Tomorrowland, misschien wel het meest feërieke festival ter wereld, heeft de afgelopen jaren de Belgische dj-scene een aardige boost gegeven. Niet alleen op nationaal, maar vooral ook internationaal niveau dingen onze landgenoten mee voor plekjes op de grote podia. Een van de grootste acts is momenteel nog steeds de Brusselaar Felix De Laet, die onder zijn artiestennaam Lost Frequencies heel de wereld verkent. Nadat hij in 2017 nog in de Antwerpse Lotto Arena stond, speelde hij gisteren een thuismatch in een goed gevuld Vorst Nationaal. Met een gloednieuwe liveset stelde hij er zijn nieuwe album ‘Alive and Feeling Fine’ voor.
“Like I Love You” was de track die de keet in vuur en vlam mocht steken. Het druk bevolkte middenplein volgde elke instructie en maakte er meteen een gigantisch feest van. Tijdens radiohit “Reality” kregen we dan voor het eerst live vocals te horen. De eer was weggelegd voor Kye Sones. Hij is inmiddels de vaste zanger van de liveshow en kreeg de zaal vlotjes mee. Ook vocaal was hij consistent en bracht hij de meeste nummers zeker niet slecht. Qua performance herinnerde hij ons wel vaak aan schlagerzanger Christoff, maar het bleek niemand verder te storen.
In de langer dan anderhalf uur durende show bracht Felix niet enkel eigen nummers, maar liet hij zich meerdere keren verleiden om Brusselse helden zoals Angèle of Stromae te remixen. Ook feestklassiekers “American Boy” van Estelle & Kanye West of “In The Shadow” van The Rasmus kregen een beatsausje van de Brusselse dj en producer. Telkens wisselden rustige momenten en grote opbouwen elkaar af en zo zorgde het vaste patroon van elke remix ervoor dat het in de voorspelbaarheid terecht kwam.
Heel de show lang slopen er heel wat voorspelbare momenten in de set, wat we vooral wijten aan het gebrek van diversiteit. Alhoewel de term ‘liveshow’ veelbelovend klinkt en we ook heel wat herwerkte versies van zijn hits kregen, vonden we het een gemiste kans dat geen enkel nummer eens uit de elektronische context genomen werd en bijvoorbeeld akoestisch gebracht werd. “Here With You” startte nog veelbelovend met enkel piano en zangeres Audrey Janssens, maar vervloog uiteindelijk toch in de stevige beats. Janssens was bovendien ook niet helemaal toonvast en liet de zenuwen her en der de bovenhand nemen.
Nadat Lost Frequencies met dezelfde set al door Amerika en Europa tourde, kreeg de productie in Vorst dan een aardige upgrade. Een groot podium met ledwalls, vuurwerk, confetti, vlammenwerpers… aan alles werd gedacht om nummers als “All Or Nothing” of de drum ‘n’ bass track “Black & Blue” visueel interessanter te maken. Buiten een extra grote opbouw of kleine extraatjes waren deze tracks bijna klakkeloos dezelfde als in de studioversie. “Are You With Me” kreeg dan wel weer een stevige remix, maar afsluitende track “Sun Is Shining” was uiteindelijk de finale afknapper. Het ontbrak gewoon aan ziel en daar hielpen de duizenden fans die meezongen niets aan.
‘Let’s have a night no one will ever forget!’ kregen we van Kye Sones te horen ergens in het begin van de show, maar we vrezen dat we deze liveshow binnen een week al weer helemaal vergeten zijn. Niet omwille van het visuele aspect, want dat was uitstekend, maar omdat we muzikaal toch wel serieus op onze honger bleven zitten.
De term ‘live’ verwekt bij ons gewoon veel meer verwachtingen en niet alles bleek uiteindelijk echt ‘live’ te zijn. Felix zelf beperkte zich tot het induwen van enkele knoppen of het spelen van synths, maar duidelijk horen konden we dat telkens niet echt. Dit was echter geen domper op de feestvreugde van de aanwezigen, want zij dansten de koude nacht in.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/lost-frequencies-09-11-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Tomorrowland
Het Nederlandse Golden Earring weet verschillende generaties rockliefhebbers aan te spreken en te verbinden . Een goed gevulde Brielpoort, jong als oud, kon de Gouden Bruiloft van deze doorwinterede knarren vieren en hielden het kwartet nauw aan hun hart…
De oude en nieuwe generatie heeft altijd wel eens Golden Earring laten vallen . Een band die steevast op de plaatselijke dorpsfuif of in de tops aller tijden te horen is … Vijftig jaar bij elkaar in dezelfde samenstelling, reden voor een handvol feestconcerten, die o.m. halt hield in ons landje … Knap wat ze deden , knap wat ze nog steeds doen , zo goed en blindelings op elkaar ingespeeld zijn, wat oeverloos respect afdwingt .
En het rockte vanavond in de Brielpoort , een kleine twee uur lang . ‘Forever young’ hoorde ik links en rechts zeggen . Inderdaad, op die muziek blik je genadeloos terug naar die 70s en 80s, een halve eeuw jonger voelen , om dan de andere dag het dubbele in leeftijd te voelen . Zucht …
De blauwe rockjeans en de zwarte spijkerjassen werden opgestoft . Ook de vier heren , de pensioengerechtigde leeftijd overstijgend, hebben nog voldoende energie in hun getekende lijf om van een rockavondje een topavondje te maken!
Het kwartet zeventigers Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk, imponeren nog steeds door de jaren heen, sinds eind 1969 de formatie Golden Earring . “Radar Love”, “Long blond animal”, “When the lady smiles”, “Twilight Zone” en “Vanilla Queen”, songs in het geheugen gegrift, en die net de feeststemming bezorgen. Het gitaarspelen , het drummen , het lijkt zo’n evidentie . Elk krijgt voldoende ruimte z’n ding te doen , alsof we terug in de tijd gekatapulteerd worden. In het rockconcept sijpelt de psychedelica door en dat hoor je ongetwijfeld in de overgangen in hun materiaal of als er tijd en ruimte wordt vrijgemaakt voor minutenlange soli. Jonge gasten haken hier af , bij de oudjes fonkelen de ogen en tuten de oren … “Radar love” was er zo eentje , de tics, het ritme, … het houdt je ‘forever young’ … Die vier kunnen niet zonder elkaar en dan laat een vijfde man de sax zweven op verschillende nummers.
Een puur, oprecht , écht geluid creëren ze , zoals een Zeppelin, The Who, Black Sabbath, Pink Floyd, Queen, Iron Maiden, het samen met hen deden en doen.
Ook nieuw(er) materiaal wordt in de setlist gestopt , o.m “Say when”, de recente single, de eerste in vier jaar tijd en doet hopen op misschien een nieuwe release van deze heren …
Live spelen blijft het leukst, zeggen ze. Dit is zo mooi: een groep muzikanten die al zo lang verschillende generaties weet te boeien en te amuseren. Wat zij doen is écht bijzonder. Rock’n roll will never die … Die muzikanten plakken graag nog eens vijftig jaar vast aan het jubileum. Lekker! The devil made them do it . Kom maar, heerlijk!
Foto homepag @ Marcel Wagenaar
Organisatie: House Of Entertainment
Kurt Vanhollebeke sleutelt al sinds 2013 eigenzinnig en vastberaden aan zijn donkere elektronische minimal muziek. Eerst in zijn eentje maar sedert vorig jaar maakt hij hiervoor ook gebruik van een zangeres. Eerst was er Joyce Huvaere en sedert 2019 neemt Corina Baekeland de vocals voor haar rekening. Die verandering zorgde ook voor een andere dimensie aan de songs. Ze werden nog wat donkerder. Er werd een en ander opgenomen (door Mika Goedrijk) en zo werd er deze zomer besloten om een album uit te brengen: ‘Shadows At Night’ van Black Snow In Summer. Binnenkort de review!
Om de plaat wat luister bij te zetten was er een optreden voorzien in de zaal boven café Alpha. Daar was een minimum aan licht en kaarsjes voorzien om meteen het volk in de juiste stemming te brengen. En volk was er zeker en vast, zo’n zestigtal mensen vonden de weg naar deze donkere underground releaseparty.
Ook voor de band in deze bezetting was het hun vuurdoop op het podium. Er werd begonnen met “Run”; de instrumentale opener van het album. Daarna trad Corina B. naar de voorgrond en kregen we “Leaving Me” en “Another Sleeples Night” te horen. De spoken-word vocals deden het live goed en kwamen overtuigender en minder eenvormig over dan op plaat.
De instrumentale cover “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division was een mooie versie maar zat misschien wat te vroeg in de set. Het haalde wat het tempo er terug uit. Maar het was natuurlijk hier vanavond ook geen dansmuziek dat we te horen kregen. Eerder een donkere rit waarbij de zangeres een beetje de choreografie verzorgde door gebruik te maken van een zwarte doorzichtige sluier.
In de daaropvolgende tracks onthou ik “Weakness” en vooral “Power And Corruption” met zijn krachtig statement.
Er stond ook nog een song op de setlist die recent van nieuwe lyrics werd voorzien en daarom het album niet haalde. Die track paste naadloos tussen de rest. Er werd afgesloten met het instrumentale “Hope”. Mocht het budget of de mogelijkheden het toelaten dan zouden bijpassende screens of belichting zeker en vast een meerwaarde betekenen ter ondersteuning van de muziek.
Na afloop hoorde ik veel goeds. De fans van dit genre vonden het een aanwinst. Velen vonden het live sterker klinken dan op plaat en de mensen die niet vertrouwd waren met deze muziek vonden het een speciale/bijzondere ervaring.
Zo zie je maar het moet niet altijd van The Voice afkomstig zijn om een entertainende avond mee te maken.
Organisatie: Black Snow In Summer - Zaal Alpha, Wevelgem
Van sommige concerten weet je eigenlijk al bij voorbaat waar u zich kunt aan verwachten. Echter dient een voetbalmatch altijd te worden gespeeld, eer je de uitslag echt kunt weten. Portland deed ons hart bloeden van intens genot op een zomerse namiddag op Rock Herk in 2018. We schreven daarover: ''Heel even voelt het aan alsof geen honderden mensen rondom mij staan, maar ik ver verwijderd van de realiteit in een soort sprookjes wereld ben terecht gekomen." Met hun debuut 'Your Colours will stain' onder de arm deed de band dat kunstje gewoon over door de temperatuur in een uitverkochte AB Box tot een kookpunt te doen stijgen. Niet door geluidsmuren af te breken, maar door harten diep te raken binnen een gevarieerde setting.
Dat laatste deed voorprogramma The Feather (***1/2) feitelijk al in het eerste half uur van de avond. De band moet het hebben van een combinatie van aanstekelijke gitaar/drum partijen, binnen een folkse atmosfeer. En een kruisbestuiving tussen uiteenlopende stemmen van vocalisten die door hun warme stem de haren op je armen doen recht komen. De bijzonder spraakzame frontman sprak trouwens zijn publiek voortdurend aan, en kon daardoor een reeds goed gevulde AB Box gemakkelijk uit zijn hand doen eten.
Besluit: The Feather overtuigde ons volledig in dat half uurtje, en maakt ons benieuwd naar meer. We hebben al slechtere voorprogramma's meegemaakt.
Ook Portland (****) schippert tussen breekbare songs, en deuntjes die op de dansspieren werken. Een gevarieerde aanpak waarmee ze ruimschoots anderhalf uur de aandacht scherp weten te houden. Buiten enkele terugvallen, valt er gedurende de volledige set dan ook nergens een speld tussen te krijgen.
Het basis duo Jente Pironet en Sarah Pepels laat zich dan ook omringen door top muzikanten die de muziek van Portland tot een magische hoogtepunt opdrijven. Ook al trekken beide, eerder onbewust, de aandacht naar zich toe - dat laatste mag toch ook in de verf worden gezet. “Lucky Clover” opende een doosje van pure melancholie, met streepjes weemoed zonder de treurige kant op te gaan. Meteen je publiek bij de lurven grijpen, en niet meer los laten tot het einde moet de band hebben gedacht. Daarvoor haalt Portland alles uit de kast. Van aanstekelijke songs als “Killer’s Mind” gaat het moeiteloos over naar breekbare momenten waar je soms een speld kon horen vallen in de zaal.
Hoogtepunten? Het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. De gehele set was één aaneenschakeling van magische momenten waar we een band zien die blijft groeien in zijn kunnen. Een ander mooi moment is als Patricia Vanneste , voormalige violiste van Balthazar, haar kunsten mocht tonen bij “Expectations”. Eén van die vele momenten waarbij de zaal naar adem moest happen.
En dan moesten de mooiste nog komen. Bij “Pearls” nam Sarah plaats achter haar piano en kreeg de zaal muisstil door haar breekbare en kristalheldere stem in de strijd te gooien zorgde ze dan ook voor meerdere kippenvelmoment. Waarna weer een intiem pareltje volgde in de vorm van “Ally Ally”.
De sterkte van Portland is echter dat ze die rustmomenten net lang genoeg laten duren om u weg te voeren naar andere oorden. Maar door daar eerder dansbare songs te laten op volgen, ervoor zorgen dat je ook niet in slaap wordt gewiegd. Bij “You misread me” werden alle registers namelijk nog eens open gegooid, en hoor je weer eens wat voor een bruisende band Portland 2019 is geworden. Een band waarbij iedereen duidelijk dezelfde kant uitkijkt trouwens. “Deadlines” liet Jente eveneens horen van zijn meest breekbare kant, waarna de andere muzikanten in de finale aanpikken om deze song in een climax te doen openbarsten. Tijdens de bisronde bleek bij “Moonlit” nog maar eens hoe de samensmelting van Jente zijn stem en deze van Sarah uitmonden in een tranendal, zo diep raken ze me vanbinnen. De band sluit, het publiek uitgebreid bedankende, af met “Pouring Rain”. Een song die door alle aanwezigen werd meegebruld, tot ver naar achter.
Besluit: Er hing in AB een pure magie in de lucht die ons de toch wat koudere temperaturen op deze novembernacht prompt deden vergeten. Met dank aan Portland die liet zien en horen dat ze langzaam maar zeker evolueren van een veelbelovende band, naar een gevestigde waarde die nu en zeker in de toekomst , verder zijn stempel zal drukken op de dreampop en in andere Belgische muziekmiddens.
Setlist: Lucky Clover - Step Aside - Killer’s Mind - Lady Moon - Expectations - Ally Ally - You Misread Me - Matilda (Alt-J Cover) - Sad Eyed Plain Butterfly - Pearls - Secrets - Deadlines
Encore: Moonlit - Pouring Rain
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op Pukkelpop 2019 (@Karel Uyttendale)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/portland-16-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Black Box Revelation - 6 jaar. Zo lang was het geleden dat Jan Paternoster en Dries Van Dijck een concert in Gent gaven. Twee langspelers later stonden ze opnieuw in de concertzaal van de Vooruit. Ondertussen spreken we van een duo met drie, want multi-instrumentalist Jasper Morel vervoegde Jan en Dries voor het maken en voorstellen van nieuwste plaat ‘Tattooed Smiles’.
“Kick the Habit”, openingssong van die plaat, was ook de eerste die wij te horen kregen. Wankele start, moeten we eerlijk zeggen. Zeer gezapig ritme met wat dommige lyrics zoals: “I'll steal your heart, every piece. I'm your criminal, babe”. Ja, het zal wel Jan.
Gelukkig was het eigenlijk de enige misser van de set. Nadat het eerst nog een beetje roestig overkwam klonk al snel “Gravity Blues”, en daarna ook “Gloria”. Jasper Morel kon ook zijn ei kwijt met een paar geniale solo's op gitaar en het samenspel met Paternoster was om duimen en vingers van af te likken. Ondertussen at het publiek uit de hand van de sympathieke jongens van de Black Box Revelation. “War Horse” was het hoogtepunt van de avond. Telkens opnieuw begonnen de gitaren te ronken. Het publiek bleef roepen naar een extra stukje van Jan zijn gejengel, wat hij met graagte gaf. Tot drie, vier keer toe werd het refrein als een motorboot weer opgestart. We durven denken dat alleen het publiek in de Vooruit in Gent zo fel kan reageren. Eva De Roo zag dat het helemaal goed zat.
