Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, vertegenwoordigers van de avontuurlijke Gentse jazzscene die momenteel furore maakt, kwamen na een duoconcert op het idee om een nieuw project op te starten. Met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. De band spitst zich bewust toe op een meer melodieuze en intieme aankleding, in een vaak totaal andere richting dan hun andere projecten. Met ‘Aula’ stelde The Milk Factory in janurai 2020 zijn eerste volledige album voor. We horen een warme plaat, waarbij grenzen van jazz worden verlegd naar eerder improviserende muziek. Zonder geluidsmuren af te breken, eerder door harten diep te raken op een intieme maar magisch mooie wijze.
Intimiteit is inderdaad het sleutelwoord bij die eerste song “Verrevan”. Hoewel daarop al lichtjes wordt geëxperimenteerd met klanken , zorgt de band ervoor dat de trommelvliezen niet worden aangevallen, eerder strelend zacht wordt je ziel verwarmd. Warmte die je niet in slaap wiegt, maar eerder terugbrengt naar de essentie van het leven. Songs als “Groef”, “Whistle Island” en “Tref” doen dan ook eerder een gemoedsrust over jou neerdalen.
Daar waar de heren binnen andere bands vaak zodanig experimenteel tewerk gaan dat het soms bevreemdende tot oorverdovend aanvoelt, kiest The Milk Factory er zeer bewust voor de rust te doen wederkeren in je hart. En dat is een verdomd goede keuze, want die rust kunnen we gebruiken in gejaagde tijden van het leven. Diezelfde impact, met voldoende oog voor buiten de lijntjes van jazz kleuren, keert over de hele lijn terug. Daardoor blijf je aandachtig zitten luisteren en genieten tot de toppen van je tenen als jazzliefhebber, die houdt van bands die buiten die comfort zone durven treden van dit genre. Dat is wat de heren voortdurend doen.
Uiteraard bestaat The Milk Factory uit topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. Uit songs als “Aula”, “Gitaar” en “Houtdokken” blijkt die virtuositeit en absolute klasse van elk van hen voortdurend. Echter is er geen enkel element binnen de band dat er uitspringt, wat kan gezien worden als een pluspunt. Het is net die meesterlijke kruisbestuiving tussen elke muzikant binnen dit project, dat ons over de streep trekt. Een stelling die bij afsluiters “Bunny” en “Papegaai” nog maar eens in de verf worden gezet.
Over de hele lijn is 'Aula' een kristalheldere debuutplaat geworden van een band die naast zoveel projecten, op zoek is naar een rustpunt waar ze zichzelf kunnen in terugvinden binnen een gejaagd leven. Op ons heeft het in elk geval die inwerking dat we even achterover leunen en gewoon genieten van het magische klankentapijt dat The Milk Factory uitspreidt om die noodzakelijke gemoedsrust te doen wederkeren in hart en ziel. Waardoor de band in zijn missie met brio is geslaagd, intimiteit creëren die een gevoelige snaar raakt. Met voldoende oog voor het improviseren en op avontuur trekken door het landschap dat jazz heet.
Er is nogal wat geschreven en gepraat over deze schijf. Reeds lang voordat ze uitkwam. Het was dan ook lang wachten op de vijfde release van Tool: niet minder dan dertien jaar. Alleen al hierdoor was de plaat al een succes bij de release ervan. Maar we mogen zeggen dat de plaat daarnaast ook wel steengoed is. Zoals altijd leveren ze geen half werk af. Dat begint met de muziek maar ook met alles ernaast: video’s van de hand van gitarist Adam Jones, het artwork… Ook nu is het artwork bijzonder. Het is voorzien van een oplaadbaar 4inch HD-scherm en een luidspreker waarop een verborgen track staat. Over de kostprijs van het hebbeding gaan we het niet hebben hier , maar wel over de muziek.
Op de fysieke versie staan zeven tracks die goed zijn voor bijna 80 minuten muziek. Er wordt geopend met de titeltrack en de eerste single uit ‘Fear Inoculum’. Zoals steeds wordt alles heel langzaam en doordacht opgebouwd. Alles in een soort van roes en eigenlijk met veel emotie in zang en gitaarwerk. Met monumentale percussie en drumwerk. Wie nog aan hen twijfelde , zal nu wel overtuigd zijn denk ik. “Pneuma” begint een beetje zoals de vorige song maar krijgt daarna een steviger inborst die met horten en stoten komt, maar zich onverwijld doorzet. Er wordt stevig maar beheerst afgesloten met “7emptest”. Hier zingt Maynard vrij stevig en met een echte rockstem. Eén van de topnummers op dit epos.
Staan er verrassingen op dit album? Niet in de zin van dat ze elementen gebruiken die ze nog niet voorheen in hun muziek staken. Je moet geen toestanden met folkmetal of wat anders verwachten. De zang klinkt minder steriel en koud dan vroeger. Ook technisch en op het vlak van melodie blendt alles mooi en zelfs warm tesamen. Dat is misschien wel een verandering en iets dat ik vroeger soms miste bij hen. Verder weten ze met hun doos blokken weer een mooi bouwwerk te maken waar velen niet kunnen aan tippen.
Het album zal niet de impact hebben die hun werk uit de jaren ‘90 had (daarvoor is de tijdsgeest al teveel veranderd) maar ze blijven hier terug flirten met de term meesterwerk. Dit is een ontdekkingstocht van een anderhalf uur lang.
Binnen het overaanbod aan releases ontgaan ons helaas soms pareltjes van platen die eigenlijk ook onze aandacht verdienen maar daar door die omstandigheden te vaak aan ontsnappen. Zo bracht The Sad Flowers een knappe schijf uit, 'Desolation', waar breekbare songs gekoppeld worden aan weemoed, emoties en melancholie die je niet in slaap wiegen maar als een mokerslag in je gezicht terecht komt waardoor je compleet van de kaart achterblijft.
We citeren uit de biografie: ''De teksten sluiten nauw aan op de wereldwijde problematiek.
De rode lijn van deze productie beschrijft een mogelijke evolutie van de mensheid als er niet snel een fundamentele verandering komt in het gedrag van de mens ten opzichte van de natuur en zijn medebewoners."
Inderdaad is het een album waarbij de band de aanhoorder een spiegel voorhoudt die er niet altijd even mooi uitziet. Die resulteert in een donkere intensieve atmosfeer, waardoor je in weemoedige gedachten een traan wegpinkt, zonder dat dit al te klef gaat klinken. Die sfeer komen we reeds tegen bij “Sphere”, gevolgd door een klepper van circa acht minuten: “Deep”. Een song die inderdaad diep gaat. Opvallend bij The Sad Flowers is de magie tussen piano/keyboard klanken, gitaarstreepjes die de haren op je armen doen rechtkomen en een vocale aankleding die snikkend en breekbaar je hart verwarmt. Nogmaals, zonder te klef te klinken, wel integendeel dus. Dit duo, want ja deze band bestaat uit de topmuzikanten Jan Ooms en Jany Claeskens, zorgen er ook nu weer in dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Dat trok ons bij dat debuut in 2017 al over de streep, ze doen dat bij 'Desolation' nog eens fijntjes over. Daarvoor worden alle potjes van deemoedigheid opengegooid, maar hoor je ook - binnen de donkere walmen - enkele positieve soundscapes tevoorschijn komen. Als een licht aan het einde van die duisternis. The Sad Flowers slagen er bovendien ook nu weer in newwave- en goldwavefans te verbinden met de liefhebbers van gothic en andere alternatieve rock. Luister maar naar een ijzingwekkende perfect in elkaar gestopte song als “Sad Flowers” en voel, mede door de instrumentale pracht en vocale inbreng, die haren compleet recht komen op je armen. Dat is ook de donkere draad in de daarop volgende songs “Scorpions & Snakes”, “Deception” en afsluiter “Watchtower”. Duistere intensiviteit die je met de neus op de feiten drukt, zonder een standpunt in te nemen. Dat is wat Sad Flowers doet op deze plaat. Nee, je wordt er niet depressief van, maar je wordt wel geconfronteerd met een realiteit die er niet altijd even rooskleurig uitziet.
The Sad Flowers drukken al enkele jaren hun stempel op het alternatieve rockgebeuren met een donkere twist en zetten dit nog maar eens in de verf op deze 'Desolation'. Een plaat die je hart verwarmt en je ziel doet rusten in een bad van diezelfde voornoemde melancholie. Wie de eerste plaat omarmde zal zich in deze weemoedige schijf boordevol donkere melancholie die de band je weer aanbiedt , dus zeker kunnen vinden.
De AB kreeg dinsdag de Venezolaanse Amerikaan - of is het een Amerikaanse Venozolaan? - Devendra Banhart over haar roodgekleurde vloer. Volgestouwd met elkaar liefkozende paartjes - inclusief smekkend gemuil -, een aantal trossen Spaanstaligen en een significant aanbod aan doorwinterde meerwaardezoekers, wisten we meteen hier geen wall of death of Zwangere Guyiaanse gekkigheden te moeten verwachten.
Als we daar überhaupt na opwarmers Vetiver de energie voor konden opdelven. De warme stem waarmee Andy Cabic, even kordaat als een grijzende studiemeester, de volledige ruimte aanvankelijk muisstil kreeg, ging na enkele gelijkaardige nummers vervelen. Wat resulteerde in een stijgende appreciatie voor de watering van de comfortabele rode zetels achterin de zaal, maar evenzeer in een toename aan decibels afkomstig van de foute kant van het podium. You win some, you lose some.
Tweeduizend man/vrouw imponeren is er niet van gekomen, maar een ideale toevoeging voor de betere candlelit dinnerplaylist is de band wel gebleken.
Devendra Banhart vervolgens, die staat erom bekend zich vaak nogal nonchalant op te stellen op podium, en ook wij voelen ons moreel verplicht die groep te vergezellen. Halvelings langs de microfoon zingen, te weinig kracht in zijn stem stoppen,... De eerste paar nummers vroegen we ons net niet luidop af hoe deze man 2000 tickets wist te verzetten. Was er sprake van je m’en foutisme of nalatigheid? Gaandeweg kreeg Banhart ons met zijn charmes wel mondjesmaat in zijn greep. Op "Mi negrita” bijvoorbeeld, ontpopte ie zich namelijk al gauw tot een Spaanstalige achterneef van Father John Misty. Lees gerust hier tussen de regels door; een overtuigend individu die als een Jezusfiguur zijn band dirigeert. Geen idee hoe de stem van de Bijbelse variant klonk, maar ons vermoeden is dat die niet half zo hartstochtelijk mannelijk klonk als die van Devendra. Het nummer vormde een hoogtepunt binnen de set. Eén met de vocale kleur van een zekere Lou Reed en de geekiness van een zekere Beck.
Dat hij ‘de serieux’ van zijn professie maar zelden aan zijn hart laat komen, bewees hij door “Fancy Man” met Flight Of The Conchords-ogende overacting een satire-nasmaakje te geven. Overbodig? Mogelijks, maar binnen een singer-songwriter optreden een welgekomen dynamische troef. Door zich op zoveel verschillende facetten op te stellen, trok hij onze aandacht keer op keer naar zich net wanneer het dreigde te verslappen. Zo was er ook plek voor intieme, magische momenten (het wondermooie “Carolina”), meer dan voldoende tijd en ruimte voor een ietwat minder geslaagd humoristisch rondje verzoeknummers (Hallo Mac DeMarco) maar zeker ook voor een dosis - door flanger doordrongen gitaren - funk - (“Seahorse”).
Een discografie die zich idealiter onder een vinylnaald laat consumeren, weten de man en zijn omringende bandleden op een geschikte manier te vertalen naar een dynamische liveset. Ondanks de routineuze nummerkeuzes deze tournee, werd nummer voor nummer met een erg naturel ogende flair uit de muzikale mouw geschud.
De setlist viel klaarblijkelijk iets ruimer uit dan de geplande 80 minuten, waardoor de laatste nummers (te) gehaast moesten worden afgehaspeld. Zonde, want een geplande klapper als “Carmensita”, werd zo iets te slordig uitgepakt en ingeleid.
Devendra Banhart wist op eigenzinnige wijze een interessante set neer te zetten. Niet altijd op optimale kracht, niet altijd even doordacht of afgelijnd, maar als singer-songwriter een publiek bij de pinken houden, is nu eenmaal ook geen sinecure. Dat had de nonchalant ogende Banhart goed in de smiezen.
Pics homepag @Michelle Geerardyn (AB)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na Noord-Amerika en Groot Brittannië afgelopen najaar was het de beurt aan Europa om nog eens stevig door elkaar geschud te worden door de heren van Two Door Cinema Club. Acht shows met als kers op de taart gisterenavond de AB in Brussel. Als special guest brachten ze op deze tour niemand minder dan Circa Waves mee. Er moeten slechtere manieren zijn geweest om de laatste week van dat eeuwig durende januari te beginnen.
Circa Waves mocht de avond op gang trekken. Veel was er niet nodig om het publiek op te warmen. Ze vulden de AB vanaf het begin van hun set voor ongeveer drie vierde. De mensen die op dat moment nog rustig van hun pintje stonden te genieten in de foyer hebben wat gemist. Circa Waves bracht een heel dynamische set; we hebben ons geen seconde verveeld. Kieran Shudall en co wisten perfect hoe ze het publiek moesten bespelen om hen voor een eerste keer tot een kookpunt te brengen. Met “Tshirt Weather” en een dijk van een nieuw album als “Happy” lukte dat met sprekend gemak. Goed begonnen, is half gewonnen.
Dan was het maar aan Two Door Cinema Club om de bal binnen te koppen. Zelfzeker bestegen ze het podium. Die zelfverzekerdheid krijg je door de jarenlange ervaring die ze opbouwden, en mogelijks ook door de grote bokaal wijn waarmee frontman Alex Trimble het podium op flaneerde. Ze begonnen de set met “Talk”, een van de populairdere nummers van het meest recente album ‘False Alarm’. Toffe binnenkomer die het publiek wel kon smaken. Als je een redelijk grote waslijst aan hitjes hebt, kan je daarmee aan het begin van de set ook al eens uitpakken. “Undercover Martyn” maakte duidelijk dat het publiek vooral daarvoor gekomen was: oude nummers van op ‘Tourist History’, waar gewoon geen slecht nummer op te vinden is .
Uiteindelijk speelden ze acht nummers van op ‘Tourist History’, vooral in het begin van hun set. Best wel veel als je weet dat ze veel nieuwer materiaal hebben. Maar als het publiek erom vraagt, moet je het geven, dachten ze bij Two Door Cinema Club. Tussendoor speelden ze nog “Dirty Air” en “Next Year” van de nieuwere albums, maar wederom ging het bij “Do You Want It All” met pew pew lasergeluidjes een pak lekkerder.
Alles klonk heel gestroomlijnd. Two Door Cinema Club mocht hier en daar, zeker met hun status, gewoon wat meer buiten de lijntjes kleuren. Het bleef allemaal redelijk braafjes. Zot doen ligt duidelijk niet in de aard van Trimble en co. Wanneer bassist Kevin Baird op een gegeven moment op de basdrum van de drummer ging staan, dachten we niet alleen: ‘Amai, die heeft veel balans,’ maar ook: ‘Meer van dit, alstublieft.’ Naar het einde van de set toe begreep ook zanger Alex Trimble dat. Misschien was het de bokaal wijn die hem de ingeving gaf, maar toen hij besloot zijn microfoonstatief achteraan in het decor te gooien, ging de energie ook bij het publiek de hoogte in.
“What You Know” was als een bal die een centimeter voor een open doel lag. Die kon je niet missen, en dat deden ze ook niet. Het publiek, van voor tot vanachter, raakte eindelijk helemaal mee. “Something Good Can Work” deed daar vervolgens nog een schepje bovenop. Toch was het de afsluiter “Sun” die voor het grootste OMG-moment zorgde bij de vele eind-twintigers die de goede oude tijd van tien jaar geleden nog eens wilden herbeleven gisterenavond.
Al bij al was het een goede show. De energie bij het publiek zat goed en Two Door Cinema Club bracht de fans wat ze wilden. Toch vonden we dat het allemaal wat ondeugender mocht, zeker van zo’n grote gevestigde waarde als Two Door Cinema Club. Die kunnen zich vast wel wat permitteren, of is het vet na al die jaren toch wat van de soep?
Setlist: Talk - Undercover Martyn - I Can Talk - Are We Ready? (Wreck) - This Is the Life - Cigarettes in the Theatre - Dirty Air - Next Year - Do You Want It All? - Bad Decisions - Changing of the Seasons - Satisfaction Guaranteed - What You Know - Lavender - Satellite - Eat That Up, It’s Good for You - Sleep Alone - Something Good Can Work - Sun
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Pics homepag @AB
Organisatie: Live Nation
Jayke Orvis and The Bullshit Brothers - Stringband houdt de erfenis van de country pioniers levend
Jayke Orvis And The Bullshit Brothers
Cowboy Up
Waardamme
Een afgeladen Cowboy Up voor deze underground country held, Jayke Orvis, en daar zal zijn doortocht op Muddy Roots Europe vorig jaar niet vreemd aan zijn.
Dit matinee-concert begon nogal verwarrend toen er een breed glimlachende kerel het podium opstapte, een tamboerijn rond zijn voet gespte en er op zijn eentje aan begon. Menige wenkbrauwen werden gefronst want nergens was er een voorprogramma aangekondigd en de man liet op geen enkel moment weten wie hij was. Toen ik het hem achteraf vroeg, antwoordde hij doodleuk ‘Allisson’ (Santos) waarmee ik geen stap verder was , want dat was enkel zijn geboortenaam. Uiteindelijk bleek dat we Big Bull & His Selfish Band, een dark billy one-man-band uit Brazilië, gezien hadden. Uitermate sympathieke gast die ons jammer genoeg de beperkingen van een one-man-band niet kon laten vergeten. Zijn gitaarspel kon me nog enigszins bekoren maar zijn nochtans behoorlijk rauwe maar tevens expressieloze strot begon al snel te vervelen.
Jayke Orvis (Milwaukee, Wisconsin) heeft als stichtend lid van .357 String Band en als huidig lid van The Goddamn Gallows een degelijke staat van dienst terwijl hij met ‘It’s all been said’ (2010) en ‘Bless this mess’ (2017), twee uitstekende platen onder eigen naam uitbracht. Orvis heeft intussen ook zijn eigen groep, The Broken Band, waarin klinkende namen als James Hunnicutt en Liz Sloan (Bob Wayne), maar dat illustere gezelschap was er niet bij in Waardamme. In plaats daarvan The Bullshit Brothers, een internationaal stel met de Braziliaan Ronaldo Nicolaico op staande bas, de Fin Markus Lervik op akoestische gitaar en Steve Kilcrease aka Clyde Mcgee uit Colorado op banjo.
