K@ ofwel Katrien Van Tichelen is een Antwerpse singer-songwriter, gitariste en pianiste die toch al een paar jaartjes door muziekland trekt om haar muziek aan de man/vrouw te brengen. Katrien is iemand die zeer eigenzinnig te werk gaat en zich dus niet laat vastpinnen op een genre of de weg laat dicteren. Dat siert haar. Op 22 september kwam een EP op de markt, 'Sexy Motherfokker', die alle aspecten van deze bijzonder veelzijdige artiesten uit de doeken doet.
Het catchy “Sexy Motherfokker” is zo een song die je prompt meezingt, door de aanstekelijke wijze waarop het wordt naar voor gebracht. Maar daar houdt het niet mee op. Katrien kan ook gevoelige snaren raken door haar zeer veelzijdige stembereik. Zoals bij het wondermooi “Helping Never Really Helps” blijkt. Terwijl ze op “Solve It Bitch” haar punkkant laat zien, kan ze dus ook teder en gevoelig je hart diep raken. Zulke vrouwen daar houden wij van. Ze laat zich goed bijstaan door Geet Vanbever (gitaar) en Luc Waegeman (bas/drum) op deze EP, maar vooral trekt Katrien alle aandacht door haar bijzondere veelzijdige uitstraling naar zichzelf toe. En zo hoort het ook. De remixen van die aanstekelijke song 'Sexy Motherfokker' zijn een fijne toevoeging, niets meer en minder.
Vooral blijft ons echter bij dat K@ een muzikante en zangeres is die met haar stem en uitstraling zowel gevoelige snaren kan raken, als door een lekker punkattitude net ervoor zorgt dat menig heilige huisjes sneuvelen. We houden niet van vergelijkingen maar enige sterke vrouwelijke zangeres die ooit binnen die muziekwereld hetzelfde heeft gedaan, en daarmee weg kwam of nog steeds komt halen we ons prompt voor de geest.
K@ is vooral een eigenzinnige artieste die een visitekaartje aflevert waaruit blijkt dat ze van enorm veel markten thuis is, en duidelijk haar eigen gang gaat zonder opkijken. Het voortdurend schipperen tussen ruw, rauw en enorm breekbaar trekt ons op deze EP nog het meest over de streep. Katrien Van Tichelen is dan ook een singer-songwriter om in het oog te houden naar de toekomst toe. Op basis van deze gevarieerde en aanstekelijke EP voorspellen we haar dan ook een gouden, eigenzinnige toekomst. Zeker weten.
22 oktober 2019, een mooie herfstavond in het Brusselse. Verliefde koppeltjes laten zich verdwalen in steegjes, verwonderde toeristen snuisteren in de vele souvenirwinkeltjes, een Maghrebijnse Paul- Simon-imitator blaast leven in de Grasmarkt en… metalcore in Ancienne Belgique!
Nadat de collega’s van As I Lay Dying nog geen week eerder de vernis uit het podium deed trillen, was het tijd voor Killswitch Engage om de muziektempel verder onder handen te nemen. De reden voor het bezoek is de release van het kakelverse album ‘Atonement’ dat in augustus dit jaar gelanceerd werd. Om het publiek op te warmen mochten Tenside en Revocation aantreden.
Toen ik omstreeks acht uur de AB betrad, had Tenside juist hun set beëindigd. Het verbaasde me dat de zaal toen maar voor de helft gevuld was. Tenside is in metalmiddens immers een populaire band die live nog nooit ontgoocheld heeft.
Veel tijd om hierover na te denken had ik niet want Revocation stond inmiddels op het podium. De muziek die de Amerikaanse band uit Boston brengt, wordt als technische death metal omschreven, een genre dat me doet denken aan Guinness: ‘you love it or you hate it’. Persoonlijk kon deze band me minder bekoren, de liedjes worden immers als een breekhamer zonder adempauze in de strot geramd. Toch kon ik de sporadische melodieuze gitaarriffs in een zee van verwoesting appreciëren.
Omstreeks kwart na negen, de zaal was intussen aardig gevuld, was het tijd voor de band waar iedereen zat op te wachten: Killswitch Engage. Als onderdeel van een uitgekiende beginchoreografie werden de spots op Jesse Leach gericht die zich achter drummer Justin Foley had gepositioneerd. De zanger, die voor de gelegenheid zijn mohawk had geblondeerd, opende met “Unleashed”, opening track van de nieuwe plaat. De energie waarmee Leach van wal stak, was fenomenaal. Als een muzikale duivel in een wijwatervat palmde hij een uitbundige AB in dat het album ‘Atonement’ klaarblijkelijk al goed kende. “Hate by Design” en “The Crownless King” volgden, twee uppercuts die het publiek maar al te graag incasseerde tot groot jolijt van gitarist, en fulltime Duracellkonijn, Adam Dutkiewicz.
Een eerste hoogtepunt in de set volgde met “My last Serenade” uit het album ‘Alive or Just Breathing’, dat alweer van 2002 dateert. Het lied dat toendertijd voor de grote doorbraak van de band zou zorgen, vervulde de zaal met een vloedgolf van nostalgie en deed de Duvels rijkelijk vloeien. Iets wat Dutkiewicz met zijn ‘beers’-haarband uiteraard graag zag.
Killswitch Engage staat ook voor emotie en sentiment, getuige daarvan was het nummer “I am Broken too”, geschreven door Leach naar aanleiding van de breuk met zijn vrouw. Het lied lijkt recht uit de gekwelde ziel van Leach te komen en met het hart op de tong wordt er met gevoelens gestrooid. Muzikaal gezien neigt dit lied voor velen gevaarlijk naar de popmuziekkant, maar toch een mooie aanvulling op de setlist.
Het vervolg van het optreden bestond o.a. uit “Rose of Sharyn”, “The Signal Fire” en “My curse” en deed de melancholie wegsmelten als sneeuw voor de zon. Leach rauwe vocals zetten zich opnieuw als bloedzuigers op ons vel vast en de sfeer steeg naar ongekende hoogtes. Er werd zelfs een dansje geplaceerd, zij het een metaldansje. “The End of Heartache” klonk als een persoonlijke afrekening met de eerder opgedane gevoelens van lament en opende de weg naar het einde van de set. Dat was “Holy Diver”, een ode aan metalgrootmeester Ronnie James Dio en misschien ook wel de cover die Killswitch Engage bekend maakte bij het mainstream metalpubliek. Hoewel ik de versie op zich best kon pruimen, vond ik de keuze om hiermee te eindigen, ongelukkig. Met dergelijk rijk repertoire had ik liever eigen werk gehoord.
Desalniettemin was dit opnieuw een optreden waarbij Killswitch Engage zijn reputatie als steengoede (live)band alle eer aandeed. De show verveelde geen minuut en integreerde mooi het nieuwe werk met het oudere.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/killswitch-engage-22-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/revocation-22-10-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
VK concerts: programmatie
Programmatie
24-10 Chicken bucket: Makala, Tengo John & Les Alchimistes
07-11 Mark Ernestus’ Ndagga Rhythm Force + Simon Halsberghe & Iba Ndiaye Rose Family
29 + 30-11 35 jaar VK: grandmaster Flash & Blu Samu
nieuwe locatie
Manchesterstraat 13-15
INFO http://www.vkconcerts.be
Wildfest 2020, De Spiraal, Geraardsbergen op 23 mei 2020
Eerste naam bekend: Kickin Valentina - sleazy rock’n’rol
Meer info via hun fb pagina
Afgelopen zondag sloot Nick Murphy, in een vorig leven doorgebroken als Chet Faker, de week muzikaal af. Murphy stelde in een uitverkochte AB zijn nieuwe plaat ‘Run Fast, Sleep Naked’ voor. Over zijn voorprogramma heeft hij duidelijk niet al te lang moeten nadenken. Hiervoor schakelde Murphy de Australiër Cleopold in, die ook verantwoordelijk is voor één van de remixes van “Dangerous”.
Mensen op zondagavond vroeg uit hun kot lokken, het is toch geen sinecure zo bleek. In een angstvallig lege AB, stak de sympathieke Australiër achter Cleopold van wal. De gelijkenissen tussen Murphy en Cleopold zijn treffend, maar toch valt het talentverschil tussen beide heren makkelijk af te lezen. Alhoewel de zweverige clubbeats van Cleopold tussen de billen van Ry X en Flume schuurden, bleek dit niet voldoende om het opborrelende babbelwater af te dammen.
Stipt half negen was het dan de beurt aan Nick Murphy, en zijn doortocht liet bij ons een ferme indruk achter.
Eerst en vooral is Murphy een hitmachine, als geen ander weet hij zwoel en teder te laten paren met dansbaar en funky. Naast zijn interessant oeuvre, smulden we ook van zijn podiumopstelling. Niets té zot, maar door interessant gebruik van de belichting, alle bandleden op één horizontale lijn te plaatsen en Sportpaleis-waardige visualisaties met zich mee te sleuren, kreeg zijn show een slim, decadent randje. Met een rotvaart joeg de kopman van het viermanspeleton albumopener “Hear It Now” en eerste oplawaai “Gold” erdoor.
We hadden een licht vermoeden dat zonder zijn tracks te rekken en te trekken, met slechts 13 nummers op de setlist, de show wel eens erg snel afgelopen zou kunnen zijn. Maar het tegendeel werd, min-of-meer, waar. Nick Murphy is een muzikale goochelaar die de touwtjes duidelijk sterk in handen heeft. Dit viel duidelijk te merken aan de strategische rustpunten die hij inbouwde door middel van langere intro’s, uitgesponnen outro’s en enkele downtempo tracks.
Een stevige uitvoering van “1998”, live voorzien van een wonderbaarlijke opbouw, werd zoals te verwachten een hoogtepunt. Dat nieuwkomers als “Harry Takes Drugs On the Weekend” en “Novacaine and Coca Cola” perfect zouden aansluiten op gekende voltreffers als “The Trouble With Us” en de intieme uitvoering van “I’m Into You” hadden we daarentegen niet meteen verwacht. Indrukwekkend! Maar dan moest het onverwachte hoogtepunt ons nog te beurt vallen, “Believe Me”. Een eenzame spot boven de zanger en zijn piano, de man zijn indrukwekkende stem en een met verstomming geslagen publiek, niets meer en niets minder. Daar waar we tijdens andere shows ons op dat soort momenten vaak storen aan omringende muziekbelevers, was het AB-publiek ongekend respectvol en stil. In die mate dat je zelfs het afkoelingsmechanisme van de beamer kon horen functioneren.
Vaak track-teaset Murphy het publiek door zijn intro in het lang en breed te verknippen tot iets vaag herkenbaar, wachtend op de vonk die een muzikale brandhaard in gang zet. Voor ons geen probleem, maar bij “Talk is Cheap” trok hij dit toch iets te ver. Voor de meeste aanwezigen was het startsignaal om hun keel open te draaien toch pas de kleffe saxintro die de track inluidt.
Dat er hierna nog twee bisnummers volgden, was fijn meegenomen, maar wat ons betreft geen absolute noodzaak. Hoewel de laatste hiervan, “Sanity”, een dijk van een nummer is, was de ontlading toch maar een mager beestje in verhouding tot die na “Talk is Cheap”.
Ruim anderhalf uur lang imponeerde Nick Murphy in de AB. Zijn kenmerkende stem plooide geen seconde, we kregen klassevolle visuele traktaties te zien en hoorden een man met zijn band aan het werk die overduidelijk veel meer blijkt te zijn dan een hitjesmachine. Voor deze etappe geven we hem graag een gouden medaille. Zonder schroom durven we te spreken over een indrukwekkende doortocht en kijken we al reikhalzend uit naar de volgende.
Setlist: Hear It Now - Gold - 1998 - Harry Takes Drugs on the Weekend - The Trouble With Us - Birthday Card - Yeah I Care - I'm Into You - Believe (Me) - Good Night - Novacaine and Coca Cola - Talk Is Cheap
Encore: Dangerous - Sanity
Organisatie: Live Nation
Popliefhebbers kennen Naaz ongetwijfeld al, want sinds haar doorbraak in 2017 heeft ze al een aardig parcours afgelegd. In Nederland mag ze rekenen op de steun van 3FM, die haar nummers maar al te graag draaien. Terecht ook, want zowel op haar debuut-EP ‘Bits Of Naaz’ als de nieuwe EP ‘the beautiful struggle’ toont ze haar veelzijdige, frisse sound. Haar ‘quirky pop’ verovert razendsnel harten en zorgde ervoor dat ze dit jaar genomineerd werd voor de Music Moves Europe Talent Awards. Die prijs zou ze wat ons betreft ook zeker mogen binnenhalen gezien haar leuke set in de AB Club. Festivals weten bij deze wat hen te doen staat.
Urenlang stonden fans aan de AB om een plekje op de eerste rij van haar eerste Belgische soloshow te bemachtigen. Het enthousiasme was dan ook groot toen ze het podium opkwam om met haar onuitgebrachte nummer “When Everything Was New” te starten. Tijdens “Damage “ waren we dan helemaal ingepakt door haar charme en haar stem. Het refrein is lichtjes geïnspireerd door punkmuziek, waardoor het live nog iets harder binnenkwam. Toch bleef het nog altijd schattig en lief en verkende Naaz het podium. Door haar fluogele jas verloren we ze ook geen seconde uit het oog.
