De Franse pianovirtuoos Yann Tiersen is niet aan zijn proefstuk toe. De man heeft er een immense carrière opzitten en bracht recent nog een nieuwe schijf uit: 'All'. Wederom een meesterwerk waar Yann bewijst nog niet op zijn lauweren te gaan rusten. Ondertussen brengt hij wel een mooi overzicht uit van diezelfde carrière met 'Portrait'. Al is dat eerder in een eigenzinnig overzicht van zijn oeuvre waar hij zijn virtuositeit voortdurend tentoonspreidt.
Met het wonderbaarlijke “Introductory Movement” feat. Stephen O'Malley (wiens inbreng trouwens een meerwaarde biedt) is de toon gezet. Opvallend is hoe veelzijdig Yann wel is. Of dat nu gaat op melancholische of weemoedige wegen zoals bij “Rue Des Casades”. Of het lekker up tempo “The Old Man Still Wants It” - een kort maar bondig huzarenstuk waar Yann alle registers open smijt. De man bewijst meermaals dat hij van vele markten thuis is. Ook laat Yann zich omringen door vocalisten die zijn muziek alleen nog meer naar magische hoogte doen opstuwen. Luister maar naar de breekbare engelachtige stem van echtgenote Emilie Tiersen in aanvulling op die zachtmoedige klanken die Yann uit zijn instrument tovert op de songs “Gwennilied” en “Pell”. Beide zijn uit zijn recente plaat trouwens, wat nog maar eens bewijst dat Yann nog steeds zichzelf heruitvindt. Letterlijk betoverd door zoveel schoonheid , voelen we ons wegglijden naar andere oorden. Stephen O'Malley mag zijn kunsten ook nog eens vertonen op “Prad”, een song overgoten met sausjes boordevol weemoed, met een knipoog naar experimenteren met klanken. Ook daar verlegt Yann weer een grens, waar geen grenzen zijn. “The Waltz Of Monsters” wellicht één van zijn meest bekende meesterwerken. Of “Closer”, samen met Blonde Redhead zijn nog enkele hoogtepunten op deze verzamelaar, die eigenlijk geen verzamelaar is. Eerder maakt Yann een eigenzinnige selectie uit zijn verleden en het heden. Telkens gebracht met het oog op de toekomst gericht. Het bewijst nog maar wat voor een uitzonderlijk talent Yann Tiersen toch is. Ook al hoeft hij dat niet meer te bewijzen, met deze mooie selectie op 'Portrait' zet hij dat nog maar eens in de verf. Maar vooral zie en hoor je dus een artiest die zich niet verankerd aan zijn verleden, maar ook vooruit kijkt. En dat laatste keert niet alleen terug op dit portret. Het trekt ons compleet over de streep. Hoogtepunt na hoogtepunt schotelt Yann je voor. Op die vijfentwintig parels kleeft een vijfsterren label. Met gouden randjes. Zoveel is zeker.
Yann Tiersen brengt met 'Portrait' een schijf uit waarmee hij de doorsnee fan een mooie extra collector’s item bezorgt. Maar ook de pianoliefhebber die op ontdekkingsreis wil trekken doorheen de adembenemende mooie muziek die Yann gemaakt heeft, nu maakt en ooit nog zal maken wordt op deze knappe 'Portrait' volledig uit de doeken gedaan.
De mooiste en meest indrukwekkende in het leven komen meestal totaal onverwacht. Zo gingen we op een vrije zondagavond in december een kijkje nemen in AB Salon en werden omvergeblazen door twee acts die grenzen verleggen binnen improviseren met jazz en stijlvarianten, waar wij dachten dat er geen grenzen meer waren. G A B B R O + Rodrigo Amado & Farida Amadou deden stilte zodanig oorverdovend klinken, dat niet alleen trommelvliezen barsten maar ook harten werden geraakt.
Het volledig verslag van deze bijzondere avond kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76729-oorstof-2019-g-a-b-b-r-o-rodrigo-amado-farida-amadou-het-licht-aan-het-einde-van-de-tunnel-eens-de-chaos-in-je-hoofd-is-doorprikt.html .
We konden ook de nieuwste LP 'Granular' op de kop tikken, en maakten nog maar eens hetzelfde mee.
G A B B R O, Hanne De Backer’s baritonsaxproject, hanteerde een relatief eenvoudig duoconcept voor haar titelloze debuutalbum. Met 'Granular' is ook Marc De Maeseneer (baritone saxofoon) opnieuw van de partij, maar het duo krijgt nu gezelschap van experimenteel bassist Raphael Malfliet en de al even opvallende vocaliste Agnes Hvizdalek. We citeren even uit de biografie ''Granular combineert studio-opnames met opnames van het Summer Bummer Festival in 2018, en zet in op fragmentering, aandacht voor detail en een spel van klank en ruimte dat de luisteraar best ondergaat zonder verwachtingen. Het resultaat is immers een opvallend originele inkijk in een universum vol ongewone technieken, met opnieuw een evenwicht van het persoonlijke en een radicale openheid, waardoor de korrels uit de titel uitgroeien tot een breed, organisch geheel.'' De schijf bestaat uit zeven songs die elkaar perfect opvolgen, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en bekijken.
De titels vullen deze stelling aan, namelijk de dagen van de week. Want net als in een week gaat alles in laagjes van gejaagdheid tot even tot rust komen, nieuwe energie opdoen en de volgende dag er weer met volle goesting tegenaan gaan. G A B B R O verstaat de unieke kunst om dat in filmische laagjes te doen die dus op elkaar volgen alsof dat logisch is, binnen een eerder onlogische omkadering. Hoever kan men gaan in experimenteren vroegen we ons af. Volgens deze band zeer ver. Bevreemdend aanvoelende saxofoon klanken worden overgoten met bas tonen die aanvoelen als mokerslagen. Later spat alles open in een oorverdovende bubbel die de trommelvliezen doen barsten. Het is pas bij de vocale inbreng dat de rust min of meer wederkeert. Maar niet voor lang, want daar komt weer een nieuwe onwaarschijnlijke kronkel aan die je als aanhoorder moeilijk kunt thuisbrengen. Maar net dat is het indrukwekkende aan deze band en plaat, het niet kunnen labelen van hun muziek en dat oneindige improviseren en experimenteren tot je er ofwel horendol van wordt ofwel binnen die chaos enige structuur ziet verschijnen die je eerder tot gemoedsrust brengt. Zelfs bij de snerpende, oorverdovende momenten is dat het geval.
Het geselen van de instrumenten en daar klanken proberen uithalen die niet logisch lijken is een andere rode draad op de schijf. Maar ook daar verlegt de band een grens, en brengt de aanhoorder in een diepe trance waaruit hij of zij totaal niet kan ontsnappen. Na zondag (“Sunday”) zijn we dan ook zodanig uit onze lood geslagen dat we behoefte hebben aan een beetje rust in ons hoofd. Wederom vergelijkbaar met een vaak hectische werkweek waar het telkens weer uitzien is naar het weekend. Toevallig is deze song de meest zachte van de zeven. Ook zo een toevallige samenloop van omstandigheden? We denken van niet.
G A B B R O slaagt erin door in opwellende en golvende bewegingen, veel emoties bij een mens los te maken. Gaande van je gemoed tot rust brengen, angst aanjagen, je tot waanzin drijven en uiteindelijk ervoor zorgen dat je de zon ziet schijnen aan het einde van een donkere tunnel zijn een ware rode draad op deze schijf. Maar dan gebracht in een mengelmoes van chaotische puzzelstukken, die op het einde uiteindelijk perfect in elkaar blijken te passen. Stilte heeft nog nooit zo oorverdovend mooi geklonken als bij G A B B R O, eens je laat meevoeren door het filmische en spookachtige wereldje dat de band je aanbiedt op deze bijzonder tot de verbeelding sprekende schijf boordevol improvisaties tot in het oneindige.
We hadden hoge verwachtingen van ‘MAGDALENE’, het tweede album van de Londense r&b messias FKA Twigs. Nadat ze in 2014 triomfeerde met haar fantastische album ‘LP1’, dat in onze lijst van beste albums van dit decennium staat, was het even wachten op nieuwe muziek. Liefdesverdriet en ziekte zitten daar voor iets tussen, maar vormden uiteindelijk ook de motivatie om de tweede langspeler af te maken. Het eindresultaat werd een verpletterende ode aan een gestigmatiseerd bijbelpersonage, die nu in een performance werd vertaald.
Wie de performance wilde zien, moest eerst aardig geduld hebben. Iets meer dan een uur nadat ze had moeten beginnen, kwam Twigs het podium op. Die misstap maakte ze echter al snel goed, want “Water Me” werd ingeleid door een tapdans van de zangeres. De setting oogde simpel, maar meer dan een spot had ze niet nodig om het geduldige publiek in haar wereld mee te nemen. Het begin was rustig, maar zalvend voor de ziel. Hoewel de zaal tot de nok gevuld was, heerste er een stilte die de sfeer zo indrukwekkend maakte. In “Pendulum” maakte ze daar dan gebruik van en was het muisstil wanneer ze de microfoon even van haar mond hield.
Het eerste deel van de show bestond uit oudere nummers, maar de nadruk lag voornamelijk op het nieuwe werk. “Mary Magdalene” was de eerste kennismaking met haar nieuwe project en zorgde voor kippenvel doordat ze het publiek in ging om een van haar fans te zegenen. Die eer was weggelegd voor de opkomende Belgische artieste IKRAAAN, die duidelijk onder de indruk van het gebeuren was. Door het simplistische “Home with you” werden ook wij bij ons nekvel gegrepen en moesten we even slikken. De zaal was, zoals heel de avond, in de ban van wat er op podium stond te gebeuren en maakte weinig lawaai.
Met messen speel je eigenlijk niet, dus haalde FKA Twigs tijdens het vlijmscherp gebrachte “Sad day” een zwaard boven, waarmee ze een bloedstollende dans ten tonele bracht. Tijdens de repetities voor de show verwondde ze zich meerdere keren met het zwaard, maar de pijnlijkste littekens leek ze over te houden aan haar relatiebreuk. In “Mirrored heart” dwarrelden enkele tranen over de wang en zorgde een zenuwslopende stilte voor een bijzondere sfeer.
FKA Twigs is volgens velen de Björk van de r&b-wereld, omdat ze de grenzen van het genre met een serene souplesse opzoekt. “Holy terrain” viel dan ook op in de set, omdat het net zoals “Two Weeks” iets meer georiënteerd is naar toegankelijke r&b. In beide nummers werd het tempo wat opgetrokken, maar aan sensualiteit geen gebrek, want door de intrigerende choreografieën kregen onze ogen waar voor hun geld. In de bis verleidde Twigs ons dan finaal door een fenomenale paaldansacrobatie en de ontroerende afsluiter “Cellophane”.
Er was veel werk in het visuele gebeuren gestoken, want ondanks dat de setting er sober uitzag, was de kracht ervan des te duidelijker van zodra Twigs en haar dansers er een dans brachten. Verder was het ook de inleving van de zangeres die we op vlak van zang te horen kregen die ons bijna voortdurend van kippenvel voorzag. Elk vocaal accentje kwam er uit pure liefde, woede of verdriet, waardoor FKA Twigs niet zomaar een zangeres bleek, maar een verhalenvertelster die haar ziel blootgaf voor de ogen en oren van haar volgelingen.
De show van FKA Twigs in het Koninklijk Circus was een ongeziene symbiose van r&b, dans en emotie en wist zich een weg te banen naar je diepste gevoelens. Samen met vier dansers en drie muzikanten, die we pas halfweg de show te zien kregen, maakte FKA Twigs een magische show, die met gemak tot de meest spectaculaire performances van het jaar gerekend mag worden.
Zelden gaan we zo sprakeloos een concertzaal buiten en moeten we zoeken naar woorden, maar gisterenavond was een speciale avond. Dat merkte je ook aan FKA Twigs zelf, die met een brede glimlach afscheid nam van haar Belgische fans.
Setlist: Water Me - Pendulum - Figure 8 - Video Girl - mary magdalene - home with you - sad day - holy terrain - daybed - mirrored heart - Papi Pacify - Two Weeks - cellophane
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Lorians - Pataphysical music
Turpentine Valley + De Lorians
Pit’s
Kortrijk
Verrassend hoge opkomst op een maandagavond maar daar zal de komst van de eerste band, Turpentine Valley uit Zulte, wel voor iets tussen gezeten hebben. Het drietal kwam hun gloednieuwe debuutlelpee, ‘Etch’ (uit op Dunk!Records), voorstellen. Volledig instrumentale post-metal: hoge verwachtingen had ik niet maar dit klonk verrassend toegankelijk en was zeker niet zwaar op de maag liggend, iets waar zoveel groepen in deze sector aan lijden. Gitaar, bas en drums zorgden voor die typische ‘post’ sound maar de bijwijlen erg melodieuze gitaar van Kristof Balduyk wist toch het nodige verschil te maken. Niet altijd even geïnspireerd maar ik liet me toch gewillig mee glijden in deze onstuitbare maalstroom van Turpentine Valley.
De Lorians uit Tokyo was niet meteen een groep die je in de Pit’s verwacht. De vijf maken naar eigen zeggen ‘pataphysical music’. Ik geloof ze graag want patafysica is een absurdistische parodie op de moderne wetenschap terwijl die term ook door Soft Machine gebruikt werd op hun tweede plaat. En die groep was ongetwijfeld een bron van inspiratie voor deze Japanners. We hoorden een (ook al volledig instrumentale) mix van jazz-fusion en progrock waarbij ik moest denken aan Magma, Mahavishnu Orchestra en vooral Frank Zappa. De invloeden van die laatste waren dermate groot dat we bij het nummer “A ship of mental-health” eigenlijk van plagiaat (“Lumpy gravy”) mogen spreken. Ook het ‘dirigeren’ van de band door gitarist Soya Nogami was volledig afgekeken van de oppersnor. Mij niet gelaten want dit was een verrekt leuke set gebracht door vijf jonge uitmuntende muzikanten (gitaar, bas, drums, toetsen en sax) die elk voldoende ruimte kregen om hun kunnen te etaleren en dat zonder terug te vallen op ellendige solo’s.
Voor hetzelfde geld was dit een pot onverteerbare herrie maar de jongens van De Lorians wisten alles perfect te doseren en saxofonist en bandleider Takefumi Ishida smokkelde er, onder andere via Pikachu, de nodige gekte in.
Niet alle overgangen verliepen even vloeiend en enige communicatie met het publiek had best gemogen maar dat neemt niet weg dat ik De Lorians zeker nog eens terug wil zien.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
We keren even terug in de tijd. Begin september 2017 zakten we af naar vredefeesten in Sint-Niklaas. Naast de traditionele ballonvaart en alle feestelijkheden daar rond, staan daar ook fijne concerten op het programma. Eén van de ontdekkingen op die editie was Slow Crush. We citeren even: ''Slow Crush won de vi.be wedstrijd, en mocht de concerten op Het plein openen. Deze heren en dame brengen een potje shoegaze dat recht door je hart boort. Met als klap op de vuurpijl een zangeres die je met haar bijzondere zweverige stem, koude rillingen bezorgt tot het bot. De band speelde voor een handvol fans, maar brachten hun set alsof ze stonden te spelen voor een overvol plein. Op basis van dit optreden is Slow Crush dan ook een 'te ontdekken' band naar de toekomst toe".
Anno 2019 is de band uitgegroeid tot een bekende naam binnen die shoegaze en aanverwante stijlen. Hun laatste schijf 'Aurora' was een shot in de roos en kreeg overal zeer goede recensies. "Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen. Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!" schreef onze recensent erover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70893-aurora.html
Ondertussen is Slow Crush aan een succesvolle tour bezig in binnen en buitenland. Meer nog, Slow Crush is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen, dat merkten we op een koude zondagavond in een vrij goed vol gelopen AB Club, en bracht bovendien twee artiesten mee die we op basis van hun optreden aldaar, eveneens een gouden toekomst voorspellen, namelijk Soft Kill en Many Rooms.
Many Rooms - een persoonlijk verhaal, waar een mens stil van wordt
Many Rooms (****) is het pseudoniem rond de Amerikaanse muzikant en zangeres Brianna Hunt. Met een sound die schippert tussen donker lo-fi folk en post rock brengt Hunt niet alleen zeer breekbare, maar vooral heel persoonlijke songs naar voor waarbij moeilijke onderwerpen niet worden geschuwd. Met haar debuut 'There is a Presence Here' houdt ze dan ook niet alleen haar directe omgeving onder de loep, maar houdt ze ook ieder van ons een spiegel voor. Een spiegel die er trouwens niet altijd even mooi uitziet. Ook live raakt Many Rooms, met haar bijzonder donkere en breekbare stem, meerdere gevoelige snaren. Ze staat, onder begeleiding van haar gitaar, helemaal alleen op het podium. De AB Club wordt er, tot haar eigen verbazing trouwens, zeer stil van. In gedachten verzonken, treden we binnen in haar wereld. We leven mee met het verhaal dat ze vertelt over haar vader in “The Father complex” of als ze het heeft het over haar moeder en het contrast tussen haar beide ouders. Al die persoonlijke verhalen, raken echter ook bij de aanhoorder een zeer gevoelige snaar waardoor de aanhoorder inderdaad zeer stil en onbewogen zijn of haar eigen demonen in de ogen kijkt, en een traan wegpinkt. Brianna straalt bovendien iets ongedwongen en bedeesd uit, waardoor ze eveneens een glimlach op je lippen tovert. Ze speelt dus voortdurend met je emoties, en daar houden we wel van.