Een volgetatoeëerde (mag je waarschijnlijk letterlijk nemen want toen hij na het optreden even zijn muts afzette bleek ook zijn schedel niet gespaard van de inkt) Jayke Orvis (op mandoline) zag er met zijn lip piercings misschien wat vervaarlijk uit. Toch bleek dit een innemende, warme mens met een onmiskenbaar groot charisma die de Cowboy Up zonder moeite meteen inpalmde.
De vier uitstekende muzikanten brachten heerlijke roots country waarvan de inspiratie terugging tot in de jaren ‘40. We hoorden een drietal covers: “Bound to ride” van The Stanley Brothers, “Kaw-liga” van de onvermijdelijke Hank Williams en het wat recentere “Pick up the steam” van The Weary Boys. Het eigen werk sloot qua stijl nagenoeg naadloos aan bij die drie nummers. Mooi uitgewerkte mid-tempo country songs werden afgewisseld met vlammende instrumentals waarin het tempo telkens, tot grote vreugde van de meute, ferm opgedreven werd. Jayke Orvis voelde zich hier duidelijk in zijn sas en maakte er op het eind nog een feestje van door eerst zijn tourmanager en daarna vriend Allisson Santos mee op het podium te vragen. Zong die eerste nog gewoon wat mee dan mocht Santos twee nummers lang de staande bas overnemen waarbij hij iedereen onverhoeds verraste met een verbluffende solo.
Het enige wat men Jayke Orvis zou kunnen aanwrijven is dat hij nogal braaf klonk. Van zo’n figuur zou je kunnen verwachten dat hij zijn muziek infecteert met een dosis punk maar dat gebeurde hier niet. In plaats daarvan probeerde hij de erfenis van de country pioniers levend te houden door hun sound zo dicht mogelijk te benaderen en daar kon ik allerminst rouwig om zijn.
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
The Sound Of The Belgian Underground 2020 - De vinger aan de pols van de Belgische Underground anno 2020
Het is in ons land niet altijd even gemakkelijk om, vooral bij een groot publiek, de waardering te krijgen, die internationale bands of artiesten binnen een vaak middelmatiger niveau wel mogen ontvangen. Dat is niet alleen in de muziekwereld zo, de Belg staat gewoon een beetje sceptisch tegenover eigen kweek krijgen we vaak de indruk. Wij weten het echter al langer, er bloeit wel degelijk al veel jaren iets in België. Vanuit o.a. Gent en Brussel ontluiken er opmerkelijke projecten en bands die wachten op een beetje erkenning. Gelukkig zijn er nog organisaties als Subbacultcha die al jaren proberen om deze tendens te doorbreken, door het organiseren van optredens waar artiesten die buiten de lijntjes kleuren de nodige speelkansen te geven.
Ook de Ancienne Belgique sprong in 2014 op de kar door samen met hen The Sound Of The Belgian Underground te organiseren. Een tweejaarlijks gebeuren waarbij de vinger aan de pols wordt gelegd van wat leeft in die Belgische underground. In 2020 is dit evenement aan zijn vierde editie toe, wij waren er uiteraard ook bij.
Voor het plaatsgrijpen van de optredens in AB Box was er een 'The Talk of the Belgian Underground' in de AB Club. Met interviews over het reilen en zeilen in het muziekland België en alles daarom heen. Een zeer interessant concept dat eveneens voor herhaling vatbaar is.
Gezeten op de grond net voor het podium met een bas klarinet en een mengelmoes aan mengpanelen, doet Ben Bertrand (****) de aanwezigen voor het eerst zweven. Een groot deel van het aanwezige publiek gaat er zelfs rustig bij zitten, om ten volle te genieten van de minimalistische en dromerige soundscapes die de man uit zijn klarinet tovert. Bovendien gebruik makende van de vele toetsen rondom zich om zo een klankentapijt uit te spreiden dat je tot een soort innerlijke rust brengt, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Het zorgt voor een spookachtige, soms lichtjes dreigende, maar voor intensieve totaalbeleving die zeer onaards mooi aanvoelt. Ben Bertrand krijgt iedereen muisstil, en is zelf onder de indruk dat er al zoveel volk is komen zien naar zijn optreden. Het daverend applaus na zijn optreden, was even warm en oprecht als de man zelf. Tussen de songs spreekt hij namelijk zijn publiek even warmhartig aan, als de klanken die hij uit zijn klarinet en mengpanelen tovert. En dat laatste is minstens even opmerkelijk.
Percussie is de rode draad doorheen het werk van Rogergoon (****). De man is ook bekend van het Brusselse Slagwerk collectief. Maar doet het in AB eigenlijk iets rustiger aan. Achteraan de zaal zorgt hij voor een mooie strijd tussen licht en klank. Wat dan weer zorgt voor een filmische totaalbeleving die de lading dekt. Rogergoon slaagt er daardoor, net als zijn voorganger, in een intense gemoedsrust te doen neerdalen over de zaal. Zonder je daarbij in slaap te wiegen, integendeel. Rogergoon experimenteert ten volle met elektronische muziek, strooit daar enkele Ambient getinte kruiden bovenop en doet je daardoor voortdurend naar adem happen. De beats die hij uit zijn instrumenten tevoorschijn brengt schipperen dan ook voortdurend tussen opzwepend op de dansheupen inwerken en intimiteit die je hart verwarmt. Waardoor de aanhoorder niet echt staat te dansen, maar eerder in een diepe trance heupwiegend wordt weggevoerd naar die andere oorden.
IKRAAAN (***1/2) is een 21 jarige artieste die nu al een gouden toekomst wordt voorspeld. Via haar Instagram noemt ze zichzelf ‘glitterprincess’. Glitters en kitsch zijn er zeker bij, maar ook veel soul en hip hop vanuit het hart. IKRAAAN is ondertussen finalist voor de Nieuwe Lichting op StuBru, en drukt ook in de AB haar stempel op de nieuwe lichting artiesten binnen R&B met een soul invloed. IKRAAAN brengt dan ook een aanstekelijk potje R&B/hip hop op een energieke en gedreven wijze, alsof ze al twintig jaar op de bühne staat. Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem. IKRAAAN brengt haar teksten op de koop toe in het Nederlands en verovert door de combinatie van al die superlatieven nu al menig harten. We merkten echter ook dat er zeker nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, onlogisch is dat niet uiteraard gezien haar jonge leeftijd. Maar potentieel om potten te gaan breken? Daarover beschikt IKRAAAN zeker en vast, wij waren alvast overtuigd. Nu de rest nog.
We citeren even de omschrijving op de website van Ancienne Belgique over OLD PAINLESS (***) 'inspireerde zich voor zijn naam op het vuurwapen van sergeant Blain Cooper uit de sciencefictionserie The Predator.' En daarmee is zo een beetje alles gezegd. Prompt wanen we ons midden in een oorlogsgebied met geluiden van ontploffende granaten en geluid van luide schietgeweren. Luid, luider en luidst is dan ook het sleutelwoord bij deze artiest die trouwens als waanzinnig geworden over het podium, en vóór het podium zijn woede uitschreeuwt. Wie graag zijn trommelvliezen liet barsten door zoveel opeenhoping van snerpende geluiden, bleef rustig staan. Oordopjes waren daarbij zeker geen overbodige luxe, maar velen verlieten de zaal. Buiten de zaal hoorde je echter nog steeds dat oorverdovende geknetter. Zo luid dat we even vreesden dat er barsten zouden ontstaan in de muur van de AB. Zijn 'noise-hop' - zoals het eveneens wordt omschreven op de website - zorgde dan ook voor een eerste aardverschuiving zoals er eigenlijk geen meer zouden volgen. Bij wie was blijven staan, viel vooral de intensiviteit op waarbinnen deze artiest geluidsnormen overschrijdt waardoor hij je totaal verweesd achterlaat in de donkerste hoek van de zaal. Dat niet iedereen hier voor te vinden is, kunnen we echter best begrijpen.
Eerlijk gezegd, we houden van luide muziek maar deze trip was er toch lichtjes over. Geef ons dan maar het duo Femke Fredrix en James de Graef ofwel Partners (*****). Dit duo dompelt de zaal onder in een badje van donkere soundscapes met voldoende beats om je tot dansen aan te zetten. De band bracht met ' City of Freaks' een gloednieuwe plaat uit. Was het debuut 'Faust' nog genoemd naar hun kat, dan graaft de band, volgens de biografie op de website, naar wie we echt zijn als de zon onder gaat en de maskers afvallen. Het duo slaagt er inderdaad in een sfeer te creëren die we vereenzelvigen met de mysterie van de nacht, als iedereen slaapt, en bepaalde wezens uit de duisternis ontwaken.
Het meest opmerkelijke echter is de uiteenlopende wisselwerking tussen de heel verschillende stemmen van Femke en James, die elkaar zowel muzikaal als vocaal perfect aanvoelen tot aanvullen. Zo ontstaat een kruisbestuiving, waardoor een vreemde magie in de lucht hangt, alsof die nachtelijke wezens uit bepaalde songs elk moment zullen verschijnen. Angst krijgen we er niet van, maar er daalt wel een rust over ons heen die rillingen over onze rug doen lopen binnen een dansbare omkadering. Want eens gehypnotiseerd door dit duo, zweef je over de dansvloer in een diepe trance. Een trance waarbij licht en duisternis akelig perfect met elkaar worden verbonden.
Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten. Daardoor raakt ze menige snaren, en doet door de toch wel zeer toegankelijke maar daarom niet minder interessante manier waarop ze teksten brengt en de dansspieren nog maar eens in actie schieten. Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.
Dat Chibi Ichigo bovendien een entertainer is die iedereen uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat we hier een hoogtepunt van de dag/avond beleefden. Een artieste om in het oog te houden naar de toekomst toe. Ons kon ze door deze adembenemende set alvast nu al compleet overtuigen en over de streep trekken.
Benjamin Abel Meirhaeghe (*****) zorgt voor de meest humoristische noot op deze editie van The Sound of the Belgian Underground. Benjamin is acteur, theatermaker en zoveel meer en dat zie en hoor je ook. Hij beschikt over een sopraan stem waarmee hij zo hoog gaat dat het dak er dreigt af te vliegen, maar kan ook intiem en binnen een walm van weemoedigheid een gevoelige snaar raken. Ondanks de vrij melancholische aanpak, is ook daar die humor en zelfrelativering nooit veraf. De theatrale aanpak werpt zijn vruchten af, want het publiek gaat volledig voor de bijl met een lach en een traan. Wat Benjamin voorschotelt, is dus vooral een theater waar woord en beeld worden verbonden. De man haalt zijn kunsten als acteur boven en voegt daar die bijzondere vocale capaciteit aan toe waardoor ook wij compleet uit de bol gaan, en vallen voor zijn veelkleurige aanpak.
Grid Ravage (****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey aan de elektronica. Drie top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De vrij statische houding op het podium stoort allerminst. Elke toverkunst die de heren met hun instrument uithalen, zorgt ervoor dat elk haartje op onze armen recht komt te staan. Dit trio vult elkaar perfect aan, en daar knelt eigenlijk ook het schoentje een klein beetje. Want van enige spontaniteit is weinig sprake. Echter laat Grid Ravage vooral de muziek voor zich spreken, en daar valt dan weer geen speld tussen te krijgen. Groovy klinkende cello lijnen worden aangevuld met een strakke drum inbreng, aangesterkt door elektronische klanken die elke hoek van de kamer uitgaat. Waardoor je vol bewondering voor zoveel virtuositeit ademloos staat toe te kijken en intens te genieten. Intensiviteit is dan ook het sleutelwoord bij dit project, want Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties verbindt met dansbare beats die je echt doen zweven over de vloer van de AB. Prachtig!
Afsluiter Clara! Y Maoupa (****) brengt een dansbare mix van trap, perreo en dance hall muziek gekruid met de nodige reggae invloeden. Het zorgt voor een Zuiders aanvoelende kers op de taart, waarbij de laatste aanwezigen - de zaal was sterk uitgedund voor deze afsluiter - nogmaals begon te zweven en zwieren met de dansspieren. Want inderdaad, ook op deze aanstekelijke kruisbestuiving tussen opzwepende klanken en een zangeres die daar gewoon enkele scheppen bovenop doet, is het onmogelijk stil zitten. Neem daarbij dat knoppendraaier Maoupa eveneens een lekker streepje trompet kan spelen, en zich ontpopt tot een ware multi-instrumentalist. En dan is het hek volledig van de dam. Clara! Y Maoupa zorgt voor een club sfeertje, dat ons wegvoert naar een dans tent of pub waar de DJ van dienst zijn publiek doet zweten terwijl de bevallige zangeres de gemoederen tot een kookpunt doet stijgen. Want inderdaad, prompt ging de temperatuur in de AB helemaal de hoogte in bij deze bijzonder warme performance van dit duo. Waardoor dat dak er nog een laatste keer volledig af op deze tweejaarlijkse ontdekkingsreis door de Belgische underground. Een mooiere kers op een geslaagde dag/avond konden we ons niet dromen.
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
The Sound Of The Belgian Underground – Underground om u tegen te zeggen!
The Sound Of The Belgian Underground
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2018-01-28
Erik Vandamme
Sinds 2014 gaat elke twee jaar een heel interessant evenement door in samenwerking tussen Subbacultcha en Ancienne Belgique. Onder de noemer The Sound of the Belgian Underground wordt typische underground muziek van Belgische bodem, geprogrammeerd voor een ruim publiek. Ook op zondag 28 januari was de zaal AB Box goed gevuld voor de ondertussen derde editie van dit evenement. We kregen een gevarieerd aanbod aan o.a. punk, intensieve drones, post punk, pure noise-rock muziek, donkere occulte doom metal, drum & bass, Afrikaans getinte muziek tot Oosterse Melodieën voorgeschoteld. Zonder meer een kleurrijk aanbod dus.
Van experimentele soulmuziek, naar knetterende punk uitspattingen tot hypnotiserende klanken en vocalen
AFIA, ofwel Thalina Afya Konadu , is een talentvolle singer-songwriter uit Antwerpen. Deze jonge artieste brengt experimentele soulmuziek. Gebruik makende van samples, staat de jongedame geheel alleen op het podium en laat vooral haar heel soulvolle stem voor zich spreken. AFIA sprak haar publiek geregeld aan en raakte vooral de gevoelige snaar door haar bijzonder heldere soulvolle stem. Waardoor Ancienne Belgique als het ware werd ondergedompeld in een Afrikaans getint aanvoelende atmosfeer. Alles bleef echter net iets teveel die gezapige weg opgaan, waardoor we niet volledig over de streep werden getrokken. Wij zagen echter wel een enorm talentvolle artieste op het podium die, naast een stralende mooie stem over een uitstraling en spontaniteit beschikt die ons doet uitzien naar een gouden toekomst. Kortom, een artieste met potentieel om nog potten te breken. En dus een naam om in het oog te houden binnen het soul gebeuren in ons land, en ver daarbuiten.
Punk leeft! Dat heeft bijvoorbeeld een band als Cocaine Piss, die in 2016 het dak er deden afgaan tijdens de tweede editie van The Sound of the Belgian underground, ondertussen ruimschoots bewezen. Niet enkel Cocaine Piss. Binnen de Belgische punk scene roert er underground veel, enorm veel. F.O.D., Charlie Bit my Finger, You Nervous?. Het zijn maar enkele voorbeelden van punk bands die hun kunnen ruimschoots hebben bewezen.
Sale Gosse, een waar familie bedrijf, is een trio die punk en alles daar omheen, hoog in het vaandel draagt. De band bestaat uit mama Agathe, haar 17 jarige zoon - die nota bene jarig bleek te zijn op deze avond, vandaar al die ballonnen op het podium - en haar 'buddy' Randa. We durven er onze kop op verwedden dat familie feestjes daar onvergetelijke nachten zijn. Met een explosieve intro doet Sale Gosse voor het eerst, en niet voor het laatst, op deze avond, het dak er compleet afgaan.
"bas en gitaar uitspattingen combineerden met een vocale furie waardoor de geluidsmuur prompt werd afgebroken"
De energie spat niet alleen uit de gitaren, ook mama Agathe ontpopt zich tot een drummer die haar drumvellen bewerkt met de vuurkracht van een uitbarstende orkaan. Het trio verstopt niet alleen een hoge dosis humor in hun set, waardoor de fans op de eerste rij compleet uit de bol gaan. Ook porren ze de aanwezigen voortdurend aan om hier mede een wervelend punk feest neer te zetten. Bovendien wisselden elk van hen van plaats op het einde van de set. Waardoor zoon Nino aan de drums plaats nam. En de twee dames hun bas en gitaar uitspattingen combineerden met een vocale furie waardoor de geluidsmuur prompt werd afgebroken. Kortom, we kregen een wervelend punk feest voorgeschoteld, waaruit eveneens bleek dat we te doen hebben met muzikanten die hun instrumenten op enorm hoog niveau bespelen. Maar vooral bewees dit trio nog maar eens dat Punk nog steeds springlevend is.
Christine Denamur is een artieste die, naast zwevende elektronische samples naar voor brengen, vooral haar heel indrukwekkend stembereik boven haalt om het publiek te bekoren en vooral te betoveren. De artieste stond een beetje zenuwachtig op dat grote podium. Ze speelde dan ook haar eerste show en dit meteen in de Box van de AB. Echter de spontane manier waarop ze haar publiek bedeesd aansprak, met steeds die stralende glimlach. Het deed ons hart en dat van velen smelten. Christine beschikt dus vooral over een heel integere stem, waardoor ze de aanhoorder letterlijk hypnotiseert en in hogere sferen doet vertoeven.
'Een filmisch aanvoelende set, die bovendien aan de ribben blijft kleven’
Naast gebruik maken van intensieve klanken, zijn er ook de eenvoudige, maar vooral zeer mooie visuele effecten op het scherm. Beelden van straten en pleinen, worden vertoons tijdens de performance. Waardoor in samensmelting met Christine haar magisch mooie stem en uitstraling, een deugddoende rust neerdaalt over de aanwezigen in de zaal.
We kunnen dan ook besluiten: Onthoud binnen de eerder experimentele elektronische muziek, waar harten worden gebroken, deze naam. Christine Denamur zorgt door het aanbieden van een kleurrijk palet aan twinkelende klanken, wonderbaarlijke mooie vocalen, en mooie beelden die net door hun eenvoud de gevoelige snaar raken. Voor een heel filmisch aanvoelende set, die bovendien aan de ribben blijft kleven.
Over walmen van intensieve duisternis, naar een Top hip hop feestje bij uitstek.
Na al die positieve energie was de tijd gekomen voor donkere gedachten. Vaal maakt daar letterlijk niet teveel woorden aan vuil. De heren hullen zich bijna letterlijk in het donker. De verlichting is heel sobere en al even donker als de muziek die de band naar voorbrengt. De muziekstijl die ze brengen? Het is moeilijk te omschrijven. Hun muziek zweeft een beetje tussen cold wave en Ambient, en heeft een uitwerking op de aanhoorder alsof hij wordt meegezogen naar de meest depressieve gedachten in zijn of haar hoofd.