Naaz heeft het geschikte recept gevonden om met haar muziek te intrigeren. Haar uptempo bedroompop heeft bakken persoonlijkheid en vooral een verhaal te vertellen. “it’s not you it’s me” is bijvoorbeeld een zeer schattig lied over verliefdheid, en of we verliefd werden op de Nederlandse zangeres. Van een ‘coup de foudre’ is geen sprake, want tijdens “Loving Love” bonkte ons hart zelfs nog iets harder in onze borstkas. Iets later zorgde het fijne popdeuntje “As Fun” voor hetzelfde effect. We hadden klaarblijkelijk met een hartendievegge te maken.
Na afloop van de show gaf Naaz toe dat ze iets schuchterder was dan anders, maar vocaal was daar niets van te merken. In de pianoballade “People Like U” liet ze haar stem spreken en in “Can’t” haalde ze de kopstem vlotjes.
De grootste indruk maakte ze in de bisronde, waar ze haar hit “Taped” akoestisch bracht. Eerder bracht ze het nummer al in een goed uitgewerkte fullbandversie, maar enkel met de gitaar begeesterde ze nog dat tikkeltje meer. “Taped” is niet voor niets een van onze favoriete poptracks van het jaar.
Onverwachte momenten kende de show weinig, maar erg was dat niet, want de band van Naaz was zo goed ingespeeld dat er niet veel op te merken viel. Origineel vonden we vooral ook haar Kanye West cover “Ultralight Beam”, waarmee ze ons dan toch nog eens goed verraste. Ze bracht het ooit op 3FM en aangezien iedereen er zo weg van was, haalde de cover dan ook de setlist. Ook het zeer enthousiast gebrachte “Up To Something” mag tot de highlights gerekend worden dankzij een leuk meezingmoment.
Uitverkocht was de AB Club niet, wat ontzettend zonde is, want Naaz is wel degelijk een artieste die een grote massa zou kunnen bespelen. Met haar lieve, warme uitstraling en nagenoeg perfecte popshow deed ze in Brussel niets fout. Zelfs Nick Murphy, die gisteren in de grote zaal stond, was onder de indruk van de zangeres en vertelde haar fan te zijn van haar sound. De ooit introverte zangeres kwam door haar doorbraak twee jaar geleden helemaal uit haar cocon en is inmiddels een popzangeres met internationale allures geworden.
Geen wonder dat Melanie Martinez haar dan ook meeneemt op haar hele Europese tour. Een show in de grote zaal van de Ancienne Belgique staat ook op de planning (op zondag 9 februari 2020).
Setlist: When Everything Was New - Damage - it’s not you it’s me - Loving Love - Pretty - As Fun - Can’t - heart drive - Taped - Normal/Special - People Like U - Up To Something - Words - Ultralight Beam (Cover) - Proud Of Me - Do You? - Taped (akoestisch)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Driemaal is scheepsrecht. De Amerikaanse indie legende Steve Wynn is er ongetwijfeld steeds sterker beginnen in te geloven sinds hij in 2012 met The Dream Syndicate één van de prominentste vaandeldragers van de zogenaamde Paisley Underground scene vanonder het stof haalde. Zoals vele reunies zou ook deze aanvankelijk louter teren op de muzikale erfenis die de invloedrijke gitaarband tijdens de ontstuimige jaren ’80 bijeen heeft gespeeld, maar gaandeweg sloeg bij Wynn en zijn oude maatjes toch de vonk over om aan nagelnieuw materiaal te timmeren.
De knappe comeback schijf ‘How Did I Find Myself Here?’ uit 2017 sloot naadloos aan bij dat 80ies verleden, maar liet via het atypische en vooral erg lijvige titelnummer ook uitschijnen dat The Dream Syndicate v2.0. niet vies is van freeform psychedelica. Die laatste kaart wordt nu resoluut getrokken op het recent verschenen vervolgalbum ‘These Times’ die alweer indringend doch iets minder coherent is dan zijn voorganger. Er is echter amper reden tot klagen, want in het spoor van deze tweede post-reunie plaat vertrokken Wynn & co op een nieuwe Europese clubtour die afgelopen weekend halt hield in zowel Brussel als Diksmuide.
In de dicht opeen gepakte 4AD club maakten de Amerikaanse indieveteranen meteen duidelijk dat ze weinig gemeen hebben met de talloze nostalgie acts die dankzij wat bewaarmiddelen en kleurstoffen doch zonder muzikale doorgroeimogelijkheden het revival circuit afschuimen.
Het eerste half uur was immers enkel gereserveerd voor nummers van The Dream Syndicate v2.0, te beginnen met de psychedelische gitaarpop van “The Way In” en het door een krautrock beat opgejutte “Put Some Miles On” waarop het inmiddels vijfde officiële groepslid Chris Cacavas zich een eerste keer mocht uitleven vanachter zijn keyboards. De logica zelve hoor ik een aantal ouwe knarren denken, want Cacavas en Wynn hebben een gezamenlijk verleden o.a. als leden van het olijke drinkebroers gezelschap Danny & Dusty met ex-Green On Red frontman Dan Stuart. Met hun hernieuwde samenwerking nemen de twee veteranen trouwens een gedurfde afslag richting funky psychedelica en moody soundscapes die The Dream Syndicate v2.0 een geheel nieuw elan geven op ‘These Times’.
Truth be told, de 4AD werd pas echt wakker toen een trits nummers werden opgediept uit het vorige album ‘How Did I Find Myself Here?’ die meer de typische fingerprint van de vintage Paisley Underground scene dragen. Zeker toen het ouderwets krakende en piepende “Out Of My Head” voorbij kwam razen werd de kloof met de 80ies nagenoeg volledig gedicht.
Eerlijk = eerlijk, een set van The Dream Syndicate begint pas écht op het moment dat stergitarist Jason Victor voor het eerst oog in oog komt te staan met Wynn voor een wulpse feedback dialoog.
De fans van het eerste uur waren meteen opgewarmd voor het daaropvolgende rondje crowdpleasers, te beginnen met twee evergreens uit het zogenaamde moeilijke tweede album ‘The Medicine Show’ (’84). Tijdens de gruizige alt.country van “Armed With An Empty Gun” en het titelnummer waren Neil Young & Crazy Horse nooit ver weg, maar evenzeer was dit een muzikale eresaluut aan genre- en tijdsgenoten The Gun Club. En warempel, het kan geen toeval zijn dat de muziekhistoricus in Wynn ineens trots verwees naar die historische zondag in de herfst van ’84 toen hij samen met ongeleid projectiel Jeffrey Lee Pierce op de affiche stond te blinken van het Deinse Futurama festival.
Andere oude krakers zoals het uit een feedback wolk aangezogen “When You Smile” en het withete (maar 11 dagen te vroeg geserveerde) “Halloween” sloten wonderwel aan bij vers materiaal als “Bullet Holes” en “Recovery Mode”. Toegegeven, laatstgenoemden zijn met voorsprong de meest conventionele nummers uit ‘These Times’ die Steve Wynn even goed op één van zijn solo platen had kunnen droppen. Het meer experimentele spul op dat recentste album zoals “The Whole World’s Watching” en “Treading Water Underneath The Stars” bleef echter op stal want is nu eenmaal lastig te integreren in de set... dachten we.
Die laatste woorden waren amper koud of de groep kwam als eerste bis aandraven met het ruim 10 minuten durende freeform opus magnum “How Did I Find Myself Here”; het bleek hét uitgelezen moment waarop de rotervaren ritmetandem Mark Walton (bas) en Dennis Duck (drums) de rest van de band baantjes liet draaien in een broeierige Madchester groove. Deze psychedelische mindblow katapulteerde de 4AD in één ruk naar 1967, maar voor de afsluiter trapte de band nog dieper op het gaspedaal van de teletijdsmachine om te landen bij de bluesstandaard “See That My Grave Is Kept Clean”.
Blind Lemon Jefferson knikte goedkeurend mee vanop de eeuwige katoenvelden en stelde samen met ons vast dat The Dream Syndicate v2.0 in alle opzichten de verbeterde versie is van zichzelf.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Evil Or Die Fest 2019 - Opnieuw een fijne versmelting van metal en hardcore
Evil Or Die Fest 2019
Kerelsplein
Roeselare
Eén festival dat, binnen zowel hardcore als metal, stilaan is uitgegroeid tot een begrip, dat is Evil Or Die Fest ten voeten uit. Op 18 en 19 oktober ging dit evenement weer door in Roeselare. De organisatie slaagt er ook nu weer in de crème de la crème van de HC en metal scènes samen te brengen, in een intieme en zeer gezellige omgeving.
Wij waren er bij op vrijdag 18 oktober en stelden vast dat de zaal naar mate de avond vorderde steeds meer een meer gevuld geraakte. Zeker bij de headliners Hoods - die een exclusieve Belgische show brachten op Evil Or Die Fest, Backfire! met een exclusieve Benelux last 'best of' show en Knuckledust stond de zaal overvol. Ze bleken naderhand ook de drie absolute hoogtepunten te worden van deze geslaagde HC festivalavond.
Brutality Will Prevail (***) - Helaas arriveerden we in de zaal toen Mindwar zijn laatste nummer afsloot. Door de vroege startuur - de band mocht het podium op omstreeks 17u - stond er ook nog niet veel volk in de zaal, maar de energie spat voldoende uit de boxen waardoor we er zeker van zijn dat de Lokerse band erin slaagde die figuurlijke lont aan het vuur te steken, om de festivaldag in gang te steken.
BrutalityWill Prevail schotelt eveneens diezelfde energieke aanpak voor, en doet zijn uiterste best om op een meedogenloze wijze op diezelfde elan door te gaan. Helaas bleef de lijm iets te weinig plakken, om ons compleet murw te slaan. Waardoor we een fijn HC concert kregen voorgeschoteld, maar dus helaas ook wat op onze honger bleven zitten.
STAB (****) - Die mokerslag in het gezicht, die we dus nodige hebben om wel overslag te gaan bij een typisch HC concert? Dat kregen we op onze boterham gesmeerd dankzij STAB. Niet alleen beschikt de band over muzikanten die als wildemannen tekeer gaan, waardoor die daken er prompt gaan afvliegen. De brulboei van dienst, schreeuwt zich de longen uit het lijf waardoor het aanvoelt alsof hij iedereen in de zaal persoonlijk bij het nekvel vastgrijpt en jou door elkaar schudt tot je murw geslagen in de touwen terecht komt. Die pletwals zorgt er trouwens ook voor dat de eerste echt mosh en andere pits een feit zijn.
Hangman's Chair (****) - Een rustpunt tussen al dat HC geweld, omgeven door donkere intensieve wolken. Dat is hoe we het optreden van Hangman's Chair nog het best kunnen omschrijven. De band bleek een vreemde eend in de bijt, maar zette alle duistere elementen in om de HC fans in hun bijzonder donkere wereld te doen binnen treden. De band moest er wat inspanningen voor doen, maar wie zich gewillig liet meedrijven over die duistere walmen, beleefde een bijzonder intensieve trip die hem of haar koude rillingen bezorgde. In onze preview schreven we: ''Hangman's Chair doen ons hart bloeden, van pijn en smart. Waardoor een complete duisternis optreedt in je hart en ver daarbuiten. Dat is nu net het gevoel dat ons ook overviel op Evil or Die Fest bij het bij het aanschouwen van deze Hangman's Chair bij het vallen van de duisternis op deze vrijdagavond.
Knuckledust (****1/2) - ‘Fast, Faster, Fastest’ In een notendop is dit hoe we het optreden van Knuckledust op Evil or Die Fest nog het best kunnen omschrijven. De band laat er geen gras over groeien, en raast letterlijk als waanzinnige geworden over het podium en blijft dat strakke tempo van de eerste tot de laatste seconde aanhouden. Hierbij geen rekening houdende met snelheidslimieten zorgt dit er uiteraard voor dat ook de zaal op ontploffen staat. We denken zelfs dat de band een eerste kleine aardverschuiving heeft doen ontstaan in de buurt van Kerelsplein met deze bijzonder verpulverende aanpak. In elk geval, wie nog niet wakker was werd door Knuckledust op een bijzonder hevige en razendsnelle wijze wakker geschud. Vanaf dit concert was het hek trouwens compleet van de dam tot het einde van de avond met Arkangel. Zo zou later blijken.
Hoods (*****) - Na die verpulverende pletwals van STAB en Knuckledust de lat dan maar hoger leggen? Dat moet Hoods gedacht hebben toen ze het podium betraden. Opvallend bij Hoods is het combineren van een eerder melodieuze aanpak met het tekeer gaan als een horde losgeslagen bulldozers die over de hoofden van de aanwezigen heen daveren tot niemand meer recht staat. En dit niet voor een kwartiertje of zo, maar doorheen de volledige set. Daarbij gebruik makende van een instrumentale aanpak die recht doorheen je vege lijf boort, en een vocale aankleding die zoveel woede bevat dat hierop stilstaan inderdaad onmogelijk is. De band doet er ook alles aan om het publiek tot bewegen aan te zetten, en slaagt er met brio in om de menigte aan te zetten tot zich in allerlei pits en andere bochten te wringen. Of het dak er nu eindelijk af ging? Jazeker en hoe! Hoods zorgt zelfs voor wellicht het meest onvergetelijk HC hoogtepunt op deze avond, wat ons betreft.