Ook “Never Alone/Always Together” klonk steviger in het echt dan op de plaat en evolueert nog steeds. Elf jaar geleden hoorden we het nummer voor het eerst, toen Jan en Dries nog tieners waren. Nu is het één van de vele steengoede songs in de set. Tussendoor luisterden we nog naar nieuwste single “Yellow Belly”, - “mwa” - en “Tattoed Smiles”, titelsong van de laatste plaat. Het was een opbouw naar een knallende finale. Want afsluiten deden Dries en Jan met “Do I Know You”, het dreunende “High On a Wire” en het verleidende “I Think I Like You”. Zelfs de moshpits kwamen naar boven.
Het waren de afsluiters van een fantastisch optreden waarin we de typische Black Box Revelation hebben gehoord, mét extra couche erop. We kregen maar liefst drie bisnummers, waarin “Sealed With Thorns” een outro van jewelste kreeg. “Set Your Head On Fire” was een prima afsluiter van een mooie Black Box-avond.
Setlist: Kick the Habit - Built to Last - Gravity Blues - Damned Body - Bur-Bearing Heart -Gloria - War Horse - Never Alone / Always Together - Blown Away - Yellow Belly - Tattooed Smiles - Do I Know You - High on a Wire - I Think I Like You
Bis: Sealed With Thorns - Love Licks - Set Your Head on Fire
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vooruit-gent/black-box-revelation-07-11-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Wie Australië zegt, zegt - na kangoeroe’s en koala’s - Flume. De dj en producer is sinds 2019 weer helemaal terug van weggeweest. Begin dit jaar kwam er al een mixtape ‘Hi, This is Flume’ uit en daarna volgden er nog enkele dikke hits zoals “Let You Know” en “Friends”. Het was dan ook al enkele jaren geleden dat Harley Streten in ons land stond, maar met al die hits van afgelopen jaar kon een tour niet uitblijven. De laatste keer dat de jongeman in ons land stond, sloot hij de Main Stage van Pukkelpop af. Wij herinneren ons toch vooral dat de weide relatief leeg was en ook in de Lotto Arena was de opkomst niet gigantisch. Hier en daar waren er nog wat lege zitjes en de bovenste ring werd zelfs gesloten. Aan Flume om het tegendeel te bewijzen dus!
De eer om de eerste beats de zaal in te knallen, was weggelegd voor Ross From Friends. De nieuwste wonderboy van de electro Felix Weatherall - want nee, het was niet echt het personage uit Friends dat in de Lotto Arena stond - staat voor liveshows niet alleen achter de knoppen, maar had z’n bandje meegebracht. Begeleid door een live saxofoon en basgitaar kwamen de eerste beats door de boksen en werd de zaal langzaam een discotheek. De eerder donkere sound van de Brit werd ondersteund door vage visuals en chaotische spots. Ondanks dat er de mogelijkheid was om te bewegen, bleven de jongens statisch achter de draaitafel staan, waardoor de interactie met het publiek niet optimaal was. Toch kon Ross From Friends 45 minuten boeien en waren de dansbenen opgewarmd voor de komst van Flume.
Met de nodige vertraging kwam Flume het podium opgewandeld om met graffiti ‘Hi, this is Flume’ op de grond te spuiten. De toon werd dus gezet en met “Helix” zat de sfeer er meteen dik in. Doordat de decks over het hele podium verspreid stonden, huppelde Flume permanent heen en weer. Eentje stond zelfs bijna in het publiek, waardoor de interactie al meteen pakken beter was dan bij het voorprogramma
Flume zou natuurlijk Flume niet zijn als hij niet heel wat gastzangers bij zich zou hebben. Met een mooie overgang kwam de set toe tot een eerste hit met “Never Be Like You”. Vera Blue danste als een elfje over het podium, terwijl Harley zich op de achtergrond bezighield met een bloemstukje. Op “Friends” kwam Reo Cragun dan weer het podium opgelopen. Ook hier was het visuele plaatje indrukwekkend toen de gigantische spiegels en lasers voor een groot spektakel zorgde. Het werd het begin van een vage avond, want wie had verwacht dat Flume gewoon zijn setje kwam spelen, kwam bedrogen uit. Het werd een show waarin we op elk mogelijk vlak van onze sokken werden geblazen.
Flume kreeg veel liefde van het publiek en die werd nog groter toen de Australiër de lyrics van monsterhit “Let You Know” de zaal in te gooien. Even later bewees de man nog eens hoe goed hij wel kon gooien, toen er een aantal gekleurde rookbommen aan stukken vlogen op “Is It Cold In The Water?”. Over elk klein detail in de show was nagedacht en dat is wat we hadden verwacht van Flume, want de man dirigeert als geen ander de chaos. Op “Smoke & Retribution” gebruikte Flume live een slijpschijf om in grote letters ANTWERP in een plaatje te graveren. Daarna gooide de man zich op de grond, waardoor zijn witte overal alle kleuren van de regenboog kreeg (door de rookbommen) en stelde hij zich voor. Hij vroeg dan ook ludiek om zijn (extreem dure) merch te kopen na het concert en terwijl Flume op de grond lag, kwamen er een aantal dansers het podium opgewandeld en kregen we een chaotische choreografie te zien.
Met een knal (en wat vuurwerk) schakelde Flume nog een versnelling hoger met een mooie mix van Lorde’s “Tennis Court”, “On Top” en “Holdin On”. En terwijl de hoekige beats op “Wall Fuck” tekeer gingen, besloot de man om een aantal pc’s in stukken te slaan op het podium, om zo de set naadloos over te laten vloeien in “Hyperreal” waarop het publiek tekeer ging. Flume bleef maar van de ene naar de andere kant van het podium lopen, wat uiteindelijk in zowel een muzikaal als visueel hoogtepunt uitmondde. “MUD”, “HyperParadise” en “Free” zorgden voor gespring, geklap en vooral opengevallen monden, want wat de Lotto Arena hier te zien kreeg, was gewoonweg indrukwekkend.
Met “Say It” begon Flume dan aan zijn slotoffensief. Het vuurwerk schoot met elke beat de lucht in en Reo Cragun, die nog was blijven hangen na “Quits“, jutte het publiek nog wat meer op. Toen dan ook nog eens Vera Blue over het podium kwam gedarteld en de begintonen van “You and Me” weerklonken, werd de zaal gek. De drie doken het publiek in om iedereen uitgebreid te bedanken, terwijl op het podium een lasershow van jewelste werd gegeven, mét het nodige vuurwerk. Afsluiten deed Flume met “Drop the Game” en “Tiny Cities”. Het publiek kon nog een laatste keer genieten van het visuele spektakel en de geweldige manier waarop de man alles aan elkaar mixt.
Waarom de Lotto Arena niet vol was gelopen voor Flume, blijft voor ons een raadsel. Alles wat er in de show gebeurde, leek één grote chaos te zijn, maar wees maar zeker dat die chaos tot in de puntjes was geregeld. Samen met Vera Blue en Reo Cragun zorgde de Australiër voor een avond die vol zat met visueel spektakel en vooral hele goeie muziek. We waren zelfs een beetje vergeten hoeveel hits de man wel niet heeft gescoord, terwijl de hoogtepunten van de show misschien wel net de minder bekende nummers waren.
Wij hopen vooral dat we Flume volgende zomer terugzien op één of ander festival en dat hij dit trucje nog eens overdoet, want wij gisteren zagen liet ons verbijsterd achter.
Setlist: Hi This Is Flume Helix - High Beams - Never Be Like You (ft. Vera Blue) - Spring - Friends (ft. Reo Cragun) - Jewel - Let You Know - Is It Cold In The Water? - Smoke & Retribution - Insane - Tennis Court (Lorde Cover) - On Top - Holdin On - How To Build A Relationship - Wall Fuck - Hyperreal - Amber - Rushing Back (ft. Vera Blue) - MUD - HyperParadise - Free - Quits (ft. Reo Cragun) - Say It - You And Me (Disclosure Cover) - Ecdysis - Drop the Game - Tiny Cities
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/flume-07-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/ross-from-friends-07-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Een klein jaar geleden kon je Sam Fender nog aan het werk zien in de knusse Witloof Bar, maar wie fan van zijn muziek is, moest gisteren in de vele malen grotere La Madeleine zijn. De twintiger uit het Noorden van Engeland scoorde het afgelopen jaar heel wat radiohits met “That Sound”, “Hypersonic Missiles” en “Will We Talk?” wat natuurlijk resulteert in een stijgende populariteit. Ook in zijn thuisland doet de Brit het goed, want zijn debuutalbum kwam meteen op de eerste plek binnen en Sam werd gelauwerd met een BRIT Award als meest veelbelovende nieuwkomer van 2019.
Sam Fender mocht dan nog maar eens spelen in een uitverkochte zaal in ons land en ook wist hij ons te overtuigen.
A Blaze Of Feather kennen we nog als het nevenproject van de begeleidingsband van Ben Howard, maar gisteren moest frontman Mickey Smith in zijn eentje proberen de zaal te boeien. Met een vertraging van welgeteld tien minuten begon hij aan zijn kort optreden. Muzikaal paste A Blaze Of Feather niet echt samen met Sam Fender en dat merkte je ook aan het vele geroezemoes in de zaal tijdens het optreden. De hybride set waarbij Mickey, naast het bedienen van knoppen, ook geregeld zijn gitaar bovenhaalde, was iets te experimenteel en ontoegankelijk voor het publiek. De setting was niet de beste voor A Blaze Of Feather en echt klaarstomen kon hij ons voor Sam Fender niet.
Sam Fender - Een opwarming hadden we eigenlijk niet echt nodig, want de show begon meteen heel strak met “Millennial”. Het nummer is al sinds zijn begindagen op het podium het vaste openingsnummer van zijn set en dat ook geheel terecht. De bombast en energie vliegen je rond de oren en dat mag ook gezegd worden van “Will We Talk?”. Het radiohitje werd meteen met veel gejuich onthaald en de stembanden van het publiek werden voor het eerst in actie gebracht. Het was wel allemaal heel braafjes gebracht zonder al te veel af te wijken van de studioversie en had gerust wat gedurfder gemogen. “All Is On My Side” was daar het passende antwoord op, want de band werd hiervoor vergezeld door een saxofonist. Met “The Borders”, zijn favoriet nummer van het album, werd de opening van de show passend afgesloten met muzikaal vuurwerk. Het solootje van Sam op het einde was de kers op de taart van de feilloze uitvoering van de vijf op het podium.
Wat ons opviel was dat Sam Fender zowel jong als oud wist te verzamelen in La Madeleine, iets wat op de dag van vandaag niet meer vanzelfsprekend is in de muziekindustrie. Fijn dat hij zijn podium dat hij krijgt ook gebruikt om problemen in de maatschappij aan te kaarten en taboes te doorprikken zoals hij dat op “Dead Boys” doet.
De zaal kreeg hij met zijn belangrijkste nummer dat hij tot op heden schreef eerst heel stil, om het even later helemaal los te laten gaan. De band was op dreef en duidelijk op elkaar ingespeeld. “Spice” is trouwens zo’n voorbeeld van een nummer dat over de maanden heen live veel aan kracht heeft gewonnen en dat is allemaal terug te horen op de vele optredens die ze ondertussen hebben gespeeld. Die ervaring merk je ook in de bindteksten, want deze komen nu heel spontaan en (soms) ook heel humoristisch over. Zo vertelde Sam ons dat het publiek hem een beetje deed denken aan het publiek in Japan, omdat we zo timide waren tussen de nummers door. Een leuke anekdote, die de rest van de band de kans gaf om even op het gemak hun gitaar te stemmen.
De show in La Madeleine toonde overigens heel wat gelijkenissen met die van op Les Nuits in april. Zowel de nummers als de volgorde was haast hetzelfde, wat we op zich wel jammer vonden. Dat zorgde soms wel voor een déjà-vu moment, maar nam niets van de magie van een nummer als “Play God” weg. Zijn debuutsingle klonk weer heel groots en majestueus, al had de saxofoon gerust wat luider in de mix mogen steken. “Hypersonic Missiles” moest zelfs even herstart worden. Een snaar op de gitaar van Fender zelf was niet goed gestemd, maar net dat kleine schoonheidsfoutje zorgde voor een extra enthousiast publiek. Daarna was het echter tijd om afscheid te nemen van band, want Sam Fender wou ook nog een aantal nummers solo brengen.
“Leave Fast” is een nummer dat je op een album snel even over het hoofd zou kunnen zien, maar live is dit iedere keer weer een hoogtepunt van de show. De eenvoud en de souplesse maken het nummer zo beklijvend schoon en tonen dat je het soms niet groots moet aanpakken. Het innemende stemgeluid van Sam kwam hier nog dat tikkeltje beter over met kippenvel als logisch gevolg. Het stukje waarbij zijn beste vriend en gitarist Dean Thompson er nog even bij kwam, was daarbovenop gewoon puur genieten. Sam Fender kreeg met “White Privilege” de hele zaal muisstil en zo breide de Brit een prachtig vervolg aan “Leave Fast”. Het publiek was duidelijk in de wolken en daar bleven ze ook. Het door een man in het publiek aangevraagde “Saturday” werd een onverwacht pareltje, dat normaal gezien helemaal niet gepland stond in de setlist. Toch verwonderlijk dat dit nummer niet vaker zijn weg in de set vind. Voor het slotnummer “That Sound” werd de band nog eens op het podium besteld en een laatste keer kon er duchtig meegezongen worden.
Na iets minder dan een uur zat de show er al op en dat vond niet alleen het publiek heel jammer. Sam Fender en zijn bandgenoten zijn immers een strakke en goed ingespeelde liveformatie geworden. Dat de set grotendeels dezelfde was als een aantal maanden geleden, verwonderde ons wel en nog wat meer nummers hadden zeker ook geen kwaad gekund. Hoe dan ook was dit weer een geslaagd optreden dat smaakte naar meer.
De volgende stap in Sam Fender’s Belgische veroveringstocht is trouwens ook al gepland, want op dinsdag 25 februari komt hij spelen in de Ancienne Belgique. Benieuwd of hij tegen dan iets langer zal spelen!
Setlist: Millennial - Will We Talk? - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys - Spice - Play God - Hypersonic Missiles - Leave Fast (solo) - White Privilege (solo) - Saturday (solo) - That Sound
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set tijdens ‘Les Nuits Bota 2019’ http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sam-fender-28-04-2019.html
Organisatie: Live Nation
Het uit Noorwegen/IJsland afkomstige duo Jo Berger Myhre & Olafur Bjorn Olafsson slaan de handen in elkaar om een emotioneel, experimenteel pareltje van een ambientjazzplaat voor te schotelen. Waarbij improviseren zodanig intensief klinkt, dat het recht doorheen je hart boort. In 2017 resulteerde dit reeds in het meesterwerk 'The Third Script’. Onder de titel 'Lanzarote' werd nu een nieuwe schijf op de markt gebracht via Hubro.
Dat dit duo houdt van mensen op het verkeerde been zetten komt al tot uiting bij de eerste song “Grain Of Sand”, een klepper van ruim vijf minuten. Waarop het duo experimenteert tot in het oneindige en alle aspecten van voornoemde instrumenten tentoon spreidt. Ook “Atomised - All We Got” is zo een pareltje waar het duo experimenteert met geluidsnormen. Ergens tussen de dunne lijn van oorverdovend en intensieve walmen van absolute stilte , vind je Myhre & Olafur voortdurend terug. Piano en bas vormen, puur instrumentaal, de rode draad op deze schijf.
