker die solo, zitten eerder heel verre improvisatie verbonden. Die zijn veel meer experimenteel dan deze. De plaat daarvoor ‘Indentified Flying Object’ ook als trio, was eerder een experimentele plaat dan deze. Daar deed ik meer noise, improvisatie en elektronica. Terwijl ik met dit trio nu eerder de middenweg opzoek, vind ik toch. Ik zie dit album dus zeker niet als een experimentele plaat, wel integendeel.
Dat bedoelde ik, het is een erg diverse, veelzijdige plaat, met dat vleugje ‘experiment’ …
Als je het zo verwoordt, begrijp ik wat je bedoelt. Als je met dat experimenteel kantje bedoeld, het veelzijdige? Dan ben ik het ermee eens. Dat klopt wel. Het is zeker en vast een van mijn meest veelzijdige albums.
Is het met dat ‘toegankelijke kantje’, de bedoeling om een andere weg in te slaan naar meer pop of zo?
Er zit helemaal geen achterliggend motief achter of zo. ik maak gewoon de muziek die ik op het moment leuk vind. Ik ben niet bezig met carrière planning of ‘met wat kan ik hier later nog mee doen’ eigenlijk. Ik had gewoon tien nummers waar ik van hou, en iets wilde mee doen om die op te nemen en live te spelen… als iemand anders dat ook leuk vind , zoveel te beter. Authenticiteit is voor mij het belangrijkste, en dat geldt in beide richtingen. Als ik geen typische jazz wil doen, en een simpel liedje speel omdat ik dat mooi vind? Doe ik dat gewoon. Zo simpel is dat. Authenticiteit is de rode draad doorheen wat ik deed en zal blijven doen. is mijn grote ambitie.
Is er iets wat je absoluut nog wil bereiken (buiten de wereld veroveren uiteraard)
De wereld veroveren.. ik ben een simpel mens en wil gewoon veel concerten spelen. En met leuke mensen samen spelen. En als mensen dat ook aanvoelen dat ik met iets bezig ben dat mij oprecht gelukkig maakt, en ze daarin ook hun verhaal herkennen? Dan is dat zeer mooi meegenomen. Het mooiste compliment dat ik ooit heb gekregen van iemand. Ik heb een solo concert gedaan in AB. In september 2023. Na het concert komt een dame bij mij, het was voor haar een grote stap om naar mij toe te komen. Ze zat blijkbaar in een zware depressie. Ik dacht toen ik daar moest spelen, dat het een café optreden zou zijn met veel geroesemoes en tot mijn verwondering kon je een speld horen vallen. Die dame zei me :’ het is de eerste keer in maanden tijd dat ik die donkere gedachten die in mijn hoofd aan het rondzwerven zijn , vijftig minuten lang dat jij aan het spelen was geen enkele seconde heeft naar boven heeft voelen komen’. Het draait niet om grote podia of erkenning naar een groot publiek.. want uiteindelijk is dat bijzaak in het leven. . Als er een ambitie en doel is, dan is het op die wijze mensen kan helpen en bereiken met mijn muziek. En dat nog heel lang kunnen blijven doen. Dan is mijn doel bereikt. Neem nu dat lied ‘Jonass’. Ik speel dat voor Jonas, mijn overleden vriend, en bij elk concert moeten we bijna tellen hoe lang de stilte na die song duurt.
In De Casino merkte ik een bijzonder emotioneel nummer “Jonass”. Er volgde geen bisnummer … dat moest eigenlijk niet … wel had ik een heel intens gevoel
Het kan bij ‘Jonass’ twee richtingen uitgaan. Ofwel is er absoluut geen noodzaak meer aan een bisnummer. Omdat ze door de intensiteit van die song zelf bepaalde persoonlijke gevoelens van verlies naar boven komen, ofwel gebeurd het tegenovergestelde en is het publiek zodanig in de wolken dat ze absoluut nog een bisnummer willen. Om op een andere manier het concert te eindigen. Het is bij ‘Jonass’ dus echt de twee extreme kanten .. het is interessant , en we eindigen altijd met ‘’Jonass’ omdat we nooit weten wat er gaat gebeuren, wat best spannend is. We weten nog niet of we dat blijven doen.
Het is natuurlijk allebei een ‘positieve reactie, zowel als er geen of wel naar een bisnummer wordt gevraagd
Tuurlijk, maar als iemand achteraf komt vertellen dat ze hun zoon of dochter hebben verloren, en zich vinden in dat verhaal van Jonas. Dan wil je die gevoelens van pijn niet meer terug naar boven brengen uiteraard. Maar langs de andere kant is het mooi dat je deel kunt uitmaken van het rouwproces. Door daar een nummer over te schrijven en te spelen, kun je die gevoelens een plaats geven. Dat die pijn er is. En als er pijn is, een manier vinden om daarmee om te gaan. Erkennen dat die pijn er dus is, is belangrijk. Dat betekend niet dat je er iets kunt aan doen Maar erkennen dat het er is, is een eerste stap naar genezing , anders lijdt het alleen naar iets ergers. En als ik daardoor ook mensen, die in hetzelfde schuitje zitten, heb kunnen helpen ? dan doet me dat veel deugd.. Dat Jonas, als we zijn nummer spelen, zorgt voor een zekere verbinding tussen mensen die hebben te maken met verlies, ik denk dat Jonas daarop zeer trots zou zijn geweest.
Pics homepag @Roger Vantilt
Bedankt voor dit fijne gesprek. Veel succes nog en hopelijk tot binnenkort
An Pierlé Quartet - Omdat de teksten heel diep gaan, houdt het zeker risico’s in. Door je kwetsbaar op te stellen, bereik je mensen die er troost en een boodschap van hoop in vinden
An Pierlé
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Lees gerust.
Voor het concert hadden we een fijne babbel met An, Koen , Hendrik en Casper over die nieuwe plaat, de verdere plannen en de ambities…
An, met het solo werk stond je o.a. op Pukkelpop en Rock Werchter rond 2000. Ik wik nu even mijn woorden, maar is wat je nu doet geen ‘stap terug’, mits de meer ‘niche’ waarin jazz zich bevindt; of zie ik het verkeerd?
Nee, het is zeker geen stap terug, we spelen jazz maar ook op grote podia. Wat het verleden betreft. Voor elk ding is er een leeftijd. je moet het in een soort tijdsgeest zien, toen was ik jong en paste bij Werchter. Als muzikant moet je er vooral op toezien dat je blijft veranderen en vernieuwen. En alles in een lange lijn bekijken. Ik ben dan ook trots dat het blijft veranderen en evolueren , in wat ik doe. Er zijn veel mensen die ‘een grotere hype’ zijn geweest, maar op een muur zijn gebotst en daardoor niet meer verder zijn geraakt. Dat wil ik vermijden. Ik denk trouwens ook dat we met dit project zeker een groter publiek kunnen bereiken, daar ben ik zelfs zeker van.
Met het kwartet ben je ook al een tijdje bezig, het vorige album ‘Wiga Waga’ kwam uit midden de corona; hoe heb je in een tijd zonder promotie alles beleefd? Denk je dat er in andere tijden geen meerdere deuren zouden zijn open gegaan?
Uiteraard zouden er vermoedelijk andere deuren zijn open gegaan, dat is dus zeker jammer. Maar met deze nieuwe plaat hebben we dus een nieuwe ‘debuut plaat’ uitgebracht,
Ik heb persoonlijk veel streamings gezien in die periode en muziekstijlen ontdekt die ik anders moeilijker had ontdekt; hebben jullie met die streamings mensen kunnen aanspreken die anders moeilijker die stap hadden gezet naar jullie muziek? Een andere fan base?
Geen idee, dat was het vervelende aan die corona tijden. We konden wel spelen, maar wisten niet wie er keek of zo. Dus geen idee welk publiek we aanspraken daarmee. We deden een streaming, en daarna ging je gewoon naar huis. Je had met niemand contact behalve je mede muzikanten, dat voelde onwezenlijk aan. Het was dus vooral heel eenzaam. We zijn gelukkig nogal open naar elkaar toe, en uiteindelijk werd de camera man of de enige die er mocht bij zijn, ons publiek als het ware. Het was jammer, maar op zulke momenten weet je dat er geen grote interactie is, maar eerder een luisterend publiek dat niet aanwezig is in de zaal…
Nu is er een nieuwe plaat ‘Ultimate Survival’. Muzikaal gezien is ‘Ultimate Survival’ nog gedurfder dan zijn voorganger. De grooves zijn dieper, de teksten meer confronterend en het geluid intenser. Het album omspant een breed scala aan emoties. Klopt dit?
Die stelling klopt maar de plaat is ook toegankelijker dan de vorige.
Dat klopt wel.. Schuilt er een persoonlijk verhaal achter die emoties?
An: ik heb heel veel meegemaakt, en dat kruipt wel in de teksten. Ik heb ook heel lang aan mijn teksten gewerkt. Ze zijn persoonlijk, zonder teveel in details te treden. Zodat het publiek daar zijn eigen persoonlijk verhaal kan op projecteren.
Dat is misschien nog het meest interessante, dat iedereen er zijn persoonlijk verhaal kan in terugvinden, zowel in de instrumentatie als in de vocals komt het tot uiting … Een bewust proces?
Hendrik: inderdaad, iedereen kan er zijn eigen verhaal of in vinden.
An: sommige thema’s kunnen zwaar zijn voor sommige, maar we willen vooral een boodschap van hoop brengen in deze wereld. Trouwens als je wil dat de wereld verandert, moet je in de eerste plaats bij jezelf beginnen. Dat is een gevaarlijke piste, je kunt daarvoor aangepakt worden. Omdat die teksten heel diep gaan.. het houdt dus zeker een risico in. Maar door je kwetsbaar op te stellen, bereik je wel mensen die daar troost en een boodschap van hoop in vinden.
Ik wou er ook even op inpikken… Een persoonlijke plaat uitbrengen is ook een deel jezelf bloot geven naar de buitenwereld toe; neem je geen risico (je weet hoe mensen soms reageren op sociale media, …). Hoe reageer je er op?
An: Ik heb totaal geen angst voor die reacties. Omdat we daar zelf achter staan, en het goed vinden zoals het is. Met deze plaat kunnen we gewoonweg een veel groter publiek aanspreken, als de mensen ernaar willen luisteren. En meer dan dat de marketing het toelaat, wat bereik betreft.
Hendrik: die mensen die echt er naar willen luisteren, zullen ook aanvoelen waar het verhaal echt om gaat. En dan is het gewoon te nemen of te laten.
Jullie zoeken met deze plaat het avontuur op, buiten de lijntjes van de jazz. Toch lijkt, vooral voor jongeren, die drempel hoog om dit soort prikkelende jazz te leren ontdekken. Ervaar je het zelf ook? Heb je er een verklaring voor?
An: in de jaren ’50 zouden we mega cool zijn geweest. Het is gewoon een kwestie van : hoe krijg je de muziek tot bij hen, ik weet zeker dat als ze aanwezig zouden zijn in de zaal ze zouden voelen waarover het gaat.
Hendrik: we merken wel, het is niet het juiste woord, met deze plaat drijven we wat weg van jazz. Er was ook geen masterplan, we proberen een sound te brengen, waar de mensen zelf kunnen uithalen wat ze daarbij voelen of juist niet.
Wat overeind blijft binnen de jazz, is het tegendraads improviseren. Ik veronderstel dat je in de zang, de sax er ook op inspeelt?
het maakt de avonturier in ons los deze plaat in elk geval, improviseren is nooit moeilijk doen om moeilijk te doen maar wel speels zijn, in een flow geraken met de andere muzikanten. Soms ben je stoorzender, op andere momenten kan je heel subtiel lijntjes en sferen kleuren.
Hendrik: er gebeurt van alles maar uiteindelijk komt alles mooi samen in een geheel.
Wat me ook een beetje bezig houdt, is dat jullie, ondanks buiten de lijntjes kleuren, in het vakje ‘jazz’ wordt geduwd. Waarom? Hoe sta je er tegenover?
Simpel, Hendrik en Casper komen uit de jazz, en het is een kortere benaming dan improvisatorische doch gestructureerde experimentele popmuziek
Zouden jullie dor die prikkeling de piepjonge muziekliefhebber kunnen bereiken, die net voortdurend die prikkels nodig heeft?
Hendrik: als je die mensen wel kunt bereiken, zullen ze daar zeker voor open staan als je dat integer maakt, sowieso. Het moet wel bij hen geraken om dat doel te kunnen bereiken. Gewoonweg mensen in de zaal krijgen en hen bereiken is belangrijk. en gewoon blijven proberen is de boodschap.
Ik was onder de indruk van de breed klinkende vocals op de nieuwe plaat. In de instrumentatie, kun je voorbij aan de inbreng van Hendrik Lasures’ synths en Casper Van de Velde zijn inventieve drumpartijen, die de muziek een frisse, eigentijdse laag bezorgen. Verder is er de basklarinet en tenorsax van Koen Gisen.
Hoe belangrijk is hun inbreng op deze persoonlijke plaat?
An: zonder die combinatie bestaat deze band niet, elke schakel binnen dit kwartet is minstens even belangrijk. Ik kan dit doel niet bereiken met andere muzikanten, totaal niet.
Hendrik: het kwartet is ontstaan als een soort improvisatie sessie en dat verliep zo goed, dat we daar gewoonweg iets moesten mee doen.
Koen: je hoort dat in de eerste opnames, en inderdaad als je dat moest doen met twee andere mensen zou dat gewoon anders klinken en ook gewoon andere muziek zijn. Zo belangrijk is die inbreng van elk van de vier van ons binnen dit concept.
Ervaar je het Belg zijn niet als een struikelblok? Want in tegenstelling tot het overaanbod aan Nederlandse artiesten op de Vlaamstalige radio’s, is er weinig plaat voor Belgische muziek? Hoe ervaar je het zelf?
An: we hebben op grotere festivals gestaan en zeker kansen gekregen. Als solo artiest zat ik bij een grote platenfirma en grote boeker. Dat is het verschil met nu ook..
Hoe waren de reacties op de plaat (en op de optredens)?
De meeste reacties gaan in de richting dat we met deze plaat een grote stap voorwaarts hebben gezet. Op deze plaat komt alles gewoon mooi samen
An: ik ben er van overtuigd dat we met deze band grotere podia aankunnen, een Koninklijk Circus bijvoorbeeld. Misschien op plaat niet, maar zet ons als live band op eender welk podium en het komt zeker en vast binnen bij mensen. Maar je moet dat publiek in de zaal krijgen en daarvoor heb je die promotie echt nodig… en een industrie.
Wat zijn de verdere plannen?
Gewoon doordoen, verder werken, uitdiepen en spelen met een open vizier
Valt het allemaal te combineren met andere projecten van bezige bijen als Hendrik en Casper, maar ook waarmee Koen en jij mee bezig zijn?
Je doet dat werken he, er is een serieuze planning voor nodig maar zolang de goesting er is , is er veel mogelijk.
Waar zie je jouzelf binnen tien, twintig jaar als muzikant, artiest ?
Carla Bley is ook heel lang blijven spelen, ik heb het plan om door te gaan tot mijn 103, of toch tot het nog leuk en boeiend is, er is nog zoveel te ontdekken!
Bedankt voor het fijne gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen…
Nikki Roger - Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen
Tien Ton Vuist (Nikki Roger)
Nikki Roger, dat is dezelfde Nikki als die van Tien Ton Vuist, de indierockband uit Oudenaarde. Van die band kwam zopas het album ‘Break A Sweat’ uit, maar ook voor Nikki Roger belooft het een productief jaar te worden, met ook al een nieuw album. Na het horen van debuutsingle “Just Take A Minute” gingen wij van Musiczine langs voor een kort interview.