Kortom: Many Rooms is een bijzonder veelzijdige artieste, die zeer goed weet hoe ze de emoties van de aanhoorder kan bespelen, net door haar verhaal zodanig te vertellen dat het ook over uw persoonlijke levenservaring gaat waardoor je er als mens muisstil van wordt.
Soft Kill - Post punk clichés binnen een vernieuwende omkadering
Iets rauwer en ongepolijst ging het eraan toe bij Soft Kill (***1/2). De uit Portland afkomstige band, rond Tobias Grave, brengt een sound die ons terugbrengt naar de jaren '80. De donkere intensiviteit van The Cure overgoten met snoeiharde post rock riffs, en gekruid met duistere melancholie in verlengde van Joy Division, is in een notendop hoe je Soft Kill nog het best kunt omschrijven. Door middel van een sobere verlichting, een gitarist die bijna de gehele set met de rug naar het publiek staat, en een weinig spraakzame maar zeer beminnelijke frontman , laat deze band dan ook de muziek voor zich spreken. En ook al worden alle post rock clichés op een hoopje gegooid, net door die bijzonder intensieve en donkere aankleding word je als het ware gehypnotiseerd, en kom je in een diepe trance terecht waaruit je niet meer wil ontsnappen. De band kreeg moeiteloos de handen op elkaar, en dompelde ons onder in een post rock atmosfeer die ons terugvoert naar onze jeugdjaren. Echter met een gezonde, moderne en vernieuwende twist waardoor het niet gedateerd klinkt. Het ontberen van enige interactie met het publiek is daarbij een minpunt, maar puur muzikaal sneed deze post rock wel degelijk door ons hart als door een blokje boter. Waardoor we met een krop in de keel, lekker meedeinen zoals we deden in de tijd van toen. Op het einde van de set mocht Isa Holliday van Slow Crush tonen dat ze niet alleen over een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem beschikt, maar ontpopt zich eveneens tot een virtuoze met gitaar klanken.
Kortom: Soft Kill bracht een nostalgie trip naar de gouden post rock tijden, met gelukkig voldoende scheutjes moderne post rock klanken daarbovenop. Het is echter vooral de intensiviteit waarop alles naar voor werd gebracht, dat ons daarbij nog het meest over de streep trekt. Post rock fan zijnde van het eerste uur, deed deze bijzonder aanstekelijke trip naar mijn jeugd dan ook deugd aan mijn oude post rock hart.
Slow Crush - Oorverdovende shoegaze klanken, gecombineerd met een intensieve, bedwelmende en sprookjesachtig vocale aankleding
Afsluiter Slow Crush (****) hulde zich in eerst instantie in een dikke rookwolk, die als een duistere verstikkende walm over de hoofden heen dreef. Door de brij van rook, hoorden we verschroeiende, oorverdovende shoegaze klanken, gedrenkt in voldoende post rock elementen, die je letterlijk de adem benemen. Waarna de sympathieke Isa, met haar bijzonder spookachtige en zweverige stem, je letterlijk bedwelmt en doet wegzweven naar nog meer donkere oorden. De band wordt in sommige media vergeleken met bijvoorbeeld Slowdive, wat niet uit de lucht gegrepen blijkt. Want Slow Crush betovert je op dezelfde wijze als Slowdive dat doet. Ook al beschikt de band vooral over een eigen smoel, laat dat duidelijk zijn.
Bindteksten zijn ook nu weer eerder zeldzaam, want ook Slow Crush laat vooral zijn muziek voor zich spreken. Eens de rook om ons hoofd is verdwenen, zijn we in zodanig diepe trance beland door de hypnotiserende inwerking van enerzijds een bijzonder intensieve instrumentale aankleding, en anderzijds die sprookjesachtige stem van Isa. Een terugkeer naar de realiteit doet pijn aan onze ogen. Slow Crush drijft het tempo voortdurend op naar een hoogtepunt, waardoor de AB Club op zijn grondvesten davert, of was het ons hart dat in gruzelementen op de grond terecht kwam doordat Isa en haar gevolg onze ziel zo diep beroerde? We hebben er het raden naar.
Het enige minpunt aan de set is de veel te korte tijdsduur van amper 45 minuten. Ook al smeekte het publiek om meer, een bisnummer kwam er dus niet. Bijzonder jammer, maar de band maakte dit ruimschoots goed door direct na hun optreden aan de tafel van merchandise hun fans te woord te staan, met een brede glimlach op de lippen. Dat siert hen. Dit optreden was tevens het afscheid van drummer Steven, die door werk en familiale omstandigheden zijn privé leven steeds moeilijker kan combineren met het leven 'on the route'. Hij werd door de band en het publiek op een warm applaus onthaald.
Kortom: Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. Elk van de muzikanten bespelen hun instrumenten op het scherpst van de snede, en ze vullen elkaar dan ook perfect aan. Isa ontpopt zich dan weer tot een bijzonder vurige frontvrouw, die menig hart sneller doet slaan door een stembereik en uitstraling die schippert tussen spookachtige en bevreemdende schoonheid die je hart doet branden van pure intensiviteit.
Besluit: In de AB Club deden we in het verleden meerdere mooie ontdekkingen, deze avond was er ook zo eentje die in de analen zal terecht komen van ''weet je nog dat we die band zagen aantreden in AB Club?''
We zien dan ook drie artiesten die elk op hun eigen wijze zowel binnen shoegaze, post punk en andere, een stempel kan drukken op een toekomst die er donker, intensief maar vooral zeer zwartkleurig uitziet. Elk van hen raakt voldoende snaren, om onze donkere ziel te verwarmen op deze koude winterdagen. Bovendien zien we eveneens drie bands die nog steeds kunnen groeien in hun kunnen, het eindpunt is nog niet bereikt. Integendeel. We zien al uit naar meer in de nabije en verre toekomst. Hou ze zeker in het oog!
Pics homepag @Peter Cauberghs
Organisatie: Flood Floorshows + Ancienne Belgique, Brussel
De tijd dat ik mijn kot uitkwam voor, wat ik maar als ‘indie folk’ zal omschrijven, met groepen als Iron And Wine, Other Lives, M. Ward, Great Lake Swimmers, Bon Iver, Okkervil River of Bright Eyes ligt ook al weer een poosje achter me. De meeste van die groepen zijn het spoor bijster geraakt terwijl de grootverdieners, zoals een Mumford & Sons, me helemaal van het genre lieten vervreemden. Maar nu kwam The Low Anthem het tienjarig bestaan van hun pièce de résistance, ‘Oh my God, Charlie Darwin’, vieren en dat kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan hoewel ik me afvroeg of het wel een goed teken was als een groep één van hun oude platen na amper tien jaar opnieuw komt voorstellen met een integrale uitvoering.
Om het wat intiemer te maken werd het podium dit keer niet gebruikt om mocht de groep op de grond vlak voor de tribune met zitplaatsen zijn intrek nemen. Ideaal was het misschien niet maar het kwam de sfeer zeker ten goede.
The Low Anthem had zelf het voorprogramma meegebracht: Futur Primitif, nom de plume van Daniel Lefkowitz uit Strasburg, Virginia. De vreemde schrijfwijze van Futur Primitif kwam er wellicht om verwarring met gelijknamige boeken, platen en groepen te vermijden. De man speelde enkele jaren in hun beginperiode bij The Low Anthem maar heeft zelf intussen reeds een viertal obscure albums uitgebracht. Zijn laatste, die enkel digitaal verkrijgbaar is, heet ‘Neil’ en is een eerbetoon aan Neil Armstrong en het Apollo programma in het algemeen. De eerste vijf songs kwamen uit dat album maar echt wild werd ik er niet van. Zijn stem klonk nogal dun terwijl zijn akoestische gitaar het al even sober hield. Om de sound toch iets te verrijken duikelde hij enkele keren een mondharmonica op en zette hij wat effecten op zijn stem. Vooral dat laatste hielp wel en toen hij zich dan toch plots aan een uptempo nummer waagde doken zowaar The Everly Brothers in mijn gedachten op.
‘Oh my God, Charlie Darwin’ vond ik destijds een erg mooie plaat maar het meesterwerk waarvoor ze doorgaans versleten wordt , heb ik er nooit in gezien. Maar die status kon ze eventueel nog verwerven nu The Low Anthem (uit Providence, Rhode Island) ze integraal ging uitvoeren maar dat is dus niet gebeurd. De songs mochten er nog steeds zijn maar de meerwaarde, die je live toch verwacht, was er nooit bij.
Het optreden zat simpel in elkaar: eerst werd kant één gespeeld, daarna enkele nieuwere nummers om te eindigen met kant twee. De start was veelbelovend met “To Ohio” maar dat is dan ook het beste nummer van de plaat. Wat volgde , bleef mooi maar ik had voortdurend het gevoel dat het iets meer mocht zijn.
Er was wel een verzachtende omstandigheid: bassist en medeoprichter, Jeff Prystowsky, was er niet bij. Dus moesten we verder met Ben Knox Miller (zang, gitaar), Florence Wallis (violin) en Bryan Minto (mondharmonica) terwijl Miller en Wallis ook al eens achter het orgel plaats namen. Toch nog volk genoeg om er iets heel moois van te maken maar de drie wilden het iets té verstild doen en dat dat ook nog eens moest gebeuren in het halfduister was ook geen echte hulp. Niet dat hun eigengereide mix van ouderwetse folk, breekbare country, seculiere gospel en lo-fi pop plots aan klasse had ingeboet, het bezorgde me alleen niet de euforie waarop ik gehoopt had. Zo was een nummer als “Music Box” (niet meer dan wat de titel laat vermoeden: wat gefoefel met een muziekdoosje) zeker leuk maar of dit nu bijdroeg tot het meesterwerk dat we verondersteld waren te horen? T
oen virtuoos Bryan Minto met veel misbaar een andere mondharmonica uit zijn indrukwekkende verzameling griste , dacht ik even ‘nu gaat het gebeuren’ maar ook dat nieuwe exemplaar diende enkel om wat, weliswaar subtiele, accenten te boetseren. Het bleef wel altijd geraffineerd en vooral ook stil. Zo konden de piepende pedalen van het orgel zelfs als wat storend worden ervaren. Toen de laatste noten uitstierven , floepten de lichten meteen aan net zoals de pickupnaald na de laatste groeven omhoog wipt.
Het was alsof we een mooie plaat gehoord hadden maar daarmee was mijn honger toch niet gestild.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Charlie XCX aka de 20 jarige Britse schone Charlotte Aitchison komt aandraven met frisse en sfeervolle electropop op haar debuut ‘True romance’ . Meteen wordt een link gemaakt met Marina & The Diamonds gemaakt, maar eerlijkheidshalve moeten we zeggen dat ze met haar debuut er beter vanaf komt .
Een afwisselend album in het genre , lekker in het gehoor liggende, jeugdige en onschuldige pop, met slepende , hoekige en soms pompende beats, wat boeiende grooves, sounds, sampling en haar sensuele stem , die het testosterongehalte doen stijgen . “Set me free” , “Grins” en “What I like” onderscheiden zich van de rest en met “Clouds aura” ft Brooke Candey wordt een vleugje hiphop toegevoegd .
Niet direct opzienbarend , deze ‘True romance’, maar alvast een goede, leuke , fijne , ontspannende start.
De Britse zangeres leverde vroeger nog haar bijdrage tot de hit “I love it” van Icona Pop , een doorbraak die haar eigen carrière een bepalende push gaf . Net als de vorige plaat ‘True romance’ hebben we hier op ‘Sucker’ lekker in het gehoor liggende electropop , onschuldig , jeugdig , fris , aanstekelijk . Je kan de lijn zelfs doortrekken naar bubblegumpop , die jonge fans in ontroering brengt . Songs met een happy feeling dus , als “Break the rules” , “Boom clap” en “Doing it” ; een dromerige , sfeervolle toon hoor je meer op de laatste songs. De sensuele danspasjes , de huppelende moves die ze op het podium doet, nemen we er maar al te graag bij als we de plaat beluisteren .
Als luistervoer op de achtergrond OK, maar verder geen bijzonderheden omtrent haar materiaal …
Turpentine Valley, een tweetrapsraket naar ongekende hoogte
Café ELPEE
Deinze
Turpentine Valley heeft zijn eerste full album uit en daarvoor werden liefst twee releaseshows georganiseerd. Voor de tweede was de Elpee in Deinze goed volgelopen.
De opener was The Lotus Tree, intussen zowat de vaste support voor Turpentine Valley. The Lotus Tree vervelde de jongste jaren van een nog zoekende postmetalband naar een band die zijn eigen geluid en gezicht gevonden heeft. Het veel kunnen optreden en de positieve reacties van het publiek hebben het zelfvertrouwen van de band een boost gegeven en binnenkort zal er dan eindelijk misschien eens studiomateriaal opgenomen worden. De postmetal van The Lotus Tree is, zoals wel vaker in het genre, moeilijk vast te pinnen. Het leunt inzake gitaren nog zwaar op metal, maar in songopbouw gaat het meer naar Cult Of Luna. Niet zozeer complex, maar ze nemen wel hun tijd om thema’s op te bouwen en uit te werken.
Bassist Thomas dubbelt bij The Lotus Tree en Turpentine Valley, maar heeft bij de soundcheck tussen die twee bands wat moeite om het juiste volume uit de monitors te krijgen. Waarop uit het publiek geroepen wordt dat hij zoveel streken niet moet hebben, ook al is zijn muziek al op tv geweest. Het is als grap bedoeld, maar het tekent ook hoe we in Vlaanderen omgaan met bands die een beetje ambitie hebben. Het zal ons aansluitend overigens niet verbazen als de muziek van Turpentine Valley nog vaker gebruikt wordt voor tv of film. Deze band is een raket die in elke fase een extra stuwmotor krijgt. Eerst de demo, dan de clubs, het album en het gebruik van hun muziek in de tv-serie ‘De Twaalf’. Als ze niet zelf op de off-knop duwen, volgen dan straks de festivals en het buitenland.
Turpentine Valley’s album ‘Etch’ werd in Deinze bijna integraal maar niet in de volgorde van het album gebracht. Het is misschien een vreemde keuze om op de releaseshow albumtrack “Ballast” niet te spelen en het nieuwe nummer “Parabel” wel, maar een band moet vooral zijn zin doen. Turpentine Valley behoort inmiddels tot de Belgische top in instrumentale postmetal. Deze band gaat bij momenten nogal breed voor hun sound: tot aan de stoner en de sludge, maar net zo goed naar de koude postpunk als naar de cinematografische postrock of de atmosferische (post)blackmetal. Glacier, Russian Circles en Pelican zijn goede ijkpunten voor wie referenties zoekt. Turpentine Valley denkt voor de live-shows ook aan het totaalplaatje: geen bindteksten en het podium wordt verlicht door niet meer dan vier lampjes. Het maakt dat het publiek net iets meer moeite doet om bij de les te blijven en dat is altijd fijn voor een band. Als de laatste noten van “Trauma” uitgestorven zijn, krijgt de band uit Zulte een enthousiast applaus, maar een toegift zit er niet in.
Haester was als laatste band aan zet. Deze postmetalband is een labelgenoot van Turpentine Valley. Ze hebben ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire in de rangen en dat geeft al een beetje aan dat hun postmetalsound (ook al) niet in één vakje te vatten is, maar toch weer anders is dan die van Turpentine Valley of The Lotus Tree. Haester speelt vooral compacter en vinniger en heeft elke song goed dichtgetimmerd, terwijl er bij de twee andere bands van die avond nog veel wit tussen de regels staat.
Haester oogste vorig jaar veel lof met hun album ‘All Anchors No Sails’, waarop ze de vocale hulp kregen van Sven van Aborted, Brent van Stake en Nathalie van Brutus. Nochtans is Haester-zanger Maarten zelf al heel veelzijdig in grunts, growls en screams. Bovendien is het soort zanger dat met grote gebaren en een starende blik zijn publiek vastgrijpt. Daarin doet hij wat denken aan Arne van Marche Funèbre. Het publiek in de Elpee smult van de muziek en de begeesterde frontman, maar ook hier geen toegift.
Organisatie: ELPEE, Deinze
Pluto Metal Fest 2019, Oosterzele - Een gevarieerd aanbod van metalstijlen, binnen een gezellige sfeer
Pluto Metal Fest, dit jaar aan zijn tweede editie toe, is een boeiend festival georganiseerd door een groep sympathieke metal liefhebbers met het rock hart op de juiste plaat die bovendien zelf vaak op menig ander festival of evenementen in de omtrek aanwezig zijn. Op het programma stonden trouwens zes bands uit alle hoeken van de metal en zelfs punk wereld. Dit allemaal aan een zeer democratische prijs van amper 15 euro. En toch is dit evenement niet uitverkocht? Wat ons betreft, toch enigszins onbegrijpelijk. Ook al zat het feit dat er op diezelfde dag nog meerdere andere interessante evenementen plaats grepen er ook voor iets tussen.
Nu, de aanwezigen lieten dit niet aan hun hart komen, en genoten van de eerste tot de laatste seconde met volle teugen.
