Hoe ga je om met verlies? Hoe ga je om met een relatie die stukloopt? Voor iedereen is dat iets heel persoonlijks. Niemand kan u daarmee helpen, behalve jijzelf. Geert Verdickt - ook bekend als de frontman en zanger van Buurman - maakt er een plaat over. We citeren: ''Vijf platen ver in zijn carrière is Geert Verdickt (zanger en songschrijver van Buurman) eindelijk toe aan zijn breakup-plaat. Geen lachertje, maar zoals alle grote songschrijvers weet hij er naast vlijmscherpe observaties van het romantische falen, een boodschap van hoop en licht uit te laten opstijgen." De rode draad in het omgaan daarmee is voor Geert dat elk einde een nieuw begin is. Toevallig ook één van de mooiste songs op deze zeer persoonlijke schijf van Geert Verdickt.
Je naakt opstellen naar een publiek toe, daarvoor moet je als artiest sterk in je schoenen staan. Echter, hierover is nagedacht dat merk je al bij openingssong “Einzelgänger” een song waarmee Geert al direct in zijn kaarten laat kijken. Niet alleen de tekst zegt genoeg: ''Einzelgänger waarom kijk je triest. Ik ben er en er is niemand die dit ziet en verder niemand die dit ooit zal horen” Verder uit de tekst blijkt vooral dat Geert niet bij de pakken blijf zitten, geen rancunes of haat. Nee, eeuwige liefde ook al is het niet meer met de persoon waar je uw leven wilde mee delen voor de rest van je leven. Elkaar respecteren, en de bladzijde omdraaien zonder verwensingen naar elkaar te gooien. Dat is voor niets nodig. Niet alleen klinkt dat door in zijn breekbare, soms snikkende stem, ook straalt de plaat veel positieve energie uit. Telkens vertelt Geert een ander verhaal.
Soms twijfelt hij, zoals bij “Simpel”. "Zou het echt zo simpel kunnen zijn dat jij verdwijnt aan het einde van de dag en dat je alles met je meeneemt. Onze toekomst en ons verleden. Alsof we nooit hebben bestaan''. Hier schreeuwt hij voor het eerst toch zijn pijn en zijn onmacht uit, het omgaan met afscheid nemen valt hem niet altijd even gemakkelijk. Dat kan ook niet. Geert blijft ook zeer veel respect tonen voor zijn geliefde. Door deze bladzijde niet ruwweg om te draaien, maar door zijn verhaal uitgebreid en stap per stap te vertellen. Over hoe hij de liefde van zijn leven nog steeds graag ziet, hoe hij haar altijd op één of andere manier graag zal zien. Zo koestert hij mooie momenten. ''De zon kroop door de krullen in haar haar, we zeiden niet zo veel bij het ontbijt''. Dat stil en onvoorwaardelijk van iemand houden en genieten van die zeer eenvoudige maar fijne momenten samen. Hij blijft het koesteren. Doorheen deze schijf merken we bovendien op dat dit is een verhaal is dat niet alleen over hem gaat, maar over iedereen die ooit een relatie heeft zien stuklopen en met vragen blijft zitten. Hij sluit af met “Dit is ons moment”. Waarbij hij nog een keer achterom kijkt samen met zijn geliefde. Elkaar nog even vasthouden, om dan afscheid te nemen. Niet met slaande deuren, maar een stevige knuffel waarbij tranen zullen vloeien.
Met een verlies, iedereen gaat er anders mee om. Sommige schrijven een boek, of een gedicht. Geert Verdickt brengt een zeer persoonlijke plaat uit, geeft zich volledig bloot en straalt zoveel positieve energie uit op deze knappe solo plaat. Waardoor mensen die op dit moment in een gebroken relatie zitten hieruit kracht kunnen putten om door te gaan. Want “Elk Einde Is Een Nieuw Begin”.
Want inderdaad, deze 'Einzelgänger' betekent eveneens geen einde, maar een mooi nieuw begin. Met respect voor dat verleden. Gebracht op een zeer gezapige en intens mooie wijze. Waardoor ook wij en jij prompt een traan wegpinken, met een glimlach op de lippen.

Tracklist: Einzelgänger, Amanda, Ergens In Het Midden, Brussel, Elk Einde Is Een Nieuw Begin, Simpel, Tussen Brooklyn En Manhattan, Krullen, Splinterkind, Moment.

Frode Haltli is een Noorse componist en muzikant die grenzen heeft verlegd voor o.a. de accordeon. De man wil via zijn muziek dat instrument promoten. Daarvoor bewandelt hij wegen die schipperen tussen Noorse folk, oneindige improvisaties, jazz en klassiek. Voor zijn nieuwste werk 'The Border Woods' laat hij zich omringen door muzikanten die eveneens houden van muziek tot kunst verheffen, eveneens tot in dat oneindige.
De Zweedse nyckelharp van Emilia Amper gecombineerd met de schitterende percussie van Hakon Stene en Eirik Raude vormen dan ook een meerwaarde binnen het geheel. Dat is al te merken aan opener “Wind Through Aspen Leaves” een pareltje van vier minuten, waarbij je wegzweeft naar totaal andere oorden. Eens vertrokken, aangegrepen door dat wonderbaarlijke klankentapijt, wil en kun je niet meer terug. Met het iets meer dan vijftien minuten lange “Mostamägg Polska” wordt de lijn verder doorgetrokken. De intensieve manier waarop muzikanten hun instrumenten bespelen - er wordt vaak dicht aangeleund tegen avant-garde - staat gelukkig de spontaniteit niet in de weg. Haltli houdt namelijk enorm van improviseren tot dat oneindige, en sleurt de overige muzikanten mee op zijn trip. Die gaan zeer uitbundig op die uitnodiging in, waardoor er een magie ontstaat die onaards mooi aanvoelt. Song na song, voelt de muziek dan ook aan als opbouwen van een muur die je rondom je ziel bouwt, om daardoor de harde realiteit van het dagelijkse leven totaal te vergeten. Zo een intense inwerking heeft de muziek op je gemoed, dat je totaal verdoofd achterblijft in de hoek.
“Wood and Stone” mag dan een kort nummer zijn, zelfs in die circa twee minuten ontdek je zoveel kleuren en geuren dat het wel lijkt of die song oneindig lang duurt. Dat oneindige, dat nooit verveelt, kom je doorheen de volledige schijf tegen. Dus ook bij het magische mooie “Valkola Schottis”, een parel van meer dan elf minuten. Elf minuten totaal van de wereld kunnen zijn? Wie wil dat nu niet beleven?
Nu Frode Haltli slaagt erin de grenzen van het onmogelijke af te tasten. Een betere promotie dan dit kan de accordeon niet krijgen. Wie meende dat accordeonklanken enkel zorgen voor het bouwen van gezapige feestjes raden we aan dit meesterwerk eens te doorpluizen, en dingen te ontdekken aan dit instrument waarvan we het bestaan tot op heden nog niet kenden. Dat zet Frode en zijn kompanen op het sluitstuk “Quietly The Language Dies” nog meer in de verf.
“Hopefully this work can give some new perspectives on what folk music can be today,” zegt Haltli zelf over zijn nieuwste schijf, “from a point of view where you can see backwards and forwards, to the east and to the west.” Nu de man is compleet in zijn opzet geslaagd. Meer nog hier worden grenzen verlegd binnen zowel folk als avant-garde tot klassieke muziek. Waar geen grenzen zijn. Inderdaad nieuwe perspectieven ontdekken binnen folkmuziek. Dat is wat Haltli over de gehele lijn doet op dit meesterwerk. Voor wie houdt van voornoemde muziekstijl, waarbij voortdurend buiten de lijntjes wordt gekleurd, is dit album een ware aanrader.

