James Leg - Het heilige vuur brandt nog...
Twaalf jaar geleden gooiden Black Diamond Heavies na twee sublieme studioalbums en zeven jaar intens touren de handdoek definitief in de ring. Hoewel ze het toen zelf over een korte onderbreking hadden, bleek de breuk niet meer te lijmen. Drummer Van Campbell modderde eerst nog wat aan in The Cairo Gang van Bonny ‘Prince’ Billy en King Mud om daarna volledig weg te deemsteren.
James Leg koos na een ommetje bij Cut In The Hill Gang voor een solocarrière. En hoewel zijn drie soloplaten bijlange niet kunnen tippen aan ‘Every damn time’ of ‘A touch of someone else’s class’ van Black Diamond Heavies, bleven zijn optredens, op een enkele uitzondering na, telkens knetterende feestjes.
Na een afwezigheid van meer dan twee jaar was James Leg terug in Europa voor een korte tour, tijd dus om eens te checken of het heilige vuur nog brandde. Plaats van de afspraak: de Thiemeloods, een omgebouwde oude werkplaats in het oude stadsgedeelte van Nijmegen. De enige wijk in de stad die in 1944 gespaard bleef van de Amerikaanse bombardementen, wisten enkele lokale bezoekers ons te vertellen. Daar was hij dan, James Leg, nog wat magerder dan voorheen zo leek het. De voorbij twee jaar zullen geen vetpot geweest zijn. Dolgelukkig omdat hij terug was maar helaas was hij net nu zijn stem kwijt. Maar dat viel uiteindelijk best mee, het zingen ging hem goddank beter af dan het praten.
Verder was het nog even uitkijken wie hem zou begeleiden op drums. Daar een vaste band niet haalbaar is, werkt hij met interim drummers (twee in de VS en één in Europa). Hier bleek het opnieuw de Fransman Marlon Saquet te zijn en het was zowaar hun honderdste keer samen! De jongeman deed zijn uiterste best om James Leg bij te benen wat resulteerde in knallend drumwerk waar de vonken en versplinterde sticks vanaf spatten. Dat terwijl onze man uit Chattanooga, Tennessee als vanouds beukte op zijn gehavende Fender Rhodes en zijn gegrom ondanks de stemproblemen behoorlijk onheilspellend klonk.
Zijn weergaloze mix van rock-'n-roll, soul en gospel werd met zoveel begeestering de zaal in gekatapulteerd zodat voor de meeste aanwezigen de heupen stilhouden, zelfs op een zondagnamiddag, geen optie meer was. Wat was het weer genieten van het stompende "Can't stop thinking about it" van The Dirtbombs maar het hoogtepunt vond ik dit keer "All to hell" waarin wat gas teruggenomen werd en hij zijn vingers met een speelse souplesse over de toetsen liet dansen. Toevallig het enige Black Diamond Heavies nummer dat trouwens de titeltrack is van een gloednieuwe BDH verzamelelpee. En dan plotseling uit het niets, kondigde hij met een sardonische grijns op zijn smoel een song aan speciaal voor mij waarna hij "A forest" van The Cure inzette. Hoewel hij absoluut een neus heeft voor goeie covers vond ik deze destijds totaal overbodig. Ik zal het hem vroeger wel eens gezegd hebben (of leest hij mijn recensies?) maar dat hij dit nog wist... Zijn versie overtreft trouwens ruimschoots het origineel.
We mochten ook één nieuw nummer noteren: de single "All but gone" dat hij samen met Marlon Saquet in de Elzas opnam en eigenlijk de voorbode van een nieuwe elpee moest zijn. Covid besliste daar echter anders over.
Tot slot nam hij in schoonheid afscheid met twee, wel raak, gekozen covers: het obscure "Drinking too much" van het Australische The Kill Devil Hills en Link Wray's "Fire & brimstone".
Deze James Leg is nog lang niet afgeschreven!
BRDCST 2022 - dag 2 - De kunst van het experimenteren uit de doeken doen …
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-09
Erik Vandamme
BRDCST is een ontdekkingsfestival bij uitstek en BRDCST is terug in de AB met een aanbod van bands van allerhande en uiteenlopende muziekstijlen. Het is een kennismaken met artiesten en bands.
De tweede festivaldag stond in het teken van ' de kunst van het experimenteren uit de doeken doen …’ in een intens, ingetogen kader in de Salon, in het Theater en in de Club. De avond werd besloten met een oerknal van formaat …
De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita ofwel FUJI|||||||||||TA (****) zet het alvast in de verf. De man maakt gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. Je kon een speld horen vallen in de theaterzaal. FUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, met een Oosters tintje; hij verbindt verschillende culturen en er worden extra klanken toegevoegd aan het doorsnee orgel; een grensverleggende performance weliswaar krijgen we van een man die dit oeroude instrument eens terecht in de kijker zet, met respect voor de sound, … én hij durft er iets aan toe te voegen. Knap!
De Amerikaanse, in Brussel wonende componist en filmmaker Christina Vantzou (*****) gooit haar talent als muzikante en visueel artieste in de strijd. Ze laat zich uiteraard goed omringen, met multi-instrumentalisten, topmuzikanten en een zangeres die door haar indringende operastem puur emotie uitstraalt. De sax, contrabas en blazers worden gecombineerd met fijne, zachtmoedige elektronische soundscapes. Christina Vantzou en C° doen je wegdromen langs een bevreemdend mooie weg, die een rustgevende invloed heeft op je gemoed. Ondanks de eerder intieme setting, met ambient elementen, klinkt de instrumentatie als de vocals krachtig genoeg.
Elisabeth Klinck (****), medeoprichter van het NEMØ-ensemble, bouwt aan een spannend, eigen repertoire en brengt werk van jonge en eigentijdse componisten tot leven, lezen we in de biografie. De violiste experimenteert niet alleen met het instrument zelf, maar voegt er elektronische geluiden en klanken aan toe waarbij wordt gebalanceerd tussen een intieme, zwoele en weerbarstige krachtdadige sound. Muzikale weerhaakjes en verrassende wendingen horen we. Een zeer mooie performance van een talentvolle componiste die grenzen verlegt.
De psychedelische synth-drone band Bitchin Bajas (****) eert op bijzondere wijze hun held en legendarische afrofuturistische jazzgod Sun Ra. En dat met niet minder dan 19 vintage keyboards, drumcomputers en vocoders, lezen we in de biografie. Die psychedelische elementen winnen aan improvisatie en worden tot kunst verheven. Net zoals Sun Ra tast Bitchin Bajas grenzen af. Een indrukwekkend mooie performance kregen we.
Net zoals Elisabeth Klinck in de Salon met Viool, vervaagt Judith Hamann (*****) de grenzen. De Australische celliste vervormt de klanken van haar cello. Ze experimenteert en improviseert tot een oorverdovende stilte. Je wordt tot tranen toe bedwongen, en de oren beginnen te piepen; en door het hypnotiserend effect at last , gaat het over in een volledig ‘'zen' gevoel. Wat een intensiteit.
Circuit Des Yeux-frontvrouw Haley Fohr moest vanwege stemproblemen verstek geven. Arsenal (*****) die met een verbluffende percussie set, de eerste festival dag op gang trok, mocht de tweede festivalavond met een oerknal afsluiten. Het contrast kon nu niet groter zijn, gezien het trio op drums en percussie krachtig en energiek tewerk gaat Arsenal dreef het tempo steeds op, improviseerde en maakte er, mede door de vocals, de luidruchtige tamtam en de drums er een Afrikaans voodoo-beleven van. De staande ovatie op het eind toonde aan dat iedereen diep onder de indruk was van deze grensverleggende en oorverdovende performance. Wat een afsluiter.
Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel
Rhye - Maestro in sensualiteit
Het was al even geleden dat de sensueelste R&B van Rhye nog eens kon weerklinken in een Belgische zaal. Na doorbreekplaat ‘Woman’ werkte Mike Milosh niet langer meer met producer Robin Hannibal. Toch heeft Milosh de afgelopen drie jaar niet stilgezeten en bracht ‘Blood, Spirit’ en ‘Home’ uit. Genoeg nieuw materiaal dus om romantische zieltjes live te beroeren en te winnen.
Een bijna volgeladen Koninklijk Circus wachtte vol ongeduld de komst van Rhye af, al had dat ook te maken met de mysterieuze muziek en het duistere podium. In alle stilte en wat ongemakkelijk kwamen de zeven artiesten van Rhye tevoorschijn. De spanning vervloog wanneer Milosh met zijn herkenbare androgyne falsetstem, vergelijkbaar met Sade, de eerste noten zong. Toch begon opener “Verse” zeer rustig en afwachtend. Gedurende “Please” maakte Rhye met een funky opbouw en een opzwepend eind een eerste sterke indruk. De kop was eraf en Milosh bedankte het publiek voor de eerste (en zeker niet de laatste) keer.
Hoewel de frontman grotendeels zelf de muziek maakt, liet hij live toch voldoende ruimte om elke muzikant zijn moment de gloire te beleven. Nadat de cellist met een duistere passage soleerde in “Major Minor Love”, mocht de drummer voor een eerste keer alles uit de kast halen in een indrukwekkende outro. “Count to Five” was dan opmerkelijk door de keyboardsolo en de strakke funky baslijn. Live was het alvast een totaal andere beleving dan wat we op de platen gewoon zijn. “Phoenix” was daar nog zo’n voorbeeld van waar zowel publiek als band wild van werden. Een autotune passage van de toetsenist in “Last Dance” had iets mee van Daft Punk maar die keuze bleek toch goed te pakken bij de toeschouwers.
Ondanks de muzikale uitbundigheid, was de typerende subtiele sensualiteit die Rhye niet verloren gegaan. Koppeltjes knuffelden nog intenser tijdens “Helpless” en “Last Dance”. Vervolgens imponeerde Milosh in hoogtepunt “Open” door zonder micro in een muisstille zaal de gekende zeemzoete lyrics fluisterend te zingen. Samenzang, vingergeknip en ongetwijfeld hoge endorphine-gehaltes bij het publiek waren het dankbare resultaat. “Hunger” ging nog voor een laatste keer de funky toer op.
Een bisronde zou de etherische beleving volledig teniet hebben gedaan en daarom koos Rhye om af te sluiten met “Song For You”. In dit rustig en beklijvend slot kreeg Milosh als een meesterlijke maestro de hele zaal aan het zingen.
Setlist Verse - Please - Major Minor Love - The Fall - Last Dance - Helpless - Waste - Count to Five - Phoenix - Shed Some Blood - Open - Hunger - Song For You
Organisatie: Live Nation
White Lies - Op hun beste niveau!
Als support van hun nieuwe, zesde plaat ‘As I try not to fall apart’ doen White Lies een uitgebreide Europese tournee die startte in Parijs en op Belgische bodem landde in de Vooruit. Ze hadden helaas dezelfde pech als Royal Blood vorige maand; de groep zelf raakte in Parijs maar hun materiaal bleef geblokkeerd bij de douane. Gevolg: concert annulé , hun eerste concert werd dus geannuleerd op het Europees vasteland … Maar in Gent was gelukkig alles voor handen en ze trapten hun tour af met een fantastische muzikaal optreden . Meteen een schop onder de kont! Ohja, live verder nog te zien in Trix, Antwerpen en in juli op Suikerrock, Tienen.
We zijn al grote fan sedert we ‘Fairwell to the fairground’ ontdekten in 2009 en na dit concert vanavond drukken we de groep rond zanger Harry McVeigh nog meer aan het hart. De muzikale bom ontplofte al snel toen het concert werd ingezet op de tunes van “Fairwell to the fairground”. De ganse zaal schreeuwde het nummer van de eerste tot de laatste noot uitzinnig mee. En dit zou bijna het volgend anderhalf uur niet meer stoppen. Zoiets hebben we nog maar héél zelden meegemaakt. Wat een muzikaal orgasme.
Het kennerspubliek was zo blij om deze groep terug te zien en liet dit uiterst uitbundig merken. Het meezingen en meeklappen met de gespeelde nummers was een constante door het optreden, zoals op “There goes our love again”, “Am I really going to die”, “To lose my life”, en verderop “Is my love enough?”,” Step outside”, “Take it out on me” en “Big tv”.
De groep is eigenlijk wel bescheiden en dwingt veel respect af. In tegenstelling tot hun beginjaren, waar Harry nog heel timide en publieksschuw was, toonde hij met zijn brede glimlach en (weinige maar) dankbare woorden zijn enorme appreciatie aan het publiek. Het viertal bracht een ijzersterke set met een perfecte afwisseling van oude en nieuwe nummers, letterlijk geruggesteund door een oogverblindende lichtshow.
De heldere, volumineuze stem van Harry tilt de nummers naar een hoger niveau, nog meer dan vroeger. Muzikaal altijd héél herkenbaar en nooit te lang uitgesponnen met drum- of gitaarsolo’s. Tja, daarvoor kwam het publiek. Wat een topgroep.
Het publiek gunde de groep maar een korte break door “Keep on running , there’s no place like home” uit “Farewell to the fairground” in cresendo te scanderen. Geen probleem voor het viertal.
Ze keerden al vlug terug op het podium voor hun bisronde die ze met het klassenummer “Death” inzetten. Daarna volgde de titeltrack van hun nieuwste album, “As I try not to fall apart”, gevolgd door het geweldige “ Bigger than us” , die afsloot met overvloedige confetti en witte, zwarte ballonnen. Wat een finale.
White Lies is als goede wijn, beter met de jaren. Een 24-karaats kwaliteitsgroep in live uitvoering!
Setlist: Farewell to the fairground, There goes our love again, Am I really going to die, To lose my life, Blue drift, Hurt my heart, Is my love enough?, Step outside, Take it out on me, Big tv, There is no cure for it, Unfinished business, Tokyo, I don’t want to go to Mars
Bis: Death, As I try not to fall apart, Bigger than us
Wat een tegenstelling tot het voorprogramma Charming Liars. een viertal uit London, nu opererend vanuit LA, was een miskleun. De geblondeerde zanger , half man, half vrouw, deed te veel zijn best om het publiek bij ieder nummer support te vragen. Onze reactie was dan ook “Alsjeblief help die man (zo vlug mogelijk van het podium)”. Zingen kon hij wel degelijk, maar daar is alles mee gezegd. “Een flauw afkooksel van Maneskins frontman” werd in het publiek gepreveld. Een jammer voorprogramma …
Organisatie: Live Nation ism Vooruit, Gent
Alex Cameron - Soms brilliante, soms lauwe potsierlijkheid
Voor potsierlijke, snedige, humoristische muzikale verhalen moet je bij Alex Cameron zijn. De Australische concept artiest / entertainer Alex Cameron bezingt in zijn eerste twee platen, ‘Jumping the Shark’ en ‘Forced Witness’, rare figuren met rake observaties. Na meer introversie en persoonlijkheid in ‘Miami Memory’, vond hij in ‘Oxy Music’ een middenweg tussen het imaginaire en het autobiografische. Benieuwd hoe hij met zijn band dit live zou overbrengen.
Om de Europese tour kleur te geven, was daar de Londense Rosie Alena met haar sprookjesachtige bezwerende support act. Ondanks de frivole verschijning en de krachtige, veelzijdige stem, kon zij met haar twee muzikanten helaas niet altijd boeien. Bij momenten klonk ze als een jonge Sharon Van Etten en had ze visueel iets van Joni Mitchell of Kate Bush. In “God’s Garden” deed ze een poging tot theatrale grandeur terwijl “The Light” dan wat kinderlijk aanvoelde. Tijdens het slotnummer “Adore Me” bleken de toeschouwers dan ook zijn aandacht te hebben verloren. Jammer…
We lieten het niet aan ons hart komen en keken dan ook uit naar de main act van vanavond. Niet alleen brengt Alex Cameron op plaat de nodige edge en humor, maar hij doet dat ook met een gladde en ongeremde podiumpresence. Als een echte dandy gekleed in leren broek, bloemenhemd en witte onderhemd nam hij nog voor de eerste noten vielen, zijn gekende pop pose aan. “Happy Ending” begon ondanks de hoge verwachtingen wat traag maar het einde was één en al charisma. Cameron was in het 80s popachtige “Country Figs” in zijn element en zocht vaak de concertgangers op met zijn indringende blik en androgyne (iets tussen David Bowie, Christopher Walken en Tilda Swinton in) verschijning.