Maar het is dus vooral een kruisbestuiving tussen de muziekstijlen ambient en jazz dat ons nog het meest over de streep trekt. Iets wat het duo niet alleen in de titel van “Both Worlds” maar ook puur muzikaal voortdurend in de verf zet. Het perfect verbinden van twee uiteenlopende muziekstijlen, die op het eerst gezicht niets met elkaar te maken hebben. Het zorgt voor een kunstwerk dat alle ambient- en jazzkanten uitgaat. Dit duo tast ook de lijnen van zijn kunnen tot in het oneindige af. Dat blijkt nogmaals uit de daarop volgende songs als “Current”, “Conjure Up The Past” en de korte afsluiter “Grain Of Sand (Reprise)”. Een sluitstuk dat mooi weergeeft waar het om draait bij Myhre & Olafur.
Elk apart zijn deze muzikanten toptalenten in hun kunnen, samen gevoegd ontstaat iets onaards van schoonheid. Ten minste als je doorheen de subtiele berg van experimenteren met piano, percussie en baslijnen heen kijkt. Het duo doet niet aan binnen de lijntjes kleuren en vult ook daar elkaar aan.
'Lanzarote' is een bijzonder avontuurlijke trip geworden tussen alle aspecten van zowel ambient als jazz, perfect met elkaar verbonden door muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn. Een dik half uur word je meegezogen in deze bonte wereld, waar je bovendien bij elke intensieve luisterbeurt nieuwe ontdekkingen doet die je voorheen nog niet had gehoord.
Zeer fijne ambient/jazzplaat voor mensen die houden van muzikanten die bewust buiten de comfortzone treden wat deze muziekstijlen betreft, en bovendien experimenteren daarbinnen ook experimenteren en improviseren tot in het oneindige.
Blues/Jazz
Lanzarote
Myhre & Olafsson
Medicine is het geesteskind van Brad Laner. In de jaren '90 heeft de band baanbrekend werk verricht. Het heeft hen geen windeieren gelegd, integendeel. Ze worden zelfs pioniers genoemd in verlengde van Slowdive, Ride, Swervedriver en My Bloody Valentine. Het debuut ‘Shot Forth Self Living’ (1992) was een schot in de roos. Gevolgd door ‘The Buried Life’, dat een al even succesvol album kan genoemd worden. De ambitieuze band hield ermee op na ‘Her Highness’ in 1995. Medicine werd heropgericht in 2003 als een duo met Laner en Shannon Lee (dochter van Bruce Lee), met het album ‘The Mechanical Forces of Love’ als resultaat. Er volgden nog enkele albums, toen Lane terug ging samenwerken met voormalige bandleden Thompson en Goodall. Op de nieuwe schijf 'Scarred For Life' brengt de band covers uit de jaren '70.
De band bestaat nu uit: Jim Goodall op drums, Brad Laner op gitaar, bas, vocals, keyboards, percussie , Annette Zilinskas vocals en harmonica, Matt Devine - gitaar en vocals, Solo Goodspeed - keyboards en chapman stick.
Songs van artiesten als Neil Young, Judee Sill, Miles Davis, The Monkees, en Bob Welch passeren de revue. Echter worden de songs door Medicine zodanig onherkenbaar gemaakt dat ze een nieuw leven lijken te leiden. Luister maar naar “Listen To The Band” van The Monkees, met een noise-intro en gekruid met de nodige shoegaze-invloeden. Het zal wellicht zorgen voor gemengde gevoelens en gefronste wenkbrauwen, maar het is zeer gedurfd dat Medicine deze songs zo durft uitkleden, ontleden en terug in elkaar stoppen alsof ze het zelf hebben geschreven. Annette’s stem klinkt soms donker en soms schreeuwt ze haar keel schor. Het samensmelten van haar stem en deze van Brad is telkens een meerwaarde binnen het geheel. Die vocale inbreng is vaak zo overweldigend dat we haast de instrumentale sterkte uit het oog verliezen. Luister maar naar het verschroeiende “Pick Up Song” of de oorverdovende afsluiter “Black Satin” waar alle gitaar-, drum- en keyboard-registers worden opengetrokken in een wervelende finale. Indrukwekkend.
Je zou kunnen stellen dat veel songs teveel afwijken van het origineel, maar net het feit dat de band buiten de comfortzone durft treden, trekt ons nog het meest over de streep. De liefhebbers van de jaren '70 die graag eens een band bezig horen die durft buiten de lijntjes te kleuren, en een shoegazegeluid daaraan toevoegen, zullen zeker hun gading hierin vinden. Een band die niet zomaar aan nostalgietrip doet, maar met die songs daadwerkelijk iets doet? Daarvoor rennen ook wij met plezier naar de platenboer.
De Noorse Benedicte Maurseth bracht een gloednieuw solo-album uit. De violiste bracht onder haar eigen naam al vele CD's uit en ook als gastmuzikante is ze met name in eigen land door haar 'belief in experiment and improvisation' een veelgevraagde en gewaardeerde kracht. Met haar album ‘Over Tones’' uit 2014 op het ECM-label maakte ze in folk- en jazzkringen voor het eerst flink furore over de hele wereld. Sindsdien gaat ze gestaag door om haar kunsten in de traditionele Noorse folk muziek te verbeteren, te vernieuwen en te etaleren. Ook dus op het nieuwste kunstwerkje, 'Bendicte Maurseth', uitgebracht via het Heilo label.
Veel oude Noorse werken krijgen op dit album een nieuw leven. “Huldre”, “Huldreslatt I, II en III” of “Bygdatrae” krijgen allen een verjongingskeur van ruim 100 jaar tussen. En dat is het meest opmerkelijke aan deze prachtige schijf waar dat instrument viool de belangrijkste plaats inneemt. Het klankentapijt dat Benedicte in samenwerking met al even indrukwekkende muzikanten uitspreidt is zo veelzijdig en kleurrijk dat je, met de ogen gesloten, wegdrijft naar dat verleden maar toch eveneens met beide voeten in het heden blijft staan. Benedicte Maurseth durft bovendien vaak improviseren en experimenteren met de klanken van toen, waardoor ze die songs heruitvindt. En dat is dus nog het grootste pluspunt aan deze schijf. Song na song ontstaat een magie die verleden en vandaag perfect met elkaar verbindt.
Bij voorkeur raden we aan deze plaat in zijn geheel te beluisteren want het leest als een spannend boek. Alleen wordt je niet geconfronteerd met pijn en smart, maar straalt de muziek wel een soort weemoed en melancholie uit die zo eigen is aan die vroegere tijden. De viool is sowieso een instrument dat die weemoed hoog in het vaandel draagt, en dat zet Benedicte op een magistrale wijze meerdere keren in de verf. Deze bijzonder talentvolle artieste heeft al zoveel watertjes doorzwommen, haar kunnen zoveel bewezen, maar verlegt op haar nieuwe solo-album weer eens een grens, waar grenzen vervagen.
August Kann is een Noorse singer-songwriter. Met ‘How Did All These People Get Into My Room’ stelt hij zijn debuutalbum voor. Begeleid door gitaar, piano, percussie en viool hoor je negen poppy klinkende folksongs die je nog het best kunt omschrijven als ‘comfortable easy-listening’, met muzikale referenties naar o.a. Paul Simon, Nick Drake, Leonard Cohen, Bon Iver, Jack Johnson en Thomas Dybdahl. En daar kan nooit iets mis mee zijn. Toch?
Die zeemzoetige atmosfeer, waardoor je plots alle stress uit je leven vergeet, komt al naar jou tegemoet met “Girl Behind The Trees”, “This Smells Like Paris” en “How Did All These People Get Into My Room”. Liefelijke songs die dankzij de warme stem van August Kann niet klef klinken, maar eerder als een zalfje voor gebroken harten. De sobere en ingetogen wijze waarop deze plaat in elkaar steekt, staat in schril contrast met de doorgaans experimentele en vaak donkere muziek die we overgewaaid krijgen uit landen als Noorwegen. Het is een verademing te zien en horen dat de eenvoudige positieve energie die deze muziek uitstraalt je ziel even tot rust kan brengen. Nergens worden geluidsmuren afgebroken en zelfs de melancholische ondertoon bij songs als “This Is Bad” of “The Law is The Law” klinken nergens zwaarmoedig. De songs blijven daardoor aan je ribben kleven, maar zorgen er niet voor dat je in een depressie belandt. Integendeel, de zon schijnt altijd achter de wolken. En dat is bij de daarop volgende pareltjes als “Brother” en het prachtige “Green Out Of Grey” eveneens het geval.
August Kann is vooral een artiest die zowel instrumentaal als vocaal 'schittert in eenvoud' hoog in het vaandel draagt. En daar mee wegkomt, doordat de songs op deze schijf zoveel warmte uitstralen dat je als luisteraar niet anders kunt dan je gewillig laten meevoeren over die roze wolk. Tot je in een overweldigende rusttoestand terechtkomt, waaruit je niet meer wil en kunt ontsnappen. ‘How Did All These People Get Into My Room' is een debuut dat een verademing biedt tussen al de oorverdovende geluidsmuren die in ons leven al te vaak op ons afkomen. En daarom een bijzonder smakelijke folk gericht pareltje waardoor deze Noorse topmuzikant en -zanger prompt zijn stempel drukt op het singer-songwritergebeuren.
Enkele maanden geleden bracht Stars on Fire, een nieuwe band rond Cristoph Mark, die sommige misschien kennen via als lid van de band Ampersand, een knappe schijf uit: 'Blue Skies Above'. Een parel van een shoegaze/noispopplaat waarover we schreven: ''Stars On Fire brengt de perfecte dansplaat uit, waarbij het hart eveneens diep wordt geraakt en je naderhand met een gelukzalig gevoel vanbinnen, totaal buiten adem, tot een zekere gemoedsrust bent gekomen waaruit je nooit meer wil ontsnappen.'' Er kwam nu een gloednieuwe EP op de markt 'Songs For the Summer', die een beetje in verlengde ligt van voornoemde, alleen klinkt deze iets meer zonniger en vreugdevoller.
“I Need Nobody (That's You)” is zo een typische aanstekelijke song die je aanzet tot dansen, de horizon tegemoet. Bij het kouder worden van de dagen brengt Stars On Fire een beetje zon in huis. De zomer blijft een beetje hangen doordat de band op dit elan blijft doorgaan bij de daarop volgende poppy klinkende “Salty Kiss”. Wederom valt op dat Cristoph de teugels stevig in handen houdt en zich laat omringen door muzikanten die de kneepjes van het vak meer dan onder de knie hebben. De songs blijven zodanig aan je ribben kleven dat je ze prompt zit mee te zingen. De positieve ingesteldheid waardoor je verlangt naar de zomer, keert eveneens terug op “Summertime”. Dat meezinggehalte is niet alleen de rode draad doorheen deze bijzonder aantrekkelijke EP. Het is ook het grote pluspunt aan 'Songs For the Summer'.
Meteen is het bewijs geleverd dat deze band van vele markten thuis is. Of dat nu een eerder weemoedige kant kiezen is, of luchtige songs voorschotelen zonder te klef te gaan klinken. Stars On Fire is een veelzijdige band die houdt van zowel het donker als het licht. Dat blijkt ook aan afsluiter “2 Late”, weer zo een song die aan die aan je ribbenkast kleeft. Net dat laatste is zo bijzonder aan deze band. De heren kunnen zeer melancholisch voor de dag komen, al dan niet binnen een eerder donkere omkadering, maar bewijzen met deze EP ook kleurrijke de zon te doen schijnen in je hart. Dat is niet de verdienste van één element binnen de band trouwens, het is een kruisbestuiving tussen zoveel getalenteerde muzikanten met een frontman/zanger die met zijn bijzonder warme stem je een glimlach op de lippen bezorgt, en alle zorgen van het leven prompt doet vergeten.
Was het maar weer zomer.. want deze EP zal er eentje zijn om ons te verwarmen bij de koude dagen en nachten die er zitten aan te komen!
De IJslandse band Of Monsters And Men kwam met een bom op de wereld. Ze veroverden in 2012 alle radiozenders en muziekharten met hun debuutalbum ‘My Head Is An Animal’ en wereldhit “Little Talks”. De start van een grote carrière zou je denken, maar de band wist dat niveau niet meer te halen. Opvolger ‘Beneath The Skin’ ging onopgemerkt voorbij, net als nieuwe plaat ‘Fever Dream’, die eind juli verscheen. Toch was De Roma lang op voorhand uitverkocht voor de band uit IJsland. We waren dan ook erg benieuwd wat de band te bieden heeft buiten dat debuut.
Maar eerst kregen we de Britten van Black Honey als opwarmer. We zagen de groep al enkele keren aan het werk, en ook nu konden ze maar matig overtuigen. Hun mix van pop en rock slaat de bal soms heel verkeerd, maar kan bij momenten ook hard binnenkomen, zoals bij een “Hello Today”. Het charisma van de frontvrouw was vandaag iets te onverschillig en ook de rest van de band speelde gewoon hun setje. Het publiek babbelde dan ook lekker door de show heen, een vergeetbaar optreden dus.
Of Monsters And Men had wat sterallures en kwam een tiental minuten te laat op het podium, of het moet zijn omdat hun set dan net de voorziene eindtijd zou halen. Hoe het ook mag zijn, met “Alligator” had de groep alvast een sterke opener in het arsenaal. Een stevige gitaar, wat opvallende synths en een aanstekelijk refrein wisten onze aandacht meteen op te eisen. Ook de bombastische drums kwamen hier voor het eerst opvallend naar voor, maar dit keer stoorde het niet.
Die bombast kwam helaas in de rest van de set tot vervelens toe terug. Grootse drums, grootse synths en elektrische gitaren die een soort van stadionsound van de muziek van Of Monsters And Men maakten. Het kwam de unieke sound van de band niet ten goede. Een nummer als “Empire” kon nog het perfecte evenwicht tussen magie en bombast vinden, maar “Ahay” waren we vergeten nog voor het goed en wel gedaan was.
Gelukkig wist de band ook dat ze vooral op dat debuut moesten teren, en zo kregen we met “King And Lionheart” meteen een breekbaar momentje en kon het publiek met “Mountain Sound” aan het dansen slaan. De prachtige samenzang tussen alle bandleden en de interactie tussen frontvrouw Nanna Bryndís Hilmarsdóttir en frontman Ragnar Þórhallsson maakten de sterkte van de band. De sfeer zat goed, het publiek was volledig mee. Of Monsters And Men dacht waarschijnlijk dat de sfeer iets te goed was, want daarna werd ons een serietje slaapverwekkende nummers voorgeschoteld.
“Sleepwalker” was trager en donkerder, “Human” bevatte een overvloed aan drama en bombast en “Wild Roses” was een traag, dynamisch en vooral voorspelbaar popliedje. Voor de echte fans was dit leuk, en die waren er talrijk aan het gekrijs te horen, maar de rest van de zaal was niet echt geïnteresseerd in dit soort inspiratieloze muziek. Vooral “Wars” vonden we vreselijk. Het nummer werd als iets dansbaar aangekondigd, maar het leek een flauw afkooksel van de hippe funkpopbands van het moment. Het vleugje magie van bij het begin van de set verdween als sneeuw voor de zon en de band nam het woord ‘monster’ in hun naam iets te letterlijk.
Een saai middendeel is niet meteen een garantie voor een slecht concert en dat is ook iets wat Of Monsters and Men weet. Zo spaarden ze maar liefst vijf nummers van het debuut op voor op het eind te spelen, en toen kwam er weer ambiance en plezier in de show. “Lakehouse” bouwde op naar een episch einde, waarbij iedereen in het rond sprong en werd aangemoedigd om mee te zingen, en bij “Little Talks” was het kot natuurlijk te klein. En hoewel de band dit tamelijk routineus leek te spelen, kregen we er toch weer een warm gevoel van. Natuurlijk was ook “Dirty Paws” het meest magische bisnummer en met het openbloeiende “Yellow Light” kregen we nog een eerlijk folkpopliedje, waarbij zangeres Nanna Bryndís Hilmarsdóttir het publiek in dook. De fans omarmen deed de band dus op het eind.