Backfire! (****) - De uit Maastricht afkomstige HC band Backfire! M-Town sleept een jarenlange live reputatie, tot ver over de grenzen heen, met zich mee. De band is reeds sinds 1994 actief met alle heilige huisjes pletwalsen. Volgens we vernamen zijn ze aan een afscheidstournee bezig, en speelden ze een exclusieve Benelux concert op Evil or Die Fest. We horen een band die bijzonder melodieuze HC brengt, hoog technisch vernuft op de toonbank zwiert en die voldoende overgiet met een verpletterend typische HC sausje om de haren op onze armen te doen rechtkomen, en te zorgen voor de nodige adrenalinestoten van jewelste. We pinkten eveneens een traantje weg, want afscheid nemen doet altijd een beetje pijn. Zeker als je ziet over hoeveel tonnen energie deze band na al die jaren nog steeds beschikt om niet alleen ons, maar een volledige zaal plat te walsen. Onvervalste HC Klasse van uitzonderlijk niveau, dat is wat Backfire! ons hier na al die jaren nog steeds voorschotelt.
Arkangel (****) - De avond werd afgesloten door Arkangel, een band die de dunne lijn bewandeld tussen Hardcore en metal. En daardoor dus zowel de metalfan en de hardcore fan in de zaal over de streep kan trekken. Een potje brute hardcore gemixt met hier en daar wat meeslepende metalstukken die we kennen van bands als Pantera en Machine Head. Het smaakt altijd. En dat is wat we op onze boterham gesmeerd kregen op Evil Or Die Fest om deze gevarieerde avond met een knal van formaat af te sluiten.. Dat de band nogal monotoon tewerk gaat, stoort net door de voortdurende combinatie van het beste van beide muziekstijlen totaal niet. Arkangel zorgt dan ook voor die ultieme kers op de taart op ons met een zeer goed gevoel naar huis te sturen. Terwijl de adrenaline nog steeds door onze aders stroomt na zo een bijzonder geslaagd avondje HC en metal.
Organisatie: Evil or Die Fest, Roeselare
Al een slordige 40 jaar maakt Fischer-Z, en dan meer bepaald John Watts, Engelse new wave rock. Geen verrassing dus dat de gemiddelde leeftijd tussen 50 en 70 jaar lag. Maar het weerhield de band er niet van om lekker lang door te spelen: maar liefst 1 uur en 45 minuten.
Professioneel en met een klassieke opbouw hoorden we eerst een soort warming up. Daarna kregen we “Tighrope”, dat redelijk ingehouden klonk. John Watts zijn typische stem kwam er volledig in naar voor. We kregen natuurlijk ook enkele obligate maar desalniettemin goede songs zoals “Wary” en “Prime”, van nieuwste plaat ‘Swimming In Thunderstorms’. In die eerste hoorden we wat meer affectie (en gejengel) van de frontman, in “Prime” werden de Afrikaanse klanken en ritme bovengehaald. “After all this time, in my prime”, verklaarde John zichzelf over the top. Tja, wat dit nummer betreft misschien wel.
Gelukkig zat de opwarming er nu wel op. Met “Room Service” sprongen de harten van de vele aanwezige fans toch wat meer op dan daarvoor. Want daar vonden we wel een beetje ska en quirkyness in dat de band zo sterk maakt. En ook de songs met een boodschap bleven gelukkig overeind. Zo hoorden we het dreigende en dissonante “Battallions of Strangers”, waar we John Watts zijn stem eens goed konden horen doorklinken. De vlotte babbel zat er trouwens ook nog steeds in, al mocht het bij “Stolen” wel wat minder, want het nummer leek bijna met opzet mislukt. Hier had Fischer-Z weer wat reggae-achtig geprobeerd. Het had echt waar niet gehoeven. Maar hoe verkopen we dan onze nieuwe plaat meneer?
Gelukkig redt het verleden alles. “So Long” kondigde de finale van de set aan. De hit weerstaat de tand des tijds vlekkeloos. De simpele keyboard riff, de stem die zo leuk de hoogte in gaat, de koddige samenzang. De pure simpliciteit van een krachtig pop rock nummer. Het deed veel deugd.
Daarna kregen we een zeer groovy versie van “Man In Someone Else’s Skin”, een song van John Watts’ solocarrière. We hoorden ook nog een erg zacht schoon “Protection”, waarna “In England” ons weer wakker schudde. En met het herhalende “Wild Wild Wild Wild” ging het publiek volop mee in een klapmomentje, vooraleer “Limbo” er lekker doorheen knalde. Zalige brabbeltaal kwam met snelle stroomstoten op ons af. Jammer dat het altijd weer zo snel voorbij dondert. Met “Head On” speelde de band nog een John Watts liedje. Deze keer met een paar griezeltonen en veel echo’s.
Als afsluiter van een al bij al sterk optreden werd de nostalgische snaar bespeeld. “Marliese” werd luidkeels meegezongen door het publiek. Fischer-Z eindigde zo met een luidkeelse ‘bang’. Alweer bewees John Watts dat er bij die klassiekers geen sleet op zit.
Als bisnummers verwende de band ons nog met “The Worker”, wat zeker geen ‘waste of time’ was. Met “Berlin” vulde Watts nog een laatste keer de zaal met zijn stem, en het noisy “One Voice” zorgde nog voor een klassieke Fischer-Z sound op het einde.
Slot van een geslaagd concert, waarin de jongens op het podium met succes ons collectief Fischer-geheugen kwamen opfrissen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/fischer-z-19-10-2019.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Twee avonden lang was er in de Ancienne Belgique (AB Club) de terugkomst van Compact Disk Dummies. Hun carrière begon in 2012 toen ze een eerste plaats behaalden van Humo’s Rock Rally. Hun grote succes begon echter pas een jaar later toen monsterhit “The Reeling” voor zes weken op nummer één stond in de Vlaamse Ultratop. Wat volgde was een reeks optredens die onder andere halt hield op Dour, Pukkelpop en Lokerse Feesten. Hun debuutalbum ‘Silver Souls’ liet op zich wachten tot 2016, maar hits als “Girls Keep Drinking” en “Holy Love” maakten ook van hun echte debuut een groot succes. Enkele weken geleden kregen we dan de ‘Satellites EP’ en die kwamen ze nu voorstellen.
Door omstandigheden konden we voorprogramma Asa Moto maar voor een klein stukje zien, maar we zagen dat ze het goed deden. Het duo brengt frisse housebeats en dat was exact wat de AB Club nodig had als opwarmer voor Compact Disk Dummies. De eerste danspasjes werden gezet en het was duidelijk dat iedereen er veel zin in had. Na een kleine intro hoorden we de eerste tonen van “Silver” en vanaf minuut één zat het spel op de kar. Onder luid gejuich kwam de band het podium op en het was wel alsof er een bom energie ontplofte. Zowel het publiek als de band waren klaar om zich te amuseren en hitste elkaar dan ook op.
Veel bindteksten had Lennert niet mee gisteren, een kort maar krachtige ‘AB, is alles oké?’ volstond en het publiek at uit zijn hand. Bindteksten waren gisteren dan ook overbodig, aangezien iedereen daar was met hetzelfde doel: lekker dansen. Wat Lennert dan wel weer mee had, was een hele resem aan zwoele danspasjes. Aan een gevaarlijk hoog tempo knalden “Satellite”, “Holy Love” en nieuwkomer “Easy Life” door de boxen. Het publiek danste op het tempo dat de band aangaf. Compact Disk Dummies speelt sinds kort met een livedrummer en dat bracht een grote meerwaarde bij hun liveshows. Deze band weet hoe ze de temperatuur in een zaal moeten doen stijgen.
Als we een puntje van kritiek mogen geven, dan is het de lengte van de set. De band koos ervoor om de AB te trakteren op uitgesponnen versies van hun bekendste nummers, maar dat zorgde ervoor dat de band amper een uur kon vullen. Voor een band die al bezig is sinds 2012, is dit toch net iets te weinig. De resem aan hits zorgde er wel voor dat het hele publiek elk nummer kende, maar we hadden hen het publiek graag nog eventjes langer zien entertainen.
Gelukkig kunnen we allesbehalve klagen over het optreden dat Compact Disk Dummies gisteren bracht. Ze kwamen het podium op als een rauwe bom energie en wisten het publiek daar ook in mee te trekken. Waar Janus en de livedrummer het muzikale deel grotendeels verzorgde, bleek Lennert de ultieme publieksmenner te zijn. Wanneer hij “The Reeling” nog wat meer kracht kwam bijzetten met een heerlijke gitaarsolo in het publiek, zag je iedereen volledig uit zijn dak gaan.
Compact Disk Dummies kookte een lekker feestje voor ons, en het publiek smulde ervan.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar liet de metalband As I Lay Dying ons nog zien dat het gevangenisschandaal hen niet kon stoppen, gisterenavond toonden ze opnieuw dat ze sterker zijn dan ooit. De band verwelkomde ons in Ancienne Belgique in Brussel voor een potje gitaarspel en luidkeels gebrul. De mannen namen ons mee op een muzikale tocht doorheen hun bestaan en gaven ons het bewijs dat hun langverwachte comeback ook echt het wachten waard was. Vergezeld door drie andere Amerikaanse metalfenomenen konden ze iedereen in de zaal bekoren. Let’s open this moshpit!
Maar eerst even terugkeren in de tijd: As I Lay Dying werd opgericht in de Amerikaanse stad San Diego door zanger Tim Lambesis. Voor de band gevormd was zoals we ze nu kennen, zijn er verschillende bandleden aangenomen en terug vertrokken. De gitaren zijn momenteel toegekend aan Nick Hipa en Phil Sgrosso, de bas aan Josh Gilbert. Jordan Mancino zorgt op zijn beurt voor de nodige portie gedrum.
In 2013, niet lang na het uitbrengen van hun album ‘Awakened’ werd zanger Tim gearresteerd voor zijn rol in een moordzaak. Er werd hem hiervoor een gevangenisstraf van negen jaar opgelegd, maar hij kwam in 2017 voorwaardelijk vrij. De andere leden waren in de tussentijd gekend als Wovenwar, een band die ze oprichtten samen met Shane Blay, zanger van Oh, Sleeper. In 2017 volgde een comeback en was As I Lay Dying herboren. Eerder dit jaar brachten ze hun nieuwste album ‘Shaped By Fire’ uit en als aanleiding hiervan volgde hun gelijknamige tour die nu al bijna halverwege is.
Fit For A King kreeg de eer om de spits af te bijten en te tonen wat deze band uit Texas in zijn macht heeft. Zowel vocaal als muzikaal wisten de jongens het publiek warm te maken voor een avondje zware metalen. De gitarist leek rechtstreeks uit het circus te zijn geplukt; een rondvliegende gitaar, verrassend hoge sprongen en een gezellige wandeling naar elke uithoek van de zaal. De zanger daarentegen sloeg erin om, zo vroeg op de avond, al een paar mensen aan het crowdsurfen te krijgen en ook de welbekende moshpits waren al vlug van de partij.
Daarna kregen we niemand minder dan Unearth. De langharige tuigen komen uit Massachusetts en zijn opvallend, net dat tikkeltje zwaarder dan hun voorgangers. Loeiharde gitaren en duistere teksten zorgden voor een opmerkelijk rustigere sfeer in de zaal. Doordat het zo stevig knalde, moest iedereen duidelijk even bekomen van het ingewikkelde spel. Je zou bijna de indruk gekregen hebben dat de meerderheid van de aanwezige mensen de band nog niet eerder kende. Na deze passage zullen de jongens zeker en vast een paar fans aangeworven hebben.
Na twee topbands was het de beurt aan de deathcoreband Chelsea Grin. Zanger Tom Barber heeft nog maar net iets langer dan een jaar geleden de troon van Alex Koehler overgenomen en liet ons afgelopen avond zien waarom hij deze plek waardig is. De diepe, zuivere breakdowns bliezen iedereen omver, en ook de oren bleven niet gespaard. De zanger was niet de enige persoon die ons voorzag van zijn opmerkelijk stemgeluid, want ook de drummer heeft de uiterst moeilijke techniek van het screamen onder de knie. Bij het optreden van de band was duidelijk merkbaar dat het publiek het volledig naar zijn zin had en het metalfeest echt begonnen was.
En daar was het dan eindelijk, het moment waarop iedereen aan het wachten was. As I Lay Dying doet zijn toe trede op het podium. Zanger Tim leek heel levenslustig en heeft er alleszins een gigantische spierbundel bij gekregen. Al tijdens het eerste nummer “Burn to Emerge” barstte de hel los. De hele menigte begon te springen en geen enkele toeschouwer stond nog stil.
Terwijl de drummer wat hogerop zat, bouwden de andere vier bandleden hun eigen feestje op het podium. Genieten geblazen, want Tim liet zien dat hij het nog steeds in zich heeft na negentien lange, zware jaren. Opvallend was ook dat er qua decor iets meer te bewonderen viel dan bij de voorafgaande bands. Rookmachines, grote metalen constructies en een prachtig doek aan de achterwand.