Blues/Jazz
The Border Woods
Frode Haltli
 

Exoterm is het Noors/Amerikaanse project rond bassist Rune Nergaard. Samen met saxofonist Kristoffer Berre Alberts, drummer Jim Black en gitarist Nels Cline vormt hij feitelijk een supergroep. Rune zegt er zelf over: “What unites us is our love of jazz, rock and improvised music. In this band every rule and musical boundary is torn down, and we combine our musical influences in one, big gumbo of sound.” Met 'Exits Into A Corrido' brengt de band een plaat uit die bestemd is voor muziekliefhebbers die graag buiten de lijntjes kleuren, en houden van muzikanten die hetzelfde doel voor ogen hebben.
Dat de leden van deze band reeds enorm veel watertjes hebben doorzwommen speelt natuurlijk in hun voordeel. Zo kennen we Rune van bands als Bushman’s Revenge, Fra Det Onde, Scent Of Soil, Astro Sonic en zijn eigen Rune Your Day-kwartet. Nels Cline speelt al ruimschoots vijftien jaar de pannen van het dak bij Wilco. Drummer Jim Black is ook geen onbekende in de muziekwereld en is sinds 2000 actief met zijn eigen band AlasNoAxis.
Het samenbrengen van virtuozen in hun vak, resulteert evenwel niet automatisch in geslaagde platen. Maar wat deze band doet, overstijgt alle verwachtingen. “First Light” is maar een eerste uppercut van jewelste, die je omver blaast doordat alle registers gewoon worden opengegooid en de band aan het improviseren slaat, tot een chaos in je hoofd ontstaat. Goed begonnen is half gewonnen want ook bij “Forest Mist-Night” wordt niet gekeken op een experimentje meer of minder, en verlegt de band meerdere grenzen binnen al even veel muziekstijlen. We kunnen er zelfs geen genre meer op kleven eens we toegekomen zijn aan de vijfde song “Two More Times”. Noisemuziek wordt verweven met scherp snijdende gitaarlijnen en saxofoonklanken die onaards blijken te zijn. Baslijnen en drumsalvo's verpulveren alle beetje sceptische houding die we in het begin hadden, waarvoor onze excuses.
Het mooiste aan deze 'Exits Into A Corrido' is dat Exoterm ter plaatse klanken uitvindt, waarvan we het bestaan niet wisten. De virtuositeit van al even onaards niveau, wordt gelukkig overdekt met voldoende spontaniteit om ons bij de les te houden. Op het einde van elke song lijkt het wel alsof de heren door dat oneindige improviseren elkaar tot waanzin drijven en ons als aanhoorder ook. Dat wordt bij die laatste wervelende song “Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor)” op knallende wijze nog meer in de verf gezet. Je wordt acht minuten lang doorheen geschud tot je zelf met waanzin in de ogen totaal van de kaart achterblijft.
Exoterm is zo een uitzonderlijke band die chaos tot kunst verheft en brengt de perfecte plaat uit voor jazz, avant-garde tot noise en andere rock liefhebbers die graag de grens van het onmogelijke aftasten.

Tracklist: 1. First Light (05:53), 2. Forest Mist-Night (06:22), 3. …Back Towards The Car-Night (05:52), 4. Moves Away From The Door (01:29), 5. Two More Times (05:54), 6. Manufacturing A Smile (Exits Into A Corridor) (08:01)

Blues/Roots
Exits Into A Corrido
Exoterm
Hubro/PIAS

Alk-A-line bracht onlangs een nieuwe single op de markt:“Homo Sapiens”. Deze single was een voorloper van het nieuwe album 'Species & Specimes', dat in september op de markt komt via Cheap Satanism Records. Voor deze nieuwste schijf gaat het duo, dat zich op hun Facebook-pagina omschrijft als ‘ElectroWitches’, een samenwerking aan met toppers binnen het postpunkgebeuren, waaronder Peter Slabbynck (Red Zebra), Bruce Ellison (Volt Selector), Jacques Duval en Ive Vg (Length of Time). Hoewel die toevoegingen één voor één een meerwaarde vormen binnen het geheel, trekken de twee dames de meeste aandacht naar zich toe.
Aanstekelijke klanken die op de dansspieren werken, gekruid met de nodige donkere sausjes. Daarmee zet de band de plaat met een knal in. De single “Homo Sapiens” smaakte inderdaad naar meer zoets. Nu met “Dark Energy”, “Boom Boom Dance” tot “Alk-a-Line” wordt het blik van donkere elektronica verder opengezet tot je, eens onder hypnose gebracht terecht komt in op een dansvloer die je terugbrengt naar die donkere tijden in de jaren '80. Beats die een mystieke inwerking hebben op je gemoed, drijven je verder in de armen van deze hogepriesters van de duisternis. “Dogs”, “Scélérats” en “Black Queen” liggen allemaal in diezelfde richting.
EBM, industrial, new wave, … alles wat ruikt naar die typische sound uit de jaren '80 wordt op een hoopje gegooid en door de mangel gedraaid, waardoor deze elektro witches, zoals ze zichzelf noemen, je doen vertoeven in een sfeer van heksen, demonische en mystieke wezens uit de duisternis. Eens die trip aangegaan is geen weg terug meer mogelijk. Binnen de grens van donkere elektronica verlegt deze band dan ook een duistere grens waar eigenlijk geen grenzen meer zijn.
Of dat ooit al eens is voorgedaan? Uiteraard. Maar de lat ligt hier zodanig hoog, dat we kunnen spreken van een uitzonderlijk gesmaakt concept dat ons aanzet om ons zelfs na meerder luisterbeurten nogmaals te verwarmen aan die walmen van intensieve duisternis die het duo, geruggesteund door een hele rits top artiesten binnen het genre, je aanbiedt.
Alk-A-Line, die sinds 2006 aan de weg timmert en dus voldoende ervaring in de weegschaal gooit, brengt op dit nieuwe album 'Species and Specimens' een bonte mix boordevol tempowisselingen, die een hypnotiserende inwerking hebben op uw gemoed.
De ene track gaat perfect over in de andere, waardoor je geen moment je zult vervelen. Ook niet na meerdere luisterbeurten. Over de hele lijn klinkt deze plaat donker, spookachtige en mysterieus. En dat is de grote verdienste van een vocale aankleding die je bedwelmt en vooral doet vertoeven in donkere gedachten waaruit je, willen of niet, niet wil of kunt ontsnappen. Dat is het soort donkere elektronische muziek waarvoor ook wij graag zweven over de dansvloer, tot ook wij aan de voeten van dit duo neerdwalen en onze ziel verkopen aan de duivel.

Elektro/Dance
Species and Specimens
Alk-A-Line

Onweerachtig of niet, met Thee Oh Sees op een podium mag je er altijd van uitgaan dat er elektriciteit in de lucht hangt.
Het is nu al enkele jaren dat de band 2 drummers in de rangen heeft en dat is ondertussen één van hun sterktes geworden, zeker live. Die twee onstuimige gasten zorgen voor een immer razende onderbouw waarop de Oh Sees-sneltrein lustig kan doordenderen. Voeg daarbij een ontketende frontman John Dwyer, die zijn gitaar voortdurend doet barsten, splijten en gieren, en je hebt dé formule voor een uiterst ophitsende live act. Want Dwyer, en dat weten we ondertussen al lang, is een genie. Net als Ty Segall fabriceert hij bruisende plaatjes aan de lopende band, en telkenmale zijn het opborrelende pareltjes, zo ook het laatste dubbelalbum ‘Face Stabber’. Bovendien is hij een heerlijke freaky gitarist die zonder enige vorm van guitar-hero allures zijn instrument gedurig laat ontploffen. Bij Dwyer is de energie zoveel belangrijker dan de technische hoogstandjes.

Thee Oh Sees razen als een niet aflatende rollercoaster doorheen een borrelend brouwsel van garage-rock, psychedelica, punk, hard-rock, jazz-rock en zelfs een streep blues. Lange jams (het nieuwe “The Daily Heavy” en een alweer buitenaards “The Dream”) worden afgewisseld met korte punkstoten (een furieus “Heartworm” uit de nieuwe plaat), Zappateske gitaarcapriolen doen haasje over met noise- en punkerupties, en het klinkt allemaal even geweldig. Sterkhouders en moshpit-favorieten als “Tidal Wave”, “Toe Cutter/Thumb Buster”, “Withered Hand” en “I Come From The Mountain” zitten al jaren in de set en weten ook nu weer een vlammend feestje te bouwen.
Gedurende gans de set straalt dit hitsige combo die onevenaarbare slagkracht uit die hen zo kenmerkt, gloeiend als een verhitte knalpot, driftig als een gedrogeerde springbok. Mocht u van mening zijn dat diezelfde drijfkracht elders ook wel te vinden is, zoek het dan maar in de buurt van de onvermijdelijke Ty Segall en natuurlijk ook King Gizzard & The Lizard Wizard (ga dat zien, mensen, op 08-10 en 09-10 in de AB).