2025 belooft een druk jaar voor je te worden. Wat zijn je belangrijkste plannen?
Nikki Roger: Het wordt inderdaad een spannend jaar. Ik lanceer mijn soloproject, Nikki Roger dus, officieel en breng maar liefst 13 nummers uit. Daarnaast zit ik in Tien Ton Vuist, waarmee we 10 nummers uitbrengen. Het voelt alsof alles samenkomt wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd.
Wat kunnen we verwachten van je soloalbum?
Nikki Roger: Het soloalbum is heel DIY. Ik heb de nummers opgenomen in mijn kleine thuisstudio en in een grotere ruimte boven de garage van mijn vader. De muziek is indie, maar ik hou ervan om grenzen te verleggen en te experimenteren. De EP ‘No One Asked for Pangolin People’, die ik heruitbreng en vijf oude songs bevat, zal het startschot zijn. Het album bevat tot nu toe acht nummers, waarvan zeker drie singles worden en vier een videoclip krijgen.
Vier videoclips, dat is een flinke onderneming. Wat mogen we daarvan verwachten?
Nikki Roger: De videoclips zullen dezelfde DIY-energie uitstralen als de muziek. Ik werk met creatieve, maar eenvoudige ideeën, vaak met een knipoog. Ik wil laten zien dat je geen groot budget nodig hebt om iets authentieks te maken. Eén song en videoclip zal samen met mijn maatje Tijl (singer-songwriter en zanger/gitarist van Tien Ton Vuist) vorm krijgen.
Naast je soloalbum heb je ook je punkproject Tien Ton Vuist. Hoe verschilt dat van je solowerk?
Nikki Roger: Tien Ton Vuist is rauw, energiek en recht voor z’n raap. Het is mijn manier om helemaal los te gaan zonder te veel na te denken. Waar mijn soloproject meer gelaagd en experimenteel is, draait de band om pure energie en punkspirit.
Naast muziek heb je ook plannen op het gebied van contentcreatie. Wat houdt dat precies in?
Nikki Roger: Ik wil elke week een grappige reel maken waarin ik van een willekeurig geluid een nummer bouw. Denk aan het piepen van een poortje of het schuiven van een stoel over de vloer. Het idee is om mensen te laten ervaren hoe je met weinig middelen iets unieks kunt maken.
Dat klinkt als een leuke uitdaging! Hoe combineer je dit met je andere projecten?
Nikki Roger: Het is inderdaad een balans vinden, maar ik hou ervan om verschillende dingen tegelijk te doen. Ik werk één dag per week aan mijn muziek als bijberoep en houd heel wat vrijdagen vrij om met andere muzikanten te werken. Die afwisseling maakt het voor mij interessant.
Wat hoop je met je muziek en projecten te bereiken in 2025?
Nikki Roger: Mijn doel is om mensen te inspireren, zowel met mijn muziek als met mijn creatieve aanpak. Ik wil laten zien dat je vanuit je eigen kamer grootse dingen kunt doen. Daarnaast hoop ik dat mijn muziek en videoprojecten me helpen om een breder publiek te bereiken.
Tot slot, hoe blijf je trouw aan jezelf terwijl je al deze projecten oppakt?
Nikki Roger: Dat is een goede vraag. Ik blijf altijd dicht bij mijn kern: muziek maken waar ik blij van word en content die de clown in mij weerspiegelt. Als ik mezelf blijf uitdagen en plezier heb, dan weet ik dat ik op de juiste weg zit. Ik kan niet wachten om het allemaal te delen.
Bedankt voor dit gesprek
KRAAK festival 2025 - Een bewuste sprong in het onbekende
KRAAK festival 2025
Het Bos
Antwerpen
2025-03-08
Erik Vandamme
In de categorie 'festivals die compleet buiten de comfortzone durven treden' spannen evenementen als Sound of the Belgian underground, BRDCST festival en Fifty Lab festival in Brussel de kroon.
Een ander festival in die categorie is het KRAAK festival. Sinds enkele jaren gaat dit terug door in Het Bos inAntwerpen, eigenlijk wel de perfecte locatie voor een gezellig underground festival. In het binnenkomen, voel je die aparte sfeer die ons doet terugdenken aan de obscure clubs van even obscure bandjes.
Op deze editie waren er geen hoogtepunten, nee, het festival was een ketting van verwondering, geluidsnormen overschrijden en wegglijden naar een andere wereld.
Een bewuste sprong in het onbekende, die ons over de hele lijn enorm kon bekoren…
In de Bar stond het duo De Vlaamse Primitieven (****), die het festival in stijl openden. In kaarslicht stond het duo te spelen. Het klonk intimistisch, met pingelende gitaren en elektronisch vernuft, die de geluidsnormen lichtjes durven te overschrijden. Het was maar één element in het geheel. Soms ging het duo naar de folkloristische toer, wat een breedspectrum, kortom een bonte mengeling, een spannende start van deze bijzonder boeiende dag.
Op de eerste verdieping zou een Spaanse furie ons tot complete zen brengen. Het publiek zat neer op de vloer hier . Even vreesden we voor een galm in deze industrieel aanvoelende zaal. Maar nee, het geluid zat perfect.
De warme klank van Carme Lopez (*****) uit haar doedelzak én het elektronisch vernuft in een verstilde sfeer, deed iedereen verstijven. Carme Lopez wist iedereen te bedwelmen door de intense drone geluiden, haar doedelzak en andere flutes. Ingenieus klonk het dus, wat sterk werd onthaald. Wat een magie
Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was - roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slowaakse saxofonist en componiste Michaela Turcerová (*****) op haar album '’Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival.
Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten.
In een pikdonkere zaal werden we verwelkomd door een klankenspectrum uit het Midden Oosten door Leo Chang (****). Leo is een Koreaanse experimentele muzikant, improvisator, componist en geluidskunstenaar gehuisvest in New York. Hij maakt gebruik van traditionele Koreaanse gongs, die oudsher werden gebruikt als folk-sjamanistische hof muziek. Hij versterkt de sound met microfoon feedback en elektronische audioverwerkingen. Leo Chang speelt met z’n instrumenten en geluiden; hij haalt ze uit hun oorspronkelijke context, geïnspireerd door zijn levenservaring.
Hij tolde soms vervaarlijk over het podium, of ging zitten en deed het publiek vertoeven in een sacrale sfeertje, met zijn bijzondere stem. In die pikdonkere omgeving voelde het optreden aan als een rituele totaalbeleving, die je compleet 'zen' bracht.
Een confrontatie met de magie van het Midden-Oosten, die je niet elke dag meemaakt.
De hoogtepunten volgende elkaar in op, geen tijd om tot rust te komen. Muon S (****) was de volgende ontdekking op KRAAK. Dit is Anna Gaïotti en Jean Bender, die een set brachten van tapdans, modulaire synths, crunch, frictie, slagen, golven, drones en trompet. Allemaal gespeeld met een dosis met sprankelende, hyperkinetische energie.
De drone sounds gingen alle kanten en Anna doet haar tapdanskunsten aan een zittend publiek. Iets later is haar tapdans bezig tussen het publiek, op een open plekje van de betonnen vloer. Jean drijft het tempo van het elektronisch vernuft op, warme en ijzige klanken horen we.
Een adembenemend schouwspel toch van dans, klank en elektronisch experiment. Op het eind hoorden we nog een snerpende trompet en Anna die luidkeels al haar emoties uitschreeuwde. Wat was ons dat allemaal … Een indrukwekkend, emotioneel totaalbeleven. Het publiek was ferm onder de indruk.
De kunst van het oneindig experimenteren met klanken tekenen een kleurrijk breed kader. Elektronica wizard Serpahim Blush (*****) is er eentje om onder deze muzikale noemer te plaatsen. De improvisatie en haar vocals kan integer, intiem, gevoelig , als oorverdovend knallen. Wat een veelzijdigheid die het publiek imponeerde.
Harpist Rhodri Davies (*****) was de volgende om te zien. De grote zaal van Het Bos stond voor het eerst echt vol. Wat saxofonist Michaela Turcerova deed met haar saxofoon, doet Rhodi Davies met zijn Harp. Het geheel klinkt in golvende beweging intiem en energiek; ook hij zoekt de grenzen van z’n instrument steeds op.
Improviseren op harp lijkt geen alledaagsheid. Virtuoos Rhodi Davies zorgt er wel degelijk voor. Op het eind van z’n sublieme, veelzijdige set, worden alle registers in harp opengegooid. Een rock concert werd het bijna, om dan in een hartverwarmende intimiteit je mee te nemen naar hemelse oorden, iets waarvoor de harp eigenlijk wel voor staat …
Magisch concertje!
Er volgde een 'break' voor het laat avond programma. Op de derde verdieping werd gedurende de ganse dag in een theater animatie films vertoont. Mooi om eens te gaan zien …
Daarna gingen we naar toch wel de bekendste naam op de affiche van het KRAAK festival, The Shadow Ring (****). Ze zijn al van 1993 bezig binnen een lo-fi kader. Surrealisme in woord en klank. De poëtische verhalenverteller Graham Lambkin leest zijn teksten luid voor uit een boek, terwijl Darren Harris en Tim Goss er uiteenlopende klanken aan toevoegen, van percussie tot elektronica. Een genietbare, boeiende set weliswaar door de best spannende verhalen en de experimentele uitspattingen. We werden uitermate geprikkeld door deze lo-fi met een ferme hoek af van het trio!
Voor het optreden in de 'Garage' of gewoonweg de inkomhal van de grote zaal, kregen iedere bezoeker oordopjes aangeboden. Dat was nodig. Want wat Statoil (*****) deed met gitaar en drums, was een dosis oorverdovende noise en lawaai. We zaten hier bij geestesgenoten SWANS. We werden meegezogen in die golf aan oorverdovende klanken. Statoil daverde, wat een oplawaai en geluidsbrij.
Velen moesten even op adem komen na deze muzikale vulkaanuitbarsting … Daarna kon je terecht bij Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 (****), die met hun aanstekelijke postpunk, één van de toegankelijkste bands van de avond waren. De sound met de zalvende stem van zanger/frontman Giulio bracht wat meer rust. Ook de dansspieren werden aangesproken. En er was ook ruimte voor wat experiment door ruwe veldopnames en stemsamples; het zorgde voor een poëtische inslag in de manier van live zingen. De instrumentatie kon bevreemdend klinken , en er was hier aandacht voor ‘het gesis’ van hun instrumenten. Toegankelijk alternatief dus. Dit was postpunk met een hoek af.
Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 was een mooie afsluiter van deze boeiende alternatieve trip.
We moesten volgende artiesten aan ons laten voorbijgaan: Shitty Shed als de Italiaanse formatie R. Moro, op de website omschreven als ‘gabber op de Franse manier, als uit het moeras’. Later zou ook DJ Hyppocampo tot in de vroege uurtjes iedereen nog plezieren.
Een langgerekte, bewuste sprong in het onbekende, daar staat het KRAAK festival steeds garant voor. En daar houden we van!
Organisatie: KRAAK festival + Het Bos, Antwerpen
Vincent Starwaver - Twee albums voor de prijs van twee
Een album dat vijf jaar wacht op zijn officiële release, dat hebben we nog niet vaak gehad. ‘Goodnight Honeybun’ van Vincent Starwaver zou in eigen beheer uitgebracht worden in april 2020, maar daar stak corona een stokje voor. De minutieus geplande tournee kon zo de vuilbak in. Afgelopen zaterdag werd dat goedgemaakt met een releaseconcert in de statige Minard in Gent. Vincent Starwaver plakte er meteen het vervolgalbum ‘Godspeed’ aan. Twee releases voor één releaseconcert, ’t is een batje.
De Minard was volledig uitverkocht voor Vincent Starwaver. Op papier zijn er in Gent misschien meer voor de hand liggende concertzalen voor een albumrelease van een rockband. De keuze voor de Minard met zijn klapstoeltjes met rode pluche werkte wonderwel. Frontman Bart was op het podium de enige die daartegen in het verzet ging door het publiek op te roepen te gaan rechtstaan en te dansen. Dat ‘kleine’ verzet past ook bij de weerbarstige rock van de Gentse band, met veel weerhaakjes, omwegen en driedubbele laagjes.
Bart had geen bindteksten voorbereid. Hij was bij momenten zichtbaar overmand door de emoties. Het enthousiasme van het publiek, de ontlading dat dit releaseconcert eindelijk kan plaatsvinden, de last die daarmee van zijn schouders valt, … Hoe langer het voorspel, hoe intenser het … Eén keer klinkt hij heel gevat. Als hij uitlegt hoe visionair hij was om ‘Goodnight Honeybun’ uit te brengen op vinyl met een gatefold-hoes waarin nog plaats over is voor ‘Godspeed’ als insert. ‘Je krijgt twee albums voor de prijs van twee.’ Een grapje dat hij waarschijnlijk al vaak heeft verteld.
Bart’s strakke hemd en correct bijpassende das vormden op het chique podium een mooi contrast met de gitaarsolo’s waarvoor hij op zijn knieën wild over het podium gleed. In de rustigste nummers klinkt Vincent Starwaver als Novastar en Eels, in de ruigste rockt deze band als Sonic Youth en The Stooges, in de donkerste worden demonen opgeroepen zoals Nick Cave en Colin Van Eekhout dat kunnen.
De band van het releaseconcert was niet 100% de band waarmee Bart zoveel jaren geleden het ‘Goodnight Honeybun’-verhaal begon. Alan Gevaert (dEUS, Chris Whitley) op bas, Steve Slingeneyer (Soulwax) op drums en Serge Hertoge (Bliek, Sundahl) op gitaar. Op ‘Godspeed’ is ook het strijkkwartet Echo Collective te horen, maar die waren er niet bij in Gent. Pascal Paulus (Melanie De Biasio) speelde op het tweede album de keyboardpartijen, maar live wordt die vervangen door Naomi Sijmons (Reena Riot) op keys en gitaar.
Het concert in de Minard was een mix van beide albums, met zes nummers (van de zeven) van ‘Goodnight Honeybun’, alle zeven van ‘Godspeed’ en één nog onuitgebracht nummer.
Het eerste album sluit nog ongeveer aan op de artrock van Bart’s vorige band, terwijl op het tweede album de emoties in verhouding hoger oplaaien. “Miss” klinkt in de Minard als een allesverzengend vuur van opgekropte woede en wraak. “Heartless” begint donker en eindigt met wat zon. Op “Go Around” ontbindt de band een eerste keer zijn duivels. Met die van Naomi erbij worden dan drie elektrische gitaren bespeeld op het podium en vervelt het theaterachtige van de Minard naar scènes die je eerder in de Kinky Star zou verwachten. De mensen in de parterre staan recht uit de stoeltjes en joelen dat het een lieve lust is.
Een tweede eruptie van knetterende gitaren volgt als “You You You” aan de beurt is. De boxen fluiten en kraken. In de bisronde is het “Jesus Alone” van Nick Cave waarin Bart transformeert tot een onheilsprofeet die enkel in het Oude Testament zijn gelijke vindt. Net zo goed was er edgy croonerpop in zijn puurste vorm te horen, zoals op “When Did The Sun Go Down”, “Lay Your Head On Me” of “Gimme A Reason”.
Bart heeft behalve bergen muzikaal talent nog het talent om al het negatieve dat hem de voorbije jaren is overkomen om te buiten in iets positief. Met ‘Goodnight Honeybun’ en ‘Godspeed’ sluit hij een rouwperiode af.