Gaandeweg deed Vaal ook ons wegdrijven naar de meest duistere kant van onze ziel. Niet door geluidsmuren af te breken, eerder door heel subtiel maar doordacht ons donker hart heel diep te raken. In elk geval dompelt Vaal je vanaf het begin tot het einde in een intensief en heel donker bad. Het zonlicht krijgt geen kans, geen sprenkeltje hoop schijnt er door de donkere wolken van het leven bij dit trio. Naast de monotone, maar dus heel intens aanvoelende instrumentale aankleding, waren we vooral onder de indruk van de vocale aankleding. Met momenten deed die ons denken aan een kruisbestuiving tussen Robert Smith van The Cure en Ian Curtis van Joy Division. In hun meest donkere gedaante. We gingen er prompt bij zitten. Gaandeweg deed Vaal ook ons wegdrijven naar de meest duistere kant van onze ziel. Niet door geluidsmuren af te breken, eerder door heel subtiel maar doordacht ons donker hart heel diep te raken. De set eindigde zo abrupt als ze was begonnen. Zonder een woord te zeggen verliet het trio het podium, iedereen - inclusief ons - totaal verweest achterlatend. Indrukwekkend!
Genoeg negatieve energie. Tijd voor een wervelend Hip Hop Feestje. In Brussel bloeit er al een tijdje iets binnen die hip hop en Rap scene. Dat bewees een artiest als Zwangere Guy ons vorig jaar nog op Genk on Stage. Le77 wordt o.a. door deze laatste naar voor geschoven als de nieuwste sensatie binnen die scene. Nu, wat we voorgeschoteld kregen was inderdaad een wervelend Hip Hop tot rap feestje, van de bovenste plank. Met een hoge dosis humor, zet dit gezelschap de Ancienne Belgique op stelten en zorgt, door middel het brengen van een stomende set, ervoor dat iedereen aan het dansen gaat. De heren staan trouwens niet zomaar op het podium te dansen en te rappen, ze trekken elk van de aanwezigen mee in hun wervelstorm. Bovendien gaan ze letterlijk dat publiek opzoeken. Waardoor het dak er compleet afgaat. Als klap op de vuurpijl mag Zwangere Guy & Blu Samu een gastoptreden verzorgen, waarbij de teugels nog wat meer werden gevierd.
We kunnen dan ook besluiten: Le77 zet een hip hop feestje neer, zoals hip hop gewoon moet zijn. Vanuit het hart van hoe Rap en hip hop is ontstaan. De aanhoorder een spiegel voorhouden. Maar vooral, door die hoge dosis humor en charisma, een wervelend hip hop dans feest doen ontstaan. Waar geen speld tussen te krijgen is. Hip Hop leeft in Brussel, dat zet Le77 nog eens wat meer in de verf, en hoe! is onze eindconclusie.
Occulte trip die je tot waanzin drijft
Na de pauze was het tijd voor een occulte trip, die je tot waanzin drijft. Wolvennest zijn een band die psychedelische Dark ambient combineren met al even duistere rock muziek. Daarvoor wordt niet alleen gebruik gemaakt van doorsnee, gitaar/drum en vocalen. Maar ook keyboard klanken krijgen een bevoorrechte plaats toebedeeld. Meer nog, dat instrument zorgt ervoor dat die duistere sfeer naar een nog meer intensief hoogtepunt wordt gedreven. Binnen de band is bovendien elk aspect minstens even belangrijk, zo zou blijken. Niet alleen de bij momenten angstaanjagende, beklemmende mooie, vocalen overheersen dus. Maar ook die duivelse instrumentale aankleding doet ons wegdrijven naar het meest donkere kant van onze ziel.
De start is nochtans heel monotoon. Maar gaandeweg worden meer stukjes en brokjes toegevoegd, gaan de gitaren nog luider klinken, doen de drumsalvo's de zaal op zijn grondvesten daveren. Bovendien voegt de bevallige keyboard speelster daar een vocaal indrukwekkende inbreng aan toe die letterlijk door merg en been gaat. Om het nog intenser te maken, voegt Wolvennest daar bovendien nog hypnotiserende visuele effecten aan toe. Die ervoor zorgen dat je in een diepe trance belandt. Op een bepaald moment voelde ik me letterlijk wegglijden uit de zaal, en de tongen van de hel mijn voetzolen likken.
"Wolvennest verlegt grenzen binnen occulte duisternis, tast de grens van het onmogelijke af. Waardoor het aanvoelde alsof die poorten van de Hel compleet open waren gegaan."
Tijdens dat goed half uur was ik compleet in een andere wereld, en begon als buiten zinnen te dansen en te headbangen. Ik hoop dat de mensen rondom mij niet teveel zijn geschrokken. Maar toen ik de ogen open deed, zag ik dat nog anderen in diezelfde intensief roes waren beland. Wolvennest verlegt grenzen binnen occulte duisternis, tast de grens van het onmogelijke af. Waardoor het aanvoelde alsof die poorten van de Hel compleet open waren gegaan. Zelf voelden ook wij ons meer en meer wegglijden, naar de meest donkere kant van onze ziel. Met de waanzin in de ogen, keken we uiteindelijk onze demonen strak in de ogen. En verlieten de zaal en bleven totaal verweest en buiten zinnen achter.
Kortom. Wolvennest liet een intensieve, diepe indruk achter net door dat opbouwen naar een onaards aanvoelende climax. Zoals we zelden tegenkomen. Indrukwekkend, is zelfs een understatement.
Een totaalbeleving vergelijkbaar met het ontstaan van de Apocalyps.
Brusselse elektronica-artiest Obsequies bracht weer rust in ons hoofd door een wel heel bijzondere act. Alhoewel 'rust' niet de juiste omschrijving is. Zijn muziek is zelfs niet te omschrijven in één zin. Je hoort strepen Ambient. Overgoten met een saus van sludge invloeden, tot intensieve drones. En zelfs dit is nog maar een topje van de ijsberg. Zo haalt Obsequies eveneens de nodige inspiratie bij industrial techno. Een kleurrijk palet? Zeker en vast, al was er van kleur niet veel te merken op het podium. Eerder stond de artiest voorovergebogen boven zijn keyboard aan knoppen te draaien. Omgeven door donkere walmen. Dit alles binnen een enerzijds verstilde sfeer, anderzijds wordt letterlijk geluidsmuren afgebroken.
Opborrelende tsunami's die alles verzwelgen rondom zich heen. De stilte van de prachtige natuur - op die verstilde momenten - wordt teniet gedaan door het opsteken van een alles vernietigende wervelstorm. Orkanen die uit het niets al even vernietigend uithalen. De natuur op zijn meest overweldigend en zijn mooist. Dat komt ons prompt voor de geest. Het geschreeuw van stervende keert ook terug in subtiele vocalen die Obsequies als een tovenaar met elektronische klanken, uit zijn instrument tovert. Een kers op de taart die kan tellen.
"Wat achterblijft, is chaos in ons hoofd, en een afdruk op onze ziel. Vergelijkbaar met, inderdaad, het ontstaan van de Apocalyps. Het einde der tijden."
We kunnen dan ook besluiten: We moesten nog bekomen van het vorige optreden, waardoor we eerlijk gezegd niet direct mee waren. Echter eens omgeven door deze onaards aanvoelende trip die Obsequies ons aanbood. Voelden we ons wegglijden naar het einde der tijden. Wat achterblijft, is chaos in ons hoofd, en een afdruk op onze ziel. Vergelijkbaar met, inderdaad, het ontstaan van de Apocalyps. Het einde der tijden.
Vorig jaar verscheen zijn debuut 'Organn' via het ambitieuze label Knives. Te beluisteren via bandcamp. Ook dat is een aanrader.
Noise-rock, Als een mokerslag in het gezicht.
Nu ons hoofd volledig was leeg gemaakt, werd het tijd voor een portie stevige noise-rock om weer op aarde terug te keren. Crowd of Chairs had ons vorig jaar al overtuigd met een meer dan schitterende schijf 'Fuck, Fuck, Fuck' .
Waarover we schreven: " Wees echter voorzichtig, ‘Fuck Fuck Fuck’ is geen voer voor gevoelige zieltjes. Eens je de uitdaging bent aangegaan, is er geen terugweg meer mogelijk. Maar voor wie houdt van een avontuurlijke trip, waarbij je niet weet of je dat wel of niet zult overleven? is dit een 'must have schijf' geworden, die je verweesd zal doen achterblijven."
Of dat ook op het podium het geval zou zijn? Vroegen we ons luidop af. Dat antwoord liet niet lang op zich wachten.
"Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft”.
Het trio vierde de teugels vanaf die eerste noot, en ging als een losgeslagen trein door tot het einde. De heren lieten er geen gras over groeien. En denderden als een bulldozer over de hoofden heen. Hierop stilstaan was dan ook onmogelijk. Eens op die trein terecht gekomen, was er geen weg terug meer mogelijk. Net als op die denderende schijf, gebruikt Crowd Of Chairs niet teveel woorden om te vertellen wat ze te vertellen hebben. Zonder verpinken werd het tempo naar een helse hoogte gedreven, zowel instrumentaal als vocaal. Het leek wel alsof de heren hun demonen de vrije loop lieten, zo wild om zich heen slaande. En het publiek meetrekt in die draaikolk van chaotische riffs, drumsalvo's en geluiden die niet alleen de trommelvliezen deden barsten. Ook de zaal stond letterlijk op daveren, alsof elk moment het gebouw zou instorten. Met deze overweldigende aanpak bewees Crowd of Chairs dus ook live een band te zijn die geluidsnormen aan hun laars veegt, en elke zaal plat speelt tot geen spaander geheel blijft.
De ultieme kers op de taart
Om eerlijk te zijn. Na dit optreden hadden we onze portie intensiviteit eigenlijk wel gehad. Er moesten echter nog twee bands komen. AIR LQD is een Brusselse producer, die ook actief blijkt te zijn in Berlijn of Parijs. De man zorgt voor een ware rave party in AB. Zo eentje van het onweerstaanbare soort. Stilstaan daarop is onmogelijk, eens je in die 'trip' meegaat tenminste. AIR LQD weet die typische techno klanken te combineren met bijvoorbeeld post-punk. Of net door een integrerende vocale inbreng, een soort duistere sfeer te doen ontstaan. Waardoor je, eens op de dansvloer terecht gekomen, nog meer in een diepe trance terecht komt. Rave met een experimentele knipoog? Zo zouden we dit optreden nog het best kunnen omschrijven.
Afsluiter Golin is een Amerikaans/Japanse Zangeres en producer die eerder bekend onder de naam RIN. Golin wordt gezien als de rijzend ster binnen de Brusselse Elektronisch muziek wereld. Oosterse Melodieën worden gecombineerd met hi-fi elektronica die ons weer doet vertoeven in onaards mooie landschappen, ver verwijderd van de hedendaagse realiteit. In eerste instantie krijgen we een aan knoppen draaiende artiest te zien en horen. Die door minimaliserende klanken naar voor te brengen, alvast het publiek begint te hypnotiseren. Waarna Golin haar vocale inbreng je uiteindelijk doet wegglijden naar onontgonnen oorden.
"Golin brengt typische Oosterse muziek tot leven, binnen een sprookjesachtige omkadering. En brengt daardoor meerdere werelden samen tot een magische mooi geheel"
In het programma boekje omschrijft ze haar muziek als volgt ''My Music is a fanatasia, it's heavy and light but always truehearted''. Inderdaad ontstaat, door de combinatie van die bijzondere stem en intensieve klanken, een soort sprookjeswereld. Waar mystieke wezens zoals elfen en bos feeën naast elkaar leven. Kortom. Golin brengt typische Oosterse muziek tot leven, binnen een sprookjesachtige omkadering. En brengt daardoor meerdere werelden samen tot een magische mooi geheel. Om zo een heel bijzondere dag af te sluiten met een ultieme kers op de taart. Waardoor we nog maar eens totaal verweesd achterblijven.
Wat moeten we onthouden?
Een evenement als The Sound of the Belgian underground bewijst dat in ons land enorm veel talentvolle artiesten rondlopen, vanuit alle hoeken van de muziekwereld. Vaak gaan we het al te ver gaan zoeken. Terwijl indrukwekkende schoonheid, zo dicht bij huis ook te vinden is. Dat is niet alleen door het maken van een verre reis. Ga maar eens gaan zien in onze Ardennen of wandel aan de kust, de zee tegemoet. Ook op vlak van muziek is het goed eens om de hoek te kijken. En vast te stellen wat voor onontgonnen parels er rondlopen. Wij zagen er op deze magische dag en avond negen. Dat laatste is echter maar een kleine greep uit het overaanbod. Maar dankzij Ancienne Belgique en Subbacultcha kregen artiesten die wellicht enkel in de underground te zien en horen zijn, ook eens kans om op een groot podium te bewijzen uit wat voor een kwalitatief hoogstaand hout ze elk van hen gesneden zijn.
Met dank aan Snoozecontrol www.snoozecontrol.be
Bezoek de website van AB + Subbacultcha www.abconcerts.be www.subbacultcha.be
Organisatie: Subbacultcha + Ancienne Belgique, Brussel
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en ‘bowed guitar’) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
De volledige recensie van deze schijf kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Eén van de top ontdekkingen van het jaar 2019, een tweede plaats in onze top tien 'albums van het jaar 2019'. Het zijn maar enkele van de vele reden waarom wij op 25 januari afzakten naar het zeer gezellige en pittoreske muziekclub N9 in Eeklo.
De verwachtingen voor deze avond waren dus heel hoog gespannen, doorgaans valt dit dan naderhand lichtjes tegen. Deze keer werden al die hoge verwachtingen echter ruimschoots overschreden. VENTILATEUR (*****) mocht de zaal alvast opwarmen. Ter introductie citeren we even de informatie uit hun vi.be pagina: 'VENTILATEUR is een Brugs trio dat invloeden uit jazz, rock en fusion combineert om instrumentaal een krachtig geluid neer te poten dat elk moment kan wisselen tussen zweverige soundscapes, potige ritmes en wervelende licks. Liveshows worden steevast opgesmukt door improvisatie, waarmee de band hun nummers aan elkaar breit.' Dit gezegd zijnde, verlegt dit trio inderdaad meerdere grenzen wat improviseren betreft. Door middel van de gedoodverfde opstelling gitaar/bas/drum zou je verwachten een gezellig instrumentaal allegaartje voorgeschoteld te krijgen, niets was minder waar. De lekker groovy riffs die Daan Soenens (gitaar) en Jasper Holevoet (bas) uit hun mouw schudden blijven hangen aan je ledematen, waardoor je prompt ongecontroleerd begint te headbangen. Alsof je eens onder hypnose gebracht, in een trance bent terecht gekomen. Iben Stalpaert, zijn drumwerk is bovendien zeer opmerkelijk. Niet alleen is hij de man die het publiek aanspreekt. Vaak krijg je de indruk dat hij, zeer bewust vermoeden we, uit de maat slaat. Daan volgt hem daarin, met een brede glimlach op de lippen, en vult hem uiteindelijk samen met Jasper gewoon aan. Het lijkt er dus op alsof dit trio ter plaatse aan het jammen slaat, en in golvende bewegingen daarbij alle richtingen van de zonnewijzer uitgaat.
Besluit: Als improviseren een kunst is, dan heeft VENTILATEUR in muziekclub N9 meerdere grenzen verlegd, na dit bijzonder smakelijk concert. Zelden zo een sterk voorprogramma gezien, aan de hoofdact om even goed of beter te doen.
En ja hoor, John Ghost (*****) heeft de boodschap zeer goed begrepen. Deze jonge band legt de lat zowaar nog hoger dan hun voorganger, alsof dat nog kon. Elke radar binnen de band klopt, en elke schakel is daarbij even belangrijk. Rob die met o.a. altsax een warme gloed over de hoofden doet waaien, daarbij aangevuld door de wilde vibrafoon en percussie tot drums van Elias en Wim. In golvende bewegingen boordevol intensieve uitspattingen rijgt Jo de indrukwekkende gitaar riff na de andere aan elkaar, hierbij bijgestaan door Lieven wiens bas en 'bowed gitaar' inbreng meer dan hemels klinkt. Karel zijn twinkelende piano/keyboard inbreng zorgt voor een rustpunt, dat eigenlijk geen rustpunt is. Eerder zorgt hij voor een meerwaarde. Want ook hij slaat letterlijk aan het improviseren daarmee.
Om maar te zeggen. Met zes op het podium wordt een klankentapijt uitgerold dat in golvende bewegingen gaat van minimalistisch, over flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Maar vooral hoor en zie je dat de heren zich amuseren op dat podium, en hun songs met zoveel overgave brengen dat niet alleen zij boven zichzelf uitstijgen. Ook wij belanden in een intensieve trance, waaruit we nooit meer willen ontsnappen. Er wordt daarbij vooral gegrasduind doorheen die laatste prachtplaat, waarvan we dachten dat de grens was bereikt. Live blijkt John Ghost echter voortdurend te flirten daarmee, en uiteindelijk wordt die grens over de hele lijn zelfs verlegd en overschreden. Binnen de lijntjes kleuren is er trouwens totaal niet bij. Deze avontuurlijke trip over uiteenlopende muziekstijlen, zorgde ervoor dat we compleet omver geblazen even op adem moesten komen.
Ook de aanwezigen bleven verweesd achter, en beloonden John Ghost, maar ook VENTILATEUR met een dik verdiend daverend applaus.
Het is nog vroeg in het jaar, maar we maakten in muziekclub N9 nu al één van dé optredens van het jaar 2020 mee, en dat jaar is maar pas goed begonnen.
Besluit: We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen, Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist moest hij even glimlachen, en ook dat stemt ons gelukkig. Want het blijkt dat deze jongens gewoon lekker improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. En daarvoor krijgt de band nog meer onze waardering dan voorheen.
John Ghost staat op 8 februari op het evenement 'We Are Open' in TRIX en is om bovenstaande reden dan ook een stevige aanrader. Meer informatie via onze website: http://www.musiczine.net/nl/item/76993-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-antwerpen-op-07-en-08-februari-2020-preview.html of de website van We Are Open (TRIX) http://www.trixonline.be
Organisatie: N9, Eeklo
We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.
De voorzet met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus) over drie honderd Sicilianen.
Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Voor de 138 ste keer (ik zal er niet ver naast zitten) naar een concert van Arno geweest... Heeft hij mij verrast ? Niet direct. Heeft hij bevestigd ? Meer dan dat... Arno + co speelden een ijzersterke set, met een bloemlezing uit oud en zeer oud werk... afgewisseld met nieuwe songs uit zijn recent meesterwerk ‘Santaboutique’.