OK, wat je er moet bijnemen is dat Dwyer, een keer dat hij aan het jammen slaat, soms van geen ophouden weet en een song wel eens tot 20 minuten kan rekken. Maar eigenlijk is er geen mens die daar om maalt, dit zijn immers Thee Oh Sees, en Thee Oh Sees zijn fantastisch.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Oh Sees
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/oh-sees-01-09-2019.html

Rodolphe Coster
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/rodolphe-coster-01-09-2019.html

Pow!
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/pow-01-09-2019.html

Organisatie: Botanique, Brussel

Frietrock 2019 - Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard
Frietrock 2019
Festivalterrein
Oud-Turnhout
2019-08-30 t-m 2019-09-01
Erik Vandamme

Sfeerbeleving voor jong, oud, mobiel en minder mobiel
We hebben het al zo vaak herhaald maar doen het nog eens. Wie het kleine niet eert, is het grote niet waard. Een stelling die past bij het gezellige en gratis festival Frietrock in Oud-Turnhout. Bovendien is dit een organisatie voor het goede doel. Reden temeer dus om, naar de toekomst toe, eens naar Frietrock af te zakken. Dit jaar ging het festival door van 30 augustus tot en met 1 september. We stellen vast dat het overgrote deel van het publiek komt voor die toch wel zeer intieme en aangename feer op Frietrock. En dat is toch de grote verdienste van de organisatie, die met een brede glimlach je persoonlijk aanspreekt en er ook alles aan doet om het iedereen, van klein naar groot, zo comfortabel mogelijk te maken.
Niet alleen zijn er neven activiteiten, ook een springkasteel zorgt ervoor dat de kleinsten ook aan hun trekken komen. In een gezellige eethoek kunt u een lekker pak friet of burger eten. Uiteraard vloeit het gerstenat uitgebreid. Echter kun je ook sterke drank, al dan niet in combinatie met frisdrank verkrijgen, en dit alles aan democratische prijzen. Ondertekende was door omstandigheden minder mobiel. Ook daarvoor had de organisatie een passende oplossing gevonden. Het zegt voldoende over wat er echt speelt als je als muziekliefhebber afzakt naar de Stille Kempen op een zomers weekend eind augustus. Om de schoolvakantie in een feestelijke stemming af te sluiten.

De hoogtepunten
Laat er geen twijfel over bestaan, we hebben genoten van elk optreden op dit weekend. Echter waren er enkele concerten die er met kop en schouder bovenuit staken. We geven een overzicht daarover per festivaldag:

dag 1 - vrijdag 30 augustus 2019
Splendidula (****)
Over het optreden van Splendidula lagen de meningen wat uiteen. De band was zelfs een beetje een vreemde eend in de bijt. Schipperende tussen heavy metal en doom, voegt de band daar nog ander elementen die duisternis en licht verbinden aan toe. Daardoor zet Splendidula je , al dan niet bewust, een beetje op het verkeerde been. Dat is o.a. de verdienste van muzikanten die de doom en heavy atmosfeer als het ware uit hun instrumenten toveren. Maar vooral die bijzonder mysterieuze en sprookjesachtige uitstraling van zangeres Kristien Cools spreekt toe de verbeelding. Haar bijzondere stem klinkt soms kristalhelder, anderzijds schreeuwt ze al haar emoties waardoor ze een donderslag bij heldere hemel doet ontstaan. Voor de zoveelste keer moet ik me excuseren bij de topmuzikanten binnen deze band. Maar Kristien brengt je door haar bijzondere uitstraling in diepe ontroering. Of dompelt je onder in een vat van angst en vertwijfeling. Net dat spelen met uw emoties zorgt ervoor dat je, eens onder hypnose gebracht deze spookachtige trip die Splendidula je aanbiedt gewoon ondergaat. We schreven ooit in een recensie: '' Met de ogen gesloten voelden we de haren op onze armen rechtkomen en wisten niet of dat van pure angst of innerlijk genot was." Dit laatste duidt aan wat we ook voelden toen we deze band zagen aantreden op Frietrock. Niet weten of we nu badende in angst stonden te genieten, of eerder van puur genot mee headbangen.

Thorium (****1/2)
De heavy metal band Thorium bestaat uit één voor één topmuzikanten van uitzonderlijk talentvol allooi. Elk van hen bewees dat al ruimschoots binnen andere projecten. Samengevoegd krijg je een soort supergroep, die de heavy metal magie zodanig voorschotelt, dat de perfectie puur technisch compleet wordt overschreden. Op het podium van Frietrock werd dit nog maar eens in de verf gezet. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de snarenplukkers van dienst menig riff door hun gitaren sturen die de haren op je armen doen recht komen. Verdovende drumsalvo's en een aan het genre gelinkt vocale aankleding zorgen voor de ultieme kers op de heavy metal taart. Beter dan dit kom je zelden tegen. Bovendien stralen elk van de muzikanten spelplezier en charisma uit, waardoor niet alleen het dak er vrij snel volledig afgaat. Ook bezorgt Thorium je de ene na de andere adrenalinestoot, waarop stilstaan onmogelijk is. Deze band moet al een tijdje niet meer onderdoen voor internationale acts binnen hun genre, ook op Frietrock zet Thorium nog maar eens de puntjes op de metal 'i'.

Killer (*****)
Levende Belgische legendes daar sloten we de eerste avond mee af . Killer hoeft niets meer te bewijzen maar doen dat op Frietrock wel. Betrapten we hen in het verleden op het afleveren van een routineklus dan straalde de band deze keer gelukkig een overdosis spontaniteit en spelplezier uit niet alleen bewogen ze op het podium als jonge wolven de heren gingen hun kunsten ook gewoon tussen het publiek vertonen. Ook vocaal en instrumentale viel er geen speld tussen te krijgen maar het is dus vooral het zien van een band met zoveel ervaring die de weide in vuur en vlam zet met een energieke set dat ons het meest over de streep trok . Bovendien valt ons op dat iedereen binnen Killer anno 2019 dezelfde kant uitkijkt, waardoor we compleet over de streep worden getrokken door deze verschroeiende set die aan je ribben kleeft. Een betere afsluiter van deze festivaldag konden we ons dan ook niet dromen. Klasse pure klasse, dat schotelt Killer ons voor op Frietrock!

dag 2 - zaterdag 31 augustus 2019
WUK (When Union Kills) (****)
We zakten al vroeg af naar Frietrock om WUK (When Union Kills) aan het werk te zien. Dit is een vrij jonge band die met één demo onder de arm deze tweede festivaldag met een knal van formaat mocht openen. Goed begonnen is half gewonnen zeggen wij altijd. Niet alleen viel er geen speld tussen te krijgen, deze band speelt de pannen van het dak op een energieke en strakke wijze. We schieten prompt wakker als drumster Bieke Van Damme (toevallig een naamgenoot vandaar) oorverdovende mokerslagen uitdeelt op haar drumstel, waarna de gitarist Jens DePoorter en bassist Jonis Momorency ons door Hemelse riffs een eerste adrenalinestoot van de dag bezorgt. Als kers op de taart krijg je een zanger/gitarist - Nelis Wattijn - te horen die zoveel emoties in zijn stem verstopt dat je de kroppen in de keel niet meer kunt tellen.
Kortom WUK liet nu reeds een diepe indruk achter, waardoor we nu al uitzien naar meer moois in de nabije en verre toekomst. Een toekomst die er op basis van dit top optreden, zeer rooskleurig uitziet.