Nu wil hij met dezelfde band songs gaan schrijven over ‘iets anders’. Hij heeft al veel moeten ‘los laten’ en dat hij straks ook dat gegeven los kan laten, getuigt van pure klasse.
De afgelaste tournee van 2020 wordt dit jaar voor een stuk gereconstrueerd. Doe er uw voordeel mee en ga Vincent Starwaver twee keer zien voor de prijs van twee.
Organisatie: IKVERSTAHETNIETMAARIKBEGRIJPHETWEL vzw
The Rising Moon – Een meditatief totaalbeleven
The Rising Moon is een improviserend collectief rond gitarist Willem Heylen (aki, Cinema Paradiso) met een ongebruikelijke aanpak. Het project ontstond uit jamsessies met verschillende muzikanten met een gemeenschappelijk doel: het verkennen van sferen en texturen. Na een lange pauze wordt het project nieuw leven ingeblazen met een gloednieuwe bezetting. De muzikanten zijn allemaal jonge avonturiers uit de voorhoede van de jonge jazzgeneratie.
In De Casino, Sint-Niklaas stonden de muzikanten opgesteld in een cirkel rondom het publiek. De mensen zaten allemaal in het midden, en keken allemaal naar een bepaalde zijde. Zo zagen wij de gitarist en saxofoon, en niet de drummer of basgitarist. Terwijl de accordeon opzij was opgesteld. Een toch wel unieke opstelling.
Een meditatief totaalbeleven door al die klankentapijtjes, daar zat ‘em de magie.
LINE-UP: Gitaar: Willem Heylen o bariton saxofoon, Bass klarinet: Hanne De Backer o accordeon: Stan Maris o basgitaar: Ruben De Maesschalck o drums, percussie: Jonas Boutsen.
The Rising Moon (*****) - Het voelde aan alsof elke muzikant met een onzichtbare kabel met elkaar verbonden was. Die cirkel doorbreken door tussenin de muzikanten te lopen, zou de magie teniet doen. Meteen een pluim voor de sublieme geluidsmix en lichtman.
De trip ging in een golvende beweging, vol experimentele weerhaakjes. Wat net het mediatieve nog meer onderschrijft.
Soms dompelde het vijftal ons onder in een gloed van intimiteit, maar even goed werden we overweldigend door de crescendo opbouw van de instrumentatie, die wel eens durfde te explodere , o.a. door de sax en de verbluffende percussie.
Om dit echt te begrijpen, was het gewoonweg daadwerkelijk alles ondergaan. Het gevoel, de emotie werd aangesproken. Je kreeg het , naast sax en percussie, te horen door de bassline of het gitaargepingel. Wat een quadro – effect , die kon worden aangesterkt door accordeon.
Muzikale grenzen werden dus afgetast. Er viel zoveel te beleven in dat klein uurtje. Dit was genieten.
Ook al worden ze in dat hokje 'jazz' geduwd, het overstijgt toch de jazz norm, de comfortzone wordt verlaten, een understatement bij dit vijftal.
Een lekkere jamming dus, die het publiek op bedwelmende, hypnotiserende wijze meeneemt op hun eindeloze trip. En soms ging het naar een vulkaanuitbarsting . Het publiek genoot dus van elke klank die uit hun instrument kwam, en elk werd in de spotlight geplaatst.
Op 13 maart speelt The Rising Moon in de Ha Concerts, Gent. Een 'ligconcert' weliswaar in een donkere ruimte. Hoe dat zal aanvoelen, weten we je binnenkort te vertellen … maar hier kreeg je reeds een meditatief magisch totaalbeleven! Schitterend.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Maria Iskariot - Charismatische, ongetemde frontvrouw
Achteraf waren de meningen over de eerste groep van de avond op zijn zachtst gezegd nogal verdeeld. Daar was voor sommigen het contrast met Maria Iskariot wellicht te groot voor, hoewel er toch ook enkele gelijkenissen waren.
Een mooie naam had het viertal uit Gent in ieder geval wel: Kleinpunk. Niet helemaal origineel want er loopt ook nog een zekere Gert Kleinpunk rond. Een naam waarbij ik meteen dacht aan een kruising tussen punk en kleinkunst maar dat bleek niet echt te kloppen. 'Klein' blijkt te staan voor de gemiddelde lengte (1,70m) van de groepsleden terwijl de punkfactor niet bijster hoog was tenzij misschien tijdens de eerste nummers. Kleinpunk nam een stevige start met enkele erg knappe songs waarbij de zoetgevooisde Luna Maes, tevens op toetsen, zich opwierp als een innemende frontvrouw met een heerlijke souplesse. Eén van die eerste nummers was de gloednieuwe single: het pittige "Stanny wilde zanger worden", waarvan de hilarische tekst zomaar uit de koker van Hugo Matthysen of Kamagurka had kunnen komen. De Stanny in kwestie was de West-Vlaamse drummer Stanny Rijckaert, die zijn droom een beetje later alsnog werkelijkheid zag worden toen hij "Caravan" mocht zingen. Helaas volgde er al (veel te) snel een dip waarbij hun muzikale exploten termen als kermisdeuntjes, lounge of bloedeloze technopunk door mijn hersens joegen. Net toen ik dacht dat het kalf al verdronken was, veerde de groep alsnog recht met enkele aanstekelijke, funky nummers die zowaar aan Talking Heads deden denken.
Toen de vier van Maria Iskariot het podium bestormden viel het verschil in maturiteit met de eerste band meteen op. Hier stond een zelfverzekerde groep zonder enige schroom die heel goed wist wat ze wilde. Daar zullen de meer dan honderd optredens die ze intussen op de teller hebben staan of die geslaagde tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk met het Australische Tropical Fuck Storm zeker voor iets tussen zitten.
Vond ik Luna Maes al een indrukwekkende frontvrouw, dan was Helena Cazaerck toch nog van een geheel ander kaliber. Met een master in de filosofie op zak, een verleden als oorlogsverslaggever in Oekraïne en de trofee van Humo's Rock Rally op de schouw, ontpopte Cazaerck zich hier als een uitermate charismatische, ongetemde zangeres die het publiek moeiteloos aan haar voeten kreeg.
Hiermee wil ik zeker geen afbreuk doen aan de kwaliteiten van gitariste Loeke Vanhoutteghem, bassiste Amanda Barbosa en drummer Sybe Versluys maar het boegbeeld van Maria Iskariot bleef uitgesproken Helena Cazaerck die alle aandacht telkens naar zich toe wist te zuigen.
En of ze er zin in hadden? Vooraf hadden ze zich twee uur beziggehouden om het podium volledig in te pakken met zilverpapier wat de temperatuur daar een aanzienlijk aantal graden de hoogte in joeg. Maria Iskariot nam een droomstart met de, aan het rollend gitaarloopje van "I wanna be your dog" opgehangen, garage punk stomper "Lief klein kind". Het werd de opmaat voor een set frisse, spannende punk met spitse Nederlandstalige lyrics waarin geen blad voor de mond genomen werd.
Een paar keer werd er wat gas teruggenomen maar ook dan bleef de groep uit Gent elektriserend.
Toch waren het vooral de ruigere nummers die het langst zullen bijblijven. Zoals "Tijm", een cover van de Pixies en een souvenir uit de Rock Rally, waarin Helena Cazaerck wild dansend het publiek in trok.
Het was zeker niet de enige keer dat we haar op de begane grond tussen het volk aantroffen. Zo liet ze tijdens de Gorki-cover "Dat vind ik lekker" enkele mensen de titelregel zingen in haar microfoon. Iets waaraan ook ondergetekende niet wist te ontsnappen en ik me zo ook even Stanny voelde.
Publieksparticipatie hoort er tegenwoordig blijkbaar bij en dan was het dubbel zo jammer dat het applaus na de set een wel erg vroege dood stierf. Als je hier niet wild van werd, dan weet ik het ook niet meer.
Gelukkig volstond het om even vanachter het gordijn te piepen om de handen terug op elkaar te krijgen zodat we de opgespaarde bisnummers alsnog te horen kregen. Het eerste was een nieuw probeersel waar zo te horen nog wat werk aan was.
Eindigen deden ze zoals ze begonnen waren: met een prijsnummer uit hun debuut EP ‘EN/EN’, het met waanzinnige oo-oo-oohs gelardeerde "Bedankt". De perfecte uitsmijter van een begeesterende set.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Clan of Xymox - Voortbouwen op een al schitterend elan
Clan of Xymox + D:Zine
Als we de iconen van de darkwave, gothic rock of postpunk opsommen, blijven we vaak binnen de grenzen van België, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Nederlandse bands en artiesten verdienen ook een plaatsje in die lijstjes. Clan of Xymox is misschien wel de bekendste nog actieve band in darkwave van Nederland. De band van Ronny Moorings is nog steeds op tournee naar aanleiding van de release van het album ‘Exodus’ van vorig jaar en de EP’s ‘X-Odus’ en ‘Blood of Christ’. Eén van de haltes was de Schakelbox in Waregem.
Tot goed één week voor het concert in Waregem zou Clan of Xymox zonder support aantreden, met enkel een DJ voor een afterparty. Dan kwam de vraag of de lokale helden van D:Zine het publiek mochten opwarmen. Een kans die de band uit het Brugse met twee handen greep. D:Zine en Clan of Xymox stonden twee jaar geleden nog samen op de Pekkersfeesten. Een hapering in dit mooie verhaal was dat de nieuwe drummer van D:Zine al andere verplichtingen had waar hij niet onderuit kon. Zo kregen we in de Schakelbox D:Zine met zanger Kurt op elektronische drums. Hij heeft een verleden als drummer, maar dit concert speelde hij zonder gerepeteerd te hebben op drums. Dat er een paar kleine foutjes in de set zaten, dat willen we dan ook meteen met de mantel der liefde bedekken.
D:Zine brengt deze zomer de EP ‘Illuminate My Darkness’ en als de tracks die we in Waregem te horen kregen daar op staan, dan wordt dat een prima EP. De titeltrack was overigens de opener van de set in Waregem. D:Zine heeft catchy nummers met een sterke 80’s en 90’s sound en sterke new wave-invloeden. Op de eerste rijen werd al wat gedanst en al helemaal op “Action Poetry”. De band speelt in dit nummer met het openingszinnetje van TC Matic’s “Putain Putain”, en dat werd uit alle kelen meegbruld. Met zijn stuwende bas en hoekige drumbeats zat D:Zine hier niet ver van EBM. Van de set onthouden we voorts vooral “Mother And Father”, “Crash” (over onze gsm-verslaving) en “In Black” (met hints van Pink Floyd).
Het ontbreken van de drummer werd goed opgevangen, maar toch is dit een beetje een gemiste kans. Op volle sterkte kan deze band nog vlotter overtuigen. Dat zagen we al eerder. D:Zine speelde begin dit jaar een leuke support voor La Lune Noire in Nederland, na mooie voorprogramma’s voor onder meer Der Klinke en Vive la Fête. Als ook de EP een beetje aanslaat, denk ik dat voor deze band de trein vertrokken is.
De Nederlandse darkwaveband Clan of Xymox heeft wereldwijd indruk gemaakt door de duistere en intieme aspecten van het genre te verkennen. Clan of Xymox heeft sinds 1983 voortdurend nieuwe geluiden in hun muziek geïntegreerd, maar is altijd trouw gebleven aan het kenmerkende gothrockgeluid van de jaren ‘80. Voor John Peel is de Clan één van de pioniers van de darkwave en wie zijn wij om John Peel tegen te spreken.
Met een oeuvre van meer dan 18 studio-albums heeft Clan of Xymox zeker zijn stempel gedrukt op het genre. Maar hun invloed reikt verder dan de grenzen van Nederland. Hun album ’Twist of Shadows’ uit 1989 verkocht alleen al in de Verenigde Staten meer dan 300.000 exemplaren.
Tijdens de pandemie heeft zanger en gitarist Ronny Moorings de tijd benut om veel nieuw materiaal te schrijven. Op het album ‘Exodus’ blijft de band trouw aan de donkere en intieme sfeer waar ze om bekend staan. Op meesterlijke wijze verkent de band nog steeds het karakteristieke geluid van darkwave, waarmee ze internationaal succesvol blijven.
Clan of Xymox heeft een band met Waregem. Ze waren er al bij begin jaren ’80 toen de eerste gothrockbands naar de legendarische Steeple kwamen en ze keerden nog vaak terug. De vorige keer in Waregem stond Clan of Xymox als headliner voor de Dark X-mas show in de grote Expo-hal. Dat was in 2016, met ook Goethes Erben en In Strict Confidence. De fans kwamen ten tijde van The Steeple van veel verder dan Waregem en dat was in de Schakelbox niet anders met in de zaal fans uit gans België en Noord-Frankrijk.
Er wordt gefluisterd dat deze tournee misschien wel eens de laatste zou kunnen zijn voor Clan of Xymox. Zulke geruchten heb je natuurlijk altijd met bands die al 40 jaar of langer bestaan. Frontman Ronny lijkt er in zijn bindteksten een paar keer op te alluderen en het is niet altijd meteen duidelijk of hij grapjes maakt of niet.
Begin februari heeft bassist/gitarist Mario in Berlijn zijn pols gebroken bij een val op het podium. Sindsdien speelt hij live bas en gitaar via zijn laptop/synth. Het maakt dat Ronny op het podium nog meer als frontman uitgespeeld wordt, met ook nog Sean op keys, synths, drumcomputer en backing vocalen. Hij is met zijn lichteffecten ook een beetje de nar op het podium die ervoor zorgt dat het allemaal niet te zwaar op de hand wordt.
De set in Waregem was een grabbelton van live-klassiekers die op het scherm achteraan het podium elk hun eigen visual kregen en die telkens op herkenningsapplaus onthaald werden. We kregen sterke versies te horen van onder meer “X-Odus”, “Yasmine & Rose”, “Suffer” en “She”.
De reguliere set is al even een vast gegeven waar ook ter wereld Clan of Xymox speelt. De twee bisrondes zijn telkens ‘op maat’ van de stad of het land waar de band speelt. Waregem kreeg in de eerste toegift “Blood of Christ”, “You’re The One” en “Hail Mary”. Daarna volgde nog een magistrale versie van “This World” en na “In Love We Trust” gingen de zaallichten opnieuw aan.
Er zit nog geen sleet op de formule van Clan of Xymox en de band lijkt zich op het podium prima te amuseren. Ronny, Mario en Sean hoeven wat ons betreft nog lang niet met pensioen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
The Rising Moon - Dromen zijn geen bedrog
Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, tekende voor een bijzondere beleving.
Lees gerust .
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen.
We keken uit wat voor een verschil het maakte om twee optredens van hen mee te maken …
Het duo Fred Frith & Susana Santos Silva (****) toonden hun uitzonderlijk talent op gitaar en trompet. Op de twee instrumenten tasten ze de mogelijkheden en de grenzen af. Opvallend: de vingervlugheid en hun zin voor improvisatie; de gitaarriffs en het trompet geschal onderstreepten een mooie muzikale wereld. Wat een samenspel. Een apart, uniek concertje!
The Rising Moon (*****) was opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. De songkeuze was dezelfde als in de Casino. De twee songs uit 'The Rising Moon' werden uitgediept, en in een mooi emotioneel meditatief concept gestopt. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
Het combo tekende reeds voor een bedwelmende, hypnotiserende set, die de drukte van het bestaan even opzij plaatste; nu kregen we een uur lang het beeld van een droomlandschap en welzijnsgevoel. De ontwapende aanpak werkt in op ons gemoed. Niet te hard, maar ook niet te intimistisch. Het balanceert tussen stilte en oorverdovend klinken. Een gevoel van ‘zen’ borrelt op.