Eerst kregen we zijn Oostendse copain Paul Couter voorgeschoteld. Zijn -gelukkig- korte set was bluesy en chaotisch. Er zat weinig variatie en structuur in zijn nummers. Bovendien slaagde hij er in om de klassieker “I can dance” van Tjens Couter te verkrachten. Kan iemand hem duidelijk maken dat hij niet kan zingen en dat een halfvolle AB geen geschikte biotoop voor hem is ? Laten we het als een vriendendienst van zijne hoogheid beschouwen..
Over naar de hoofdschotel zelf... Arno slaagt er nog altijd in om met zijn charisma, zijn songs en zijn oneliners een volle zaal -weliswaar vol beweegloze 50-plussers- te begeesteren. Hij bracht een bijzonder sterke set, goed qua samenstelling en opbouw, met een sobere, maar passende belichting en prima geluid !
Een gedurfde set met heel wat nieuw werk. De nieuwe nummers staan echter als een huis naast en tussen het goed gekozen ouder werk.
De snedige gitaren en energieke bas uit de beste TC Matic waren opmerkelijk aanwezig. Hij koos niet alleen voor massaal meegezongen klassiekers, maar ook voor minder voor de hand liggende topschijven : een bijzonder strak en funky “Whoop that thing”, een naar een climax stijgend “Funky or not” en een meeslepend “Middle class en blues eyes”. Een hoogtepunt middenin de set : mijn alltime favorite “The parrot brigade”.
De set kende geen zwak nummer, geen zwak moment. Af en toe een break met -zittend op een vintagestoel- een rustig, gevoelig, beklijvend moment.
Tussen de nummers door nam Arno de tijd voor uitgebreide overgangen, met humor waar Geubels & co poepje kunnen van ruiken. Een welgemeende ‘fuck you’ naar de verrechtsing, een veeg uit de pan voor Jambon/hesp, Johnson en andere Trumps, het Vlaamse cultuurbeleid, ...
De overgangen haalden er misschien het tempo wat uit, maar dit nemen we een 70-er verre van kwalijk, integendeel... Arno op zijn best dus...
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 23 januari 2020
Arno
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/arno-23-01-2020.html
Paul Couter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/paul-couter-23-01-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios - Een warme gloed, in alle kleuren van de regenboog
Even een introductie. The Colorist Orchestra is een collectief van muzikanten die sinds 2013 als doel heeft om de songs van singer-songwriters in een totaal ander kleedje of kleurtje te steken. En op die manier probeert om pop met klassiek te verbinden op een wel zeer bijzondere wijze. Dat zorgde een samenwerking met o.a. Emiliana Torrini en bracht hen tot in o.a. China, Rusland en Italië. Andere artiesten die aan dit project deelnamen waren Lisa Hannigan, Sumie Nagano en Howe Gelb. 'Re-Coloring' is dus het sleutelwoord bij dit project, en dat is wat het gezelschap rond Aarich Jespers en Kobe Proesmans ook doet met de songs van Gabriel Rios in een uitverkochte Handelsbeurs , Gent.
Leah Sanderson is een Britse singer-songwriter die onder de naam Keto (****) folk brengt volgens de 21ste-eeuwse traditie, lezen we in de biografie. Deze artieste bracht met 'Blackned Pool' een bijzonder warm debuut uit, met een weemoedige twist die het stil maakt in ons hart. Keto stond in Handelsbeurs helemaal op haar eentje op het podium, in eerste instantie gewapend met een akoestische gitaar. Die werd na een kwartier al ingeruild voor een elektrische gitaar. Gebruik makende van haar kristalhelder en warme stem deed Leah het zelfs muisstil worden in de zaal, en dat is op zich een zeer sterke prestatie, niet iedereen slaagt daarin. Keto weet je door haar uitstraling en stem echter zodanig te hypnotiseren, dat je je gewoon aan haar voeten neervlijt in het malse gras en geniet van de huiskamer muziek sfeer boordevol intieme weemoedigheid en melancholie. We sluiten de ogen en laten ons eveneens meedrijven naar die verre oorden die Keto ons aanbiedt. Naast een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem, krijgt de jongedame bovendien de handen moeiteloos op elkaar door de manier waarop ze het publiek bedeesd bedankt. Het zorgt op alle vlakken voor een warme gloed in alle kleuren van de regenboog, die heel de avond zou blijven hangen.
Wij vonden, en vinden dat nog steeds, Gabriel Rios één van de mooiste en warmste stemmen die ons landje rijk is. Want ondanks zijn Puerto Ricaanse roots is Rios toch ook een beetje Belg, niet? Door een mengelmoes van ouder bekende songs, zoals het prachtige en volledig uitgeklede 'Gold', gecombineerd met zowaar enkele verrassende nieuwe songs, zorgt het collectief voor een kleurrijke aankleding die wederom die warme gloed doet neerdalen over de menigte heen.
Enerzijds zorgt dit voor intieme momenten, anderzijds worden teugels gevierd en krijgen sommige songs zelfs een lekkere aanstekelijke en Zuiders aanvoelende beat klank mee, waarop stil staan onmogelijk is. Daarbij valt op hoe percussie, strijkers en keyboard klanken zo mooi in elkaar vloeien met die warme stem van Rios, waardoor zorgt dat die songs prompt een nieuw leven beginnen te leiden. Elk puzzelstuk past daarbij perfect in het ander. Geen enkele schakel binnen de ketting is daarbij belangrijker dan de andere, het is dus eerder het geheel - achtkoppige band + artiest in kwestie - dat zorgt voor een magie die je zelden tegenkomt. Het extra leuke aan dit project is trouwens dat nergens binnen de lijnen wordt gekleurd. Die avontuurlijke aanpak van zijn songs beviel Rios ook zichtbaar, want hij ging gewillig mee in wat de muzikanten deden daarmee. Je hoorde en zag hoe iedereen op en naast dat podium intens genoot, dat viel allemaal nog meer in zijn plooi toen de band in de bisronde een puur instrumentaal gebracht “'Dreamland” als slotakkoord mocht brengen, gevolgd door Rios die nog een laatste keer zijn bijzondere stem in de strijd gooit bij “Ausencia” en “El Raton” als kers op die experimentele taart die de avond zo kleurrijk maakt.
The Colorist Orchestra heeft dan ook zijn naam niet gestolen, en doet veel meer dan de songs van bepaalde top singer-songwriters in een nieuw kleurtje steken. Het lijkt wel alsof die songs ter plaatse worden heruitgevonden, en dat is nog het meest opmerkelijke aan dit concert in Handelsbeurs.
Besluit: Het concert van The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios (*****) in Handelsbeurs was adembenemend mooi, als een 'begeleiding band' echter een artiest in kwestie, die zelf op top niveau zijn ding staat te doen, zelfs lichtjes overklast, dan zegt dit genoeg over dit toch wel zeer bijzondere project.
Dat laatste kan zowel voor Rios als de band gezien worden als een compliment. Want Gabriel Rios doet met zijn warme, integere stem gecombineerd met een charismatische uitstraling wel degelijk ons hart en dat van elke aanwezige telkens opnieuw smelten.
Maar de inbreng van het achtkoppig gezelschap rondom hem blijkt daarbij eerder een grote meerwaarde te zijn, om zijn songs naar een nog heel andere en zelfs hoger niveau over te hevelen. Waardoor we vol bewondering genieten van de eerste tot de laatste noot, en met een warme gloed vanbinnen de koude nacht induiken op weg naar huis nog steeds nagenieten. Aan de reacties en het warme, gemeende applaus, van het publiek te horen en zien staan we niet alleen met deze vaststelling.
Setlist: Madstone - King - Burning Son - Apprentice - Good World - Angelhead - Gold - Skip The intro - Let The Gods Grow Jealous - Straight Song - Impediment - Swing Low -
ENCORE - Dreamlands - Ausencia - El Raton
Organisatie: The Colorist Orchestra ism Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Polderrecords heeft in 2019 veel interessante Belgische releases waargemaakt voor wie van stevige rock houdt. Ik denk dan aan Cowboys & Aliens, Wheel of Smoke en Von Detta om maar enkele te noemen. Van Motsus is er een nieuwe vinyl pressing van ‘Oumuamua’ (uit 2018) terwijl Carneia zojuist hun vijfde album genaamd ‘Voices of the Void’ uit heeft. Samen interessant genoeg om af te zakken naar De Kreun voor een café concert. Zo’n kleinschalig concert heeft meteen wel iets intiems wanneer je zo dicht bij de band staat. Bovendien was de ruimte goed gevuld. Ook het tapijtje op het podium gaf het geheel een huiselijk sfeertje.
Maar laat je niet misleiden door dat tafereeltje want Motsus bracht stevige instrumentale stoner en doom metal. De songs uit hun album ‘Oumuamua’ staan als een huis. Dit trio rockt, zweet en doomt als de beesten, en in een mum van tijd was het concert voorbij geraasd.
Velen waren voor Carneia gekomen. Een band die toch al wat kilometers op de teller heeft. Vanavond bleek nog maar eens dat ze live echt de moeite waard zijn. Eigenlijk verdienden ze de grote zaal in de Kreun want die zouden ze moeiteloos inpakken. Daar ben ik van overtuigd. Niet alleen live want hun nieuwe plaat is eveneens om vingers en duimen van af te likken.
De nieuwe plaat is vet en gebald met een sublieme productie. De stem van Jan Coudron (ook zanger bij King Hiss) klonk live sterk en ferm. Al bij één van de eerste liedjes ging de micro aan de kant om de foyer puur op eigen stem in te pakken. Bijgestaan door een uitstekende ritmesectie konden de nieuwe songs ons meer dan overtuigen. Het was intens en energiek. Ze speelden heel veel nieuw werk wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n release-party. Op de eerste rij waren de mensen aan het headbangen en er werd zelfs één keer gestagedived. Coudron en zijn band pakte iedereen in maar daar waren we niet van verrast eigenlijk. Een geslaagde avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/carneia-23-1-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/motsus-23-1-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ruben Hoeke - De blues is wel altijd de rode draad. Dat zit in mijn DNA
De Ruben Hoeke Band is een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Dat resulteerde in eerdere pareltjes als 'Sonic Revolver' (2016), 'Legacy ' (2017) en '25 Live' (2018). Met 'All Saints' bracht de band een nieuw album uit waarover we schreven. ''De bluesrockliefhebber zal dan ook gegarandeerd watertandend klaarkomen bij zoveel adrenalinestoten die The Ruben Hoeke Band hier uitdeelt op 'All Saints'. De ene na de andere mokerslag in het gezicht, die je verdooft of met de luchtgitaar in de hand doet headbangen tot in de vroege uurtjes , krijg je hier voorgeschoteld. Ook al is dat allemaal wel ergens voorgedaan, deze muzikanten bezorgen het bluesrockgenre die welgekomen injectie die het kan gebruiken om de muziekstijl in 2020 binnen te loodsen."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76777-all-saints.html . We vonden het op basis van deze schitterende plaat hoog tijd wat vragen af te vuren op de band, en hadden een fijn gesprek met Ruben Hoeke zelf, over verleden heden, toekomst en ook het voetbal.
Ik heb jullie nieuwste schijf 'All Saints' besproken. De Ruben Hoeke Band is naar mijn mening een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Wat is uw mening daarover eigenlijk?
Ik ga doorgaans niet planmatig te werk. De blues en rock is nou eenmaal de muzieksoort die ik heel fijn vind om te maken en te spelen. Bij zanger The Lau (The Scene) heb ik jarenlang Nederlandstalige pop gespeeld. Bij Roberto Jacketti & The Scooters uptempo Ska en Reggea. Ik speel ook graag blues, boogie-woogie en soul. In de laatste 27 jaar heb ik mijn rugzak dus aardig gevuld met allerlei stijlen en dat komt allemaal samen in de RHB. Het leuke is dat alle bandleden ook weer andere invloeden hebben. Bassist Mike Kamp is een echte soul-jongen. Mijn drummende broer Eric heeft jarenlang in de jazz en fusion wereld rondgestapt. Lucas, onze zanger, is meer van de hardrock en metal. Samen klinken we, of we nou willen of niet, anders dan andere bands. Dat is op zich al een groot goed.
Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Een kruising tussen Rhythm & Blues, Rock, Pop, Soul. Soms neigend naar 70’s en 80’s Hardrock. De blues is wel altijd de rode draad. Dat zit in mijn DNA.
Misschien een rare vraag. Maar waarom blues en waarom de gitaar?
Zoals gezegd zit de blues nou eenmaal in mijn DNA. Dat is iets wat je toevallig hebt, of niet.
De gitaar kwam op mijn pad omdat een van mijn voetbalvriendjes uit mijn jeugd ermee aan kwam zetten. Nadat ik het intro van “Sweet child O’ Mine” (Guns N’ Roses) hoorde, was ik totaal verkocht. Dat wilde ik ook. Ik heb dat Slash zelf later nog eens verteld toen ik hem ontmoette. Dat vond ie ‘fucking awesome’. Dat maakte wel even een cirkeltje rond bij mij.
Helaas wordt er te weinig blues gedraaid op de radio. Heb je daar een verklaring voor?
Voor de massa is het blijkbaar geen populaire muziek. Echte muziek lijkt er langzamerhand wel een beetje uit te sluipen, maar zal nooit helemaal verdwijnen. Ik trek me overigens sinds mijn eerste noot helemaal niets aan van trends. Ik maak de muziek die ik fijn vind, ben blij dat mensen dat waarderen en ik er nog van kan leven ook. Hoe gezegend ben je dan?
Ruben Hoeke band is vooral een band, ook al gaat de meeste aandacht naar jou toe. Waar heb je die topmuzikanten gevonden? De stem van Lucas Pruim bijvoorbeeld, zeer bijzonder. Hoe is hij bij jou terecht gekomen?
Voor mij is het een (h)echte band. Daar ben ik altijd naar op zoek geweest; spelen met mensen die a) goed zijn en b) leuk zijn. Lucas viel 5 jaar geleden eens in omdat ik de samenwerking met de vorige zanger had beëindigd. Het zou gaan om drie optredens. Ondertussen hebben we er een paar honderd opzitten. Lucas is een ‘natural’, met een bijzondere gave. Altijd zuiver, melodieus en een goede tekstschrijver bovendien. Eric is mijn broer dus verdere uitleg lijkt mij wat overbodig. We delen dezelfde DNA. Hij is drummer en ik ben ook altijd ritmisch ingesteld dus we kunnen elkaar blindelings vinden. Mike is de perfecte schakel tussen mijn broer en ik. Zowel als persoon als bassist. Ontzetten muzikale rakker.
Elk van de bandleden heeft een eigen unieke smaak, je broer zit zelfs eerder in jazz heb ik gelezen? Hebben die verschillende smaken een invloed op de muziek die jullie maken? En hoe
Welzeker. Al die verschillende invloeden maken onze sound. Ook al zouden we anders willen klinken. Ik denk niet eens dat dit lukt.
Hoe waren de algemene reacties op jullie nieuwe plaat eigenlijk?
Nou, die waren niet mis, eerlijk gezegd. Ik wist ook wel dat ‘All Saints’ een bijzondere plaat zou worden, want alle puzzelstukjes vielen op deze plaat ineen. De reacties waren allemaal in superlatieven. Het wordt nog een pittige klus dit te overtreffen. Hoewel… We worden elk optreden nog beter en hechter, dus ik kijk met het volste vertrouwen uit naar de opvolger.
Ik veronderstel dat je nogal vaak wordt vergeleken met uw vader. Voelt dat aan als een last om dragen, of net niet?
Gelukkig speel ik geen piano, want er was niemand beter in de boogie-woogie en blues dan hij. Dan had ik wellicht het onderspit gedolven… Voor de rest ben ik gewoon trots op het feit dat hij mijn vader was. In de eerste plaats als vader in de tweede plaats als zijnde ‘de muzikant’. Met andere woorden. Ik heb het niet echt als een ‘last’ ervaren. Ik houd gewoon van mijn ouders. Simpel zat.
Kunnen we stellen dat de muziek met de paplepel is ingegeven of heb als puber net iets anders gedaan? En waarom dan uiteindelijk toch voor muziek gekozen?
Ik groeide op met een vader als muzikant. Als je niet beter weet, dan is dat ook niet ‘extra speciaal’ of zo. Mijn moeder zorgde doorgaans voor de stabiliteit in huis. Koppie thee nadat je uit school kwam. Helpen met huiswerk. Spelletjes doen etc. Ik heb een gelukkige jeugd gekend, hoewel er ook weleens wat fout ging. Maar… Onder de streep was het goed. Er was doorgaans niet veel muziek in huis. Nu ik zelf vader ben van twee zoons (David 9 en Boaz 12), merk ik dat ik ook niet altijd met muziek thuis bezig ben. Ga net zo lief met de jongens naar buiten om te voetballen. Muziek maken doe ik al genoeg. Mijn vader heeft me eerder ontraden de muziek in te gaan vanwege de vele rompslomp die er bij komt kijken. Maar, ik was blijkbaar eigenwijs en het bloed kroop toch waar het niet gaan kon.
Naast muziek heb je namelijk ook een passie voor voetbal heb ik gelezen. Vertel daar eens wat mee over? Ooit ambities gehad in die richting?
In Krommenie, waar ik opgroeide, waren er enorm veel kinderen van mijn leeftijd. Waar we elke dag mee voetbalden. Pure lol en vriendschap. In een club gaan ging me te ver. Dan moest je scheenbeschermers om. Ik heb dat nooit begrepen dat iemand je expres onderuit kan schoppen. Dat hield me tegen om verder te gaan. Maar in mijn hoofd speelde ik als debutant in het Nederlands Elftal in de finale van de WK tegen Maradona, die ik passeerde met een lobje en middels een omhaal in de kruising Nederland wereldkampioen maakte. Maar ja; toen kwam Slash.
In een interview las ik dat je ook een gezin hebt, vrouw en kind. Is dat allemaal te combineren met toch een druk leven 'on tour'?
Ja. Er is niks of niemand die mij (te) lang kan weghouden bij mijn gezin. Ik heb de kansen gehad, maar ik hoef niet per se op wereldtour. Ik kan ze niet missen. Mijn kinderen zijn jong en dat zijn ze maar een keer. En daar wil ik bij zijn. Als ze groot zijn, sla ik mogelijke kansen wellicht niet meer af. Of wel. Ik ben er niet zo mee bezig eerlijk gezegd.
Je hebt je ook nog op een ander project gestort: Het Red House project. Vertel daar eens wat meer over?
Ik heb een grote veiling opgezet t.v.v. een noodlijdend weeshuis in Ecuador waar een vriend van mij, Erwin Musper, werkzaam is. Kinderen gaan me altijd aan het hart. Een lijdend kind is mij er altijd 1 teveel. Dus waar ik kan, help ik. Zie www.redhouse.nu
Laten we ook eens naar de toekomst kijken. Wat zijn de concrete plannen voor 2020?