CLCKWS (****)
CLCKWS heeft de laatste tijd wat personeelwissels ondergaan, en is nu klaar om een nieuwe bladzijde om te draaien. Eind september brengt de band zelfs een nieuwe plaat uit 'Popular Polarization'. Wat we voorgeschoteld krijgen is een pure punk set, waarbij een zeer bewegelijke frontman niet alleen zijn keel schor schreeuwt maar bovendien blijkt hij een klasse entertainer te zijn die een technisch probleem met de nodige kwinkslagen behandeld waardoor de set niet stil valt. De muzikanten van dienst drijven het tempo bovendien steeds op naar een hoogtepunt, waardoor stil staan onmogelijk is. De heren stralen enorm veel spelplezier uit, en brengen korte songs die in razend tempo door je strot worden geramd. Zo hoort dat nu eenmaal bij punk. Als daar een boodschap is aan verbonden, maar ook de humor niet achterwege wordt gelaten? Dan zijn we volledig verkocht.
Kortom: Ook al blijkt CLCKWS naderhand een vreemde eend in de bijt tussen al dat metal geweld. Wij werden compleet murw geslagen door een band die ons punk hart sneller deed slaan in het verleden, en dat in het heden nog steeds doet. Wat ons doet uitzien naar een gouden toekomst, die hopelijk gespaard blijft van verdere perikelen.

Slaughter The Giant (****)
Minder humor maar minstens even gedreven en tonnen spelplezier straalt Slaughter the Giant uit. De heren moesten twee optredens verzorgen op deze zaterdag en zetten door een verschroeiende strakke set Frietrock alvast in vuur en vlam. De imposante frontman met bebloed gezicht liet naar goede gewoonte zijn demonen de vrije loop en laat niet los voor iedereen murw geslagen in de touwen achterblijft. Waren we vorig jaar nog aangenaam verrast dan is deze band op een jaar tijd een pak meer volwassen geworden. Dat bewees de band dit jaar nog met een zeer knappe EP 'Asylum Of The Damned’. De muzikanten binnen Slaughter The Giant weten waar ze mee bezig zijn, en stralen meer dan ooit een soort zelfverzekerdheid uit die we vorig jaar nog niet hadden opgemerkt. Dit alles gecombineerd met een imposante frontman die niet duivels grunts en cleane vocale inbreng combineert met een demonische uitstraling. Zorgt ervoor dat deze band ook op het podium enorm veel stappen voorwaarts aan het zetten is naar eeuwige roem binnen dat Death metal gebeuren in ons land en wat ons betreft, ver daarbuiten.

Hudiç (**** 1/2)
Hudiç was vorig jaar een van de ontdekkingen van de festivalzomer. Deze keer stonden ze niet op het hoofdpodium maar in de tent. Met een wellicht minder black maar daarom niet minder duister set deed de band de haren op onze armen wederom recht komen. Dat is uiteraard de verdienste van muzikanten die riffs uit hun instrumenten toveren scherp als scheermesjes. En drumsalvo's die zorgen dat die putten van de Hel zelfs op klaarlichte dag open gaan. Het is echter zanger Kevin zijn unieke act die kan gezien worden als een kers op de taart. Kevin dwaalt als een demonisch wezen uit diezelfde Hel door het publiek kijkt fans strak in de ogen en schreeuwt zijn teksten in de oren tot de volledige tent waanzinnig is geworden. Inclusief wijzelf. We stelden ons de vraag hoe zo een show moet zijn bij het donker van de nacht als de band ook gebruik kan maken van lichteffecten? Dit terzijde. Eens onder hypnose gebracht, voelen wij ons wegglijden naar die duistere oorden waar we vorig jaar ook vertoeven. Dankzij zoveel donker intensiviteit, gebracht door een band die telkens opnieuw grenzen verlegt wat diezelfde duisternis betreft.
Kortom: Zowel theatraal als vocaal en ook instrumentaal blijft Hudiç nog steeds en ontgonnen donkere parel die u als liefhebber van deze stijl, zeker zou moeten uitchecken. Confrontaties met uw eigen demonen, gegarandeerd!

GRZLY (****)
GRZLY is een band dat het moet hebben van een orkaan uitbarsting doen ontstaan, waaruit je niet meer kunt ontsnappen. Eens in de wervelstorm die deze band ontketend aanbeland is dan ook geen terugweg meer mogelijk. GRZLY zet op verschroeiende en doortastende wijze dan ook de puntjes op de 'i' op Frietrock, waardoor ook wij over de streep worden getrokken. We hadden ook niet anders verwacht, want als Peggy iets aanraakt veranderd het altijd in goud. Met alle respect voor de muzikanten rondom haar. Die zich één voor één ontpoppen tot ware virtuozen. Trekt Peggy naar goede gewoonte de aandacht naar zich toe, bewust of onbewust dat laten we in het midden. Ze gooit, eveneens naar goede gewoonte , zich dan ook vocaal en visueel volledig en laat haar emoties de vrije loop. En blijft gerugsteund door top muzikanten rondom haar, doorgaan tot niemand meer stil staat. Missie geslaagd wat ons en velen in de tent betreft.

An Evening With Knives (****)
De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Ondertussen is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. De band stond op het podium met o.a. Corrosion Of Conformity, Truckfighters, Elder en Steak no.8. En speelde ook enkele festivals in Nederland en België compleet plat. Vorig jaar bracht de band nog een EP uit 'Fade Out' waaruit blijkt dat de band nog is geëvolueerd en verder zijn grenzen aftast. An evening with knives bestaat uit één voor één topmuzikanten die indrukwekkend riffs uit hun instrumenten toveren waardoor niet alleen de haren op je armen recht komen, maar waardoor eveneens wervelstormen worden ontketend.
Kortom: "Waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan daar vind je An Evening With Knives'' schreven we over voornoemde EP. Op Frietrock zet de band dat met een knal van formaat nog maar eens in de verf.

Carrion (****)
Twee van de meest toonaangevende Belgische death metal acts van het moment op Frietrock. Daarvoor zouden we zelfs een ticket kopen aan een mooie prijs, moest dit een betalend festival zijn geweest. De eerste van de twee is Carrion. De band heeft de laatste tijd wat af te rekenen gehad met personeelswissels, maar blijft daarom niet bij de pakken zitten. Toen de band aantrad op Stormram in Zulte eerder dit jaar schreven we daarover: '' Carrion legt de lat vanaf begin tot einde heel hoog. Ook al spreekt de bewegelijk frontman Sven Van Severen zijn publiek geregeld aan. Carrion laat daarbij vooral de muziek voor zich spreken. En dat is het soort onaards aanvoelende death metal, waardoor de band ons in het verleden al een paar keer kippenvelmomenten bezorgden. '" Is er ondertussen veel veranderd? Nee. Carrion deed in de tent op Frietrock gewoon waar ze goed in zijn. Hoogstaande death metal brengen, zowel instrumentaal als vocaal, waardoor we weer in een vat vol kippenvelmomenten en adrenalinestoten terecht kwamen. Door een loepzuivere set neer te zetten, met de nodige spontaniteit, deed Carrion het dak er in de tent weer eens meermaals afgaan. We hadden ook niet anders verwacht van één van onze favorieten binnen het death metal genre. Klasse komt namelijk altijd boven drijven. Ook op Frietrock.

Leave Scars (**** 1/2)
"Leave Scars is het levende bewijs dat er in ons kleine landje voldoende heel sterke thrash en andere metal bands rondlopen die eigenlijk veel meer aandacht verdienen binnen dat metal wereldje dan ze nu krijgen" schreven we over het optreden van de band vorig jaar op Frietrock. Ook dat laatste komt weer eens tot uiting. In eerste instantie opgericht als zij project, is Leave Scars ondertussen uitgegroeid tot een volwaardige act die ruimschoots zijn sporen heeft verdiend. Leave scars, ontstaan in 2005, brengt een potje van de meest pure thrash met een hoek af. Van een routine klus afleveren, ondanks die vele jaren ervaring, is bij deze band geen sprake. Leave Scars straalt enorm veel speelplezier uit en het duurde niet lang of het dak van de tent gaat er compleet af. Bovendien springt de frontman zelf in het publiek voor een potje crowdsurfen. Waarna het hek volledig van de dam is.
Kortom: Een lekker oldschool thrash metal feest waar nergens een speld valt tussen te krijgen. Dat schotelt Leave Scars ons voor.