Dromen zijn geen bedrog als je wijze van het concert zag (liggend, zittend), de opstellin als de intens mooie wijze van de muzikale verteltrant. De jachtigheid van het leven smol. Hier hing een bijzondere magie in de lucht
Pics homepag @Geert Vandepoele (van de support act)
Organisatie: Jazzlab + Ha Concerts, Gent
La Muerte – De start van hun aangekondigde dood
La Muerte begon hun afscheidstoernee ‘Morituri Te Salutant!’ in de uitverkochte 4AD in Diksmuide, en het werd een avond om niet snel te vergeten. Dit was hun eerste optreden sinds de aankondiging (toepasselijk gemaakt op allerheiligen) dat ze na nog een kleine tien shows hun carrière zouden beëindigen. De zaal was gevuld met fans die de band voor de laatste keer in hun huidige formatie wilden zien.
Het voorprogramma werd verzorgd door TankZilla, die met hun ruige geluid het publiek goed opwarmden voor wat zou komen.
Toen La Muerte het podium betrad, was het duidelijk dat ze met hun kenmerkende energie meteen de zaal zouden veroveren. De set begon met *Evil Land* en *Couteau Dans L'Eau*, twee nummers die de toon zetten voor de rest van de avond. Het publiek ging meteen mee in de ruwe kracht van de band, terwijl nummers als *She Did It For Lust* en *Snake In My Hand* de zaal verder opjutten.
La Muerte bleef het tempo hooghouden met *Wack This Guy* en *LSD for the Holy Man*, waarbij de band hun iconische, duistere sound en intense energie tentoonstelden. Er waren ook momenten van introspectie, zoals in *I Lost My Hand* en *Lost*, maar zelfs in deze nummers was de band vastberaden en gepassioneerd. Het publiek voelde duidelijk de emotie achter de muziek, maar tegelijkertijd de kracht van een band die nog steeds alles gaf.
Het climaxpunt van de avond kwam met *Black God, White Devil* en *Shoot In Your Back*, waarbij de zaal volledig opging in de muziek. La Muerte had de controle over de sfeer, en het was duidelijk dat ze hun afscheidstoernee in stijl wilden beginnen. De band sloot de show af met een indrukwekkende versie van *Lucifer Sam*, waarmee ze de avond krachtig en memorabel afsloten.
Deze eerste show van hun afscheidstoernee bewees dat La Muerte nog steeds in topvorm is en dat ze klaar zijn om hun laatste tournee op een legendarische manier af te sluiten. De fans in 4AD gingen naar huis met de wetenschap dat ze getuige waren van een bijzonder moment in de geschiedenis van de band.
Neem gerust een kijkje naar de pics
La Muerte
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7319-la-muerte-08-03-2025?Itemid=0
TankZilla
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7320-tankzilla-08-03-2025?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide (+ La Muerte)
Loreen - Loreen moet het hebben van de Eurovisie songs
Loreen is de Zweedse zangeres die vooral bekend werd door twee overwinningen op het Eurovisie Songfestival, namelijk in 2012 met het nummer “Euphoria” én in 2023 met het nummer “Tattoo”. Johnny Logan deed het haar eens voor!
Loreen wekte dus hoge verwachtingen op voor haar optreden in de AB. Ze kwam hier in ons landje al eens langs in Antwerpen.
Het concert was een mix van pop en elektronica in een intens gevoelen van emotie, maar liet de enthousiasmemeter jammer genoeg nooit in het rood gaan. Haar stem was onmiskenbaar krachtig én haar podium présence nagenoeg indrukwekkend. Maar de show kwam niet 100% van de grond.
Niet getreurd, Loreen opende het optreden veelbelovend waarbij één van haar nieuwste singles “Gravity” in de buurt komt van de twee single-sterkhouders. Loreen, haar lange haren in de wind en met haar ‘lange nagels’ handschoenen, kenmerkend van haar laatste deelname in het Eurosongfestival, was vergezeld van drums en keys.
Muzikaal kregen we al snel een herhaling door éénzelfde beats. We kregen niet direct emotionele climaxen en verrassende wendingen in het materiaal. Maar het enthousiasme was groot toen “Another Brick in the Wall” weerklonk, een hoogtepunt trouwens in de show.
Het was natuurlijk wachten op die euforische hits, “Euphoria” en “Tattoo”, songs die de tand des tijds doorstaan en Eurovisie op hun plaats stellen. Live kregen die een alternatieve draai en een ingetogen, broeierige als een groovy, uitbundige, opwindende touch. Aardig overtuigend.
Wat volgde was een korte bis met het aanstekelijke “Is it Love” en natuurlijk haar recente succes vanop het Eurosongfestival in Liverpool 2023. Trouwens, “Tattoo” maakte de meeste indruk, als een echte tattoo. De intro was indrukwekkend en de verwachtingen werden volledig ingelost. Een leuke afsluiter, maar het mocht een concert zijn dat iets langer duurde …
Loreen is onmiskenbaar een getalenteerde artieste, maar dit optreden voldeed niet echt aan verwachtingen die fans van haar gewend kunnen zijn. De magie van het verleden was wat zoek … Ze had de nagels, maar krabde te weinig … Loreen kon niet definitief beklijven.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1: Casey Mc Quillen https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7306-casey-mcquillen-05-03-25
Opening act 2: Luna
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7307-luna-05-03-25
Loreen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7305-loreen-05-03-25
Organisatie: Live Nation
Mirage – A tribute to Fleetwood Mac - Blikt terug naar de hoogdagen van hun idolen Fleetwood Mac
Mirage - A tribute to Fleetwood Mac
Mirage – A tribute to Fleetwood Mac – blikt terug naar de hoogdagen van hun idolen Fleetwood Mac … Een meeslepende vertolking die hun idolen tracht te benaderen…
Hoe ging het allemaal ? Intro van de band, eerst korte drumsolo, drummer van dienst niemand minder dan ex Herman Brood-band drummer Guzz Genser, de nummers volgen elkaar op, zonder teveel poespas en grote uitleg. Een muzikaal nostalgische trip.
De band moet op dreef komen; na een handvol songs is de band strakker, met de prachtige zangeres Pam MaC Beth, een rasechte Amerikaanse.
Het is een eerbetoon aan Fleetwood Mac en hun tijdloze muziek. Ze nemen je terug mee naar de jaren ‘70 en ‘80. Heerlijk genietbaar , maar het toont ook hoe moeilijk het is om melodie, creativiteit, avontuur en complexiteit op één lijn te plaatsen als het combo het feilloos tracht te spelen … “Dreams”, “Go your own way”, “Rhiannon” … Zelfs de oprichter van Fleetwood Mac, Mick Fleetwood, zijn ze niet vergeten, het nummer, “Oh well” slaat aan bij het talrijke publiek, een wat bluesy-rock nummer!
Na een korte pauze terug een korte drumsolo van Guzz van dienst, om op dreef te komen … “Gipsy”, “Tusk”, “Little lies” en “Sara” volgen elkaar op.
Dan is het de beurt aan pianiste en zangeres Louise van de Sande-Bakhuyzen om haar in de spotlights te spelen, solo, piano en zang.
Het nummer van de avond komt eraan … met name “The Chain”, eentje die de Tijdloze durft te domineren, prachtig en krachtig!
Het concert loopt naar zijn einde, het bisnummer met een accordeon erbovenop, zorgt voor een geslaagd optreden van ‘Mirage’!
Kortom een gezellige avond terug in de tijd, niet meer , niet minder …
Organisatie: YouGoEvents ism Kursaal Oostende
Dreadzone – Het Britse Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit in hun heupwiegende, opwindende vibes
Vijf avonden lang was het genieten van de Tijdloze 90s die de organisatie De Casino met StuBru even in de spotlight plaatste. Een mooie afwisseling in stijl waarbij enkele godvergeten bands, artiesten toch nog niet zo godvergeten zijn . In de programmatie zat het Britse collectief Dreadzone, die de dancehall/dubregggae in de mid90s een bepalende push gaf. Met een nieuw album ‘9’ hadden ze er terug veel goesting in om het publiek in een heupwiegende, opwindende vibe en dansmove te brengen.
En jawel, een klein anderhalf uur wisten Earl 16, MC Spee en de band (met zes in totaal) onder Greg Dread, vroegere drummer van Big Audio Dynamite én spil van Dreadzone, het publiek in optimale stemming te brengen naar de after party met Dub-Up Hifi Soundsystem.
Dreadzone was tussenin ook nog een Soundsystem, die een amalgaan aan stijlen als electro, rock, folk, ska, gospel en soundscapes wist toe te voegen in hun kenmerkende dancehall/dubreggae. Platen als ‘360°’, ‘Second light’ en ‘Biological radio’ waren in de mid90s hun populairste platen en was ook hun succesvolste periode, waarbij we het combo in allerlei clubs en festivals konden zien. Toen boden ze alvast een vernieuwende insteek en in die drie decennia vonden ze elkaar met regelmaat terug, het leverde nu onlangs de nieuwe ‘9’ op, die een terugblik als een vooruitkijk biedt. Dit album ‘9’ en doorbraak ‘Second light’ stonden vanavond in the picture.
“Life, love & unity” bracht ons meteen in de juiste stemming en move . De beats en de basses klonken diep en bonkten in hun meeslepende, broeierige, zweverige, opzwepende dansbare sound. De zangpartijen, de raps en spoken words vulden elkaar aan en wisselden elkaar af; Earl16 zingt, MC Spee rapt, gezeten op z’n stoel, z’n spoken words en port de menigte aan. Een goed gevulde Casino wordt meegesleept, -gezogen, genoot, deint mee, heupwiegt, shaket het hoofd en maakt dansmoves.
“Rise up” is heerlijk genietbaar, dansbaar en zorgt voor een eenheidsgevoel. Toegegeven er is minder goed materiaal die het combo uitbracht, maar die zomerse, twinkelende, opwindende broeicocktail maakt het steeds goed; “Music away”, “Mean old world” en “Mountain” werden naar een hoger niveau getild.
Het nieuwe werk is veelbelovend; “Down the road” bouwde mooi op, werd mooi uitgediept en ging naar een climax. Kleurrijk waren die bleeps’n’sounds , die ons bij de leest hielden. Ook “Northern light” en “Conqueror” overtuigden. Het lijkt erop dat Dreadzone, dertig jaar later, opnieuw z’n muzikale draai heeft gevonden. Mooi.
Het publiek was goed opgewarmd om de final touch te ondergaan met het intense, groovende “American dread”, met die voicesampling, beats’n’bleeps die het publiek aanport tot allerhande handmoves. “Zion youth”, het op Max Romeo geleeste “Iron shirt” en natuurlijk de aanstekelijke “Little britain” en “Captain dread” waren hier de headliners van deze dancehallshow. Ze klonken sfeervol, zorgeloos, glimlachend, dansbaar.
Dreadzone is back en was naast de andere artists en bands (o.m. Heather Nova, Stereo MC’s en onze Noordkaap) een boeiende, muzikale trekpleister. Met hen werd de kaart van de worldreggae getrokken en onderstreepte het brede kader van die tijdloze terugblik.
Dreadzone zet zich met dit nieuwe ‘9’ terug even voorop. Dreadzone blikt terug en kijkt vooruit. Mooi na dertig jaar!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Isbells - Stilletjes mijmeren in het donker
Al vijftien jaar is Isbells een niet te onderschatten band , eentje die we maar al te graag koesteren in de Belgische scene. Na het succes van hun titelloos debuut waren de vergelijkingen gemeend in de samenzang van Fleet Foxes, de weemoed van Bon Iver en de tokkelkunst van Nick Drake. Isbells werkte aan een eigen identiteit in het genre en qua mijmering in de sound zijn ze ware grootmeesters. Het recente ‘And the noise settle’ past hier perfect in. Deze keer was de productie echter niet in handen van duiveltje-do-it-all Gaëtan Vandewoude maar van de vrouwelijke compagnon Chantal Acda, die ook live sterk op het voorplan trad. In een goed gevuld CC konden we stilletjes mijmeren in het donker op Isbells …
Jo Huylebroeck (****), een goede vriend van Gaëtan, bracht pas vorig jaar zijn eerste single uit, “Zeveneken”; in september is zijn debuut verwachtende … en de man is 67. Hij bracht alleen met akoestische gitaar en vanop z’n stoel zes persoonlijke nummers. Jo Huylenbroeck haalt zijn inspiratie uit de dingen des leven en profileert zich als een klasse verteller en poëet. Hij balanceert een beetje tussen de intimiteit van het chanson van Guido Belcanto en de herkenbaarheid van de kleinkunst in z’n totaliteit. Doordacht en met best wel grappige bindteksten, weet hij ons te raken. Een daverend applaus op het eind was dan ook terecht van zijn sprankelende, mooie set. Benieuwd naar wat het debuut in september zal brengen …
Isbells (****) - Chantal Acda, Christophe Vandewoude, Gianni Marzo, Gerd Van Mulders en Gaëtan Vandewoude vormen isbells en zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Isbells bewandelt het muzikale pad van fragiliteit op subtiel doordachte wijze, stilletjes mijmerend in het donker. De registers worden soms zachtjes open getrokken; de ietwat krachtigere uithalen, vullen goed het weemoedige kantje van Isbells aan en maakt hen muzikaal zo bijzonder. Een zalvende gemoedsrust over rusteloze harten …
Het sombere licht en de donkerte is een toegevoegde waarde aan de sound. Gaëtan neemt het voortouw in de bindteksten. Chantal op haar beurt zorgt met haar vocals voor een extra insteek.
Gevleugelde of scherpe woorden spreekt men niet uit. Nee, Isbells schittert vooral in eenvoud in hun fragiel, fris, sprankelend geluid. Het zorgt voor een organische inkleding.
In de bis betraden Chantal en Gaëtan eerst samen het podium; iet wat hij voorheen normaal gesproken op zijn eentje deed, bekende hij, maar nu heeft hij de support van Chantal. Kippenvelmoment hier.
De voltallige band sloot mooi af, met de mooie lichtjes in de zaal, als sterretjes aan de hemel, helemaal akoestisch en zonder versterking of micro vooraan het podium. Het maakte het concert compleet. Dat stilletjes mijmeren in het donker werd geoptimaliseerd. Dit was gewoonweg een erg mooie avond zondermeer.
Pics homepag @David Zegers (Skytiger)
Organisatie: CC Ter Vesten, Beveren
Worlds Beyond - Alle verwachtingen ingevuld
Worlds Beyond + Anthe
De Gentse symfonische metalband Worlds Beyond had een ambitieus plan voor de release van hun nieuwe album ‘Rhapsody of Life’: drie avonden CC Gildhof in Tielt waarop ze dat album voorstellen, telkens met een symfonisch orkest. Na de première-avond van 28 februari kunnen we stellen dat ze in hun opzet geslaagd zijn.
Worlds Beyond bracht een bijzondere support act mee voor haar symfonische avonden: de Limburgse Anthe (Anthe Huybrecht). Zij heeft een onvoorwaardelijke liefde voor de akoestische piano en vertaalt dat op het podium in Tielt op haar eentje naar een mix van piano, synths, samples en loops. Haar manier van spelen en schrijven is beïnvloed door haar klassieke muziekopleiding, maar ze heeft een eigen sound met feeërieke melodieën en persoonlijke teksten waar invloeden als Agnes Obel, Kate Bush, Heather Nova en zelfs Björk in te traceren zijn. In aanpak en resultaat zien we gelijkenissen met onder meer Usi Es. Op “Violence” horen we zelfs vaag een echo van Suzanne Vega. Het hoogtepunt van haar korte set is het nummer dat haar tante schreef over haar Siciliaanse roots.