Met Tyrant's Kall (***1/2) kregen een female voice doom/death heavy metal formatie voorgeschoteld, met heel wat potentieel en groeimogelijkheden. De band bestaat inderdaad uit top muzikanten, die door middel van oogstrelende riffs en drum partijen ons rock hart sneller doen kloppen in de keel. De meeste aandacht gaat echter uit naar frontvrouw Esmee Tabasco. Die beschikt namelijk over een zeer uiteenlopend stembereik. Vaak gaat ze van lichtjes strelende, binnen een dreigende ondertoon, over naar growls die de haren op je armen doen recht komen van pure angst. Ook wat uitstraling betreft schippert ze voortdurend tussen die uitersten. Gerugsteund door muzikanten die de knepen van het vak meer dan onder de knie hebben , bezorgt de band ons enkele duister aanvoelende adrenalinestoten van formaat. Tryant's Kall brengt dan ook een mengeling van doom/death en heavy metal en grijpt je vocaal en instrumentaal stevig bij de keel, waardoor je demonische wezens uit diepe krochten van de Hel diep in de ogen kijkt. Helaas is er ondanks die boeiende combinatie tussen donkere vocalen en duistere instrumentale kunsten, iets te weinig beweging op het podium. De vrij statische houding, en het feit dat we aanvoelen dat de band nog kan groeien in zijn kunnen, zorgt er dan ook voor dat we ondanks al die positieve elementen een klein beetje op onze honger blijven zitten. Maar dat we hier een leuke doom/death metal band aan het werk zagen met zeer veel potentieel naar de toekomst toe, daar bestaat het minste twijfel over.
Helaas kon de daarop volgende band Balance Of Terror (**1/2) ons veel minder bekoren. De Franse Death/grindcore metal band gaat wel degelijk, eens ze de teugels vieren, als een pletwals tekeer op het podium. Maar helaas, door de stille momenten na elke song en het ontbreken van enige interactie, voelt het aan alsof je steeds naar diezelfde song aan het luisteren bent op de 'repeat' knop. Dat is leuk voor een kwartiertje of zo, maar gaat ondanks het uitdelen van snoeiharde mokerslagen na een tijdje vervelen. Waardoor we onze aandacht richten op een versnapering en drankje aan de toog. Begrijp ons niet verkeerd, de gitaar riffs klieven wel degelijk door je vege lijf, de bulderende stem voelt aan alles om zich heen tot moes slaande pletwals en de drumpartijen als meerdere donderslagen bij heldere hemel. Maar door het ontbreken van enige variatie tijdens de set, blijven we deze keer dus niet een klein beetje maar volledig op onze honger zitten. Jammer.
Carrion (*****) zorgt dan weer voor een dik hoogtepunt op deze avond. De band heeft al heel wat personeelswissels doorgemaakt, en bracht vorig jaar met 'Time To Suffer' een ware death metal klassieker uit wat ons betreft. Ook live weet Carrion ons door een verschroeiende aanpak, telkens opnieuw compleet over de streep te trekken. Ook op Pluto Fest worden alle death metal registers vanaf de eerste minuut open getrokken, en stopt Carrion niet tot iedereen compleet murw geslagen en totaal verweesd achterblijft. De grote sterkte van de band is dat hier één voor één tovenaars met riffs en drumsalvo's op het podium staan, maar vooral ook een zeer charismatische en vrij spraakzame frontman die zich niet alleen ontpopt tot een klasse entertainer. De man beschikt bovendien over een klok van een stem, die ervoor zorgt dat de zaal op zijn grondvesten staat te daveren. Wat mij persoonlijk betreft was het de zevende keer dat ik de band aan het werk zie, de setlist is eigenlijk nagenoeg hetzelfde gebleven. Maar telkens blies Carrion ons door hun inzet en gedrevenheid compleet omver. Dat laatste was ook nu weer het geval. Wat ons echter het meest over de streep trekt, is het feit dat er meer dan ooit een zeer goed geoliede machine op dat podium staat, waarbinnen iedereen dezelfde death metal kant uitkijkt. Carrion deed het dak van Zaal Amb8 er dan ook zonder moeite compleet afgaan door middel van deze verschroeiende set, die de temperatuur tot een kookpunt deed stijgen.
De Genkse melodieuze power metal band Nightqueen (***1/2) timmert sinds 2004 aan de weg. Sinds 2017 is dat met een andere frontvrouw, zijnde Hellen Heart. De band bracht dit jaar nog een gesmaakte schijf op de markt 'Seduction', dit dus in heel andere line-up. Voormalige zangeres Keely Larriena moest door een ernstig ongeluk de band verlaten. Ook gitarist Adagio verliet de band en zijn plaats werd ingenomen door Cosi Maatrigiani. Paddy Lee, toetsenist Gio Zuccari en drummer Andy Hermans maken die nieuwe line-up compleet. Dat Hellen over een uiteenlopend stembereik beschikt, merkten we al op die voornoemde plaat. Ook live doet de bijzonder charismatische zangeres er alles aan om iedereen uit haar hand te doen eten. De aanstekelijke power metal die Nightqueen naar voor brengt, raakt over de hele lijn bekeken zeker de gevoelige snaar. Uiteraard bestaat deze band uit muzikanten die de kneepjes van het vak voldoende onder de knie hebben. Hellen haar stembereik en charisma doet ons eveneens watertanden. Maar alles blijft iets te nadrukkelijk diezelfde lijn uitgaan waardoor de aandacht gaandeweg toch wat verslapt, tot het einde van de set. Want de meest interessante wending kwam er toen Filip Lemmens (Beyond the labyrinth) bij enkele songs zijn bijzonder veelzijdige stem mocht laten samenvloeien met deze van Hellen. Een kruisbestuiving die zorgde voor opborrelende kippenvelmomenten en adrenalinestoten, die we over de gehele set bekeken een beetje ontberen om ons compleet over de streep te trekken De meningen achteraf bleken echter sterk verschillend. De ene was diep onder de indruk van dat potje female power die de band door de strot ramt, de andere vond dat er dus iets meer variatie had mogen inzitten. Wij schipperen een beetje tussen beide stellingen in, geven we eerlijk toe.
Black Tartans (*****) verbindt Celtic folk elementen met de nodige humor en voegt daar bovendien de nodige snuifjes duisternis aan toe. Aanstekelijke doedelzak klanken en lekker loos gaande gitaar en drum werk. Het zit allemaal verborgen binnen de sound van Black Tartans. Bovendien bestaat de band uit twee uiteenlopende vocalisten, die elkaar vocaal blindelings aanvullen. De band is wellicht een vreemde eend in de bijt tussen al dat metal geweld, maar krijgt de handen door deze aanpak toch als enige van begin tot einde op elkaar. Meer nog, plots staat de zaal toch redelijk goed gevuld tot net voor de PA. Black Tartans is dan ook een band die een feestelijke sfeer doet ontstaan in je hoofd, wat zijn uitwerking heeft op de dansheupen. Want hierop stil staan is bijna onmogelijk. Door dat voldoende te kruiden met de nodige donkere kantjes, wordt ook de liefhebber van duistere muziek - waaronder ik mezelf rekenen - aangesproken. Ook al had de band wat meer moeite om iedereen murw te slaan, in vergelijking met eind deze zomer op Frietrock, de aanwezigen gingen uiteindelijk compleet uit de bol op deze versmelting van aanstekelijke Celtic Folk met een dubbele vocale aankleding, die even gevarieerd klinkt als de muzikale omlijsting. Want die laatste gaat dus van doedelzak klanken telkens over naar verschroeiende harde gitaar lijnen alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.
Kortom: Black Tartans is vooral een band die punk en rock perfect met elkaar verbindt, en daardoor een ruim publiek over de streep trekt. Dat werd op Pluto Fest op een stevig, energiek en vooral op enorm aanstekelijke wijze nog maar eens in de verf gezet.
De Duitse speed metal band Warrant (****1/2) timmert sinds 1983 aan de weg, en speelt die jarenlange ervaring uitvoerig uit om zijn publiek te bekoren. Ondanks die ervaring, doet de band dus niet aan het afleveren van een routineklus. Integendeel. Afsluiter Warrant speelde, voor een sterk uitgedund publiek, namelijk een set alsof ze voor 10 000 man stonden te soleren. Dat zorgt toch voor enkele sterretjes extra op hun plantsoen. Uiteraard is dat de verdienste van één voor één klasse muzikanten, ware virtuozen met gitaar klanken en drum salvo's. De frontman van dienst Jörg Juraschek straalt bovendien tonnen charisma uit, en ontpopt zich niet alleen tot een klasse entertainer die iedereen uit zijn hand doet eten. Zijn heldere stembereik waarop na al die jaren nog geen sleet zit, doet de haren op je heavy/speed metal armen recht komen. Warrant schuwt trouwens het theatrale niet. Een vervaarlijk ogende beul komt geregeld met zijn bijl over de hoofden van zowel de muzikanten als de fans zwaaien, tot hilariteit van de aanwezigen.
Op het einde van de set gooit hij enkele gratis T-shirts in het publiek, en zorgt zo voor die extra visuele aankleding binnen de voor de rest lekker verschroeiende set die Warrant hier neerpoot.
Besluit
Daardoor ontpopt de band Warrant zich tot een gedroomde afsluiter van een bijzonder gevarieerde avond waar ieder metaliefhebber gaande van doom, death over speed naar Celtic punk tot grindcore en power metal aan zijn trekken komt. Die diversiteit in metal muziekstijlen viel ons bij de eerste editie al op, en was de reden waarom we ook dit jaar - ondanks dat overaanbod aan zeer interessante evenementen op deze zaterdag avond - bewust hebben gekozen voor een concept als Pluto Fest.
Hopelijk slaagt de organisatie erin om hieraan een vervolg te breien, wij waren alvast onder de indruk van zoveel uiteenlopende gerechten die de kok van dienst ons voorschotelde op Pluto Fest, en dat smaakt ook na deze tweede editie naar meer. Op naar 2020.
Met dank aan Musika http://www.musika.be
Organisatie: Pluto Metal Fest - Jeugdhuis Pluto Herzele
Your Life On Hold - Gothic rock op z’n best!
Sygo Cries - Ground Nero - Your Life On Hold
De Blaaspijp
Koekelare
De Blaaspijp is een café met een zaal erachter. Een vrij ruime zaal waar normaliter aan lime dansen gedaan wordt. Maar ook de plaats waar de goth rockers van Your Life On Hold repeteren. Vandaar deze plaats om hier drie bands te presenteren. Oorspronkelijk was het Struggler die ook ging spelen maar er was iets tussengekomen en zodoende mocht Ground Nero hen vervangen.
De zaal was behoorlijk gevuld op deze vrijdagavond. Sygo Cries (o.a. Mika Goedrijk en Stain) mocht de spits afbijten. Deze coltwave band bestaat al sinds 1992. Ze hebben leuke teksten die soms bijten en soms wat sarcasme bevatten. Muzikaal is het ook genieten. De zanger is niet het grootste zangtalent maar hij smijt zich en is entertainend genoeg om dit euvel te overwinnen. Zo kondigde hij drie keer naeen het volgende nummer als “Contender” aan. Bij nummer vier (een vrij traag nummer) had de zang het moeilijk maar bij de andere, en vooral de uptempo, nummers werkte de chemie goed. Zijn t shirt had de slogan: Kein Mensch ist illegal. Dat paste in de muziek. Een aangename opener van de avond.
Ground Nero bestaat nog maar een viertal jaren maar het lijkt alsof ze al jaren deel uitmaken van de scene. Dat ligt vooral aan het feit dat ze meteen sterk en volwassen materiaal afleverden met als hoogtepunt hun full album ‘Divergence’ dat in september uitkwam. Ook live staan ze er en dat was ook zo vanavond. De stem van Gwijde de Eerste (Gwijde Wampers) is karakteristiek en zijn zang was erg goed. Het gitaarspel van Nomad contrasteert mooi met de zang. De bas van Philtjens is basic maar ondersteunend. Verder mooie screens op de achtergrond waar zichtbaar veel werk in gestoken werd. Afsluiter en bisnummer was “Heaven Sent”, een beest van een track live gespeeld.
Dan was het tijd voor Your Life On Hold dat eveneens in korte tijd een topper in gothic rock in België is geworden. Dit dankzij 2 goede albums en zes top muzikanten onder leiding van Jan Wolf (Jan Dewulf). Maar ook bassist Augustijn (jazeker, dé Augustijn die ook solo van zich liet horen dit jaar) maakt deel uit van deze band. Maar de andere muzikanten moeten niet onderdoen en dat hoor je dan ook live. Geen nieuwe songs op de set vanavond maar er wordt hard aan nieuw materiaal gewerkt hoorden we vanuit goede bron. Zes muzikanten was wat veel op dit podium maar ze trokken goed hun plan. “Phoenix” opende de set. Ideaal want het is een sterk en opzwepend nummer. We kregen o.a. ook “Already Lost, “Tension”, Attawapiskat, “Falling” en “Sunflower Sutra”. Een mix uit de twee albums. Bij momenten klonk het vrij stevig. Het geluid was ook goed en dat mag eigenlijk van de ganse avond gezegd worden. Een geslaagde passage en nu is het voor de meeste fans wachten op nieuw materiaal.
Op de tonen van verschillende wave bands gepresenteerd door DJ Flip Flap konden we tevreden naar huis keren.
Organisatie: Your Life On Hold
Een jaar geleden zagen we tijdens twee uitverkochte afscheidsshows in de Vooruit Steak Number Eight herrijzen in STAKE. Deze metamorfose leverde een productiviteitsboost op die uitmondde in hun ondertussen al vijfde plaat ‘Critical Method’. Met dit eerste album onder hun nieuwe alias trotseerden ze een uitverkochte AB. Na een verschroeiende zomertour en verschillende try-outs in Den Trap, Trash Life en Charlatan stonden de verwachtingen hooggespannen.
Nieuwe nummers debuteren gebeurt altijd een beetje met een bang hart, zo ook bij STAKE. Als je opener dan nog eens het traag slepende “Devolution” is dan hielden zelfs wij ons hart vast. Zeker geen slecht nummer maar wel een beetje een valse start en zeker niet iets wat je verwacht van een een groep die geregeld kotst van de fysieke inspanning na hun shows. En eigenlijk ook een beetje het verhaal van het verloop van deze show, traag opbouwend naar zijn hoogtepunt. “Catatonic Dreams” brengt voor de eerste maal de nodige schwung. Waren het de zenuwen of iets anders, we weten het niet maar de overtuigd waren we nog niet. Meerdere nieuwe nummer gingen voorbij maar zelfs een nieuw topnummer zoals “Absolute Center” had nog niet het verhoopte effect. Het werd tijd om het echte beest dat STAKE live heet los te laten. Dat gebeurde gelukkig, traag maar zeker.
Brent Vanneste vertelt het publiek dat ze er lang over getwijfeld hebben maar dat er toch nog enkele oudere nummers gespeeld zullen worden. Godszijdank denken we bij onszelf want op de nieuwe nummers alleen zagen we het nog niet meteen gebeuren. Dat de mogelijkheid tot het niet spelen zelfs al in vraag gesteld zou kunnen worden door de heren, lijkt ons eigenlijk enigszins ook al vreemd. Een goede beslissing zo blijkt want wanneer “Return of the Kolomon” en “Your Soul Deserves To Die Twice” de revue passeren beginnen we ook de eerste crowdsurfers te zien.
De band werd onder meer bijgestaan met een degelijke lichtshow en lasers die bijvoorbeeld bij “Eyes for Gold” de desbetreffende ogen op de zaal richtten. Tussentijds krijgen we plots drummer Joris Casier aan de lijn die door middel van een telefoonhoorn meldt dat hij 'van Brent iets moest zeggen'. Veel meer dan enkele merci's komt er eigenlijk niet uit. Bindteksten zijn de mannen hun sterkte niet en dat geeft ook frontman Brent Vanneste toe. Een pakkend moment wordt het wel wanneer hij vertelt hoe geweldig het is om deze releaseshow te kunnen spelen op de plek waar ze meer dan tien jaar geleden Humo's Rock Rally wonnen. Als het niet met de show was dan hadden ze ons alvast met hun eerlijkheid en charme ingepakt.
Ondertussen was de temperatuur in de AB al enkele graden hoger geschakeld dankzij het moshen en was de volledig bezweette frontman al in het publiek verdwenen. Het waren vooral de oude nummers die dit teweegbrachten maar ook verschillende nieuwe nummers zoals “Doped up Salvations” werden met blijdschap ontvangen. Bij afsluit kregen we een afgestripte versie van “Human Throne” met enkel Brent op de piano, 'Het is waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik dit ga doen.' Na een valse start mede dankzij zijn microstatief, wat dankzij de nodige humor van de frontman snel vergeven werd, stonden we plots in een donkere en muisstille AB. Dit laatste hadden we alvast nooit verwacht van een STAKE show. Tot de rest van de band met de kracht van een sloophamer inviel. Deze versie mogen ze naar onze mening alvast meer doen in toekomstige shows.
We sloten af met een krachtige “Black Eyed” en de show had eindelijk ook zijn volle potentieel bereikt. Het was een moeilijk begin maar wel een in stijgende lijn. De mannen van STAKE leverden dat waar ze voor bekend staan, een strakke show. De nieuwe nummers moeten misschien nog even inburgeren maar STAKE blijft een van de strakste live bands van eigen bodem.