Cameron bracht het vrolijk klinkende “Far From Born Again” vol kwinkslagen en zette ons vaak op het verkeerde been. “Candy May” en “Miami Memory” waren ingekleed als liefdesliedjes en waren kolfjes naar het publiek zijn hand. Een eerste hoogtepunt was het swingende “Sara Jo”, een nummer van het moment (zie: vaccinatie). Het makkelijk-mee-te-zingen refrein en de heerlijke saxofoonpassages van businesspartner Roy Molloy bleven als echte oorwormen nog lang plakken.
Helaas was de spanningsboog niet strak gespannen of zat er niet veel fut in Cameron en zijn bandleden. Zo klonken “Prescription Refill”, “Stranger’s Kiss” en “K-hole” eerder hol en lauw, alsof ze plots op automatische piloot aan het cruisen waren. De vermoeidheid mocht dan na hun Europese tour wat in de kleren zijn gekropen, toch kreeg de entertainer en de zijnen ons opnieuw aan het dansen met “Marlon Brando”. Opvallend ook was dat enkel bij dit nummer de drummer er volop van genoot in tegenstelling tot de rest van de set. Na een uitvoerige bedanking en wat complimentjes over hoe heerlijk we wel ruiken, kregen we als zoethoudertje nog “Politics of Love”.
Na slechts een uur bleven we wat achter met gemengde gevoelens en maar deels ingeloste verwachtingen. Toch konden we ons optrekken aan de enkele briljantje hoogtepuntjes die de fans en de geïnteresseerden wel wisten te overtuigen.
Setlist: Happy Ending - Country Figs - Far From Born Again - Candy May - Miami Memory - Sara Jo Prescription Refill - Stranger’s Kiss - K-Hole - Marlon Brando - Politics of Love
Organisatie: Botanique, Brussel
BRDCST 2022 - dag 1 - Een boeiende avond in het teken van de Oost-Afrikaanse underground
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-08
Erik Vandamme
BRDCST is een ontdekkingsfestival bij uitstek en BRDCST is terug in de AB met een aanbod van bands van allerhande en uiteenlopende muziekstijlen. Het is een kennismaken met artiesten en bands.
De eerste festival dag staat in het teken van het in Kampala (Oeganda) gevestigde Nyege Nyege Tapes en zusterlabel Hakuna Kulala. We citeren: '' Vergeet Detroit, Chicago en Berlijn. De meest opwindende elektronische muziek komt op dit moment namelijk uit Oost-Afrika. Een pak releases zijn gelinkt aan het in Kampala (Oeganda) gevestigde Nyege Nyege Tapes - https://nyegenyegetapes.bandcamp.com/ - en zusterlabel Hakuna Kulala. https://hakunakulala.bandcamp.com/
Terwijl het moederschip zich focust op outsider music, staat Hakuna Kulala garant voor elektronische clubmuziek uit de underground."
Het werd hoedanook een boeiende avond in het teken van de Oost-Afrikaanse underground.
De avond werd met de nodige vuurkracht ingezet. Arsenal (*****) - niet te vergelijken met onze Belgische trots onder dezelfde naam - is een trio bestaande uit percussionisten die rond elkaar staan met drums/percussie. Een kleurrijk geluid. Het klinkt goed en we worden meegevoerd door de slagen . Het is een soort voodoo door de hypnotiserende en groovier sound . Dit trio improviseert en tast de grenzen van hun instrument af. Ze vullen elkaar aan en steken elkaar speels de loef af door de aanstekelijke drumbeats.
Een nadeel zijn de overlappingen tussen de concerten, waardoor je ergens keuzes moet maken …
We zakten af naar de Club om nog even de sfeer op te snuiven bij De Oegandese grime-artiest Ecko Bazz (****) . Dit hiphop fenomeen is ook zo’n grensverleggend artiest , die op handen wordt gedragen door artiesten als Aphex Twin en Death Grips. Het duo brengt een stomende set en we horen een dreigende tune ; de ingevulde Afrikaanse stijl brengt ons naar weidse landschappen.
Helaas konden we de volledige set niet uitzien, omdat we bewust kozen om het opkomende talent binnen die scene op te volgen.
De Britse celliste en componiste Lucy Railton en Fender basgitaar speelster Farida Amadou (*****) mochten in de Salon hun kunsten vertonen. Eerst elk apart, later in de avond sloegen ze de handen in elkaar om lekker te improviseren met bas en cello.
Eerst mocht Farida dus helemaal op haar eentje bewijzen dat je uit een basgitaar op ongelofelijke wijze klanken kunt halen. Farida Amadou heeft samengewerkt met kleppers als Peter Brötzmann, Thurston Moore en Wolf Eyes, Ingetogen en messcherp klinkt het, bedwelmend, gedreven, met de nodige experimentjes.
MC Yallah is al 20 jaar een gevestigde waarde in de Afrikaanse hiphopscene en staat nu aan de rand van een internationale doorbraak. Met beatmeister Debmaster herwerkte ze onlangs een heerlijke track van desert blues iconen Mdou Moctar. Onder de noemer MC Yallah x Debmaster (****) krijgen we een soort hiphop met opzwepende beats. MC Yallah steekt voldoende soul in haar stem, en met de combinatie van de beatmaster zorgen ze voor een spannend grensverleggend feestje.
Door de overlappingen moesten we helaas Avalanche Kaito aan ons laten voorbij gaan die in Club Afropunk-gewijs de zaal in vuur en vlam zette. Celliste Lucy Railton (*****) deed in AB salon net hetzelfde, subtiel, pakkend, bedwelmend en groovy, door een warme cello klank en experimentjes. Lucy Railton durft ook door te gaan . Hier kregen we een mooie, magische performance.
De albums van trompettist Jaimie Branch (*****) 'Fly Or Die' en 'Fly Or Die II' werden lovend onthaald door zowel The New York Times en The Wire. Ze is een virtuoze. Ze laat zich omringen door muzikanten die samen met haar een weerbarstige sound spelen. Een wervelend dansfeest van uiteenlopende muziekstijlen van R&B, hiphop, soul en jazz . Improvisatie staat voorop. Jaimie is een klasse entertainer die op schalkse wijze haar publiek aanport en aanspreekt. Het geheel krijgt een vleugje punkattitude mee, wat de verschillende culturen verbindt. Een stomend setje dus
Lucy Railton & Farida Amadou (*****) samen zijn iets unieks . Van elk apart waren we reeds onder de indruk . Een spannende set met ruimte voor nogal wat experiment en improvisatie dus. Onaards soms. Het balanceert tussen zachtmoedigheid en extravertie . Het is een intens kleurrijk palet door die bas en cello .
We citeren ''Jana Rush (****) is geboren en getogen in Chicago, de geboorteplek van footwork. Het genre - een vorm van pijlsnelle streetdance in battle stijl - ontstond reeds in de jaren '90 met een snelheid van 160 bpm en nam op die snelweg, invloeden mee van house en techno.'' Het bijzondere aan deze act is dat het meer is dan zomaar een DJ act; de klankentapijtjes die ze in Club verspreidt, staan bol van experiment; het gaat van oogstrelend en oorverdovend. Ook hier een bijzonder kleurrijk dansfeest, boeiend, bedwelmend en aanstekelijk. Wat een mooie afsluiter!
DJ Marcelle moesten we door het late uur aan ons laten voorbij gaan. Maar dit was al een geslaagde eerste avond BRDCST!
Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel
De Amsterdamse rockband Labasheeda heeft een nieuwe video uit, getiteld False Flag. Het nummer is afkomstig van het album Status Seeking, dat de band uitbracht op Presto Chango Records.
De video wordt door de makers omschreven als ‘een sprookje dat zich afspeelt in de stad en de onderwereld, waarin twee personen de confrontatie met elkaar aangaan’. Hiervoor heeft 8ctopus gekozen voor een gemengde techniek van film, fotografie en animatie.
https://www.youtube.com/watch?v=s0C039B7Sv4
https://www.labasheeda.nl/
https://labasheeda.bandcamp.com/album/status-seeking
God Is An Astronaut - Lawaaimachines Barrens, Kokomo, en … God Is An Astronaut - Postrock is life!
De Italiaanse instrumentenbouwer Luigi Russolo publiceerde in 1913 het futuristisch manifest ‘L’arti dei rumori’, over intonarumori, zogenaamde lawaaimachines. Hij was de eerste die het intense gevoel beschreef bij het horen van een ‘wall of sound’.
Bijna 110 jaar later genoten honderden postrockliefhebbers in de Gentse Vooruit op quasi dezelfde wijze van een formidabele vier uur durende klankmuur. Vier uur lang gitaarlawaai zonder zang? Voor sommigen is het een kwelling van jewelste, voor anderen (waaronder ikzelf) een zegen. Met God Is An Astronaut slaagde het Zottegemse dunk!festival erin om hun allereerste internationale headliner terug naar België te halen. Het Duitse Kokomo en het Zweedse Barrens vergezellen de gezellige Ieren.
Barrens mocht de spits afbijten. Zelf omschrijft het trio uit Gothenburg (met twee leden van Scraps of Tape) hun muziek als ‘verdwaald zijn in de duisternis, maar er toch troost vinden’. Zoekend in de duisternis worden we overweldigd door beenharde postrock met hier en daar elektronische invloeden. Nummers als “Atomos” en “Oracle Bones” kennen een zeer zorgvuldige opbouw, iets wat de rode draad doorheen de avond zou vormen. “The Passing” en afsluiter “Arc Eye” hebben dan weer die kenmerkende bewogen soundscapes, intense arrangementen en beklijvende melodieën die ook op hun langspeler ‘Penumbra’ te vinden zijn. Van een pittige start gesproken.
Met hun nieuwe album ‘Totem Youth’ onder de arm (uitgebracht op dunk!records) overdondert Kokomo ons. Opener “Sterben am Fluss” is eveneens de opener van hun laatste plaat en brengt een mix van donkere, intense riffs. “Kaputt Finker” vanop hun self-titled album is een leuke opvolger, maar vooral “Kill the Captain, Feed the Fishes” vanop ‘Monochrome Noise Love’ komt binnen. De drummer van de groep verdient hierbij een speciale vermelding. Hij draagt de songs en brengt ze tot een hemelse climax. Hij bepaalt alles. Van ritme tot dynamiek, over dreiging tot rust.
Dit is geen dertien-in-een-dozijn bandje, dit is postrock van de bovenste plank. Af en toe horen we duidelijk grootmeesters zoals Explosions in the Sky als inspiratiebron, dat kan tellen. En dat wordt gesmaakt. Met een zwaar Duits accent drukt de frontman nadrukkelijk zijn dankbaarheid uit en kondigt hij het laatste nummer aan. Helaas krijgen we geen songs vanop hun - in mijn ogen - beste worp ‘If Wolves’, maar de plotse overgangen van “Der Vogelmann” schudden iedereen wel goed door elkaar, en geven ons enorm zin om hun laatste nog eens te draaien!
Iets na half elf is het dan de beurt aan God Is An Astronaut. Met twee decennia tours en negen albums op de teller heeft God Is An Astronaut ondertussen een trouwe fanbase opgebouwd, en die laten zich horen wanneer de mannen met hun ongewassen lange haren het podium bestijgen. Door te starten met de opener van hun nieuwste plaat passen hetzelfde trucje door als Kokomo. “Adrift” brengt een frisse afwisseling van gitaar en piano, en dat werkt verademend. Het publiek verwelkomt enthousiast nieuwe nummers zoals “Specters” en “In Flux”, en geniet ook van classics zoals “Mortal Coil” en “Sceance Room” vanop Epitaph, en “Suicide by Star” vanop All is Violent, All is Bright.
Sommige nummers gaan echt alle kanten op, maar net wanneer je de draad dreigt te verliezen, komt alles netjes samen en valt het ‘in zijn plooi’. Atmosferische artiesten zijn het, de astronauten uit Wicklow. Huns set kent vele hoogtes, bijzonder weinig laagtes, en veel meer variatie dan verwacht. Één van de songs dragen ze op aan een overleden neef en tegelijk aan Mika, een fan die trots zijn allereerste tattoo toont… van God is An Astronaut, natuurlijk. Het spelplezier druipt ervan af, dit lied is duidelijk van emotionele waarde. Live met de lichtshow erbij komt dit allemaal nog dat tikkeltje beter over dan op cd.
God Is An Astronaut bewijst hier echt waarom ze hun plekje verdienen tussen de toppers onder de lawaaimachines. Hun grootste hit “All Is Violent, All Is Bright” vormt ongetwijfeld het hoogtepunt van een geweldige avond. Synths en heerlijk getjangel op de gitaar, de bas die zachtjes stuurt richting hogere sferen. En weg zijn ze, de ruimte in! Of je nu gelooft in een schepper als hogere macht of niet, of je nu gelooft in de maanlanding of niet, iedereen gelooft dat deze heren vanavond de perfecte symbiose brachten van wat religie en wetenschap te bieden hebben.
Een houvast, een alomvattend denkkader, een leidraad doorheen het leven. Voor mij is het alvast duidelijk: postrock is life!
Organisatie: Dunk!festival ism Vooruit, Gent
RAMKOT - Rammen doen ze als de beste!
Zelden zo thuisgekomen als woensdagavond … Met piepende oren, maar met een ongelofelijke smile van oor tot oor. We hebben naar een uitgesteld concert (oorspronkelijk gepland in december 2021) van het Belgische RAMKOT in de Vooruit geweest en het was verdomd ‘Supergoed’. Wat dat drietal uit hun muzikale hoed tovert, is nog maar zelden gezien. En zeker in het zware metalengenre.
Als één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting 2021 verwacht je natuurlijk wat. En het was er boenk op!! De broers Tim (gitaar) en Tom (drums) Leyman doen het samen met basgitarist Hannes Cuyvers.
Deze man konden we in november nog aan het werk zien in de AB als gitarist bij Rhea trouwens. Maar in tegenstelling dat hij bij deze groep een ingetogen, teruggetrokken rol heeft, neemt hij bij RAMKOT het voortouw. Zijn basgitaar doet de Vooruit en ons daveren; de haren op ons lijf trilden.
Hij vuurt het publiek constant schreeuwend aan. En de zang neemt hij uitstekend op, samen met Tim.
Maar ook de broers laten zich zien en horen. Tim als zanger maar ook als volwaardig metal-gitarist. Geen noot of akkoord is hem vreemd. Hij speelt met de elektrische gitaar alsof hij er mee geboren is. En grote broer Tom ranselt de drums alsof het zijn tweede natuur is. Met zijn lange kuif en brede glimlach is hij een ontspannende factor in het harde, strakke spel van RAMKOT.
Een uur lang geselden ze onze trommelvliezen met bonkende bassen , huilende gitaren en knallende drums. En dit allemaal verpakt in goed afgelijnde nummers. Dit is zo veel beter dan de vroegere muzikale chaos van het ter ziel gegaan Raketkanon. Halverwege hun set hervormden ze zelfs “Bangerang” van Skrylex. Man,man,man, wat was dat genieten.
Met zulk een sfeer kon het crowdsurfen niet uitblijven. En het was Hannes die het moshpitten in gang schreeuwde. Zowat de hele Vooruit deed hier aan mee. Wat een knallend , rammend feestje.
Na drie kwartier waren ze blijkbaar moe, maar dat pikte het publiek niet. “We want more” schreeuwde de zaal en het duurde natuurlijk niet lang of het trio keerde terug om af te ronden met kopstootnummers “Red” en “Am I alright now”. We werden voor de laatste maal om medewerking gevraagd en dat kreeg de groep ook. Ze gaven zelfs zoveel energie dat ze die voor de volle 100% terugkregen.
Wat een professionele powergroep. We zijn er trots op! Alle coronastof en dito spinnenwebben zijn nu wel weggeblazen uit de Vooruit door dit Gentse Trio.
Setlist : Fever, Eye to eye, King of the Harmless, Valium, Dancing in a dream, Exactly what you wanted, Fire on, Tied up, Bangarang, Stevie, Broken thighs, Go see / /Red, Am I alright now
Vooraf kregen we DVKES te zien. Finalisten Nieuwe lichting 2020 en halve finalisten Rock Rally 2013!