Worlds Beyond trekt alle registers open voor de releaseconcerten van ‘Rhapsody of Life’. Voor tien nummers van dat nieuwe album en voor acht van debuutalbum ‘Symphony of Dawn’ werden arrangementen uitgeschreven door Hannes Vanlancker. De band en de grote groep muzikanten studeerden op vrij korte tijd, onder leiding van dirigent Dirk Boehme, alle 18 nummers in voor de drie releaseconcerten.
Over de aanpak valt wel wat te discussiëren. De meeste bands kiezen ervoor om op een releaseconcert de nummers te brengen op een manier die zo dicht mogelijk aanleunt tegen die van het album. Met voor elk nummer een nieuw arrangement stap je daar dan van af. Aan de andere kant is elke song een vorm van levende materie die ook op een clubshow of festival zal verschillen van het origineel van de studio-opname. Toch leefde er in Tielt maar zelden het gevoel dat dit om een albumrelease ging. Over het albumconcept en de individuele nummers werd weinig verteld en ook was het niet duidelijk welke nummers van het ‘oude’ of ‘nieuwe’ album van Worlds Beyond waren.
Het publiek in Tielt – grofweg 400 mensen per avond – was een mix van muziekfans met metal-shirts en mensen die doorgaans duidelijk weinig of niets met metal hebben, maar die wel nieuwsgierig waren naar de combinatie van rockband en orkest. Op het podium van CC Gildhof was er nauwelijks nog een vierkante centimeter vrij. De bandleden van Worlds Beyond waren in het wit (op zangeres Valerie na), als contrast met de orkestleden in het zwart. Valerie, gitarist Tijmen en violist Jakob stonden vooraan het podium opgesteld. Ewoud, Robbe en Wout stonden samen achteraan.
In de set van 18 nummers – met een pauze – werden de oude en nieuwe nummers in een schijnbaar willekeurige volgorde gebracht. Pas na de pauze werd duidelijk dat het eerste luik de eerder ‘lichtere’ songs omvatte en het tweede luik de ‘zwaardere’ songs, met in de geluidsmix meer aandacht voor de gitaar van Tijmen. De orkest-arrangementen waren een aangename toevoeging: groter, rijker en dieper dan de albumversies. Op het album hoor je vooral viool en piano als symfonische elementen, terwijl in Tielt de extra inbreng van hout- en koperblazers opviel, en natuurlijk de oor-strelende harp-melodieën. Voor het publiek in de pluchen stoeltjes is er ook het ‘volume’ in geluid van het orkest dat aan de hele avond een extra dimensie geeft. De leukste momenten waren “Edge of Faith” (afsluiter van de eerste set/net voor de pauze) en “Rhapsody of Life”, de titeltrack die mij live meer kan overtuigen dan op het album. Een toegift was er niet.
Ook voor het publiek dat niet vertrouwd is met symfonische metal werd de avond een aangename ontdekking. Het zou mooi zijn dat er van deze uitvoeringen met orkest ook opnames gemaakt zijn die bijvoorbeeld als live-album of als bonus bij een volgende album kunnen uitgebracht worden.
Visueel gebeurde er niet zo gek veel op het podium. Daar was natuurlijk weinig ruimte voor, maar met wat creatief denken konden met licht en rook en misschien videoprojecties nog een extra laag worden toegevoegd, waar het nu vooral functioneel was. Valerie is behalve een uitstekende zangeres ook een goede entertainer, maar op haar eentje zijn de mogelijkheden beperkt. Op het podium was Worlds Beyond wel heel statisch en misschien net iets te veel bezig met de correctheid van het muzikale.
Het opzet van drie avonden met orkest is behoorlijk ambitieus. Doorgaans doet een metalband dat pas na hun vierde of vijfde album. Hoe kan Worlds Beyond dit nog overtreffen voor een volgend albumreleaseconcert?
Maar wij houden wel van bands die voor zichzelf de lat heel hoog durven leggen en daar dan ook nog vlot over gaan. Met de voor Vlaanderen al te typische bescheidenheid kom je helemaal nergens. Meer metalbands mogen zich spiegelen aan het lef en de durf van deze Worlds Beyond.
Organisatie: CC Gildhof, Tielt
An Pierlé Quartet - Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving
An Pierlé Quartet is een versmelting tussen het jonge jazzduo SCHNTZL, muzikant Koen Gisen en An Pierlé. Binnen dit muzikale project verkennen ze elkaars wereld. An Pierlé heeft als solo zangeres-artieste al heel wat ervaring. Wie herinnert er haar deelname nog op Humo's Rock Rally 1996, piano spelend op een kangoeroebal. Het is een veelzijdige artieste geworden. Momenteel is er al een pak jaar het project An Pierlé Quartet (*****) waarmee ze ons in het verleden met de plaat 'Wiga Waga' al volledig overtuigde.
Op de nieuwe ' Ultimate Surviver', uitgebracht op W.E.R.F. records, weet het combo steeds de grenzen te verleggen. Het mooie aan de plaat is hoe er een verhaal wordt verteld, dat de luisteraar zelf verder kan in- of aanvullen.
We zagen hen hier ook live aan het werk in de gezellige Nova Express (Jazz Club), verbonden aan het Kunstencentrum Nona in Mechelen. Wat een muzikale prikkeling en totaalbeleving, muziek met de onderliggende boodschap van hoop.
Het weemoedige kantje, dat we ook ontdekten op plaat, keert wel degelijk terug in de breekbaarheid van An’s vocals. De oor- en oogstrelende instrumentatie raakt.
Live legt het kwartet vooral de klemtoon op een jazzy sound, die andere stijlen integreert.
In de muzikale vibe wordt terug gegrepen naar de fifties, zeker als An aan haar piano bezig is en haar vibrerende stem de hoogte ingaat. Wat een stembereik. De muzikale begeleiding, An’s bewegingen, haar danspasjes en het voortdurend heen en weer geloop van piano naar microfoon, maken het geheel nog sterker.
Hier staat een complete band te spelen; de speelse steekjes van het duo Hendrik Lasure (toetsen) - Casper Van de Velde (op drums) tekenen de zin voor avontuur en improvisatie, Verder ook saxofonist Koen Gisen vuurt hen aan en trekt de sound open. Grenzen vervagen en worden verlegd. Zoals blijkt uit songs als “The Lid” en “Waves”. Wat klinkt dit heerlijk, boeiend, spannend. En An kan gewoonweg compleet los gaan.
Het publiek wordt nauw betrokken bij het Quartet. Letterlijk zelfs, want bij het opzwepende “Unreal” nodigt ze mensen uit om voor het podium te dansen. Een feestelijke stemming. Mooi om te zien.
Op het eind laat An zich van haar meest tedere, kwetsbare kant zien, de sax doet de rest. Om dan, in de bis, alle registers open te trekken. Een integer, vol geluid, emotievol, meeslepend, gedreven.
An Pierlé Quartet laat in een kleine twee uur alle de verschillende aspecten horen. In deze gezellige jazzclub kregen we een muzikale prikkeling en totaalbeleving. Klasse!
Pics homepag @Patrick Van Vlerken
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
Blaudzun – Melancholie het centrale thema
In 2014 wist een artiest ons op Les Nuits Botanique compleet omver te blazen, door z’n sound in een zweem van melancholie en weemoed onder te dompelen en er een groove in te steken. Blaudzun (*****) is de naam, het alter-ego van Nederlandse singer-songwriter Johannes Sigmond. Hij is al sinds 2006 bezig en bracht enkele knappe platen uit. Hij is nu toe aan z’n negende, 'Latter Days'. In een zo goed als uitverkocht Ha Concerts in Gent konden we hem bewonderen. Op het laatste album horen we toegankelijkheid en avontuur met een bevreemdend, donker kantje.
Live is de sound veelzijdiger en wordt deze nog meer uitgepuurd, in een set die melancholie centraal plaatst en er een groove aan toevoegt. Puik werk opnieuw.
Na de intro “The Sun Shines Down On Me” van Daniel Johnston werd meteen de aandachtr gescherpt door sterk drumwerk. Blaudzun zien we in glinsterend donker pak, dito donkere grote bril, het podium opkomen. “Wicked Ball” is eentje die ontploft. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld. De nieuwste single “Kayo” zit al vroeg in de set, en klinkt energiek, gedreven. De emoties borrelen op, de sound is hypnotiserend, bedwelmend, weemoedig als broeierig, meespelend, gedragen door z’n kenmerkende vocals en extraverte uitstraling. Telkens houdt hij zijn publiek bij de leest.
Het klinkt spannend door de intieme en explosieve sound , waar de registers durven open getrokken te worden als op “Coma” (ook eentje van de nieuwe plaat).
We waren onder de indruk van het sublieme drumwerk en de beweeglijke gitarist, die naast Blaudzun was opgesteld en dus meermaals de show stal. “Elephants” werd door het dankbare publiek meegezongen. Ook de nieuwere nummers moesten niet onderdoen en gingen erin als zoetenkoek, o.m. het wondermooie, lekkere dansbare “Better Man”. Een rustiger moment volgde met het pakkend mooie “Spark Chaser”.
Uiteraard worden clichés aangehaald in 'ooo en aaa's' meezingen en het bovenhalen van de gsm lichtjes. Ze zorgen voor magische momenten. Het mazakt de show als het geheel bijzonder. Het toont hoe dicht een artiest als Blaudzun na al die jaren nog steeds bij zijn fans staat. En die liefde is wederzijds. Het publiek gaat gretig in op wat hij hen aanbiedt en geniet met volle teugen.
Het intieme “Wolf's Behind the Glass” speelt Blaudzun akoestisch middenin het publiek. Puur, oprecht, broos en breekbaar. Een song als “Dontfuckitup” onderstreept de frustraties van deze tijd, de middenvinger omhoog naar wat mis gaat in onze maatschappij. Die boodschap kregen we wel te verstaan.
Song na song bleef Blaudzun zijn publiek entertainen. Veelzijdigheid troef van intimiteit tot dynamiek. Hij danste letterlijk doorheen de zaal op “Wasteland.
Apotheose in de bis met het prachtige “Hey Now”, solo. Het zorgde voor een kippenvelmoment. Waarna de band inpikte op “'Dreamers”. Mooi overtuigend. Blaudzun sloot af , met wellicht z’n grootste hit “Promises of No man’s land”.
Dit was een uiterst geslaagde avond … Melancholie was het centrale thema, het was in balans een kleine twee uur puur muzikaal genieten van bittere ernst en humor. Klasse!
Setlist: Wicked Ball //Kayo //Bonfire //Coma //Elephants //Better Man //Wingbeat //Spark Chaser //Pin //Wolf's Behind the Glass (acoustic in audience)Faint Of Heart //We Both Know //Heavy Flowers //Prophecy //Dontfuckitup //Summer Song //Wasteland //Real Hero //Too Many Hopes for July (ending with Solar snippet) Encore: Shades //Hey Now (solo) //Dreamers /Promises of No Man's Land
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Even voorstellen – Steven Wilson, ‘The Overview’
Meesterwerk in zicht: Steven Wilson presenteert zijn nieuwe album, ‘the overview’
Het is een album die voor opschudding zorgt in de muzikale wereld van de progressive muziek. Steven Wilson, songwriter, producer, cultmuzikant, leider van Porcupine Tree, is klaar met de release van zijn achtste album, ‘The Overview’, en het minst wat we er kunnen over zeggen is dat het een ambitieuze productie is geworden.
Het 42 minuten durend album is Wilsons meest gedurfde werk tot nu toe. En dat zegt veel, want zijn hele oeuvre is op zich wel vernieuwend.
Op dit album, geschreven, geproduced en gemixt in zijn thuisstudio tussen december 2023 en augustus 2024, verlegt Wilson opnieuw de grenzen van de progressive muziek, een genre dat steeds laat evolueren in zijn solocarrière en zijn werk met Porcupine Tree.
‘The Overview’ bestaat uit amper twee nummers: “Objects Outlive Us” en “The Overview” zelf, elk geïnspireerd op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde.
Wilson wordt hier begeleid door zijn vaste muzikanten: Craig Blundell (drums), Adam Holzman (keyboards) en Randy McStine (gitaar). Andy Partridge, van XTC, één van Stevens meest bewonderde artiesten, leverde een bijdrage aan de songtekst.
Het album verschijnt op 14 maart 2025 via Fiction Records/UhmYeahSure records.
Album teaser: ici. https://www.youtube.com/watch?v=P0yvbGx-etE&pp=ygUWd2lsc29uIG92ZXJ2aWV3IHRlYXNlcg%3D%3D
Steven Wilson treedt op woensdag 7 mei 2025 op in het Koninklijk Circus, Brussel . Het concert is uitverkocht! Org: Live Nation
John Cale - POPtical Illusion Tour - Cale schittert eigenzinnig in Le Splendid - De Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie
Ik heb het geluk gehad John Cale al verschillende keren aan het werk te mogen zien, en dus ook in verschillende gedaantes, van alternatief tot doorsnee rock, van oersaai tot ronduit fantastisch. Ik heb nog altijd kippenvel van zijn passages in 2006 in Le Grand Mix, in de Vooruit en in de Roma in 2023.
Het unieke optreden in Mesen in 2014, waar Cale geïnteresseerd de opdracht aanvaardde om een werk te maken rond de kerstbestanden in de eerste wereldoorlog en daarbij ook besloot Paris 1999 integraal en vooral alternatief te brengen, kunnen we historisch noemen. Dan heb je ook de eerdere vervelende zogenaamde Velvet-reünie in Liverpool met gastmuzikanten in 2018. Mijn liefste prijst zich nog altijd gelukkig dat ze niet meekon. Zo zie je maar, veel hoogtes en soms laagtes, bij één van mijn grootste helden en medeoprichter van de band die definitief het gezicht van de alternatieve rock veranderde, The Velvet Underground.
De lat ligt dus hoog voor onze eeuwig patent uitziende drieëntachtiger. Hoogbejaarden zijn normaliter berustend, gezapig en mild. Niks van dit bij de eeuwige flirter met kunst, experiment en drugs. Zijn experimenteerdrang blijft intact en zorgt voor een avond vol spanning en ‘verwacht het onverwachte’.
Neen hij bijt geen kippenhoofden af op het podium. Neen, hij springt niet met zijn oude gewrichten Iggy-gewijs op en rond het podium. Neen, hij test niet de decibelmeters met zijn schorre typische stem of met een wall of sound. Neen, hij creëert geen esoterisch ludiek vloeistofdia-sfeertje.
JC positioneert zich rustig achter zijn elektrische piano, commandeert sec de rest van de trouwens schitterende band, om een zeldzame keer recht te veren om zijn Fender aan te slaan. Hij laat gewoon de muziek voor zich spreken.
Geen enkel nummer klinkt zoals je zou verwachten. Alles is klaarblijkelijk herschreven. Soms onherkenbaar. JC performet met een branie en gemak waar velen een arm veil voor zouden hebben. Nico’s “Moonstuck” en “Frozen Warnings” worden herleid tot de kern, “Waiting” moet het doen en doet het met stampend pianowerk. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik achteraf de playlist heb moeten uitpluizen om te weten te komen wat hij bracht. Vergelijken met de studioversies wordt zo goed als onmogelijk.