Het valt dus op dat het debuut nog steeds het sterkste werk van Of Monsters and Men bevat. Daar zijn de hoopvolle, hartverwarmende en magische nummers die niemand in de zaal onberoerd laten, en zelfs zeven jaar later klinken ze nog even magisch als toen. De nieuwe nummers van Of Monsters And Men zijn op zich niet super slecht, maar ze zijn voorspelbaar en klinken vooral heel inspiratieloos. En dat vertaalt zich ook op het optreden, waardoor die nummers er dan ook helemaal niet uitschieten. Teren op oud werk, dat is wat Of Monsters and Men nog steeds doet. We zijn benieuwd hoe ze zich in de toekomst nog verder zullen ontwikkelen.
Setlist: Alligator – Empire – Ahay - King and Lionheart - Mountain Sound – Sleepwalker – Human - Wild Roses - Stuck In Gravity - I of the Storm – Wars – Crystals – Lakehouse - Little Talks - Six Weeks - Waiting for the Snow - Dirty Paws - Yellow Light
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-roma-antwerpen/of-monsters-and-men-05-11-2019.html
Organisatie: Live Nation ism De Roma, Antwerpen
Spinvis + Jan Verstraeten - Nosta holdup! Op stap met een koffer vol poëzie!
Spinvis
CC Strombeek
Strombeek
2019-11-02
Jérôme Bertrem
Na twee succesvolle edities (Amenra en Hydrogen Sea) nam Nosta Opwijk dit jaar opnieuw CC Strombeek voor een avond over om er een hold-up te plegen. Met deze keer op het programma een double bill met Jan Verstraeten en Spinvis.
Zomaar een opwarmertje was het niet wat Jan Vestraeten bracht. De graficus van opleiding gooide tijdens het maken van een film het over een andere boeg. Hij zorgde met uitgepuurde filmische muziek op zijn debuutEP ‘Cheap Dreams’ voor één van de revelaties van dit jaar.
Moeiteloos swingde Jan van bossanova tot jazz tot pop waarbij een zevenkoppige band de finesse van zijn muziek extra in de verf zette. Het visuele ontbrak ook niet, want tijdens een bevreemdend interlude waren ze allen gemaskerd en zorgde een opname op een speelgoedrecorder voor de lyrische invulling. Jan waagde zich ook een cover van Destiny’s Child “Survivor” en Iggy Pop’s “I don’t wanna be a dog”. Een flinke pluim op de hoed voor de klankman die het plaatje van Jan Verstraeten perfect deed kloppen. Leuk detail wat Jan’s revelatie alleen maar benadrukt: hij staat geprogrammeerd op de showcasefestivals Eurosonic en SXSW.
Na de korte koffie- en/of plaspauze was het de beurt aan Spinvis, de geliefde Nederlandstalige down-to-earth poëtische muzikant die zich omringt door topmuzikanten. Vergelijk een concert van Spinvis als een reis waar je onderweg geluk en ongeluk tegenkomt, nieuwe boeiende ontmoetingen doet terwijl je als toeschouwer je bagage aan eigen beleving meedraagt. Deze avond was het dan ook niet anders.
Na een oprecht en terecht compliment voor Jan Verstraeten nam Spinvis ons mee op pad met de openers “De grote zon”, “Oostende” en “het voordeel van video”. In “Hallo Maandag” kwam het muzikaal vernuft van de band tot zijn recht dat bleef vanaf dan boeien. Na omwegen met “Artis” en “Herfst en Nieuwegein” maakten “Stefaan en Lisette” hun blijde doch sombere intrede. Dit weemoedig portret over een noodlottige non-relatie bezorgt je zowel een lach als en een traan, een tweeledigheid dat we vaak tegenkomen bij Spinvis.
De band won aan charme wanneer Erik de nummers ludiek inleidde en soms ook wat - maar ook niet te veel - uit de doeken deed. Net daar schuilt ook de luisterplezier voor Spinvis: je breidt er aan wat je er persoonlijk aan wilt haken. Dit kon je naar hartenlust doen tijdens “Aan de Oevers van de Tijd” of zelfs nog met meezinger “Bagagedrager”. Met “Kom terug” kwamen we terug van een deugddoende en hartverwarmende reis. Maar eer we afscheid namen , werden we nog even verwend met “Ik wil maar alleen zwemmen” en “Wespen op de appeltaart”.
Hoewel het een fijn optreden was, bleven we toch op onze honger aangezien er geen nieuw materiaal gebracht werd. Vol ongeduld blijven we dus uitkijken naar volgend jaar wanneer Spinvis, al zeggen ze het zelf, klaar is voor iets nieuws. Dat het maar snel al volgend jaar is!
Setlist Spinvis: (niet in juiste volgorde): De grote zon - Oostende - Het Voordeel van video - Hallo maandag - Artis - Herfst en Nieuwegein - Dageraadplein - Loop der dingen - Een kindje van God - Stefaan en Lisette - Tienduizend zwaluwen - Ronnie knipt zijn haar - Astronaut - Aan de oevers van de tijd - Club Insomnia (melodica) - Bagagedrager - Kom terug - Ik wil alleen maar zwemmen - Wespen op de appeltaart
Organisatie: Nijdrop - Nosta, Opwijk ism CC Strombeek, Strombeek
Volbeat kreeg de laatste jaren vaak het verwijt dat ze te resoluut voor het commerciële pad kozen. Hun laatste telg ‘Rewind, Replay, Rebound’ (2019) was voor velen een bevestiging van dit gevoel. Desalniettemin was de Lotto Arena in een mum uitverkocht en moest uitgeweken worden naar het grotere Sportpaleis. Dit betekende dat Volbeats passage in Antwerpen hun grootste indoorshow in België ooit was.
Danko Jones had de ondankbare taak om om 19:00 de avond op gang te trekken, en dat wel voor het volle half uur. Het Sportpaleis was zich toen nog met mondjesmaat aan het vullen, maar toch liet het Canadese enfant terrible het zich niet aan het hart komen. Met opener “I Gotta Rock” maakte hij het zuiverste statement van de avond en vond hij connectie met het aanwezige publiek. Wie Danko Jones zegt, zegt gemene grimassen en ADHD deluxe. De Canadees leek ook nu weer een Red Bull te veel tegen de amandelen gegoten te hebben en ontpopte zich tot een duivel in een wijwatervat. In totaal kregen we zeven songs voorgeschoteld, waarvan “Burn in Hell” en “My Little RNR” op het trommelvlies bleven druisen.
Special guest van de avond was Baroness. De Amerikaanse band die een mix brengt van sludge, alternative en progressive metal trok minder hard van leer dan Jones, maar zorgde voor een intensere beleving. De Amerikanen openden met “Kerosene”, een goed gekozen opener om de zaal figuurlijk in lichterlaaie te zetten. Zanger John Baizley had zich eerder statisch in het midden geplaatst tussen het hoofdpodium en de uitloper en werd sporadisch vergezeld door gitariste en spring-in-‘t-veld Gina Gleason die haar haar langs alle kanten van het podium zwierde. De nummers met bijhorend kleurenpalet naargelang het album, verveelden niet en werden met de grootste zorg gebracht. Baroness veroverde met hun passage ongetwijfeld veel Volbeathartjes. Het was zelfs mogelijk mensen te spotten met Volbeatgympjes en een kakelvers Baroness T-shirt onder de arm in de pauze erna. Met veel plezier en verlangen zien we Baizley en co. woensdag 20 november terug in Trix bij de voorstelling van hun nieuwe album ‘Gold & Grey’.
Iets na negenen was het dan tijd voor de guitar gangsters van Volbeat om het podium te bestijgen. De heren hadden kosten noch moeite gespaard om het publiek visueel te verwennen. Na het vallen van een groot doek met logo doemde een grote video wall op en werd de dimmer van de spots op maximaal gezet. Om te zorgen dat niemand vergeten werd tijdens de show, had men ook overal op het podium en de uitloper microfoons geplaatst die met de regelmaat van de klok gebruikt zouden worden.
Op de tonen van “Lola Montez” trad zanger Michael Poulsen naar voren en begroette breedlachend een enthousiast Sportpaleis. Een goed gekozen opener die iedereen omver blies. Het te luide volume van de boxen had hier ook wel zijn aandeel in. Hierna volgde “Pelvis on Fire”, een eerste nummer van het recentste album. Hoewel het nummer strak gebracht werd en onder luid applaus onthaald werd door de meesten, bloedde het hart van sommigen ongetwijfeld ook. Dit nummer lijkt zo hard op “Sad Man’s Tongue” dat het wat goedkoop in de oren klinkt. Gelukkig volgde niet veel later het laatstgenoemde nummer dat na een eerder verplicht eerbetoon aan grote voorbeeld Johnny Cash, voor de eerste pogo zorgde.
Verder werd voornamelijk geput uit de laatste albums en werden de vroegere (helaas) wat verwaarloosd. Gelukkig werd dit in de bisronde goedgemaakt door het publiek met “I Only Want To Be With You” (cover van Dusty Springfield) en “Still Counting” de Antwerpse nacht in te sturen. Dat een Volbeatshow anno 2019 meer is dan louter het spelen van rockabilly getinte rock ’n rolldeuntjes werd duidelijk doorheen de set. Het publiek werd namelijk op verrassingen getrakteerd die misschien niet altijd nodig waren. Zo verscheen bij de begintonen van “Black Rose” plots Dank Jones midden de uitloper d.m.v. een ingebouwde lift. Op zich leuk, ware het niet dat de volumeknop van Jones’ microfoon op het laagste pitje stond en de Canadees quasi niet te horen was. Bij het nummer “Die To Live” bracht diezelfde lift ZZ Bottom (lees: een bebaarde pianist en saxofonist) op het podium die het lied wat opsmukte. Dit was minder geslaagd en om eerlijk te zijn zelfs overbodig. Verder werden soms aritmisch rookpluimen de lucht ingejaagd en deed een confettikanon dienst als sfeerschepper.
Algemeen gezien viel op dat vooral de oudere nummers veel bijval oogstten en de recentere eerder het muzikale feest temperden, ondanks het commerciële gewicht. Toch was er geen gevaar dat de show een sleur werd. Het totaalspektakel in combinatie met het strakke gitaarwerk van Robb Caggiano (ex-Anthrax) en de heldere klok van Poulsen zorgde ervoor dat de twee uur durende set smakelijk te verteren was.
Graag zien we Volbeat terug op een zomerfestival, eentje waar er hopelijk wel plaats is voor een ‘pool of booze, booze, booza’!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/danko-jones-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/baroness-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/volbeat-04-11-2019.html
Organisatie: Live Nation
Genoemd naar de iconische western van Walter Hill werden The Long Ryders in 1981 door Sid Griffin in Los Angeles opgericht, aanvankelijk nog met Steve Wynn maar die verliet al snel de groep om er zelf één te vormen, The Dream Syndicate. De levensloop van beide bands loopt verrassend parallel: een korte succesperiode in de jaren ‘80 om er al snel mee op te houden (The Long Ryders in 1987, The Dream Syndicate in 1989) om dan veel later met succes terug te keren (The Long Ryders in 2014, The Dream Syndicate in 2012).
The Long Ryders maakten deel uit van de zogenaamde Paisley Underground maar bleek al snel een buitenbeentje te zijn in die beweging. Hun eerste EP ‘10-5-60’ sloot nog aan bij die garageachtige gitaarsound maar daarna werd resoluut voor sterk door country geïnspireerde gitaarrock gekozen waardoor ze door sommigen zelfs als de uitvinders van de americana beschouwd worden. Wat teveel eer misschien, toch zullen groepen als Wilco, The Jayhawks of zelfs Slobberbone niet ontkennen dat ze schatplichtig zijn aan The Long Ryders.
Waar ze tijdens een vorige tournee België nog links lieten liggen wist De Zwerver ze dit keer wel te strikken en daar kunnen we alleen maar heel blij om zijn. The Long Ryders verschenen in een nagenoeg originele opstelling met de twee gitaristen Stephen McCarthy en Sid Griffin plus bassist Tom Stevens. Enkel drummer Greg Sowders was er wegens andere verplichtingen niet bij maar werd uitstekend vervangen door Simon Hancock.
De groep opende stevig met meteen één van hun beste songs: het behoorlijk rockende “Gunslinger man”. Daarna volgde een vrij evenwichtige keuze uit hun vier reguliere studioplaten met net iets meer aandacht voor hun dit jaar verschenen ‘Psychedelic country soul’, die zowaar in de Record One-studio van Dr. Dré werd opgenomen. Die nieuwe nummers zoals “Greenville”, “Molly somebody” of “What the eagle sees” moesten trouwens absoluut niet onderdoen voor het oudere werk. Alleen de Tom Petty cover, “Walls”, vond ik iets minder al zal dat wellicht komen omdat ik nooit een groot fan van de heer Petty geweest ben.
De vier beleefden duidelijk de tijd van hun leven en hoewel een erg spraakzame Sid Griffin zich duidelijk als frontman opwierp was het aandeel van gitarist Stephen McCarthy en bassist Tom Stevens, die één keer zijn bas mocht ruilen voor een gitaar, minstens even groot. Drie volwaardige zangers en een drummer die naarstig meezong maar dan wel zonder micro. Tijdloze muziek die toch wel refereerde naar de hoogtijdagen van de countryrock en dan denk ik niet aan The Eagles maar aan de ware diamanten als The Flying Burrito Brothers, Gram Parsons of Gene Clark. Het was niet zonder trots dat Griffin kon vermelden dat die laatste ooit meezong op hun “Ivory tower”.
Niet alle nummers hadden de tand des tijds even goed doorstaan, toch zakte de groep nooit weg. Integendeel, ik vond ze meermaals veel beter klinken dan op plaat terwijl het slotakkoord die mindere momenten, als die er eigenlijk al geweest waren, helemaal deed vergeten. Eerst nog “Capturing the flag” waarin Griffin zijn Rickenbacker liet rinkelen zoals Roger McGuinn van The Byrds dat zo goed kon om ten slotte te eindigen met die song waar iedereen op zat te wachten: “Looking for Lewis and Clark”.
Pretentieloos maar knap concertje!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Een concert van Archive is een allesomvattende belevenis. De band uit Londen laat zich niet in één vakje categorizeren, het label ‘trip-hop’ doet hen eigenlijk tekort, en ook ‘progressieve rock’ dekt niet de volledige lading. Na 11 albums in 25 jaar hebben ze keuze zat om een geheel eigenwijze ‘best-of’ set samen te stellen. Het enige probleem is dat de groep hun lange nummers zo zorgvuldig uitwerkt dat 2 uren eigenlijk niet volstaan, vandaar dat het optreden al om 19:45 aanvat.
Archive - Onder een helblauw licht betreden ze de heilige arena, om er meteen in te vliegen met “You Make Me Feel”, een nummer voor de fans van het eerste uur. “Fuck You” wordt daarna luidkeels meegezongen, alsook “Bullets”, de parel vanop hun grote plaat ‘Controlling Crowds’ uit 2009. De afwisseling tussen elektronische invloeden en postrock werkt wonderwel, telkens geflankeerd door ofwel de hese Dave Pen, de hemelse Pollard Berrier, of de engelachtige stem Maria Q.
Waar we bij “The Empty Bottle” moeten denken aan de new-wave van Echo & The Bunnymen, kon “Whore” zomaar een Massive Attack nummer op speed zijn. O ja, de band maakte in 2014 ook een eigen kortfilm ‘Axiom’, waarbij “Baptism” een heerlijke soundtrack vormt en live ook perfect tot zijn recht komt. “Finding It So Hard” vormt even later één van de hoogtepunten van de avond. De opbouw, de melancholie, de dwang waarmee Pollard Berrier zijn ziel blootlegt, de onwaarschijnlijke apotheose, het raakt je.
Hoe mooi de muziek ook is, Archive werkt redelijk zwaar op het gemoed, de band zuigt als het ware de energie uit jouw lijf. Met “Collapse/Collide” krijgt Maria Q de ganse zaal stil, om dan de grote hit “Controlling Crowds” op het publiek af te vuren. De matige samenzang tussen de 2 heren vormt hier misschien het enige puntje van kritiek op een voor de rest overweldigende performance.