Ook geen sukkelaars dus! En inderdaad. Met hun aanstekelijke indiepop konden ze ons bekoren. Het zestal (3 muzikanten en 3 achtergrondzangeressen) bracht frisse rock en new-wave doorspekt met elektrische gitaar en een zeer aanwezige drum. De backing vocals maakten hun songs tot aangename luisterstukken. De welbespraakte West-Vlaamse frontman Joos Houwen is een lust voor oog en oor. Hij houdt zijn vijftal perfect in het gareel. Doe zo verder!
Organisatie: Vooruit, Gent
Clannad - 50 Y of Clannad - Farewell tour - Een filmische, mystieke trip doorheen hun oeuvre
De legendarische Ierse band Clannad vierde in uitgesteld relais zijn vijftigjarige carrière . Ze zijn begonnen aan hun ‘farewell’ world tour en midden volgend jaar wordt de stekker (qua optredens) definitief uitgetrokken.
We kregen in hun goed twee uur durende set een mooie backcatalogue, een filmische, mystieke trip door de weidse landschappen van hun wondermooie land.
Een soort integere muzikale ongeschondenheid hoor je door die unieke combinatie van sfeervolle Keltische folk en etherische popelektronica in een dromerig, groovy concept. Een beeldrijke sound met een soundtrackgevoel, van prachtige songs , met oog voor traditie, niet vies van new age en een religieus sfeertje. Niet voor niks waren ze dan ook veel gevraagd voor tv-series en filmcomposities.
Even situeren: Clannad is een familiaal gezelschap van Moya Brennan en haar twee broers, Ciarán en Pol, begeleid door twee ooms, de tweelingbroers Noel en Padraig O Dugain. In 2016 stierf Padraing. We kennen het zusje van Moya ook , Eithre, beter als Enya, die begin jaren 80 kort de band vervoegde , maar een solocarrière begon en de hit “Orinoco flow” scoorde. De band kreeg internationaal succes dankzij "In a Lifetime" (1985) , een duet met Bono, en dankzij de muziek voor films en tv-series zoals ‘Harry's Game’, ‘Robin of Sherwood’ en ‘The Last of the Mohicans’.
Clannad als Moya solo waren af en toe eens in ons land te zien in theaterzalen en op enkele festivals als Labadoux en Dranouter. En nu live was het zeker de ideale gelegenheid om de band , die live met zeven op het podium staan, aan het werk te zien . Een diversiteit aan instrumenten siert de sound, de harp voorop en verder dus synths, contrabas, staande (elektrische) bas, semi-akoestische gitaren , flutes, percussie en trom.
Een rit van meer dan twintig nummers hoorden we , met voldoende afwisseling in intimiteit (die ons deed wegdromen) en groove (die de dansspieren prikkelde) , ondersteund door de mooie, prachtige vrouwenstem (die ergens tussen Lisa Gerrard (Dead can dance) , Elisabeth Frazer (Cocteau Twins) , Loreena McKennitt en natuurlijk jonge zus Enya ligt), de samenzang en de harmonieën.
En elke song heeft wel z’n verhaal . Mooi. De familie Brennan nam zoals steeds , de kans te baat, de nummers in te leiden , in historiek en met een vleugje humor.
Meteen werden we in die wondermooie wereld ondergedompeld . “Buachaill on eErne”, “d’Tigeas a damhsa” en het instrumentale “Thios chois na tra domh” tekenen voor dit invloedrijk geluid. Het was heerlijk genieten van die harp , de tin whistle, het gitaargetokkel , de basstunes , de sfeervolle keys en de bedwelmende , bezwerende percussie met een tromdreun, onder die sterke indringende , heldere vocals en vocale harmonieën. Overtuigend dus. Lord of the dance of Riverdance weet waar de mosterd vandaan komt dus, als je die Clannad-sound ondergaat .
In het Clannad concept is er ruimte voor die traditionals als o.m. het prachtige “Coinleach Ghlas Fhómhair”, uit de 19e eeuw . Of verderop “In a lifetime” en “Closer to your heart”, die ze in het tweede deel speelden. Wat een muzikale interpretatie.
“Two sisters” werd folk/acapella ingezet ,en kreeg vervolgens meer groove , mede door de handclaps. Inderdaad Clannad wil zijn publeke nauw betrekken bij hun muziek. “Newgrange” is er dan eentje die tekent voor de ideale soundtrack van mysterie en mystiek , een new age op z’n best. Het klimaat werd onder de loep gebracht op “Thios fan chosta”, die poprock injecteerde in hun mooie sound. De filmmuziek van het thema van ‘Robin of Sherwood’ werd uitgediept , vol wendingen, overgangen en ritmes; het besloot het eerste deel van de set.
Eventjes bekomen van die ingetogen pracht , er terug tegenaan , met een ietwat directer dromerig geluid op “Rhapsody na gCrann” , ”Hourglass” en “A celtic dream”. Soms hoorde je letterlijk de bladeren , takken ritselen. Hun gekende dronkemanssong "Nil Se'n La" klonk zachtmoedig-aanstekelijk ,en liet ruimte aan de instrumenten . “I will find you” was een hart onder de riem voor de mensen van Ukraine. En de herkenbaarheidsfactor hield aan op het gekende, populaire “Theme from Harry’s game” , wat Clannad zo uniek in sound (keys) en vocals (stemmenpracht) maakte. Het mooi uitgesponnen “Dulaman” , nog zo’n voorbeeld die Clannad compositorisch sterk maakte, bracht ons in de mood van een danspas, die definitief kon worden ingezet met het dansbare folky "Teidhir Abhaile Riu", dat ons tot slot uitwuifde.
50 Y of Clannad - Het is eventjes doorslikken, de muzikale finesse, magie en de verhalen bundel had een begin en krijgt nu een einde . We dragen hen in het hart . Misschien hen nog even boeken voor de festivalzomers van Labadoux of Dranouter?!
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
De slacker pop van Kurt Vile klinkt op ‘(watch my moves)’ zo relax en laid-back dat we nog niet goed weten of we hier nu gelukkig of slaperig van worden. Zal wel een beetje van beide zijn, zeker. Vile maakt in ieder geval geen haast, dat is duidelijk. Zijn songs zijn best te consumeren vanuit de luie zetel, hij heeft die dan ook in volle covidperiode op zijn gemakjes opgenomen in zijn home studio te Philadelphia. Tijd zat dus en niemand die achter zijn vodden zat, en dat is er aan te horen.
Maar liefst 15 bezadigde tracks en er zijn er een paar hele lange bij zoals de heerlijke kabbelende songs “Like Exploding Stones” en “Wages Of Sin”.
Kurt Vile laat zijn gitaar zonder enige vorm van uitspattingen gewoon rustig op de zacht stromende beekjes drijven. Het valt misschien niet meteen op, maar Kurt Vile is een begenadigd gitarist. Niet van het bekkentrekkende en wild rockende soort, eerder een anti-guitar hero zoals bijvoordeeld JJ Cale er ook één was, zeer relaxed maar wel virtuoos zonder dat het persé in de verf moet worden gezet.
Ook aan stemverheffing doet hij niet mee, Vile zingt en vertelt zijn liedjes alsof hij dagen aan een stuk aan de downers heeft gezeten. Zoals we al zeiden, ’t is op ’t gemak.
Als het u allemaal een beetje te rustig en te bedaard klinkt dan heeft u wel een punt. Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest.
The Good, The Bad And The Zugly, met bandleden die ook bij Kvelertak en Kosmik Boogie Tribe spleen, kwamen hier al eerder aan bod. Op hun vorige album, ‘Algorithm and Blues’, keerden ze terug naar de brutale punkrock en op hun nieuwe album ‘Research And Destroy’ doen ze dat nog eens netjes over.
De band heeft naar eigen zeggen een groot aantal fans en een uitstekende reputatie in thuisland Noorwegen. In de rest van de wereld loopt het allemaal niet zo’n vaart. Er zit deze keer wat meer garagerock in hun punkrock, maar vooral veel humor in de songtitels. “What’s My Rage Again”, “The PKA Took My Money Away”, “Nostradumbass”, …
Dat deden ze al op eerdere albums en die formule houden ze dus aan. Daar is weinig op aan te merken. Satire en punk gaan goed samen. De tracks op ‘Research And Destroy’ komen met een rotvaart voorbij en zijn earcandy voor al wie punkrock een warm hart toedraagt. Knappe intro’s, veel power en agressie, vaak een meezingbaar refrein, … het plaatje klopt helemaal.
Een paar tracks klinken wat vetter of harder dan de rest: “Bridge And Tunnel Guy”, “Diet 1-2-3” en de hit-in-wording “Here Come The Waterworks”.
Wie al fan is van pakweg Turbonegro of The Hellacopters, moet zeker ook deze Noorse punkband eens checken. Dit album is op vinyl beschikbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=qjvyuQptAXU
Ranking Roger, de in 2019 overleden zanger/toaster van de Britse skaband the Beat, heeft ooit twee eigen versies gemaakt van songs van The Clash. Die opnames bleven lang op het schap liggen, maar in 2013 werden ze op een bootleg-single geperst. Dit jaar is er dan plots toch de officiële release via Sony. Nu al digitaal en eind mei ook op 7” vinyl.
Een EP dus met twee nummers: “Red Angel Dragnet” en het veel bekendere “Rock The Casbah”, beide van het succesalbum ‘Combat Rock’. “Red Angel Dragnet” gaat over straatgeweld in New York, met in de lyrics verwijzingen naar de film ‘Taxi Driver’ en ‘Jack The Ripper’. Het nummer had al een traag ska/reggae-ritme waarbij de originele vocalen van The Clash niet helemaal lijken te passen.
Dat klinkt in de versie met Ranking Roger een heel stuk vlotter. De Ranking Roger-versie van “Rock The Casbah” klinkt een stuk zonniger en dansbaarder dan het origineel.
Beide tracks laten horen wat een fantastische toaster Ranking Roger wel was. Mooi dat deze opnames alsnog een officiële release krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=69zglj8jYNA
Van Heisa bespraken we hier in 2020 reeds hun full album “Joni”, een subliem epos dat door de viruspandemie misschien niet de aandacht heeft gekregen die het verdiende.
Joni (musiczine.net)
‘Outliar’ is hun nieuwe EP en de belangrijkste vaststelling is misschien wel dat alle invloeden die we eerder hoorden bij Heisa nu minder prominent aanwezig zijn en dat deze Limburgers steeds nadrukkelijker voor een eigen sound gaan.
De vijf tracks op ‘Outliar’ zijn snediger, meer geconcentreerd en nog steeds heel bronstig. De Tool-sound is er nog maar moet vaker dan op ‘Joni’ opboksen tegen een tapijt van distortion en noise. De grillige ritmes waar ze – net als heel wat andere Belgische bands op teren -krijg je hier ook.
“Chant” wordt ingezet als een mantra-samenzang om dan open te barsten met luide gitaren. Deze tracks is een heel subliem spel van intensiteit dat zelfs verslavend werkt. “Burn Your Bridges” heeft als intro een riffje waar elke metalhead blij van wordt. Maar dat is uiteraard niet genoeg voor Heisa en dus bouwen ze daar lekker op voort met pompende drums en bas. De leuke riff wordt de hele track aangehouden en mondt pas in de outro uit in blackmetal.
De vooruitgeschoven single “80’s Song” is veruit de meest catchy of radiovriendelijke track van ‘Outliar’. Op deze track gooit Heisa de postpunk-sound van de jaren ’80 in de mix met hun eigen typische hooks en noise.
“Ally” is dan weer de minst radiovriendelijke track van het lot, maar wel een die volop weet te intrigeren: noiserock met een knipoog naar Slint en de Bleach-periode van Nirvana.
“Keep It”, op het vorige album nog in een versie van een epische zes minuten, komt hier terug in een uitgebeende, smerige adrenalinestoot van nauwelijks twee minuten. Deze Bonehead-versie van “Keep It” is daarmee misschien wel de ambassadeur van de hele EP.
‘Outliar’ is minder bedacht of uitgewerkt dan ‘Joni’, meer vanuit de onderbuik en misschien dichter aansluitend op de livesound van Heisa. Outliar is in fysieke vorm enkel als 10” vinyl te koop. Digitaal moet je zoeken bij Spotify en Apple Music.
https://www.youtube.com/watch?v=0OlAF9z-hlk
Verder nog
Serenity Now -single- (musiczine.net)
HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen (musiczine.net)
Geishas Of Doom is een Nederlandse lo-fi punkrockband die een nieuw album uitheeft. ‘Sick Music For The Sickest People - Vol. 3’ volgt op ‘Sick Music … - Vol. 1’ en ‘…Vol. 2’. Ze gaan er prat op dat ze op een 4 track recorder opnemen en daar dan nog slechts twee sporen van echt gebruiken. Op zang en gitaar herkennen we Jeroen Ligter en op bas Jan Petit, beiden van Love Supreme, de band die eerder dit jaar het fijne album ‘Tuesday’ uitbracht. In de beste punk-traditie wordt dit nieuwe album enkel op cassette uitgebracht (en digitaal).
Deze geishas brengen primitieve punkrock waar ook nog de geest van de postpunk in rondwaart. Rauw, rammelend en boordevol energie, met toch nog een pak melodie tussen de overstuurde instrumenten door en het is de lo-fi-aanpak die voor de postpunk-toets zorgt.
Geen van de acht songs op het album haalt de grens van de drie minuten.
De Geishas Of Doom mikken op de sound en de spirit van Black Flag, Flipper en de Butthole Surfers. Tot daar komen ze niet, maar onderweg zijn, kan ook leuk zijn. Mijn favorietipperen zitten op het einde van het album: “Takes Too Long” en “Easy God”.
https://geishasofdoom.bandcamp.com/
Coma Hole is een nieuwe Amerikaanse stoner/doomband die op hun gelijknamige debuut-EP al meteen een heel goede indruk geeft.
Coma Hole is een duo met Eryka Fir op zang en bas en Steve Anderson op drums. Met z’n tweetjes zijn ze met net genoeg om een flinke bak herrie te spuien. Eryka heeft een volle, cleane stem waar ze zowat alle kanten mee op gaat en haar bas klinkt loodzwaar en komt met veel fuzz. Steve drumt meestal klassieke patronen, toch voor stoner en doom, en die ritmes worden al eens uitgepuurd tot drone-stukken. Daarnaast zit er af en toe wat grunge in de mix.
Coma Hole heeft geen schrik om te experimenteren en zeker in openingstrack “The Familiar” wordt aan bas en drum nog wat meer toegevoegd. Ze houden zich wel netjes aan de regels van doom en stoner die stellen dat een track niet beperkt moet blijven tot een radiovriendelijke 3 minuten: twee tracks gaan zelfs vlot over de 11 minuten. En die blijven tot de laatste tonen interessant.
Inzake referenties is Coma Hole niet zo makkelijk te vatten. Dit duo zit op het kruispunt van Frayle, Black Mirrors, the Picturebooks en Dool.
Van de amper vier tracks op deze EP is “Sinking” absoluut mijn favoriet. Dit is het soort band dat je wil ontdekken op Desertfest.
https://comahole.bandcamp.com/track/wind-bone
Martin Furia - Destruction - Je kunt de sound van een band wat aanpassen. Dat is ook gebeurd. Destruction moet door hun geschiedenis gewoon als Destruction blijven klinken
Duitse thrash metal iconen DESTRUCTION vieren hun 40-jarig jubileum met hun hard-hitting nieuwe full-length, ‘Diabolical’, dat verschijnt begin april 2022 via Napalm Records! De meedogenloze legendes onthullen nu hun nieuwe single, "No Faith In Humanity", die compromisloos tekeer gaat met een soort non-stop headbanging actie! Als een van de meest legendarische bestaande Duitse thrash metal bands, siert DESTRUCTION de wall of fame met grootheden als Kreator, Sodom en Tankard - still going strong after four decades of Thrash Metal! Bereid je voor op nekbrekende energie! Naar aanleiding van deze release, en veertig jaar Destruction hadden we een fijn gesprek met Martin Furia die in 2021 de legendarische Mike Sifringer verving. En nu op tour is met de band. We keken echter ook naar het verschil tussen de Amerikaanse en de Duitse Thrash metal maar ook de Belgische metal scene kwam aan bod. Verder polsten we uiteraard naar de verdere toekomstplannen en ambities.