Cale profileert zich niet als zijn collega tachtigers Jagger, McCartney of Dylan, staat niet stil, teert niet op het verleden en blijft enkel vooruit kijken waarbij eigenzinnigheid en experiment hoog in het vaandel wordt gedragen.
Ik had graag nog eens de krakende viool van “Venus In Furs “ gehoord zoals in Tourcoing in 2006. Maar ja, zijn we al niet te veel verwend?
POPtical Illusion Tour - Cale schittert in eigenzinnigheid, de Yin en Yang tussen noise, melodie, rock en dissonantie.
En krijgen we hetzelfde voorgeschoteld in het Koninklijk Circus in Brussel op 4 maart? Ongetwijfeld niet.
Setlist: Captain Hook/The Endless Pain of Fortune/Davies and Wales/Out Your Window/Rosegarden Funeral of Sores/Gravel Drive/Cable Hogue/Set Me Free/Frozen WarningsLong Way Out of Pain/Moonstruck/Do Not Go Gentle Into That Good Night/Chums of Dumpty/Barracuda/Poster Rescue//Waiting For The Man
Organisatie: Verone Productions
MEnTAL Fest 2025 – Wat een diversiteit in de samenstelling
MEnTAL Fest 2025
Trax
Roeselare
2025-02-22
Erik Vandamme
MEnTAL Fest is een nieuw festival ten voordele van het geestelijk welzijn en waarvan de opbrengst integraal naar het Tejohuis gaat. Plaats van afspraak was Trax in Roeselare. Zeven bands, in een breed kader, kregen hun kans. De eerste editie verliep vlekkeloos, en was ook totaal uitverkocht. Organisatorisch viel er geen speld tussen te krijgen, en ook de optredens waren elk op hun eigen wijze absolute top.
Het Belgische Decision mocht, met een bonte mix van heavy metal en thrash, het festival openen en haalt de mosterd bij o.a. Metallica en Pantera. We waren, helaas door omstandigheden, net te laat om deze band aan het werk te zien.
We maakten ons dan maar op voor een theatraal totaalspektakel, binnen een rituele aankleding, met InHuman (****1/2). Bindteksten: daar doet dit combo niet aan mee, nee, ze laten hun muziek voor zich spreken. Astrid, die in het verleden op keys speelde, neemt nu de rol over van frontdame-zangeres, en laat haar bijstaan door een zanger, die een demonische stem heeft dito uitstraling. Net die spanning en wisseling in de zangpartijen, vormt een grote meerwaarde en is ook een donkere draad doorheen het verhaal. InHuman verhaalt over pijn, verval en vertwijfeling. En ergens in de diepte doemt in hun weemoedige sound ook een boodschap van hoop in die donkere brij.
Een filmische totaalbeleving wordt het door vuurspuwende gitaren , verpulverend drumgeweld , de muzikanten en de zanger met maskers op en frontdame Astrid, die op het einde van de set vastgebonden met tape haar lot ondergaat. Om kippenvel van te krijgen …
De zaal stond voor InHuman goed gevuld, Sister May (****) kreeg wat minder publiek voor zich, maar ging er totaal voor. De band speelde een thuismatch, gezien ze in 2017 in Roeselare werden opgericht. Ze hadden het een beetje moeilijk om het publiek mee te krijgen in hun muzikaal verhaal, ondanks de verbluffende inspanning in de instrumentatie en in de vocals.
Sister May kan je muzikaal moeilijk onderbrengen, het maakt het voor de doorsnee metal liefhebber niet makkelijk. Wijzelf genoten van hun variaties en diversiteit, een bonte, veelkleurige verzameling aan stijlen. Het geheel klonk donker, lichtvoetig en energiek, vuurkrachtig, waarbij ze ruimte lieten om te experimenteren. We hielden van die avontuurlijk aanpak.
Secondhand Saints (*****) opgericht rond de coronapandemie, bracht als metalcore band een debuut, 'Shattered Floors', om ‘U tegen te zeggen’. Op de daaropvolgende releases 'Dying Breath', 'Echoes' en 'Afterlife' gingen ze volop door op dit elan. Vorig jaar nog stelden ze hun nieuwste plaat voor, 'Falling From Crage' in De Casino in Sint-Niklaas; een wervelende feestje werd met muzikaal een stevige hoek af.
Op MEnTAL Fest hadden ze het eerst wat moeilijk om het publiek direct murw te slaan. Maar de band bleef gewoon stevig doorrammen. De beweeglijke, spraakzame frontman deed de rest om het publiek voor zich te µwinnen. Een metalcore feestje werd het, met een eerste moshpit als gevolg. Secondhand Saints kwam op dreef en ze gooiden er nog wat strandballetjes in het publiek. Het publiek ging heen en weer, danste en maakte een soort wave. Mooi.
De grote publiekstrekker was hier vaanvond Dyscordia (*****) die in 2025 aan hun vijftiende verjaardag toe zijn. De ‘Dyscordia Army’ was hier goed vertegenwoordigd, de voorzitter vierde ook zijn verjaardag en werd op het podium in de bloemetjes gezet.
Muzikaal kregen we een overtuigend overzicht van het oeuvre van Dyscordia. Er waren beelden op het scherm te zien van alle releases.
De setlist was een soort ‘best of’ met enkele verrassende wendingen die sterk werden ontvangen. Het publiek ging ertegenaan, de band moest geen moeite doen om iedereen voor zich te winnen.
De band ging ervoor , speelde strak, gedreven, gebald. Ook qua entertainment overtuigend.. Dyscordia bleef het pedaal stevig ingedrukt houden. Een betere manier om hun vijftiende verjaardag met een knal te vieren, konden we ons niet indenken.
In een recent interview liet de band verstaan dat ze nog meer in petto hebben dit jaar. "Dyscordia is al meer dan tien jaar één van de betere acts die ons landje rijk is en kan zich moeiteloos meten met de allergrootste op aarde. Maar vooral blijven ze ook nog stevig op de troon zitten, zoveel is duidelijk", schreven we eind vorig jaar over hun optreden op Plutofest. Op MEnTAL Fest zagen we een band die speels ongedwongen te werk ging. Het sierde hen. Wat een ingesteldheid; dit moet een succesverhaal worden …
Plots stond er veel minder volk in de zaal, Nochtans brengt Iron Mask (***1/2) een update van de heavy metal van de jaren '80 en spreekt dus op die manier een ruim publiek aan, van metal tot hard rock liefhebbers. En bij zo’n referenties horen er lange gitaar of drum solo’s. Het kon ons sterk bekoren. Die aanstekelijke, vlijmscherpe gitaarriffs waren niks nieuws onder de zon, maar die ondoordringbare wall of sound, kenmerkend aan het genre, blijft heerlijk genieten. En ze hadden een zanger die het publiek entertainde en het leuk, ontspannend hield.
De enige niet Belgische band, Chaoseum (****) mocht afsluiten. Dit Zwitserse gezelschap werd in 2018 opgericht en zorgt voor een mix nu-metal en metalcore. We hoorden binnen de sound een link naar Korn, maar ze onderscheidden zich deels in een mystiek mysterieuzere, theatrale sound, wat dit optreden toch wel redelijk uniek maakte.
Voor een sterk uitgedund publiek - het was ondertussen al ver na middernacht- wist Chaoseum ons toch moeiteloos te overtuigen in een totaalbeleven.
En die totaal beleving was trouwens ook de rode draad doorheen deze geslaagde eerste editie van MEnTAL Fest. Wat een diversiteit in de samenstelling van deze bands, van aanstekelijke heavy metal tot metalcore.
(Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Different Mind vzw (MEnTAL Fest - Roeselare)
J. Bernardt – Volwaardig alternatief voor Balthazar
Jinte Deprez en zijn 3-koppige band sloten hun clubtournee als support van de nieuwe tweede plaat ‘Contigo’ af in de Gentse Vooruit. Dit optreden had blijkbaar aan een zijden draadje gehangen … Jinte was even uit de bocht gegaan bij zijn hobbybesteding karten. Het management had hem het optreden met gekneusde ribben afgeraden , maar de ex-Gentenaar zelf, lapte het aan zijn laars en stond op het podium … korset aan en onder de pijnstillers.
We kregen anderhalf uur klassenwerk van deze Balthazarman onder J. Bernardt. Zweverige, dansbare poprock met wereldlijke invloeden die moeilijk bepaald in een hokje is te duwen. Naast Jinte, zelf meestal met gitaar, was er een zeer bedrijvige jonge percussionist , een bassist die met zijn aanslagen ons er regelmatig aan herinnerde dat deze groep uit Balthazar was ontstaan, verder nog een sterke synthesizer die bij de meeste nummers zowel qua toetsenwerk als qua zang de groep naar een hoger niveau tilde.
Jinte en C° schitterde. Zo kalm hij is bij Balthazar, zo uitgelaten en energiek is hij bij zijn eigen project; o.m. op en af van de kleine verhoogjes van het podium springen, dansen als een slangenmens, het publiek veelvuldig aanporren, we hadden hem nog niet veel op die manier gezien.
En zijn stem leed zeker niet onder zijn gekneusde ribben. Hij kon de uiterst lage als hoge tonen vlot aan. In bepaalde nummers deed hij denken aan Prince, en bij andere was er de link naar Tamino. Schitterend in vocals dus .
Het was ook de afwisseling tussen de integere, ingetogen en de meer uitbundige, dansbare nummers die het optreden boeiend , spannend, aangenaam maakten.
Bij de ingetogen nummers, “Contigo”, “The other man”, “Taxi, “The last waltz” was het publiek dankbaar, muisstil; op de dansbare (meezing)nummers, “Don’t get me wrong”, “Wicked streets”, “Calm down”, was het publiek enthousiast en ging het zelfs uit de bol. Heerlijk die afwisseling.
Hier bewijst Jinte dat hij geen tandem moet vormen met Maarten Devoldere om tot de top van de Belgische scene te horen. Af en toe je eigen gang gaan levert hier mooie dingen op. Deprez en co krijgt meer dan ooit het licht op groen in z’n project!
Als support hadden we Michiel Balcaen , drummer bij Balthazar en Warhaus. Helaas een miscasting. De zang ging verloren in het ongeïnteresseerde pratende publiek en naarmate zijn set vorderde kreeg hij de handen nog nauwelijks op elkaar. Pijnlijk eerder voor dit duo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7303-j-bernardt-2025-02-26?Itemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Begin februari 2000 winnen Klaas Delrue, Geert Noppe en Maarten Van Mieghem het Interfacultair Songfestival aan de KU Leuven. Toen nog als Evguenie Sokolov, naar de gelijknamige, lichtjes hilarische instrumental van Gainsbourg. In 2025 is het dus exact 25 jaar geleden dat de band die we vandaag kennen als het instituut Yevgueni bestaat, en dat moet en zal natuurlijk uitbundig gevierd worden. Tussen alle feestelijkheden is er ook nieuw werk, de EP ‘Yevgueni 2025’.
De EP heeft drie nieuwe nummers en drie speciallekes. Voor de nieuwe nummers werd gezocht naar een producer die de band kon uitdagen en inspireren om weer een lichtjes andere en vooral de beste versie van zichzelf te zijn. De juiste man op de juiste plek was deze keer Willem Ardui, de helft van blackwave. Band en producer slagen erin om alle invloeden, tekstueel en muzikaal tot een hedendaags en tijdloos geheel samen te smelten. Van kleinkunst tot indie. Van ingetogen en weemoedig tot onweerstaanbaar poppy.
“Wat Niemand Kan” is vintage Yevgueni. Super herkenbaar in tekst en muziek. “We Doen Alsof” blijft net iets minder lang hangen in het geheugen, maar is nog steeds een prima track. “Wie Ze Is” doet sterk denken aan Wim De Craene. Meer kleinkunst dan popmuziek, maar bloedmooi.
Het is nauwelijks in woorden te vatten wat Luc De Vos en Gorki, op verschillende manieren, hebben betekend voor het ontwaken van de songschrijver in Klaas Delrue. En dus voor het ontstaan van de band Yevgueni. Daarom horen we de Yevgueni-versie van Gorki’s “Berejager” op deze EP.
Raymond’s “Bierfeesten” is de song die Yevgueni mee door corona loodste omdat ze het nummer voor Radio 2 mochten opnemen voor Raymond’s 70ste verjaardag. Raymond was misschien wel dé grootste gemeenschappelijke held van stichters Geert en Klaas ten tijde van de oprichting.
De live-versie van “Nieuwe Meisjes” verschilt sterk van de album-versie. En is voor de fans misschien wel de leukste van de drie speciallekes op deze EP
Een 25-jarig bestaan had ook grootser, imposanter gevierd kunnen worden dan met deze EP. Maar we onthouden dat dit slechts een radertje, een schakeltje is in een groter geheel van feestelijkheden. “Wat Niemand Kan” is een heel sterk nieuw nummer en de twee covers zijn fantastisch. Dan is een EP meer dan genoeg.
The Breath Of Life is één van de kroonjuwelen van de Belgische postpunk-scene. Na hun ‘Best Of’-album dat vorig jaar uitgebracht werd, komt deze Waalse band nu met een EP.
‘Echoes of Time’ overspande de 39 jaar van de carrière van The Breath Of Life. Dat ze dat op 39 jaar doen en niet op 40 toont dat deze band zich nog altijd niet wil plooien naar de gewoontes en ‘plichten’ van de maatschappij en commercie.
Toen die verzamelaar uitkwam, werd eveneens bekendgemaakt dat album nummer 11 er aan zat te komen. Maar toen kreeg zangeres Isabelle gezondheidsproblemen en ging de hele band on hold. Op het einde van 2024 kwam er gelukkig positief nieuws: Isabelle was opnieuw klaar voor het podium en voor de studio.
Misschien om de fans alvast gerust te stellen is er nu de EP ‘Slowly Crashing’. Met een auto is het moeilijk om ‘traag’ te crashen, maar mentaal crashen, daar kan wel wat tijd over gaan en het is over dergelijke demonen dat de titeltrack lijkt te gaan. Muzikaal is dit The Breath Of Life ten top: engelachtige vocalen, pulserende bas en het typische gitaargeluid van deze band. Een beetje dreamwave als contrast met “Down We Go”, de vorige single.
Als extraatjes krijgen we nog een interessante cover van labelgenoten Psy’Aviah (“The Part You Can’t See”) en twee remixen door de band Kezdown. Dat ze covers naar hun hand kunnen zetten, hoorden we al eerder bij The Breath Of Life. De remixen zijn leuk: die van “Slowly Crashing” is een beetje anders dan het origineel, maar misschien niet zo anders dat je de band of het nummer niet meer herkent. “Down We Go” had al een electro/dance-vibe in het origineel en dat stukje wordt hier uitvergroot tot een springerige ‘90’s club/Eurodance-versie.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/slowly-crashing-ep
Gojira heeft de voorbije jaren de Franse metal nog eens nadrukkelijk op de kaart gezet, maar het land van kaas en wijn heeft terzake wel meer troeven in huis. Zoals doommetalband Hangman’s Chair. Die bestaan al zowat 20 jaar en recent kon je hen aan het werk zien als support van Dool op hun Europese tournee. Ook voor de bezoekers van Desertfest en gelijkaardige festivals is Hangman’s Chair zeker geen onbekende.
‘Saddiction’ is een interessante albumtitel. Verslaafd zijn aan tristesse, dat biedt mogelijkheden voor een soort van conceptalbum, denk ik dan spontaan. Het treuren zit gelukkig niet in elke track, dat zou misschien wat teveel vergen van de fans. Maar het is wel een gemene deler voor het album als geheel.