Toegegeven we zien ze misschien liever aan het werk in iets kleinere zalen maar een speciale ervaring werd het alvast wel.
Na afsluit galmde hun cover van “Geen Wonder Dat Ik Ween” van Paul Severs door de speakers. Het merendeel van het publiek was gebleven en zong mee. De band verscheen weer op het podium om mee te baden in het feestgedruis en Brent pakte zelfs de micro om nog eens in het publiek te springen. Vooral dit soort dankbaarheid van de mannen zelf, die amper uit hun woorden geraakten tijdens de show, siert en toont ook wat voor een speciale en wederzijdse band deze groep heeft met hun fans. STAKE blijft STAKE en daar zijn wij heel blij mee!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was een druk jaar voor Reena Riot. Vorige week speelde Reena Riot het laatste concert van dit jaar, gratis nog wel, in zaal Harmonie in Oudenaarde. En het was ook nog eens de verjaardag van zangeres Naomi Sijmons. Ook zonder verjaardagstaart en bloemen was het al een leuke avond.
Reena Riot kan tevreden terugkijken op het jaar: veel persaandacht voor het album, kunnen spelen in de AB, de Handelsbeurs, de Arenberg en op Cactus, een paar keer Nederland, … Er zijn bands die het met veel minder moeten stellen. En toch. Op basis van dat debuutabum (‘Nix’) zou je verwacht hebben dat het nog wat harder mag gaan voor deze fantastische band. Een single die inslaat en die zowel op StuBru als Radio 1 in heavy rotation geraakt, dat is het zetje dat ze misschien nog nodig hebben.
Naomi is de spil van Reena Riot. Zo beheerst en gefocust als ze is als ze zingt en speelt, zo flapuit en onbeholpen is ze tussen de nummers in. Het laatste concert van een lange reeks, toch ook jaren ervaring op de teller, veel kennissen in de zaal en toch zoveel zenuwen dat gitarist Jan haar moet helpen met haar kapodaster.
De hele set in Oudenaarde is opgebouwd uit materiaal van ‘Nix’. Starten doen ze met” Tonight” dat op het album de hekkensluiter is. Vooraan in de set verliest die song misschien wat van zijn epische karakter, maar als schot voor de boeg kan het wel tellen. De Harmonie is dan al mooi volgelopen en het publiek is meteen mee. Na “Tonight” gaat het verder met “Siren” en “Knife”, beiden met dezelfde rustige opbouw en vooral dezelfde bezwerende intensiteit. Een beetje als Sinead O’Connor en PJ Harvey, maar dan van een paar albums voorbij hun debuten. In alle songs klinkt Reena Riot vol en gerijpt.
“Good Old Waltz”, springt er in de lyrics en muziek wat uit en biedt zo een moment van verstrooiing voor wat nog komt.: de opnieuw heel intens gebrachte tracks als “Shadow”, het aan overleden dierbaren opgedragen “Bird”, “Somewhere” en het magistrale “Mountains”. De brute noiserock van “All Systems Down” haalt het publiek uit zijn trance en dan zat Reena Riot met “Waitin” al aan het einde van de set. Bij de bisnummers neemt eerst alleen met haar gitaar “Into Dust” van Mazzy Star voor haar rekening. De band komt er bij voor “Undone” waarbij het publiek makkelijk kan aangespoord worden om mee te zingen.
Live doet Reena Riot wat ‘Nix’ doet op je platenspeler: schrammen en builen op je ziel en dan een glimlach waardoor je alles weer vergeet.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Filip Van der Linden)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/harmonie-oudenaarde/reena-riot-28-11-2019.html
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Pussy Riot - Boodschap boven kwaliteit
Pussy Riot
Handelsbeurs + 4AD
Gent + Diksmuide
2019-11-27 + 28
Een concert van Pussy Riot is een totaalbeleving. Voor het eerst in België, met twee concerten, eentje in Gent en eentje in Diksmuide! Het Russische kunstenaarscollectief overweldigt de toeschouwer met een audiovisueel spektakel waar de boodschap primeert. Die boodschap is overigens erg duidelijk, en niet van de poes: Poetin is een dictator die het land terroriseert. Over verschillende hoofdstukken beschrijven de heren en dames de chronologie van hun levensbestaan.
Hoofdstuk 0, de proloog als het ware, bevat een video over de allereerste anti-Poetin protesten, bijgestaan door krachtige Russische slagzinnen en rauwe muzikale omlijsting.
Vanaf hoofdstuk 1 wordt er een versnelling hoger geschakeld, de drummer slaat erop los, maar houdt de rest van de groep keurig in het gareel. Waar Gerrit Callewaert uit Bavikhove het niet nodig vond om West-Vlamingen te ondertitelen, zijn wij maar al te blij dat Pussy Riot dit wel doet, zo is het net iets makkelijker om tussen de chaos in te volgen wat er gezongen wordt. De zang en het stemgeluid van de meeste leden is niet altijd even zuiver, de boodschap daarentegen, is dat wel.
Hoofdstuk 2 gaat dieper in op het (over)leven als politieke vrijheidsstrijder. Hoewel de feministische, politieke punkrockband wereldberoemd werd met hun provocerende naaktprotesten, zijn het deze keer enkel de twee mannen die hun borstkas lieten zien, de twee vrouwen niet. Onder begeleiding van een schelle trompet worden tijdens Sectie 2.2 heel helder een aantal regels uitgelegd over hoe uit handen van de Russische overheid te blijven. De occasionele dansmoves slaan nergens op (synchronie, niemand?), maar zetten het verhaal wel overtuigend in de verf.
Bij het begin van Hoofdstuk 3 gaan de kleurige bivakmutsen op, en dansbare beats begeleiden beelden van Poetins inauguratie.
Hoofdstuk 4 focust op de rechtszaak uit 2012 en valt op door de hevige, nogal dreigende sound. Tijdens het volgende hoofdstuk wordt op rituele wijze wijwater in het publiek gegooid, de grens tussen muziekgroep en bizarre sekte vervaagt stilaan. Ook al is het bij momenten moeilijk om volgen, het is net als een ietwat mindere tv-serie waarvan je toch wil weten hoe het afloopt.
En die afloop, die komt heel abrupt. De Riot-trein dendert voort als één lang nummer zonder pauze, een concept gebaseerd op het boek van frontvrouw Nadezhda Tolokonnikova: “A Pussy Riot Guide to Protest”. In het midden van een hoofdstuk stopt de muziek plots en wordt er afgesloten met een quasi eindeloze lijst van politieke gevangenen die moeten bevrijd worden.
De lichten gaan aan, er volgt een schuchtere “thank you”, en de vraag om het boek aan te schaffen, de opbrengst gaat immers naar de familie van de kerk-protesteerders en de fakkeldragers voor vrije verkiezingen. In tegenstelling tot de bandeden komen zij er met 6 jaar gevangenis niet zo goed vanaf...
Riot days show - story of protest and resistance - Pussy Riot biedt een eigenwijze mix van beeld, taal , performance , theater en is politiek messcherp anarchistisch; muzikaal biedt het kwartet stevige en softe electropunk, elektronica, drums, beats met een zwevende trompet, flute, niet in de hevigheid en gekte van Atari Teeange Riot of Crystal Castles , maar die ergens The Residents , Chumbawamba en The Clash omarmt.
Meer dan 10 minuten later, wanneer iedereen de zaal verlaten heeft en naar de uitgang schurkt, flikkeren de lichten opnieuw en komt Nadezhda solo terug voor een viertal bisnummers. Een dertigtal overgeblevenen geniet van deze intieme, rustige sessie, die zweverig balanceert tussen minimale elektronica en drum-'n-bass. Een verrassend slotakkoord van een al even verassend en bij momenten vreemd concert.
Helaas maakte kwaliteit hier plaats voor de kracht van de politieke boodschap.
Organisatie: Democrazy + Handelsbeurs, Gent + 4ad, Diksmuide
A.A. Williams weet onze aandacht te trekken met haar verstilde post-rock in de richting van Emma Ruth Rundle, Chelsea Wolfe en Esben & The Witch. Best knap. Vraag is of ze haar streng zal kunnen trekken in een genre waar het echt wel dringen wordt. Geef haar nog wat tijd, A.A. Williams.
Bij Brutus gaat er het al heel wat heviger aan toe. Het trio is nog maar net terug van een Amerikaanse toernee maar er zit nog genoeg adrenaline en power in hun stomende mix van metal en post-rock om de Trix plat te spelen. Stefanie Mannaerts schreeuwt en timmert het er met volle teugen uit en de gitaar klinkt wederom furieus en barstend. Wat een band ! wat een sound ! en wat een songs !
“Cemetery”, “Horde II”, “Drive”, “War”, “Justice De Julia” beuken dat het geen naam heeft. En wat is afsluiter “Sugar Dragon” wederom fantastisch. Een kanjer ! Brutus is van het meest opwindende wat ons Belgenlandje op heden op een podium te bieden heeft.
Dit is maar een tussenstap, ze zijn al weer vertrokken naar Engeland. Maar nog eventjes eerst in de AB, Brussel op 14 december! De wereld veroveren, zo hoort het.
Ieder kind moet een naam hebben. Vandaar dat ook ooit post-metal is geboren. Een genre dat, hoewel het zich doorgaans in een daglicht-schuwende ondergrond voortbeweegt, ondertussen toch wat oververzadigd is geraakt. Wanneer te veel bands in hetzelfde donkere water gaan vissen, dan gaan die stilaan ook op mekaar beginnen lijken en zien wij het bos door de bomen niet meer.
Ons lijkt het altijd interessanter om dan terug te grijpen naar de bron waaruit al dat gevaarte is ontsproten. Bij de bron zijn immers de ruwste parels te vinden.
Dan denken wij bijvoorbeeld aan het geweldige Neurosis, maar die komen helaas maar sporadisch nog eens uit hun donkere hol. Of aan Isis, helaas zijn die dan weer al enkele jaren geleden ten grave gedragen (gelukkig is uit hun as het onheilspellende Sumac opgerezen, een zowaar nog ruiger en zwaarder vehikel).
Dan komen we uit bij het Zweedse combo Cult Of Luna, een band die vanaf het eerste album anno 2001 gestaag doorgroeide tot vaandeldragers van de post-metal. Hun recentste monsteralbum ‘A Dawn To Fear’ lijkt een nieuwe mijlpaal te gaan worden in hun repertoire, een geweldige brok onheil die wij op hetzelfde schavotje durven zetten als het meesterwerk ‘Vertikal’ uit 2013.
Met vier knoerten van songs uit ‘A Dawn To Fear’ en drie uit ‘Vertikal’ zit het dus wel goed vanavond. De band zet een sound neer die staat als een bunker. Cult Of Luna is dan ook een omvangrijke bende, een half leger zeg maar. Drie gitaristen, twee drummers, een bassist en een keyboard speler zorgen voor de meest pompende, ruige, massieve, rauwe en verzengde post-metal die wij in jaren gehoord en gezien hebben. Ze doen ons terugdenken aan het al even geweldige Isis die wij hier nog in diezelfde zaal van jetje hebben zien geven, het moet zowat een decennium geleden zijn.
Een Cult Of Luna gig is er weer zo eentje die je ondergaat, waar je volledig wordt in meegezogen. Ze pompen, ze barsten open, maar ze kunnen ook op tijd en stond de gevoelige snaar raken zoals in het verstilde “And With Her Came The Birds” of het zwevende “Passing Through”. De intro van “Lights On The Hill” is hemels en bloedmooi, de songs stevent vervolgens af op een allesvernietigende moordende climax. Briljante herrie ! Cult Of Luna ontploft zo wel meermaals met een apocalyptische knal. Check “Nightwalkers”, “In Awe Of” of de allesverslindende afsluiter “The Fall”. Allemaal ferm uit de kluiten gewassen bloedzuigers van songs die zich in ons nekvel vastzetten en er de eerste dagen niet meer zullen uit geraken.
Een bommenwerper van een concert, een helse belevenis. Miljaardedju, hier zijn we efkes niet goed van.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Bijna zeven jaar geleden won Soldier’s Heart de eerste editie van De Nieuwe Lichting. Toen al werd duidelijk dat frontvrouw Sylvie Kreusch een podiumbeest is met een ongeziene podium presence. Nadat ze vast lid was van Warhaus, gaat ze nu volop voor een solocarrière waarmee ze zich als één van België’s strafste performers profileert. In september kwam haar uitstekende EP ‘BADA BING! BADA BOOM!’ uit, dat ze gisteren in een uitverkochte AB Club kwam voorstellen.
In mei 2018 gaf Kreusch in de Rotonde haar solo live debuut en zette ze er een show van jewelste neer, waar we nog steeds graag aan terugdenken. Anderhalf jaar later heeft ze dus eindelijk een eerste project gelost, dat uiteraard een belangrijke rol in haar nieuwe show speelt en haar muzikaal nog iets breder opstelt. “Please To Devon”, toen al een orkaan van een nummer, wervelde al vroeg door de boxen en zorgde voor de juiste vaart dankzij een slimme opbouw.
Het podium was druk bevolkt, want naast vier muzikanten had ze eveneens vier fantastische dames achter een micro staan die haar muziek nog een voller karakter gaven. Eefje De Visser en Justine Bourgeus vervoegden hun beste vriendin op het podium en leken vrede te hebben met een plekje als backing vocal. Ze deden het dan ook ontzettend goed en klonken in bijvoorbeeld “Just Like a Fyah” heerlijk opwindend. Nooit namen ze de spotlight weg van Sylvie, maar toch waren ze een absolute meerwaarde voor de show.
Niemand steelt de show van Sylvie, zelfs haar vriendinnen op het podium niet. Haar coole attitude en ongelofelijke inleving zorgen telkens weer opnieuw voor hoogtepunten in de set. In het epische “Flaunt It, Try It” liet ze zich omringen door enkele danseressen, zelf noemt ze hen ‘witches’, maar toch trok zij op een charmante manier alle aandacht naar zich. In het onuitgebrachte “Voodoo” kwam ze vocaal ook nog eens extra straf uit de hoek en bleven we aan haar lippen hangen, net zoals in het betoverende “Belle” dat voor een rustige noot in de show zorgde.
Muzikaal kende haar liveshow een echte upgrade in vergelijking met haar eerste shows. “Come Around” begon bijvoorbeeld nog rustig met een saxofoon solo, maar overrompelde door een feeërieke opbouw in het refrein. Wellicht één van haar beste nummers in de live set, wat we ook van “Wild Love” kunnen zeggen. “Wild Love” is nog niet eens uit, maar werd toch tweemaal in een verschillende versie gebracht. Eénmaal deed ze het a capella met een dreigend geluid op de achtergrond, maar vooral de versie van de bisronde kon ons helemaal bekoren. Ster van het nummer is met zekerheid haar stem, want die krijgt er de kans om al zijn facetten te ontplooien.
Sylvie Kreusch is een artieste waar we heel trots op mogen zijn, want haar show en muziek stralen gigantisch veel internationale allures uit. Elk detail is tot in de puntjes uitgewerkt en toch weet ze er een ruw kantje aan te geven door zich extra hard in te leven of vocaal nog eens uit te pakken.
Eén uur en tien minuten hing er een duivelse kracht in de lucht, die zowel angstaanjagend als bloedmooi was en nooit aan kracht moest inboeten. De band bracht haar muziek helemaal tot leven en haar vier vriendinnen waren de perfecte vocale aanvulling.
Een show die nog even zal nazinderen in onze diepe gedachten.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In 2009 betrad White Lies het muziektoneel met hun debuut ‘To Lose My Life’… Met doorbraaknummers “Unfinished Business”, “Death”, “Farewell To The Fairground” en de titeltrack zetten ze zich meteen op de muzikale kaart en worden ze gebombardeerd tot nieuwe koningen van de indierock. Tien jaar en vijf albums later blijft het oudere werk nog steeds het sterkste wat de band te bieden heeft. Dat laat zich elk concert opnieuw blijken aan de euforie van het publiek bij het horen van deze nummers. De tournee voor laatste plaat ‘FIVE’ zat er nog maar net op of het Britse trio trekt er alweer op uit om de tiende verjaardag waardig in de verf te zetten. Daarbij kon Brussel, de stad waar ze het album destijds opnamen, uiteraard niet ontbreken.
White Lies - Bij het betreden valt meteen op dat vooral frontman Harry McVeigh er duidelijk zin in heeft. De Britten volgen gedwee hun debuut en steken meteen van wal met “Death” en “To Lose My Life”. Veel sterker openen kan bijna niet en eigenlijk een beetje spijtig dat deze twee toppers zo vroeg al de revue passeren, maar zo zit de plaat nu eenmaal in elkaar. “A Place to Hide” is door de jaren heen weggeëbd uit de setlist, maar blaast hier nog eens in volle glorie. Het nummer werd duidelijk gemist want na afloop zingt het publiek de melodie nog na. Van een eerste echt hoogtepunt spreken we bij “Unfinished Business”, de allereerste single ooit van de band. Net zoals op Pukkelpop deze zomer hoor je meteen dat het nummer een speciaal plekje heeft bij het publiek, ‘Let’s dance like we used to!’.