Martin, je bent recent bij deze legendarische band terecht gekomen, proficiat! Hoe hebben ze jou gevonden (ik weet dat het wereldje klein is) ?
Het begon eigenlijk op de "Under Attack" tour, 2016 . DESTRUCTION was de headliner en nam Flotsam And Jetsam, Enforcer en Nervosa mee. Ik was al een hele tijd geluidstechnicus voor F&J en ik werd gevraagd om het geluid te doen voor alle drie de openers. Op een gegeven moment moest de geluidstechnicus van DESTRUCTION de tour voor een paar dagen verlaten en nam ik zijn taak over. Na die tour begon ik met DESTRUCTION te werken als geluidstechnicus en later werd ik ook Tour Manager. Toen Mike de band verliet, hebben ze mij gevraagd als gitarist. En zo is de bal aan het rollen gegaan…
Je bent ook een top gitarist , als je ziet wat je doet bij BARK en Furia, dat is een absoluut niveau?
Het is ook mijn passie, ik heb mijn leven gegeven aan muziek laat het me zo stellen. Zowel als producer, als gitarist maar ook als geluidstechnicus of tour manager, ik geef me 100% voor die passie. Het is natuurlijk buitengewoon om in een band als Destruction te spelen , het is niet voor niets één van de aller grootste thrash metal acts die er bestaan. Het doet me zeker en vast iets te mogen spelen met iconen als Schmier, Damir en Randy is gewoonweg fenomenaal. Het is een gloednieuwe bladzijde omdraaien in mijn carrière als muzikant, en ik ben daar zeker trots op om dit te mogen ervaren.
Ergens heb ik die vraag zien staan , Destruction behoort tot de top drie van Duitse Thrash metal , wat is volgens jou het verschil tussen Duitse en Amerikaanse thrash metal (die twee worden altijd wel met elkaar vergeleken heb ik de indruk) Ik hou van beide, maar verkies persoonlijk de Duitse Thrash metal net iets meer
Ik vind Duitse thrash metal vooral ruiger klinken. De Amerikaanse Thrash metal is iets meer technisch, terwijl de Duitse Thrash metal een mokerslag in het gezicht is, zonder opkijken. Laat het me zo uitdrukken. Daar ligt het grote verschil volgens mij. Neem nu ‘Kill Them All’ van Metallica, dan hoor je toch meer die link naar de technische kant van thrash metal. En als je daar de Duitse groepen naast legt, klinken die toch opmerkelijk ruiger. Daarom is de Duitse thrash metal ook meer mijn smaak, net door dat wilde en ruige kantje van de zaak.
Ook in ons land heb je best wel sterke thrash metal bands zoals Evil Invaders. Ze brengen binnenkort een nieuwe plaat uit. Hoe sta je bovendien tegenover de Belgische metal scene ‘tout courte’?
Een fantastische band en plaat! Ik heb ondertussen enkele nummers beluisterd, en ze zijn duidelijk klaar om de wereld compleet te veroveren. Eigenlijk staan ze al op dat hoog niveau, want ze staan op podia in binnen- en buitenland. Ook grote festivals. Ze zijn jong, ruig en hebben alles in zich om uit te groeien tot een thrash metal band van wereldklasse. Met die nieuwe plaat zetten ze dat nog meer in de verf. Wat de Belgische scene betreft, er zijn enorm veel goede metal bands in België. Ik kom ook in contact met veel Latijns-Amerikaanse bands, ook daar is het vaarwater van metal bands enorm groot. En er zitten fantastische bands tussen, maar soms is het moeilijk om dan de aandacht net naar jouw band te trekken. Als je een DIY band of artiest bent, is het verdomd moeilijk om naast het schrijven van songs en zo, waar veel werk in kruipt, ook nog een kei te zijn in het promoten van je project. Daar kruipt nog meer tijd en energie in, en je dient toch wat kennis van zaken te hebben. Dat die bands niet echt doorbreken naar een heel ruim publiek ligt daarom niet enkel aan de bands zelf, maar ook dikwijls aan de promotie en de marketing rond die bands. Daar loopt het al te vaak mis. Maar op zich is de Belgische scene een bloeiende metal scene.
Dat heb je zelf ondervonden denk ik, wat mij betreft zijn bands als Furia en BARK gewoon Europese top. Is dat ook niet een beetje een typisch Belgisch probleem, is ons landje te klein om als band hogerop te geraken?
Bedankt voor de mooie woorden. Met Furia bijvoorbeeld, hebben we zeer goede nummers opgenomen maar nooit de drive gehad om daarmee echt op tour te gaan. Zeker niet op Europees niveau. Dat is een voorbeeld van een band die goed is, maar die niet beschikt over de marketing skills om zichzelf te promoten naar dat hoger niveau. Dat was ook niet de bedoeling met Furia, omdat het een samenvoeging is van muzikanten die actief zijn in zoveel andere bands. Het is nooit de bedoeling geweest daar echt mee door te breken of zo. Er is meer uit gekomen dan we zelf hadden verwacht.
Na veertig jaar is de band Destruction nog steeds toonaangevend; wat ik apprecieer is dat ze geen routineklus afleveren, o.m. de nieuwe single’ ‘"No Faith In Humanity’; het komt ook tot uiting op ‘Diabolical’ dat op 8 april op de markt komt. Is daarvoor bewust gekozen om meer te doen dan een routineklus afleveren?
Ik ben minder dan een jaar geleden in de band gekomen, toen de plaat bijna klaar was. Nadat Mike is opgestapt , is de plaat verder afgewerkt door Schmier en Damir vooral. Ik heb mijn solo’s ingespeeld. Je moet weten, Schmier is iemand die in metal leeft en altijd iets nieuws wil proberen. En dus zeker open staat voor nieuwe wegen inslaan, met respect voor dat typische Destruction geluid. Want Destruction is een thrash metal stijl op zich geworden door de jaren heen. Het zal altijd als Destruction klinken. Maar altijd met toch een nieuwe wending, zo gaat de band al jaren tewerk. Ikzelf heb binnen de band ook iets nieuws kunnen brengen, zoals meer melodieuze solo’s. Contrast is belangrijk, dat wilden we met deze plaat ook in de verf zetten. Ik hou enorm van de gevarieerde solo’s op de nieuwe plaat bijvoorbeeld. Je kunt dus de sound van Destruction daardoor een beetje aanpassen, zonder al te revolutionair te veranderen want dat zal nooit worden aanvaard. Destruction moet , door hun geschiedenis gewoon als Destruction klinken. Dat is hetzelfde met een band als AC/DC als die plots een heel andere weg zouden inslaan, na al die jaren ,zou dat ook niet werken.
Ik hoor in die single en ook op de plaat eigenlijk dat Destruction dus wel een poging onderneemt zonder inderdaad zijn roots te verloochenen. Bands als AC/DC die telkens diezelfde trukendoos bovenhalen zonder daar echt iets extra aan toe te voegen (niks mis mee) komen daar trouwens ook al meer dan veertig jaar mee weg, maar Destruction blijft pogingen ondernemen zichzelf te heruitvinden. Hoe sta je er tegenover?
Wat AC/DC betreft kun je dat stellen, maar ze zijn al zo goed zowel live als de songs die ze hebben uitgebracht, daarom zou ik niet willen zien dat ze veranderen. Net zoals de sound van Motorhead of Slayer , die dat hebben geprobeerd maar terug zijn gekeerd naar hun gekende sound, komen die bands er gewoon mee weg omdat ze gewoon top songs brengen op een uitzonderlijk niveau. Ze zijn zo belangrijk voor de scene, net doordat ze aan hun sound vasthouden. Waardoor het een ‘no way out’ is als zulke bands dat moesten doen.
Maar Metallica heeft dat eigenlijk wel gedaan, en heeft er ook succes mee?
Ja, maar een artiest is geen slaaf. Je hebt het recht om te veranderen, en in het geval van Metallica zijn de fans – of toch velen hen daarin gevolgd – ook omdat ze altijd zijn blijven doen wat ze willen doen. Ze zijn bewust die weg in geslagen. Jaren geleden begreep ik die verandering ook niet zo goed. Maar nu snap ik de zoektocht die ze hebben aangegaan naar een nieuwe sound, een groter publiek aanspreken, en daardoor wel risico’s nemen. Maar nogmaals, ze hebben bewust daarvoor gekozen en dat is het belangrijkste. ze verkopen miljoenen platen en staan nog steeds op nummer één, maar uiteraard iedereen zal hierover wel zijn eigen opinie over. Maar ‘Opinies are like assholes, everyons have one’ (haha).
Zijn er al reacties op de singles en de nieuwe plaat ?
De fans kunnen de nieuwe nummers zeker smaken, ook hebben we al enkele goede reviews gehad in de pers. Een dezer dagen komt een nieuwe video uit, der reacties op de nieuwe singles zijn bijzonder positief. Ik voel me trouwens heel welkom in de groep, je moet weten een legende als Mike vervangen is niet evident, maar de fans hebben me direct op armen gedragen. En de fans houden zeker van de nieuwe nummers, en kunne niet wachten tot we ze voor hen live komen spelen. Dus ja, positieve feedback.
Ik moet je geen vragen stellen over veertig jaar Destruction, in de zin van ‘wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe’ maar hebben die coronatijden de band veranderd? Is de band op zijn grens gebotst of zijn jullie er sterker uit gekomen denk je?
Voor ik erin gestapt ben, was er ‘Live Attack’ een streaming die de band heeft gedaan, een zeer succesvolle trouwens. Mike is eruit gestapt, ik erbij gekomen. Er is heel veel gebeurd in die korte periode. Maar wat ik vooral fantastisch vind , is dat Schmier ondanks die moeilijk periode, steeds vooruit is blijven kijken. We konden uiteindelijk wel wat shows spelen, zoals op Alcatraz Metal Fest vorige zomer – een fantastische ervaring. Ondertussen heb ik al tien shows of zo gespeeld met de band. Kijk, het was voor iedereen kei moeilijk maar Destruction heeft nooit de neiging gevoeld die handdoek daarom in de ring te gooien. Er was in Schmier zijn hoofd nooit sprake van stoppen. Integendeel! Er waait gewoon een nieuwe wind doorheen Destruction, mede door die nieuwe release, dus gewoon door doen is de boodschap dan.
Wat zijn de verdere plannen met de band dit jaar , deze zomer? On tour?
We gaan op tour naar USA. Daarna keren we terug en spelen o.a. ook op Graspop Metal meeting, alle festivals. Daarna ook nog Latijns Amerika, Mexico, Azië. Er staat nog heel veel op het programma. De goesting om dat te doen is gewoon heel groot! Het wordt dus een drukke zomer. We gaan ook proberen om een grote tour in Europa te maken, maar het probleem is, er is een overaanbod aan bands die op tour gaan door de verschuivingen de laatste twee jaar. Neem die tour die we nu doen met o.a. Nervosa, die moest twee jaar geleden hebben plaats gegrepen, snap je. Dus ja… We zullen nog moeten kijken hoe we dat gaan inpassen. Desnoods pas in 2023, maar het plan is om dus vanaf Oktober iets te regelen wat Europa betreft.
Uiteraard komt die nieuwe plaat nu pas uit, maar kijkt de band ook al naar de verder toekomst, wat na de viering van veertig jaar Destruction? Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die de band wil bereiken ?
Gewoon blijven doorgaan, het is ons leven! Zoals ze zeggen na zoveel malen lekker te hebben gegeten, wil je toch ook nog steeds blijven eten (haha) Dat is met muziek maken ook. Als , na al die jaren, steeds opnieuw zoveel mensen een gelukzalig gevoel kunt geven door je platen, je live optredens en dergelijke meer. Dan is dat de voornaamste ambitie en doelstelling, gewoon blijven doorgaan! Zowel als band als muzikant.
Misschien zou ik dat aan de andere bandleden moeten vragen, maar ook jij zit al een tijdje in deze muziekwereld uiteraard. Welk advies zou je jonge bands die in de voetsporen van Destruction willen treden , meegeven?
Blijven spelen, wat er ook op je pad afkomt, blijf je passie volgen! Ik heb nooit iets anders gedaan. Correctie, ik heb ooit iets anders gedaan, maar dat bleek een misverstand. Het is als muzikant niet altijd gemakkelijk om te leven van je muziek, maar als je niets anders doet en je volgt je passie dan kun je ook dit overbruggen. Het is daarom zo belangrijk om te blijven spelen, jouw passie te blijven volgen Door te blijven volhouden speel ik nu bij een band als Destruction. Dat is het beste advies dat ik kan meegeven.
Zijn er nog projecten waar je mee bezig bent?
Met BARK brengen we dit jaar een nieuwe plaat uit, vermoed ik. Dis is al voor 90% klaar, een fantastische plaat trouwens; moesten ze op tour gaan, zal ik zoveel mogelijk daarbij zijn. Ook veel platen opnemen en producen. Dat staat ook op de planning. We blijven bezig!
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de verdere tour en met de release van de nieuwe plaat
Idealus Maximus - Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en de beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet meer echt laten werken
We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs!
Voorverkoop via www.polderrecords.be vanaf midden februari 22. Release begin maart 22.
Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo. Op de nieuwe 'Loofbos' die uitkomt via het label Polderrecords, intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus! Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band , over dat optreden, de nieuwe plaat en verdere toekomstplannen.
Idealus Maximus is opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Jullie brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows waaronder enkele grote, en ook een full album in 2014 heeft die periode deuren geopend?
Fanio: Deuren geopend? In die zin dat we daar heel veel mee hebben kunnen live optreden. In 2004 zijn we eigenlijk gestart met zang. Met covers en dergelijk, maar dat beviel ons niet zo. Samen met Pablo en Erik zijn we dan begonnen met nummers puur instrumentaal in elkaar te stoppen. Dat beviel ons veel beter, daarom hebben we het vocale onderdeel weggelaten. Via Cirque Constance uit het Meetjesland, is er een project opgericht met podia verspreid over de jeugdhuizen om de muziek scene in Meetjesland wat te promoten en op kaart te zetten. Met de EP hebben we ook op het festival gestaan. In die periode hebben we Meetjesland plat gespeeld. Uiteindelijk hebben we de Kinky Star in Gent gecontacteerd om daar eens op te treden, en toen is ook in Gent en omstreken de bal aan het rollen gegaan.
Pablo: We hebben in die periode veel gespeeld, inderdaad. En zo een naam gemaakt bij mensen die ons moeten kennen eigenlijk, binnen de scene. Zeker en vast heeft het op dat vlak wel deuren geopend.
Fanio: We hebben inderdaad daardoor wel kunnen spelen voor iets grotere bands, voor een ander publiek en zo…
Een succesvolle periode dus. Waarom viel het toen stil, want er zit zes jaar tussen die release en de nieuwe plaat?
Pablo: Ik ben verhuisd naar Amerika , en toen was het plots te ver rijden om deftig te repeteren. (lacht) Daarna heeft Erik een ongeluk gehad met zijn hand, en toen was het ook even niet meer mogelijk om te spelen. Van het een kwam het andere waardoor we even ‘on hold’ moesten gaan. Ik ben terug gekeerd, na een jaar was de goesting weer te groot en zijn we terug beginnen samen spelen. En toen we ons terug wilden lanceren, was daar corona… Daardoor is alles nog eens twee jaar opgeschoven.
Hoe hebben jullie die coronatijden doorstaan eigenlijk? Zijn jullie daar als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Of was het eerder een bron van inspiratie…
Fanio: Een inspiratiebron was het zeker niet, enkel dat het opnemen, doordat we niet konden repeteren, gewoon verder werd uitgesteld. Uitstellen en blokkeren was eigenlijk het grote probleem. We hebben wel iets meer tijd gehad om onze plaat in te oefenen en super strak te krijgen en dat was wel een voordeel. De plaat is namelijk live opgenomen, dus is dat nodig. Het niet kunnen/mogen repeteren was eigenlijk het enige probleem op bepaalde momenten…
Erik: Het was in die periode gewoon wat moeilijker om echt iets te doen rond die nieuwe plaat. De goesting is wel altijd gebleven, dat heeft ons recht gehouden.