Fractured Insanity (*****)
Fractured insanity is de tweede top death metal band op de affiche. De band brengt begin 2020 een nieuwe plaat uit werd ons gemeld. Ondertussen blijven ze ook op het podium energiek en gedreven uithalen waardoor elk haartje op onze armen recht komt te staan . In het verleden viel ons meermaals op dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de gevestigde internationale waarden binnen hun genre. Ook als je geen death metal bent kun je er niet omheen. Fractured insanity is gewoon één van de absolute toppers binnen deze muziekstijl. Ook op Frietrock legt de band de lat torenhoog, en blijft zowel vocaal als instrumentaal op het zelfde hoogstaand niveau gewoon doorgaan tot de weide in vuur en vlam staat. De band speelt wellicht een thuismatch, maar die moet nog steeds worden gespeeld uiteraard. Door de gedrevenheid waarop zowel de muzikanten als impostante en sympathieke frontman tekeer gaan op dat podium, ontstaat wederom een wervelstorm die geen spaander geheel laat van de festivalweide. Dit was, en is nog steeds, het soort death metal waarvoor we graag uit onze luie zetel komen.
Kortom: Dat de heren absolute toppers zijn binnen hun genre dat zet Fractured Insanity met een verschroeiende hete thuismatch op frietrock nog maar eens in de verf. We zien dan ook vol verwachting uit naar nieuw werk in 2020.

Ancient Rites (*****)
We sloten weer af met levende legendes Ancient Rites brengt Vlaamse folklore met een knipoog naar o.a. black metal op zodanige wijze dat je terugkeert in de tijd en met gebalde vuist de strijd aangaat. Vorig jaar maakten we ons nog zorgen over de gezondheidstoestand van frontman Gunther . Blijkbaar is hij aan de beterhand en straalt weer zelfverzekerdheid uit op dat podium na een toch bijzonder moeilijke periode. We slaakten dan ook een zucht van opluchting. Gunther trekt dan ook de meeste aandacht naar zich toe. Nochtans geeft Gunther zijn muzikanten de nodige ruimte om volop te soleren en hun kunsten te vertonen. Ondanks de inbreng van topmuzikanten die al even verschroeiende uithalen is het echter toch altijd de vervaarlijk in het publiek kijkende frontman, die op bulderen wijze verhalen en Sage door je strot ramt die je versteend van angst compleet murw slaat. De grimassen in zijn gezicht en demonische uitstraling als hij zijn verhaalt vertelt op dat podium staan trouwens in schril contrast met de beminnelijke man waarmee we voor het concert een gezapige babbel hadden. Kortom: Op Frietrock trok Ancient Rites ons naar goede gewoonte, op een verschroeiende harde wijze, mee op een reis naar het verleden. En liet ons totaal verweesd en met kloppend hart achter. Toen ik de band twintig jaar geleden aan het werk zag op Graspop was ik al danig onder de indruk. Behalve enkele mindere optredens, mede door de gezondheidsperikelen van Gunther, heeft Ancient Rites ons nooit ontgoocheld. Ook op Frietrock zet de band de puntjes op de Folkloristische 'i'. Missie geslaagd, mijne heren!

dag 3 - zondag 1 september 2019
Behind Bars (****)
Feitelijk hoeft de uit Geel afkomstige HC/metal band Behind Bars ons niets meer te bewijzen. De band is sinds 2015 uitgegroeid tot één toonaangevende band binnen het genre. Meteen de lat hoog leggen, en niet meer los laten tot het pril einde? Dat is wat de band doet in een iets te korte set naar onze goesting, geven we toe. Dat is dan ook het enige kleine minpunt trouwens. Wat Hardcore betreft moet het voor ons aanvoelen als een wervelstorm die niet meer overgaat, of mokerslagen in het gezicht die niet alleen zorgen voor heilige huisjes die worden omver gestampt. Ook dat je daardoor murw wordt geslagen, en in de hoek van de kamer verweesd achterblijft, is een voorwaarde. Nu, Behind Bars brengt de meest pure HC en ramt het zodanig door je strot dat je niet meer recht komt na zoveel uppercuts vol in je gezicht. Missie geslaagd!

Black Tartans (*****)
De publiekslieveling van deze festivaldag? Want prompt stond de weide zeer goed gevuld. Dat was Black Tartans ten voeten uit. De band verbindt Folk elementen met de nodige humor en voegt daar bovendien de nodige snuifjes duisternis aan toe. Aanstekelijke doedelzak klanken en lekker loos gaande gitaar en drum werk. Het zit allemaal verborgen binnen de sound van Black Tartans. Daardoor brul je die songs vanaf de eerste tot de laatste noot mee. Als klap op de vuurpijl straalt de frontman zoveel charisma uit dat hij iedereen ui zijn hand doet eten. Daardoor is stil staan hierop eveneens totaal onmogelijk. Het publiek wordt compleet wild en blijft dansen tot het zweet op de lippen staat. Black Tartans voelt aan dat ze hier een thuismatch spelen, en doet daar gewoon een paar schepjes bovenop tot dat dak er compleet afvliegt, meerdere keren zelfs. De band bezorgt Frietrock een Folks dansfeest , overgoten met de nodige duisternis, zoals je er weinig tegen komt.

Elusion (****)
In tijden dat er over het genre niets nieuws meer te melden is slaagt Elusion erin dat extra pit toe te voegen aan die muziekstijl, waardoor je zelfs als meest sceptische muziekfan toch overslag gaat. Dat merkten we aan hun recente plaat 'Singularity'. We schreven daarover: '' Vooral het feit dat Elusion zich niet profileert als een zoveelste 'female fronted metal act' in een lange rij, maar duidelijk ook 'andere wendingen' durft aannemen op deze knappe schijf trekt ons nog het meest over de streep. Dat was al met die EP in 2016 het geval en dat zet Elusion met deze nieuwe parel in de symfonische metal 'Singularity' nog meer in de verf." . Ook live steekt Elusion er met kop en schouder bovenuit. Dit mede doordat de band zijn eigen grenzen, maar ook deze van dat typische Female Fronted Melodic metal verder aftast en verlegd. En bovendien over een frontvrouw beschikt die door haar stembereik je ontroert en wegvoert naar weer eens zeer verre oorden.
Kortom: In tijden waarin het genre wat van zijn pluimen dreigt te verliezen blijkt Elusion een uitzonderlijk parel om te koesteren. En dat zowel op als naast het podium.

BEUK (*****)
We houden van harde werkers die niet aflaten, tot ze hun doel hebben bereikt. Aanvankelijk had Beuk het wat moeilijk om de aanwezige in de tent tot bewegen aan te zetten. De heren van Beuk stralen echter zoveel charisma en spelplezier uit, en bewegen als losgeslagen konijntjes op Duracell batterijen op dat podium. Dat je ook als statische aanhoorder hier uiteindelijk moeilijk kunt op stil staan. Beuk legt de lat enorm hoog en brengt een potje rock-'n-roll vanuit het hart van die muziekstijl. Dat dit trio bestaat uit muzikanten die weten waar ze mee bezig zijn, daarover bestaat de minste twijfel. Door zo spontaan op dat podium te staan, slaagt Beuk er uiteindelijk in de volledige tent in vuur en vlam te zetten. Al dan niet met een onderliggende boodschap. Over de recente EP van beuk 'Dynamite' schreven we: '' Live hoeft de band ons ondertussen niets meer te bewijzen, maar ook op plaat doet BEUK dus de grond onder onze voeten daveren, en zorgt voor een aardverschuiving die je voelt over alle taal en rock grenzen heen.'
'Laat dit laatste nu ook het gevoel zijn dat ons overvalt bij het aanschouwen van een van onze favoriete West-Vlamingen. De grond daverde uiteindelijk wel onder onze voeten, dankzij BEUK die ondanks een moeizame start die lat steeds hoger blijft leggen tot ieder beetje rock fanaat uit de bol gaat, dankzij het ontvangen van een overdosis aan adrenalinestoten die de band uitdeelt.