Iedereen zong (lees: schreeuwde) elk nummer uit volle borst mee. In een mum van tijd hebben we zowel hun oudere werk, als hun laatste nieuwe album te horen gekregen, waarvan de fans duidelijk elk liedje konden meezingen. De nummers “Gatekeeper”, “In My Own Grave” en “Redefined” (waarbij de zanger van Fit For A King het podium opklom om zijn deel te zingen), trokken de meeste aandacht en waren duidelijk de publieksfavorieten. Naar het einde van de show toe was het publiek nog niet verzwakt, de bijna uitverkochte zaal ging voor de laatste keren uit zijn dak tijdens de bisnummers “Seperation”, “Nothing Left” en “Confined”. De band gaf iedereen nog een laatste gevoel van voldoening voor we allen huiswaarts keerden.
De vier bands hebben een uitzonderlijke combinatie van shows neergezet. De verschillen en gelijkenissen tussen het kwartet zorgden voor de nodige afwisseling, waarvan we een gevoel krijgen dat het in elkaar passende puzzelstukjes zijn. ‘Make America great again’ geldt duidelijk niet voor de muzikale talenten van het land, want van ‘greatness’ was er niet veel meer te bespeuren na al deze zware en afmattende afbraakwerken. We kunnen allemaal onze nekspieren weer even laten rusten.
Setlist: Burn to Emerge - Blinded - Through Struggle - Within Destruction - Redefined - The Sound of Truth - Forsaken - Shaped by Fire - The Darkest Nights - An Ocean Between Us - Gatekeeper - A Greater Foundation - Parallels - My Own Grave - 94 Hours - Seperation - Nothing Left - Confined
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fit for a King
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/fit-for-a-king-16-10-2019.html
Unearth
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/unearth-16-10-2019.html
Chelsea Grin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/chelsea-grin-16-10-2019.html
As I Lay Dying
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/as-i-lay-dying-16-10-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er zijn nog zekerheden. Elke keer dat Pixies de wereld wat te vertellen heeft, staat ook België steevast op de touragenda. Al meer dan dertig jaar schuimt de Bostonse rockband de ganse aardkorst af, om hits als "Hey", "Here Comes Your Man" en het geniale "Debaser" aan de wereld voor te stellen. Anno 2019 hebben we het genoegen vers voer op ons bord te krijgen, want Pixies heeft met ‘Beneath the Eyrie’ zijn zevende album aan ons voor te stellen. Dat album kende hoogtes en laagtes, maar wist als totaalplaatje best oké te klinken, wetende wat de vijftigers (nou ja, sorry Paz) na hun breuk al voor elkaar kregen.
Maar vóór Pixies aan hun marathonset begon, kregen we eerst oude bekenden Blood Red Shoes voorgeschoteld. 'Aanstekelijkheid is de grote afwezige' kopten we toen we het over de laatste worp van de Brightonse band hadden. Die wet gaat nog steeds op. Blood Red Shoes kneep zes van hun zeven songs uit het recente ‘Get Tragic’, en kreeg er een rumoerige zaal voor in de plaats. De soundcheck weergalmde nog door de bunker genaamd Vorst Nationaal toen we de eerste tonen van "Elijah" voorgeschoteld kregen, en het publiek kreeg het doorheen de set steeds moeilijker de lippen op elkaar te houden. "Mexican Dress" wist nog het interessantst te klinken, maar miste basgeluid om zijn volledige slagkracht door de zaal te kunnen stuwen. Jammer om een band die we in 2009 nog een grote carrière toedichtten zo slapjes voor de dag te zien komen.
Toen de laatste afdrukken van Blood Red Shoes weggepoetst waren, vond er een ware volksverhuizing richting de eerste twintig meter voor het podium plaats. Een gezonde mix van jong en oud nam plaats in de zaal, vol energie en ongeduld om hun helden te zien schitteren. Pixies stelde het geduld van de aanwezigen nog even op de proef, door behoorlijk rustig en uitgekiend aan te vatten met "Cactus” en "Wave of Mutilation". Het publiek had echter geen tijd om hun mantel der liefde uit hun lockers te gaan halen, want al snel volgde "Here Comes Your Man". Deze oerklassieker zorgde ervoor dat het voorspel erop zat, en werd duchtig meegezongen door het op dat moment nog zeer beschaafde publiek.
De flow die door die hit ontstond, werd echter terug wat gebroken door "Death Horizon", nieuw werk dat zonder poespas aan "Here Comes Your Man" werd gelijmd. Even later volgde dan ook het officiële startschot van deze marathon: "Gouge Away" zorgde voor het tweede brulmoment van de avond, en zette de knoken van de aanwezigen danig aan het werk. Quasi-punknummers als "Brick Is Red", "Something Against You" en "Isla de Encanta" volgden elkaar in sneltempo op, en de massa in Vorst begon zo stilaan zijn kookpunt te bereiken. Ook "St. Nazaire" kon als newbie aardig opgaan in de meest energetische passage van de set.
Een spervuur aan hits vuurde Pixies nooit op ons af, maar die werden keurig ingepast tussen onbekender werk. We kregen een ietwat slordige versie van "Monkey Gone To Heaven", een publiekspleaser die zijn doel niet miste met "Hey" en een vlijmscherpe "Debaser", om de finishlijn te overschrijden. "Where Is My Mind" vonden we ergens in het midden van de set terug, en die versie klonk zeer overbodig. De dramatische en geniale instrumentatie werd vergezeld door woorden als 'withmyfeetintheairandheadonground' en 'yourheadllcollapse'. Black Francis wilde er zich met andere woorden snel van af maken, terwijl zijn band zich keurig aan de gebruiksaanwijzing van het nummer hield. Jammer dat een oerklassieker van wereldklasse zo'n oneer wordt aangedaan. In dat geval horen we bij de volgende passage liever een set die slechts 38 nummers telt.
En laat dat nu net het element zijn dat een smerige veeg op het optreden van die woensdag achterlaat. Net geen veertig nummers in twee uur tijd is misschien iets te veel van het goede, zowel voor band als voor publiek. Nieuwe deuntjes als "Catfish Kate" of "Silver Bullet" mogen wat ons betreft zeker de setlist nog halen. Een zevental nummers van die nieuwe worp minder had het geheel echter boeiender gemaakt, en de band wat minder ballast gegeven om hun marathon binnen een keurige tijd uit te lopen. Pixies blijft natuurlijk Pixies, maar we hebben de band in al zijn eigenzinnigheid toch al betere concerten horen geven.
Setlist: Cactus - Wave of Mutilation - All the Saints - Here Comes Your Man - Death Horizon - Motorway to Roswell - Gouge Away - Brick Is Red - Break My Body - Something Against You - Isla de Encanta - Cecilia Ann (cover van The Surftones) -St. Nazaire - U-Mass - Bone Machine - On Graveyard Hill - Los Surfers Muertos - Caribou - Monkey Gone To Heaven - No. 13 Baby - Blown Away - Where Is My Mind? - Ready for Love - Nimrod’s Son - Vamos - Mr. Grieves - Bird of Prey - In the Arms of Mrs. Mark of Cain - Havalina - Silver Bullet - This Is My Fate - Catfish Kate - The Holiday Song - Ed Is Dead - Winterlong (cover van Neil Young) - Daniel Boone - Velouria - Hey - Debaser
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/pixies-16-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/blood-res-shoes-16-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Lawijt 2019 - III - Zoekend naar de uppercuts van de underground
Lawijt 2019
Centrale
Gent
2019-10-16
Sam De Rijcke
Voor de derde keer al organiseert Democrazy ‘Lawijt’ en vormt daarmee een platform voor bands die niet gekozen hebben voor de makkelijkste weg. De term ‘Lawijt’ doet vermoeden dat hier de meest gure noise de revue passeert, maar afgezien van het uitzinnige Youff is er niet zo gek veel verzengende noise te bespeuren. Een overzichtje.
Het Nederlandse bandje Charlie & The Lesbians brengt hitsige punk, dit met een zanger die zichzelf in een Brits groepje waant, althans voortgaande op zijn attitude en zijn snerende Johny Rotten-vocals. Vinnige punkrock, best wel appetijtelijk, helaas voor een quasi lege zaal. Beetje ondankbaar.
King Dick is een buitenbeentje in de Belgische rock. De band gaat steeds zijn eigen vaak geschifte weg en vult zijn songs met humor, geflipte psychedelica en onverwachte breaks. De gekte van Ariel Pink vermengt zich soms met tintelende gitaartjes à la Television. De heren van King Dick blijken stuk voor stuk puike muzikanten te zijn die zichzelf niet al te serieus nemen en ze zorgen voor een best wel originele en gevarieerde set. Toch weet King Dick niet over gans de lijn te boeien, niet alle songs zijn met name even sterk.
De Franstalige vrienden van Mountain Bike spelen een soort potige garage rock met wat pophooks. Klinkt bij momenten best wel stevig, maar helaas ook totaal ongevaarlijk. Dit hebben we al veel te dikwijls gehoord. Niettemin vertonen de kerels een aanstekelijk enthousiasme en razen ze bijzonder driftig doorheen hun set. Vermakelijk en verdienstelijk, maar ook niet meer dan dat.
Voor Hypochristmutreefuzz zijn de verwachtingen misschien wel het hoogst gespannen. De band ziet in deze passage de ideale gelegenheid om hun nieuwe songs (het album verschijnt volgend jaar in maart) op het publiek uit te proberen. Aanvankelijk lijkt dit een voltreffer te worden, Hypochristmutreefuzz gaat furieus van start en weet met hun eerste twee uiterst energieke songs de zaal op zijn kop te zetten. Het is duidelijk dat men met het nieuwe geluid zoekt in de richting van bands als Ho99o9, Death Grips en Show Me The Body, een soort moshpit-gerichte hiphop die stevig uithaalt. Maar naarmate de set vordert begint de machine toch wat te sputteren, de aanvankelijk kwade hiphop verzandt in een soort dertien-in-een-dozijn-hiphop en de band valt te veel in herhaling. De songs klinken niet sterk genoeg en lijken op het eerste zicht onderling verwisselbaar, en dat mag de bedoeling niet zijn. Nog werk aan de winkel dus.
Als er één band is die vanavond aanspraak mag maken op de term ‘Lawijt’ dan is het Youff wel. Met hun verschroeiende noise-rock nagelen ze het overgebleven deel van het publiek (het is ondertussen al voorbij middernacht) compleet aan de grond. Dit beukt er wel heel hard in en is hoegenaamd niet geschikt voor gevoelige oortjes. Achter die verzengende wall of sound schuilt er wel een krachtige band met een gericht doel, namelijk het publiek opzuigen in een razende poel van scheurende gitaren (prille Sonic Youth in een straaljagermotor) en mokerdrums. Melodie is voor watjes, Youff is genadeloos.
Nog een tip voor de organisatie tegen de volgende uitgave van Lawijt : Bij sommige bands duurt de soundcheck langer dan de eigenlijke set. Dit is helemaal niet bevorderend voor de atmosfeer in de zaal, eerder enerverend zelfs. Kunnen we dat de volgende keer vermijden, aub ?
Organisatie: Democrazy, Gent
Feliz wist ons te verrassen met hun debuut-EP. Daarop stond volwassen synthgedreven pop met intrigerende lyrics in het Nederlands. Daarna was er een Engelstalig, nog meer poppy solo-uitstapje van zangeres Lizzy en nu is er alweer een nieuwe single van Feliz. Die nieuwe single ligt wat in het verlengde van die van Lizzy: meer synthpop dan indie, zelfs dansbaar, maar nog steeds met die intrigerende teksten. Die zijn een beetje ‘elaborate’ of noem het doordacht, zoals Yasmine op haar laatste albums, maar dan met een minder donkere ondertoon. Dat is verfrissend, want er wordt al genoeg getreurd op de radio. Het positieve van een ontluikende of herwonnen verliefdheid, wat is er mooier om over te zingen. Het is een kunst om een liefdesverklaring niet melig te laten klinken, maar bij Feliz lukt het om de juiste vibe te pakken: innemend en vrolijk, maar niet zo vrolijk dat je je er achteraf over moet schamen. Muzikaal is het een knappe, stuwende productie die zich helemaal plooit naar de positieve boodschap.
I Am Oak , de band rond Thijs Kuijken, is een meester in het brengen van intieme schoonheid in al zijn eenvoud. Net door de intensiviteit daarvan raakt de band eveneens een snaar, waar die zelden wordt geraakt. Dat was al het geval met zijn debuut 'On Claws' van 2010. Dat deed de Nederlandse band fijntjes over op de daarop volgende parels. Ook 'Osmosis', uitgebracht via Snowstar Records, is weer zo een pareltje waar je nooit genoeg van krijgt.
De piano neemt een zeer belangrijke plaats in bij songs als “The Shore”, “Between Worlds”, “Hidden Cove” en “Swells”. Dit instrument is, instrumentaal bekeken althans, dan ook de rode draad op de volledige schijf. Ook al zitten daar streepjes gitaar tussen die ons eveneens ontroeren. Intiem klinkende songs, die trouwens worden gezongen op een zo mooie wijze dat je er gewoon totaal zen van wordt.