In de eerste plaats hartelijk gefeliciteerd met jullie prachtig concert in N9. Ik weet niet als het jullie eerste optreden was of dat jullie er al hadden gedaan maar hoe was de ontlading?
Pablo: Voor mij was het zelfs het eerste optreden in circa zeven jaar. Het voelde direct heel vertrouwd aan, alsof we nooit waren weg geweest. Er was ook niet echt iets van zenuwen of zo, de goesting om erin te vliegen was werkelijk te groot.
Fanio: Daar sluit ik me bij aan, iedereen had er gewoon zin in. De band , het publiek.. voor hen was het ook zes jaar geleden dat ze ons nog eens live hadden gezien, dus de ontlading was heel groot en daar trek je je toch aan op. In het begin was er een klein technisch probleem, maar toen zijn we er met heel veel goesting gewoon in gevlogen.
De band heeft geen vocale versterking nodig, jullie instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Geen idee of dat zo is eigenlijk? Gaat het daar ook om, woede, frustratie en pijn? Of zie ik dat verkeerd?
Fanio: Frustratie, woede en pijn? Nee, eerder tonnen energie en heel veel plezier.
Pablo: Wat we doen is vanuit het hart en oprecht. Die emoties kun je niet wegstoppen, wellicht komt het daardoor zo een beetje over. Maar frustratie en woede zit er zeker niet in, maar wel af en toe een beetje pijn (haha).
Daar wil ik ook even op ingaan, ik heb bands gehoord die door zo lang niet meer te spelen, bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ bij wijze van spreken. Was dat met jullie ook zo?
Fanio: Niet echt, we zijn altijd wel blijven spelen en repteren en zo. Dus nee, daar hebben we niets van ondervonden. Pablo niet, maar ik en Erik hebben ook in andere projecten blijven spelen dat scheelt toch ook. We wilden ook maar naar buiten komen met nieuw materiaal, dus zijn we in ons kot gebleven tot die plaat klaar was.. woede en frustratie dus zeker niet.
Hoe waren de algemene reacties na het optreden eigenlijk?
Fanio: De reacties waren eigenlijk ongelooflijk deugddoend en iedereen, inclusief wijzelf, waren ook super enthousiast achteraf. Wij waren blij van de mensen die ons al jaren volgen terug te zien en zij duidelijk ook en dat resulteerde gewoon in een magische sfeer.
Je had wel de opmerking gegeven na het optreden dat er niet zoveel interactie was met het publiek tussen de nummers, maar in het stoner genre is dat sowieso al minder.
Erik: Dat laatste pik ik even op in. Het is een beetje het voor- en nadeel van instrumentale muziek te spelen. Je zegt niets, doordat je geen teksten moet zingen. Maar dat is net het mooie daaraan, langs de andere kant, dat je de instrumenten kan doen spreken in de plaats… iedereen kan dat op zijn manier interpreteren, wij zijn vooral toch vrolijk en humoristisch ingesteld. We proberen de mensen hun verbeelding te laten spreken, waardoor ze dat zelf kunnen invullen wat ze daar bij voelen.
Dat vond ik dus ook, een fantasieprikkelend geheel waarbij de verbeelding van de fans compleet werd aangesproken, en hoe ze dat invullen mag en kan iedereen zelf kiezen. Het is ook op plaat een emotionele en een zeer filmische schijf geworden vind ik, het prikkelt de fantasie, is dat ook de bedoeling geweest?
Fanio: Dat is zeker de bedoeling. onze titels van onze songs sluiten daar eigenlijk ook op aan. Een gevoel dat we daarbij hebben, een soort fantasie die we zelf opwekken.
Pablo: de titels zijn zodanig geschreven, dat je zelf kunt invullen wat we daarmee bedoelen. ‘Caminandos’ gaat over een boswandeling, eigenlijk filmisch bekeken. En zo kom je in die wandeling verschillende paden en bezichtigingen tegen die de fantasie prikkelen. Dat is een beetje hoe de hele plaat is samengesteld, een frisse wandeling doorheen uiteenlopende gebieden.
Dat filmische is zeker een meerwaarde, op en naast het podium eigenlijk. Het enige wat ik dan ook een beetje miste op het optreden waren beelden op de achtergrond, dat had het plaatje compleet gemaakt, want het is een zeer visueel geheel wat jullie op het podium brengen. Zijn daar plannen om dat bij komende shows te doen, of hoe staan jullie tegenover het idee?
Pablo: Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en die beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet mee laten werken.
Fanio: Je kunt dat doen met abstracte beelden, van wolken of vreemde vormen en zo . Maar niet met beelden zoals in een video clip , want dan geef je de richting aan , en wordt de verbeelding van de fan niet meer geprikkeld, maar eerder in een richting gestuwd die jij aangeeft. En dat willen we absoluut niet doen. dat is een beetje hetzelfde met onze platenhoes, een schilderij gemaakt door Mike Claeys. Als je een tijdje naar het abstracte schilderij of dus de hoes kijkt, kan iemand daar iets anders in opmerken dan de andere, dat maakt het net zo interessant en dat is wat we ook willen bereiken.
Erik: Ondanks dat het er nogal chaotisch uitziet, is het vooral de bedoeling dat het als een lijn naar buiten komt. Zowel op als naast het podium. Dat is wel een belangrijke opmerking dat ik hierop wil geven.
Fanio: De hoes, maar ook de plaat is dus inderdaad op het eerste zicht een ingewikkelde puzzel, maar eens je alles samen brengt klopt het plaatje wel degelijk. Dat willen we dus ook op dat podium naar voor brengen.
Dat is inderdaad, zowel op plaat en live heel interessant dat jullie ervoor zorgen dat de fans de beelden zelf kunnen invullen, en dan is het inderdaad niet zo interessant om daar beelden op een scherm te zetten zoals in een video clip.
Ik pik even verder op in op dat filmische en visuele. Zijn er ambities om met jullie muziek iets te doen naar TV serie of films eventueel? Past wat bij spannende cowboy films bijvoorbeeld (om maar iets te noemen)
Fanio: Jij bent de eerste die ons dat eigenlijk vraagt. Misschien komt dat doordat onze vorige plaat net iets minder filmisch klonk? Geen idee. Maar nee er zijn geen plannen in die richting, en hebben daar feitelijk ook nog niet over nagedacht.
Pablo: Het zou wel eens leuk zijn dat te mogen doen eigenlijk. Maar voorlopig hebben we dus, zoals Fanio zegt, nog niet echt over nagedacht. Moest ons dat worden gevraagd… gewoon liedjes blijven maken is onze ambitie, veel repeteren, en optreden.. is eerder onze ambitie.
Wat zijn de verdere plannen met de band voor het komende jaar? En dit jaar?
Fanio: vooral zoveel mogelijk live spelen, dat in de eerste plaats. We zijn ondertussen eigenlijk al bezig met nieuwe nummers, want die van de plaat waren we al een jaar aan het repeteren ondertussen. Maar nu ligt de focus dus vooral op zoveel mogelijk optreden, op zoveel mogelijk mooie locaties. En dus verder nieuwe nummers schrijven, en ook al is daar nog niets concreet, daarrond eventueel eens een EP uitbrengen. Volgend jaar of binnen twee jaar, hangt er vanaf hoe het verder verloopt. Of een Split album, lijkt ook eens interessant om te doen.
Lijkt me ook iets interessant. Zijn er , wat live concerten betreft, al plannen voor festivals. Jullie zouden perfect op Dunk!festival of Desertfest kunnen staan
Fanio: Er is voorlopig één festival bevestigd die ons zes jaar geleden al hadden gecontacteerd. Stonerfall noemde dat toen, maar dat noemt ondertussen Fuzz 25, in Alkmaar in Nederland. Het probleem bij veel festivals is dat de line up al vol zit en dit door bands die er vorig jaar of 2 jaar geleden al moesten staan... je moet al wat geluk hebben dat ergens een band wegvalt en we de kans krijgen om dan in te vallen. Dan doen we dat zeker. We zijn nooit een band geweest die heel actief naar optredens op zoek was, die kwamen haast automatisch. We hopen dat dit nu ook het geval zal zijn. Maar de grote festivals als Desertfest en zo? Die mogen ons altijd een belletje geven!
Ik moet ‘Loofbos’ nog eens goed beluisteren, maar wat me opvalt , is dat het gevoel dat jullie live naar voor brengen ook op plaat tot zijn uiting komt, dat kom ik niet echt zoveel tegen bij het Stoner genre en dat is toch zeer opmerkelijk. Wie was de producer? Want die mag je een pluim op de hoed steken…
Fanio: Een producer hadden we niet, we hebben onze nummers gewoon gespeeld. De mooie heldere sound van dit schijfje hebben we echter mede te danken aan Jannes van Rossom van Dunk!Studios , dikke pluim voor hem. Want ons bedoeling is inderdaad dat we op plaat hetzelfde klinken als op het podium, en daarin is Jannes met brio in geslaagd. Hij zit al te springen om met onze nieuwe nummers ook wat te doen, we gaan met hem zeker en vast nog samenwerken.
Is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt en wat geniet jullie voorkeur, grote festivals afsluiten en eens op Desertfest staan of naam en faam maken in het club circuit in binnen en buitenland?
Erik: Alles wat komt is gewoon mooi mee genomen. Het is fantastisch als mensen in het buitenland zouden weten wat je doet, maar je moet realistisch zijn, we zijn een klein land en de scene is ook niet zo groot hier. We hebben eigenlijk onze ambities al een paar keer gebroken, om eerlijk te zijn. Zeker wat grotere festivals betreft, we moeten daarin gewoon realistisch blijven en zoals ik zei, blij zijn met wat op ons afkomt. Stap per stap.. en vooral blij zijn met wat we doen, en blijven iedereen die komt kijken een fijne tijd bezorgen telkens opnieuw.
Fanio: We hebben inderdaad al een paar doelstellingen bereikt zoals met Karma To Burn, één van onze inspiratiebronnen, kunnen samen spelen of met Pablo zijn favoriete band, The Atomic Bitchwax. Op het Roadkill Festival staan was ook lang een droom en dat is ondertussen al 2 keer gelukt, en zo kunnen we doorgaan, dus zoals Erik zegt, blij zijn met alles wat op ons afkomt is de voornaamste ambitie ja, maar Roadburn, Desertfest enzo staan zeker nog op onze wishlist.
Bedankt voor het fijne gesprek, en hopelijk tot binnenkort
Volg de band, en waar we optreden , op de voet:
https://www.facebook.com/IdealusMaximus/events
http://www.idealusmaximus.bandcamp.com
Mooneye - Gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed
Michiel Libberecht won in 2019 met Mooneye De Nieuwe Lichting en pent sindsdien maar meesterlijke nummers. De West-Vlaamse getalenteerde singer-songwriter heeft het gewoon in zich om songs te schrijven over de liefde op intens doorleefde wijze; je herkent jezelf in zijn verhalen. Songs als “Black River”, “Bright Lights”, “Fix The Heater” en de nieuwe single “Big Enough”, zijn dromerig en uiterst gevoelig. Het debuut 'Big Enough' onderstreept die muzikale gedachte. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band kwam deze plaat - eindelijk - voorstellen in een goed vol gelopen Casino, Sint-Niklaas.
Ondanks de tristesse van zijn verhaal, weet Pauwel (*****) je muzikaal te omarmen met zijn materiaal. Pauwel kwam in Sint-Niklaas naast een thuismatch ook zijn plaat 'Dear' voorstellen. Hij doet dat solo, enkel en alleen, op een stoel met z’n akoestische gitaar en zijn intieme, warme vocals. Het publiek werd stil van deze pakkende songs .Hij brengt gezapige bindteksten, uit het leven gegrepen anekdotes die een zekere zelfrelativering en humor uitstralen. Muziek met lichtpuntjes dus.
Pauwel speelt een intimistische, integere, aangrijpende, weemoedige set. Hij pakt z’n publiek moeiteloos in, op zachtmoedige wijze.
Mooneye (*****) zijn evenzeer grootmeesters in melancholie en weemoed. Zij pakken hun fans mee in deze subtiel pakkende stijl. Het debuut 'Big enough' schittert en live wordt dit bevestigd. Maar Mooneye gaat verder in z’n live set en durft gedreven, uitbundig te klinken . De band trekt dus geregeld de registers open.
Mooneye zorgt voor gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed. “Don't ask where I Il be”, “Not the one” en het wondermooie “Big Enough” zijn mooie voorbeelden live. Een balanceren tussen Geluk en Verdriet.
Mooneye is een hechte band, Michiel Libberecht de spil. Zijn warme vocals zijn een meerwaarde in het materiaal. De muzikanten geven de songs pit. Mooneye integreert de tristesse in een extravert live beleven . Naar het einde toe werden de registers opengetrokken, een wervelstorm van muzikale weerspannigheid en zijn unieke vocals. Overtuigend!
In de bis onderstreepte Mooneye zijn veelzijdigheid . De set werd zelfs a capella afgesloten, in eerste instantie drie bandleden en Michiel, met enkel een akoestische gitaar. Een sax vulde aan en bood dat ietsje meer klankkleur.
Mooneye wist z’n publiek in te palmen . Een daverend applaus volgde. Dit was een performance van gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed, intiem, prikkelend en dansbaar.
Setlist: Don't ask where I'll be// Not the one //Big Enough //Are You Lonely Too //Time To Move Away from here //Thinking about Leaving //Orange lights //Love and cigarettes //Changing If we hadn't met //Bright Lights //Fix The Heater
ENCORE: Eyepennies// Black River //My routine
Neem geru st een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/mooneye-03-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/pauwel-03-04-2022.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Skunk Anansie - Doorzetting boven alle heesheid!
Een niet helemaal uitverkochte Lotto Arena was gevuld met uitgelaten fans die er nu uiteindelijk klaar voor waren, want na twee keer uitstel in evenveel jaren konden we er nu ten volle voor gaan in die leuke zaal. Echter … zat er bijna nog een uitstel in, in Berlijn twee dagen eerder, had zangeres Skin al een aantal nummers laten vallen omdat ze gezondheidsproblemen had.
Opkomen in stijl is al 25 jaar lang het kenteken van de groep, vandaag was het in een roze kostuum met grote epauletten en een heerlijk vurige hoed, als waren het zwarte vlammen of een sanseveria.
Starten doen ze met “Yes it’s fucking political”, deze tijd natuurlijk wel zeer actueel, ze sprak nadien (nogal hees) over ‘War’, ‘Pandemic’ en dat we allemaal erg bedankt waren er te zijn. Een ideale aanzet naar “I can dream” gevolgd door “Because of you”. Dat ze heel graag in interactie treedt met het publiek weten we en dit was nu niet anders. Iemand had gezien dat ze op haar socials plaatste dat haar geliefde make-up niet te vinden was in Duitsland … Een superfan had dit voor haar gekocht en stak het in de lucht, Skin was heel gelukkig en gaf haar fan een paar nummers later drie backstage-pasjes.
Als Cass (Richard Keith Lewis en bassist) links vooraan op het podium komt, weten we allemaal wat er gaat gebeuren, we moeten dansen en springen op “Twisted (everyday hurts)” en “Weak (as I am)”.
Het is ook de verjaardag van gitarist Ace ((Martin Ivor Kent), medeoprichter van Skunk Anansie; Skin gaat er grappig op in en het volgende nummer is speciaal voor hem … “Uggly Boy” …
We merken allemaal al snel dat er iets schort, de bindteksten worden moeilijker en moeilijker, het zingen is nog ok maar Skin wordt bijgestaan door de toetseniste die er, als een spring-in-t-veld, vaak komt bij dansen en het hele concert meezingt.
By the way, de naam Skunk Anansie komt trouwens als naam van een stinkdier en een spin uit de Afrikaanse en Caraïbische gebieden …, mocht iemand dit nog niet weten.
Het nieuwe “Can’t take you anywhere” volgt, een supergoed nummer trouwens van hun laatste album; ze staat er ondertussen bij als Grace Jones, - dat vindt ze helemaal niet erg -, ze is grote fan en speelde onlangs op een Grace Jones-event. “Love someone else” en “I believed in you” worden gespeeld.