Furia (**** 1/2)
FURIA is in het Antwerpse - tot ver daarbuiten - ondertussen uitgegroeid tot een begrip. De band bestaat uit top muzikanten die hun kunnen ruimschoots hebben bewezen. Zowel op als naast het podium bewees FURIA ons al meermaals uit het goede hout gesneden te zijn. Daarbij stelden we bovendien al meerdere keren vast dat de band zijn naam niet gestolen heeft. Want FURIA slaat ook op Frietrock wild om zich heen. Aan een verschroeiend, strak tempo blijft de band doorborduren tot niemand meer stil staat. Mokerslag na uppercut schotelt de band je voor. Steeds in een verschroeiend tempo, met oog voor de nodige spontaniteit. Je hoort en ziet dat deze band enorm veel spelplezier uitstraalt, en dat heeft zijn uitwerking op een publiek dat nog eens stevig uit de bol gaat. FURIA brengt zowel op als naast het podium donkere muziek met een humoristische kijk op de zaak. Waardoor een wild feest ontstaat in je hoofd, maar dus ook op de festival weide. Wat ons betreft het perfecte einde van een geslaagd weekend vertoeven in Oud-Turnhout. Een knallend feest, dat een onvergetelijk indruk achterlaat. Zoals we dat van FURIA ondertussen gewoon zijn, maar waar je nooit genoeg van krijgt.

Besluit
Het is ondertussen moeilijk geworden om de bomen nog te zien in het bos van festivals dat we voorgeschoteld krijgen. Vaak zijn er evenementen die elkaar overlappen, waardoor je keuzes moet maken. Wat eind augustus betreft is die eveneens het geval. Echter vertoeven wij het tweede jaar op rij op het festival Frietrock om een festival zomer af te sluiten. En wederom stellen we vast dat er zoveel Belgische top acts zwemmen in die immens grote metal en aanverwant visvijver. Ook daar is het uiterst moeilijk geworden om door het bos de bomen nog te zien. We roepen al jaren op om meer chauvinistisch te worden, want helaas bekijkt de Belg acts of artiesten tot ook sportmensen vaak met een sceptische kijk op de zaak. Nu, dat is wat Belgische bands betreft dus voor niets nodig.

Het korte overzicht hierboven bewijst dat nog maar eens.
Bands om in het oog te houden - Naast die hoogtepunten zagen we eveneens enkele bands aan het werk die over potentieel beschikken om ooit potten te gaan breken.
dag 1 - Provectus (***) dompelt de tent onder in een black metal atmosfeer, waarbij wordt teruggrepen naar de ingrediënten uit de jaren '90. Ook al konden we ons stiekem niet van de indruk ontdoen dat er meer inzat, dan er werkelijk uit kwam. Deze zeer energiek spelende band, deed voor het eerst op deze avond de duisternis neerdalen over Frietrock. Mits enige groeimogelijkheden zien we Provectus zeker nog potten breken binnen dat typische black metal gebeuren. Een band om in het oog te houden dus.
dag 2 - Neem nu de HC formatie Streetwiser (***) die het soort hardcore brengt vanuit het hart van die muziekstijl. Een naam om te onthouden als fan van dat genre. Ook Generaal Onzin (*** 1/2) - die op zijn eentje op het podium staat - blijkt niet alleen een begenadigd muzikant en zanger. Door humor en absurditeit toe te voegen aan zijn set, zorgt hij voor de nodige hilariteit en krijgt de handen moeiteloos op elkaar. Hemelse virtuositeit die aan de ribben kleeft. Technische hoogstandjes die door je hart boren en een imposante verschijning van een frontman die zijn publiek letterlijk omarmd en over een stem als een klok beschikt die zorgt voor menig aardverschuiving. Dat is Oceans Burning (***) in een notendop. Aanvankelijk had de band het moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar dankzij het aangeboren charisma van een voornoemde frontman, lukte dat uiteindelijk toch.
dag 3 - Northwind (***) is een vrij nieuwe melodieuze death metal band met aan het hoofd de zeer bevallige zangeres en frontvrouw Tine Vanmuysen. De band bracht een demo song uit: “Under the northwind” en zou aan het werken zijn aan een eerste full album. De band had in het begin af te rekenen met een zeer vervelend technisch probleem, waardoor het oorverdovende en harde geluid er zelfs voor zorgde dat velen de tent ontvluchten. Op zich jammer, want eens dat euvel opgelost horen we een band die niet alleen met vlijmscherpe riffs en drumsalvo's ons hart zalven. Tine verstopt niet alleen zeer veel uiteenlopende emoties in haar stem, ze straalt eveneens enorm veel rock-'n-roll en tonnen energie uit. Waardoor we vol bewondering, stevig headbangende, compleet van de kaart achterblijven met verstomming werden geslagen. Waardoor die minder geslaagde start snel was vergeten.

Ik geef het toe, ik ben over het algemeen geen voorstander van cover of tribute bands. Omdat ofwel klakkeloos die songs worden gecoverd, zonder daar iets aan toe te voegen. Of omdat het eerder klinkt als een flauw afkooksel. Soms kom je echter bands tegen die de songs in een zodanig nieuw kleedje steken, op een wijze alsof het lijkt dat ze die zelf hebben geschreven. Phoenix (*** 1/2) is zo een band die op strakke en spontane wijze die songs van bijvoorbeeld Dio of Metallica tot Deep Purple nieuw leven inblaast. De songs worden dan ook zodanig levendig en spontaan gebracht, dat het zorgt voor meerdere kippenvelmomenten. En dat is net hoe we een optreden van een coverband het liefst beleven en bezig horen en zien.
Het viel ons op dat na dit optreden van Black Tartans het publiek sterk was uitgedund. Zo verwonderlijk is dat niet, want op maandag begon het nieuwe schooljaar. Ook The Guardian (*** 1/2) had het, ondanks een charismatische frontvrouw, aanvankelijk moeilijk om het publiek uit hun hand te doen eten. Gaandeweg lukte dat wel. Doordat The Guardian instrumentaal een strakke en energieke set naar voor bracht. En frontvrouw Ginny Claes een klasse entertainer is die zich als een pitbull vastbijt in haar publiek, tot niemand meer stil staat. Daardoor slaagt de band er alsnog in de aanwezigen tot bewegen aan te zetten. Deze band is één van de betere Female Fronted Melodic Metal band die we al hebben gezien de laatste tijd, dat zet The Guardian nog maar eens in de verf.

Met dank aan Erik Vandamme https://www.musika.be/

Organisatie; Frietrock, Oud-Turnhout

River Drivers is een Amerikaans viertal dat Keltische folkmuziek brengt met een politieke boodschap. Denk aan Richard Thompson en Billy Bragg. Niet zo traditioneel en afgelikt als pakweg The Dubliners, maar toch met meer dan een knipoog naar de protestzangers van de jaren ’70 en ook naar de maatschappijkritische traditionals uit Ierland.
Kevin McCloskey en Mindy Murray wisselen elkaar af op zang en doen dat beiden met een (meestal) overtuigende Ierse tongval en een goed gevoel voor drama. Kevin legt op “Children’s March” iets meer sense of urgency in zijn lyrics dan Mindy op “Going Once”. “Children’s March” gaat dan ook over een mars tegen kinderarbeid in de mijnen in de VS in 1903, terwijl “Going Once” een meer persoonlijk verhaal is, over Mindy’s oma die met negen kinderen een nieuwe woning moest zoeken toen haar huis werd aangeslagen wegens achterstallige belastingen.
Beide verhalen weten je als luisteraar te raken. Muzikaal valt op dat er geen drum ingezet wordt en dat die ook niet gemist wordt. De band gebruikt wel een heel breed spectrum van folkinstrumenten en laten alle ritmes van al die instrumenten mooi organisch naast elkaar lopen. Een akoestische versie van The Levellers meets Joan Baez, al leggen we de lat daarmee misschien net iets te hoog voor River Drivers. Toch ben ik heel benieuwd naar dat album dat later dit jaar uitgebracht wordt.