“Dangervisit” sluit het eerste deel af, de lichten gaan uit, en wanneer ze terug aangaan, trakteert de band ons op een 18-minutenlang uitgesponnen “Lights”, inclusief een fantastische lichtshow. Afsluiter van de set is “Again”, en met dat gevoel gaan we ook opnieuw huiswaarts. We zijn er kapot van, maar dit is zo goed dat we dit nog een keer live willen beleven, of liever, ondergaan.
Organisatie: Live Nation
RG*MC XXL 2019 - Een donkere trip, richting kelders van de Hel
RG*MC 2019
Entrepot
Brugge
RG*MC - Rock, Gothic and Metal Club at the Comma en Jeugdhuis Comma
Na alle Halloween, Allerheiligen en andere feestelijkheden om de doden ter herdenken, was het evenement RGMX XXL de perfecte afsluiter om deze periode met een knal van formaat af te sluiten. Een zeer gevarieerd affiche, een goed gevulde zaal Entrepot. Alle ingrediënten waren aanwezig om die duisternis te laten neerdalen over Brugge. We begaven ons naar een donkere trip, richting kelders van de Hel met Cradle of Filth, Enthroned maar kregen ook een portie hardcore /sludge tot aanverwante voorgeschoteld in de vorm van Terre, In Clover en STAB.
Terre (***), een jonge Brugse band die dit jaar nog een titelloos debuut EP uitbracht, mocht de avond openen met een set die het midden houdt tussen black/Death metal, aangevuld met streepjes post en sludge metal. Ofwel, zoals staat omschreven op hun facebook pagina, ’Nihilistic Black Sewage Sludge'. Ook al ging het steeds die monotone weg op, de kruisbestuiving tussen meesterlijke gitaar/bas riffs en drumsalvo's met een verschroeiend stemgeluid doen je voor het eerst op deze avond baden in angstzweet. Want inderdaad voelen de donkere walmen, in zeer grote mate dankzij die bijzonder griezelige vocale inbreng, aan als grijpende klauwen rond je hals die je de adem ontnemen. We zien echter vooral een band met potentieel om ooit ergens potten te breken, en met bovendien nog veel groeimogelijkheden naar diezelfde toekomst toe.
Toch slaagt Terre wel degelijk in zijn opzet. Door het brengen van een oorverdovende, verschroeiende hete set een adrenalinestoot veroorzaken , die dan weer zorgt voor donkere gedachten in je achterhoofd, Om ons uiteindelijk in die duisternis binnen te laten treden, en de lont aan te steken die de bom pas echt doet ontploffen.
We zeiden het al, dit zou een bijzonder gevarieerde avond worden. Want naast duistere extreme muziek, schotelt de organisatie ook twee pure HC acts voor. In Clover (***) is een vrij jonge Belgische HC band, ontstaan in 2015, die het moet hebben van die typische HC ingrediënten maar toch uniek voor de dag komt dankzij de samensmelting tussen de vocale inbreng van enerzijds Jarne Geldhof en anderzijds Victor Descheermaecker. Die elkaar perfect aanvullen, en zo zorgen voor een mokerslag in je gezicht die je echt nodig hebt op zo een Hardcore concert. De band legt de lat vrij hoog, maar we misten toch een beetje die extra uppercut in het gezicht om volledig te worden overtuigd. Ondanks dat we dus wat op onze HC honger bleven zitten, zien en horen we ook hier weer een band bezig met enorm veel potentieel. Binnen het HC gebeuren in ons land, en wat ons betreft ver daarbuiten, dus vooral een band om in het oog te houden deze In Clover.
STAB (****) doet daar enkele stevige scheppen bovenop, en slaagt daardoor wel in zijn opzet. De band wist ons eerder op Evil Or Die fest in Roeselare al te overtuigen door een stevige en energieke set te brengen, waarbij vooral de vocale inbreng en charismatische uitstraling van de zeer beweeglijke vocalisten, ons over de streep trok. De heren doen er ook op RGMC XXL alles aan om het publiek aan te porren tot bewegen en moshen en slagen , na enkele verwoede pogingen en door steeds maar op die deur te blijven bonken, er uiteindelijk in de poort te doen open zwaaien, en te zorgen voor die uppercut in het gezicht die we voorheen een klein beetje ontbeerden.
Kortom: STAB doet in Brugge dus gewoon wat het moet doen, een typisch Hard Core feestje naar voor brengen, waardoor menig daken er afvliegen. Dit door de gehele set tekeer te gaan als een als een alles vernietigende pletwals, die geen spaander geheel laat van de zaal. Missie geslaagd!
Gedaan met feesten, over naar donkere Black Metal ernst met Enthroned (****). Deze Brusselse band timmert sinds 1993 aan de weg, en heeft al heel wat omzwervingen, het jammerlijk overlijden van een bandlid in 1997 tot verschillende personeelswissels ondergaan. Maar toch staat Enthroned anno 2019 nog steeds als een huis. Met 'Gold Black Suns' werd dit jaar zelfs een gloednieuwe plaat uitgebracht, die op heel wat goede recensies kon rekenen. Vanaf die eerste noot grijpt de band je bij het nekvel, en laat niet meer los tot elke aanhoorder zijn eigen demonen strak in de ogen kijkt. Over strak gesproken, zowel instrumentaal als vocaal druipt de energie en dynamiek als een gif je aders binnen tot je ademloos achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. Deze band blijft begane wegen, zonder opkijken, verder bewandelen en doet niet aan compromissen sluiten met het licht. Dat is de reden waarom we circa twintig jaar geleden al vielen voor deze Belgische Black Metal trots.
Ook zoveel jaar later maakt Enthroned er nog steeds niet veel woorden aan vuil, maar zorgt voor een zodanig verstikkende donkere walm die opstijgt vanuit die diepste kerkers van de hel, dat de vuurtongen daarvan letterlijk je voetzolen voelt likken. Ook al gaat dat allemaal diezelfde lijn uit. Net door je gewillige te laten hypnotiseren door deze demonische occulte totaalbeleving die Enthroned je voorschotelt, stoort dit allerminst.
Kortom: Als dit de voorbode was van de geboorte van de Antichrist later op de avond? Dan is Enthroned in Brugge met brio in zijn opzet geslaagd, want we bleven ook nu weer verweesd achter met een krop in de keel en het angstzweet op de lippen terwijl de temperatuur langzaam naar een kookpunt stijgt.
Ik geef het toe, ik stond een beetje sceptisch tegenover de doortocht van Cradle Of Filth (****1/2) in Brugge. En vroeg me af of ze na al die jaren nog steeds relevant zijn. De band sloeg in de jaren 90 donkere gensters in ons hart met klassiekers als 'Cruelty and the Beast', 'The Principle of Evile Made Flesh' en 'Dusk and her Embrace'. Hun doortocht op Graspop 1997 staat nog steeds in ondertekende zijn geheugen gegrift.
De laatste jaren bleef het een beetje stil rond Dani filth en zijn Satanische garde. Het leek er zelfs even op dat ze niet zouden komen opdagen in Brugge, na het cancelen van enkele optredens. We moesten spoedig onze sceptische houding herzien. Cradle of Filth toonde al vanaf die eerste songs als “Cruelty Brought Thee Orchids”, “Venus in Fear” aan dat ze nog steeds staan als een huis. Hoewel de bijzondere beweeglijke en bijzonder goed bij stem zijnde Dani de meeste aandacht naar zich toetrekt, waren we danig onder de indruk van menig verschroeiende hete riffs die gitarist Ashok en vervaarlijk in het publiek starende Rich Shaw uit hun instrument toveren, met als kers op die riff taart de inbreng van al even kokend hete baslijnen van Daniel Firth. Ook het drumwerk van Marthus zorgde voor een mokerslag die de poorten van de Hel uiteindelijk compleet deden open zwaaien. Maar die extra kers op de taart werd toch afgeleverd door keyboard speelster Lindsay Schoolcraft die eveneens over een demonische stem beschikt, waardoor je letterlijk wordt gehypnotiseerd en in trance wordt meegevoerd naar de meest donkere zijde van je ziel. Eens daar aanbeland bezorgt de goed bij stem zijnde Dani als een hogepriester van het kwaad, je de uiteindelijke doodsteek die je nodig hebt. Ook al kreeg de band vooral de handen op elkaar bij de oudere klassiekers, Cradle Of Filth is anno 2019 niet dood en begraven en bewijst na al die jaren nog steeds een toonaangevende band binnen te zijn die stevig op de troon zit wat het occulte Black Metal gebeuren betreft. Afsluiten deed Cradle Of Filth met “Her Ghost in the fog” en “From The Cradle to Enslaved” waarmee ze die stelling nog maar eens in de donkere verf zet. Om ons de toch wat koudere nacht in de sturen, terwijl het vuur van de Hel nog steeds brandt in ons donker hart.
Besluit: Cradle of Filth levert op RGMC XXL totaal geen routineklus of een flauw afkooksel af van een ver verleden, maar slaat ons anno 2019 nog steeds met verstomming door het brengen van een spontane en oerdegelijke set die je in een donker nachtmerrie achterlaat.
Organisatie: RG*MC
Deze avond kregen de heren van Arson en Psychonaut de opdracht om het publiek op te warmen voor de releaseshow van King Hiss nieuwe kindje, ‘Earthquaker’.
Eerst was het de beurt aan Arson. Ik had nog nooit over deze band gehoord en was heel benieuwd naar wat ze zouden brengen. Arson ontstond anno 2016 toen verschillende leden van Gentse metal- en screamobands tezamen kwamen om een potje te jammen. En al snel ging de bal aan het rollen…
Arson **** gaf ons vanavond een stevige maar ook stijlvolle cocktail van rock’n roll, punk en hardcore. Ieder nummer kwam bij mij bijzonder goed over en ik was oprecht gelukkig om een ‘jonge’ band te zien, met een geheel eigen sound. De zanger heeft een puike stem die veel aankan en alles klopte in verhouding met de muziek. Hiernaast had de zanger ook een bepaald charisma over hem, wat het publiek zeker hielp om aandachtig te blijven luisteren. Arson had duidelijk ook geen zin om ‘gewoon’ een set te spelen…: op de hoek van het podium stond er een kleine bar waar ieder die zin had, een gratis whisky kon nuttigen. Dit ter ere van de geboorte van King Hiss’ nieuwe schijf. Verder was het podium ook aangekleed met gezellige nachtlampjes, tapijten,… en waande ik mij eigenlijk in een stijlvolle ‘lieving’. Een ‘lieving’ waartegenover hun muziek sarcastisch genoeg totaal contrasteert. Ik hou van paradoxen als deze, vooral omdat ze moed vragen. Hopelijk blijft Arson nog lang bestaan, want ik werd instant fan!
Het tweede voorprogramma mochten de Mechelaars van Psychonaut*** verzorgen. Psychonaut brengt psychedelische post-metal en leerde ik in het verleden al kennen als een band met een verpletterend geluid. Ook vanavond deden ze dit opnieuw alle eer aan. De gitaren klonken zwaar, de riffs waren snijdend en de drum zat er steeds ‘boenk’ op. De muziek van Psychonaut zoog mij op in een soort van bubbel waardoor ik geen oog meer had voor alles wat rondom mij gebeurde. Enkel de band kreeg mijn volledige aandacht. En dit maak ik eerder zelden dan vaak mee. Na ongeveer 40 minuten spelen zat hun set erop, en bleef ik achter met het brandend verlangen om ze zo snel mogelijk opnieuw aan het werk te zien.
Na die twee strakke voorprogramma’s was het eindelijk tijd om samen met King Hiss**** hun nieuwe plaat ‘Earthquaker’ te vieren. En niet zomaar een plaat, wel een ijzersterke plaat waarmee ze opnieuw zoveel gegroeid zijn als band. King Hiss zette meteen in met “Revolt!”, een nummer vanop de nieuwe plaat. De groep stond ongelooflijk scherp, want dit nummer ging snel, hard en eiste al meteen verschillende solo’s op. Het geluid zat puik en King Hiss klonk gewoonweg nu al majestueus. De manier waarop Josh Fury zijn gitaar beheerste was bijna te gek voor woorden. Al had ik dit stiekem ook kunnen verwachten, gezien Josh (lees: levende legende) lid was van Congress en Liar, twee bands die de West-Vlaamse ‘H8000’-hardcore scene ook internationaal op de kaart hielpen te plaatsten. Bij verschillende nummers, kon ik nog een subtiele invloed horen van het typerend ‘militant metallic-hardcore’ geluid uit de H8000-scene. Toch overheerste dit niet en legde ik er mij meteen bij neer dat dit gewoon Josh z’n signatuur sound is. Was mij betreft een groot geluk voor deze band!
Ondertussen werd iedereen in de zaal razend enthousiast. De koppen bewogen mee op de maat van de muziek en in de frontlinie werd er zelfs nog heviger bewogen of gecrowdsurft. De kracht van King Hiss zit ‘em volgens mij vooral in het feit dat hun songs oerdegelijk geschreven zijn en live nog zoveel sterker tot hun recht komen. King Hiss bestaat stuk voor stuk uit uitmuntende muzikanten en het gegeven dat Jan Coudron’s stem ook live heel veelzijdig en krachtig is, maakt het allemaal nog zoveel beter.
De setlist bestond voor een grote helft uit nieuwe nummers, maar ook het eerdere werk kreeg nog zijn welverdiende plaats. Tijdens het nummer “Killer Hand” werden we verrast toen Jeroen Camerlynck alias ‘Fleddy Melculy’ op het podium werd geroepen om mee te zingen. “Killer Hand” was hierdoor gewoon een regelrechte aanslag op onze trommelvliezen (in positieve zin). Nieuwe nummers die ik live opvallend goed vond, waren: “Revolt!” vanwege de catchy intro en denderend gitaarwerk (lees: solo’s!), en “Butcher”, omdat Jan’s veelzijdige stem hier zo goed tot z’n recht komt. Maar ook binnen het oudere werk waren er een aantal hoogvliegers: het nummer “King Hiss”, vanwege de machtige intro, het nummer “Killer Hand”, omwille van de reeds hierboven vermelde reden en “Homeland”, vanwege de ‘wall of sound’ die mij tijdens dit nummer steeds opnieuw overrompelt.
‘Virtuositeit’… ja… dit is eigenlijk de beste noemer om deze band zowel live, als op plaat te typeren. King Hiss is een band die het niet verdient om te blijven teren op binnenlandse club- en festivalshows. Het is wel een groep die op grote podia hoort te staan, naast evenwaardige kleppers als High on Fire en Mastodon.
Setlist: Revolt! – Desertsurfer - We Live In Shadows - La Haine – Monolith - Black Wolf – Snakeskin -Mastosaurus – GTWHR – Earthquaker - King Hiss – Butcher - Killer Hand – Mountains - Homeland
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/king-hiss-01-11-2019.html
Organisatie: King Hiss ism Wilde Westen, Kortrijk
Captain Cheese-Beard - Het moeilijke is dat je ons niet kunt plaatsen, en vooral in Vlaanderen is dat blijkbaar een probleem om aan de bak te komen
Captain Cheese-beard is een band die zijn invloeden haalt uit de muziek van Frank Zappa, in het verleden coverden ze deze top artiest. Maar op de nieuwe EP 'Deadwood' hoor je ook een band die meer en meer over een eigen smoel beschikt. De band is klaar voor de grote stap voorwaarts.
We hadden een gesprek met bezieler van dit project Johan De Coninck over Zappa, de ambities en hoe moeilijk het in Vlaanderen aan de bak te komen met muziek die je niet kan plaatsen.
In eerste instantie was de band een tribute naar Frank Zappa dacht ik? Hoe zijn jullie bij Zappa terecht gekomen. Zappa zijn muziek is niet gemakkelijk te coveren naar mijn mening, heeft bloed zweet en tranen gekost zijn beweegreden uit te pluizen? is dat ook gelukt?