Ze woont in NY en loopt soms rond in een t-shirt met volgend opschrift “God loves only you”, wat tevens het volgende nummer wordt. Ze wordt er dikwijls over aangesproken in de Usa … ‘what the f***’, vindt ze ervan, ‘iedereen mag toch geloven waarin hij wil geloven, heb alsjeblieft respect voor iedereens geloof’; wat een mooie preek van Skin.
Ondertussen zijn we over halfweg en zet de groep “Hedoism (Just because you feel good)” en “Without you” in.
Op “This means war” refereert ze naar de gebeurtenissen in Oekraïne. ‘We mogen niet de beste bessen eruit nemen en zowel Syrische als Oekraïense als gelijk welke politieke vluchtelingen zijn toch overal welkom’, zegt ze.
Ze is enorm blij met het feit dat er 60% vrouwen in het publiek staan. “Intellectualise my blackness” horen we, al is 95% van het volk blank, iedereen zingt uit volle borst mee. Mooi!
“Tear the place up” komt net voor “Charlie big potato”; we gaan in de laatste rechte lijn van de warme avond. Ze gaat even van het podium om de laatste nummers te brengen maar komt terug en zegt nog heser dan ervoor dat ze echt ziek is en backstage bijna omviel.
We krijgen nog “Brazen weep”, maar geen “Piggy” meer van het laatste album , wegens haar aanhoudende heesheid. Er is nog de voorstelling van de band op de tonen van “Highway to hell” (AC/DC), dit was enkel instrumentaal in Berlijn twee dagen terug, maar nu vraagt ze ons om haar mee te helpen zingen, na het eerste refrein stopt ze al om af te sluiten met “Little baby swastikkka” …
We voelen aan dat we nu geluk hebben dat ze er waren; klopt , want de komende twee concerten in Duitsland zijn alvast afgelast wegens stemproblemen van Hare Hoogheid. Het zal eventjes wachten zijn tot het concert in Liverpool.
Bij het afscheid , op de tonen van Foo Fighters “The Best of you”, gaan de tranen aan het rollen in het publiek, het is een gevatte en gepaste tribute aan drummer en topmuzikant Taylor Hawkins , die we sinds vorige week moeten missen.
Skunk Anansie hopen we te zien op één of ander festival! Het blijft een live- en festivalband bij uitstek. Door het meezinggehalte van de nummers waren we zelf de volgende dag hees geworden. Zo zie je maar …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/skunk-anansie-02-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/new-pagans-02-04-2022.html
Organisatie: Live Nation
Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop!
Sinds 2017 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt. Ze kwamen die plaat nu voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk!
Schizophrenia (***1/2) mocht de avond knallend openen. De band bracht recent zijn debuut uit 'Recollections Of The Insane' - na een EP in 2020 - en stond ietwat onwennig op het podium. De band had een beetje tijd nodig om op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia aanvoelde dat ze het publiek meehadden, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen meer aan. Band met potentieel dus. Maar toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Trix iets te groot was voor hen.
Een wervelende finale, het publiek brulde de teksten mee. Vuurkracht en tonnen energie. Schizophrenia brengt een 'old school' versie van extreme metal!
Over tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****). Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut ‘Brutal Destruction’ (Roadrunner) uitgebracht in 1986, drukten ze ook hun stempel op het metalgenre. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze speelden een strakke set. Een wall of sound hoorden we! Wat een energie en mokerslagen.
Cyclone bewees in de jaren '80 al een band te zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Ze gaan nog steeds wild tekeer. Ze blijven dus nog steeds sterk overtuigen. Met hun ervaring weten ze moeiteloos het publiek in te pakken, met enkele moshpits als gevolg …
Als je een volle festivalweide van Alcatraz Metal Fest in vuur en vlam kunt zetten, dan vormt een zaal als de Trix geen probleem. Evil Invaders (****) zet een show op, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt, de lichteffecten, de vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af.
De muzikanten zijn ware virtuozen, we krijgen technisch hoogstaand vernuft. Met het nieuwe album haalt de band andere bronnen aan buiten de speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, de dreigende klanken en de vocals zijn sterk. Hun roots blijven behouden , maar de wendingen die ze nu aanhalen, zijn mooi, ook live. De nieuwe songs worden dan ook door de fans - aan de laaiend enthousiaste reacties te zien - met open armen ontvangen.
Frontman Joe is nog steeds die duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. En hij heeft een ongelofelijk variërend stembereik. En verder muzikaal hitsende drums en een gitaar en een bas die door je lijf klieven.
De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde, en zet een show neer van een kleine twee uur. Evil Invaders ging als een bulldozer tekeer. Het spelplezier was hier nog steeds aanwezig. Sjiek. Evil Invaders bewees klaar te zijn om de wereld te veroveren
Pics homepag @Franky Schutz (Dump Magazine)
Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen
Black Flower - Een multiculturele schokgolf
We citeren even ’Black Flower releasete eind januari 2022 ‘Magma’ op het door grooves geobsedeerde label Sdban Ultra. Het is het vierde album van de band onder leiding van saxofonist, fluitist en componist Nathan Daems (Echoes of Zoo, Dijf Sanders). Hij laat zich al sinds jaar en dag bijstaan door Jon Birdsong (cornet), Filip Vandebril (bas) en Simon Segers (drum). Nieuw in de band is toetsenist Karel Cuelenaere. Op de plaat, die werd geproducet door Frederik Segers, horen we ook de stem van Meskerem Mees.
Black Flower brengt een hypnotische mix van ethiojazz, afrobeat, psychedelica en Oosterse geluiden. De muzikanten laten zich daarbij inspireren door Mulatu Astatke, Fela Kuti, maar ook door Westerse muzikale tradities.
We waren er bij in de N9, Eeklo …
Als Nathan Daems iets aanraakt , verandert het in goud; de multi-instrumentalist brengt een diversiteit aan stijlen, en tast muzikale grenzen af. Naast hem plaatsen we met plezier ook de andere muzikanten van Black Flower in de spotlight. Cornet speler Jon Birdsong bespeelt zijn instrumenten (en ook het publiek) met diezelfde gretigheid als Nathan. Samen vormen ze de basis van de band.
Ze worden bijgestaan door Filip Vandebril, subtiele , fijne baslijntjes, en Frederik Segers die zijn drumvellen streelt; er ontstaat een multiculturele schokgolf, een sound die inwerkt op de dansspieren. Het sprankelend klankentapijt van toetsenist Karel Cuelenare vormt live een beduidende meerwaarde door die psychedelica-exotica, en maakt dus het plaatje compleet.
Black Flower bewandelt een uiterst avontuurlijk pad , een perfecte mix van pop, jazz, psychedelica, etno, afro, Balkan en ga zo maar door.
De groovy klanken, de aanstekelijke percussie, fluit, sax en de sprankelende cornet/gitaar bedwelmen ons volledig. Ze prikkelen hoedanook de dansspieren.
De multi-culturele mix en diversiteit brengt een soort magie, een zalving van Oosterse klanken en de Westerse cultuur. Grenzen worden afgetast en af en toe werden de registers opengetrokken. Mooi. Live schittert deze warme, kleurrijke sound. Wat een totaalbeleving .
Organisatie: N9, Eeklo
Goose - Waarom Goose de beste live act is
2022-03-31 + 2022-04-01
Met hun nieuwe ‘What you need’ herschrijft Goose zichzelf en kiest onder de auspiciën van de producent Jason Falkner voor wat meer melodie en tegelijk een wat rauwere sound en vindt Dave zijn oerliefde voor de gitaar terug. Sorry voor het cliché, het is een groeiplaat geworden met zowaar pareltjes en het bewijs dat ze ook nog eens voortreffelijke songsmids zijn. Benieuwd hoe de cleane productie zich zal vertalen tijdens de voorstelling in de AB.
Wat meteen opvalt is dat de nieuwe nummers als een huis naast het oudere werk staan en dat er geen milligram aan explosiviteit wordt ingeboet. Met andere woorden, orkaan Goose raast door de AB, pakt bij de eerste noten het publiek in, zag dat het goed was en overwon. ‘Eat your heart out’, twijfelaars.
Het zijn de besten die zich nog verbeteren. Dave, Tom, Bert en Mike mogen er dan wel eenvoudige Lads uit Kortrijk uitzien, maar weten als geen ander het publiek op te stomen, dat alweer mag genieten van een extreem goede sound en een joekel van een lichtshow (die lichtman moet een wereldwonder zijn), een uitgekiende setlist en vooral sterke songs. De gitaar keert meer terug, ze spelen gitaar op synthesizer, toets op gitaar, gitaar op bas, bas op drum en ga zo maar verder. En ja, daarom zijn ze ook na twintig jaar nog steeds toonaangevend en tevens de beste live act in ons land.
Mijn Kortrijkse helden maken ook van de nieuwe nummers andere, betere en vooral meer stomende versies. Naast de elektronica hebben Goose duidelijk hun liefde voor gitaren teruggevonden en weten deze ook perfect te combineren. Hebben ze na het bijsturen van hun formule alweer een nieuw genre uitgevonden? Ja dus. Zoals ik al schreef, het zijn de besten die zich nog verbeteren.
Opener “Whet you need’ knipoogt naar Daft Punk, om dan meteen met het strakke “Trip” de eerste mokerslag toe te dienen. Tom en Dave halen hun bas en Flying V boven en doet ondertekende kwijlen. En ga zo maar verder. Verschillende genres en verwijzingen naar de grootheden uit de jaren 80 en 90 (Gary, Depeche, …) worden samengebracht en blitzkriegsgewijs afgevuurd met een stuwende, stomende, pompende, pulserende en zweterige ritmesectie.
Naadloos en met de vingers in de neus wordt het stormniveau bereikt met hun klassiekers “Bring it on”, “Can’t stop me Now”, “Words” en “British Mode”. Het feest gaat maar door en boet geen seconde in. Na het niet te missen “Synrise” en de uitstekende gitaarriff op “Black Gloves’ worden we boordevol energie huiswaarts gestuurd.
Echt gemeen om mensen zo van hun sokken te blazen.
SETLIST: What You Need / Trip / So Long / In The Air / Control / Call Me / Come Home / Bring It On / Can't Stop Me Now / Words / British Mode // Holding Hands / Synrise // Black Gloves
Pics homepag @AB
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Nilüfer Yanya - Goudeerlijk met een duister randje
Nilüfer Yanya is ondanks haar prille carrière toch een opvallende en boeiende artieste. Na haar indrukwekkende debuutplaat ‘Miss Universe’ (2019) ging ze verder met haar herkenbare vocals en soulful / R&B-geïnspireerde melodieën. Voor haar persoonlijk was de afgelopen coronaperiode productief want met ‘Inside Out’ (2021) en ‘Painless’ (2022) (en tussenin wat singles en EP’s) pakte ze opnieuw uit met haar kunnen. Gelukkig en eindelijk konden we haar eens terug live aan het werk zien.
Als bijpassende support act had de in-Parijs-geborene Londenaar Léa Sen de eer om het Orangerie-publiek warm te maken. Met een looppedaal bij de hand en een zachtblauwe gitaar om de schouder, bracht ze er goed van af. “Much to Lose” was overladen met een vleugje Tame Impala terwijl “I Feel Like I am Blue” vocaal imponeerde. Sen waagde zich op het slot aan nieuwe demo's die ze tijdens de tour met Nilüfer Yanya, die op zijn einde liep, heeft geschreven. Een trefzekere keuze die het publiek duidelijk heeft overtuigd.
In gekende stijl en opstelling, kwamen Nilüfer Yanya en haar drie bandleden toch iets vermoeid het podium op. Gelukkig werden alle twijfels met "Midnight sun" weggespeeld. Yanya en haar band straalden een natuurlijke rust uit tijdens de toch wel emotioneel beladen songs. "Belong to you" beukte heerlijk met een zalige saxofoonsolo en doodeerlijke lyrics.
Kenmerkend ook is het phasereffect op Yanya's gitaar wat bij momenten deed denken aan 90s grunge. Haar nieuw materiaal met de 2 eerstgenoemde songs, "Chase me", "Stabilise", "Another life" en "The dealer" groef live nog dieper in Yanya's soms duistere kant. Wat het publiek ook duidelijk waardeerde.
Bindteksten waren zoals gewoonlijk niet haar ding waardoor ze soms onwennig of onverstaanbaar iets prevelde. Helaas brak dat soms het tempo van het concert waardoor we al snel snakten naar het volgende nummer. Toch bleef ze imponeren met een heerlijke cover van PJ Harvey's "Rid of Me" en een prachtige gedestilleerde "Same Damn Luck".
De afgematte indruk hadden we opnieuw voor de bisronde. Toen Léa Sen de band opgewekt kwam vervoegen voor het laatste nummer, kon Yanya het concert toch nog sterk beëindigen.
Nilüfer Yanya had ondanks de vermoeidheid genoeg te bieden om er een goudeerlijke en boeiende concertavond van te maken.
Setlist: midnight sun - belong with you - chase me - The Unordained - L/R - Rid of Me (cover) - stabilise - Baby Luv - Same Damn Luck - anotherlife - Angels - Trouble - the dealer - In Your Head - Crash - Heavyweight Champion of the Year
Organisatie: Botanique, Brussel
Behind The Veil - Zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is het doel op zich
Behind The Veil speelde op Metalworksfest Battle, 15 januari 2022 ll, hun allereerste optreden, naar we vernamen … hoe dan ook waren zij sterk op elkaar ingespeeld. In hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter. Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Lees hier het verslag nog eens na.
Zij waren de publiekslieveling van de avond … En wonnen dan ook de publieksprijs. Onlangs mochten we aanwezig zijn op een repetitie van de band, en stellen ook daar vast dat Behind The Veil een band is die vriendschap verbindt met virtuositeit. Een gevarieerd palet aan metal horen we. We hadden een fijn gesprek met de volledige band.
Volgens bepaalde bronnen was jullie optreden op Metal Works Battle op 15 januari jullie eerste optreden, lijkt me sterk want jullie vullen elkaar zodanig perfect aan waardoor het aanvoelt alsof je dit al twintig jaar samen doet. Vertel eens wat meer over hoe de band is ontstaan
Sofie: Ik had via Facebook een annonce geplaatst dat ik op zoek was naar een nieuwe band. Ik kreeg daar wat reacties op, we zijn samen iets gaan drinken en dat klikte wel. Het grappige is, Arne was er toen niet bij, maar ik had hem toevallig al leren kennen op Graspop het jaar ervoor, en wie zag ik op de eerste repetitie…
Arne: Klopt, Onze drummer Jan, wou me bij z'n nieuwe band en toen ik vernam dat Sofie naast me ging staan, was het wel een blij weerzien.
Rest van de band: Inderdaad. Na dat zoekertje hebben we daar allemaal prompt op gereageerd. We zijn dan allemaal samen gekomen en dat klikte heel goed. Zo is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan. Dat was in 2020, net voor de corona. We hebben nog één of twee repetities gehad net voor de eerste lockdown… Maar wel bijzonder jammer eigenlijk, net toen we ons gingen lanceren was het weer gedaan. In die periode tussen de eerste lockdown en januari 2022, net voor die battle, hebben we niet zoveel meer kunnen repeteren. Dempsey is er bij gekomen enkele maanden voor de battle en maakte onze groep compleet. Veel tijd om onze set samen te stellen was er echter niet, dus het was best wel spannend.
Dat is natuurlijk een ferme streep door de rekening. Dat jullie zo een prestatie neerzetten maakt het des te meer opmerkelijk, maar uiteraard zijn jullie allemaal geen groentjes in dat wereldje en hebben jullie al wat water doorzwommen. Maar toch dat jullie elkaar zo blindelings vinden is echt indrukwekkend! Het gaat er ook zo natuurlijk aan toe …
Die ervaring is een vertrekpunt, inderdaad. Maar we voelden ook, op die weinige repetities dat het plaatje gewoon klopt tussen die verschillende karakters, uit vaak zelfs uiteenlopende muzikale strekkingen, dat doet toch veel. Voor sommige was het eigenlijk op Metalworksfest Battle de eerste ervaring op een podium ooit, voor andere niet.