I Am Oak brengt trouwens vooral muziek die thuis hoort in een al even intieme omgeving. Uiteraard is het I Am Oak gegund door te breken naar een ruim publiek en van mij mogen ze Sportpaleizen uitverkopen. Maar hun breekbare muziek komt toch het best tot zijn recht in een zeer intieme omgeving. Dat merken we voortdurend aan de songs die het gemoed prikkelen en je hart verwarmen. Geluidsmuren worden daarbij niet afgebroken. Door de bijzonder rustgevende invloed, voel je wel je hart bonken van puur innerlijk genot. Wat kan zorgen dat ditzelfde hart breekt.
I Am Oak brengt al sinds 2008 luisterliedjes, die iedereen die houdt van intieme muziek diep raken. Dat is anno 2019 nog steeds het geval, en dat blijkt nog maar eens uit deze zeer pakkende plaat, die alle kanten uitgaat. Om er uiteindelijk voor te zorgen dat uw hart diep wordt geraakt wordt dan ook niets aan het toeval overgelaten. Knap schijfje dus deze Osmosis, waar een band bezig is die ook na al die jaren nog steeds zijn stempel weet te drukken op intensieve luistermuziek, van onaards kaliber.
Meer info + concerten https://www.facebook.com/pg/iamoakmusic/events/ (28 jan & 1 feb) + https://www.handelsbeurs.be/nl/concert/kraakpand-met-oa-i-am-oak
‘Songs Of Armor And Devotion’ is een sterk album van de Amerikaanse punkband Strung Out, maar ook op de toppen van hun kunnen blijft het moeilijk om door te breken naar een groter publiek, zoals het hun generatie- en genregenoten van Green Day of Blink 182 wel lukte. Net als op eerder werk van deze band is het nieuwe album ‘Songs Of Armor And Devotion’ een moeilijk evenwicht tussen de rauwe, snelle punkrock uit de onderbuik en de doordachte, meer fijngevoelige momenten.
Je merkt het al aan de songtitels. “Ulysses”, “Politics Of Sleep” en “Strange Notes” zijn niet wat de doorsnee punkrockfan verwacht aan te treffen op een album. Het tegengewicht komt van “Bloody Knuckles”, “Rebels And Saints”, “Daggers” en “White Girls”. De tweespalt geldt niet enkel voor de lyrics. Ook in de muziek springt het van smoothe, afgelikte Californiapunk naar gesofisticeerde emotioneel geladen rock. En toch klinkt alles als één geheel en weet de band een heel herkenbaar geluid neer te zetten.
Het mooist of het best klinkt Strung Out op die tracks die zowel muzikaal als in de lyrics in het midden van de weegschaal staan: “Under The Western Sky” en “Disappearing City”. Een nieuwe parel aan de kroon van Strung Out, voor wie de moeite wil nemen om ze te ontdekken. , voor wie de moeite wil nemen om ze te ontdekken.
Soms gaat het niet gewoon een beetje mis, maar goed mis. Daar kan Pauwel (vroeger Pauwel De Meyer) van meespreken. Op een bepaald moment verloor hij voor de zoveelste keer zijn job en werd hij in zijn familie geconfronteerd met een ernstige ziekte. Maandenlang kon hij die ‘bad trip’ niet van zich af schudden. Om niet bij de treurwilgen ingedeeld te worden, wil hij het songmateriaal uit die periode liever niet uitbrengen. Of misschien toch eentje: de single “Waves”.
“Waves” dobbert op een wel heel kalme, zonnige zee en dat is het werk van de Amerikaanse pianist Aaron Embry (Elliott Smith, Edward Sharpe). Het pianospel roept herinneringen op aan singles van The Sands en is samen met de klarinet van Joachim Verbeke meer dan voldoende tegengewicht voor de toch wel zwartgallige lyrics van Pauwel. Verdriet in een snoeppapiertje gewikkeld zoals ook Nomden dat recent nog deed.
Deze “Waves” is heel breekbaar en heeft toch de schittering van een
Waves -single-
Pauwel
Starman Records
De Britse band North America klinkt heel hard als een nineties-band. Ze brengen op hun single ‘My Baby’s No ONe’s Girl’ een soort van slacker-dreamy Britpop die herinneringen oproept aan (de vroegste versie van) The Kooks, The Lemonheads en The Veils. Ook fans van Elbow en Editors zullen zich waarschijnlijk aan deze klassieke pop-parel kunnen verwarmen in de komende koude wintermaanden. Het begint wat onbeschaamd romantisch, wordt dan catchy, radiovriendelijk en innemend en op het einde krijg je nog onverwacht een knappe gitaarsolo.
https://open.spotify.com/album/7C8EahSvDcunbr6Vlf3eY7?si=wd3JpsCwTaGIdL7yGkhVnw
De Britse postpunkband The Monochrome Set heeft met ‘Fabula Mendax’ een conceptalbum rond de geschriften uit de vijftiende eeuw van Armande de Pange. Dat zou een medestander van Jeanne d’Arc moeten zijn, maar hierover biedt opzoekingswerk op internet geen uitsluitsel. Het kan net zo goed een verzinsel zijn van songschrijver Bid, maar dan komt hij toch uit bij een heel raak gekozen invalshoek.
Het album is verdeeld in een eerste, donkere helft (‘Umbra’) en een tweede die meer pop en rock omvat. In zijn beste momenten klinkt Bid als Morrissey, maar hij heeft dan weer niet diens talent om je met één halve zin van je sokken te blazen.
Openingstrack “Rest, Unquiet Spirit” en “My Little Reliquary”doen qua sound wat denken aan “Golden Brown” van The Stranglers, akoestiche postpunk met een hoofdrol voor Bid. Vandaar gaat het naar akoestische pop op “Throw It Out The Window” en klagerige retro-croonerpop op “Eux Tous” (niet in het Frans zoals de songtitel laat vermoeden, maar gewoon in het Engels. Eigenlijk “All Of Them” dus). “Darkly Sly” is één van de meest mysterieuze nummers op dit album. Het begint donker en dreigend, licht Oosters, en rekt die vibe tot ver voorbij de intro.
Het tweede deel (‘Lux’) start met “Summer Of The Demon” wat het midden houdt tussen chanson, een murderballad en iets van Roy Orbison. De vocale uithalen van Bid lopen over van drama en pathos, maar hij komt er nog net mee weg. Het warrige “I Can’t Sleep” drijft op een ritme dat van Vaya Con Dios had kunnen komen en inhoudelijk haalt Bid dat niveau zelfs niet. Zoals wel vaker zit het echte goud op het einde van de ader. Op “Come To Me, Oh, My Beautiful” en “Sliding Icicle” toont The Monochrome Set dat ze als een band kunnen samenwerken. Als Bid even wat ruimte laat aan zijn band en zelf wat op de achtergrond blijft, levert dat toptracks op. Het tegendeel bewijst Bid nog eens op “La Chanson De La Pucelle”.
Niet elke voorzet wordt op ‘Fabula Mendax’ ook binnengekopt, maar voor fans van Morrissey en Marc Almond zit hier best wel wat earcandy in.
Tieners die gekleed in een zwart T-shirt met het wereldberoemde ‘Unknown Pleasures’ artwork als opdruk de herinnering aan een van de voornaamste muzikale hoogtepunten uit de jaren zeventig in leven houden: het is intussen een clichébeeld geworden in concertzalen of op muziekfestivals. In Vorst Nationaal mengde dat jonge publiek zich gisteren met een oudere garde om een band te bewonderen die met het grootste gemak generaties overschrijdt. De leden van New Order houden naar eigen zeggen niet van verjaardagen, maar de veertigste van dat befaamde album, daar werd wel degelijk een feestje voor gebouwd.
De opdracht om de dansbenen van het Brusselse publiek op te warmen werd in handen van Stolen gelegd. Wanneer we denken aan Chinese muziek, maken we ons al snel schuldig aan het denken in vooroordelen. Echter valt er naast traditionele muziek en k-pop oorwormen de laatste jaren ook ‘underground’ heel wat talent te vinden op Aziatische bodem. Zo dus ook Stolen, een zestal dat new-wave synthpop brengt. Gewapend met pompende technobeats en distorted gitaren kregen ze in een mum van tijd het volledige publiek op hun hand. Stolen loste de hoge verwachtingen ruim in met dansbare nummers als “Chaos” en “The Loop Sin”. Vanwaar die hoge verwachting kwamen? Stolens producer Mark Reeder, die toch geen kleine naam in de new-wave scene is, noemde de band het indrukwekkendste dat hij hoorde sinds, jawel… New Order.
Na het aflopen van het voorprogramma gaan meestal de lichten weer aan en begeleidt een zorgvuldig gekozen playlist de concertganger naar de hoofdact. Laatstgenoemde band vond het echter leuker om het feestje na Stolen niet als een pudding in elkaar te laten zakken. Met een lichtshow en luide housemix waanden we ons in een of andere hippe club in plaats van Vorsts miniarena.
Een dikke twintig minuten dansen, of schudden op de stoeltjes, later werd New Order met een staande ovatie onthaald onder de grootse tonen van het “Vorspiel” uit Wagners Das Rheingold. Of het door de sterke opbouw of door de heldenstatus van de bandleden kwam, weten we niet, maar New Order leek Vorst Nationaal al voor zich gewonnen te hebben voor ze één noot gespeeld hadden. Wanneer Gillian Gilbert haar synthesizer een eerste keer mocht laten weerklinken tijdens opener “Age of Consent”, kon het feest helemaal beginnen. Later tijdens het optreden kreeg Gilbert een oorverdovend applaus zowat elke keer ze een toets op haar keyboard aanraakte. Dit alles terwijl zijzelf er bijstond alsof ze op haar doodse gemakje aan het repeteren was in haar woonkamer.
Tijd om op adem te komen was er niet, want na “Regret” kregen we met “She’s Lost Control” al een eerste maal een flarde uit het vorige leven van de band te horen. ‘Another Joy Division song before we continue to the main business of the day’ liet Bernard Sumner ons weten en met “Disorder” konden we ons geen betere song bedenken om de opbouw richting New Orders meest dansbare hoogtepunten in te zetten. In de helft van de set besloot Sumner zijn gitaar te laten voor wat het is en zijn benen los te gooien. Het publiek volgde zijn voorbeeld en tijdens “Tutti Frutti” bereikte de band dan ook een momentum dat ze de rest van de avond niet meer loslieten.
Bernard Sumners zangstem is nooit het sterkste punt van de band geweest en ook gisteren had hij regelmatig moeite om in toon te blijven. Echter merkten we al snel op dat bij songs als “Bizarre Love Triangle” of “Superheated”, waarbij de zang een minder dragende rol bezit, Sumners vocals beter tot zijn recht kwamen, in tegenstelling tot het meer ‘post-punk’-achtige werk van de Britten. Bijgestaan door de indrukwekkend strakke fills van Stephen Morris slaagde Sumner erin om ons ook tijdens “Plastic” en “True Faith” op sleeptouw te nemen, om vervolgens nummers als “Blue Monday” en “Temptation”, inclusief ‘oeh oeeh oeeh’ meezingmomentje, het werk voor hem te laten doen.
Tijdens bisnummers “Decades” en “Love Will Tear Us Apart” kregen we nog enkele archiefbeelden van Ian Curtis voorgeschoteld. Veertig jaar na datum benadrukken deze beelden nog maar eens het gevoel dat deze nummers nog altijd een indrukwekkend eerbetoon zijn aan de briljante muzikant en, belangrijker, dichte vriend van de bandleden. Echter toonden de Britten gisterenavond dat ze niet enkel gedefinieerd worden door deze kortstondige glorieperiode, maar ook onder hun tweede naam enkele enorm relevante albums uitbrachten en hun weg naar het eeuwige sterrendom meer dan verdiend hebben.
Het vijftal stuurde ons de nacht in met een beeldscherm waar ‘Forever Joy Division’ op stond. Een boodschap waar we alleen maar mee kunnen instemmen, hoewel ze bewezen dat ‘Forever New Order’ minstens even veel waarheid bevat zou hebben.
Setlist: Age of Consent - Regret - She’s Lost Control (Joy Division) - Disorder (Joy Division) - Academic - Your Silent Face - World - Tutti Frutti - Subculture - Bizarre Love Triangle - Superheated - Fine Time - Plastic - True Faith - Blue Monday - Temptation - Decades (Joy Division) - Love Will Tear Us Apart (Joy Division)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/new-order-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/stolen-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse zanger Brian Fennel was lang zanger van de indierockband Barcelona, maar pakt het onder moniker SYML iets rustiger aan. De singer-songwriter maakt zachte elektronische pop, die we makkelijk met een RY X of James Blake zouden kunnen vergelijken, en weet een even magische sfeer neer te zetten als zijn collega's. In het voorjaar bracht hij zijn eerste soloalbum uit, dat hij deze zomer al op Rock Werchter voorstelde. Gisterenavond was het de beurt aan een niet helemaal uitverkochte AB.
Muisstil was het toen de Britse singer-songwriter Nathan Ball een halfuur op zijn eentje op het grote podium van de AB stond. Hij speelde al enkele keren in de AB Club en droomde er naar eigen zeggen van om eens in de grote zaal te staan, en zo geschiedde. Zijn zachte popsongs, die hij met heel wat inleving bracht, vonden gehoor bij het publiek en zorgden voor de eerste knuffels in de zaal. Zijn dankbaarheid was groot na afloop van de show en ook wij zijn hem dankbaar voor zijn mooie set. Elke toets die hij bespeelde en elke snaar die hij raakte; hij deed het telkens met oog voor detail. Een aanrader voor fans van Ben Howard.