2019 was voor mij een behoorlijk hectisch jaar. Nu ben ik wel wat gewend hoor, maar vorig jaar was gewoon een beetje ‘te veel’. Te veel hoge pieken en te veel diepe dalen. Ik heb me voor dit jaar voorgenomen er een ‘medium jaar’ van te maken. Aan de andere kant. Ik wil blijven creëren, dus naast de optredens die gewoon doorgaan ga ik me o.a. richten op het maken van een waardige opvolger van ‘All Saints’.
Wat het toeren betreft? Doe je ook ons land aan dit jaar? Met andere woorden, wat zijn de toer plannen voor dit jaar?
Zie het antwoord hierboven… Ik maak er hopelijk een medium jaar van.
Eventuele concerten in het Buitenland?
Jawel.
Wat de zeer verre toekomst betreft is er ook iets als een einddoel? Iets dat je wil bereiken binnen laat ons stellen tien jaar?
In goede gezondheid blijven spelen en platen maken. Met fijne en goede mensen samenwerken. Dat is wel het voornaamste. Ik plan nooit jaren vooruit. Ik wil mezelf constant muzikaal gezien blijven ontwikkelen. Betere liedjes, betere sound, betere plaat etc. In de toekomst wil ik nog weleens een puur blues album opnemen. Soms wordt me weleens verweten dat ik van het bluespad afstap. Dat klopt. Want ik wil, en kan mezelf niet ‘beperken’ tot een stijl. Maar zoals gezegd; de blues is mijn DNA. Ik ben echter voorlopig nog niet ‘uitgeraasd’, dus ga eerst nog even flink scheuren en zagen. Met een beetje mazzel speel ik nog zo’n 40 jaar, dus heb ik nog even.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in 2020 en hopelijk komen we u tegen als je ons landje aandoet
Voor alle verdere informatie over Ruben Hoeke Band verwijs ik jullie graag door naar de website van de band: https://www.rubenhoeke.com/
We leerden The Guru Guru kennen via hun debuut 'P C H E W'. Deze Limburgse formatie wist ons toen al omver te blazen met een stevige noiserockplaat, waarbij uitbundig werd geëxperimenteerd. Absurditeit tot in het oneindige was toen al de rode draad. Met 'Point Fingers' blijft The Guru Guru gewoon diezelfde wegen verder bewandelen en daar zijn wij niet treurig om.
Dat laatste bewijst The Guru Guru al met een knetterend “Mache”. Waar alle registers worden open getrokken. En dan zijn we klaar voor een hyperkinetische trip in een hobbelig landschap. Want tussen de lijntjes kleuren, daar doet The Guru Guru ook anno 2020 nog steeds niet aan. Die gedoodverfde absurde aanpak vinden we eigenlijk over de hele lijn terug. Agressief rondom zich heen stappen op “Charmer”, “Know” en “Delaware” dat doet de band eveneens op deze knappe schijf. Enkel met “And I’m Singing Aren’t I” gaat de band de iets intiemere toer op. Ook al is dit een understatement, want het dreigende en die heilige huisjes omver duwen is er ook hier volop bij.
Deze band houdt ervan om de luisteraar op het verkeerde been te zetten, ze lappen het ons ook elke keer opnieuw. Slimme gasten die van The Guru Guru. Naast enkele songs met een zekere meezing gehalte als “Know No” of “Delaware” slaat de band liefst duchtig om zich heen en laat geen spaander geheel van de woonkamer. De band blijft compromisloos verder stampen op de geluidsmuur, tot die breekt. Vettige baslijnen (“Skidoo”, “Chramer”) en ongecontroleerde uitbarstingen kleuren Point Fingers. Tegelijkertijd horen we duidelijke popinvloeden en refreinen met een relatief hoog meezinggehalte (“Delaware”, “Know No”). Dat is leuk, als het niet te lang aansleept. En dat gebeurt ook niet, want voor je nog maar de kans krijgt om naar lucht te happen, maakt de volgende scheurende riff zijn intrede. The Guru Guru verveelt nooit. De onvoorspelbaarheid is de grote troef van de plaat. “Origamiwise” lijkt in het eerste geval op rustige, melancholische indiepop. Natuurlijk heeft The Guru Guru ons weer liggen, want plots moet alles weer kapot, waarna de band het nummer weer, volledig uit het niets, afsluit met hetzelfde kalmerende deuntje. In “This Knee On Ice” duikt er zelfs een experimentele gitaarsolo op.
‘Point Fingers’ slaat de nagel op de kop. Het album is een achtbaan aan hoogtes en laagtes, aan zacht en hard. Het wordt wel heel duidelijk waarom de band ooit de term ‘borderline rock’ uitvond. En terecht, want de band creëerde hun eigen unieke stijl. Ook met ‘Point Fingers’ bewijst The Guru Guru dat opnieuw.
Info album https://smarturl.it/thegurugurupointfing
Als mondharmonicavirtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante stijlen. Dit door middel van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama, Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonicakunsten.
Na al die jaren vond Steven het tijd worden voor een solo plaat. Met 'The Eternal Perhaps' laat Steven in zijn ziel kijken. Iets minder uitbundiger dan we van hem gewoon zijn, maar nog steeds heel aanstekelijke en met de nodige kwinkslagen krijgen we een zeer gevarieerde plaat voorgeschoteld, waar al die aspecten van de mondharmonica uit de doeken worden gedaan tot het oneindige.
Ook al vormt die jazzy en blues aanvoelende mondharmonica klank bij elke song, vanaf “Paradise Blue” over het bijzonder aanstekelijke “Maurice The Boss (Cat)” naar intieme momenten bij “Sometimes” de rode draad op deze plaat.
Je kunt niet voorbij aan de vocale inbreng van Steven zelf, die overigens over een stem beschikt die aanvoelt als een warm deken op koude winterdagen. Ook Annelies van Dinter doet door haar bijzonder soulvolle stem een speelse warmte neerdalen over je koude hart. Om niet te spreken over Jasper zijn contrabas, een grote meerwaarde op het podium - zo bleek op de voorstelling in AB op 10 januari. Ook op plaat blijkt dit dus het geval te zijn. Zowel bij de speelse als intieme songs valt ons dit op. Luister maar naar een song als “BXL Midi” - een melancholische ode aan Brussel - waar beide instrumenten in elkaar vloeien tot een magisch geheel. Indrukwekkend!
Deze sfeer waarbij melancholie en nostalgie wordt verbonden met het leven in een stad, keert eveneens terug op de daarop volgende songs als “Our Dream”, met die bijzonder soulvolle vocale inbreng van Annelies Van Dinter, “Onder De Regen” en “Ancient Memory”. Het beklemmende maar ook het wondermooie van een stad keert over de hele lijn terug in zijn songs. Of dat nu over Brussel, New York of Londen tot Parijs gaat , maakt hierbij weinig uit. Maar wie van de magie van elk van deze steden heeft geproefd, begrijpt wat ik bedoel. Het sombere van de buitenwijk dat afsteekt tegen de schitterende lichtjes op het marktplein, bij het vallen van de avond. Dat biedt Steven De Bruyn op zijn solo plaat over de hele lijn aan. Waardoor dit een melancholische plaat is geworden voor mensen die houden van de stad en alles daaromheen. Dat wordt nog een laatste keer in de verf gezet bij afsluiter “Stevo Wonder”.
Wie Steven De Bruyn een beetje kent van zijn andere projecten zal wellicht een beetje raar opkijken. Want op deze plaat gaat hij veel intiemer en weemoediger tewerk dan we van hem gewoon zijn. Jazz en blues worden verbonden met melancholie die gevoelige snaren raakt, zoals een artiest als Frank Sinatra dat deed als hij over “New York” song met zoveel liefde voor die stad, doet Steven dat ook als hij zingt en zijn mondharmonica laat samenvloeien met de contrabas van Jasper. En ons doet genieten van de stad en alles daaromheen, met volle teugen.
Blues/Jazz
The Eternal Perhaps
Steven De Bruyn
Snuff is een Britse punkrockband die in het algemeen een beetje ondergewaardeerd wordt. Ze mixen in hun sound de meest catchy stukken van de Britse oerpunk met de toegankelijkheid van de Amerikaanse streetpunk. Als één van de weinige bands in hun genre voegen ze daar nog synths, een orgeltje of een stukje trombone aan toe. De klassieke Britse punk-thema’s (sociale ongelijkheid, politiek, armoede, …) zal je niet vaak tegenkomen in hun lyrics (wel op “Big Shot” en “Patient Zero”), wel de meer gemoedelijke onderwerpen als relaties en - uiteraard - drinken en feesten. In die schijnbaar niet-politiek-geladen songs zit dan weer vaak wel een onderhuidse maatschappijkritiek. Niets is wat het lijkt bij Snuff.
In de Fat Wreck-stal is Snuff een welkome afwisseling tussen al het Amerikaanse punkrockgeweld. Niet enkel de doorschemerende Britse identiteit maar zeker ook de synths zorgen voor een eigen smoelwerk. Zanger Duncan is geen nachtegaal. Zijn stem is al schor door 20 jaar de ziel uit zijn lijf te schreeuwen bij Snuff en dat zal er met dit album niet op beteren. Zijn schorre stem legt dan weer wel een authentiek patina over de tracks. Dat een band met zoveel jaren op de teller nog steeds zoveel ongein in de lyrics steekt, bedekken we met de mantel der liefde. Of we geven ze extra kudo’s voor doorzettingsvermogen en vastberadenheid. De beste momenten zijn “Hey Boff!”, “Dippy Egg”, “A Smile Gets A Smile” en de absolute uitblinker: “Gyoza”.
Dit album zal opnieuw niet de grote doorbraak vormen voor Snuff. Het is wel een nieuwe parel aan hun kroon. Deze band zal waarschijnlijk altijd candy-voor-de-kenners blijven en daar behoort u voortaan ook bij.
'When We Stay Alive', het ondertussen vierde album van Poliça, komt op de markt na een bijzonder zware periode voor de band. Het leven van zangeres Channy Leaneagh hing na een ongeval in 2018 op een bepaald moment aan een zijden draadje. Deze schijf is geschreven rond het trauma en het verwerken daarvan en nieuwe energie vinden. Muziek kan daarop een helende werking hebben en dat wordt hier op tien pareltjes van songs voortdurend in de verf gezet. Poliça drukt reeds sinds 2011 zijn bijzondere stempel op de synthpop en doet daar met dit zeer persoonlijk verhaal nog een paar schepjes bovenop.
Dat wordt al duidelijk bij “Driving”. Je voelt de vertwijfeling en pijn en hoe Channy die ongelijke strijd toch aangaat. Zoals iedereen die eens wordt geconfronteerd met iets dat zijn of haar leven doorheen schudt, gaat Channy op deze plaat langzaam die ongelijke strijd aan en overwint. Want geleidelijk aan slaat die vertwijfeling om in positieve energie en zelfs enkele voorzichtige vreugde uitbarstingen zoals bij “TATA” of “Feel Life”. Telkens wel binnen een weemoedige omkadering, zo eigen aan een band als Poliça.
Ook al kunnen we bij dit alles niet voorbij aan de sprankelende inbreng van de muzikanten binnen de band, die de instrumentale omlijsting zodanig inkleuren dat het aanstekelijk werkt op je gemoed. Channy trekt onbewust de aandacht naar zich toe. Dat was eigenlijk al in 2012 het geval met het debuut 'Give You the Ghost' , dat is anno 2020 nog steeds het geval.
Wat uitstraling en stem betreft, deed Channy ons altijd wat denken aan Kate Bush, ook al wordt dat soms wel tegengesproken. Dat gevoel dat we ook hebben bij Kate Bush keert toch vaak terug bij Poliça, dus ook op deze nieuwe plaat. Luister maar naar songs als “Forget Me Now”, “Blood Moon” en het wondermooie “Sea Without Blue” en voel diezelfde vibe die een artieste als Kate Bush ook over jou kon doen neerdalen. Echter is het vooral dus die enorm helende inwerking op je gemoed dat het meest frequent uit de doeken wordt gedaan.
Muziek heelt vele wonden, ook als die bijna dodelijk zijn. Channy heeft die pijn en smart van zich afgeschreven op een wonderbaarlijk mooie wijze, waardoor je ook je eigen pijn hopelijk ook kunt bestrijden. Wat ons betreft heeft Poliça ons een sprankeltje hoop gegeven dat een mens kan gebruiken in donkere tijden, binnen een bijzonder melancholische en weemoedige omkadering, waaruit veel positieve energie voortspruit.
Kortom: 'When We Stay Alive' is een synthpoppareltje om te koesteren in de donkerste dagen, als een soort therapie die ervoor zorgt dat je de draad terug kunt opnemen.
Natashia Kelly is een uit Antwerpen afkomstige componiste en zangeres die folkinvloeden verbindt met een dromerige stem, en kruidt met de nodige jazzvibes. In 2016 verscheen Nahashia Kelly’s debuut-EP. Nu volgt het album ‘Inside The Wave’ waarmee ze uitpakt in een double bill met Pentadox waarmee ze trouwens op tournee gaat in het land. Onder de naam Natashia Kelly Group bracht ze een uiterst veelzijdig album uit in eigen beheer. Hiervoor laat ze zich bijstaan door Jan Ghesquière op elektrische gitaar en Brice Soniano op dubbele bas. Het zorgt voor een sprookjesachtig mooie schijf, waar zowel instrumentaal als vocal, intimiteit je tot een gemoedsrust brengt waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Ondanks de magistrale inbreng van de muzikanten van dienst, die een enorme meerwaarde vormen binnen dit geheel, is het dat bijzonder uiteenlopend stembereik van Natashia dat ons het meest over de streep trekt. “Tightrope Dancer” is al zo een binnenkopper van jewelste die aan je ribben kleeft. Intiem raakt ze de gevoelige snaar, maar even goed gaan de registers open waardoor je zweeft over de dansvloer in een trance. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken. Maar die gevarieerde aanpak zorgt ervoor dat je gekluisterd aan Natashia’s lippen geboeid blijft zitten luisteren en genieten. Blues, country, folk en jazz, het passeert allemaal de revue. Dat deze virtuose zich niet vastpint op één stijl en met haar muzikanten aan het improviseren slaat tot het oneindige, doet ons nog het meest naar adem happen.
De vele kleuren van de regenboog komen boven drijven bij elke song opnieuw. Daarbij wordt de Ierse achtergrond van Natashia trouwens uitvoerig tentoon gespreid. Binnen deze sfeer gaat ze zeer ingenieus tewerk om de aanhoorder op het verkeerde been te zetten, en voortdurend schippert ze tussen die weemoedige intimiteit en een folky sfeer die op de dansheupen werkt. Luister maar naar “Sacred Song” waar de stem van Natashia zeer gevoelige snaren raakt, om dan lekker de teugels te vieren in een mengelmoes van vreemde geluiden die in een mix van golvende bewegingen de oorschelpen strelen en je gemoed tot een sprookjesachtige soort rust brengen. Binnen diezelfde folkse sferen verlegt Natashia dus meerdere grenzen. En dat blijft ze doen tot het wondermooie “Round Midnight” als afsluiter van dit meesterwerk.
Door middel van melodieën die je hart beroeren en een kristalheldere stem stelt Natashia Kelly group met 'Inside The Wave' een album voor dat zoveel kanten uitgaat dat het je enerzijds ontroert en anderzijds doet zweven over de dansvloer van het leven. Vooral wordt op deze wijze alle emoties van een mens aangesproken, waardoor een al even ruim publiek aan folk, blues tot jazz liefhebbers over de streep zou moeten worden getrokken door deze veelzijdige artieste en plaat, die in golvende bewegingen elke snaar in je hart diep raakt.
Voor het eerst sinds 2012 kon je Keane nog eens aan het werk zien in een Belgische concertzaal. De gelukkigen die een ticketje konden bemachtigen, konden zich opmaken voor een heuse ‘greatest hits’ set waarbij geen enkel nummer vergeten werd. Ook op de setlist: nieuwe plaat ‘Cause & Effect’ die voor het eerst werd voorgesteld aan een Belgisch publiek. Het werd een leuke set waarbij plezier maken centraal stond, al mocht er hier en daar wat geschroefd worden aan de lengte van de set.
Eerst mochten we ons opmaken voor het leuke voorprogramma dat Eliza Shaddad is. De Britse zangeres mag mee op tour met Keane en ze is daar duidelijk door in de wolken. Haar zachte folkpop schitterde namelijk des te meer door het enthousiasme waarmee ze alleen een volgepakte AB probeerde in te pakken. Dat lukte vooral als ze iets luider met haar stem te werk ging, want andere keren praatte het publiek iets te luid door haar muziek. Desalniettemin een dame die we zeker in het oog zullen houden.
Een Keane recensie schrijven zonder Coldplay te vermelden, is onbegonnen werk. Keane heeft namelijk heel wat sounds mee van die eerste en wordt wel eens omschreven als een mindere versie van Coldplay. Toch zagen we in de AB vooral een band vol goesting om nog eens op tour te gaan. Het mag dan wel maar de AB zijn, die was wel in enkele minuten uitverkocht. Aan populariteit heeft de band na hun pauze in 2013 niet ingeboet, en dat was eraan te zien.
Al van bij het begin zat de sfeer er dik in. Met “Bend and Break” werd al snel een eerste meezinger uit debuutplaat ‘Hopes & Fears’ op ons afgevuurd, en het publiek kon voor het eerst eens tonen wat hun stembanden waard waren. De lijn werd heel snel doorgetrokken met “Everybody’s Changing” en “Is It Any Wonder?”, waardoor de band al heel snel heel wat bekende nummers liet passeren.
Tussendoor passeerden ook wat nieuwe songs; “Phases” was weinig memorabel en ook het iets te trage “Strange Room” haalde de energie wat uit het optreden. Hierdoor kroop er in het midden van de set dan ook een dipje, waardoor we bij het publiek wat vertwijfeling zagen optreden. Natuurlijk kunnen de grote fans alles luidkeels meezingen, maar de rest van de zaal zat toch vooral te wachten op wat ging volgen.
Het is namelijk zo dat de nieuwe songs iet of wat de leuke energie missen die de eerdere songs wel hebben. Zo was “Spiralling” dan ook een welgekomen vrolijk intermezzo tussen al het zware en dramatische. En hoewel op veel concerten zo’n tragere intermezzo’s zouden storen, deed het dat hier veel minder. Als die ballade werd weggehaald hadden we misschien anderhalf uur concert gehad, nu kregen we maar liefst twee uur.
Zo krijg je natuurlijk waar voor je geld, en met een welgemikt eindschot schoot de hitmachine weer wakker. Zelfs “The Way I Feel”, uit de recente plaat, paste perfect tussen klassiekers als “Bedshaped” en “Somewhere Only We Know”. De band weet dus perfect hoe ver ze kunnen gaan met het dramatische en kunnen dit heel goed compenseren met hun grote, aanstekelijke hits. Een avondje karaoke is er niets tegen, want zelfs frontman Tom Chaplin had tegen het einde van de avond last van zijn stem. Zo luid moest hij zingen om het publiek te kunnen overstemmen.