Het enige jammere aan dat optreden, metal en zitplaatsen het gaat echt niet samen. Maar doordat jullie muziek een intens karakter heeft, viel dat al bij al nog mee. Hoe voelde het voor jullie aan op het podium zo voor een zittend publiek op te treden?
De zenuwen waren zwaar gespannen, maar de ontlading compleet eens we dat podium betraden. Net doordat we zo goed overeen komen naast dat podium ook. Dat speelt zeker mee. Alles zat gewoon goed, we moesten als laatste optreden en kregen het publiek ook goed mee. We hadden die publieksprijs ook niet zien aankomen eerlijk gezegd, dat was pas de kers op de taart.
Nu we op dat punt aanbeland zijn .. Ik stel ook altijd wel vragen over corona, heeft dat een invloed gehad op jullie als band? Het botsen op grenzen, zijn jullie er sterker uitgekomen? Of was het misschien een bron van inspiratie?
Het was voor ons zeker moeilijk om door te bijten, omdat we net ons gingen gaan lanceren op het moment dat alles stopte. We stuurden nummers naar elkaar door via messenger , maar hadden nergens het gevoel dat we de handdoek in de ring zouden gooien. We hebben, ondanks dat, gewoon door gegaan en niet op gegeven. Dat we eigenlijk vrienden zijn naast dat podium, zoals voorheen al aangegeven, heeft uiteraard ook geholpen. We trokken ons aan elkaar op. Je ziet dat ook op de repetitie dat we zeer gemoedelijk met elkaar omgaan.
Zeker en vast, ik had ook een vraag over de bandnaam. (Terloops) Zit er een bepaalde betekenis achter de naam ‘Behind The Veil’?
De betekenis ‘achter de sluier’ sluit wel aan bij het mysterieuze binnen onze muziek, laat het daar bij houden.
Ik zou het zelf willen omschrijven als ‘metal voor donkere geesten’… Is dat hoe je je muziek kunt omschrijven?
Dat is een mooie omschrijving, we komen zoals hierboven al gezegd uiteenlopende metal genres en we vullen daar elkaar perfect in aan, en brengen onze eigen invloeden mee binnen de band. En die sluiten wel aan bij het iets meer donkere en mysterieuze. We horen vooral niet in een vakje, daardoor. Als men daar achter vraagt (ter promotie) en dat is soms misschien nodig, dan zien we ons als alternatieve metalband met een open geest.
Het is trouwens altijd leuk om een combinatie te zien en horen tussen vrouwelijke en mannelijke vocalen. Dat zorgt altijd voor een extra dosis pittigheid. Was dat een bewuste keuze?
Sofie: Dat is gewoon heel naturel gebeurd, op de eerste repetitie hebben we iets geprobeerd samen en dat klikte goed, dus zijn we dat gewoon blijven doen.
Arne: In het begin was dat wel een aanpassing. Ik kom uit de Death metal, ik ben gewoon van zwaar te zingen en het was dus voor mij even wennen, maar ik vond het een uitdaging en het klikt dus heel goed met Sofie. We vullen en voelen elkaar vocaal perfect aan, dus ja heel naturel.
Wat zijn de verdere plannen? Staan er ook festivals op het programma?
De volgende stap is een debuut album uitbrengen, we hebben al enkele nieuwe songs klaar en werken verder daar naartoe. Op Alcatraz spelen is ook zeker een ambitie, en we hopen dat dit via een plaat misschien lukt, het is zeker een droom daar te mogen spelen. En dromen mag. En uiteraard nog veel mooie optredens doen, links en rechts. Een goede set maken, nummers schrijven en daarop verder blijven bouwen dus.
Zijn er ook plannen naar het buitenland toe, en welke landen genieten jullie voorkeur?
We sluiten het buitenland zeker niet uit. Op dit moment zouden we al blij zijn dat we de buurlanden halen, want door corona zijn buitenlandse optredens nog net iets moeilijker. We hebben elk wel onze voorkeuren of dromen om buitenlandse shows of festivals te spelen.
Ik vond op de repetitie zeker ene eyeopener, die ene song toen ik jou (Arne) aansprak genoot mijn voorkeur, “Beside You”, het beginnen met een zachtere stem van Sofie en opbouwen naar een climax; met knappe drum en gitaar solo’s. Een heel gevarieerd palet moet ik zeggen…Er blijft zeker iets hangen “Emoties” … De teksten raken. Ik veronderstel dat daar ook een persoonlijk verhaal achter schuilt. Is het overbrengen van emoties een manier om je frustratie, pijn of eventuele woede een plaats te geven als songschrijver, alsook voor de rest van de band? Het is alsof je tegen een muur van emoties terecht komt, prachtig.
Sofie: niet zozeer nu, maar wel van vroegere ervaring. Dat koffertje dat je meesleept en dat geldt voor ieder van ons, maar ook voor iedere songschrijver, dus eigenlijk is het altijd zeer persoonlijk en een manier om dat een plaats te geven.
Arne: ik sluit me daarbij aan, teksten worden vaak vanuit persoonlijk oogpunt geschreven en net als elke schrijver maak je gebruik van wat artistieke vrijheid.
In deze tijden bleek voor velen sociale media de enige manier om te communiceren, via o.m. streaming. Hebben jullie dat ook overwogen ? Hoe belangrijk of net niet is sociale media voor jullie? Ik ken bands die een eigen youtube kanaal hebben waar ze video’s posten over het leven van alle dag… of een 83 jarige folk zangeres die een eigen podcast is begonnen; Hoe zit dat bij jullie?
Veel meer bereik, maar iedere band heeft dat dus is er een overaanbod daarvan. Het is ook gratis reclame, je moet er niet voor betalen. Sociale media is op dat vlak een goede manier om met je fans in contact te komen, er nieuwe bij te winnen, en te blijven contacten te onderhouden… en je zo in de schijnwerper te zetten als band.
Op dat overaanbod wil ik ingaan, ik ben dus wel fan. Maar moest ik nu jullie gewoon willen leren kennen als globale muziekliefhebber, wat maakt jullie zo bijzonder binnen dat overaanbod, dat ik jullie zou moeten leren kennen?
We zijn niet doorsnee, je kunt ons niet in een hokje duwen, daardoor kunnen we een heel ruim publiek aan metal liefhebbers aanspreken die daarvoor open staan. Dat maakt ons toch uniek in dat wereldje. En ook, in onze muziek zit heel veel oprechte emoties verborgen. Het is gemeend wat we zingen en instrumentaal naar voor brengen, geen show verkopen.
Naast de sociale media, hebben jullie ook overwogen om iets te doen met streaming om eventueel je songs te promoten via een YouTube filmpje? Ik heb 73 streamings gedaan tijdens die periode van lockdown, de meeste nogal slaapverwekkend, niet zozeer doordat het een slechte band was, maar gewoon dat is het niet… Maar toch is het ‘iets’ om te ontdekken … Hoe sta je daar zelf tegenover?
We hebben daar nog niet echt over nagedacht, en ook niet de capaciteiten voor om dat nu te doen. We focussen ons dus op live kunnen optreden, en zodra dat kan, daarop inzetten. En zo ons publiek winnen. Bij een streaming moet de sound en alles perfect zitten om dat ander publiek over de streep te kunnen trekken, daarvoor moet je die capaciteiten wel hebben. Als dat mogelijk zou zijn, sluiten we dat natuurlijk niet uit maar onze focus ligt nu op live shows en ons album.
Wat zijn de ambities van de band, en hebben jullie ook een soort doel dat jullie willen bereiken (buiten wereld dominantie want dat doet iedereen al) ?
Sofie: Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jou muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is een doel op zich. Voor ons als band, maar voor elke muzikant. Dat ze met een goed gevoel naar huis gaan, en na de show nog even komen babbelen met jou over het optreden. Als je dat telkens opnieuw en opnieuw kunt bereiken jaren en jaren lang? Dat is gewoon de max! Dat is het mooiste dat er is.
Dat lijkt me een heel mooie doel om naar toe te werken. Jullie kunnen , dankzij die grote variatie, zeker op festivals als Graspop en zo staan, zeker weten! Veel succes en we blijven jullie op de voet volgen!
De tijden waarin Jim, TMF en MTV een generatie dagelijks z’n soundtrack verschaften, zijn jammer genoeg vervlogen. Rond de millenniumwissel schoten pretpunkbands als paddenstoelen uit de grond. De Simple Plans en Blink-182s van deze wereld kenden hoogdagen aan de andere kant van de grote plas, in België vulden we aan met bands als Nailpin, Flatcat en Janez Detd. Die laatstgenoemden bestaan dit jaar 25 jaar, en wilden die verjaardag vieren met toeters, bellen en een zoveelste comebackoptreden.
Voorprogramma The Dutch Rudders deed de reputatie van de Brielpoort, met z’n akoestiek als die van een koekendoos, alle eer aan. De Belgische punkers moesten het doen met een relatief lege en ongeïnteresseerde zaal, maar door de rommelige akoestiek heen, hoorden we wel het een en ander dat ons beviel. The Dutch Rudders brengen rechttoe rechtaan punk rock die je vaak op de Main stage van (wijlen) Groezrock kon horen. Dat we daar de meeste gitaarlijnen zelf moesten bij denken en het drumgeluid allesoverheersend was, konden we toedekken onder het mom ‘herkenbaar charmant’.
Maar de 2500 kijklustigen waren natuurlijk gekomen voor de band die 25 kaarsjes mocht uitblazen. Om 21 uur stormden Nikolas Van der Veken en de zijnen het podium in Deinze op, en vatten aan met “Killing Me II”. Het verzoek om meteen te woo-ooh’en werd positief beantwoord, en we werden binnen de minuut getrakteerd op gouden confetti en rookkanonnen. De heren van Janez Detd. hadden er duidelijk zin in, en daar genoot het aanvankelijk ietwat geremd publiek met volle teugen van. Dat de Brielpoort klonk als een leeg blik Frankfurter vleesalternatieven, kon de aanwezigen worst wezen.
Het duurde tot de inleiding van “Class of ’92” tot de zaal besefte dat de Oost-Vlamingen eraan begonnen waren, waarin Van der Veken verzocht ‘nog eens te doen alsof we 17 zijn’. Janez Detd. had hun set duidelijk tot in de puntjes voorbereid, en vuurde hit na hit op het publiek af op een afgevijlde en strakke manier. Toen “Kung Fu” door de zaal werd gestuwd, werd de klank daarvan aangevuld met die van kletterende knoken, door de eerste pogopartij van de avond. “Beaver Fever”, “Rock On” en “Lisa” volgden in sneltempo, en dat werkte zeer bevorderlijk voor sfeer en gezelligheid.
Het middelpunt van de set boeide net iets te weinig om die goede flow door te trekken doorheen het hele optreden. Janez Detd. had hun voornaamste buskruit gelukkig gespaard voor het sluitstuk ervan. Toen Nikolas Van der Veken aankondigde dat ‘het manneke uit dit lied niet kon worden overgevlogen wegens het Coronavirus’ wisten de 2500 aanwezigen hoe laat het was. De volledige zaal keelde de streep tekst uit “My Life - My Way” gretig mee, enkelingen waagden zich aan gecrowdsurf. De set leunde bijgevolg tegen zijn kookpunt.
Een terugblik op de triomftocht van Janez Detd. op Rock Werchter - inmiddels al zeventien jaar terug - luidde de finale in. Van der Vekens kenmerkende zwarte petje verdween in de menigte tijdens “Take On Me”, de thermometer gaf honderd graden aan. Het publiek stuiterde heen en weer, en kon even uitblazen tijdens het akoestische “Tonight”. “Mala Vida” staat ook in 2020 nog synoniem voor ‘t-shirt uit, zwaaien maar’ en bisnummer “Anti Anthem” voor een collectief springmoment. Janez Detd. klokte af op anderhalf uur en 25 songs.
We kunnen terugblikken op een nostalgisch avondje plezier en vertier, in het gezelschap van een band die niet zomaar hitjes kwam recycleren. Janez Detd. had duidelijk tijd geïnvesteerd in zijn comebackoptreden, en dat vertaalde zich in een strakke sneltrein aan songs die blijkbaar weinig stof hebben vergaard. De vriendschap tussen de heren droop van het podium, en ook dat was mooi om zien. In een ideale wereld zien we de heren nog één keer terug op Pukkelpop, al hoeft de set dan geen 25 nummers te tellen.
Setlist: Killing Me II - Raise Your Fist - Class of ’92 - Alright! - Crossed Your Heart - Kung Fu - Beaver Fever - Rock On - Lisa - Summer’s Gone - Dorkshire - Going Mental - Kids Today - In These Days - Killing Me I - Your Love - My Life/My Way - Breaking the Waves - Deep - Take On Me - Tonight - Mala Vida - Saturday - Anti Anthem - Heinz 57
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/brielpoort-deinze/janez-detd-07-03-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/brielpoort-deinze/the-dutch-rudders-07-03-2020.html
Organisatie: VZW Miracle
PEGA - Just play music, and go on stage with my music, I think that’s the most important ambition I have
Recently, we attended the festival 'The Sound of the Belgian Underground', a voyage of discovery through what lives in the Belgian underground, and one of the notable bands of the evening was PEGA. About their performance in AB we wrote: 'The Brussels trio PEGA plays something between post-punk and mathrock. The band has three ladies who enjoy playing. They master their instruments well, the catchy riffs and drums made us headbang. Simple, good and solid sounding. PEGA gives musical colour in this grey world. It is a band that flirts within post-punk between light-footedness, solid rock (catchy and energetic) and experiment. That way we were quickly convinced. 'You can read the full report here .
High time to put PEGA in the spotlight via our website as well, we had a nice talk with guitarist/vocalist Barbara and sounded out their future plans ... for her and the band.
To get to the point, tell us a bit more about yourselves who are PEGA, how did it all start, just so our readers can get to know you a bit better :)
We started with a couple friends, just making music together. After something like a year three of us wanted to do more with that music, and create something. And start composing songs together, and bring out some EP’s in 2019 and last year .. That’s how it all started.
For some reason you been pushed in the direction of post punk, but I hear much more then only post punk into your music. So, Who are your sources of inspiration and how would you describe your own music?
Each of us has a different taste in music. Some of us like more jazz, some of us like more punk/psychedelic . We like also Funk, and Michael Jackson is also among our inspirations. We also like the band Sleeping People?, Fugazi? , which is more mathrock, and Idles. There’s some Chopin and Disco in the mix. Yes we all have different tastes in music, and different inspirations and put this together into PEGA.
You said Michael Jackson? When I saw you on stage it was just that poppy way of doing, combined with some experimental way of doing that triggers me the most, like I write in my review too. But, you know there are a lot post punk related bands swimming in the water, if you know what mean. What do you think makes you different from other bands?
What we doing is very catchy , we are all different human beings, it’s just difficult to answer this question. Maybe the fact that we like such different kinds of music reflects on why it sounds the way it sounds: we never sat down and decided: we are going to make a x genre style of music. We’ll start, and then we’ll see. Like most bands, no? :)
I saw you live during 'Sound of the Belgian underground' and was deeply impressed, bought a record and absolutely wanted to interview you :) I wrote: ''They master their instruments well, the catchy riffs and drums made us headbang. It sounded simple, good and solid.'' But especially the colourful and playful character appealed to me enormously. Is that description correct, that skipping between instrumental perfection and playfulness, is that a conscious choice?
We like doing things, and not follow the trail. Soo yes there is a lot of imagination in what we are doing. Soo yes it’s sure a conscious choice doing it on the way we doing it now.
Did the fact that you could play at this festival open any doors you think?
Yes, the organizer of TRIX wanted us to play there, our mate Professeur Postérior contacted us to play in september We play with Milk TV in Chaff on the 4th April. With Nada booking we have found some nice dates, such as Aralunaires(Arlon) and Fete de la Musique(17th in Aumale, 18th at VK. We play in Reflektor in Liege on the 1st of May with the Black Lips, and have a couple of nice gigs aligned. We also play in Ghent at 19 may. So, Yes, there were sure some good contacts after this gig there.