De band verkeert na het uitgebreide touren van de voorbije jaren in bloedvorm. Elk nummer wordt voorzien van een geweldige lichtshow en frontman Harry McVeigh heeft er duidelijk zin in. Dit hebben we vroeger wel anders geweten. Op luid enthousiasme wordt “Farewell to the Fairground” onthaald en zoals gebruikelijk wordt er nog lang na verder geklapt en gezongen. Zelfs bij de immer stoïcijnse bassist Charles Cave kan er een lach af. Een melancholisch startend “Nothing to Give” ontplooit zich in een krachtige instrumentele outro die niet mis had gestaan op de originele versie. Daarmee komen we bijna aan bij het sluitstuk van de plaat. Dit eerste deel van de show wist op enkele rustigere nummers na alvast te overtuigen, maar er volgt nog meer.
‘We’re gonna run through some of our favourites of the other records now.’, verkondigt de frontman. De donkere bombast “Time To Give” bouwt in zeven minuten op naar een climax doorspekt van zang, synths en gitaren. Smaakmakers “Big TV” en “There Goes Our Love Again” brengen het publiek aan het dansen en zingen. Puntje van kritiek is de soms krakende of wegvallende zang bij sommige van de hogere stukken zoals bij “Is My Love Enough?”. Het nieuwere werk kent ook voldoende uitblinkers maar hier en daar zien we de oude fans toch een beetje wegzakken, zo had van ons “First Time Caller” bijvoorbeeld wel achterwege mogen blijven.
Ook speciaal aan de show is het debuteren van single “Hurt My Heart”. Het nummer ontstond in de nasleep van het laatste album en werd nog maar twee maanden geleden op de wereld losgelaten. Minder gekend dus, maar dankzij zijn stevigheid weet het wel te overtuigen. Frontman McVeigh windt met gemak het publiek keer op keer om zijn vinger, zo ook tijdens “Tokyo” wanneer hij in de tekst ‘Bangkok’ vervangt met ‘Brussels’. De band verlaat even het podium en als de kat van huis is dansen de muizen, traditiegetrouw zet het publiek tijdens het wachten “Farewell to the Fairground” nog eens in.
Bij het terug ten tonele verschijnen, worden we verrast met “Taxidermy”. Een oude b-kant die het eerste album destijds spijtig genoeg niet haalde. Een mooie toevoeging voor de echte fans. Harry McVeigh vertelt ons wat een geweldige ervaring het is om hun debuutplaat live te brengen in de stad waar het tien jaar geleden opgenomen werd. En slechts weinig locaties die beter geschikt waren voor dit euvel dan het Koninklijk Circus.
Het beste nummer dat White Lies maakte, komt echter wel van een andere plaat. Steevaste afsluiter “Bigger Than Us” brengt nog een laatste keer de vlam in de pan en zorgt voor kippenvel. Terwijl grote witte ballonnen worden losgelaten, zingt het publiek zich voor de laatste keer de longen uit het lijf.
We zien een tevreden band het podium aftreden na een waardig verjaardagsfeestje. ‘Let’s grow old together and die at the same time!’, als het van ons af hangt met veel plezier!
Setlist: Death - To Lose My Life - A Place to Hide - Fifty on Our Foreheads - Unfinished Business - E.S.T. - From the Stars - Farewell to the Fairground - Nothing to Give - The Price of Love - Intermissie (Space ii) - Time To Give - Big TV - There Goes Our Love Again - Intermissie (Space i) - First Time Caller - Is My Love Enough? - Morning in LA - Swing - Hurt my Heart - Tokyo
Encore/ Taxidermy - Bigger Than Us
Ism Dansende beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics @Pukkelpop 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019/white-lies-16-8-2019.html
Organisatie: Live Nation
Charli XCX is al een hele tijd geen onbekende meer. In 2013 scoorde de Britse een monsterhit met Icona Pop. In tegenstelling tot het Zweedse duo wist Charli wel nog verschillende hits te scoren zoals “Boom Clap” en “1999”. De electropop is radiovriendelijk, maar Charli weet zich toch te onderscheiden van de vele andere jonge vrouwelijke artiesten. Eerder dit jaar verscheen het derde album genaamd ‘Charli’ en daarvoor werkte ze samen met een hele hoop andere artiesten. Zo kregen we onder andere Troye Sivan, Lizzo en HAIM te horen, maar ook drag queen Pabllo Vittar en Christine And The Queens maakten deel uit van het album. Vooraleer de show begon waren we nieuwsgierig of één van deze artiesten misschien aanwezig zou zijn. Of zouden we alleen Charli XCX te zien krijgen?
Charli opende met “Next Level Charli” en meteen was de toon gezet. Er was veel sfeer en de AB zong al snel mee. Doorheen de hele avond werd er veel gezongen in de zaal. In tegenstelling tot op het podium wel eens waar. Het was meteen duidelijk dat de zangeres aan het playbacken was. Veel meer dan “Make some fucking noise” kregen we tijdens de eerste nummers niet live te horen. Het publiek trok er zich niet al te veel van aan en de sfeer nam alleen maar toe tijdens “Vroom Vroom” en “Gone”. Beide hits vielen verdacht vroeg in de set en tijdens die tweede kregen we gastzangeres Christine And The Queens niet te zien. De uitgelaten AB leek dit niet erg te vinden en zong dan zelf maar de Franse lijnen uit het nummer. Christine was niet de enige zangeres die afwezig was. Op Charli na kregen we geen enkele andere artiest te zien. Soms zong Charli de tekst van bijvoorbeeld Haim, maar op andere momenten hoorden we pakweg Lizzo haar stem door de zaal galmen.
Lizzo was lang niet de enige die we wel konden horen, maar niet konden zien. Ook de band was reeds in de studio opgenomen en werd hier met behulp van een tape opnieuw het leven in geblazen. De zangeres stond dus helemaal alleen op het podium en vooral tijdens de tragere nummers zoals “I Don’t Wanna Know” en “Toughts” miste we een live band zeer hard. Het zou een aangename afwisseling zijn geweest hadden we eens naar een gitarist of toetsenist kunnen kijken.
Vooraleer u zich afvraagt of er dan helemaal niets live was aan het optreden zeggen we u al dat er soms wel echt gezongen werd. Onder andere tijdens “White Mercedes” hoorde je dat Charli wel degelijk kan zingen. Eens de tragere nummers voorbij waren kregen we terug een tape te horen wat uiteraard een jammere zaak was. Het is niet dat Charli zich aan ingewikkelde choreografieën waagde waardoor zingen haast onmogelijk werd, meestal stond ze vrij stil, zwaaide ze met haar armen of huppelde ze over het podium. Als de zangeres dan toch live zong was het vaak met autotune, dus Charli’s echte stem hebben we live niet al te veel te horen gekregen.
Tussen de nummers door kregen we de zangeres haar echte stem dan wel te horen. Zo bedankte ze de LGBTQ+ gemeenschap voor ze “Shake It” inzette. Een groot deel van de zaal behoorde ook tot die gemeenschap en dus haalde Charli er enkele drag queens bij. De queens hadden een positieve invloed op de reeds goeie sfeer, maar wat waren we blij dat we eens naar iets anders konden kijken dan Charli XCX! De focus lag dan toch niet de hele tijd op Charli zelf,; muzikaal was er wel de klemtoon op ‘Charli’, het album dan. Na “Vroom Vroom” duurde het een uur vooraleer we nog eens een ouder nummer te horen kregen. Tijdens de bisronde kwamen vooral de oudere nummers, maar hits als “Boom Clap”, “Fancy” of “Break The Rules” kregen we niet te horen. Wie zich aan een greatest hits show verwachtte zal op zijn of haar honger zijn blijven zitten. Afsluiten deed de zangeres met de grootste hit die ze scoorde met dit album. Tijdens “1999” werd er voor een laatste keer gefeest in de zaal.
Charli XCX stond jammer genoeg helemaal alleen op het podium, maar de AB leek dit niet al te erg te vinden. Het publiek at uit de hand van de zangeres en zong maar al te graag mee. De gemiddelde toeschouwer heeft waarschijnlijk meer gezongen dan de vrouw waarnaar we deze avond kwam kijken. Dat er dan ook geen live band was maakt de zaak nog wat meer betreurenswaardiger.
Het optreden was muzikaal geen hoogvlieger, maar de sfeer was wel tip top in orde. Charli liet het publiek makkelijk meezingen, met de armen zwaaien en zelfs in elkaars nek gaan zitten. Dat dit allemaal zo makkelijk ging , lag misschien meer aan het enthousiasme en de vrolijkheid van het publiek zelf dan aan de overtuigingskracht van de zangeres.
Het publiek vierde feest terwijl er op het podium een vrouw stond te doen alsof ze aan het zingen was.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Every Stranger Looks Like You - Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zij hun negatieve gevoelens kunnen vinden en zich verliezen in wat we brengen
Eén van DE ontdekkingen dit jaar was Every Stranger Looks Like You. Een trio van muzikanten die ons binnen een intensieve, donkere atmosfeer confronteerden met onze eigen nietigheid op Villa Pace in Sint-Niklaas, begin september. We schreven daarover: ''Je voelt gewoon die woede in de manier waarop zowel de zanger als muzikanten hun instrumenten letterlijk geselen. Dit is duidelijk geen voer voor tere zieltjes, want ook de oorverdovende climax op het einde zorgt voor een huivering doorheen ons lijf. Mokerslag na vuurbal wordt je door de strot geramd, tot je totaal verweesd achterblijft. ESLLY doet niet aan bindteksten. Geen communicatie over en weer met het publiek dus, maar die verschroeiende muziek voor zich laten spreken. In dat half uur tijd ontstaat er uiteindelijk ook in onze geest meerdere Apocalyptische taferelen. Die er uiteindelijk voor zorgen dat we zelf ook tot absolute waanzin worden gedreven. En totaal verweesd en van de kaart de Nest verlaten."
Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75610-villa-pace-2019-een-vlucht-van-duizend-luchtballonnen.html.
Wij vonden het hoog tijd de band een beetje beter te leren kennen, en gingen op bezoek in een dorp vlakbij de Expresweg, ergens 'in the middle of nowhere'.
Every Stranger Looks Like You is een Belgische grunge/posthardcore band uit Lembeke. Hoe is de band ontstaan?
(Tim) Willem en ik kennen elkaar al van de middelbare school en hebben sindsdien eigenlijk altijd samen in bands gespeeld. Een jaar of 5 geleden bood Jan aan om te komen bassen bij ons en toen is ESLLY ontstaan hoe we het nu kennen.
Waar komt de naam 'Every Stranger Looks Like You' vandaan?
De naam is eigenlijk tegelijkertijd een soort van ode aan liefde, verlangen en waanzin. Ik was destijds enorm verliefd en leek haar gewoon overal te (willen) zien of tegen te komen. Die combo van gevoelens was en is eigenlijk nog steeds een grote inspiratiebron dus de naam lijkt wel iets dat steeds meer passend voelt.
Er zijn in ons land eigenlijk wel veel posthardcore getinte bands, is er in dat grote bos nog plaats voor een band als ESLLY denk je? En waarom?
Dat maakt eigenlijk niet uit. We creëren onze plaats zelf, alles wat we maken en doen is ook in de eerste plaats gewoon voor ons drie. Een echte coherente scene lijkt er ook niet echt te zijn, maar we merken ook wel dat mensen meer op zoek zijn naar bands die iets ‘anders’ brengen dan gewoon wat harde nummers op een hoopje gegooid.
Ondertussen zijn al enkele platen uitgebracht, hoe waren de reacties over het algemeen?
Onze laatste worp, ‘I : Levensmoeheid’ is het eerste deel van een tweeluik, het volgende deel komt ergens volgend jaar uit. Wat de reacties betreft, ook daar liggen we niet echt wakker van moeten we toegeven… We zijn niet echt op zoek naar een soort van “validatie” omdat we onze muziek meer zien als een soort van venster naar ons als persoon in de tijdspanne van wanneer we de nummers maakten. Sinds ‘I : Levensmoeheid’ hebben we wel heel wat mooie shows mogen spelen op mooie podia, dus op dat vlak heeft de plaat zeker zijn werk gedaan.
Ik hoorde toen ik jullie live zag in Sint-Niklaas veel woede, pijn en dergelijke donkere gedachten. Waar komt die 'woede vandaan? Persoonlijke ervaringen?
Ja, absoluut persoonlijke ervaringen. Onze live shows spelen we naar elkaar gekeerd, met een driehoek van licht in het midden. De driehoek fungeert meer als een soort van ‘trigger mechanisme’ voor ons dan een decorstuk. Het steeds opnieuw creëren van dezelfde omstandigheden (driehoek, rode tapijten, zelfde kledij) maakt dat we in staat zijn om om het even waar echt te gaan putten uit een vat van emoties, heden en verleden.
Deze band gaat ook niet om mijn verhaal, of dat van Willem of Jan; er is geen onderscheid tussen ons qua kleding, de gitaren lijken visueel sterk op elkaar en er wordt niet gedaan aan ‘frontman’ of het soort van volksmennerij die je vaak zou verwachten van hardere bands. Het kon even goed jij zijn die daar staat, gekleed in zwarte vodden. Het gaat dus ook om wat jij eruit haalt.
We vinden jullie vooral live enorm overweldigend. Waar haal je al die energie toch vandaan, want je stem moet toch afzien? Kan ik stellen dat ESLLY eerder een live band is? Ik vond dat de muziek live nog het best tot zijn recht komt
Het is inderdaad heel erg moeilijk om het niveau van zelfkastijding en agressie dat we live brengen te bundelen in een opname… Live is sowieso een ander gegeven omdat je ook kan zien hoe we het ervaren om de nummers te brengen. Qua vocaal afzien valt dat al bij al heel erg goed mee, in de loop van de jaren heb ik aardig wat techniek kunnen opbouwen en voelt het krijsen haast even (on)aangenaam als spreken.
Is de band al bezig met nieuw werk? Zo ja wanneer mogen we ons aan iets nieuw verwachten? Blijven jullie de richting van gitzwarte gedachten uitgaan?
Het volgende wat we uitbrengen zal dus ‘I : Levensmoeheid’ samen het tweede deel van het tweeluik zijn. De vorige plaat was opvallend agressiever dan ons eerdere werk, de volgende zal die trend enkel doorzetten. Het tweede luik sluit echt een soort van overgangsperiode voor ons als band af. We hebben onze piek qua agressie nu wel bereikt denk ik. We zijn momenteel al aan het schrijven aan een full length voor 2021 die de huidige stilistische elementen bundelt en verfijnt.
Jullie hebben ook niet met de minste op het podium gestaan. Zoals ik heb gelezen op jullie vi.be page. vertel gerust wat meer daarover
Absoluut, we hebben op dat vlak eigenlijk niet anders dan positieve ervaringen gehad. Een
podium delen met bands als Code Orange, Amenra, Loma Prieta etc is echt een enorm voorrecht, ook omdat je heel wat leert van hoe zo’n bands functioneren en een level van professionalisme kan zien die veel kleinere bands zoals wij enkel naar kunnen aspireren.
Ik zie en hoor vergelijkingen met o.a. Amenra bij wie pijn eveneens de rode draad is doorheen hun muziek. Wat vind u van deze vergelijking?
Ergens snappen we uiteraard wel van waar de vergelijking komt, Amenra is een van de weinige bands die een heel hoog niveau van authenticiteit en eerlijkheid mengt met harde muziek. Wat ze brengen is voor veel mensen iets tastbaars; wat wij uiteraard ook nastreven in wat we doen. Op zich is het dus een enorm mooi compliment om daarmee vergeleken te worden, hoewel we qua genres wel redelijk ver uit elkaar liggen.
Hudic (een zeer goede blackened metal band) wil het publiek met vooral een oncomfortabel gevoel naar huis sturen? Is dat bij jullie ook een beetje de bedoeling. Dat 'oncomfortabel' is positief trouwens.
Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zijn negatieve gevoelens kan vinden en verliezen in wat we brengen. Het oncomfortabele kan hier een gevolg van zijn maar is zeker geen noodzaak.
Zijn er ook wat concerten betreft nog verdere plannen? Lonkt het buitenland?
Nu het tweede luik bijna het daglicht gaat zien zullen we intensiever beginnen toeren, volgend jaar zeker in landen als Duitsland, Nederland, Frankrijk etc. In het verleden is door Europa trekken steeds een enorm fijne ervaring geweest. We willen zo veel mogelijk mensen bereiken en raken met wat we doen, toeren is dus voor ons echt wel het hoogste goed.
Tim, naast je activiteiten bij ESLLY heb je ook ervaring met je eigen studio waar bands als Eleanora, Brutus, 30,000 Monkies en je eigen band FÄR de revue passeerden. Toch geen klein bier. Hoe gaat het met de studio tegenwoordig?
Heel erg goed eigenlijk; het is bijna niet te geloven dat ik van mijn passie kan leven dus ik ben me elke dag bewust dat ik in een bevoorrechte positie zit. Dit jaar heb ik met énorm veel coole mensen en bands kunnen werken, wat mij als muzikant uiteraard alleen maar dingen
bijleert en motiveert om het beste van mezelf te blijven geven.