Zoals we overal konden lezen was er grote controle waardoor iedereen links om de Lotto-arena moest richting Sportpaleis om daar extra voor-gecontroleerd te worden, we weten allemaal waarom. In mei 2 jaar geleden lieten 22 mensen het leven na afloop van een concert van haar in Manchester. Daarom droegen alle meisjes en dames, op vraag van management Grande, doorzichtige handtassen en heuptasjes, een nieuwe trend voor het najaar misschien …

Voorprogramma één Social House - Michael Foster en Charles Anderson schrijvers en producenten voor o.a. Ariana Grande, Jennifer Lopez, Chris Brown ed, hebben een paar rapsongs en sinds heel kort een nummer “Boyfriend” met Ariana waardoor ze later op de avond nog eens zullen aantreden. Ze brengen op 20 minuten hun 6 nummertjes en telkens ze verwijzen naar de hoofdact van de avond, is iedereen verplicht even de oren te sluiten want het gekrijs is enorm… Eerlijk gezegd zoveel gegil heb ik in de voorbije 30 jaar nog niet veel meegemaakt in het Sportpaleis…

Strikte veiligheidsmaatregelen maar ook strikte uurregeling duidelijk, om 20u20 exact komt de Britse Ella Mai op, met een duidelijk iets te grote jas aan. In oktober vorig jaar verscheen haar eerste album ‘Ella Mai’ waar ze mee toerde in de UK als ‘The Debut Tour’. Nu is ze op Europese Tournee als tweede voorprogramma van Ariana Grande. Niet echt memorabel, maar het is dan ook uitermate moeilijk om onthouden te worden als je Miss Grande moet voorafgaan.
Duidelijk geïnspireerd op Mariah Carey en Alicia Keys, brengt ze 8 nummers in een goed half uur. “Boo’d Up” en “Trip” zijn duidelijk de bekendste en ook hier als ze Ariana Grande uitspreekt : gegil door het hele Sportpaleis …

Adriana Grande - Echter hoor ik van twee 15-jarige ‘Arianators’ dat ze blijkbaar de ‘sound checkparty’ en de ‘meet & greet’ heeft gecanceld wegens depressie en angstaanvallen… Komt ze, komt ze niet … In het bericht eindigt ze met ‘I promise I will absolutely give you the best show I can’, opluchting dus.
Om 21u30 vallen plots de gordijnen naar beneden en zien we een paar grote planeten verschijnen met één grote planeet in het midden en een superster die met “Raindrops” aftrapt. Vanaf dan zijn alle zitplaatsen gewoon staanplaatsen geworden en zingen alle gezinnen van alle leeftijden en jonge koppeltjes uit volle borst mee.
Op een grote eettafel dansen 12 dansers/apostelen rond ene Ariana die volop zingt dat “God a woman is”, en daarna “Bad Idea” en “Break Up With Your Girlfriend, I’m Bored” laat de zaal een eerste keer ontploffen, alhoewel : ‘gaat de zaal uit zijn dak’, is misschien een betere woordkeuze…
Een tussenfilmpje van een hele jonge interviewende Ariana eindigt de grootse entree en start Act 2 - “R.E.M”, “Be Alright”, “Sweetener” en “Successful” volgen elkaar mooi op, haar jasje gooit ze weg om weer op te rapen en vooraan in het publiek te gooien, dit jasje bestaat nu uit 107 verschillende gescheurde stukken denk ik … Zo hebben die super ’Arianators’ toch waar voor hun (vele) geld. Na “Side to Side” komt er plots een Amerikaanse auto uit de grond het podium op , helemaal bespoten met steden waar ‘Sweetener World Tour’ al passeerde dus ook ‘Antwerp’ werd er door haar dansers bijgezet… “7 Rings” wordt dan ook ingezet, roze jasjes en veel show.
Het is een vrouw van weinig woorden, ze houdt het dan ook bij weinig bindteksten en als ze al iets zegt is het ‘Antwerp let me hear you’ en dat wordt helemaal beantwoord met geschreeuw en gekrijs.
Misschien wel weinig woorden maar dan wel met een stem die verschillende octaven hoog reikt, bij de ballads staat ze er helemaal alleen voor en bij de pop-nummers dansen een hele hoop performers met haar mee het hele podium rond.
Act 3 - Eventjes zingt ze een nummer zonder ergens te zien te zijn alvorens “Love Me Harder”, “Breathin’” wordt ingezet gevolgd door “Needy”, “Fake Smile”, “Make Up”, “… NASA” en “Only 1”.
Als stilaan Act 4 begint komt ze op, vergezeld van de mannen Van Social House en brengen ze samen “Boyfriend”, erna volgen nog “Everytime”, “The Light is Coming” en “Into You”.
Met “My Heart Belongs to Daddy” start de 5de en laatste act van de show, “Dangerous Woman” uit haar derde album en “Break Free” met de Pride kleuren op het hele podium. Als alle tieners uitgehuild zijn van geluk zingt ze nog “No Tears Left to Cry” en sluit ze de topavond af met “Thank U, Next”.
Eventjes denken we dat alle dansers en Ariana Grande met foute Belgische vlagjes rondzwaaien, maar neen het zijn ook weer Pride kleurenvlagjes.

We zijn na anderhalf uur uitgezongen, uitgedanst en iedereen is gelukkig, uitgelaten en klaar voor de nacht  Dank U Grote Ariana, Next

Neem gerust een kijkje naar de pics @ Getty/Kevin Mazur
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/ariana-grande-30-08-2019.html
Organisatie: Live Nation

Bjørn Berge - My main ambitions is to have fun, play better, make better albums and make people have a good time. That’s my goal!
Bjørn Berge
2019-08-30
Erik Vandamme

Bjørn Berge is een Blues artiest die doorheen de jaren zijn sporen ruimschoots heeft verdiend. Onlangs bracht hij een nieuwe plaat uit 'Who Else?' En dat is ook ons van Musiczine niet ontgaan. Mijn collega schreef er het volgende over: "Agé de 50 balais, Bjørn Berge jouit déjà d'une belle expérience. Ce Norvégien est un spécialiste de la gratte acoustique à douze cordes. Chanteur et guitariste, il se produit le plus souvent en solitaire. Lors des sessions de ce treizième opus, il a reçu le concours d'un backing group impliquant un bassiste et un drummer. En outre, il a opté pour un blues très marqué par le rock amplifié." Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/74740-who-else.html . Ook ik nam deze schijf onder de loep en schreef daarover: ''De Noorse gitaar virtuoos Bjorn Berge verbindt met zijn derde soloschijf 'Who Else?' verdovende blues met verschroeiende rockmuziek en bewijst waarom hij in die kringen zo hoog aangeschreven staat. Het is niet zozeer één song die eruit spreekt, het totaalplaatje trekt ons over de streep. Het niveau is constant heel hoog, waardoor die haren op je armen steeds omhoog zullen komen." De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75178-who-else.html . We hadden een fijn gesprek met Bjorn over die plaat en andere plannen.

Bjorn, congratulation with you new album 'Who Else?' How where the reactions till now?

BB: Thank you:) Most people likes it and some prefer me solo.

I liked the perfect mix between Blues and rock. You have some wonderful musicians around you at this album. How and where did you find each other?

BB: The musicans on the album are good and old friends of mine that I have admired for a long time. I just asked them if they wanted to join me on the album. Lucky for me; they did:)

There is also some sadness in the songs to. Not that this bother me. But what is your opinion about it?

BB: I agree. I’ve always had some sad sad songs on my albums. I kinda like that, I generally like sad songs. But I always try to catch all kinds of moods, sad, happy and noncence:)

I have read the record should be on the marketed in 2014. But you got on tour with Vamp. You going to work with Vamp in the near future?

BB: No, I quit my job with Vamp in March this year. I wanted to focus on my own career. I missed playing my own concerts again.

In the new solo album I even here some influxes of Vamp. Am I correct?

BB: Maybe, I think all of us gets inspired by the environment around us, both musically and mentally...

In an interview I also read that you often get your inspiration from Celtic music and Folk music. Tell us more about it.

BB: Have I said that? Hmm, maybe I do that. I have never thought about what inspires me... but I like celtic music though

Is there no fear of rejecting the blues lovers with this?

BB: No, I hope not, because I think that blues contains all kinds of different folk music.

I have read you been successful in France. Any idea why? And how that comes?

BB: Yes and I’m really happy about that. I like France and luckily they like me. I feel that the French audience are very open for new music(weird guitarists) like me and most important; they listen and give the music a chance


Talking about the future. You play in Belgium in September. How things going at the moment? Do you look forward to that tour?

BB: Oh yeah, I’m really looking forward to it!!, It’s been a while since I’ve been there. Belgium has always been good to me. And Hopefully this time to.