Wie er in de AB niet kon bij zijn, had geluk, want dankzij een livestream kon men overal ter wereld het concert live meevolgen. Om 21 uur doofden de lichten van de AB en kwam Bryan samen met zijn twee muzikanten op om samen aan een instrumentale intro te beginnen die dan zeer rommelig overging in "The Bird". Tamino-gewijs ging het nummer van start en zo spitsten we onze oren. Het nummer vloog dan al snel voorbij en nestelde zich meteen in ons geheugen. Rustig zou het echter niet blijven, want met het met samples doorspekte "WDWGILY" zocht de Amerikaan direct het contrast op. Een zeer goed nummer, dat ook live mooi uitpakte, ondanks dat zijn stem er niet helemaal doorkwam.
Interessant was SYML telkens hij zijn uitersten opzocht. Zo was het instrumentale "Before You Knew It Was Me" in de liveversie nog iets pakkender, zonder dat er woorden in de strijd gegooid werden om je hart te doen smelten. Het onuitgebrachte "Flags", waarin hij het heeft over strijd tegen kanker, was dan weer breekbaar tot en met. Helemaal in zijn eentje bracht hij het nummer met enkel en alleen een spotlight op hem. Eenvoudig, maar bovenal emotioneel, aangezien hij net voor "Flags" vertelde dat hij vorige week nog een goede vriend aan de ziekte verloor. Ook "Meant To Say" zorgde voor kippenvel. Net die momenten onderscheiden hem van zijn collega's.
Toch was de show bij momenten gekenmerkt door te voorspelbare nummers. "Wildfire" is precies het nummer dat je verwacht als je de titel hoort en ontketende niet meteen een warm gevoel in ons. Met "Bed" wou hij dan te veel kanten op en bleef hij uiteindelijk rond de pot draaien. Zijn grootste hit "Where's My Love" had het dan weer moeilijk door een te steriele, berekende uitvoering, die veel kracht van het nummer wegnam. Gelukkig maakte de geslaagde cover van "Mr. Sandman" dat goed, maar je grote hit moet er gewoon boenk op zijn.
SYML kampt wat ons betreft nog steeds met het probleem dat hij niet voor honderd procent weet welke richting hij wil uitgaan. De ene keer wil hij fragiel en kwetsbaar zijn, maar het andere moment jaagt hij zijn stem door de stemvervormer ("Animal") of gaat hij de rockkant op ("Break Free"). Sterk is hij vooral als hij ziel en betekenis in zijn nummers steekt, zoals in "Girl", dat hij opdroeg aan zijn dochter, maar ook de elektronischere nummers zijn live een verademing.
Wat we na de show vooral onthouden, is dat SYML een zeer sympathieke, dankbare muzikant is die nog een tijdje zal zoeken naar zijn sound, maar eens hij die gevonden heeft heel straf uit de hoek zal komen.
Setlist: Intro - The Bird - WDWGILY - Connor - Animal - Girl - Before You Knew It Was Me - Meant To Stay - Wildfire - Break Free - Body - Bed-Flags - Where's My Love - Clean Eyes - Mr. Sandman (cover The Chordettes) - Everything All At Once
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/nathan-ball-14-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/syml-14-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Sasha Ring en zijn kompanen deden gisteren een uitverkochte Roma aan. Volgens de Duitser was het de eerste keer dat hij voor ons speelde, misschien had hij het over Antwerpen? Zijn vorige passage in de Brusselse AB werd erg gesmaakt, dus de verwachtingen lagen hoog. Ook nu weer oversteeg Apparat de conventies van elektronische muziek. Na twintig jaar blijft hij een open en nieuwsgierige kunstenaar, die voortdurend nieuw muzikaal terrein verkent.
Begin dit jaar bracht Apparat, twee jaar na de (voorlopige) split van Moderat, zijn zesde langspeler ‘LP5’ (de logica zelve) uit. Deze werd lovend onthaald, ook door ons. Solo kan Ring geheel zijn eigen universum creëren. De straffere beats van bij Moderat laat hij achterwege en solo klinkt hij, mede door zijn kenmerkende stemgeluid, nog intiemer. Live komt alles tot leven met vier extra getalenteerde (multi-)instrumentalisten. Met zijn vijven proberen ze Apparats gevoelige elektronica een extra livedimensie te geven.
Het voorprogramma werd voorzien door de Berlijnse producer Phon.o. Als sinds de vroege jaren negentig zijn hij en Apparat vrienden, toen ze samen verhuisden naar Berlijn. Hier vonden ze beiden hun weg in de elektronische muziekscène. Phon.o stond alleen met zijn apparatuur op het podium, met een enkele blauwe spot op hem gericht. Een half uur lang bevond hij zich in zijn muzikale universum, maar het publiek wou niet mee. Op de stille momenten hoorde je de Roma doorbabbelen. Het was duidelijk dat de meesten hier maar voor één ding waren.
Apparats opener “Dawan” kreeg de zaal wel volledig stil. We kregen vooral nummers uit zijn nieuwste plaat te horen. Met vier livemuzikanten tastte Ring de grenzen van de elektronica af. Door de inbreng van live-instrumenten als trombone, cello en viool en Sasha’s welbekende betoverende stem kreeg zijn muziek een schoonheid, een emotie. Op de drummer na wisselde iedereen zo eens van instrument. Gedurende het concert bleef het publiek ingetogen meeluisteren; elke crescendo, elke climax was genieten. Telkens kon er een welgemeend, doch bescheiden applaus van af.
‘Eins. Zwei. Eins, zwei, drei, vier!’ riep de cellist en het wondere “Caronate” werd ingezet. Apparat betoverde. Toch voelde er iets wrang aan. Apparats muziek werd wondermooi gebracht, maar er was weinig ruimte voor improvisatie. Elk lied was meeslepend, maar wanneer het eindigde kwam er ook een leegte, waardoor de sfeer telkens weer bij elk nummer moest worden opgebouwd.
Desalniettemin kreeg Apparat de Roma mee, en smeekte het om een bisronde. Als laatste werd “Black Water” ingezet, op het geluid van een druilerige herfstbui. Wanneer bij het eind van het nummer de regengeluiden terugkeerden, druppelden Sascha’s bandleden van het podium. Enkel hij en de toetsenist bleven over. Het zat erop.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Charlie Cunningham - Harten breken door een glimlach op je gezicht te toveren
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Charlie Cunningham is een rijzende ster binnen het singer-songwriter gebeuren. In 2015 stond de man nog in Huis 23, dezer dagen omgetoverd tot Salon. Op zondag 13 oktober stond hij in AB Club. Ondertussen bracht Charlie Cunningham zijn tweede schijf op de markt 'Permanent Way'. Een bijzonder emotionele plaat, die gevoelige snaren raakt maar je niet in een tranendal doet belanden. Eerder tovert Cunningham een glimlach op de lippen. (Lees de recensie van deze plaat: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75032-permanent-way.html ) Dit laatste blijkt eveneens de rode draad te zijn van het concert van Charlie Cunningham in een compleet uitverkochte AB Club. In maart 2020 staat Cunningham in AB Box, wie nog moest twijfelen. Niet doen. Het loont de moeite!
De zaal compleet stil krijgen, daar slaagt een voorprogramma helaas zelden in. Echter was dit met Hamish Hawk (****) toch even anders. De man doorspekt z’n singer-songwriter talent met nodige folk elementen. Hij gooit bovenop toch zeer emotioneel gebrachte songs, de nodige dosis humor. En krijgt net door die bijzonder charismatische uitstraling, op zijn eentje met een akoestische gitaar, de handen moeiteloos op elkaar. Naast het uitdelen van enkele grappige kwinkslagen beschikt Hamish eveneens over een bijzonder warme stem, die ontroert en je al een eerste krop in de keel bezorgt op deze bijzonder fijne avond. De zaal werd er muisstil van, behalve dan bij het daverend applaus dat Hamish Hawk den deel viel, bij iedere song opnieuw. En neem het van ons aan, dat applaus was gemeend en vanuit het hart. Want deze man raakte alvast een snaar, waar een lach en een traan verfijnd met elkaar worden verbonden.
Ook het optreden van Charlie Cunningham (*****) ligt een beetje in diezelfde verlengde als zijn voorganger. Enkel staat Cunningham niet alleen op het podium, maar laat zich omringen door drie muzikanten die een meerwaarde zouden vormen binnen het geheel. Charlie een begenadigde zanger die met zijn warme stem en uitstraling menig hart zodanig diep raakt, dat we mensen duidelijk geëmotioneerd en ademloos zagen staan kijken, luisteren en vooral genieten. Mannen trokken hun meisje wat steviger tegen zich aan bij songs als “Telling it wrong”, “Answers” tot “Headlights”. Meisjes stonden in de zaal een traan weg te pinken, met een glimlach op de lippen. Ook wij hielden het niet echt droog. Wederom viel op hoe stil de zaal tijdens de volledige set bleef, om dat te verwezenlijken moet je als artiest zeer sterk in je schoenen staan.
Dat is dus niet enkel de verdienste van Charlie zelf, die bovendien een fijn potje gitaar speelt. Meermaals stokte onze adem als de trompet speler een solo naar voor brengt, die rillingen door de zaal jagen. Hij krijgt daarvoor een welverdiend, daverend applaus. Aansluitend daarop bleek de drummer van dienst zijn drumvellen te bespelen op een zalvende wijze, perfect passende binnen het concept dat Charlie aanbiedt. En zijn de piano klanken de ultieme kers op die taart, om het aangeboden gerecht compleet te maken. Door met een complete band aan te treden staat Charlie niet meer naakt op het podium, maar klinken de songs zoveel voller. Dat merk je ook aan songs als “Hundred Times” en “Permanent Way” die op heel wat herkenning applaus konden rekenen.
Op dit elan werd doorgegaan tot het prille einde met “Lights Off” in de bisronde. Niet alleen puur muzikaal raakt hij een snaar, de man is eveneens een charismatische frontman die voortdurend zijn publiek op een gezapige wijze aanspreekt. Charlie Cunningham loopt bovendien niet naast zijn schoenen, integendeel. Zo spreekt hij niet alleen zijn waardering uit voor zijn mede muzikanten. Ook de entourage, geluid en lichtman, tot de mensen van de merchandiser en de fans in de zaal krijgen van hem een pluim op de hoed. Zijn bescheidenheid siert hem.
Besluit: Zowel Hamish Hawk als Charlie Cunningham blijken op deze bijzonder fijne avond in de AB Club één voor één harten brekers te zijn die door een glimlach op je gezicht te toveren, je met een gelukzalig gevoel vanbinnen, en een krop in de keel huiswaarts sturen.
Setlist: Breather - An Opening - Telling it Wrong - Own Speed - Lessleg-Lines – Answers -Bite - Don't go to far - Headlights-Hundred Times - Permanent Way – Minimum - You Sigh -
Encore: Blindfold - Lights off
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Café Barock was voor mij een eerste kennismaking. Dit rock café is gelegen in een woonwijk en is gevestigd in een woonwijk. Achteraan ligt er een concertzaaltje. Het Café is helemaal in horrorstijl gekleed. Overal hingen foto’s, werken, posters van Frankenstein, Nosferatu en rockhelden zoals Jim Morrison, Lemmy etc…
Hier kwam eerst Alk-A-Line en daarna Der Klinke de avond vullen. Aan de knoppen van de PA stond gitarist Didier Moens van La Muerte.
Eerst was het aan het Brussels duo Alk-A-Line. Zelf noemen deze twee dames zich electro-witches. Het was duidelijk dat ze zichzelf en het publiek wilden amuseren. Ze hebben présence en hun muziek situeert zich ergens tussen electropunk en clubmuziek. Zo wat tussen La Scaltra, Flesh and Fell en Vive La Fete in. Op het podium bestaat het instrumentarium uit synths en een rickenbacker basgitaar.
Daarna twee enthousiaste, halfgekke dames die veelal in samenzang werkten. Er werd al eens tussen het publiek gesprongen en gedanst. Tijdens “Mad Dogs” kwam er een man verkleed in een hond meedansen. Veel interactie dus met telkens een tape tussen de liedjes door. De song “Alk-A-Line” was heel goed, de cover “Planet Claire” van The B 52’s vond ik ook geslaagd. Het optreden was zeker niet slecht maar halfweg viel het wat in een zak om daarna sterk te eindigen.
Der Klinke is tien jaar oud. Momenteel is de band tot een viertal herleid en staat de drum op band. Maar live klinken ze wel als een goed geoliede machine.
De zaal was qua klank niet altijd perfect waardoor de bas soms overheerste en de gitaar minder goed doorkwam maar de band zelf speelde feilloos.
Er werd geopend met “Our Dance In Darkness”, “Someone Who Smiles” en “The River White”. Er werden veel songs uit ‘The Unexpected’ geplukt en er kwam ook een nieuwe song voorbij die nog nooit live werd gespeeld: “Who To Deny”. Een vrij donkere song dat zorgvuldig is opgebouwd en helemaal open bloeit in de tweede helft. Afgesloten werd er, hoe kan het anders, met “The Doll” dat op het laatst overging in “Psycho Killer”. Leuk gevonden. Voor de bisronde kregen we “The Unexpected” en de fantastische cover “Night Air” van Jamie Woon. Daarin kwam keyspeelster Miss Lollirot meezingen en dansen in een verrukkelijk lingeriesetje. “Liars” sloot de bisronde af.