Hoe is alles begonnen eigenlijk, wat die studio betreft? Zijn er nog komende releases bij je studio die we zouden moeten beluisteren of bekijken? Geeft gerust wat tips
In mijn jongere jaren (rond de 13 schat ik) begon ik wat meer into hardere muziek te geraken. Ik was redelijk gefascineerd door tekst op die moment en verslond elk CD-boekje, inclusief de liner notes (met het personeel dat aan de plaat gewerkt had). Ik merkte dat veel van de platen die mij écht raakten qua klank steeds door dezelfde mensen opgenomen of gemixt waren (Terry Date, Chris Lord Alge etc) en mijn interesse in de technische kant is van daaruit enkel blijven groeien. Wanneer ik zelf met een van mijn eerste bandjes een opname wou was ik redelijk verbaasd over de financiële kant, en besloot ik van zelf wat micro’s te kopen en te beginnen experimenteren. Dit leidde dan uiteindelijk naar mijn “diensten” aan te bieden tegen zo democratisch mogelijke prijzen aan de muzikanten rond mij en zo geschiedde… Qua tips; eerlijkheidshalve selecteer ik zelf redelijk fel in met wie ik samenwerk, dus je mag er vanuit gaan dat elke band die hier komt in mijn bescheiden mening wel de moeite is om te gaan bekijken of eens te luisteren op plaat. Als ik écht nog een aanrader moet meegeven, de nieuwe plaat van The K. vind ik absoluut geweldig.
De omgeving hier (buiten de stad) is dat een inspiratiebron?
De keuze voor het platteland was zeker een bewuste. Willem en ik zijn afkomstig van het Brusselse en na een tiental jaren besloot ik dat het beter zou zijn voor zowel de studio als mezelf om mij wat weg te trekken van de drukte en mensen. Voor ESLLY als band is het ook heel passend dat we alles maken in isolement, gezien het enkel het familiegevoel voor ons versterkt.
Een andere vraag, wat zijn de uiteindelijk ambities?
Zoveel als mogelijk live spelen en toeren en ons blijven ontwikkelen als muzikanten en personen. We spelen niet in een genre waar je rijk van wordt of sportpaleizen van gaat uitverkopen, maar we hopen toch in de toekomst zo veel als mogelijk bezig te kunnen zijn met de band.
Op een festival als Dunk!festival zouden jullie wel kunnen spelen?
Graag zelfs!
Een vraag die ik elke band stel (de antwoorden zijn zeer uiteenlopend). Wat is je mening over Spotify en over sociale media in zijn geheel?
Spotify is volgens ons een heel goed platform; we maken er zelf ook redelijk wat gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken. Het streamen verdient misschien niet bepaalt veel als band, maar je blijft wel inkomsten zien van je plays, in tegenstelling tot een CD of plaat waar mensen één keer voor betalen en je dan niets meer ziet. Zeker in tijden van piracy is Spotify wel een heel welkom alternatief. Wat social media betreft; da’s enorm dubbel. Mensen lijken steeds meer één te worden met hun scherm en ook steeds meer iets op dat scherm te willen tonen van zichzelf dat niet strookt met de werkelijkheid. Als band is het handig omdat het je in contact kan stellen met je publiek, maar da’s dan ook het enige wat we hieraan als voordeel ervaren…
Ik vind het prachtig dat jullie werk op vinyl is uitgebracht. Verkoopt dat een beetje? En vanwaar komt het idee?
Vinyl is gewoon een mooi object om te bezitten; het artwork is groter gedrukt dan een CD en de plaat zelfs voelt ook als iets gewichtigs. Voor ons voelt het sowieso als een passend medium voor wat we proberen te brengen. Qua verkoop, dat zal de toekomst uitwijzen hé!Van onze vorige plaat mogen we alvast absoluut niet klagen.
Is er een soort verbintenis tussen de verschillende platen?
Qua inhoud is er inderdaad wel een rode draad die al onze platen bindt. Tekstueel gezien bouwen we steeds voort op het voorgaande werk. “I : Levensmoeheid” kan je zien als een soort van “verergering” van waar we stopten met “Bluest Shade Of Black”. Het vervolg daarop is eigenlijk een afspiegeling van Levensmoeheid. Momenteel lijkt alles ook organisch aan elkaar gebonden te worden, we zijn ook nog steeds dezelfde personen met dezelfde frustraties en angsten als een paar jaar terug.
Moesten jullie de kans krijgen om commercieel succes te vergaren door iets totaal anders te doen dan jullie nu doen zouden jullie dat niet doen dus?
Nee absoluut niet, tenzij we binnen x tijd beslissen dat pop muziek maken de meest gepaste uitlaatklep is voor onze gevoelswereld. Wat komt, komt. Maar we willen vooral iets doen waar we achter staan.
Om af te sluiten , vertel eens meer over de belangrijkste inspiratie bronnen?
Eigenlijk is het niet zo dat er een bepaalde band, drummer, gitarist of zo waarvan we zeggen 'die is het'. We luisteren zelf ook bitterweinig naar ‘hardere’ muziek. Onze instrumenten zijn vooral een middel dat ons dient om weer te geven wat er omgaat in ons hoofd.
Bedankt voor dit fijne gesprek
Eternal Breath - Om het in het binnenland te maken, ga je best even op tournee in het buitenland
Op 7 december was er weer een nieuwe editie van Blast From The Past. Een zeer fijn festival boordevol bands uit het hardrock, heavy metal tot de NWOBHM scene. Mede georganiseerd door mensen rond de band Eternal Breath, die dit festival mochten openen. We schreven daarover: '' Eternal Breath heeft sinds 2017 een nieuwe adem gevonden, merkten we in het verleden op. Op hun laatste EP bewezen ze eveneens dat iedereen binnen de band, meer dan ooit tevoren, dezelfde richting uit kijkt. Ook live zie je een goed geoliede machine op dat podium staan waarbinnen iedereen inderdaad diezelfde kant uitkijkt. Daardoor zien we anno 2019 dan ook een band die enorm zeer zelfverzekerd op het podium staat en bovendien tonnen spelplezier uitstraalt en daardoor met het grootste gemak iedere aanwezige, waaronder wij zelf, over de streep trekt."
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html
We hadden eveneens een fijn gesprek met Robin Van Casele en ook Andy Polfliet. Dit over het verleden, toekomstplannen, het festival en dergelijke meer.
In de eerste plaats, wat jullie laatste LP betreft viel me vooral op dat Eternal Breath anno 2019 op alle vlakken de perfectie benadert. Maar vooral zie en hoor ik meer dan ooit tevoren een band waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Wat is jullie opinie hierover?
Ik (Robin) ben er zelf als laatste bijgekomen in 2015, vlak voor de opnames van ons eerste full length-album 'The Joker' en sindsdien voelen we inderdaad aan dat het de goede richting uitgaat. In het verleden ging dit wat moeizamer, voornamelijk door continue veranderingen in de line-up. Ondertussen zijn we meer dan vier jaar bezig met dezelfde bezetting, en voelen we zelf aan dat we een solide band geworden zijn waarbinnen we allemaal voldoende ambitie hebben. We werken hard aan wat we naar voor willen brengen en durven nu ook meer op de voorgrond treden dan vroeger.
De band is bezig (of net terug?) van een tournee met Cage. Alles goed verlopen? Jullie hebben ook in de UK gespeeld? Goed ontvangen daar?
De mannen van Cage kenden we al goed, aangezien we vorig jaar met The Three Tremors een aantal datums hebben meegespeeld in Oostenrijk, Zwitserland, etc. en beide bands hebben dezelfde bezetting qua muzikanten. Het zijn stuk voor stuk heel joviale kerels die ons ook als band appreciëren en de moeite doen om naar ons te luisteren, wat lang niet altijd het geval is. En natuurlijk ook altijd leuk om met hen samen een pint te drinken tussendoor. Qua shows, was het ook een voordeel dat zij qua genre in het zelfde vaarwater zitten als wij, waardoor we het publiek dat voor hen komt ook gemakkelijker over de streep krijgen.
Nu het jaar bijna voorbij is, kunnen we stellen dat 2019 een succesvol jaar was voor Eternal Breath?
We zijn zeker en vast blij met de evolutie dit jaar. In mei hebben we onze tweede full album gereleaset wat sowieso altijd een spannend moment is, maar wat achteraf gezien goed uitgedraaid is. Het album werd goed ontvangen en we hebben een aantal shows in het buitenland kunnen meepikken. Hopelijk opent dat ook deuren terug naar het binnenland toe.
Wat is het grote verschil tussen de band rond de beginperiode en nu?
Vooral qua genre was er een groot verschil en de muziekstijl is doorheen de tijd ook wat blijven veranderen als gevolg van de bandwissels, wat logisch is: andere muzikanten brengen andere invloeden mee die ook doorwerken op het schrijfproces. Met eenzelfde bezetting zitten we op één lijn op vlak van de sound wie we nastreven. We hebben een idee hoe Eternal Breath hoort te klinken en dat op zijn beurt maakt het mogelijk om daar ook buiten te stappen en te experimenteren, zij het altijd bewust van hoe we echt klinken. De kruisbestuiving tussen de veteranen en de jonge mensen in de band zorgt hierin ook voor een interessante dynamiek.
Zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Dat is een moeilijke vraag. Als band moet je sowieso de tijd nemen om te groeien, en lessen te leren. Maar, met de wetenschap die we nu hebben van de band, zouden we het nu misschien direct serieuzer aanpakken. We zijn de band bijna 25 jaar geleden begonnen als een uitlaatklep, als een reden om plezier te maken, pinten te drinken, enzovoort. Zo zijn er veel bands begonnen. Alleen, bij ons heeft het wat langer geduurd, haha.
Wat zijn de hoogte- en diepte punten van de band eigenlijk? Waar heb je enorm veel goede herinnering aan en welke minder?
De hoogte punten is niet moeilijk, dat is de huidige situatie in de band. We hebben een vaste bezetting, er is een goede sfeer in de band, we krijgen positieve reviews op onze albums. Ook krijgen we de kans om mooie optredens te spelen, op tour te gaan. Voorlopig is dit nog kleinschalig, maar het is alvast een begin. De dieptepunten zijn dan vooral de vele bezettingswissels die we ervoor hadden. Het telkens opnieuw van nul moeten beginnen eiste op de duur wel zijn tol.
De Belgische scene floreert, en persoonlijk denk ik dat onze scene nooit sterker en actiever is geweest! Zijn jullie het daar als band ook mee eens?
Dat is zeker zo. Er zijn enorm veel Belgische bands, en zeer goede ook. Dat de scene floreert, speelt uiteraard ook in ons voordeel. Ook al is het typisch Belgisch dat je als band eerst in het buitenland moet doorbreken eer je in eigen land echt kansen krijgt. Althans toch wat de grotere podia betreft. We kunnen dus alle beginnende bands alleen maar aanraden het eerst in het buitenland te proberen. Kijk maar naar Carnation of Evil Invaders, zij waren altijd al heel solide bands. Maar pas vanaf het moment dat ze het vliegtuig naar Japan op konden, is het besef hiervan pas naar het grotere metalpubliek in België doorgesijpeld.
Ondanks de sterke scene blijft het volgens mij voor een band toch wel keihard knokken, niet?
Dat is ook zo, je kunt je niet permitteren om bij de pakken te blijven zitten. Het is voortdurend blijven evolueren, muzikaal heel sterk materiaal gaan afleveren, zonder ook het ‘business’-gedeelte, zoals promotie, kwalitatieve merch, etc. uit het oog te verliezen.
Grote festivals als Graspop zijn voor Belgische bands nog steeds (op enkele uitzonderingen) onbereikbaar. Heb je daar een verklaring voor?
Het is iets typisch Belgisch. De grote festivals lonken blijkbaar liever naar buitenlandse bands, zelfs beginnende. Terwijl dat in andere landen toch even anders is, wat het promoten van eigen kweek betreft. Als Belgische band dien je eerst naam op te bouwen, maar als je continu doorheen België speelt, zit je al snel in dezelfde pot te roeren en raakt het publiek je moe gezien. Dus de enige goede weg is die naar het buitenland.
Laat ons eens naar de toekomst kijken. Wat zijn de verdere plannen voor 2020?
We sluiten dit jaar af met een akoestische set in Dilbeek op 20 december waarin we aantal nummers uit World of Chaos in een meer intieme setting brengen. Wie weet doen we hier iets verder mee in het jaar dat komt, dat valt nog te bekijken. In de nasleep van de release van World of Chaos is het vrij druk geweest, dus 2020 zal sowieso een jaar moeten worden waarin de focus op het schrijven van een derde album komt te liggen. En verder kijken we ook of we terug naar het buitenland kunnen raken. Zeker in Duitsland hebben we tot nu toe nog weinig gespeeld, hoewel daar voor ons genre vermoeden we wel een publiek te vinden is. Als we het komende jaar naar het buitenland trekken is Duitsland wel de aangewezen optie.
Is er ook een soort 'einddoel' iets dat je absoluut nog wil bereiken?
Vooral dat we op deze weg kunnen blijven doorgaan, veel optreden. Ook in het buitenland, en verder evolueren zoals we nu bezig zijn. Het moet ook plezant blijven. Maar als we deze weg kunnen blijven volgen, en het publiek blijven mee krijgen? Dan zijn we best tevreden. Aan de ene kant zo ver mogelijk raken met de band. Het is vooral kijken waar we het juiste publiek kunnen vinden, zodat de tour zijn investering ook waard is. We werken allemaal full time buiten de band, dus moeten we heel doelbewust beslissen waar we wel en niet op ingaan. Maar als de juiste kans er komt, springen we meteen de tourbus in. Een aantal grote festivals in het buitenland kunnen spelen zoals Rockfest in Barcelona zou ook een droom zijn die werkelijkheid wordt.
Naast de band zitten jullie ook mede in de organisatie van dit fijne evenement. Ik vraag me eigenlijk af, gezien er veel bands zijn die toch al sinds ergens de jaren '80 of '90 bezig zijn. Zijn er nog mogelijkheden genoeg? Want meer en meer oudere bands haken af…
Het verwondert ons telkens dat er nog zoveel vissen in dat water zitten. De jaren '80 bands wordt wat moeilijker, maar deze uit de jaren '90 daar zijn er zeker nog genoeg van. Wat ons wel opvalt op zulke optredens is dat er geen doorvloei meer is naar een jonger publiek, althans niet voor die typische heavy metal of aanverwante dat wij doen. Maar er zijn zeker nog mogelijkheden. Volgend jaar volgt er trouwens een nieuwe editie en de eerste naam is al bekend (Acid) dus dat komt zeker goed.
Hoe was het optreden trouwens vandaag? Ik vond vooral opvallend dat je stond te entertainen alsof je stond te spelen voor 10000 man?
Of dat nu is voor tien of tienduizend, de mensen komen om een goede show te zien en betalen daarvoor. Wij geven ze dat ook, we waren vandaag zeker tevreden. De respons was goed, en we kregen het publiek goed mee. Ook voelen we ons zeer goed op het podium en hopen dat ook uit te stralen naar het publiek toe.
Dat laatste hebben jullie zeker gedaan, dank voor het fijne gesprek en veel succes alvast in 2020
Zaterdag 23 november stond nog eens een echte avond rock'n'roll met ballen op het programma in De Casino in Sint-Niklaas. En neen, het waren geen ijscreme ballen van het nabijgelegen ijssalon Foubert maar echte 'bollocks'!
De legendarische The Bollock Brothers stonden namelijk op de affiche in de stad van de heilige man en local heroes The 5z mochten eerst het publiek proberen in de juiste stemming te brengen.
The 5z is eigenlijk een bende lokale muzikanten die te pas en te onpas optreden, afscheid nemen, terug beginnen en gewoon sporadisch een heel leuke show neerzetten. Zaterdag was het ook weer prijs, uitgerekend in de zaal waar ze zogezegd hun definitief afscheid hadden gevierd, namen ze weer hun instrumenten van stal en speelden ze de pannen van het dak. Hopelijk is dit geen éénmalige réunie maar komen er nog dergelijke optredens. Want hun show was goed! Meer dan goed! Sterke muzikanten, straffe vocalen en goed gekozen covers. En bovenal een opvallende frontman die werkelijk een echt podiumbeest (nen beir) is en zich helemaal geeft! Gekke bekken, 10 wissels van t-shirt en een stemgeluid à la Jello Biafra! En heel verdienstelijk geflankeerd door een meer ‘normale’ zanger van dienst.
Een diversiteit aan nummers en bands worden moeiteloos nagespeeld en de set vormt een heel leuk geheel van rock, punk en eigenzinnige popnummers. Wij onthouden vooral een fantastische versie van “Hanging on the telephone” van The Nerves (of Blondie), een keiharde versie van Black Flag’s “Nervous Breakdown”, een snelle en punky versie van “Crazy” van Seal en geslaagde Nirvana cover en een eigenwijze maar smaakvolle herneming van de Joy Divison parel “Transmission”.
The Bollock Brothers gaan al mee sinds 1983 en worden nog altijd geleid door de flamboyante Jock Mc Donald en trouwe makker Chris McKelvey op gitaar. De hoogdagen van de band liggen al enige tijd achter ons maar met België is er altijd wel een speciale link geweest en gebleven. De publieke opkomst vanavond was dan ook niet slecht! De zaal liep zeker niet vol maar was toch behoorlijk gevuld met hoofdzakelijk oude rockers en punkers. Zo ook de zanger van de Belgische punkband Definitivos gevormd in 1979 en de laatste tijd weer af en toe live aan het werk te zien. Als je weet dat drummer Patrick Pattyn als rasechte Oostendenaar al jaren deel uitmaakt van The Bollock Brothers is de extra connectie met ons land nog beter te begrijpen.