Zappa is altijd één van mijn grote helden geweest. Het was een Challenge die ik dan ook ooit wilde aangaan. Ik zat al een beetje in het circuit van coverbands, maar vond dit dus een grotere uitdaging. Ook omdat zijn muziek niet meer gespeeld werd. Om Zappa te coveren moet je als muzikant trouwens absolute top zijn, ik heb dus echt muzikanten rond mij verzameld die op een torenhoog niveau muziek spelen. Zelfs voor muzikanten die conservatorium studies doen is het een uitdaging. Eigenlijk vormen we naar mijn mening een solide formatie; een goede drummer en bassist zijn de basis waarrond rock muziek wordt gecomponeerd. De ritmesectie, is het begin van alles waardoor ze van onschatbare waarde zijn binnen een band. Met andere woorden. Je mag fantastische muzikanten rond u verzamelen, als de drummer of de bassist slecht is , valt die hele ritmesectie en je song in het water. Versta me niet verkeerd, iedereen is belangrijk. Maar de basis? Die ligt toch daar en ik heb het geluk dat de Cheese-Beard's ritmesectie top is.
Hoe doe je dat experimenteren met experimentele muziek?
Eigenlijk experimenteer ik niet met die muziek van Zappa, die is uitgeschreven. Ik speel zelf trouwens op gehoor en geheugen. Dat gaat trouwens ook op voor onze bassist en drummer. Met Zappa's muziek experimenteren is echt moeilijk, ook al klinkt het voor mensen chaotisch, in die chaos zit weldegelijk totale orde. Buiten solo stukken of zo, daar kunnen de individuele muzikanten improviseren. Wat wel belangrijk is bij het spelen van Zappa's werk, is, je moet daar letterlijk uw draai in kunnen vinden, om het te begrijpen. Anders lukt het niet. Met Captain Cheese-Beard wilden we daar vooral onze eigen groove aan geven, aan die muziek van Zappa. Improviseren kan dus wel een beetje. Maar de basis is dus gewoon dat je de partituren bestudeert en de noten speelt die de meester heeft uitgeschreven.
De bandnaam verwijst ook naar Captain Beefheart?
Dat was eigenlijk een beetje toeval die naam was me wat bij gebleven en zo is Captain Cheese-Beard uiteindelijk als naam gekozen.
Jullie zijn trouwens bijzonder actief geweest met twee releases. Hoe waren de reacties tot nu toe?
'Symphony for the Auto-horns' is eigenlijk al vijf jaar geleden uitgebracht. Maar onze Engelse promotors vonden het, ter gelegenheid van de release van onze recente EP 'Deadwood' een goed idee om deze opnieuw een soft release te geven. Wat reacties betreft, nu en vijf jaar geleden waren die over het algemeen zeer positief. We hebben eigenlijk geen enkele negatieve reactie gekregen.
Dat was eigenlijk mijn enig klein puntje van kritiek bij de vorige release, en dat viel me bij de EP op. Dat jullie op die EP een beetje afstand hebben genomen van Zappa en een eigen smoel hebben gekregen. Dat vond ik daar zeer positief aan, aan die nieuwe EP.
We hebben jarenlang puur Zappa gespeeld, maar er is daar blijkbaar geen publiek voor. Het was dan doodzonde om met zoveel mensen te staan repeteren voor niets. Ik heb dan maar om toch vooruit te gaan een album geschreven dat helemaal aansloot op Zappa's werk. Veel vrienden - en jij ook - zeiden ons dat ze meer eigenheid wilden horen. Uiteraard Zappa zit in ons DNA die gaan we nooit volledig uitsluiten, maar het is gewoon een logisch groeiproces dat Captain Cheese-Beard meer en meer als Captain Cheese-Beard begint te klinken .
Johan, je hebt ook - volgens ik via de sociale media heb vernomen - aan andere metal projecten en zo gewerkt in het verleden. Vertel er eens meer over aan onze lezers die dat niet weten?
We hebben het daar inderdaad over gehad met Geert , inderdaad heb ik lang in die scene gezeten maar ik heb sinds mijn kindertijd eigenlijk naar alles geluisterd. Ik heb ook altijd gehouden van lang uitgesponnen nummers en orkestrale producties. Een van de eerste platen die ik ooit heb gekocht was: 'Out of the Blue' van ELO. Ook Pink Floyd , daar hield ik enorm van maar het is een beetje logische stap geweest in het begin dat ik als gitarist mij tot het metal genre aangetrokken voelde.
Van metal naar Zappa is niet een onlogische stap vind ik. Wat denk jij daar zelf van?
Ja, bij Zappa vind je alles terug. Doo Woob, Jazz, zelfs een hoop Klassiek. Je kon hem niet in een hokje steken. Als Zappa reggae speelt is dat Zappa reggae. Hij maakte daar zijn eigen stijl van. Dat is eigenlijk een beetje een probleem tegenwoordig, men wil alles een beetje teveel in een bepaald hokje duwen vind ik, ook binnen de metal scene en dat is zeer spijtig eigenlijk.
Om terug te komen op die EP. Zijn er nog groeimogelijkheden?
Ik werk momenteel bepaalde ideeën uit maar we gaan met deze plaat eerst stappen moeten zetten. Het is niet de bedoeling onze boterham daarmee te verdienen, we hebben allemaal een baan en gezin buiten onze activiteiten als muzikant. Buiten enkele specifieke gevallen die alles pakken, is het trouwens bijna onmogelijk om als muzikant je brood te verdienen. Je ziet daar eigenlijk nog steeds een Mattheus effect ''zij die niets hebben zullen niets krijgen, wie alles al heeft zal nog meer krijgen''. Zo is het tegenwoordig ook gesteld met het huidig business model in de muziekindustrie.
Is het in tijden van streaming nog nodig om platen uit te brengen? heeft een band daar nog iets aan? (dat is een vraag die ik iedereen stel hoor ) De antwoorden zijn zeer uiteenlopend; ik was benieuwd naar de mening van iemand die al veel jaren meedraait in het vak?
'Deadwood' is uitgebracht op vinyl. Ik heb eigenlijk zelf nooit muziek van mij op vinyl gehad en Pierre Chevalier, (keys) die een fervent vinyl verzamelaar is zat in hetzelfde schuitje, dus wilde we de EP absoluut op vinyl uitbrengen. De plaat is uiteindelijk te beluisteren via de voor de hand liggende streaming services zoals Apple Music en Spotify en je kan ook de digitale downloadable versie via de Mottowsoundz site aanschaffen Het is dus eigenlijk een en- en verhaal
Hoe zien jullie jezelf verder evolueren? Welke richting wil je uitgaan? Wat zijn jullie ambities?
Wij willen zeker live spelen. Maar het is niet evident. Het is niet de bedoeling dat we met marschalls en zo te gaan sleuren in een café gaan spelen. Er moet echt iets aanwezig zijn qua technische infrastructuur en dergelijke in de zalen waar we zouden kunnen spelen. We zijn daar ambitieus in, maar de muziek die we brengen moet gewoon perfect zijn, daarvoor hebben we een goede akoestiek nodig en een podium waar je 10 man kan op huisvesten. Dus we willen vooral daarin verder evolueren, en hopen dat deze EP dus deuren opent om op te treden in degelijke zalen.
Zappa fans zijn er toch genoeg?
Ja dat is de ironie daarvan. We wilden ons daar wat van onttrekken omdat er geen markt voor is, en nu krijgen we het omgekeerde effect. En nu, die Zappa communitiy wilt dan weer dat je praktisch alleen Zappa speelt dus Die categorie zappa fans haken af omdat we onze eigen weg opgaan. Het is een beetje een rare wending, een mes dat langs twee kanten snijdt, moet ik toegeven.
Hoe zijn jullie bij Mottowsoundz terecht gekomen?
De baas van Mottowsoundz is al jaren een vriend van mij. Hij is onze geluid ingenieur. Matthias vond het prachtig dat we Zappa wilden doen en is onze vaste geluid man geworden. Hij is uiteindelijk een eigen platenlabel begonnen en heeft daar veel geld in gestoken. Na al die jaren heeft hij een hele reputatie opgebouwd. Hij heeft het debuut van.Allez Allez heruitgebracht en ook LaMuerte en My Diligence zitten bij Mottowsoundz. Hij doet dat allemaal vanuit zijn Man-Cave, het is vooral een passie voor hem. En ja het heeft ondertussen wel deuren geopend, Mottowsoundz is een redelijk groot label geworden. Ik wil ook nog even een pluim op zijn hoed steken voor zijn werk als mixer en co-producer. Zijn werk op de ‘Deadwood’ EP is fenomenaal. Zonder zijn toewijding zijn de Cheese-Beard producties onmogelijk te realiseren .
Johan, ben je nog aan andere projecten bezig nu?
Nee. Ik ben vooral blij dat ik zoveel muzikanten heb kunnen samen brengen om dit project te verwezenlijken daar ben ik best trots op. Als ik die allemaal samen zie staan, dat geeft me voldoening. Ook heb ik geen tijd voor andere projecten.
Naast de verre toekomst, wat brengt de recente toekomst? Tour plannen? in het buitenland kortom?
We wachten onze kans af, maar blijkbaar is het moeilijk om ons ergens te plaatsen. Ik zie bijvoorbeeld een prog rock opleving de laatste tijd. Maar ik heb toch de indruk dat we de meest mis begrepen band zijn in België, ze kunnen ons niet in een hokje duwen en daardoor geraken we moeilijk ergens binnen. We hopen daarom dat die EP op dat vlak toch wat deuren opent, dat bepaalde Belgische promotors ons toch zullen willen boeken. In het buitenland is daar wel een scene voor, maar dat ligt niet simpel om zomaar naar het buitenland te gaan, zeker met een dergelijk grote productie. Het is een beetje vechten tegen de bierkaai. We zullen voldoende promotie moeten doen. Met andere woorden. Onze muziek is dus eigenlijk meer geschikt voor het buitenland dan het binnenland, en dat is spijtig.
Radio feedback?
Het is ook moeilijk om hier op de radio te worden gedraaid, zelfs een meer alternatieve radio zender die het exacte profiel van een potentiële Cheese-Beard fan bedient ,hebben we zonder succes gecontacteerd. Het grote probleem is dus wederom gewoon dat je ons niet in een hokje kunt plaatsen en dat we een unieke sound hebben, en vooral in Vlaanderen is dat een probleem. Daardoor worden we op de radio ook niet gedraaid. En dat is bijzonder jammer.
Veel succes en hopelijk zien we jullie spoedig on stage
De Amerikaanse zangeres Lauren Daigle heeft al twee Grammy-awards op haar schouw staan, maar het is pas sinds dit jaar dat haar succes verder ging dan enkel Amerika. In haar thuisland is ze al een gevierde ster en behoort ze tot de top van ‘contemporary christian music’. In ons land is dit genre niet meteen een begrip, maar in het gelovige Amerika is dit een populaire muzikale richting die nog steeds relevant is. Sinds dit jaar kent ook België de prachtstem van Daigle en zo mocht het ‘uitverkocht’ bordje gisterenavond in de Botanique bovengehaald worden.
Met tien verteerbare minuten vertraging kwam Lauren Daigle na een korte intro op. De bal kwam dan aan het rollen door “Still Rolling Stones” dat met het legendarische “Think” van Aretha Franklin werd gemengd. “Look Up Child” bleef in datzelfde vrolijke elan en onderstreepte voor het eerst het goede samenspel van haar band en de drie backing vocals. Een van de dames kreeg in “Sir Duke”, in het origineel uiteraard van Stevie Wonder, de kans om vocaal helemaal uit te halen, en of ze dat deed.
Naast Daigle’s mooie stem was het toch ook wel de trompettist die de aandacht wist te trekken. In heel wat nummers kreeg het instrument een belangrijke rol toebedeeld. In bijvoorbeeld “Trust in You” was het blaasinstrument de rode draad en maakte het de sound nog iets voller. Een volle sound misten we dan in “Rescue”, dat de campagnesong van Studio Brussel’s Warmste Week is. In de eerste strofe en het eerste refrein leek Lauren een andere key te zingen, waardoor het ietwat raar overkwam. De liveversie focuste iets te veel op de orgel, waardoor we de magie van de studioversie moesten missen.
Terwijl muziek tegenwoordig vooral over alcohol, drugs, seks, liefdesverdriet of een politieke frustratie gaat, zingt Daigle allemaal nummers die een religieuze betekenis hebben. Niet elk nummer is echter een schot in de roos, want in tegenstelling tot bijvoorbeeld “How Can It Be” en “Love Like This” was “Losing My Religion” iets te saai en gebeurde er met het nummer weinig boeiends op podium. “Love Is” werd dan weer gered door een meezingmoment en haar grote hit “You Say” was uiteraard het moment waarop iedereen gewacht had.
Ondanks dat de Amerikaanse zangeres al drie albums uit heeft, kregen we toch net iets te veel covers te horen. Haar Bob Marley mash-up “Your Wings/One Love” was niet bijster memorabel en belandde al snel in de vergeetput. “Don’t Dream It’s Over”, in het origineel van Crowded House, was dan wel weer interessant door een interessante live-uitvoering. Toch hadden we graag nog iets meer van haar eigen nummers gehoord, want die moet ze niet meer naar haar eigen hand zetten. “Tremble” of “Rebel Heart” waren alvast songs waarvan we er vaker zouden willen horen terugkeren in haar set.
Afsluiten deed ze met vier bisnummers, wat misschien ook iets te veel van het goede was, vooral omdat het (weeral) om drie covers ging.
Dat al de teksten een christelijke inhoud hebben, zal een groot deel van het publiek niet geweten hebben, omdat ze Daigle misschien enkel kenden van “You Say” en “Rescue”. Los van de boodschappen die ze brengt, is de muziek ook zeker mooi te noemen, al zou her en der wat extra pit geen kwaad kunnen.
Op vocaal vlak zong Daigle de hele avond subliem en kon ze het publiek begeesteren met haar stemgeluid dat lichtjes nasaal en hees klinkt.
Charmant was ze bovendien ook en zo liet ze ons voor bijna elk nummer weten dat het een van haar favoriete nummers was.
Een warme persoonlijkheid, die dankzij God de weg naar muziek vond. God zij dank.
Setlist: Still Rolling Stones/Think (Aretha Franklin cover) - Look Up Child - O’ Lord - Trust in You - Sir Duke (Stevie Wonder cover) - This Girl - Rescue - Your Wings/One Love (Bob Marley cover) - Losing My Religion - How Can It Be - Love Like This - Don’t Dream It’s Over (Crowded House cover) - Love Is - Rebel Heart - You Say - Tremble - Move On Up (Curtis Mayfiel cover) - Love Like This - Turn Your Eyes Upon Jesus (cover) - Something Beautiful (cover)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/lauren-daigle-31-10-2019.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Het was nog maar een jaar geleden dat Machine Head te bezichtigen was in ons land, toen ze de AB helemaal tot op de fundering afbraken. Aangezien dit jaar hun debuutplaat ‘Burn My Eyes’ 25 kaarsjes mag uitblazen, zijn de metalheads terug aan het touren. Het was ook 25 jaar geleden dat de band voor het eerst in ons land speelde, toen knutselden ze in dezelfde zaal het voorprogramma van Slayer in elkaar. Een kwarteeuw later is de band uitgegroeid tot één van de meest gerespecteerde metalbands ter wereld. Vorig jaar hielden drummer Dave McClain en gitarist Phil Demmel ermee op, zij werden vervangen door respectievelijk Matt Alston en Vogg Kiełtyka.
De band stond voor twee en een halfuur geprogrammeerd, al was er geen ziel in de zaal die dat geloofde. Machine Head speelt meestal shows van een imposante drie uur en dat was gisteren in Vorst niet anders. Openen deed de band om 20u al met “Imperium”, zo luidden de Amerikanen het eerste deel van de show in. Veel hits, riffs en scheurende baslijnen. Het vroege uur zorgde ervoor dat de zaal nog quasi leeg stond, al stroomde ze na enkele nummers zoetjesaan vol. Zanger Robb Flynn jutte het publiek op, echter was op enkele enthousiastelingen na de sfeer maar flauwtjes. Het was aan het viertal om er schwung in te krijgen.