‘Saddiction’ is een orgie van zware gitaren en trage ritmes, al zijn er uitzonderingen. Op bijvoorbeeld “The Worst Is Yet To Come” – ook al zo’n knappe titel – zetten de Fransen er wel stevig de pas in en die variatie is welkom.
Op dit album zit de band vaak dicht tegen de postmetal en zelfs tegen de postpunk aan. Op ‘Saddiction’ gaan de lyrics over depressie, innerlijke conflicten en angsten. Je eenzaam voelen in een drukke stad en pijn in al zijn vormen en laagjes worden in de teksten vermalen tot een zuiverend ritueel. “In Disguise” en “Healed?” hebben voor mij het sterkste die catharsis in zich: er gloort nog wat hoopgevend licht in de duisternis, al is dat dan het neon van een reclame. Dat idee van ‘als we maar in dialoog willen gaan, aan onszelf willen werken en onszelf niet laten afglijden naar donkere dieptes’, dat zit op ‘Saddiction’ in wel meer tracks, zowel inhoudelijk als muzikaal. Maar het blijft wel doom natuurlijk. Een vrolijk lentelied moet je niet verwachten van Hangman’s Chair.
Op “2 AM Thoughts” doet Dool mee, of toch minstens Raven van Dool. Het is wel één van de betere tracks van het album en deze collab vormt geen stijlbreuk met de rest van het album, dat is ook al mooi meegenomen. “Canvas” had – voor wie een beetje mee wil gaan in vergelijkingen - op ‘Disintegration’ van The Cure kunnen staan, of op ‘October Rust’ van Type O Negative. “44 YOD” heeft een mysterieuze songtitel en deze song weet mij bij elke nieuwe luisterbeurt te intrigeren.
Als geheel is ‘Saddiction’ ruim toegankelijk. Met dit materiaal kan je zowel naar een Dunk!fest als naar een Pinkpop of een ‘Gothik Treffen’ zonder uit de toon te vallen. Het verbaast dat Hangman’s Chair voor dit album voorlopig enkel een dan ook nog eens afgelaste tournee door Frankrijk heeft opgezet. Hopelijk staan ze alsnog op een paar leuke zomerfestivals of komt er in het najaar een tournee die dan Nederland aandoet.
https://www.youtube.com/watch?v=EcGWvImhKxY
Beach Moonsters is een Franse instrumentale surfrockband. Ze hebben een leuke, zelfverzonnen bio: na het overlijden van surfrocklegende Dick Dale werd diens lichaam aan de zee toevertrouwd. Drie zeemonsters hebben aan dat lichaam gepeuzeld en kregen zo een voorliefde voor reverb en tremolo. Bij elke volle maan komen de drie aan land om met hun muziek nieuwe slachtoffers te zoeken. Vanwege de verwijzing naar ‘moon’ zitten de dubbele ‘o’ in Moonsters. Deze Fransen hebben met ‘Black Lagoon’ een opvolger klaar voor ‘Walk Like A Moonster’ uit 2023.
Wat deze Fransen op het nieuwe album doen ligt opnieuw in het verlengde van wat we kennen van Fifty Foot Combo, Speedball Jr, The Irradiates, Terreur Twist, Hawaii Samurai, SurfMaster en Thee Andrews Surfers en – uiteraard - Dick Dale. Ze brengen hun surfrock heel degelijk. Prima beheersing van de instrumenten. Goeie songs. Maar misschien toch een beetje te weinig eigen gezicht en iets te klassiek en inwisselbaar in dit genre. Als je hierin nog een beetje wil opvallen, mag je je echt wel niet braaf houden aan alle regeltjes van het genre. De enige bokkesprong is – net als op het vorige album – een surfend walsje: “Waltz in Dr Frankenstein’s Ballroom”. En er is ook nog de integratie van wat retro-space (denk aan Les Robots) op “Surfers From Planet Z”. “Hi Zombierella”, “Dirty Witch” en “Bad Moonsterfucker” zijn heel goede tracks.
Beach Moonsters zijn een leuke ontdekking in het genre. Niet super-origineel, maar daar zit misschien ook niet iedereen op te wachten. Begin maart staan ze in de Kinky Star in Gent.
https://beachmoonsters.bandcamp.com/album/black-lagoon-night-surfin
We waren al zeer gecharmeerd door de singles “Digging” en vooral “Spiritchaser”. Sedert kort is hun album uit en is het spannend om te horen of ze deze opwaartse trend kunnen doortrekken over het gehele album.
Er wordt geopend met reeds gekend materiaal: de singles “Digging” en “Spiritchaser” waarvan we van die laatste al zeiden dat dit een heel sterke en goed opgebouwde track is.
“Into the Fog” begint met donkere en sfeerrijke synths. Het nummer wordt dansbaarder wanneer de beat start. De afwisseling in de zang tussen Fred en gastzangeres Simona Ferucci (o.a. Winter Severity Index) werkt ook goed. June Dune (Dead Crush) doet mee op “The Knife”. Een nummer dat wat aan The Cure doet denken qua sfeer vanwege de synthsounds en de bas. June zorgt halfweg met haar spoken words voor een ijkpunt op de track.
Wat opvalt in veel songs zijn de mooie soundscapes die onder de nummers gestoken worden en die daarmee de sfeer bepalen. Zoals op “Energene” dat uit een aantal verschillende lagen bestaat. “Kids Alone” doet o.a. wat aan Siouxsie and the Banshees denken vanwege de bas en de gitaar. Er zitten dus heel veel invloeden uit de jaren ‘80 in de muziek verweven maar de soundscapes erbij maken dat het toch ook een hedendaagse touch heeft mee gekregen.
Het album bevat elf tracks en de digipack cd bevat ook nog twee bonustracks. Met name het makkelijk in het gehoor liggende “Replicant” en het fijne instrumentale “Awakening”.
Het moet gezegd worden dat de nummers van dezelfde kwaliteit zijn zoals de singles die we al eerder hadden gehoord. Dat betekent dat ze allemaal mooi en slim opgebouwd. Het klinkt eigenlijk ook vrij melodisch.
Met ‘Paradoxial Sleep’ zet de band op muzikaal vlak opnieuw een stap vooruit.
Postpunk/ Cold Wave
Paradoxical Sleep
The Ultimate Dreamers
Het is nu bijna drie jaar dat Red Zebra op non actief staat. Enkele van de leden hebben niet stilgezeten. Met name Frits Standaert (gitarist bij red Zebra) en Sam Claeys (bassist bij Der Klinke, Red Zebra, Pesch, Mask…) begonnen song ideeën uit te werken. Frits deelde demo’s en teksten met Sam die de melodieën voor de zang erbij uitwerkte. Zo kwamen tot een twintigtal nummers. In het najaar verschijnt er dan ook een full album met een aantal van deze tracks op.
Als voorloper krijgen we “Crossfire of Lies” dat een mooi uitgewerkt en catchy klinkende stevig synthpop nummer is geworden. Sam heeft al meermaals bewezen dat hij een prima zangstem heeft en de muziek klinkt goed. Mooie productie en mix.
Live voorziet Sam de zang en de gitaar, Frits de electronica/toetsen en Joshua Ongenae de drums.
Synthpop/Postpunk
Crossfire of Lies -single-
Gare Noir
Crossfire of Lies
Solo artiest Night Ritualz (aka Vincent Guerrero IV) is afkomstig uit San Antonio (Texas). Net als Twin Tribes trouwens. Tja, ik noem hen omdat ze ook wat in hetzelfde genre muziek maken. Met dit verschil dat Twin Tribes wat traditioneler klinkt dan deze Night Ritualz. Sommige teksten zijn in het Engels en andere in het Spaans.
Opener “Make Me Feel” start met een drumcomputer en een aanwezige bas De gitaar klinkt typisch voor een darkwave band. Het is een heel goede opener. Het volgende nummer “Take Me To The Crib” wijkt wat meer af en de electro komt meer op de voorgrond. Een heel mooi opgebouwd nummer waarin veel gebeurt.
“Cross My Heart” zit heel dicht bij de sfeer van bands zoals The Neon Judgement. “Sonar” is dan weer sfeervolle darkwave/dreampop. Hij zingt hier op een iets andere manier waardoor zijn stem wat op die van Elbow lijkt. Ook “Try Means Fail” zit wat in hetzelfde straatje. “Turn N Burn” is eerder een soort club track. Hier kan het volk op de dansvloer al op en neer gaan. Op “Vida” komt de zang van ene Vick Vapors. De stem past perfect bij het vrij dansbare liedje. Ook afsluiter “I Never Get What I Wanted” is een samenwerking. Ditmaal met de eerder onbekende Philadonna.
“Sharing Skin” is een electro punk track. Hij begint vrij rustig om dan open te breken. Met zijn vier minuten is het meteen het langste nummer uit het album. De meeste songs zijn net geen drie minuten lang.
In totaal staan er twaalf tracks op ‘Night Ritualz’ maar o.a. door de afwisseling verveelt het geen minuut. Door die afwisseling is hij iets moeilijker in een hokje te plaatsen hoewel je wel kan zeggen dat het allemaal donkere muziek is met electro en wave elementen.
Wat zo goed aan dit album is, is dat het gekende sounds uit het genre mengt met hier en daar wat experimenteler klinkende elementen. Daardoor klinkt deze muziek enigszins vertrouwd maar toch ook fris. Bovendien zijn ze goed gemaakt en klinkt ook de productie fris. Een sterk debuut!
Voor de liefhebbers van: Twin Tribes, The Soft Moon, Drab Majesty…
Electro/postpunk/dark/wave
Night Ritualz
Bodem – We hebben op onze nieuwe plaat bewust gekozen om de klankenkleur uit te breiden, zonder onze eigenheid als band te verliezen
Bodem is een jonge band die puur muzikaal nog het meest aanleunt bij de pure jazz in combinatie met aanstekelijke pop. Het trio bestaat uit Anke Verslype (Aki, drums), Willem Malfliet (Woolvs, gitaar) en Adia Vanheerentals (saxofoon en composities). Met al heel wat ervaring binnen de scene.
Op het podium voelden we tijdens hun optreden in De Centrale Gent, in het kader van de European Jazz Conference, de diversiteit, de speelsheid en improvisatie. We kregen hier variaties en verrassende wendingen aangeboden, die het allemaal spannend houden.
Bodem bracht eerder een gesmaakt album uit ‘Kleine Mars’. In februari nu volgde ‘Lush and Alive’.
We hadden een fijne babbel met bezieler Adia Vanheerentals. Ook keken we naar de toekomst, en polsten naar de doelen en ambities.
Wie is Bodem, vertel wat meer over het mooie project?
Eigenlijk is het project Bodem ontstaan in het conservatorium in Antwerpen. Ook Anke en Willem zaten daar. Het jaar voor Bodem had ik een sabbat jaar genomen om muziek te schrijven. ik had een lijstje opgemaakt met mensen waarmee ik graag muziek zou willen spelen en zo kwam ik terecht bij Anke en Willem die eigenlijk op de top van dat lijstje staat. Daar is eigenlijk is de basis van Bodem ontstaan…
Ik zag jullie live op de European Jazz Conference, jammer natuurlijk van de matige belangstelling in De Centrale, maar ik zag een band die toegankelijkheid en avontuur opzocht.
Hoe waren de reacties. Heeft dit deuren kunnen openen ?
Die conference heeft nog geen deuren geopend, het is moeilijk om de impact daarvan in te schatten. Het is uiteraard altijd fijn in die line-up te mogen staan en ons op die manier te kunnen tonen. Echt resultaten zien we er niet van, maar dat is wel vaker bij zulke evenementen. Zeker direct daarna merk je daar niet zoveel van.
“Bodem balanceert tussen toegankelijkheid en een bevreemdende schoonheid”; schreef ik; klopt dit?
Ik denk dat die toegankelijkheid komt door de manier van schrijven, ik schrijf muziek aan de piano en zing erboven. Door zingende melodieën te maken kunnen die niet moeilijk of abstract klinken. Dus door een eerder singer-songwriter aanpak , klinkt het meer toegankelijker dan dat je dit puur instrumentaal zou doen. die eenvoud blijft ook hangen als we live spelen, alleen hebben we daar de vrijheid die elke jazz muzikant aanneemt. En dat is het verhaal anders interpreteren en ermee aan het improviseren gaan, wat dat bevreemdende dan weer onderschrijft.
Het viel me op dat het live intiemer klonk; het overstuurde karakter van de plaat was minder te horen. Hoe hoef ik het te interpreteren?
Dat is elk concert anders, soms gaan we overstuur en soms blijven we intiem en meestal doen we beiden
Jullie worden in het hokje van de ‘jazz’ geduwd. Maar wat jullie doen is buiten de comfortzone van de pure jazz, me dunkt. Wat denken jullie?
Ik vind het altijd grappig als andere mensen onze muziek omschrijven. Ik zou zelf niet weten hoe ik het moet omschrijven (haha) ik heb al veel termen gehoord, en die zijn allemaal waar. Het is onze bedoeling om ook op andere podia, buiten de jazz scene , te spelen. We hebben nu ook een boeker die dat gaat proberen te bewerkstelligen. Als je saxofoon, geen zang, drum en gitaar neemt dan is de connectie met jazz snel gemaakt. We worstelen daar wel een beetje mee, maar vinden het gewoon fijn dat we op een podium mogen staan met onze muziek.
Ondertussen brachten jullie het debuut ‘Kleine Mars’ uit, een plaat in avontuur en vertier. Hoe waren de reacties?
We hebben daar heel fijne reacties op gekregen, en dankzij dat debuut hebben we ook op heel wat mooie plekken kunne spelen. Voor mij was dit de perfecte manier om ons te tonen aan de wereld. Dat debuut heeft dus zeker wel deuren geopend. We hebben nu een jazzlab tournee met de nieuwe plaat die eraan komt. We hebben ondertussen al op fijne festivals kunnen spelen dankzij dat debuut. Dus ja, ik ben wel heel blij over de reacties die deze plaat ‘Kleine Mars’ teweeg heeft gebracht.
De nieuwe plaat ‘Lush and alive’ is een gevarieerd pareltje. De eerste twee songs zijn heel avontuurlijk, op “Fools” keren jullie iets meer terug naar de essentie van pure jazz. Die diversiteit betekent dat je nog wat zoekende b ent … of niet? Hoe interpreteer ik het best?
Ik heb niet het gevoel dat we nog zoekende zijn eigenlijk, integendeel. Op de tweede plaat hebben we net gevonden wat we echt willen doen. het komt er op neer dat we ons niet willen vastpinnen op een stijl, vandaar die overvloed aan diversiteit op deze plaat. Maar ik vind ook dat er zeker een verband is tussen mijn composities en er een zekere lijn inzit. Ik denk dus eerder dat we met deze plaat wel gevonden hebben wat we willen doen, laat het ons daarbij houden. zonder dat je ons binnen een stijl kunt definiëren.
“Experimenteren met ritme, toon, melodie en klank” heb ik nog gelezen over ‘Kleine Mars’. Is het bewust de bedoeling die lijn door te trekken op de tweede plaat?
Ja, ik denk dat we dit op de twee plaat zelfs nog meer uitpuren. We hebben bewust geprobeerd om ons klankenpallet uit te breiden. Door met overdubs te werken. Dat is dus zeker doelbewust, onze tweede plaat moest een tweede stap zijn. Zowel Anke als Willem zijn experts in klankkleuren beheersen. Ook daarom heb ik bewust ingezet om die klankkleur uit te breiden, zeker en vast. Zonder onze eigenheid als band te verliezen.