Jock zag er goed en gezond uit (63 jaar) alhoewel hij duidelijk slecht te been was. Zijn outfit in ‘Schotse’ ruit is niet veranderd en zijn specifiek stemgeluid al evenmin.
Wat meteen opviel was de stevige en solide sound die de band neerzette. Geen overheersende keyboards maar in de eerste plaats een vette gitaarsound op de voorgrond, dankzij oude rot van dienst (en notoir Glasgow Rangers fan) Chris McKelvey. Natuurlijk zat hier en daar een behoorlijke portie electro in de nummers verwerkt, echter nooit overheersend maar heel subtiel en zo kenmerkend voor deze toch wel unieke bende muzikanten.
“Woke up this morning, found myself dead” is een treffend voorbeeld van het hierboven beschreven ‘bollocks’ geluid. “Jesus lived 6 years longer than Kurt Cobain” is nog zo’n klepper. Jock vertelde de fans dat dit nummer hen een tour in de US zou opleveren, indien de ‘fucking’ Brexit geen roet in het eten ging gooien. Bij het gekende “The Bunker” trad de toetsenist voor het eerst op de voorgrond. Het hele nummer drijft op een genietbaar keyboardstukje dat vocaal aan elkaar wordt gepraat/gezonden door Dhr. McDonald. “Where is my girl” klonkt heel poppy en groovy en “The Beast is calling” (ook met veel percussie) was dan weer een iets trager nummer maar daarom niet minder aangenaam klinkend.
Halfweg de set werd weer overgeschakeld naar een pittig rockgeluid en nam zelfs gitarist Chris even de vocalen voor zijn rekening. Het resultaat was een knaller van song in ware old school punk stijl. Meezinger “Harley David” en “Henry VIII” volgden in snelvaart en rockten als de beesten. Daarna was het tijd voor een heel leuk muzikaal moment. Drummer Patrick Pattyn (die banden heeft met het vroegere Nacht und Nebel) eerde met veel overgave Patrick Nebel (blijkbaar was het zijn verjaardag in de hemel) en vroeg het publiek om vocale steun toen hij de grootste hit van Nacht und Nebel “Beats of Love” inzette op drums. Hij nam tevens de zang voor zijn rekening en zorgde, samen met alle aanwezigen, voor een prachtige rock’n’roll versie van deze klassieker. Kippenvel toch wel. Met een heavy uitvoering van “The Last Supper” nam Jock weer het heft in eigen handen en besloot hij het eerste deel van de set op overtuigende wijze.
Het bisgedeelte kende een vrij voorspelbaar maar niet minder interessant verloop aangezien enkele gekende nummers de revue nog niet gepasseerd waren. “Faith Healer” en “King Rat” werden zeer enthousiast onthaald door de fans en bij een korte ode aan The Sex Pistols, werd de zanger van Definitivos zelfs op het podium gehesen om mee te brullen. Zijn passage on stage was echter van heel korte duur (10 seconden tijdens “Pretty Vacant”) en tegen het moment dat “God Save the Queen” werd ingezet zat de brave kerel alweer tussen het publiek. Altijd leuk die nummers van DE punkband bij uitstek, maar weinig origineel en bovendien heeft nooit iemand anders deze nummers beter kunnen brengen dan The Sex Pistols zelf!
Tijd om definitief afscheid te nemen van het Waasland moet Jock gedacht hebben en de band speelde als slot van dit optreden een knappe versie van “Horror Movies”, nog zo’n gekend nummer dat de unieke sound van The Bollock Brothers typeert en de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan.
Verrassend fijn optreden dat mijn persoonlijke verwachtingen ruimschoots overtrof! Zowel van opener The 5z als van de oude knarren van The Bollock Brothers! Meer van dat! En dank aan Casino Sint-Niklaas om deze bands te programmeren!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-5z-23-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-bollock-brothers-23-11-2019.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
The Monotrol Kid is het project rond Erik Van Den Broeck. De stijl die ze brengen wordt omschreven als alternatief/Americana/singer-songwriter. De band zag het levenslicht in 2008-2009 en heeft ondertussen een hele weg afgelegd. Het debuut schijfje in 2011 was eerder een singer-songwriter solo plaat, maar vanaf de tweede schijf laat Erik zich omringen door Dries Vanhove op gitaar, Phil Mathuis op drum en Bart Strubbe op bas.
Muzikaal haalt The Monotrol Kid (*****) zijn invloeden uit artiesten als Bon Iver, Wilco en The Jayhawks, lezen we op de facebook pagina van de band. In een aardig vol gelopen, en wederom zeer gezellig, Café Bonaparte zagen we vooral een band die aanstekelijke refreinen drenkt in een bandje boordevol melancholie. Goed passende binnen de intieme setting in Bonaparte, maar even goed kan het zorgen voor een gezapig rock/folk feestje op één of ander fijn festival. Meteen een hint aan menig festivalorganisator om deze band zeker te boeken in de zomer van 2020.
The Monotrol Kid kwam o.a. zijn nieuwe plaat 'Exhale' voorstellen, en dat is een parel van een plaat geworden neem dat gerust van ons aan.
Een verslag van deze bijzonder veelzijdige avond.
De rode draad in de muziek van The Monotrol Kid is een perfecte kruisbestuiving tussen die bijzonder aanstekelijke instrumentale aankleding , die ervoor zorgt dat je wegzweeft over die walmen van intense melancholie, maar ook lekker staat te dansen tot zelfs lichtjes headbangen. Met daarbovenop een vocale inbreng van Erik. Een man die met zijn stem enorm veel toonaarden aan kan. Enerzijds klinkt die stem breekbaar, zacht en warm zoals op een song als “Cold After Dark” of “Good Enough” het geval is, beide ook te horen op de nieuwe plaat trouwens. Maar even goed gooit hij, gerugsteund door zijn muzikanten - één voor één top virtuozen met hun instrumenten - alle registers open met een bijzonder emotionele vocale inbreng. Waardoor de muren van Bonaparte zelfs lichtjes gaan trillen. Dat voortdurend variëren tussen zowel vocaal als instrumentaal lekker loos gaan, en de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgen, zorgt er dan ook voor dat je van begin tot einde van de avond aan de lippen van de band gekluisterd blijft zitten luisteren en genieten. Erik is bovendien een spraakzame, charismatische frontman die daardoor iedereen uit zijn hand doet eten.
De band speelde een set in twee delen. Dat eerste deel ging eigenlijk nog de iets te gezapige maar daarom niet minder sfeervolle weg op. Na de pauze werden de teugels pas echt gevierd en naarmate de set vorderde werd de lat steeds hoger gelegd tot een wervelende finale, waarbij nogmaals opviel hoe het breekbare voortdurend werd gecombineerd met best energieke rock muziek die aan je ribben kleeft. De band mocht nog terug komen voor enkele bisnummers, en ontving een daverend applaus. Iedere aanwezige was het er dan ook over eens hier een band te hebben gezien die op internationaal niveau staat te soleren, en het soort typische folk/americana brengt waarvoor ze niet moeten onderdoen voor de grotere namen binnen dat genre integendeel.
Besluit: Het is als band of artiest uiterst moeilijk geworden om met je muziek op te vallen, je ziet namelijk door het bos de bomen niet meer. De releases en nieuwe bandjes swingen dan ook de pan uit, we merken het zelf elke week aan den lijve. Het aanbod is daardoor zodanig groot geworden, dat zoeken naar een uitzonderlijke parel vergelijkbaar is met zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar soms doe je onverwachte ontdekkingen, net door het niet te ver te gaan zoeken. In ons geval op een paar honderd meter van de deur.
The Monotrol Kid is een band die door een melancholische aankleding perfect te verbinden met aanstekelijke rock en folk muziek, een zeer ruim publiek aan alternatieve rock fans over de streep zou moeten trekken. In Café Bonaparte zagen we in elk geval een band die beide aspecten zodanig perfect verbindt, dat je enerzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt en later lekker headbangende de neiging voelt opborrelen om compleet uit de bol te gaan. Waardoor een feest ontstaat voor hart en dans spieren. En dat in alle eenvoud en bescheidenheid, want aan sterallures doet The Monotrol Kid gelukkig niet mee. Eerlijk? Dat komen we ondanks onze drukke agenda echt niet elke dag tegen.
Organisatie: Café Bonaparte, Lokeren
Het is een typische, koude, grillige novemberavond wanneer ik mij begeef naar één van de meest authentieke venue’s in ons Belgenlandje. Als fan vanaf het eerste uur kijk ik hals reikend uit naar vanavond. Want uit ervaring weet ik dat het missen van een Year Of No Light-show ‘much worser’ is dan het missen van de Trans-Siberische trein op een koud, desolaat perron in Rusland. Dit gezegd zijnde… Geef ik jullie mijn korte, maar stevige relaas over Year of no Light’s show.
Ietwat jammer, maar na drie, vrij langdurige sets van de bands Monarch!, Levthm en Absynth bleek er niet zoveel tijd meer over te zijn voor het optreden van Year Of No Light****. Al vanaf de eerste loodzware en snedige riffs werd meteen duidelijk dan YONL trouw blijft aan zijn gekende sound. De nummers bouwen langzaam, maar met dreigende ondertoon op, tot een wall-of-sound dat je meer omver rijgt dan een pletwals zou kunnen doen. Dit patroon herhaalt zich in al hun nummers, maar toch steeds op een andere, complexe manier.
Year of no Light bracht vijf nummers, waarvan drie nieuwe, ongekende songs. De nieuwe songs bliezen duidelijk niet alleen mijzelf, maar ook het gehele publiek omver. Iedereen leek opgeslokt te zijn door het gehele gebeuren en dit zag ik ook duidelijk aan ieders bewegingen.
Year of no Light stelde, zoals altijd, niet teleur en bewezen zich deze avond opnieuw tot één van de grootmeesters binnen het post-metal/sludge genre!
En ik…?
Ik bleef na hun korte maar slopende set achter in een roes, die langzaamaan van mij zou moeten afdruipen.
Pics homepag Frederic Boivin
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Opwarmer van dienst was Whorses, een viermanscollectief uit Kortrijk aangevoerd door de enthousiasmerende Harry Descamps, zoon van Dick (Ugly Papas, Id!ots,...) en zelf ook gekend van The Lumbers en Gèsman. Whorses viel moeilijk te situeren: noiserock, dat zeker, maar voorts hoorde ik ook krautrock, sludge en zelfs dreampop invloeden. Niet alle keuzes waren even gelukkig maar dankzij die gedurfde variatie bleef het ten minste boeien tot het einde met als constante de immer splijtende gitaren. Harry Descamps bleek een bijzonder gedreven frontman, geboren om op een podium te staan. De passie voor zijn muziek straalde van hem af al bleef het moeilijk om voor een ‘leeg gat’ te spelen. De opkomst was niet bijster groot en de aanwezigen hadden zich dan nog zo ver mogelijk teruggetrokken. Nochtans waren de reacties behoorlijk uitbundig maar de schroom om wat dichter bij het podium te komen was weer onoverkomelijk. Nadat enkele pogingen om het volk dichter te lokken mislukten sprong Descamps dan maar zelf van het podium, met wat feedback als gevolg, om zo de afstand wat te overbruggen. Dat getuigde van een juiste instelling en de nodige dosis lef die de set nog een extra impuls gaf. Whorses, een naam om te onthouden.
The Cutthroat Brothers, met als uitvalsbasis Tacoma, Washington (stad waar ook The Sonics vandaan komen), worden wel eens de Sweeney Todds van de punk genoemd. Nu is Sweeney Todd mij eigenlijk niet bekend maar wat opzoekingswerk leerde me dat Todd ‘the demon barber of Fleet Street’ is, een filmpersonage gecreëerd door Tim Burton. Dat terwijl onze broertjes in het echte leven beiden kapper zijn die ook al eens roekeloos durven omgaan met het scheermes als ik zo hun, met bloed bespatte, shirts bekijk.
The Cutthroat Brothers traden aan in de meest elementaire opstelling: gitaar en drums. Ik hou er zeker van hoewel het zijn beperkingen kent. Jason Cutthroat, die er met zijn priemende ogen veel gevaarlijker uitzag dan hij klonk, ging echter nog een stapje verder door enkel slide gitaar te spelen. Dat terwijl zijn dreinerige stem ook al niet bijster expressief was waardoor ik in het begin wat om mijn honger bleef zitten. Dit klonk me toch wat te mager maar gaandeweg wisten de twee, die ons voortdurend bedankten of uitnodigden om samen bier te drinken, mijn hart toch voor zich te winnen. Daar zorgde in de eerste plaats Donny Paycheck voor, een bijzonder explosieve drummer die niet voor niets vele jaren de vellen roerde bij Zeke, de punkrockband uit Seattle waarmee hij maar liefst elf albums opnam. Verder raakte ik ook steeds meer geïntrigeerd door hun muziek: een mix van no nonsense rock-‘n-roll en uitgebeende glamrock met af en toe een scheut grunge.
Zelfs de stem bleef niet langer een obstakel vormen. In enkele trage nummers klonk Jason zelfs als een aan lager wal geraakte Elvis en daar kon ik alleen maar blij van worden. De Brothers kwamen steeds beter op dreef (daar kon zelfs een stroompanne waarbij de lichten uitvielen niets aan veranderen) en ze hadden er zo te zien tijdens dit laatste optreden van hun tour ongelofelijk veel zin in. Dat werkte natuurlijk erg aanstekelijk maar ook de nummers zelf leken steeds beter te worden. Zo had “Candy Cane” wel een hit uit een ver verleden kunnen zijn. Helemaal op het einde lieten ze die korte, strakke songs voor wat ze waren om wat te experimenteren door The Gun Club aan Bo Diddley te koppelen. Uiteindelijk werden we finaal gevloerd door een moordende versie van “I wanna be your dog” (The Stooges) waarin de gitaar van Jason Cutthroat dan toch plots gruizig kon klinken, wat eigenlijk al veel eerder had gemogen.
Een prijs voor originaliteit zullen ze nooit winnen en de groep die de tegenwoordig zieltogende garagerock weer op de kaart zal zetten zijn ze ook al niet maar voor een avondje pretentieloze rock-n-roll waarbij het met een pintje in de knuist goed shaken was waren we bij deze kappers wel aan het juiste adres.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Angelo's Birthday Bash 2019 - Knallend HC verjaardagsfeest, doet Daknam op zijn grondvesten daveren
FC Daknam
Lokeren
Zover ik me herinner (het is ook al zeer lang geleden) was mijn 25ste verjaardagsfeest een gezellige bedoening met familie en vrienden, of we in de avond nog een stapje in de wereld hebben gezet weet ik zo precies niet meer. Zeer leuk allemaal, maar sommige mensen organiseren gewoon een heus festival vlak bij de deur voor hun verjaardag. Wij zakten af naar de 25ste verjaardag Bash van Angelo Atmani, frontman en zanger van Pebble. Hij wist een zeer smakelijke Hardcore feest op poten te zetten, en enkele straffe, vaak vrij plaatselijke, bands te strikken. Naarmate de avond vorderde stond het lokaal van FC Daknam zeer goed gevuld. De sfeer zat er vanaf begin tot einde goed in. Zelfs tijdens de ruwe mosh pits, die eigen zijn aan HC genre, bleef die sfeer zelfs uiterst gemoedelijk. Zo hoort da ook.
Hardcore bands met potentieel
Face First (***1/2) is een vrij jonge melodieuze hardcore band uit Zele. De band ontstond in 2018 en bracht ondertussen een gesmaakte EP uit 'Hold On/Move On'. De energie die op deze schijf uit de boxen loeit, gaf ons een warm gevoel vanbinnen. Op het podium van FC Daknam zien we een gemotiveerde bende jonge, getalenteerde muzikanten die alles in het werk zetten om het nog karig publiek tot bewegen aan te zetten. De bijzonder krachtige drum partijen, lekker loos gaande gitaar riffs en brullende vocalen worden gecombineerd met zeer veel beweging op dat podium, en dat zien we graag. Een mooi moment was toen de band bijna a capella, met enkel de basdrum op de achtergrond, een song inzet om daarna alle registers open te trekken in een wervelende finale. Maar vooral, de beste manier om een feest pas echt te doen losbarsten, is gewoon doorgaan tot niemand meer stil staat. En daarin slaagt Face First dus met brio. De eerste indruk is echter vaak belangrijk, en Face First wist ons op hun vschijf al te overtuigen van hun kunnen, en liet nu dus ook live een ijzersterke indruk achter die ons doet uitzien naar meer in de nabije of verre toekomst. Ook al zien we binnen dit concept links en rechts toch ook nog enkele werkpunten tot groeimogelijkheden.
Kortom: Face First is vooral een band die, naar de toekomst toe, in staat is om potten te breken binnen dat Hardcore en aanverwante gebeuren, geeft ze vooral nog de nodige kans om verder te groeien.