Het publiek was nog niet helemaal uitgeblust en als tweede bis kregen we nog eens “The River White” te horen waarbij de organisator ook op het podium de microfoon ter hand mocht nemen en zowaar ook podium présence tentoon spreidde.
Organisatie: Barock, Brugge
Ravenfield is een Duitse rockband die zichzelf omschrijft als 'dark rock to kill happiness'. De band zag het levenslicht in 2016 en bracht in 2017 een titelloze EP uit. Een visitekaartje waar de depressieve, zeer emotioneel beladen muziek je doet neerdalen in sombere gedachten. Met 'Faith And Fall' bracht de band in 2019 zijn debuutalbum op de markt. Waar die stelling nog wat meer in de donkere verf wordt gezet.
Vanaf “Self Destruction” kom je in een weemoedige gemoedstand terecht, waarin je blijft vertoeven op de volledige plaat. Dat is in grote mate de verdienste van trage riffs, gecombineerd met trommelgeroffel die je hart doet verschrompelen van innerlijk verdriet. Waarna een al even intensief en intieme stem boordevol verdriet en pijn, je tot tranen bedwingt. Indien u nog niet in een depressieve bui was terecht gekomen, zal dat na zwartgeblakerde parels als “Journey-Gone”, “Second Skin” en “Alone” en het overweldigende “Farewell” niet lang meer duren. Wie had gehoopt dat na zoveel pijn en smart er een licht gaat schijnen aan het einde van de tunnel is er aan voor de moeite. Want ook bij “The Sick One”, een klepper boordevol innerlijk verdriet en pijn van meer dan acht minuten, word je geconfronteerd met je eigen donkere zielsroersels. Zonder verpinken blijft Ravenfield diezelfde intense wegen verder bewandelen op “Wasteland”, “Burning Tree”, “Darkest Sun” en “Ashes”. Het meest opvallende is dat geen oorverdovende riffs ervoor zorgen dat geluidsmuren worden afgebroken, maar toch slaagt de band erin je een soort pijn vanbinnen te bezorgen die je in diepe gedachten doet achterblijven, in de donkerste hoek van de kamer.
Dat alles op deze schijf wat diezelfde lijn opgaat, kan gezien worden als een minpunt. Echter slaagt Ravenfield er net door je ook met je eigen donkere zijde te confronteren, de aandacht scherp te houden. Iedereen die houdt van typische depressieve donkere rock, waarbij op een haast melancholische wijze zowel instrumentaal als vocaal op uw gemoed wordt gewerkt, die zou in deze schijf en band zijn gading moeten vinden. Wie het liever wat lichtvoetiger ziet, zal er zelfs lichtjes depressief worden van zoveel donkere weemoedigheid die door je hart snijdt.
België heeft meer dan degelijke deathmetalbands, die al jaren niet meer hoeven onder te doen voor grote namen binnen die scene. Vanaf hun ontstaan in 2012 heeft The Curse Of Milhaven altijd zijn stempel gedrukt op dat typische melodieuze death/metalcoregebeuren. Dit resulteerde in een debuutplaat in 2014 een EP in 2017. Eind augustus bracht de band een opvolger uit: 'Thresholds'.
Met “Confident To Defy” wordt de lat al hoog gelegd. Dat de band van vele markten thuis is, bewijzen ze met een lekker aan de ribben klevend instrumentaal huzarenwerk “Cruciato Mentis”. “Enlightenment” is een akoestisch, intensief en lichtjes dreigend intermezzo dat eigenlijk een rustpunt vormt voor wat nog moet volgen. De registers worden in “My Reign, My Wrath” namelijk compleet, op verschroeiende wijze, open getrokken. Richting Hel! De drummer van dienst behandelt zijn drumstel op zodanige wijze dat de vier paarden van de Apocalyps ten tonele verschijnen, waarna waanzinnige screams uit die Hel opstijgen en niet alleen je hersenpan verpulveren, maar ook je ziel doen branden. Dit allemaal op een zodanig hoogstaande wijze, waardoor de band bewijst waarom ze in onze contreien zo hoog aangeschreven staan wat het deathmetalgenre betreft. Ook al liggen de daaropvolgende kleppers als “Path of Desperation”, “Sadistic” en “Shelter” op diezelfde lijn. Doordat het niveau steeds torenhoog blijft en je instrumentaal en vocaal over de gehele lijn doorheen wordt geschud, stoort dit allerminst.
Of The Curse of Milhaven iets nieuws brengt? Nee, maar dat de lat over de gehele lijn zo hoog wordt gelegd, trekt ons het meest over de streep. Afsluiters “Thresholds” en “Weakness” zijn alleen maar een levend bewijs daarvan.
Dit is het soort onaardse deathmetal waardoor ook wij ooit fan zijn geworden van dit genre. The Curse of Milhaven bewijst nog maar eens een uitzonderlijke diamant te zijn binnen dat deathmetalwereldje, van onschatbare waarde en van zo hoog kaliber dat ze niet meer moeten wedijveren met de grote namen binnen het genre. Integendeel zelfs! Eigenlijk bewees de band dit al met zijn debuut en de vele concerten. Anno 2019 wordt dat nog meer in de verf gezet.
Als een band zijn visitekaartje aflevert, kan dat alle kanten uitgaan. Meestal voel je aan dat een beginnende band zeker over potentieel beschikt om ooit potten te breken, maar dat er vooral nog groeimogelijkheden zijn. Het komt zelden voor dat we zodanig omver geblazen worden dat we de biografie van een band opzoeken om er zeker van te zijn dat het om een nieuwe formatie gaat. Dat was ook het geval met Tezura, een melodieuze thrash/coreformatie die pas is ontstaan in 2018 en met 'Voices' een EP uitbrengt die ons inderdaad met verstomming slaat.
“Behind the Glow” is al een eerste verschroeiende mokerslag in het gezicht. De gitaarlijnen klinken opvallend perfect, als scherpe scheermesjes. Drumsalvo's die aanvoelen als kanonsballen worden gekruid met een vocale aankleding die zorgt voor meerdere adrenalinestoten. De melodieuze aanpak van het thrashmetalgenre is zelfs vrij uniek te noemen. Een lijn die de band verder doortrekt op de daarop volgende “Voices”. Een klepper van circa vijf minuten lang, waarvan huidige topbands in het genre nog kunnen van leren. Het lijkt wel alsof deze band al ruimschoots twintig jaar bestaat. Zodanig hoog is dit niveau dat we zoeken naar minpunten, en die zelfs na meerdere luisterbeurten niet vinden.
Want ook bij “Apotheosis” voel je diezelfde adrenaline door je aders stromen, waardoor enige sceptische kijk op de zaak naar de vuilnisbak kan doorverwezen worden. Tezura doet er gewoon nog wat schepjes bovenop met de afsluiter “Sun”. Waar geen speld valt tussen te krijgen.
Het is namelijk verdomd moeilijk geworden om een unieke boom te worden in dat grote bos van thrash en metalcore. Maar Tezura slaagt erin grenzen te verleggen binnen deze muziekstijl, waarvan we het bestaan niet kenden. Dat is de verdienste van muzikanten die op zodanig hoog niveau hun ding staan te doen, dat we niet zomaar worden omver geblazen. De mokerslag in ons gezicht laat ons totaal verweesd achter.
Dit is een soort visitekaartje dat we niet elke dag tegenkomen. Meer nog. Dit is het soort thrashmetal waardoor we ooit fan zijn geworden van het genre, ergens in de jaren '80. Alleen slaagt deze band erin daar gewoon een paar stevige schepjes boven op te doen. Klasse, pure klasse schotelt Tezura ons voor.
Tracklist: Behind the Glow 06:44, Voices 05:15, Apotheosis 04:51, Sun 05:52
We leerden de punk band CLCKWS kennen via het album 'Counter Clockwise'. We schreven daarover: "CLCKWS levert met Counter Clockwise een visitekaartje af waarmee ze direct alle deuren openstampen, en zonder enig medelijden de luisteraar murw slaan. Van begin tot einde. Door middel van een energiek tot knallende aanpak. Met kort en bondige songs, die letterlijk door de strot worden geramd. Echter weet CLCKWS ons links en rechts dus ook aangenaam te verrassen door een experimentele knipoog naar eventuele andere, even snoeiharde, muziekstijlen. We onthouden ons het liefst van vergelijkingen. Maar een kruisbestuiving tussen een doorsnee punk act, met bijvoorbeeld een band als Brutus, zien en horen we zeker voorbij komen." Ondertussen is rond de band veel gebeurd, de typisch vrouwelijke inbreng is door het afhaken van Eva helaas verdwenen. De band heeft in een jaar tijd een heel turbulente periode doorgemaakt maar is met een nieuwe schijf 'Popular Polarization' klaar om een nieuwe bladzijde met een knal van formaat om te slaan.
Vanaf “Consumer”, een song van nog geen twee minuten, worden alle registers open getrokken zoals dat hoort bij een pure punkplaat. Recht door zee, en niet meer opkijken terwijl elke woede zowel instrumentaal als vocaal wordt uitgeschreeuwd tot geen enkel heilig huisje nog overeind staat. Zoals het zich afzetten tegen elke vorm van religie bij “Sheeps' religion, the herder, of sheep. Your god, your master, skindeep. Religion, the herder, of sheep”.
“Your god, your master, asleep." Het is al sinds de jaren '70 de drijvende kracht achter het pure punkgenre. Dat zet CLCKWS op deze knappe plaat eveneens in de verf. Het razendsnelle tempo wordt over de gehele lijn aangehouden. Ook “Sheep” en “Renegade” met iets meer dan twee minuten zelfs iets van de langere songs op deze plaat, blijven aanvoelen alsof je in een carrousel bent aanbeland en met een moordend tempo naar beneden stort. Mokerslag na uppercut deelt de band uit, tot je niet meer recht kunt komen. De boodschap die soms op één minuut door de strot wordt geramd is klaar en duidelijk.
“Politics” bijvoorbeeld: ''Your promise is a lie. Politics: narcissism, selfish scum, public rats. Your promise is a fucking lie. Lies!" Kort, krachtig en duidelijk. Het soort punk waarvoor wij als jonge tiener in die verre jaren '70 ook voor de muziekstijl zijn gevallen. Dat anno 2019 die boodschap nog steeds relevant is, en nodig om door de strot te rammen? Ook dat zet CLCKWS over de gehele lijn dik in de verf. Dat zich afzetten tegen al die heilige huisjes komt dus ook terug op songs als “Unity”, “Aimless” en “Unguilty”. CLCKWS sluit geen compromissen en kon in het verleden daardoor op onze waardering rekenen. Met een vernieuwde line-up blijft die boodschap gelukkig voldoende overeind om ons te blijven overtuigen van hun kunnen.
Punk is - en dat gaan we tot het oneindige herhalen - nog steeds niet dood. CLCKWS is daar het levende bewijs van. Dat deze band niets unieks of wereldschokkends brengt. Het is ooit wel eens voorgedaan. Daar zij we ons van bewust. Maar dat een band als CLCKWS het punkgenre, en de boodschap die er achterschuilt, op een energieke en verschroeiend snelle wijze levendig houdt. Dat trekt ons compleet over de streep.
De Zweedse singer-songwriter Anna Ternheim heeft doorheen de jaren voldoende haar stempel gedrukt op dat genre. Ze brengt ook met de regelmaat van de klok breekbare platen uit, met soms een onderliggende boodschap. Anna bracht via BMG een gloednieuwe schijf op de markt: 'A Space For Lost time'. Daarop werpt ze naar goede gewoonte haar grootste wapen in de strijd: haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem.
De gevoelige kant van deze singer-songwriter bevat op 'A Space For Lost time' eveneens een onderliggende boodschap. Namelijk een oproep aan de mensheid om zelfstandig te leren denken en handelen. Dit door zeer kleine verhaaltjes te vertellen. Song na song prikkelt Anna eigenlijk de aanhoorder zijn of haar fantasie, waardoor je deze schijf toch enkele luisterbeurten dient te geven. Vanaf “This Is The One” voel je al aan dat het eveneens een gevoelige schijf is geworden, waar Anna duidelijk haar diepste zielsroersel heeft op verwerkt, op een gezapige en best intense wijze. Een akoestische gitaar, sober drumgebruik en een vrij monotone vocale aankleding vormt de rode draad doorheen de volledige schijf. Song na song prikkelt Anna dus niet alleen uw fantasie maar laat u eveneens wegdromen naar verre oorden. Zodat dus ook uw fantasie wordt geprikkeld. Ze doet dit telkens op een zeer gevoelige en intieme wijze, waardoor je toch wel diep geraakt zal worden.
Verbluffend en intensief in die zin dat grenzen worden verlegd, is deze schijf wellicht niet, maar onder het motto 'schitteren in eenvoud' hoort Anna Ternheim met deze bijzonder breekbare schijf zeker en vast thuis. Dat zet de singer-songwriter verder in de verf bij “Lost Times”, “Stars” en die mooie afsluiter “Oh Mary”. Wie het niet ver gaat zoeken, zal op deze schijf zeker zijn gading vinden. We raden wel aan om het pareltjes toch minsten een keer of drie te beluisteren om de beweegredenen van Anna Ternheim pas echt te begrijpen. Eens ze jouw gevoelige snaar heeft geraakt, is echter geen terugweg meer mogelijk.