De bom barstte bij “Locust”, een nummer uit 2011. Hier werd de paradox duidelijk die Machine Head is. Ze zijn tegelijkertijd zeer ruw, maar ook verfijnd, op bepaalde momenten traag én snel. Het feit dat de band zo lang speelde, gaf hen de kans om het publiek helemaal onder te dompelen in hun specifieke sfeer en dan is het jammer dat het publiek soms steken liet vallen. Niet dat de temperatuur onder nul zat, toch moest Flynn meermaals om een circle pit vragen en haalde hij al zijn trucs uit de kast om de show gaande te houden. Dat was vooral nodig bij minder bekende nummers, waarbij een deel van het publiek aan het babbelen sloeg.
Gelukkig is de muziek van Machine Head steenhard en werd de irritante persoon naast ons prompt de mond gesnoerd met een bas van jewelste. Op de momenten dat de band zijn duivels ontbond, kon het concert omschreven worden als muzikaal de beste performance waar men om kon wensen en was het publiek voor de volle honderd procent mee. Steenhard en zonder ademruimtes. Voor een anderhalf uur dan toch, na het eerste deel van de show nam de band toch een welverdiende tien minuten pauze.
Hét signaal voor het publiek om een nieuwe halve liter bier in de handen te nemen, tot op de tonen van “Real Eyes, Realize, Real Lies” deel twee in de steigers stond. Met een licht gewijzigde bezetting speelde de band ‘Burn My Eyes’ integraal, met hier en daar enkele covers tussen gemixt. Voor de gelegenheid kon Flynn originele gitarist Logan Mader en originele drummer Chris Kontos overtuigen om mee te touren. Fantastisch als zoiets lukt, de heren toonden aan dat ze het nog in de vingers hebben.
Na het concert noteerden we Slayer, Metallica en Iron Maiden, al werden de meeste covers tijdens deel twee gespeeld. Leuk, het helpt ook dat ze muzikaal naadloos werden gebracht. Niet gemakkelijk om die bands te coveren, ze doen het toch maar.
Tegen het einde van de show werden we nog op een enorme circle pit getrakteerd en werd het publiek dan toch helemaal wild. Na een valste start trok de mensenmassa zich als een diesel op gang, om dan op volle toeren de barrière in te vlammen. Dat voelde de band, die alsmaar harder ging spelen. Zij tevreden, wij tevreden.
Al bij al zette Machine Head een sterke performance neer en kon het die drie uur goed vullen.
Setlist: Imperium - Take My Scars - Now We Die - I Am Hell (Sonata In C#) - Aesthetics of Hate - Darkness Within - Catharsis - From This Day - Ten Ton Hammer - Is There Anybody Out There - Hallowed Be Thy Name (Iron Maiden cover) - Halo - Davidian - Old - A Thousand Lies - None but My Own - The Rage to Overcome - Death Church - A Nation on Fire - Blood for Blood - I’m Your God Now - One / Thunder Kiss 65 / South Of Heaven / Raining Blood - Block
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Toen The Van Jets aankondigden om na 16 jaar en 5 albums de handdoek in de ring te gooien, sloeg dat toch in als een bom. Echter eindigt de band in goede vriendschap met elkaar en de fans, en op een moment dat ze nog steeds relevant zijn. Getuige daarvan die laatste plaat in 2017 'Future Primitives' die overal zeer goed werd ontvangen. Na een geslaagde festivaltour en afscheidsconcert in Gent, stonden er nu twee compleet uitverkochte optredens gepland in een uitverkochte Ancienne Belgique. Wij waren erbij op donderdag 31 oktober …
Vanaf de eerste song “21st Century Boy” werd al duidelijk dat de band met een knal van formaat hun fans wilde bedanken voor al die jaren hen trouw volgen. Het publiek reageerde dan ook laaiend enthousiast, en zou daar niet mee ophouden tot het einde van de avond. Ook de band zelf voelde aan dat ze hier in AB een soort thuismatch konden spelen, en die winnen met een monsterscore.
Daarom werd de lat prompt wat hoger gelegd. De vuurkracht waarmee de heren in de beginjaren menig concertzaal en festivalweide plat speelde, blijft na al die jaren nog steeds overeind staan. Dit zou dus geen afscheid worden van een band die uitgeblust is, maar één band op het hoogtepunt van zijn kunnen. Dat zorgde voor een wervelend feest dat maar bleef aanhouden met het prachtige “Here Comes the Light”. Al vrij vlug een hoogtepunt op deze avond.
Een groot pluspunt aan The Van Jets is dat na al die jaren ze steeds durven en kunnen variëren in hun kunnen. Zo was er een intiemer moment toen Johannes akoestisch en solo een pakkende versie bracht van “Teevee”, waarna alle registers terug werden open gegooid bij “Pink & Blue”.
Wie had gedacht dat het toppunt toen was bereikt , kreeg nog een verschroeiende finale voorgeschoteld waarbij de band de handen op elkaar kreeg bij “The sound of Sea”, “Down Below” en “The Future”. Een daverend applaus volgde, waarna de band daar gewoon enkele stevige scheppen bovenop doet met het laaiend enthousiast onthaalde “Ricochet” , “Our love = stronge” en “Danger Zone”.
Op het einde van deze circa twee uur lange set stond iedereen, tot zelfs in de tribunes, recht om de band nog een laatste daverend en welverdiend applaus te bezorgen. Een toch duidelijk geëmotioneerde Johannes bedankt zijn fans met 'dit gaan we missen, en elkaar ook want we stoppen niet omdat we elkanders kop beu gezien zijn' verklaarde hij.
De voltallige band kwam nog terug om als mooie kers op de taart een akoestische versie te brengen van “Here Comes The Light”. Een overweldigend mooi sluitstuk, van een meer dan geslaagd afscheidconcert in AB.
The Van Jets nemen in Ancienne Belgique afscheid langs de grote poort, door het brengen van een gevarieerde set van twee uur die geen seconde verveelde. Ze schotelden een wervelend optreden voor waarbij de daken er naar goede gewoonte afgaan, maar ook veel uiteenlopende emoties werden losgeweekt zowel bij de fans als de band zelf. Of dit een definitief afscheid is , laten we in het midden, maar ook als dit niet of wel het omslaan is van een ander bladzijde in de carrière van The van Jets? Dan buigen we nederig het hoofd en zeggen geen vaarwel, maar tot weerzien. Want deze band is na 16 jaar nog verre van uitgeblust, integendeel. Dat bewezen ze op deze Halloween avond in Ancienne Belgique uitvoerig.
Setlist: 21st Century Boy - Short Notes - Here Comes the Light - Electric Soldiers - Bankers - Day on Clouds - Mystify - Teevee (Johannes Solo & Acoustic) - Pink & Blue - Who Does? - Strange Paradise - Shit to Gold - Broken Bones - The Sound of Sea - Down Below - The Future
Encore: Ricochet - Our Love = Strong - What's Going On? - Boy to Beastie - Danger Zone - Two Tides of Ice
Encore 2: Here Comes the Light (acoustic)
Met dank aan DaMusic http://www.damusic.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Vooruit, Gent op 18 oktober ll
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/the-van-jets-18-10-2019
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Oude tradities verdwijnen aan snel tempo in België, en ter vervanging ontstaan nieuwe tradities die van ergens overgeplant worden en een eigen draai krijgen. Zo is 31 oktober pas heel recent, onder de invloed van de commercie, Halloween geworden en ook het Mexicaanse Dia de los Muertes krijgt bij ons een commerciële invulling in allerhande activiteiten tijdens het Allerheiligenweekend. Dit jaar zag ik voor de eerste keer, verklede kinderen van deur tot deur gaan voor het oer-Amerikaanse trick or treat.
Zelf heb ik het niet zo op geïmporteerde tradities, en daarom trok ik op Halloween naar de AB-club voor het origineel, voor een avondje puur en onversneden Americana recht uit de USA. The Delines kwamen hier immers hun tweede plaat, ‘The Imperial’ voorstellen, een must voor de liefhebbers van country, Americana en het Amerikaanse levenslied.
The Delines zijn een band uit Portland, Oregon, en kun je de reïncarnatie van Richmond Fontaine noemen, een countryrock-band die bestond tussen 1996 en 2016, die voor mij altijd onder de radar is gebleven, maar die raakpunten had met Wilco, Willard Grant Conspiracy en Green on Red. De kern van The Delines zat bij Richmond Fontaine, naast songschrijver Willy Vlautin, speelden ook bassist Freddy Trujillo en drummer Sean Oldham bij die eerste band. Oude wijn in nieuwe zakken dus? Niet echt, want de sound van The Delines wordt volledig bepaald door zangeres Amy Boone, en het tempo werd ook een stuk verlaagd, zodat je kan stellen dat de rock uit de countryrock verdwenen is en het dus hedendaagse, wat ze in de USA met een lelijk woord, alternatieve country noemen.
In 2014 namen The Delines hun debuut ‘Colfax’ op, maar het was dus wachten tot dit jaar voor de tweede, ‘The Imperial’. Zangeres Amy Boone had namelijk in 2016 een ernstig auto-ongeluk, zodat het tot dit jaar duurde eer de band terug volledig operationeel werd. Het was het wachten waard, want ‘The Imperial’ is een heel sterke plaat, wat The Delines vanavond ook op het podium van de AB bewezen.
De sterkte van deze band zijn de zeer rake, filmische teksten: songschrijver Willy Vlautin is naast muzikant ook een verdienstelijke romanschrijver, hij heeft al vijf boeken op zijn conto, waarin hij de levens schetst van de gewone man in het Amerikaanse Midwesten die het moeilijk heeft de Amerikaanse droom waar te malen. Een aantal van die boeken zijn trouwens in het Nederlands vertaald en uit bij Meulenhoff. Dit trekt hij door bij The Delines, hij slaagt erin met een halve zin het leven te schetsen van de personages uit zijn songs.
Zangeres Amy Boone brengt die verhalen met veel emotie, zodat je de personages echt tot leven hoort komen. Nummers als “Eddie and Polly” en “Holly the hustle” waren prachtige, bitterzoete verhalen die echt sterk binnenkwamen bij het publiek in de AB. De band vulde die verhalen aan met rustige, verstilde country, met mooie accenten van toetsen en trompet, die een nachtelijke sfeer opriepen. De vroege Tom Waits was niet ver weg, en als recentere referentiepunten kwam je uit bij Carla Torgerson van The Walkabouts , Courtney Marie Andrews en Joan as Police Woman.
The Delines zingen niet alleen over de gewone man, ook het Amerikaanse Midwesten wordt in al zijn tristesse bezongen: kleine steden in de middle of nowhere waar nooit iets gebeurt, met motels zoals ‘The Imperial’ die permanent bewoond worden door huurders die zich geen huis of stacaravan kunnen veroorloven. We moesten heel erg denken aan de Canvasserie ‘On the road zonder Jack’ van Luc Vrydaghs. Er zijn weinig bands die met klank en verhalen kleine, muzikale kortfilms creëren, maar The Delines spelen het klaar, en daarom zitten ze alvast in mijn eindejaarslijstje.
Setlist: Eight floors up - The Imperial-Lately I've been going down - Waiting on the blue - That old haunted place - Holly the Hustle - Colfax Avenue - Hold me slow – Instrumental - Where are you Sonny? - A room on the tenth floor - Eddie & Polly - I always meant to come back - Cheer up Charley /Stateline - Let's be us again - Wait for me - When Marlene was Marlene - He don't burn for me
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Bij Turkije denken we al snel aan all-in vakanties en Syrische vluchtelingen, maar niet meteen aan rockbands. Jammer, want de rock- en punkscene van bv. Istanbul is heel rijk en divers. Reptilians From Andromeda is een garagepunkband uit Istanbul die regelmatig door Europa tourt. De eerste halte van hun jongste tournee was in Den Trap in Kortrijk.
In het Belgische luik van deze tour krijgen de Reptilians het gezelschap van onze eigen Unwanted Tattoo . Beide bands zijn goed bevriend en nodigen elkaar geregeld uit. Ze zitten muzikaal een beetje in hetzelfde straatje en hebben dezelfde retro-vibe in hun artwork en posters. Unwanted Tattoo brengt catchy garagepunk met heel diverse invloeden, van surf tot Mexico.
In Den Trap beginnen ze met de surf-instrumental “Surf Aloha Splash”. Daarna vallen de zangeressen Annette en Rine in en gaat de snelheid omhoog met “Fool On A Leash” en “Devilette”. Zowat alle tracks van hun jongste vinylalbum ‘Pardon My French’ komen langs, aangevuld met de jongste single “Hey Lucha” en ouder werk.
Liefst drie covers schotelen ze ons voor, maar dat mag zeker op een set van ruim 20 songs. Vooral als ze die zo raak weten te kiezen: “Human Fly” van The Cramps, “Beat Up The Brat” (of “Tattoo On The Brat”, uitzonderlijk gezongen door gitarist Wouter) van The Ramones en “Do You Love Me” (Now That I Can Dance) van The Contours (maar bekender in de versie van The Sonics).
Unwanted Tattoo heeft als band al heel wat kilometers op de teller, maar zal voor veel muziekliefhebbers nog in de categorie van ‘te ontdekken’ vallen. Het voordeel is dat de bandleden bijzonder goed op elkaar ingespeeld zijn. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Het is altijd een feestje als Unwanted Tattoo op het podium staat. Laat u niet misleiden door de strakke jurkjes van de dames, het is echt wel een rockband die op het podium staat.
Na een heel snelle podiumwissel - de Reptilians From Andromeda spelen met dezelfde backline en dezelfde instrumenten als Unwanted - is het de beurt aan Aybike, Tolga, Kerim en Onat. Zangeres Aybike is meer dan gewoon een zangeres. Ze zingt, schreeuwt, danst, knielt, vloekt en rolt over het podium en duikt geregeld het publiek in als ware ze de vrouwelijke equivalent van Iggy Pop. Haar bindteksten in het Engels, daar is nog wat werk aan, maar dat compenseert ze met rijkelijke dosissen enthousiasme en overgave. De lyrics gaan nogal vaak over dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn en lijken daarom vooral uit de koker van Aybike te komen. Gitarist Tolga en de rest van de band hebben een net zo grote rock ’n roll-factor als hun frontvrouw, maar blijven wat in haar schaduw.
Reptilians From Andromeda brengt net als Unwanted Tattoo garagepunk, maar dan nog twee tanden smeriger en ruiger. De setlist bestaat uit de hele EP ‘Bloodlust Of The Doll Witch’, aangevuld met veel ouder werk en ook wel een paar covers. Nancy Sinatra’s “These Boots Are Made For Walking” krijgt een rauwe punk-jas aangemeten, “Eyeball” van The Subsonics kan in Kortrijk niet op herkenning rekenen, en bij “Havana Affair” van The Ramones gaat het publiek wel helemaal uit z’n dak.
Het eigen werk is minstens zo overtuigend, met furieuze versies van Drop Dead en Rugarou. Na een stomende set krijgen de Reptilians nog een welverdiende toegift. Als alle Turkse bands ons zo kunnen overtuigen, mogen er nog meer de oversteek maken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/den-trap-kortrijk/reptilians-from-andromeda-30-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/den-trap-kortrijk/unwanted-tattoo-30-10-2019.html
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
Iets later dan gepland arriveer ik in de l’Aéronef en al meteen begint Jeromes Dream*** met spelen. Ik ken deze 3-koppige screamo-band uit Connecticut (V.S.) al langere tijd en ben fan van hun werk. Niet onbelangrijk is om te vermelden dat we van een klein geluk mogen spreken om deze band live aan het werk te kunnen zien. Ze hebben al een vrij turbulent verleden achter zich.
Jeromes Dream startte oorspronkelijk in 1997 en was toen één van de weinige screamo-bands in de lokale scene. Meerdere bands zijn daarom ook beïnvloed geweest door Jeromes Dream’s sound. Ze brachten verschillende split-ep’s uit met o.a. “Orchid, The Book of Dead Names” en “Amalgamation”. Na de release van hun tweede langspeler ‘Presents’ hield de band het voor bekeken. Gelukkig kwam de band opnieuw tezamen in 2018 en brachten ze na een fundraise-campagne hun laatste full ‘Untitled’ uit. Die laatste plaat werd door niemand minder dan Jack Shirley (Atomic Garden Studios) gemixt en werd middelmatig onthaald.