We are going through difficult times (even if there is a little sunlight at the end of the COVID tunnel - and now there is the war in Ukraine). How did you get through these times as band, as people and as musicians?£
Very difficult actually. Leslie, who’s a Sound Engineer, lost almost all her work, I’ve lost my job too. A lot of bands broke up, and had to start doing something else for money. I’m running a small label, We had a release party for a band called Bengal planned for the 24th March 2020. They could not do that because of this pandemic thing, and broke up. So many bands that had to make choices. With this pandemic we sure lost a lot of great bands. pity. It was a disaster for the music industry..
But other bands got inspiration out of this time and got stronger true it. Did you find inspiration to bring out new things for PEGA?£
Yes, we did write two new songs, and have almost finished 2 others. It was difficult because we started working with a new bassist, so we had to kind of get used to each other, but it was fun. Also, we did some residencies in Botanique and Brass, that helped us write more songs and stay motivated :)
https://www.facebook.com/events/1045086899287678
You said something about you running a small label, that is interesting, can you put some more information about that label here? What bands are there in and things…
I run a small label called Wild Goose Chase Records (WGC) with which I released tapes of PEGA, TUVALU, Bengal(doens’t exist anymore), Little Musgrave, and soon(everything in the music industry has had a backlog) Alice Perez, and Lou K. I’m working on a funny website for the future.
https://www.facebook.com/wildgoosechaserecords
https://www.instagram.com/wildgoosechaserecords/?hl=en
That’s interesting to know One other thing, you been talking about playing live, but you guys also have play in France and other country’s? Can you tell more about this
We plan to go back on tour outside the country. We wanted to go to Paris and Lyon. We even did a small tour in UK, and it’s funny , we did it at that moment thinking Brexit would make it more difficult, but then Covid came and , well, no touring at all. We went to Manchester, Leeds, Bristol, London, Bristol in 5 days: everyone was so nice, generous, diy scene is fantastic.. Back in Belgium we were playing very often, 3, 4 times per month.
We want to go back to France, do some gigs in Portugal and Germany as well. Soo yes there are plans to play outside the country, and have some experience into doing that as well.
In 2021 you released an EP 'Têmpte de chips', right in the middle of the corona times, why not wait a bit?
We knew Aude was going to leave, so we make the decision to bring out this EP before she left, as a closure. She did the artwork. – check it out : https://www.instagram.com/audegrrr/?hl=en
We also did a small release party in Atelier Claus. In AB we play with our new bass player Juliette. We played two songs we wrote with her, and she brought a lot to the band too ;) She used to play in a well-known band called Moaning Cities.
I think it's a beautiful disc, where the above statement also comes into its own on record I think, how were the general reactions to it?
They were positive, we were super happy to finally have that object ready.I did a videoclip for it
https://www.youtube.com/watch?v=3BiemYC96KY
Some magazines reviewed it (Larsen, Turnupthevolume) and record shops were happy to sell them both the tape and vinyl. It was awesome.
I also like the flirting between experimentation and accessibility on that record, that's something that comes up all the time. Is that statement correct, do you like to vacillate between the two and is that a conscious choice?
Like I said before, I like pop music, pop is good! There is a lot good pop like Michael Jackson, I mention already and Amy Winehouse par example. I like Disney music to, I was obsessed by Walt Disney films on young age. and I like Fado ? so in a way it’s sure a conscious choice doing that yes. Of course the experimental stage it is a nice road to walk, but sometimes it’s good to just sing along and have fun to.
It’s nice how you being so enthusiastic, but I was wonder what is you ambition? Do you have a goal you want to achieve? And prefer play on a big stage at Sportpaleis or just stay underground? What you prefer?
Just play music, and go on stage with my music Fuck COVID .. I think that’s the most important ambition I have. Not to become famous and play at big stages. We like to grin at our beautiful audience and friends :) But we would like to open for some of our favorite bands (Idles, do you get the hint? Goat Girl? ;)
Speaking of the future, what are your future plans?
We have two new songs ready, and want to release them somehow. Going on tour like we talk about, that’s the future plans for now, we see where we get after that.
Thanks for this interview, I just wanted to give you a spotlight to make our readers learn to know you better…Hope to see you on stage soon, and please contact us for future releases
Placebo - Intimitate show - Fullforce naar de festivals en op de grote podia!
De voorbije decennia waren een goede, deugddoende break voor Placebo om er nu met volle goesting, enthousiasme en energie tegen aan te gaan. We voelden de sprankel en de friste in een klein anderhalf uur durende set , die hun pas verschenen plaat , met enkele classics een ferme rockscheut boden. De kleine club van de Bota was de inzet , de drijfveer. Resultaat: Placebo voelt zich, is klaar voor de grote podia en op de festivals.
Placebo heeft het niet makkelijk gehad , als we eens terugblikken in de ‘Tennies’ … Ze zijn al bijna dertig jaar bezig , maar de laatste albums , laatste dateert al van 2013, klonken te modaal en onderscheidden zich niet meer van wat we van de Britrockband gewoon waren , met name die ideale flow van rock, goth en glam; ook de live optredens hadden een nieuwe injectie nodig.
Ze hebben dus nu een nieuwe plaat uit , hun achtste, ‘Never let me go’ , die hen terug op het voorplan moet plaatsen; eigenlijk slaagden ze er terug muzikaal in, luister maar eens naar die overtuigende single “Beautiful James” . Sterk . Placebo zoals het moet. Het zal voor een verfrissende wind zorgen op de festivals en in de grote zalen.
Om even goed gerodeerd en op elkaar afgestemd te zijn , deden ze een handvol club concerten en hielden ze halt waar het verhaal ooit begon in de nineties, in een pittoresk zaaltje waar ‘muziek- beleving’ centraal staat . De keuze viel op de Orangerie van de Botanique. Geen smartphones , die werden voor het concert opgeborgen in een speciale etui , die je pas kon losmaken bij het verlaten van de zaal.
We hoorden Placebo zoals het moet , gedreven , rockend, songs met een intens spannende opbouw en groove , broeierig , intens, snedig zelfs en zachtmoedig , met gitaarerupties , uitbarstingen en die kenmerkende bevreemdende dissonante, spookachtige geluidjes. Minpunt was het contact dat grotendeels uitbleef . Een onverschillige indruk. Enkel iets voorbij halfweg , toen het gekende “Too many friends” moeilijk op gang geraakte , doorbrak spil Brian het ijs . Een losse babbel die aangenaam was en even de druk, spanning, concentratie deed minderen.
Een strakke set met een vol geluid hadden we , ze staan nu meestal met vijf op het podium , met naast hem luitenant Stefan Olsdal , die zich ontpopt als een multi-instrumentalist . Hij speelde zowel gitaar, bas als de keys. “Forever chemicals” en de single “Beautiful James” openden de set . Een gretig spelende band meteen met de nodige begeestering, intensiteit en explosiviteit, die hun vroegere routine deed smelten.
Brian Molko leek met de donkerzwarte lange haren , zonnebril en snorretje minder Bowie, meer Johnny Depp. Hij is nog steeds wie hij is met z’n androgyne trekken en z’n kenmerkende nasale vocals . Ondanks het feit dat het contact uitbleef, maakten ze interactie , met het publiek door hen op te zwepen . Handclaps volgden , een glimlach verscheen.
“Scene of the crime” , eentje van tien jaar terug, klinkt compact. Het combo overtuigde en werd steeds warm onthaald. Ze houden een strak tempo aan. “Hugz” en “Happy birthday in the sky” zijn boeiende, pittige, variërende nummers , wisselend in ‘extra-introvertie’, en die een live karakter, uitstraling hebben.
“Speak in tongues”, al bijna vijftien jaar oud trouwens, doet de vaart wat minderen , maar ze geven er handige live draai aan , wat de song grootser maakt.
De keuze viel vooral op de nieuwe plaat dus, het live uitproberen en hoe ze aanslaan . Keuze was verder goed met “Surronded by spies”, “Sad white reggae” en “Try better next time” . Meer sijpelt er een Weezer kantje door in die tempowissels en de ruimte die ze hun instrumenten geven .
De finalereeks wordt ingezet met vroeger singlemateriaal, het ferm rockende “For what its worth” en de samenhorigheidssong bij uitstek met meezinggehalte “Too many friends”, die een paar keer opnieuw moest worden ingezet. De elektronica kreeg hier meer armslag en was mooi verweven in de Placebo gitaarriedels.
“Went missing” is er eentje om Placebo letterlijk te omarmen , het zalvende , zwevende geluid intrigeerde . “Fix yourself “ trok alle registers nog eens open en legde er een noise laagje op, om de avond te besluiten .
Placebo genoot duidelijk van de fijne respons en de nauwe aanwezigheid van zijn fans in deze intieme setting . De sfeer zat dus goed.
Het broeierige “Post blue” , één van de sterkhouders op ‘Meds’, opende de bis en was ook ‘bon choix’ .
Covers zijn Placebo niet vreemd , er werd ooit eens een EP aan besteed, en hier besloten ze met een slepende versie van Kate Bush’s “Running up that hill” , overmand van groovy donkere, spooky tunes in een mistig decor . Mooi.
We misten vanavond misschien nog een rits mooie single opnames , als “Every you ,every me” , “Meds” , “The bitter end” , “Song to say goodbye”, “Pure morning” , “Infra-red”, “Special k” of echt oudje “Nancy boy” … Placebo wou weten hoe goed hun nummers en vooral de nieuwe aansloegen bij hun publiek. De opzet van goed op elkaar ingespeeld te zijn en te bevestigen , waren ze ‘en verve’ in geslaagd.
Ook al is Placebo een band van weinig woorden , het spelplezier en de gretigheid is er opnieuw en samen met hun publiek , hun fans genoten ze van een fijn clubconcert , om er fullforce te staan de komende zomer op TW Classic en in november in het Sportpaleis .
Placebo is back , goed rockend en hartverwarmend . Het clubgevoel is er, stadiongevoel is niet veraf. Iedereen tevreden dus!
Organisatie: Live Nation + Pias + Botanique, Brussel
De Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem heeft een missie. Hij wil de wereld laten zien dat de luit niet perse een instrument van de middeleeuwen is. Dat legt hem geen windeieren: hij wordt door de media intussen de bekendste en de beste luitspeler ter wereld genoemd. Ondertussen brengt hij muziek uit op labels als Sacred Bones (Jenny Hval, The Soft Moon, David Lynch), won hij een Cannes Soundtrack Awards voor zijn 'Only lovers left alive'-score en maakte hij muziek voor de The Sims Medieval.
Mans meest recente werk 'Ex-mortis' verscheen op het Gentse boutique label Consouling en gaat over intense, zelfs erotische religieuze verlangens.
We zagen Jozef van Wissem in het najaar van 2021 nog optreden op Les Nuits Botanique,.
De man heeft ondertussen niet stil gezeten, en heft een nieuwe plaat uit 'Behold! I Make all things new'.
Eerder hadden we een interview met Jozef Van Wissem zelf
Jozef Van Wissem - De stilte creëert een spanningsboog. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise (musiczine.net)
De toon wordt al gezet met “The Cool shade of Eternity” , een rustig opbouwende, meeslepende groovy song. Het gaat tussen donker en grauw, en op het eind is er een lichtje dat schijnt. Jozef Van Wissem brengt verhalenvertellers terug tot leven met zijn muziek, door het filmische kader, die de fantasie prikkelt.
"Ik ontvreem thema's uit het klassieke luit repertoire en laat ze terugkeren in mijn nieuwe composities, een soort medieval sampling als het ware. Ook wil ik het instrument als volwaardig Pop instrument terug in ere herstellen. Rond 1600 was de luit omnipresent als Pop instrument. Het was overal te vinden : in bordelen, huiskamers en aan het hof. Waarom zou het dan nu alleen in specialistische academische kringen ten gehore worden gebracht?" vertelt hij.
Op 'Behold! I Make All Thins New' wordt het instrument, de luit, opgewaardeerd, in de schijnwerpers geplaatst en niet zomaar in een verloren hoekje geplaatst. Het is een instrument dat je overal moet vinden. Het klinkt filmisch, waardoor elke song zo mooi op elkaar aansluit, zoals het verhaal dat wordt verteld in zes nummers, de ene wat langer dan de andere. Jozef Van Wissem is een grensverleggend muzikant.
Avant-garde/Klassiek/Luit
Behold! I Make All Things New
Jozef Van Wissem
Tracklist: THE COOL SHADE OF ETERNITY 04:53 WHAT HEARTS MUST BLEED, WHAT TEARS MUST FALL 13:41 ALL BECOME ONE, ONE BECOME ALL 04:55 A NEW EARTH 03:36 YOUR FLESH WILL RISE IN GLORY ON THE DAY OF THE FUTURE RESURRECTION 05:32 ENTER INTO THE JOY OF OUR LORD 14:26
Judith Marjorie Collins (Seattle, 1 mei 1939) is een Amerikaanse singer-songwriter. Ze begon als folkartieste in de jaren zestig, maar stapte in de jaren zeventig over naar het populairdere MOR-genre ("middle of the road", mainstream melodieuze popmuziek met soms orkestrale begeleiding). Ze zong vooral covers en had ook enkele successen in België en Nederland, waaronder Joni Mitchell's "Both sides now" (1967) en Stephen Sondheim's "Send In the Clowns" (1975, van haar album ‘Judith’). In 1970 had ze ook succes met de traditional "Amazing Grace". Het lied "Suite: Judy blue eyes" van Stephen Stills is aan haar opgedragen. In de loop der jaren heeft ze zich ingezet voor de mensenrechten, UNICEF en de strijd tegen landmijnen.
Ze heeft nu een nieuw studio album 'Spellbound' uit. We hadden we een leuk gesprek met Judy, en vroegen haar ook hoe ze dit volhoudt. Het interview hier
Judy Collins - I think there isn’t any artist who is not working on inner struggles in their songs. It’s always been my intention to find out what is going on in my mind (musiczine.net)
'Spellbound' is een heel persoonlijke schijf geworden waar Judy Collins op pakkende, weemoedige wijze haar leven overschouwt, met een lach en een traan. Herinneringen over cowboys, kalme wilde paarden, snapshots van een losbandige tijd bij 'Hell on Wheels', … Mooie en droevige tijden tegenover elkaar in de songs. Niet zomaar nostalgie, maar een wondermooi verhaal over een wondermooi mens die ons na al die jaren nog steeds kan verblijden met haar kristalheldere stem.
Elk song opnieuw zorgt Judy Collins voor kippenvel door die verhaallijn en het emotionele aspect …Zachtmoedig, waar zachtheid thuishoort …Lichtjes feestelijk, als de vreugde in je leven binnentreedt.
Het is magisch hoe deze klasse artieste die zoveel grootheden in de muziekwereld persoonlijk heeft gekend, op haar bijna 83ste nog steeds verbaast.
'Spellbound' is een verhaal , pur naturel, voor iedereen …Het is uit het leven gegrepen. “The Blizzard” is een prachtige gevoelige afsluiter. Het is het totaalplaatje dat ons diep raakt!
Judy Collins treedt op 5 november 22 op in Roma, A’pen.
Divided werd geboren in een kelder in 2013 en sindsdien groeiden ze uit tot het vierkoppig monster dat het nu is. Ze brengen een furieuze mix van alles wat luid en smerig is met momenten van sereniteit, zo staat het omschreven op de bandcamp pagina van de band. Met hun nieuwste EP 'Riser' op Dunk!Records zijn ze klaar om de wereld compleet te gaan veroveren. In het genre weet de band zich te onderscheiden, door hun energie en kracht.
“I See you, You're On fire” is als een mokerslag die in je gezicht ontploft, je wordt al direct omver geblazen.
Ook al zit er enige subtiliteit in de songs verborgen, de rode draad is de luisteraar meesleuren in een razende rollercoaster; je krijgt geen tijd te bekomen of daar is de volgende aanval op je trommelvliezen al.
Messcherp, verschroeiend, soms waanzinnig …”Futures” en “Slumberland” tekenen hiervoor. Misschien klinkt het niet steeds origineel an sich, maar toch is het steeds de moeite en onderscheiden ze zich. “Gnaw” is een sterke afsluiter.
Divided treedt op 26 mei 22 aan op het Dunk!festival. Benieuwd hoe ze hun materiaal tot uitvoering zullen brengen!
Tracklist: I See You, You're On Fire 06:17 Futures 04:15 Slumberland 04:34 Gnaw 05:44
Nederlands 
Français 