We willen graag nog een woordje kwijt over de lichtshow. Voor een band als Keane was de backdrop best sober, maar aan de hand van een fantastische en dynamische lichtshow werd je toch constant meegezogen in de show. Ook Chaplin was heel hard tevreden van het eerste concert van de tour, net als de rest van de bandleden. Iedereen smeet zich constant op het podium (wat een pianist!) en als je als band met zo’n status met zo’n inleving speelt, dan win je zieltjes.
Zo was het ook helemaal niet storend dat Chaplin op het eind van de show de lyrics van het refrein van “Crystal Ball”, jawel, even vergat. Het publiek bedekte alles met de mantel der liefde, en ook wij namen de liefde die de band afgaf maar al te graag op. Onze blue Monday werd hierdoor dan ook heel positief, en we denken dat dit bij iedereen het geval zal geweest zijn.
Het is straf om te zien hoe een band van dit kaliber het slechts met drie muzikanten en één frontman doet. Het vergt veel inspanning, maar het levert ook op. De band klinkt geloofwaardig, de nummers nog steeds tijdloos en het concert strak. Hoewel sommige nieuwere nummers iets te veel uit de toon vielen, leverde Keane toch een heerlijke show af. Het publiek was helemaal mee en alle hits werden uit volle borst meegezongen. Dit belooft voor wanneer de band een festivalshow komt geven, daar zullen trommelvliezen sneuvelen.
Setlist: Disconnected - Bend and Break - Silenced by the Night – Phases -Everybody’s Changing - Is It Any Wonder? - Strange Room - Leaving So Soon? - Stupid Things - She Has No Time – Spiralling - Perfect Symmetry - Try Again - Nothing in My Way - You Are Young - A Bad Dream - Love Too Much - This Is the Last Time – Bedshaped - The Way I Feel - Somewhere Only We Know - I Need Your Love - Crystal Ball - Sovereign Light Café
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eliza Shaddad
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/eliza-shaddad-20-01-2020.html
Keane
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/keane-20-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
Jaguar Jaguar - We moeten elkaar blijven uitdagen om goede muziek te maken en hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel mooie dingen doen
Jaguar Jaguar is een band rond muzikanten die al heel wat waters hebben doorzwommen, maar in 2017 een gloednieuw project op poten hebben gezet. Een exotisch allegaartje dat hen bij het debuut 'Montjoi' naar Spanje bracht. Voor de nieuwste EP 'Madelyn' ging Jaguar Jaguar op afzondering in Frankrijk. Het debuut was een zonnige plaat, die naar onze mening schippert tussen toegankelijk maar ook een streepje experimenteren. Op deze 'Madelyn' horen we een band die volwassen is geworden. Een band waarbinnen nog meer dan ooit, iedereen diezelfde kant uitkijkt. Maar vooral blijkt over de hele lijn dat de inbreng van elk lid even belangrijk is. Zelfs deze van Tina, wiens visuele inbreng je dus ook terughoort binnen elk van de filmische songs, waardoor ze in haar opzet is geslaagd. De jongens aanzetten om haar beelden in woorden om te zetten. Hoog tijd om de band eens op de rooster te leggen wat die samenwerking betreft, andere samenwerking en verleden, toekomst van Jaguar Jaguar.
We hadden een fijn gesprek met Jasper, Thomas en Emiel in het altijd gezellige koffiehuis 'Het Moment' in Gent daarover
Ik heb gelezen dat jullie er liever niet mee worden geïntroduceerd maar kunnen we, gezien jullie inbreng bij die bepaalde bands, jullie een soort 'Belgische Supergroep' noemen of is dat ver gezocht?
Het klopt inderdaad dat we allemaal bij andere projecten hebben gespeeld, en de meesten onder ons spelen nog steeds bij andere projecten. Iedereen speelt al langer muziek en het is mooi om te zien dat we elkaar op verschillende manieren beïnvloeden.
Hoe is die samenwerking eigenlijk ontstaan?
Iedereen in de groep is op een andere manier verbonden met elkaar. Een groot deel van ons is samen opgegroeid omdat we elkaar al kennen van onze jeugd. Voordat we met muziek begonnen waren we al vrienden. Jasper (bas) kent Ruben (drums) van in Gent waar ze elkaar tegenkwamen in het studentenleven, lang voordat er sprake was van Jaguar Jaguar. We zagen elkaar af en toe, tijdens concerten of op café en hadden bewondering voor elkaars muziek en besloten uiteindelijk samen muziek te maken.
Ik las in een interview dat jullie eigenlijk met zes zijn. Rekening houdende met Tina als visual artiest. Verklaar u nader
Tina is het ‘onzichtbare’ 6e lid van Jaguar Jaguar. Ze staat niet mee op het podium, maar eigenlijk zie je haar overal bij Jaguar Jaguar omdat ze samen met Emiel (gitarist) het visueel verhaal in beeld brengt. Samen maken ze de videoclips en visuele content. De kortfilm die bij onze tweede EP uitkomt werd ook gemaakt door hen. Het is een heel fijne manier van werken omdat het ons een bepaalde vrijheid geeft om een visuele wereld te creëren die perfect aansluit bij onze muziek.
Het debuut was een zonnige plaat, die naar mijn mening schippert tussen toegankelijk maar ook een streepje experimenteren, mee eens of niet? En gaat de nieuwe schijf diezelfde kant uit?
Onze eerste EP schreven we in het zonnige Spanje, voor onze tweede EP trokken we onszelf terug naar een Franse, bos- en bergrijke omgeving. Het is moeilijk om te zeggen in hoeverre deze omgeving ons heeft beïnvloed bij het schrijven van een nieuwe EP, maar onze aanpak was wel anders dan vorige keer. We vertrokken nu vaak vanuit langere jamsessies die uiteindelijk omgevormd werden tot kortere nummers geschikt voor een EP. Door de Lynch-iaanse omgeving ontstond wel het idee om een kortfilm te maken die samen met het muzikale een nieuwe en eigen wereld creëert.
Ik heb de nieuwe nummers beluisterd en die stralen iets exotisch, zomers en mysterieus uit, ook 'back to nature' zelfs. Een bewuste keuze? En waarom?
Als we nieuwe muziek schrijven , begint dit vanuit een bepaalde sfeer die een bepaald gevoel bij ons opwekt. Het ontstaat allemaal zo spontaan en organisch mogelijk vanuit dat buikgevoel. De omgeving waarmee we de EP schreven , was zelf ook heel onvoorspelbaar en mysterieus. Het plotse onweer, of de enorme mistbanken uitgestrekt over een enorm bergdal hebben ons misschien onbewust beïnvloed.
Het klinkt ook allemaal vrij uniek. Hoewel dat moeilijk is heden ten dage denk ik zo. Wie of wat waren jullie grote inspiratie bron eigenlijk?
Met vijf muzikanten in een band heb je heel veel verschillende inputs. Iedereen heeft min of meer dezelfde smaak, maar er wordt veel aangebracht tijdens het schrijven. Dit is leuk want dat maakt het gevarieerd. Het is heel anders dan dat één iemand alle muziek zou schrijven. Later tijdens de opnames zijn alle ideeën zo verwikkeld met elkaar dat je automatisch een symbiotische sound krijgt.
De titel van de vorige EP 'Montjoi' had iets te maken met een baai in Spanje. Heeft de titel van deze 'Madelyn' ook een onderliggende betekenis?
In de eerste plaats is ‘Madelyn’ eigenlijk de Engelse vertaling van ‘Monts de la Madeleine’. Dit is de naam van de streek waar we onze EP schreven. We vonden het een mooie naam voor onze tweede EP. Tijdens het schrijven van de teksten en het maken van de film zochten we naar een belichaming van ‘het onbereikbare’, een soort figuur of personage waar we ons als schrijver/filmmaker tegenover konden verhouden. We vonden het wel leuk om ‘Madelyn’ te nemen, maar dit kan voor iedereen iemand anders zijn.
Op 'Montjoi' viel de meerstemmigheid op, er is bewust gekozen voor geen aparte frontman, ook bij deze nieuwe EP is dat eigenlijk het geval. Mij spreekt dit enorm aan, maar waarom wordt voor deze richting gekozen?
We zijn geïnspireerd door de manier waarop men bij 70’s soul groepen zoals die van bij Motown naar vocals werd gekeken. Alle muziek werd opgenomen in één ruimte, vaak ook met een koor die voor de meerstemmigheid zorgt. Hierdoor krijg je ook overspraak in bepaalde microfoons waardoor het allemaal wat gelaagder en - voor ons- interessanter klinkt. Tijdens de opnames van onze tweede EP stonden we vaak in een kring rond één microfoon onze takes in te zingen.
Een opvallende song is “Out of sight” ft. Témé Tan. Lekker zuiderse tune, een beetje Afrikaanse roots ook. Lekker aanstekelijk. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Toen onze eerste EP uit was liet Témé Tan weten dat hij fan was. Hij vroeg om eens iets samen te doen, maar op dat moment waren we volop bezig met de promotie van onze EP en onze eerste clubtour. Toen we “Out Of Sight” schreven , vonden we dat we een perfect nummer voor een samenwerking. We stuurden het nummer naar Témé Tan en hij was meteen enthousiast. Toen hij een demo terug stuurde voelden we dat het goed zat. Hij komt trouwens ook mee naar onze show in Ancienne Belgique op 1 maart.
Ik vind de hele EP heel vrolijk, je krijgt er een goed gevoel van, mijn favoriete track is eigenlijk “Weightless” een parel van zeven minuten waar jullie ook een beetje eerder melancholische toer opgaan. Beetje 'dream pop' en lichtjes experimenteel. Opent dat ideeën voor een volgende plaat? Of zie ik het verkeerd
“Weightless” is een nummer dat het schrijfproces van onze tweede EP het beste weerspiegelt. Langere muzikale stukken de tijd en ruimte geven om de luisteraar mee te nemen op een trip in het universum van Jaguar Jaguar.
Dat valt me ook op, waarom weer een EP en deze keer geen full album?
We zijn nog maar een jonge band die net begonnen is, we bestaan net geen anderhalf jaar en hebben nu onze tweede EP uit. We voelden ons tot en met nu het beste bij het maken van een EP omdat je dan ook heel gericht en concreet een verhaal kan maken. Het geeft ons ook nog de tijd om te blijven zoeken naar een eigen sound.
Valt dit allemaal nog te combineren met een druk persoonlijk leven, maar ook een druk schema bij die andere projecten?
Het gaat dus vooral om de juiste afspraken maken. Dus een goede planning maken is daarbij altijd belangrijk. :)
De EP wordt voorgesteld in AB op 1 maart, zijn er nog andere plannen voor 2020? Festivals? Buitenland?
Onze show in AB op 1 maart is iets waar we momenteel hard naartoe werken. Het wordt een speciale avond waar we ook het visuele verhaal willen tonen. Naar aanleiding van deze show spelen we een aantal try outs, en in februari gaan we in Nederland op tour als support van Balthazar.
De song “So Long” is meer dan 490 000 keer beluisterd via spotify, wellicht al veel meer ondertussen, kunnen we stellen dat die song deuren heeft geopend?
“So Long” is het nummer dat tot nu het meeste bereikt heeft, het werd gedraaid op de radio en wordt veel gestreamed via spotify. Waarschijnlijk hebben veel mensen ons via dit nummer leren kennen en dat is goed. We hebben al enorm veel fijne dingen mogen doen sinds onze eerste EP uitkwam en daar zijn we heel dankbaar voor.
Om daarop verder te borduren wat is jullie persoonlijke mening over het medium spotify?
Spotify is een interessant medium om nieuwe muziek te leren kennen. Als artiest kan je hier gebruik van maken en het is fijn om te zien als je muziek opgepikt wordt in allerlei playlists. Dit zorgt voor meer bereik en hierdoor leren mensen je kennen die misschien later wel naar een show komen.
Om af te sluiten. Wat zijn jullie eigenlijke ambities met deze band? Buiten world domination?
We moeten elkaar blijven uitdagen om goede muziek te maken en hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel mooie dingen doen. Het zou fijn zijn om nog te groeien op veel manieren, we zijn nog een jonge band en er zijn veel mogelijkheden.
Vijfentwintig jaar geleden kwam ‘Over The Hump’ (1994) van The Kelly Family uit. Dit achtste album betekende de grote doorbraak voor de Iers-Amerikaanse band. Een kwart eeuw later, nu dus, besluit een groot deel van de familie om deze verjaardag op een gepaste manier te vieren: een groots opgezette tournee met als toepasselijke titel ‘25 Years Over The Hump’. De concerten van deze tour worden hoofdzakelijk in Duitsland gespeeld, maar afgelopen zondag hielden de Kelly’s halt in Het Sportpaleis.
Op het podium, dat voor de gelegenheid dichter geplaatst werd, stonden een led-wand en drie zwevende lichtconstructies die men op allerlei hoogtes en in allerlei standen kon plaatsen. Verder was er een T-vormige uitloper waardoor de artiesten zich zonder problemen tot diep in het publiek konden begeven.
Zoals op voorhand aangekondigd bestond het optreden uit twee delen: eerst werd het volledige album ‘Over The Hump’ gespeeld in exact dezelfde volgorde als op het bekroonde album en na de pauze passeerden de betere hits uit het rijke repertoire van 40 jaar The Kelly Family.
Op de begintonen van “Why Why Why” verscheen het silhouet van Joey Kelly met gitaar die in ware rockstijl de show op gang trok. Na een minuut viel het doek en kregen we duidelijk zicht op het podium en de aanwezige leden. Na de opener die voornamelijk door Joey verzorgd werd, was het tijd aan Kathy Kelly om zich muzikaal voor te stellen. Zonder veel poespas startte ze “Father’s Nose”, een van de (vele) liederen die grotendeels in het Spaans gezongen werden. Niet moeilijk als je weet dat de familie lange tijd in Spanje woonde. Het is pas bij het derde lied, “First Time”, dat het publiek uitgebreid begroet werd door de immer sympathieke Patricia Kelly. De blondine deed zowaar de moeite om alles in het Nederlands te zeggen. Opnieuw niet moeilijk (alhoewel) als je weet dat de familie ook een tijdje in Nederland gewoond heeft.
Na dit vriendelijke intermezzo volgden de liedjes elkaar in sneltempo op en werd het album zonder enige onderbreking afgewerkt. Hoewel dit gedeelte qua liedjeskeuze geen verrassingen inhield, was het voor de ware fans puur genieten om (eindelijk) het album eens live te horen. Ook minder doorwinterde fans genoten ongetwijfeld van de ruime variatie aan muziekstijlen die het album rijk is. De muziek van The Kelly Family kan men dan ook niet in een hokje plaatsen, én dat maakt de band juist zo aantrekkelijk.
Na een pauze van twintig minuten werd de show verdergezet met ‘Over The Hump’ dat op het nieuwe album ‘25 Years Later’ (2019) te vinden is. Het lied is een hommage aan het gelijknamige album en staat vol verwijzingen naar de verschillende liedjes die erop te vinden zijn. Een voor de hand liggende keuze dus als opener van deel twee.
Dat tweede deel kan men het best omschrijven als een emotionele rollercoaster doorheen de carrière en het leven van de Kelly’s. Enkele hoogtepunten waren o.a. beelden van de verschillende uithoudingswedstrijden (Ultramarathon, Iron man, marathon des sables…) die Joey ondernam tijdens ‘Never Gonna Break Me Down’, de opzwepende Ierse ‘jig Star of the County Down’ met de bescheiden Paul Kelly als dansheld en een ontroerend “El Camino” gebracht door John Kelly.
“I can’t help myself” en “Fell In Love with an Alien” konden tijdens dit verjaardagsfeest uiteraard ook niet ontbreken en waren als bisnummers aan de setlist toegevoegd.
Afsluiter van deze nostalgische avond was “We had a Dream” (uit ‘25 Years Later’ (2019)) waarbij de leden elkaar dankbaar waren dat ze elkaar teruggevonden hebben na een lange periode van radiostilte. Hoewel het ook al uitgesproken werd, maakte dit lied ook duidelijk dat net zoals iedere familie The Kelly Family ook al woelige watertjes doorzwommen heeft.
The Kelly Family gaf in Het Sportpaleis niet enkel blijk van een steengoede groep te zijn, maar liet ons ook binnenkijken in de ziel van de band en de verschillende (familie)leden. Dit maakte de avond op meerdere vlakken tot eentje om in te kaderen en doet ons hopen op nog meer zeemzoete meezingers in de toekomst!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-kelly-family-19-01-2020.html
Organisatie: Greenhouse Talent
Persistence Tour 2020 - Wedstrijdjes stagediven voor gevorderden in AB
Januari staat traditioneel in het teken van het wederkerende evenement Persistence Tour dat ook in 2020 halt hield in België. Deze keer niet in De Mast of Brielpoort Deinze maar in Ancienne Belgique, Brussel. Eigenlijk een terugkeer naar Brussel, aangezien deze tour in het verleden ook in de AB is doorgegaan. De zaal was zodanig opgesteld dat de zitplaatsen waren afgesloten, en enkel de staanplaatsen in de zaal waren voorzien. Naarmate de avond vorderde kwam er steeds meer publiek binnen sijpelen. Bij de laatste vier bands stond de AB zo goed als vol tot ver achteraan. Opvallend? Hoe sterker het optreden, hoe meer stagedivers er te zien waren. Want inderdaad kregen we hier vooral meerdere wedstrijdjes stagediven voor gevorderden voorgeschoteld. In grote mate kwam dit doordat er in AB geen pit voorzien is met dranghekken die de zaal scheidt van dat podium. Waardoor de fans vrij spel hadden om dat podium te betreden, vaak daartoe aangespoord door de betreffende band zelf.
De lont aan het vuur steken …
De uit LA afkomstige band Countime (***1/2) verving This Means War, die door het wegvallen van hun drummer wegens persoonlijke problemen, verstek moesten geven. De band bestaat uit letterlijk allemaal zwaargewichten, en profileert dit eveneens figuurlijk op het podium. Countime gaat namelijk vanaf de eerste noot als een pletwals tekeer, en slaagde er daardoor enige beweging te krijgen in de nog wat magere opkomst voor de eerste band. Dat zorgde zelfs voor enkele voorzichtige moshpits. Dat deze band niets nieuws brengt, het is zoveel keer voorgedaan, is door die aanpak een kritische benadering die we prompt naar de vuilnisbak doorverwijzen. Dankzij deze daverende start was het publiek alvast opgewarmd voor wat nog moet komen. Maar een blijvende indruk heeft Countime niet achtergelaten. Datzelfde kan feitelijk gezegd worden over Cutthroat (***1/2). De stadsgenoten van Countime leggen de lat iets hoger, en zorgen voor nog wat meer beweging in de menigte. Die pits werden zelfs wat groter door. De band brengt een mix van typische jaren '90 hardcore en voegt daar een scheutje thrash aan toe. Dat smaakt uiteraard altijd. Ook hier stellen we echter vast dat hier een band staat te spelen, zoals er wel dertien in een dozijn tegenkomen binnen de scene. Kwalitatief valt hier echter geen speld tussen te krijgen, want ook nu davert AB lichtjes op zijn grondvesten.