Hun optreden was vrij goed, maar ik vond dat de vocals niet krachtig genoeg over kwamen. Ik weet dat Nick Antonopoulos (zanger/gitarist) normaal gezien altijd in het publiek staat en zonder microfoon screamt. Want hij schijnt een hekel te hebben aan het podium. Net daarom was het voor mij een verrassing dat hij vanavond wel op het podium stond, met microfoon, geheel de show met zijn rug gekeerd naar het publiek. Misschien had hij al moeilijkheden met zijn stem? Wat maakt het uit… in ieder geval kwamen de nummers wel goed tot hun recht en leek de menigte te genieten. Algemeen gezien miste ik live die extra power, voelde ik de kwaadheid van in hun lyrics te weinig tot bij ons komen en werd het optreden op den duur ietwat monotoon. Ik had er toch meer van verwacht, maar vond hen een meer dan geschikt voorprogramma voor Daughters.
Daughters*****, de enige woorden waarmee ik hun optreden kan beschrijven zijn: What the F***! Daughters bracht van begin tot einde een keiharde, agressieve set. Alexis Marshall (zanger) gaf alles wat hij kon en gaf zich compleet over aan het gebeuren. Hij zong niet alleen steengoed, maar hij likte ook aan de microfoon, sleepte hem over de grond, smeet ermee in ’t rond, draaide de kabel rond zijn hals,… Het klinkt misschien allemaal nogal als makkelijk leedvermaak.
Maar dit deed hij duidelijk als het gevolg van de muziek. De band was in topvorm en leken zo vlotjes op elkaar ingespeeld. Nummer na nummer viel mij op hoe goed de drums, de gitaren, synths wel niet werden gespeeld. Ik was heel benieuwd of ze de nummers van hun laatste plaat (‘You Won’t Get What You Want’) live ook even intens konden brengen, want op dat album beuken ze al zo hard. En ik moet zeggen: live kwam alles nòg destructiever over. Zo bleek ook het publiek te reageren. Het ging er wild aan toe: er waren vele sing-a-longs en er werd ook gecrowdsurft.
Tijdens bepaalde nummers kwam Alexis ook het podium af en liep hij verdwaasd door het publiek. Hierdoor creëerde hij een dynamiek waarin iedereen betrokken werd. Soms moest ik ook denken aan de sfeer die vaak heerst bij een optreden van Gruppo Di Pawlowski (zijproject Mauro Pawlowski). Ik denk dat Alexis en Mauro het goed met elkaar zouden kunnen vinden.
De hoogtepunten van hun set waren voor mij persoonlijk “The Dead Singer”(toppunt van chaotisch gitaarspel met een knipoog naar Kabul Golf Club - RIP Lorent Pevée), “The Lords Song” (vanwege de geniale intro) en “Satan in the Wait” (vanwege de destructieve sfeer dat het gehele nummer met zich teweegbrengt).
Persoonlijk vind ik het wat jammer dat ze geen nummer van de plaat ‘Hell Songs’ gespeeld hebben, maar dit is dan ook maar het enige punt van ‘kritiek’ die ik kan vinden (na lang zoeken en uiterst persoonlijk).
Dit optreden, op deze avond, van deze band, was voor mij het beste optreden dat ik in jaren zag. Het is een onmogelijke opgave om in woorden te gieten hoe goed deze band live wel niet is. Vijf sterren geef ik niet snel. Maar de heren van Daughters verdienen ze zonder twijfel allemaal. Alles zat gewoon zo goed.
Moest Daughters er ooit (opnieuw) mee stoppen, zou dat een groot verlies zijn in de muziekwereld. Ik zou gaan rouwen. Zonder twijfel.
Wat een show was me dit niet. Zeker één die mij nog lang zal bij blijven.
Setlist: The Reason They Hate Us - The Lords Song - Satan in the Wait - The Dead Singer - Our Queens - Long Road, No Turns - Less Sex - The Hit - The Virgin - Guest House - Daughter - Ocean Song
Pics homepag @Davy De Schrooder
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, Antwerpen, 4 oktober 2019 ll
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/trix-antwerpen/daughters-04-10-2019.html
Organisatie: Aéronef, Lille
Stake is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Betekent dat dan dat er geen veranderingen zijn? Nee dat ook weer niet. De zang van Brent is nog steeds zoals voorheen maar nu is die iets prominenter aanwezig. De oerkracht is gebleven maar de songs zelf zijn iets strakker en bondiger geworden. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze iets toegankelijker zijn. Let wel het is nog steeds geen mainstreammuziek en erg radiovriendelijk is het ook weer niet geworden. Maar hé, malen we daarom? Zeker en vast niet. Opener “Critical Method” is een sterke opener dat hier en daar echo’s van Steak Number Eight laat horen. Het gitaarwerk en de energie doen mij onwillekeurig ook wat aan Brutus denken. “The Absolute Center” is het eerste hoogtepunt. De song heeft een fijne opbouw met de nodige twists and turns. Het gitaarwerk vind ik schitterend. De zang is afwisselend ruw en meeslepend. Ook de bridge halfweg is om duimen en vingers van af te likken. Topnummertje. Op “Careless” wordt de spanning minder opgebouwd en komt men meteen ter zake met een zware riff en fijn drumwerk. “Human Throne” is een tweede hoogtepunt. De psychedelisch klinkende intro gaat over in een weids klinkend nummer met mooi ingehouden zang van Brent en een warme solo in de bridge. “Catatonic Dreams” kenden we al van de videoclip maar het blijft nog steeds een kopstoot van een track. “Doped Up Salvations” is een dot van een nummer met een lekkere doomy riff, snedige zanglijnen, een haast meezingbaar refrein en enkele fijne tempowissels. Afsluiter “Eyes For Gold” begint met veel emotie en is heel toegankelijk. De track wordt gedurende zeven minuten mooi uitgebouwd en bereikt zo een genuanceerde climax naar het einde toe. Ook dit is terug een ferm nummer.
De jongens van Stake klinken bij hun wedergeboorte nog steeds verontrustend, vol energie en soms met een sneer van razernij. Maar ook soms genuanceerd, clean en ingehouden. Zowel de songs als de sound (een perfecte sound waarin elk instrument heel goed klinkt) staan als een huis. Een mengeling van smerige rock met sludge- en doominvloeden. Het is nu alleen nog wachten om ze live los te zien gaan.
Sebastian Straw is een Britpop/alternatieve muzikant die al veel watertjes heeft doorzwommen. Hij speelde bij lokale bands en bracht zopas zijn soloplaat 'Welcome Yesterday' op de markt. Een plaat boordevol emoties als woede, teleurstelling en lijden in al zijn vormen. Geen rozengeur en maneschijn, maar toch straalt Sebastian op zijn debuut enorm veel positiviteit uit.
“The lyrics on this album are autobiographical but anybody can read a few their own lives in them. We all – at least once – have fallen and got up on our feet again. Somehow we have found the strength to face our biggest problems without running away by seeking shelter somewhere we feel safe, still facing reality, proud of who we are today and how we arrived here. It was hard but if I look back I still manage to smile. This is where my album ‘Welcome Yesterday’ comes from,” zegt Sebastian Straw er zelf over.
Dat is al te horen bij “Just Like Yourself”, een song die niet alleen over zichzelf gaat, maar over iedereen die ooit moeilijke momenten heeft beleefd. En toch is er die positieve energie die songs als “My Friend”, “Already Late” en “Happy People Shine” uitstralen die ons niet in een tranendal doet terechtkomen, maar doet vooruitkijken naar betere tijden. De boodschap is duidelijk: niet bij die pakken blijven zitten en doorgaan met wat je bezig bent. De koe bij de horens vatten dus.
Biografische albums zijn vaak emotionele beladen parels waar de artiest zijn ziel blootlegt; dat gebeurt voortdurend op deze knappe schijf. Toch zien we zoveel die zon door de wolken schijnen, dat we prompt die problemen beter aankunnen. Songs als “Walk Towards The Sun”, “Better Than Before” en “Alive Two” mogen dan zwaarmoedig klinken, dat lichtje aan het einde van die lange tunnel trekt ons weer recht. Sebastian Straw gebruikt zijn muziek om net hetzelfde te doen en dat zorgt ervoor dat we van begin tot einde geboeid zitten mee te luisteren en genieten. Terwijl we mijmerend over ons eigen leven, eveneens een traan wegpinken. Geen bittere, want altijd met een glimlach op de lippen en kop vooruit.
Sebastian Straw is een artiest die langzaam is kunnen groeien tot dit hoogtepunt in zijn carrière. Dit door middel van een best emotionele schijf uit te brengen, waarop Sebastian zichzelf blootgeeft. Maar je ook confronteert met uw eigen zieleroersels. Gelukkig laat hij steeds de kans open om die problemen aan te pakken binnen zijn songs. Die boodschap van hoop klinkt oorverdovend, waardoor we prompt onze eigen miserie beter aankunnen. We hopen dat Sebastian zelf kracht vond door het schrijven en brengen van die songs, om zijn eigen problemen het hoofd te bieden. Wat ons betreft, missie geslaagd.
Nar-Cist is een Nederlandse new-waveband die na 30 jaar opnieuw bij elkaar gekomen is. De aanleiding is het overlijden van de toenmalige zanger (Hendrik Kamerman), dus werd een nieuwe gezocht en gevonden. Robert Bockting heeft een iets ander stemgeluid - hoe kan het ook anders - maar hij klinkt op ‘Trilogy’ wel exact zoals bands in dit genre in de jaren ’80 dat deden. Dat geldt overigens voor de hele band. Er is weinig gebeurd qua update of moderne twist. Deze ‘Trilogy’ haakt zich in compositie en lyrics helemaal in op hun album ‘Strange Fruit’ uit 1988. Dat mag, maar dat ze de productie en mix niet naar deze eeuw hebben gehaald, is dan weer een minpuntje. We zijn misschien streng, maar zelfs voor een eigen beheer-uitgave moet dat net iets beter kunnen.
Van de amper drie tracks kan “February Sunshine” het meeste bekoren. “Kissing An Arab” is slechts in de titel een knipoog naar The Cure’s “Killing An Arab”, waarvan Robert Smith in 2015 de songtitel veranderde naar ‘kissing’. Op de drie tracks weet Nar-Cist de tijdsgeest van eind jaren ‘80 perfect te vatten, maar het klinkt minder dansbaar en catchy dan toen.
Wat we onthouden: blij dat deze Nederlandse band terug is, dat ze nieuw materiaal hebben en vooral dat ze opnieuw shows spelen. Als er nog een plaatsje vrij komt/is op de affiche van W-Fest, zou Nar-Cist daar zeker thuishoren.
De Amerikaanse pianist, performer en componist Luis Mojica is een pianovirtuoos die piano en loopingpedaal gebruikt om een breder vocaal bereik te kunnen mixen met beatboxmelodieën. Met zijn debuut 'Wholesome' drukte hij in 2016 zijn stempel op het alternatieve muziekgebeuren met een avant-garde twist. Met 'How A Stranger is Made' brengt hij weer een wondermooie plaat uit waarbij zijn stem en piano zodanig intensief in elkaar vloeien dat u zich prompt in een sprookjeswereld waant.
Mojica beweegt zich voort als een troubadour, een ware verhalenverteller dus. Alleen niet met een gitaar, maar met de piano om die verhalen instrumentaal te begeleiden. Met “Insane” zet hij al de toon van de volledige schijf. Een fantasieprikkelende wereld gaat open, als Luis je letterlijk hypnotiseert met zijn bijzonder warme en kristalheldere stem. En daarmee zijn we vertrokken voor een zinnenprikkelende trip doorheen een vreemd landschap, waar het zeer fijn vertoeven is. Want ondanks de donkere schaduwen die opdoemen bij songs als “Moon Men”, “Witch Lov” of “City Friends” kunnen we de neiging om lekker te gaan dansen in de huiskamer niet onderdrukken. Het is een best aanstekelijk schijfje dat dus eveneens op de dansspieren lijkt te werken. Die aanstekelijkheid die schippert tussen emoties en uit de bol gaan, merken we meermaals op. Ook op het eerder meeslepende, met een donker kantje, gebrachte “Queen Song” voorwaar zelfs één van de donkerste songs op deze schijf. En toch eindigt ook deze met een positieve vibe die een glimlach op je lippen tovert.
Luis Mojica is een componist die zich laat omringen door klassemuzikanten, maar de teugels zelf stevig in handen houdt. Het resulteert in een bijzonder fijnzinnig kunstwerkje, waar avant-garde muziek wordt gecombineerd met lichtjes poppy geluiden en gekruid met de nodige weemoed of melancholie, waardoor je als aanhoorder wegdrijft naar die verre oorden uit je eigen fantasie.
'How A Stanger is Made' laat een verhalenverteller zien en horen die door zijn gezapige manier van vertellen je aan zijn voeten doet neervlijen in het malse gras, waarna je je gewillig laat meevoeren naar zijn bonte en kleurrijke wereld. Enige voorwaarde is, en dat kunnen we niet genoeg herhalen, laat de fantasie het werk maar doen. Met de ogen gesloten waant u zich prompt in een sprookjes wereld waar het altijd fijn vertoeven is.
2019 was het jaar van Black Leather Jacket. Hun nummer “Village People” kwam tot op plaats 3 in de Afrekening van Studio Brussel. Om hun muziek ergens te situeren neem je het best een blend van de Black Box Revelation, Sons en Equal Idiots. Voeg er nog een fijne scheut psychedelica en noise aan toe en klaar is je gerecht.
Op de eerste helft van hun eerste langspeelplaat komen we vooral rechttoe-rechtaan nummers tegen. Allemaal songs zonder al teveel franjes en ongeveer 2 minuten lang. Het reeds gekende en aanstekelijke “Village People” komt voorbij. Maar ook opener “Western World” is uit het goede hout gesneden en bevat een herkenbaar refrein. “Dead Souls” heeft een riff dat evengoed van The Stooges kon geweest zijn. De baslijn is hier wel de drijvende kracht achter het nummer. Met terug een aanstekelijk en meezingbaar refrein. Oudere luisteraars herinneren zich wel bands zoals The Nomads, Paranoiacs of de recente band The Nightmen. Daar doet “If You’re Waiting For A Sign…” qua sfeer mij wel een beetje aan denken. De eerste helft raast voorbij en is één brok energie die de wereld wordt ingestuurd. Het klinkt eenvoudig om die songs te maken maar de kunst is om het boeiend en aantrekkelijk te houden. Dat is hier zeker wel gelukt. Vanaf “A New Era of Consumers” verruimen ze hun muziek een beetje. Deze track is een psychedelisch stukje muziek bestaande uit een akoestische gitaar met sfeervolle keys eronder. Ze baant tevens de weg vrij voor het energieke “Intoxicated”. “FFFreaks” bevat een loodzware riff en samen met de bas is het eerder een donkere song geworden. Hier neigt de zang naar noiserock. “A Burnt Child Dreads Fire I” is een geweldig mooie en eerder a-typische Black Leather Jacket song. De opbouw is hier vrij uitgesponnen. Het doet mij wat aan Kasabian denken. De bas zit hier echt goed op zijn plaats en is de ziel van de song waarrond de rest komt en gaat. Kijk, dit is nu een song dat aantoont waarom je zeker deze mannen niet mag onderschatten. Er staat daarna nog een part II op dat een iets andere mix meekreeg maar de song blijft gelijk hoe recht staan. Dan weet je dat het een goede song is.
De Noorderkempenaars van Black Leather Jacket hebben een aangenaam en aanstekelijk debuut uit dat het goede van “Village People” bevestigt. Hiermee bewijzen ze meer dan een hype te zijn en daarom vermoed ik dat we volgend jaar nog veel van hen gaan horen.
Nederlands 
Français 