Een mooie parel die schittert in al zijn eenvoud.
Tracklist: This Is The One (3:41), You Belong With Me (3:26), Everytime We Fall (3:43), When You Were Mine (4:05), Remember This (3:03), Lost Times (3:24), Stars (3:14), Walk Your Own Way (3:55), All Because Of You (3:18), Oh Mary (2:39)
Pop/Rock
Per W / Pawlowski: Twee creatieve geesten aan het woord in hun samenwerking
Per W / Pawlowski
2019-10-10
Dirk Ghys
Voor mij is dit gesprek - hou je vast - zo’n beetje als Lennon & McCartney interviewen. Per W & Pawlowski zijn eveneens twee vrijgevochten creatieve geesten met een behoorlijke staat van dienst.
Mauro (48 j.) heeft Poolse en Italiaanse roots. Een interessante mix, zo blijkt. Hij speelde bij duizenden groepen waarvan de bekendste Evil Superstars en dEUS zijn. De Evil Superstars maakten heerlijke songs als “Satan is in my ass”, “B.A.B.Y.” (met grappige zinnen als ‘Skip your dinner, and come down if you wanna have smart sex with a winner’) plus het onverwoestbare “Sad sad planet”.
Kloot (64 j.), zanger / multi-instrumentalist / graficus / illustrator, mag je zonder meer de D.I.Y. (Do It Yourself) godfather noemen. Ook hij maakte deel uit van duizend bands. Om er enkele te citeren: The Misters, The Employees, De Lama’s en - jawel - De Kreuners. Hij gaat de geschiedenis in als de man die zijn muziek via cassettes aan de man bracht. Leeftijdsgenoot Jan Hautekiet geeft zonder blozen toe dat hij opkijkt naar Per W.
De cd van Per W en Pawlowski heet ‘Insider outsider’, telt 21 tracks en wordt uitgegeven door het Engelse Jesusfactory Records. Een buitenlandse platenmaatschappij gezegend door christus, dat kan tellen. Met als resultaat uitermate lovende recensies.
Een LP bestaat uit twee zijden, vandaar een dubbelinterview. Waan jezelf in Liverpool, nog voor de Brexit. Die stad asemt The Beatles.
Kant A: Mauro Pawlowski
Hoe ben je bij Per W terechtgekomen?
Dat gebeurde via Felix Huybrechts, de man achter Starman Records. Hij vertelde me dat Kloot een producer zocht. Zo hebben we afgesproken en zijn we samen beginnen werken. Ik ben een paar keer naar Tervuren geweest, de woonplaats van Per W. Zijn werkkamer moet dringend erkend worden als werelderfgoed. Hiermee verwijs ik naar de hoes van onze cd. Ik schiet goed op met Kloot omdat hij inspirerend werkt.
Hoe gingen jullie te werk?
De inbreng was zowat 50/50. We zijn twee jaar geleden begonnen. Nu ligt de plaat in de winkels. Daar gaat inderdaad een periode over. De teksten zijn hoofdzakelijk van Per W. Hij stuurde eens een medley door met onafgewerkte tekstflarden. Deze hebben we letterlijk gebruikt. We bespeelden als duo alle instrumenten zelf. Later werden de drums van Jo Moens (The Employees) en de bas van Pip Vreede (Red Zebra, The Wolf Banes) toegevoegd. De ondersteuning van de vocals gebeurde door niemand minder dan Daan, Nathalie Delcroix (Lais), William Souffreau (Irish Coffee) en Mona.
Waren er inspirerende voorbeelden zoals in de recensies vermeld worden?
Dat van The White Album (de dubbele witte van The Beatles) en The Velvet Underground (met Lou Reed en John Cale) klopt als een bus. Dat zijn dan ook twee mijlpalen. Diegene die dat ontkent, heeft geen kaas gegeten van popmuziek. The White Album is een trendsetter. Een soort compilatie met 30 songs, alsjeblieft. Er zit geen echte lijn in. Met heel afwisselende nummers als “Back in the USSR” over “Dear Prudence” naar “Sexy Sadie”.
Op ons schijfje staat er ook hitgevoelig materiaal. Als alternatievelingen zijn we daar zeker niet vies van. Neem bijvoorbeeld “Land of the most forgotten” of “Waiting for the con man”.
Je muzikale loopbaan loopt van The Evil Superstars over dEUS naar Per W en verder. Hoe voelt dat aan?
Dat is simpel. Ik speel bij iedereen als het maar interessant is. Ik heb veel waardering voor Kloot. Ik vind zijn cassetteperiode een hoogtepunt. Ik was al fan van hem toen hij bij The Misters en The Employees speelde. Een artiest die heel wat in zijn mars heeft en niet in één vakje te stoppen is, daar hou ik heel erg van.
Kant B: Kloot Per W
Hoe is jouw samenwerking met Mauro tot stand gekomen?
Ik kende Felix van Starman Records. Ik speel bij Lavvi Ebbel en hij had een dubbel-cd van die groep uitgebracht. Hij lanceerde recent ook een luxebox van mijn ‘Music For Girls’ op cassette. Felix bracht ons samen. Zo hebben Mauro en ik afgesproken in een kroeg. Het klikte meteen. We zijn uit hetzelfde hout gesneden, weliswaar van een andere generatie. Ik vertelde hem dat ik een hele stapel onafgewerkte nummers had. ‘Geen probleem,’ zei hij me, ‘bezorg me alles.’ Ik vertelde hem dat het honderden zaken betrof. Hij vond dat prima. Om te beginnen heb ik hem vier maanden lang alles doorgestuurd.
We speelden enkele keren samen in mijn repetitiehok. Sommige opnames gebeurden zelfs via de smartphone. Daarna voltooide de wisselwerking zich via het internet.
De productie was in handen van Mauro. We hadden geen budget, nul euro. De mannen van Pink Floyd zouden je vierkant uitlachen.
Ik schat Mauro zeer hoog in. We zijn gelijkgezinden. Hij weet op een clevere manier invloeden te integreren. Hij beschikt over een zeer grote muzikale horizon.
Werkte ‘the White Album’ inspirerend?
Zeer zeker, dit album was een soort sjabloon dankzij de verschillende sferen. “Eleonor Rigby” is een song van The Beatles, weliswaar van ‘Revolver’. Dit personage diende als archetype voor vergeten eenzame mensen. Door de herhaalde regel ‘Look at all the lonely people. Where do they all come from? Where do they all belong?’
Ik heb er “Eleonore Rigby” van gemaakt, een slepend Franstalig nummer. Geïnspireerd op Madame Bovary, een vrouw met verschillende persoonlijkheden.
Hecht je veel belang aan liedjesteksten?
Jawel. Het label Jesusfactory complimenteerde me met mijn teksten. Deze zijn verborgen autobiografisch. Ze gaan dus over mezelf en zijn bijgevolg persoonlijker.
Zoals je merkt zijn Mauro & Kloot op hun eigen manier Lennon & McCartney.
Per W & Pawlowski concerteren op vrijdag 6 december in Gistel omdat de Sint overbezet is. De groep bestaat uit zeven muzikanten die hun sporen verdiend hebben bij The Wolf Banes, dEUS, Red Zebra, The Employees, De Kreuners…
Het voorprograma wordt verzorgd door ‘Not Eno & Cale’. Dat is duizendpoot Marcel Vanthilt in duo-formatie. Ze brengen hun versie van new wave klassiekers. Eenmalig en uniek.
Zes december 2019 zal - naast het vele speelgoed en snoep - in je geheugen gegrift blijven als een uitzonderlijke muzikale avond.
Wat - concert Mauro / Per W plus band
Voorprogramma - Marcel Vanthilt duo (Not Eno & Cale)
Wanneer - vrijdag 6 december - 20 uur
Waar - cc Zomerloos Gistel
Voorverkoop - 15 euro
Info - www.gistel.be
Eén van de meest productieve rock bands van het moment? Dat kunnen we King Gizzard & The Lizard Wizard zeker noemen. De Australische band bracht dit jaar alleen al twee albums uit, en in 2017 liefst vier. Sinds hun ontstaan in 2010 zijn dat er ondertussen een vijftiental. Het heeft hen windeieren gelegd. Ondertussen heeft de psychedelische rock band zijn stempel gedrukt op het rock gebeuren over de grenzen heen. Wat in ons land dan ook zorgt voor niet één maar twee keer een uitverkochte Ancienne Belgique. De band nam in zijn kielzog nog twee andere bands uit Australië mee: ORB en Stonefield. Wat de smaakvolle psychedelische trip op Australische wijze compleet maakt.
ORB (***1/2) - Voor veel mensen was 18u30 toch iets te vroeg, er stond dus nog niet opvallend veel volk in Ancienne Belgique voor de eerste band. ORB brengt een retro mix tussen stoner, doom en psychedelische rock. We zagen enkel de drie laatste songs van de band, maar zagen wel een band die, puur muzikaal bekeken, een knipoog uitdeelt naar een Black Sabbath. En over heel wat potentieel beschikt. Vanaf de eerste song werden de registers op een energieke wijze open getrokken. En konden ook wij het niet laten hierop al te staan headbangen, met de luchtgitaar in aanslag. Voor liefhebbers van de beter doom/stoner of doorsnee Black Sabbath liefhebbers, een aanrader deze ORB.
Stonefield (****) - Stonefield, een band bestaande uit vier vrouwen die ook zusjes blijken te zijn, legt de lat zelfs nog hoger. De temperaturen beginnen prompt te stijgen dankzij het gezapig stoner sfeertje dat de dames naar voor brengen. Gebruik makende van o.a. ook keyboard en een opvallend heldere vocale inkleding, beginnen we prompt te zweven over de dansvloer van AB. De dames kruiden dit eveneens met de nodige doom elementen. Wat dan weer aanvoelt als een donker dekentje tegen de komende koude nachten. Ondertussen zagen we meer en meer mensen de zaal binnen komen, en stond prompt iedereen uiteindelijk tot ver naar achter mee te headbangen. Stonefield heeft in AB alvast veel zieltjes gewonnen, waaronder het onze. Een betere opwarmer van wat nog moest komen, konden we niet krijgen.
King Gizzard & The Lizard Wizard (****) - Aan de hoofdact van de avond om nog beter te doen. Nu, met “Venusian 2” werd de set alvast stevig ingezet. Toch duurde het wel even eer King Gizzard & The Lizard Wizard op volle toeren draaide, maar eens dat is gebeurd is er geen doorkomen meer aan. De eerste uppercut in het gezicht volgt met “The Lord of Lightning”. Die zorgde voor een eerste crowdsurfer en moshpit. Er zouden er nog volgen. De band voelde aan dat ze het publiek eindelijk uit hun hand konden doen eten en viert prompt de teugels op een zeer gevarieerde wijze. Want dat is nog het meest opvallende pluspunt aan deze Australische psychedelische rock band. Niet alleen krijgen we dus een potje psychedelica voorgeschoteld. Ook doom, stoner, Prog, surf, blues, jazz, Kraut- en spacerock invloeden passeren de revue.
De bewegelijke frontman Stu Mackenzie mag dan veel aandacht naar zich toe trekken, ook een opvallende mede muzikant binnen de band is, zonder afbreuk te doen aan de inbreng van de rest van de bandleden, toch Ambrose Kenny-Smith. Naast de aanstekelijke keys, zorgde ook zijn mondharmonica voor een meerwaarde binnen het geheel. Trouwens mocht hij bij “Billabong Valley” de zang voor zijn rekening nemen. Dat bleek een ander verfrissend hoogtepunt binnen de set te zijn. Dat de band ook rustigere nummers kan brengen, merkten we het in het midden van de set. Bijvoorbeeld bij het zweverige “Sense” . Het zorgde voor een doom sfeertje, waardoor je inderdaad weer eens ging zweven over de dansvloer. Waarna alle registers plots weer werden open getrokken in een wervelende finale met “Open Water”, “Perihelion” en “Am I In Heaven”.
Besluit: King Gizzard & The Lizard Wizard had voor ieder wat wils in de grabbelton zitten. De fans van psychedelische rock konden staan heupwiegen, zonder daarbij gebruik te maken van geestenverruimende middelen. De rock en metal liefhebber kreeg de kans te moshen op de energieke songs met de nodige vuurkracht. Wij vergaapten ons meermaals op de prachtige mondharmonica klanken en de zeer bewegelijke frontman, die door zijn charismatische uitstraling uiteindelijk iedereen uit zijn hand deed eten.
Kortom kregen we op deze dinsdagavond een geslaagde, smaakvolle maar vooral zeer gevarieerde psychedelische rock trip voorgeschoteld. En dit geheel op Australische wijze.
Setlist: Venusian 2 - Superbug - The Lord Of Lightning - Alter Me - Altered Beast IV - People-Vultures - This Thing - Sense - The River - Billabong Valley - Doom City - Open Water - Perihelion - Am I In Heaven?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/orb-09-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/king-gizzard-and-the-lizard-wizard-09-10-2019.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