Next to that tour, what are the future plans?

BB: I’m writing songs for an acoustic solo album. Hopefully it will be released sometime next year.

You have seen a lot change over the years. What do you think is the biggest change in those more than twenty years?

BB: The album sales has dropped and people are downloading music for free! Great for the listeners, but as good for us.

It is something I ask in almost every interview. What is your personal opinion about social media?

BB: It’s a good thing, you reach out to more people. The downside is that many newspapers don’t write so much about music these days.

And streaming sites like Spotify?

BB: It’s great for the audience to discover both new and old artists...but not as great for us artists, financially.

To end this interview. After more than 20 years on tour. Do you still have new ambitions? Is there any so called end goal?

BB: My main ambitions is to have fun, play better, make better albums and make people have a good time. That’s my goal!

Any important message to our readers?

BB: Go out and support live music!!!

Thanks Bjorn, I hope to see you at N9 in Eeklo - Friday 13 september. - INFO: https://www.n9.be/nl/concerten/concert/bjorn-berge

Tweede interview Bjørn Berge - mijn grootste drijfveer om muziek te maken was gitaar spelen. Of dat nu rock of Blues is, dat is nog steeds mijn uitgangspunt'

Bjørn Berge is een Noorse Blues/rock artiest die van enorm vele markten thuis is. Persoonlijk leerden we Bjorn kennen via de band Vamp. Ondertussen heeft Bjørn echter al aan vele projecten deelgenomen, en bracht recent een knappe solo plaat uit 'Who Else?'. Bjørn Berge stond helemaal alleen op het podium van N9 in Eeklo. Eveneens hadden in het verleden al per mail een interview gehad met Bjorn. - http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/75450-bjorn-berge-my-main-ambitions-is-to-have-fun-play-better-make-better-albums-and-make-people-have-a-good-time-that-s-my-goal.html  - Aangezien we op sommige vragen dieper wilden ingaan, spraken we in Eeklo af net vooraleer hij het podium zou opgaan.

Naakt op het podium als solo artiest
Toen we de vraag stelden hoe de reacties waren stelde Bjorn: ''Sommige houden van mij als solo artiest, andere eerder van als ik speel bij een band''. We wilden daar toch iets meer over weten.
''Ik hoor reacties van beide kanten. Ik bedoel maar soms kijken mensen raar op als ik mijn songs solo breng, andere vinden dat net zo prachtig. Deze plaat breng ik dus puur als solo artiest. Maar het kan zijn dat ik volgend jaar toch weer met een band op tour ga. Ikzelf houdt zowel van met een band spelen als solo. "
Ik las op Facebook dat er reeds sprake is van een nieuwe schijf? " jazeker, we moeten die nog verder uitwerken. Maar we zijn inderdaad al bezig met nieuwe wegen inslaan. Ik doe dus een solo album en een met een band. In principe is een solo plaat uitbrengen gemakkelijker, goedkoper ook. Beide heeft zo zijn voor en nadelen "
Voelt u zich helemaal alleen op dat podium niet teveel naakt, om het zo uit te drukken? "Je bent meer naakt tijdens het uitbrengen van een plaat. Op het podium hangt het af van wat goed of mis gaat, als je alleen zit en het gaat mis is het over en out. Met een band hoor je iets van 'wat was dat' en je blijft gewoon doorgaan. Een ander voordeel van solo spelen is totale vrijheid, het negatieve is dan weer dat je steeds iets interessant uit je mouw moet schudden. Iets wat weer gemakkelijker is als je dat doet met een band rondom u, die ook iets kunnen inbrengen. Het hangt dus echt af van wat er op dat podium gebeurt. En dat geldt zowel solo als met een band. Je kunt je, als je het zo bekijkt, dus eigenlijk in beide situaties naakt voelen op dat podium''

Emoties
We hadden het ook over de vele emoties die we terugvinden op het nieuwe album en vroegen ons af of daar een persoonlijk verhaal achter schuilde. Of het een persoonlijk plaat was voor hem.
Bjorn zegt daarover: ''Ik ben niet eigenlijk iemand die te persoonlijk kan/wil zijn op een plaat. Uiteraard zijn sommige songs persoonlijker, maar ik ben gewoon niet zo. Ik wil niemand lastig vallen met mijn eigen persoonlijke problemen eigenlijk. Bij sommige personen en artiesten werkt dat, bij mij niet moet ik toegeven''
We spraken over het voorbeeld van Nick Cave die een persoonlijke plaat gemaakt over het overlijden van zijn zoon. Bjorn zegt daarover: '' Ja, nu Nick Cave is zo één van die uitzonderlijke artiesten die het gewoon in zich hebben om dat te doen zonder zichzelf belachelijk te maken of zo. Er is namelijk altijd dat balanceren tussen zielig en eerlijk of echt zijn. Het is een gevaarlijke lijn die je benadert. Artiesten als Nick Cave, Neil Young of Bob Dylan zijn zo van die artiesten die de grens van eerlijkheid kunnen aanhouden. Om maar te zeggen, als Nick Cave een rustige song brengt, het is nog steeds... Nick Cave. En dat lukt niet bij iedereen zo goed''

We wilden ook graag weten welke artiesten hem hebben beïnvloed in zijn carrière als artiest en muzikant.
Bjorn: '' Eigenlijk zijn er dat teveel om op te noemen. Maar mijn grootste drijfveer als muzikant was dus gitaar spelen, dat was wat ik wilde doen. Eén van de artiesten die me daarin het meest heeft beïnvloed is Bob Dylan. De manier waarop hij gitaar speelt en zijn songs brengt, blies me totaal omver. Met enkel zijn stem, gitaar en mondharmonica raakt hij een snaar. Die dus ook mij heeft beïnvloed om gitaar te spelen. Ook mijn zeven jaar oudere broer heeft een invloed op mijn muzikale smaken gehad. Hij liet me proeven van bands als Led Zeppelin, Jethro Tull en dergelijke meer. Later ook nog andere bijzondere gitaristen als Leo Kottke, bekend om een ​​fingerpicking-stijl. Maar ook bands als Black Sabbath. Daar was ik als kind zelfs bang van. Ik vroeg angstig aan mijn moeder wie dat was. Zeker die song “Black Sabbath” met de klokken die luiden, zeer angstaanjagend. (Lacht) Maar ook dit had dus uiteindelijk een invloed op mijn manier van gitaar spelen. Ik luister dus zowel naar rock als Blues. Ik schipper voortdurend daartussen. Het keert ook terug in mijn muziek. Daardoor komen op mijn shows niet alleen een doorsnee Blues publiek af, maar ook rock liefhebbers.'' Bjorn zegt daar ook over: '' Het is zelfs zo dat ik voor sommige doorsnee Blues liefhebbers te veel rock artiest ben, voor sommige rock fans breng ik dan weer enkel Blues. Het is vaak wel moeilijk om me in een hokje te plaatsen daardoor''

Belgisch optreden
We merkten op dat een fan me vertelde dat hij Bjorn nog niet live had gezien, want hij niet veel naar ons land komt. "Ja, het is een achttal jaar geleden. In muziek is dat zeker een lange tijd. Dus ja. Het werd eens tijd?'' We hadden het ook even over Vamp, wijzelf hebben Bjorn Berge leren kennen via die band. Speelt hij de songs van Vamp ook live. ''Nee, sommige vroegere Vamp leden doen dat wel, de voornamelijk bandleider is daar niet altijd even blij mee, maar soms verwachten of hopen mensen dat als ze een voormalige Vamp lid zien optreden. In mijn geval, heb ik die bladzijde wat omgedraaid en een nieuwe omgedraaid. Dus nee, ik breng zeer bewust mijn eigen songs met enkele Blues of Rock covers daar eventueel bovenop. Maar geen Vamp songs''

Later zou blijken dat Bjorn dus inderdaad voortdurend die fijne lijn tussen Rock en Blues bewandeld op een eigenzinnige wijze, waardoor we compleet over de streep werden getrokken van begin tot pril einde van zijn set. Het verslag hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/75664-bjorn-berge-het-perfecte-huwelijk-tussen-blues-en-rock-n-roll.html