De overstuurde combinatie van uitbundig- en ingetogenheid en die donkerte blijven overeind op deze plaat. “Feisty” is een song die al deze elementen samenvoegt… Een bewuste keuze om dit pad te volgen; waarom?
Het basisidee van mijn nummers is vaak vrij rustig, maar tijdens het improviseren kan het wel eens wilder worden.. Dat is niet altijd doelbewust. Ik had mezelf uitgedaagd om bij het componeren niet in één sfeer te blijven, maar verschillende atmosferen op te zoeken in een compositie. En ‘Feisty’ is daar dus een voorbeeld van. Een beetje Schizofreen of zo, maar heel spannend om te switchen tussen de verschillende sferen.
Het lijkt me wel een groeiplaat , waar op elke luisterbeurt iets te ontdekken valt. Eentje die prikkelt dus. Een bewuste manier van werken?
Het is, doordat ik hem heb gemaakt, beetje moeilijk om dat zelf de definieerden. . Ik heb niet het gevoel dat deze plaat minder toegankelijk is, maar als deze plaat meer prikkelt, na meerdere luisterbeurten, zoveel te beter natuurlijk.
Jullie hebben al live gespeeld; ik veronderstel ook de nieuwe nummers? Hoe zijn de reacties op de nieuwe songs?
Voor ons zijn de nieuwe nummers het meest spannend, maar als we ergens hebben gespeeld krijgen we nog de meest positieve reacties op de ouder nummers. Ik denk dat de nieuwe songs nog wat moeten groeien bij het publiek. Maar echt veel reacties zijn er nog niet, wel van vrienden die de single hebben gehoord.. die single is zelfs al op de radio geweest. Maar ik denk dat de echte reacties pas zullen komen als de plaat echt uit is. In de jazzlab tournee gaan we vooral de nieuwe nummers spelen. Dan pas zal ik zien wat het effect van die nieuwe plaat echt is.
Wat zijn jullie verwachtingen van deze plaat en wat willen jullie ermee bereiken?
Nog meer fijne concerten, sowieso. En ook wel wat meer ‘plaat verkoop’. Want vorige keer deden we CD’s en kregen we kritiek, niemand koopt nog cd’s. we hebben de plaat nu op vinyl uitgebracht, en hopelijk verkoopt die wel. Mensen kopen gewoon minder muziek, en als we met deze plaat wat meer fysieke platen zouden kunnen verkopen zou heel fijn zijn. Dus vooral veel fijne concerten kunnen doen, en dat we daar wel degelijk onze platen wat meer kunnen verkocht krijgen is mijn verwachting..
Mensen kopen minder … Waarom dan zoveel kosten doen en niet alles gewoon op YouTube en Spotify gooien ? Waarom een fysiek exemplaar?
Aan streaming verdien je als muzikant veel te weinig, daarom is het nog steeds nodig om ook iets fysiek aan te bieden.
Langs de andere kant is Spotify en de sociale media een goede manier om contacten te leggen, o.m. naar het buitenland toe; heb je er al iets van ondervonden?
Voor Bodem nog niet direct. Persoonlijk wel. Het internet maakt de wereld wel groter, ik denk niet dat direct een voordeel is voor ons.. dat kan nog komen, misschien.
Wat die JazzLab tournee betreft, waar mogen we jullie aanschouwen?
We beginnen de JazzLab tour in Single in Antwerpen op 22 maart. Verder ook Cultureel centrum Het Perron in Ieper op 27 maart. Op 3 april in NONA , 4 april staan we in Flagey te Brussel en 25 april in HA Concerts. En op 4 mei spelen we in Kortrijk.
Meer info: https://www.nona.be/nl/agenda/bodem-jazzlab
Naast die JazzLab tour, zijn er nog andere plannen?
In de zomer alvast een concert in De Nor.. Wat we nu concreet van plan zijn, is dat we binnen twee weken op residentie in de Single van Antwerpen mogen aantreden. We gaan daar repeteren en werken samen met Joris Perdieusde die voor ons visuele beelden gaat maken om tijdens onze concerten te gebruiken. Waardoor we die concertervaring van Bodem nog wat meer kunnen uitpuren. Vooral dan voor die JazzLab tournee.
Ik ervaar dat het toch ook filmische muziek is; geen plannen om er iets mee te doen?
Die visuele effecten zijn dus een toevoeging aan onze muziek, maar. het is belangrijk dat onze muziek op de voorgrond blijft Filmmuziek doen, waarbij de film op de voorgrond komt, is zeker geen ambitie nee. Voor nu wil ik dat vooral de muziek in de schijnwerper staat.
Jullie speelden ondertussen op We Are Open, dat ook een breed publiek bereikt; hoe waren de reacties? Kunnen er andere wegen mee worden ingeslagen buiten de jazz clubs?
Of het deuren gaat openen is nu nog moeilijk te zeggen, maar iedereen die ik naderhand tegen kwam zei me dat ze het een heel fijn concert vonden; ook via /via fijne reacties gehad. Iedereen in de zaaltje was muisstil, een zeer fijn publiek in dat ‘Venster’. Het zaaltje stond vanaf begin tot einde van het concert stampvol, dus ook dat is een goed teken. Een fijne en zeer mooie ervaring daar, zeker en vast.
Jullie zijn absolute top, maar Belgische muzikanten krijgen vaak te weinig speelkansen. Ondervinden jullie dat ook of niet?
Tot nu toe is dat eigenlijk allemaal nog goed meegevallen vind ik. Omdat we al direct kansen kregen via ons label, en daarna dus die JazzLab tournee. Dus tot nu toe zijn we zeer goed ondersteund geweest. Voor de rest denk ik dat ik als Belgisch muzikant binnen de scene best verwend ben. Want als ik verneem van Nederlandse collega’s hebben die het veel moeilijker om aan de bak te komen in eigen land. Er zijn zelfs geen radio die jazz draaien. In Frankrijk , is ook moeilijk om te knokken. Enkel de grote muzikanten krijgen daar kansen. Ik merk dus dat ik wel degelijk kansen krijg , dat Belg zijn is geen struikelblok voor ons , nee…
Wat zijn de ambities verder? Het clubcircuit (buiten de jazzscene) kunnen bereiken? Sportpaleizen uitverkopen (waarom niet?)?, of toch maar een naam worden binnen het gekende jazzcircuit zelf?
Voorkeur? De gewone clubs dan toch. In het algemeen, dus niet enkel de jazz clubs. Zou heel leuk zijn. Sportpaleizen? Dat hoeft zeker niet voor mij. De gewone clubs, niet alleen in Vlaanderen maar over het hele land. Als Benelux kan, nog beter. Als Europa kan, nog beter. Hoeft niet grootschalig zijn, maar mag wel het nationale of eventuele internationale ‘gewone’ club circuit zijn.
Je hebt natuurlijk nog een hele carrière voor jullie … Heb je een soort doel voor ogen dat je als muzikant of band absoluut wil bereiken, of ben je daar niet mee bezig?
Dat is een beetje moeilijk om daar op te antwoorden (haha). Ik heb vaak realistische doelen die ik meestal dan ook behaal. Ik speel nu met BODEM met een trio waar ik heel blij mee ben, moest ik daarmee nog heel veel jaren kunnen doorgaan met platen uitbrengen en optreden overal, dan zou mijn doel al zijn bereikt. Voor groter ensembles muziek schrijven en maken, is ook een doel. Maar dat is financieel vaak moeilijker. Ik heb vorig jaar in Rataplan een residentie gedaan met een kwintet Waarlijk . Ook daar wil ik meer mee experimenteren. Hoe groter de band, hoe leuker het schrijfproces. Maar dat is iets voor de verre toekomst.
Dus als ik het goed begrijp, doe je nog andere projecten naast BODEM?
Ja waarlijk dus. En ik doe ook een solo project waar ik een plaat mee uitbreng in het najaar.. Ik ben ook aan het werken voor een theatervoorstelling ‘Jassen voor beginners’, er is dus wel een beetje van alles aan de hand. Maar Bodem Is wel mijn hoofdproject, zonder meer.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Lambrini Girls - ‘Riot Grrrl’ furie in het kwadraat
Aéronef (Club)
Wij hebben een zwak voor al die Australische punkrock bandjes die de laatste tijd komen overgevaren. Ze zijn gevrijwaard van de arrogantie van veel van hun Britse collega’s, een cool imago kan hen volledig gestolen worden en ze brengen hun pretentieloze straight-forward punk steeds met een hoge dosis fun. Denk aan bandjes als The Chats, Stiff Richards, CIVIC, C.OF.F.I.N., Drunk Mums, Amyl & The Sniffers, Radium Dolls en nog een hoop andere.
Mogen het rijtje vervoegen: Delivery, ook weer een groepje die het warm water niet heeft uitgevonden, maar wel frisse en gedreven indie-punkrock brengt. De band stelde hier hun kersverse album ‘Force Majeure’ voor en dat is een verdomd pittig plaatje dat op het podium nog wat werd aangescherpt. Met twee dames in de rangen werden de vocals gretig onder elkaar verdeeld, de gitaren klonken fris en krachtig en de songs waren voorzien van een stel puntige hooks. Delivery zorgde voor 40 minuutjes non-nonsens punkrock, een meer dan aangename opwarmer.
Het Britse duo Shelf Lives speelt naar eigen zeggen electro-punk. In hun geval wil dit gewoon zeggen dat de drums, de bassen en de beats uit een klankkast komen, dat daar een lading vervormde gitaarrifs worden over gepleurd en dat een springerige zangeres nogal kwaad te keer gaat. Een formule die al eerder -en beter- werd toegepast door menige andere bandjes.
Het moet gezegd, hier zaten nogal wat energieke en dynamische momenten in, maar omdat er steeds uit dezelfde trukendoos werd geplukt werd het toch algauw wat eentonig. Shelf Lives moest het duidelijk hebben van de drive, de energie en de ophitsende sound. Niet van onvergetelijke songs, want die waren er niet. Er zijn dezer dagen wel meerdere acts die iets in een dance-punk richting proberen, zoals Chalk, Talkshow of Model/Actriz, maar die spelen toch allemaal in een hogere categorie en hebben veel meer inspiratie in hun koker zitten.
Qua ophitsing, furie en punk-razernij schakelden de wilde dames van Lambrini Girls nog een dozijn versnellingen hoger. Vooral de stormachtige frontvrouw Phoebe Lunny wist met haar onstuimigheid geen blijf en spoorde al vanaf minuut één tijdens “Big Dick Energy” het publiek aan tot een heuse sitdown gevolgd door een wilde moshpit die zowat het hele optreden werd aangehouden. Meerdere keren gooide ze zichzelf met lijf en leden in het kolkende publiek, ze speelde een song in de nek van een toeschouwer en ramde op haar gitaar alsof ze brandhout aan het kappen was.
Omdat Lunny in al haar furie al wel eens haar gitaar aan de klant gooide was het aan bassiste Lilly Macieira om de gaten op te vullen. Geen nood, ze deed het met verve en hield constant de songs onder stoom met haar daverende baslijnen. Ondertussen maakten de dames hun extra missie duidelijk, de ‘fucks’ en anti-Trump slogans vlogen in het rond, politici en politie moesten eraan geloven en de queer gemeenschap werd op handen gedragen.
De boodschap kwam over en dat was gelukkig niet ten koste van de vaart, want die bleef constant in de set zitten. Dit was in de eerste plaats een waar punkfeestje, met veel lawaai, ongetemde passie en ongeremde geestkracht.
Korte kopstoten van songs als “Help Me I’m Gay”, “Gods Country”, “Bad Apple”, “Filthy Rich Nep Baby” beukten alles aan flarden. Zowat de volledige nieuwe plaat ‘Who Let The Dogs Out’, een punk-kopstoot van jewelste, werd er met de meest uitbundige daadkracht doorgesjast.
Wild, chaotisch, furieus en kokend heet, dit was heuse Riott Grrrl-furie zoals pioniers Bikini Kill het in de nineties met een steekvlam in gang hebben gestoken.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
Lambrini Girls
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7300-lambrini-girls-25-02-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Tien Ton Vuist - Een ontlading waar de vonken van af vliegen
Tien Ton Vuist had even een pauze genomen in het spelen van concerten. Hun nieuwe album ‘Break A Sweat’ slorpte blijkbaar alle tijd en energie op. Het releaseconcert van dat album in hun hometown Oudenaarde had daardoor iets van een ontlading die al te lang op zich heeft laten wachten.
Een album uitbrengen is op zich al wat gedateerd in deze snel evoluerende tijden. Je moet als jonge rockband meer bezig zijn met je streamingstatistieken en met je filmpjes op TikTok. Tien Ton Vuist is dan misschien ook niet meer zo piepjong. Ze maken nog wel een volledig album, maar dan wel enkel digitaal, op Spotify.
Ooit begon Tien Ton Vuist als duo met enkel zang, gitaar en drum en nu zijn ze ontpopt tot een mooi vierspan met bas, drum, twee gitaristen, zang, backings en zelfs een stukje synths. We hielden nochtans wel van het vroegere duo-opzet. De vergelijking met White STripes en Equal Idiots lagen dan maar voor het oprapen en dat was misschien wel zo makkelijk. Nu we Tien Ton Vuist op volle sterkte beleefd hebben, moeten we dat oordeel bijschaven. Meer kan ook mooier zijn. Er is niet alleen meer volume, ook meer power en energie, meer overtuigingskracht, meer grinta.
Stijn is al even een goede aanwinst op drums. Pepijn is als nieuwkomer nog niet zo heel podiumvast en hij blijft liefst nog wat uit de schijnwerpers, maar we zien het wel goed komen. Het publiek zingt halverwege het optreden luid ‘Pepijn is van ons’. Als stonden ze in de tribunes van KSV Oudenaarde en was Pepijn de nieuwe rechtsvoor die net gescoord heeft.
Met de nieuwe bezetting is de rolverdeling bovendien iets duidelijker geworden. Van de oprichters is Tijl voortaan nog meer de master of ceremonies die alles in goede banen leidt en Nikki is eerder de aangever. Een voorprogramma was er niet, net als bij de voorstelling van de EP ‘Bidole’ zoveel jaren eerder in dezelfde zaal.
Al bij het eerste nummer van de set verzamelt zich voor het podium een meute jongelui die aan een wilde pogo beginnen. Bij het tweede nummer gaan ook al de T-shirts uit en worden de zowat twintig lijven en veertig armen één wriemelend kluwen. Moshen, een circle pit, crowdsurfende en stagedivende dames, … het kon niet op. Tien Ton Vuist laafde zich gretig aan alle energie die uit het publiek stroomde.
Alle nummers van ‘Break A Sweat’ kwamen aan bod op dit releaseconcert (enkel “My Mind” haalde de setlist niet). Wij hielden in de live-uitvoering in Oudenaarde het meeste van “Antisocial”, “Bad Reputation” en “World Did You Miss Me”. Aanvullen deed Tien Ton Vuist met ouder werk als “Asking U Y”, “Best Plan Ever” en “My Dog Is Waiting”.
Naarmate het concert zijn climax bereikt, schudt Tien Ton Vuist steeds meer het Kings of Leon/Black Keys-jasje af en komen de smerige demonen van Nirvana oprukken.
Na setafsluiter “Neon Lights” gaan de zaallichten alweer aan.
Geen toegift? Het vat met energie is leeg, zowel bij de band als in de zaal.
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Nederlands 
Français 