Maar toch willen we na beide optredens een kleine kanttekening plaatsen. In ons land lopen voldoende hardcore en punk rock bands rond die op zelfs veel hoger niveau hun ding doen zoals CLCKWS, F.O.D. of Mindwar tot piepjonge maar zeer talentvolle acts als Low Life, Pebble en Animal Club. Waarom boek je als organisatie niet één van deze locale kleppers om je festival te openen? De zaal zal gegarandeerd al vanaf de eerste band vol staan, zeker weten.
Tot de boel een eerste keer echt onploft!
Wisdom In Chains (**** 1/2) heeft ondertussen een ijzersterke reputatie opgebouwd, dat merkten we al aan de veelvuldige T-shirts van de band. De zaal stond dan ook prompt heel goed gevuld om deze Amerikaanse Hardcore/punk band aan het werk te zien. Gestuwd door een bijzonder bewegelijke en charismatische frontman, gaat de band verpletterend tekeer. Het duurt niet lang of de eerste stagedivers duiken in het publiek, aangespoord door een band die daar nog wat scheppen bovenop doet. De Hardcore met een boodschap, die ze brengen gaat er in als zoete broodjes, en blijft op de maag liggen. Dat is het soort Hardcore Punk waarvoor ook wij graag uit onze luie zetel komen. Wisdom in Chains voelt prompt aan dat ze hun publiek gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten, en legt de lat gewoon nog wat hoger. Voor je het weet staat de AB nu pas echt op zijn grondvesten te daveren, en dat zal blijven duren tot het bittere einde. Zo zou later blijken.
Kortom: Wisdom In Chains voldoet aan de hoogstaande verwachtingen, en mocht op basis van dit toch gedenkwaardig aantreden gerust een paar treden hoger op de affiche hebben gestaan.
In de voetsporen van Biohazard
Billy Bio (****) De frontman van Biohazard bracht onlangs zijn solo debuut uit 'Feed The Fire'. Dat de man niet kan stilzitten, blijkt uit de zoveel andere projecten waaraan hij heeft meegewerkt. Maar ook als solo artiest bewijst Billy Bio waar hij de mosterd heeft gehaald. Uiteraard kun je niet voorbij aan de verwijzingen naar Biohazard, de muziek van de band zit verankerd in zijn genen. Billy Bio vertelt ook een verhaal, en ramt dat met veel plezier door je strot. Op het podium zorgt dit voor knallend Hardcore/Punk vuurpijlen, die in je gezicht als bommen tot ontploffing worden gebracht. Niet alleen kun je hier onmogelijk op stil blijven staan, er wordt de maatschappij ook een spiegel voorgehouden. Billy Bio straalt echter vooral spelplezier en oerkracht uit, niets routineklus afwerken of sterallures. Integendeel zelfs! De waardering naar zijn publiek, bandleden en entourage toe? Daarvoor krijgt de man van ons een sterretje meer op zijn plantsoen. Vooral geeft Billy Bio je een mokerslag, op de wijze zoals enkel Biohazard dat kan en kon. Is onze eindconclusie.
De gouden medaille voor ''meeste stagedivers op het podium krijgen'' gaat naar …
We gaven het in de titel al aan. Peristence tour 2020 mondde uit in wedstrijdjes stagediven voor gevorderden. De band met het meeste stagedivers ging dan ook met het gouden medaille naar huis. Toby Morse, in een vorig leven roadie van Sick of it All, is een frontman met tonnen charisma en beschikt over een oneindige dosis energie. Hij zoekt zijn publiek voortdurend op. Na al die jaren, H2O is toch al sinds 1994 deuren aan het open stampen, blijkt de band net als zijn voorganger niet te doen aan een routineklus afleveren. Integendeel. Punkrock pioniers H2O (*****) gaan vanaf de eerste tot de laatste noot als wildemannen tekeer op het podium, waardoor een lekkere chaos ontstaat die zijn uitwerking heeft op het podium zelf. Menig frontman van de overige bands kwam een streepje meebrullen. Tot hilariteit van het publiek. Maar ook voor het podium ontstond een aardverschuiving die het dak er deed afgaan. De stagedivers volgden elkaar op, en sommige fans namen ook de vocalen soms eens over. Om maar te zeggen, H2O zorgde voor een wervelend punk/hardcore feest zoals je zelden tegen komt. En drukt anno 2020 nog steeds stevig zijn stempel op datzelfde punk en hardcore gebeuren, zoveel is zeker.
Straat honden bijten wel!
Ook Street Dogs (****) hoeft geen introductie meer. De band rond ex-Dropkick Murphys zanger Mike McColgan deed ons ooit in 2005 met verstomming achterblijven op het festival Groezrock. Vanaf hun ontstaan heeft Street Dogs zijn stempel gedrukt op de punkrock scene. en ze doen dat nog steeds. Ook al hoor en zie je de invloeden van Dropkick Murphys binnen hun muziek duidelijk passeren, de band heeft een eigen smoel ontwikkeld. Ook in de AB haalt de band verschroeiend uit, en bewijst nog steeds ijzersterk in zijn schoenen te staan. Het is echter wel opvallend dat Street Dogs in tegenstelling tot die keer op Groezrock een beetje van hun wilde haren verloren is, ze worden er allemaal niet jonger op. Maar de vuurkracht van toen, is gelukkig nog overeind blijven staan. Mike zoekt eveneens zijn publiek op, en blijft doorgaan tot niemand meer stil staat. Na de vorige muzikale wervelstorm, geen gemakkelijke opdracht. Maar Street Dogs slaagt er toch in dat publiek uit zijn hand te doen eten. Als ervaring in het vak nog steeds uitmondt in spontaniteit waardoor je als aanhoorder compleet wordt weggeblazen, dan stijg je zeker in onze achting. Street Dogs doen wat ze moeten doen, en laten niet los tot niemand meer stil staat. Missie geslaagd dus!
We sluiten af met twee feestjes
Agnostic Front (*****) deed medio 1984 New York op zijn grondvesten daveren met hun ondertussen legendarische debuutalbum ‘Victim In Pain’. Vorig jaar vierden ze hun 35 jarig jubileum, die hen ook naar de Casino in Sint-Niklaas bracht. De band mag en kan gezien worden als één van de grondleggers van de hardcore scene. En zet op een bijzonder verschroeiende wijze, als co-headliner op deze avond, de puntjes op de 'i'. Na een bijzonder dreigende intro, 'The Good, the Bad and the Ugly', zaait Agnostic Front dood en vernieling om zich heen, en maait gewoon alles omver tot geen spaander geheel blijft.. De potentiële opvolgers bonken al een tijdje op de poort, maar Agnostic Front blijft zijn plaats binnen de scene hard en meedogenloos verdedigen. Ook na circa 35 jaar staat er nog geen sleet op de wild om zich heen slaande band. Daarbij wordt bovendien met volle overgave elk heilig huisje omver geduwd. Want inderdaad is ook Agnostic Front een band die een boodschap verkondig, dat wordt eveneens in de verf gezet. Songs als “Police State”, “Old New York”, “Gotta Go” worden in een razend tempo door je strot geduwd. Na afsluiter “Blitzkrieg Bop” blijft er dan ook alleen maar een ravage achter. Niet enkel door de doortocht van deze grootheden, maar als een band ervoor heeft gezorgd dat het toch al stevig murw geslagen publiek, nog maar eens compleet uit zijn dak gaat na al die vorige upper cuts, dan was het Agonstic Front wel.
Plots stond er toch iets minder volk in de zaal voor afsluiter Gorilla Biscuits (****), nochtans ook een grote naam binnen de scene die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. De albums 'Gorilla Biscuits' en 'Start Today' zijn uitgegroeid tot ware hardcore klassiekers. De band hield er in 1991 mee op maar werd in 2006 heropgevist. Eigenlijk teert de band nog steeds op die ene plaat uit 1989, maar daar maalt niemand om. De set werd ingezet door trompet geschal, waarna al de registers voor een laatste keer open werden getrokken. Songs als “Stand still”, “New Direction” en “Good Intentions” worden uit volle borst meegebruld, alsof Gorilla Biscuits die plaat nu pas heeft uitgebracht. Met enkele stevige covers daarboven op zoals “Minor Threat” van Minor Threat, “As one” van Warzone en “Sitting round at home” van Buzzcocks, zorgt Gorilla Biscuits voor een perfect slotakkoord van deze bijzonder geslaagde avond. En dat wordt met afsluiter “Start Today”, als ultieme kers op de taart, nog maar eens stevig in de verf gezet.
Organisatie: Persistence Tour + Madtour Booking + MCLX ism Ancienne Belgique, Brussel
David Bowie - A Bowie Celebration - We kunnen Helden zijn, voor één dag
David Bowie - A Bowie Celebration
Het waren moeilijke weken voor me. Niet alleen werd de verjaardag van David Bowie gevierd op 8 januari, ook zijn overlijden blijft vier jaar nadien nog steeds nazinderen. David Bowie was niet alleen een inspiratiebron wiens muziek als een rode draad in mijn muzikale smaken loopt. Het was alsof mijn eigen vader was gestorven, zonder dat ik van hem afscheid had kunnen nemen. Deze periode valt me telkens enorm zwaar, en ik heb daar geen verklaring voor. Want tenslotte is het 'maar een idool'. Toch? David Bowie was echter voor mij veel meer dan dat. Hij heeft me mede de mens gemaakt die ik nu ben. Dit terzijde, kreeg ik vorig jaar een pracht van een verjaardagscadeau. Een ticket voor de 'A Bowie Celebration' tour in De Roma in De Roma. Een betere afsluiter van deze periode kon ik me niet wensen.
Ook al gingen de handen het meest op elkaar bij de herkenbare songs, ik genoot net van die momenten dat de wenkbrauwen werden gefronst. Net zoals Bowie dat ook deed, zorgen die namelijk voor verrassende wendingen waar velen niet weten wat mee aan te vangen. We kunnen allemaal helden zijn voor één dag, door gewoon onze eigen gang te gaan. Dat is namelijk de ultieme boodschap die Bowie me heeft mee gegeven, zo sta ik ook in het leven. Vaak sta ik daardoor op mijn eentje te roepen in de woestijn. Maar net als mijn grote held, trek ik me daar niks of weinig van aan. Ik vergeet nooit de kritiek die hij kreeg toen hij bekende songs helemaal uit elkaar rukte en er volop mee ging experimenteren in Vorst National in 1996 tijdens de 'Outside' tour. Gewoonweg geniaal, gedurfd en experimenteel zijn ding daarmee doen. Dat was de Bowie waar ik het meest van hield, en nog steeds van houdt.
Hoe vervang je trouwens vocaal en wat performance betreft iemand als Bowie? Onmogelijk! En dat was ook te merken op deze avond. Meer daarover later in dit verslag. Mike Carson verzamelde muzikanten rondom zich die nauw verbonden zijn geweest met de entourage van Bowie door de jaren heen. Gerry Leonard, Carmine Rojas, Kevin Armstrong en Alan Childs zijn daar een paar van. Wat de vocale inbreng betreft mochten Corey Glover (Living Colour), singer-songwriter Mr. Hudson en de Canadese vocalist en billboard winnares 'Best Female Rock Vocalist' Sass Jordan hun beste beentje voorzetten. Die vocalisten deden dan ook hun uiterste best om aan die hoge verwachtingen te voldoen, maar vielen wat mij betreft toch soms een beetje door de mand. Begrijp ons niet verkeerd, op zich zijn het uiteraard klasse performers. Zo viel de soulvolle stem van de zeer energieke en bijzonder beweeglijke Corey op bij verschillende songs, songs die hij bovendien vaak uitspon tot het oneindige tot jolijt van de aanwezigen.
Persoonlijk was ik het meest te vinden voor de stem van Mr. Hudson die je vaak kippenvelmomenten bezorgt door deze van Bowie sterk te benaderen, maar er ook een eigen draai aan durfde te geven. Of neem nu de adembenemend mooie gebrachte “Sweet thing (Reprise)” door Sass Jordan waarbij je bijna een speld kon horen vallen in de zaal. Ook bij “Five Years” bracht de hoge noten die ze uit haar strot kneep je naar andere oorden. Echter, daar waar Bowie onbewust - hij gaf zijn muzikanten altijd de nodige ruimte om zich in de schijnwerpers te spelen , laat dit duidelijk zijn, - de aandacht naar zicht toe trok, waren het deze keer de muzikanten binnen het concept die een opvallende rol speelden.
De vocalisten beschikken zeker en vast over voldoende charisma, maar niet het charisma van een David Bowie. Wat die muzikanten betreft, is er bovendien één die Bowie eigenlijk wel kon evenaren door die jaren heen en dat was Mick Ronson. Zijn solo op “Ziggy Stardust” bijvoorbeeld, was en is nog steeds onevenaarbaar. Ook dit bleek op deze avond in De Roma nog maar eens. Ronson had namelijk diezelfde charismatische uitstraling bij het bespelen van zijn gitaar, als Bowie met zijn volledige uitstraling. En dat laatste misten we toch een beetje bij deze al bij al ijzersterke versie een beetje.
Voor de rest hoor je ons niet klagen van de setlist. Er zaten zelf enkele aangename verrassingen in. “Time”, met wederom de stem van Sass Jordan, is zo een song die in ons geheugen staat gegrift door die performance op ‘Spider Glass’ tour in Werchter waar Bowie op de tonen daarvan, als een engel neerdaalde op aarde. Jordan kreeg het publiek zelfs een beetje mee. Dat laatste was ook een opvallend feit. Bij de voorstelling van het album 'Diamond Dogs' waren de reacties eerder lauw, behalve dan bij “Rebel Rebel”. Ook in de ‘best of’ set kregen de meeste bekende Bowie songs als “Starman”, “Life On Mars” en “Suffragette city” het meeste applaus. Wij waren echter het meest onder de indruk van het akoestisch gebrachte “Loving the alien/Andy Warhol” en het onvergetelijke “Rock'n'roll Suicide”, die zorgde voor een adrenalinestoot van jewelste, terwijl we ook een traan wegpinkten. “Aladdin Sane” ingeleid door Carson op piano was weer zo een verrassende apotheose die we best konden smaken. Afsluiten deed 'A Bowie Celebration' met een van vooraan tot ver naar achter mee gebrulde ''Heroes'' .
Besluit: Wat mij betreft is David Bowie net zo onvervangbaar als Freddy Mercury bij Queen. Ook al zet je daar topmuzikanten van uitzonderlijk niveau, of vocalisten op dat podium die goed weten waar ze mee bezig zijn. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Dat is één opvallend punt binnen deze 'A Bowie Celebration'. Echter werd op een respectvolle en gelukkig ook vaak eigenzinnige wijze een ode gebracht aan de grootmeester, door muzikanten die zo nauw met hem waren verbonden. Net dat laatste, gewoon eigenzinnig je ding ermee doen, is iets wat Bowie zelf ook zou willen. En dat werd voldoende in de verf gezet, ook al was het dus bij flarden en gingen de handen het meest in de lucht bij de herkenbare songs. “Time”, “Aladdin Sane” , “We are the dead”, “Sweet Thing (Reprise)” en “Loving the alien/Andy Warhol” tot “Rock'n'roll Suicide”, waren wat mij betreft, dan ook de songs en de performance die me het meest zijn bijgebleven op deze avond.
Tracklist: Diamond Dogs: Future Legend - Diamond Dogs - Sweet Thing – Candidate - Sweet Thing -(Reprise) - Rebel Rebel - Rock'n'roll With me - We Are the dead – 1984 - Big Brother - Chante of the Ever Circling Skeletal Family
Best of set: Space Oddity - Moonage Daydream - Young Americans - Five Years - Ashes to Ashes – Starman - Time-Life on Mars - Ziggy Stardust - Suffragette City - All the Young Dudes
ENCORE: Loving the Alien/Andy Warhol - Rock'n' Roll Suicide - Aladdin Sane -Imagine/Rhapsody In Blues (instrumental by Mike Carson) – Heroes
Organisatie: A Bowie Celebration + Greenhouse Talent + De Roma, Antwerpen
Dyscordia is één van de best bewaarde geheimen van de Belgische metal. Geen andere metalband lokt voor elke show zoveel fans en toch worden ze zelden aangehaald als mainstream-media het over metal hebben. Het nieuwe album ‘Delete/Rewrite’ zal daar misschien verandering in brengen, als ook de organisatoren van Alcatraz en Graspop mee aan de kar willen trekken. Het buitenland gaat doorgaans immers pas overstag als je genoeg geloofsbrieven uit je thuisland kan voorleggen. Alcatraz reserveerde alvast een podium voor het zestal uit Kortrijk, net als de nieuwe Waregemse Metal Day. Als aanloop naar de festivalzomer was er zopas de releaseshow in De Kreun in Kortrijk en die was weken vooraf reeds uitverkocht.
Twee bands mochten het Dyscordia Army opwarmen. De eerste was Shocker, een nog vrij onbekende band, maar wel eentje die we misschien als een allstarband kunnen aanduiden. De voorgeschiedenis van de bandleden leest als een dwarsdoorsnede van het West-Vlaamse metallandschap van de voorbije twintig jaar, met referenties als After All, Anesthesy, Artrach, Gae Bolga, Wapenspraak en Drinkgelag, Back2Back, Kisstory, WASP.be en Phoenix Rebellion. Met al die invloeden samengegooid krijg je een lekkere pot melodische heavy metal met 80’s hard rock-invloeden van Mötley Crüe en WASP. Er zitten nog veel meer invloeden in, van thrash en death tot doom, maar die zitten vaak heel subtiel verstopt. De hoofdrol was weggelegd voor zanger Sammy Peleman, lange tijd de frontman van After All. Dat hij kan zingen, wisten we uiteraard al. Bij Shocker gebruikt hij een ander spectrum van zijn stem dan bij de thrashers van After All, met o.m. meer hoge uithalen. Dat hij tegelijk een rasentertainer is, was ons even ontglipt maar wordt meteen duidelijk zodra hij op het podium staat. Hij neemt het publiek met een simpele wenk op sleeptouw doorheen de songs van Shocker. Muzikaal staat Shocker als een huis. Klassieke heavy metal werd al een hele tijd als een uitgeleefd genre bestempeld, terwijl Shocker en gelijkaardige bands als Shuulak in Nederland er met veel overtuiging nieuw leven in blazen. De composities zijn niet vernieuwend, maar klinken zeker niet belegen en vooral: er gebeurt meer op het podium dan een handvol muzikanten die naar zijn snaren staat te staren. Het is entertainment, zowel voor de band zelf als voor het publiek. In het najaar duikt Shocker de studio in. Dat debuutalbum is iets om naar uit te kijken. Hopelijk staat “Shrinking Violets” erop en als meezinger “Wild Shocking” in de studioversie net zo knalt als in De Kreun, hebben ze materiaal voor De Zwaarste Lijst van Stubru.
Chalice timmert al twintig jaar langer aan de weg dan Shocker en staat toch ook voor het eerst op het podium van De Kreun. Het symboliseert misschien de typisch West-Vlaamse gedachte dat je niet te snel moet denken dat je de oorlog verloren hebt. Dat Chalice intussen een begrip is in de West-Vlaamse metalscene mag duidelijk zijn: tot aan de PA werden de lyrics meegebruld en werd het ritme meegeklapt in de zeldzame rustige momenten. Want Chalice had voor de eerste Kreun-passage een tactiek van de verschroeide aarde in petto. De snelste en meest agressieve tracks uit het repertoire werden op het publiek afgevuurd, van bij “Amongst The Damned” tot ”For You”. Album ‘Ashes Of Hope’ (uit 2018) heeft Chalice heel wat optredens opgeleverd, maar inmiddels kijkt de band opnieuw vooruit. De zopas uitgebracht EP ‘Lost Connection’ is een stap naar een opnieuw agressiever geluid hoewel de tracks nog mooi aansluiten op die van het album. Zowel “Why” als “Dwelling” werden met veel vuur gebracht. “A Death Without Warning”, sinds 2015 zowat de traditionele afsluiter van de liveset bij Chalice, werd niet gebracht. Stilstaan is achteruitgaan en vastroesten in tradities, daar doen ze niet aan.
Dyscordia was uiteraard de band waarvoor die honderden fans naar De Kreun afgezakt waren. Het was een slimme zet van de band om het album enkele weken voor de releaseshow uit te brengen, zodat de grote schare fans de nieuwe nummers al meteen konden meezingen. En dat gebeurde ook. Van bij album- en liveset-opener “Delete/Rewrite” en ”This House”. Het nieuwe werk werd afgewisseld met een paar Dyscordia klassiekers als “Chtonic Star”, “Bail Me Out”, “From Sight To Black”, “A Perfect Day” en” Twin Symbiosis” die knap over de lange set verdeeld zaten. Van het nieuwe album werd enkel “The Cards Have Turned” niet gespeeld.
De set was mooi opgebouwd met “Silent Tears” als orgelpunt. Wat opviel was dat het nieuwe werk meer knalde dan op het album, misschien omdat de productionele toevoegingen live achterwege blijven. De band speelde strak en met veel vertrouwen in het eigen kunnen. Zanger Piet Overstijns en grunter Fane vullen elkaar live perfect aan en het publiek at uit hun hand. De licht- en rookshow was top. Piet was wat zuinig met zijn bindteksten. Wel was er een pluim voor een fan die meer dan 700 km gereisd had voor de show en nog een pluim voor Steffy die als ‘zevende bandlid’ o.m. het Dyscordia Army op de been houdt en nog laat aangroeien. Zelden werd een Vlaamse metalband zo op handen gedragen.
De Kreun wordt stilaan een maatje te klein voor Dyscordia. Voor de volgende releaseshow kunnen ze misschien alvast gaan onderhandelen met Kortrijk Xpo.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Valérie De Maertelaere
Chalice
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/chalice-18-01-2020.html
Schocker
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/schocker-18-01-2020.html
Dyscordia
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dyscordia-18-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen
De band begon in 2015 als soloproject met de release van ‘Hymns Of The Hopeless’. Muzikaal liggen ze ergens tussen The Sisters of Mercy, The Fields Of The Nephilim en Him in. Gevoel voor melancholie en grootsheid kenmerken de songs. Zo ook op opener “Pandaemonium” die buiten de titel niets gemeen heeft met Killing Joke. Tekstueel zitten we ook in gothische sfeer met onderwerpen als kruisiging, excorcisme en de dood.
Zo krijgen we vier donkere uptemposongs na elkaar die nog vrij catchy klinken ook. Ze nemen je meteen mee in hun wereld. Hun sound klinkt ook homogeen en vol. Enkel de twee laatste nummers met name “Beyond The Veil” en “Final Rest” zijn ballads geworden. Qua zang doen ze mij een beetje aan Ashton Nyte (van The Awakening) denken. Het album hinkt een beetje tussen een EP en een album met zijn zes nummers. Laten we het dan maar op een mini-album houden.
Verrassen doet Her Despair and Me niet meteen maar ze hebben wel een solide en heel degelijk album gemaakt dat, zeker voor de gothicliefhebbers, aangenaam luistervoer is geworden.
Drive-By Truckers brengt sinds medio 1996 een fraaie mix van poppy americana overgoten van aanstekelijke countryrock. De band heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op dat american-rockgenre. In 2016 brachten ze, volgens de biografie, hun meest politieke plaat uit in hun 25-jarige bestaan: 'American Band'. Nu staan ze er terug met 'The Unraveling' waarover het volgende wordt gezegd: ‘with southern groove, hooks & pride, muscled three guitar attacks and erudite lyrics’, over de huidige staat van het land; ‘the most tumultuous years our country has even seen. ‘American Band’ was a warning shot hinting at a coming storm. This one was written in the wreckage and aftermath‘.
Vanaf “Rosemary With A Bible And A Gun” sijpelt die politieke boodschap al door. Ze wordt op een aanstekelijke wijze door je strot geramd en blijft aan je ribben kleven. Zo hoort dat bij deze typische American rockmuziek. De groovy gitaarlijnen en warme stem voeren je weg, maar confronteren je ook met een harde realiteit. “Armageddon's Back In Town”, “21st Century USA” of “Babies In Cages” hangen geen al te positief beeld op van wat de heren denken over het Amerika van nu. Patterson Hood en Mike Cooley stampen niet wild tegen heilige huisjes, ze doen dat zelfs op een eerder ingetogen en groovy wijze, maar wie de boodschap begrijpt, weet dat het geen vijf voor twaalf, maar vijf na twaalf is.
De wereld heeft weer muzikanten of artiesten nodig die een mening durven verkondigen, want ondanks alles wat gebeurt rondom ons, de wereld zwijgt. Prediken hoeft niet, dat is ook niet wat Drive-By Truckers doen op deze plaat, maar je een spiegel voorhouden dan weer wel. Laten we het echter ook over de muziek hebben. En dan hoor je een band die nog steeds even strak, gepolijst en lekker groovy de haren op je armen doet rechtkomen. De gitaar is daarbij de belangrijkste strijd om een betere wereld te creëren voor onze kinderen en kleinkinderen. Want daar draait het dus werkelijk om. De tekst bij “Babies In Cages” is zo tekenend daarvoor: “I'm sorry to my children, I'm sorry what they see / I'm sorry for the world that they'll inherit from me”. Het is ook de rode draad op de volledige plaat.
Ook al is er hoop op betere tijden en geeft Drive-By Truckers aan een minder politiek album te hebben uitgebracht dan hun vorige plaat, de boodschap raakt je nog steeds en staat stevig overeind. Muzikaal worden echter op een even gestroomlijnde wijze menig snaren van je rockhart geraakt, en ook dat laatste stemt ons vreugdevol in deze toch wel moeizame tijden waarin we leven.
Drive-By Truckers stelt met 'The Unraveling' een plaat samen dat een eerder somber beeld geeft van het heden, maar gelukkig schijnt er steeds een lichtpunt aan het einde van de tunnel. Dat lichtpunt is onze kinderen en kleinkinderen, die we moeten koesteren. Drive-By Truckers heeft die boodschap goed begrepen, en houdt jou, mij en henzelf een spiegel voor op een zeer gestroomlijnde en bijzonder groovy wijze. Waar we iets kunnen uit leren. Nu de rest nog.
Dispel is een uit Ohio afkomstig trio dat muziek brengt in verlengde van bands als Nightwish, Evanescence, Clan of Xymox en dergelijke meer. De band nam voor zijn debuut 'Lore' producer Texbeak onder de arm. Wie houdt van die pure darkwave en gothic elementen, zo eigen aan voornoemde bands, zal zeker vallen voor deze band en zijn debuut.
Vanaf “Spiritual Warrior” - een titel die trouwens de lading van dit gehele debuut dekt - word je meegezogen in een donkere sfeer die je doet terugkeren naar de jaren '80, maar met beide voeten in het heden. Dispel heeft wellicht goed geluisterd naar zijn voorbeelden, maar klinkt daardoor gelukkig niet gedateerd. Met “The Call”, “Mondal Consequence” en “Abyssal Hammer” wordt dat voldoende in de verf gezet. Opvallend binnen deze band is, naast muzikanten die de mysterieuze en spirituele sfeer zeer goed weergeven, de stem van Ravensea, die over een zodanig hoog stembereik beschikt dat de haren op je armen rechtkomen van intensief geluk.
Als een hogepriesters hypnotiseert Ravensea je voortdurend, geruggesteund door muzikanten die je meevoeren naar mystieke oorden in een spookachtige onderwereld. Luister maar naar het door donkere walmen omgeven “Atonement (Adagio in Bb)” dat aanvoelt alsof je de adem wordt ontnomen om een bijzonder occulte en mysterieuze wijze. Dispel brengt daardoor wellicht niets nieuws onder de zon, maar raakt gevoelige donkere snaren binnen een al even vreemd en mystiek aanvoelende omkadering. Het meest indrukwekkende is dus die spirituele achtergrond waarrond elk van de songs zijn gebouwd. Meermaals zakken de songs weg in een verstilde sfeer, zoals bij bovenstaande, om daarna alle registers open te gooien als Ravensea op een hartverscheurende wijze je als aanhoorder letterlijk de keel toeknijpt. Het meer up tempo gebrachte “The Depth Of Transformation” is dan ook een mooie kers op de taart van een debuut dat je terugbrengt naar gouden tijden toen darkwave en aanverwante stijlen , binnen een mystieke omkadering, hoge toppen scheerde.
Hoewel Dispel niets origineel brengt, doen hun donkere muziek door middel van een bijzondere vocale aankleding de haren op je armen telkens recht staan, waardoor je in een sprookjesachtige wereld terecht komt, eens in diepe trance aanbeland.
Een mooi debuut, waar we een band horen met enorm veel potentieel om door te breken binnen dat typische gothic/darkwave wereldje en z’n vertakkingen.
Mechanimal is de band rond Giannis Papaioannou, de Griek die in de jaren ’80 new wave maakte als Rehearsed Dreams. Niet zo bekend in België, maar ons beleefde toen muzikale hoogdagen en dan ontgaat er al eens iets uit iets ‘exotischer’ landen. Papaioannou vormt voor Mechanimal een team met de (in Griekenland wonende) Amerikaanse zanger Freddie Faulkenberry. Die legt een zacht fluwelen tapijt van spoken word en trage, warme zang. Hij is geen pure zanger, maar weet wel perfect wat werkt voor hem en wat niet. Er komen ook wat gast-gitaristen langs, maar die namen zullen hier geen belletje doen rinkelen.
Album ‘Crux’ opent met “Ghetto Level” als trage Faithless, met diep-donkere en loungy triphop. “Sharon” is dan weer hoe de Sisters Of Mercy vandaag zouden moeten klinken. “Stolen Flesh”, één van de singles op ‘Crux’, had van de Pet Shop Boys kunnen zijn. Faulkenberry klinkt hier als een kruising tussen Lou Reed en Andrew Eldritch.
“La Poverina Delle Ossa” is de meest experimentele track. Hij wordt opgehangen aan glooiende violen en cello met daarboven de slome spoken word van Faulkenberry. Heel bevreemdend en zelfs wat spooky. Het ook al diepdonkere “Easy Dead” begint als EBM (Front 242 of Pouppé Fabrikk) om dan op te schuiven naar een soft industrial. “Scavengers” ligt wat in dezelfde lijn. “Razor Tube” hangt ergens tussen Anne Clark en Enzo Kreft. Het heel dansbare “Vanquish” begint met de dezelfde beats en synths als ‘Headhunter’ van Front 242 maar mist de kracht en woede die de Belgen in hun single konden leggen. “Red Mirror” begint heel klassiek retro-elektro-postpunk om van daar open te bloeien tot de Belgische new beat van de jaren ’90 en Praga Khan.
Net als hun land- en labelgenoten Ixotopia zou Mechanimal niet misstaan op W-Fest en andere festivals die EBM en synthwave in ere houden. Mechanimal doet bovendien meer dan herinneringen oproepen met een retro-synthgeluid. Ze geven er een moderne draai aan zonder dat het plat commercieel wordt.
Ter introductie van het concept Les Amazones d'Afrique citeren we even de perstekst:"Het collectief Les Amazones d’Afrique werd in 2014 opgericht door drie Malinese zangeressen: Mamani Keita, Oumou Sangare en Mariam Doumbia. Al snel werd het een ‘all female-West African-creative force’, met de belangrijke sociale waarde van de strijd tegen genderongelijkheid, vrouwenonderdrukking en geweld tegen vrouwen, waarbij zich ook bijv. Angelique Kidjo, Rokia Kone en Nneka aansloten. De muziek is een krachtige mix van traditionele Afrikaanse stijlen met moderne pop en R&B, onder de produktionele leiding van ‘Congotronix’-producer Doctor L (aka Liam Farrell). Na het verschijnen van het debuut-album ‘Republique Amazone’ raakten meer en meer artiesten ‘across Africa and the diaspora’ geïnteresseerd in dit initiatief, en inmiddels zijn op het nieuwe album ‘zelfs’ mannelijke bijdragen (van Douranne Fall en Magueye Diouk) te horen. Op ‘Amazones Power’ zijn echter de grootste rollen weggelegd voor Mamani Keita en Rokia Kone, maar horen we ook ‘new generation female talent’ in de vorm van Fafa Ruffino, Niariu, Ami Yerewolo, Kandy Guira en Nacera Ouali Mesbah."
Afrikaanse muziek met een boodschap, zelfs dat klinkt ondanks de vele pijnlijk onderwerpen zeer dansbaar en opvallend vrolijk. Want de beste manier om pijn te verschalken is humor. Dat heeft de Afrikaanse gemeenschap altijd goed begrepen. Het blijkt ook nu weer de rode draad op de schijf. Vanaf het soulvolle 'heavy' over bijzonder aanstekelijke songs als “Love” , “Smile”, “Queens” en “Smooth” - een titel die trouwens de lading dekt - is dit de rode draad op deze schijf. De Afrikaanse roots wordt over de hele schijf uit de doeken gedaan, met emoties en gezang dat op de dansspieren inwerkt. Want ook dansen en zingen doet die pijn vergeten. “Fights” en “Sisters” duiden aan hoe sterk verenigd die gemeenschap wel is, om de “Power” te vinden om terug te vechten. Vaak tegen beter weten in.
Les Amazones d’Afrique heeft sinds 2014 trouwens zijn stempel gedrukt op die soul en world muziek, waardoor ze ook in het Westen deuren hebben geopend. En dat wordt op deze nieuwe plaat nog maar eens in de verf gezet. Wie houdt van de Afrikaanse muziek met een boodschap, kan zonder verpinken deze bijzondere parel in huis nemen. U zult er geen spijt van hebben.
'Amazones Power' laat een plaat horen van sterke vrouwen die een vuist maken tegen al het onrecht, en niet stoppen met vechten tot ze hebben overwonnen. Die winnaars mentaliteit wordt zeer gevarieerd in de schijnwerpers geplaatst op deze bijzonder krachtige en soulvolle plaat waar elke Afrikaanse invloed binnen de muziekwereld hand in hand gaat. De muziek in combinatie met de teksten die opkomen voor de rechten van de (Afrikaanse) vrouw maakt dit album zeer de moeite waard. 'Power'!
"Levende legende brengt nieuwe plaat uit'' , zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Want dat is Ledfoot aka Scott McConnel zeker en vast. De man is al actief sinds de jaren '70. Enerzijds als solo artiest, anderzijds als lid van diverse formaties. In de jaren '80 genoot hij bekendheid als lid van The Rockats, en in de jaren '90 met The Havalinas. Daarmee toerde hij o.a. als voorprogramma van Bob Dylan. Hij schreef songs voor uiteenlopende pop- en rock-acts, zoals Sheena Easton en ook Bruce Springsteen. In 2007 bracht hij zijn solo-debuut op de markt - 'The Devil's Songbook' - en dat was een schot in de roos. Met 'White Crow' lanceert Ledfoot zijn vierde album, en vanaf de eerst song voel je adrenalinestoten opborrelen die vele decennia rock en pop muziek samen brengen binnen één plaat.
“Dead Man Can Do” is een song die aanvoelt als een eerste fikse uppercut in de ochtend. Je bent direct klaarwakker, nog voor de nodige shots koffie. Daaruit blijkt al wat een topmuzikant deze Ledfoot toch is. Het mag duidelijk zijn, de man doet niet aan routineklusjes afwerken. Ook al heeft hij na al die jaren de erkenning niet meer nodig, hij heeft zijn kunnen voldoende bewezen. En dat siert de man nog het meest. Lekker rockende songs als “Right Down The Hole”,”This Wayward Son” en “You've Gone Astray” knetteren als een haardvuur op koude winterdagen. Met momenten donker en somber, maar ook stevig je bij de strot grijpend. Zo voelt deze schijf over de hele lijn aan. Ons rockhart gaat steeds sneller slaan, bij elke song opnieuw. Hier valt namelijk geen speld tussen te krijgen. Ook na vier of vijf luisterbeurten. Want dit is het meest opmerkelijk. Deze stevige rock plaat is heel verslavend. Na een luisterbeurt, wil je terug op die achtbaan gaan zitten om deze bijzonder aantrekkelijke rit doorheen rock-'n-roll landschappen nogmaals mee te maken. Dat wordt allemaal verder in de verf gezet op “The Wrong Road”, het fijne “Little Dog” tot afsluiter “When An Angel Falls”.
Ledfoot is een artiest en singer-songwriter en topmuzikant die voldoende zijn stempel heeft gedrukt op het rockgebeuren en aanverwante stijlen door vele decennia heen. Maar daarom niet op zijn lauweren gaat rusten, integendeel. Adrenalinestoten en kippenvelmomenten die ons rock hart sneller doen slaan, en hopelijk ook het uwe, zijn ons deel na het aanhoren van deze parel van een rockplaat. Dit door een parel van een soloplaat uit te brengen die uiteenlopende decennia met elkaar verbindt. Snuifjes jaren '70 psychedelische rock worden gekruid met de nodige dosis rock muziek refererend aan de jaren '80 , Bruce Springsteen en aangesterkt met rock uit de jaren '90. Met beide voeten in het heden. Klasse! Puurder dan goud.
Nederlands 
Français 