Een band die ons ondertussen niets meer hoeft te bewijzen is CLCKWS (****)."Wij werden compleet murw geslagen door een band die ons punk hart sneller deed slaan in het verleden, en dat in het heden nog steeds doet. Wat ons doet uitzien naar een gouden toekomst, die hopelijk gespaard blijft van verdere perikelen." , schreven we nog over het optreden van CLCKWS op Frietrock metal festival in Oud-Turnhout. De band bracht onlangs nog een gesmaakte plaat uit 'Popular Polarization '. De recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76110-popular-polarization.html
Er was ondertussen al wat meer volk komen opdagen, en de band rond Seppe Van Ael staat bijzonder scherp te soleren en bovendien zeer bewegelijk op het podium. De lat direct hoog leggen, en een energiebom afschieten die in je gezicht tot ontploffing komt. Waardoor je niet meer stil kunt staan. Dat is wat CLCKWS vanaf begin tot einde van de set doet. Bovendien worden menige boodschappen door de strot geramd, en drijft de band het tempo op naar een verschroeiend hoogtepunt. Meer nog. Het lijkt wel alsof CLCKWS in die paar maand tijd, tussen eind augustus en nu, gegroeid is in zijn kunnen. Want meer dan ooit zien we een solide en vooral goed geoliede machine op dat podium staan. Waar iedereen bovendien dezelfde kant uitkijkt.
Ons advies: Houden zo jongens! Want die energie die uit de boxen spat, zorgt niet alleen voor het omver stampen van heilige huisjes maar ook dat het dak van FC Daknam er compleet afging. Niet voor het eerst op deze avond, maar toch.
Want Low Life (****) doet daar nog een paar scheppen bovenop. De H8000 hardcoreband uit Meulebeke doet West-Vlaanderen en omstreken op zijn grondvesten daveren sinds 2017. En doen dat nu in Lokeren weer fijntjes over. Ondertussen heeft de band al op verschillende podia in binnen- en buitenland gestaan, en dus de nodige podium ervaring opgedaan. Het heeft hen geen windeieren gelegd. Op het verjaardagsfeest van Angelo willen ze, net zoals alle bands voor en na hen trouwens, alles in het werk zetten om daar een onvergetelijk feest van te maken. Low Life gooit die podium ervaring dan ook compleet in de strijd en drijft het tempo vanaf de eerste tot de laatste seconde op tot een absoluut hoogtepunt. De zeer beweeglijke en charismatische frontman van dienst jut het publiek bovendien nog wat meer op, en zo ontstaat menig mosh tot andere pit.
Kortom: Deden de vorige bands al meer dan hun duit in het zakje, dan liet Low Life het vat pas echt overlopen, en het feest compleet uitbarsten. Het zou niet meer stoppen tot de laatste noten van Mindwar. Zo zou later blijken.
Zwitserse kaas zonder gaatjes
Vanuit Zwitserland kwam Cage (****) speciaal voor dit verjaardagsfeest afgezakt naar Lokeren. De band brengt melodieuze hardcore, waar technisch hoogstaand vernuft wordt gecombineerd met mokerslagen in het gezicht uitdelen, waardoor je weer eens niet kan stil blijven staan. De bijzonder spraakzame zanger doet zelfs zijn best om een woordje Nederlands te praten, tot hilariteit van de aanwezigen. Vooral zien we echter een band die duidelijk al wat water heeft doorzwommen, en als een ijzersterk collectief op dat podium staat. Gelukkig zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen. Cage brengt typische HC vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgen de heren en dame zeker een sterretje extra. En dit vooral omdat het wordt gebracht op een bijzonder energieke wijze, zoals het hoort binnen dat genre.
Mijn persoonlijke ontdekking van deze avond
Nog meer vuurkracht? Of dat nog kan! Jawel, daarvoor moest je bij Animal Club (****1/2) zijn. De band gaat tekeer als een alles vernietigende wervelstorm. En dat is grote te mate te danken aan de muzikanten die de ene vuurpijl na de andere op de aanwezigen afschieten. Maar vooral die bijzonder beweeglijke frontman Davy, die niet nalaat zijn publiek letterlijk op te zoeken, zorgt ervoor dat we compleet murw werden geslagen door deze Hardcore act zonder franjes. Davy (ook zanger bij de gerenommeerde xVICIOUSx die al sinds 2010 straight HC brengen) ontpopt zich tot een geboren entertainer en charismatische verschijning. De energie die hij vocaal maar ook visueel uitstraalt, heeft niet alleen zijn uitwerking op de muzikanten die de lat prompt nog hoger gaan leggen (we dachten dat dit niet meer kon!) . Het heeft uiteindelijk ook zijn uitwerking op het publiek compleet waanzinnig geworden door zoveel bommen energie, volledig uit de bol gaat. Om maar te zeggen, de 'straight forward 'Hardcore van Animal Club gaat erin als zoete broodjes, en zorgt ervoor dat de zaal ontploft van voor tot ver naar achter. Dat is hoe we onze boterham Hardcore het liefst gereserveerd krijgen trouwen. Missie, mokerslagen uitdelen tot niemand meer stil staat? Geslaagd! Wat mij betreft werd Animal Club zelfs DE ontdekking van de avond.
De bevestiging
Birthday boy Angelo mocht eindelijk het podium zelf betreden met zijn band Pebble (****). Deze toch wel vrij jonge band, rond plaatselijke top muzikanten, bracht recent nog een gesmaakt plaatje uit 'False Step'. De recensie hiervan kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/74758-false-step-ep.html . Ondanks het feit dat de band ondertussen al op menig podium heeft gestaan, hadden we ze tot op heden nog niet live gezien. We kregen eigenlijk de bevestiging die we al merkten op deze plaat: ''De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.'' Dat laatste is feitelijk ook het gevoel dat ons overviel toen we de band live zagen optreden in hun eigen geboortestad. Pebble kreeg trouwens nog de hulp van zanger Mindwar, wiens stem perfect aansloot op deze van Angelo. Een waar hoogtepunt binnen een korte maar hevige set boordevol Hardcore parels die aan je ribben kleven, en me zelfs kippenvelmomenten bezorgden.
Kortom: Deze band is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen. Maar bewijst nu al over enorm veel potentieel te beschikken om tot ver buiten alle HC en aanverwante grenzen potten te gaan breken. Tijdens deze op alle punten gewonnen thuismatch, scoren ze daardoor niet alleen veel punten bij het publiek , ook van ons krijgen ze om deze reden een sterretje meer.
Tsunami, voor de wervelende finale
Over naar Travølta (****) een hardcore band die muzikaal en vocaal ook flirt met grunt/grind core . "Een alles vernietigende tsunami", zo omschreven we het optreden van de band nog toen ze in o.a. T-klub in het voorprogramma van Siege, maar ook in 2018 toen ze in Westmalle het podium onveilig maakten. In de zaal van FC Daknam deden ze dat kunstje fijntjes over. De band stond te spelen voor een h sterk uitgedund publiek, dat blijkbaar nog moest bekomen van de voorgaande wervelstormen en vermoedelijk ook wachtte op de headliner van dienst. Echter laat de band dat niet aan zijn hart komen, en haalt vanaf het begin tot einde van de set verschroeiend uit. Geen seconde rust wordt gegund bij Travølta. Geluidsnormen overschrijden, en de aanhoorder op een kort en bondige wijze een boodschap door de strot rammen, dat is er ook deze keer weer bij.
Kortom: Travølta doet duidelijk niet aan compromissen sluiten, en zorgt voor een niet te stoppen aardverschuiving, waarbij elk heilig huisje prompt sneuvelt. Ook al gaat alles een beetje diezelfde lijn uit, dat stoort allerminst. Mede omdat je als aanhoorder gewoon niet de kans krijgt je daar aan te storen, zo verschroeiend hard en snel gaat het er aan toe bij deze absolute toppers binnen hun genre.
Hardcore van internationaal niveau!
Een beetje trots is me niet vreemd. Want met Mindwar (*****), een Lokerse Hardcore van internationaal kaliber kregen we de ultieme kers op de taart van dit verjaardagsfeest voorgeschoteld. Deze Lokerse band hoeft eigenlijk niets meer te bewijzen. En is ondertussen inderdaad uitgegroeid tot een band met internationale allures. Dat bewezen ze al meerdere keren, in voorprogramma's van de grotere bands binnen het genre en ook in het buitenland. Dat werd in eigen streek nog maar eens in de verf gezet. "Mindwar brengt pure hardcore, van de meest zuivere diamant. Niet alleen met enorm veel melodie - zo waren we onder de indruk van enkele heel stevige gitaar solo's - bovendien spat de spontaniteit en spelplezier van het scherm" , schreven we ooit over een optreden van hen in T-klub te Lokeren. Gestuwd door een altijd bewegelijke frontman, die met blote bast op het podium stond, worden alle registers compleet open getrokken. Een thuismatch spelen? Dan moeten we de lat nog een beetje hoger leggen moet Mindwar hebben gedacht. Zonder meer hoor je echter enorm veel melodie in de HC die ze brengen, wat ons meerdere kroppen in de keel bezorgt. Maar vooral gaat hier niet alleen meerdere daken af. De moshpits worden ruwer en energieker, tot ver naar achter in de zaal. Mindwar sluit deze geweldige HC avond gewoon af met een knaller van formaat, verlegt meerdere grenzen en bewijst waarom ze in die hardcore kringen zo hoog worden aangeschreven. Want laat ons eerlijk zijn, deze heren brengen namelijk kwalitatief hoogstaande HC en rammen dit door je strot op een zodanig vuurkrachtige wijze, zodat je totaal murw geslagen in de hoek van de kamer achterblijft. Op het einde van de set nodigt de band Angelo uit op het podium en sloot af met een verschroeiende versie van “Ace of Spade” van Motorhead. Een kers op de taart . Als trotse Lokeraar, om zo een top HC act van uitzonderlijk kaliber in mij eigen stad terug te vinden, verliet ik dan ook met een brede glimlach de zaal.
Algemeen besluit - Wat mij betreft, mogen alle verjaardagsfeestjes zo verlopen. Een knallend feest, met bevriende bands, fans en vrienden. Die met volle overgave uit de bol gaan tot de vroege uurtjes.
Organisatie: Pebble + Fat Bastard Promotions
Fulco - Top!
Mauro + Fulco
Kreun
Kortrijk
Hij mag er morgen terug staan, op het podium van het Wilde Westen! Ik ga opnieuw en opnieuw en opnieuw..., en bovendien is de kans groot dat ik telkens opnieuw uit mijn dak ga.... Zo gevarieerd en begeesterd is deze man door muziek en performen, dat hij keer op keer overtuigt. Als was hij bezeten van Satan en overmand door kwelduivels, toeters en bellen, alter ego's en schimmige lyrics, laat negentiende-eeuwse poëzie en niet in het minst door Mauritz Pauwels zelve. Vermomd in een niet mis te verstane Europe-look met zonnebril en bijhorende zweetband, of die keer met koeiebel en claxon - zich smijtend op de grond en zo overtuigd van wat hij aan het doen is. Ik weet niet waar dit eindigt met deze mens. Maar uit dEUS stappen getuigt van veel lef. Om dan dit te gaan doen, getuigt van nog veel meer lef! Leve Mauro!
En net toen deze man dacht dat hij het wel gezien had, staat Fulco op de planken. Mauro en Fulco.... ze zijn elkaar waard, believe me.
Een eigenzinnig, naar psychedelica ruikend duo, die me verbaasde van begin tot eind. En ik was niet alleen. Met songteksten die me deden glimlachen en fronsen tegelijk. Een beetje verfrommeld.... te lang in één kamer gerommeld. Echt, waar haalt ie het uit. Fulco Ottervanger... Mij niet onbekend als lid van De Beren Gieren en Beraadgeslagen (met Lander Ghyselinck), nu zijn eigen 'stuff' met Fulco. Blijft hangen, dansbaar, grappig.... maar dan écht grappig en instrumentaal helemaal top. Simpele baslijnen, vlijmscherp gitaarwerk en pompende beats. ‘De sms-ende mens’! Wie bedenkt zoiets? of... 'dit is geen meezinger' of 'nergens heen'. Nergens kun je heen als je niet thuisblijft... geef toe, bij deze one-liner moet ieder weldenkend mens toch even over nadenken.
Fulco Ottervanger, blijf vooral bij ons in Gent hangen. Niet te verre weglopen! en o ja, de toevoeging met Mauro op gitaar was er te kloef op! en ja, ook de enige cover in de set van wijlen Bram Vermeulen (‘politiek’!) was op zijn plaats.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/fulco-22-11-19.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/mauro-pawlowski-22-11-19.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Night Of The Proms 2019 - Ambiance met Bart Peeters
Sportpaleis
Antwerpen
Voorafgaand aan de show werden op videoschermen de talrijke artiesten getoond die sedert 1985 de revue zijn gepasseerd. En daar zijn heel wat grote namen bij. Art Garfunkel, Joe Cocker ,Bryan Ferry, Meat Loaf enz.
Tegenwoordig zijn er nog maar 2 shows en is het verleden moeilijk te overtreffen.
De keuze voor de presentator viel dit jaar op Bart Peeters en dat bleek een goede zet. Zijn enthousiasme blijft aanstekelijk en de show kon beginnen met de ouverture. Daarna was het de beurt aan Tony Henry die op het laatste moment Natalie Choquette moest vervangen. Ze had haar enkel gebroken. Hij bracht onder andere “Largo Al Factotum” uit Rossini’s ‘De Barbier van Sevilla’.
Na het Zwanenmeer was er Bach meets Timberlake. Gooi ze beiden in de centrifuge volgens Bart Peeters en men krijgt een mooi spektakel zeker mede door de topdansers van ‘Let’s go Urban’.
De eerste grote naam die opkwam was het Britse 10cc. Nog steeds met frontman Graham Gouldman brachten ze gesmaakte versies van “Wallstreet Shuffle”, “I’m not in Love” en “Dreadlock holiday”. Graham liet ook nog even weten dat ze volgend jaar opnieuw touren. In april 2020 zijn ze dus in België te zien.
Na een kort klassiek intermezzo van Fine Fleur was het de beurt aan Bart Peeters. Hij was er niet alleen als presentator, maar mocht ook drie nummers brengen. “Kies mij” (een cover van Peter Skellern’s “You’re a lady”), “Brood voor morgenvroeg” en “Ik hou meer van Folk”. Op onnavolgbare wijze slaagde hij erin ambiance in de zaal te krijgen. Een geboren entertainer.
Daarna nam Tony Henry het over met “Fa que Che Voi/ La Nostra Favol” met medewerking van het publiek. “Delilah” van Tom Jones was even te horen.
De Bolero van Ravel mocht ook niet ontbreken en werd ook weer uitstekend gebracht door het Antwerp Philharmonic Orchestra, het koor Fine Fleur en de Let’s go Urban dansers.
John Miles mocht voor de eerste maal opdraven voor een duet met backing vocal Julia van de Ketterij. We hoorden een mooie versie van “Don’t give up van Kate Bush/Peter Gabiel.
En toen kwam Ronan Keating. Alle vrouwelijke fans stormden naar voren. Het gewezen lid van Boyzone zit al 26 jaar in het vak maar heeft nog steeds een mooie stem en zag er nog steeds zeer fit uit voor zijn 42 jaar. Hij bracht “If tommorrow never comes” en daarna “When you Say Nothing at all” de song die bekend is geworden door de film ‘Notting Hill’. Een hoogtepunt gevolgd door een ander “Life is a rollercoaster” gebracht op de catwalk wat een extra dimensie gaf.
Om even te bekomen mocht Tony Henry “Nessun Dorma” brengen.
Maxi Jazz van Faithless was een beetje lauwtjes. Nummers als “God is a DJ” en “Insomnia” lenen zich ertoe om het publiek volledig uit de bol te doen gaan. Maar dat is toch niet volledig gelukt. Of lag het aan de gemiddelde leeftijd van het publiek?
Deze keer mocht John Miles afsluiten. “Human” van Rag’n’Bone Man en “Bohemian Rapsody” van Queen. En daarna zijn onvermijdelijke “Music”. Prachtig gebracht opnieuw.
Doordat er dit jaar geen pauze was volgde alles elkaar snel op. Voor je het wist waren ze aan de afsluiter “All you need is Love”. Waarbij alle artiesten nog even op het podium kwamen. Maar op zich is dat een goede zaak. Als het vlug voorbij is wil het zeggen dat het goed was. Enkel 2 shows dit jaar maar wel volledig uitverkocht. Hopelijk ook volgend jaar met Bart Peeters als presentator.
Organisatie: NOTP + Sportpaleisgroep, Antwerpen
The Sheila Divine scoorde eind de jaren 90 in ons land enkele hits maar verdween na een paar albums terug in de anonimiteit. Sedert 2010 zijn ze terug actief en vanavond kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen in de aangename zaal, De Zwerver.
Er was geen support mee gekomen maar niemand die daar maling aan had. Even na 21u begonnen ze aan hun show. De derde in ons land trouwens. Er werd geopend met de titeltrack “The Beginning of the End” dat eerder een ingetogen en retro perspectieve song is met een sterke tekst. Er volgden nog drie nieuwe liedjes met o.a. “Age is Just a Number” dat het publiek opwarmde en deed hoofdschudden. Een fantastische song.
Daarna kwam “Like A Criminal” dat het publiek spontaan meezong. De band genoot ervan en je zag het spelplezier er van afspatten. Ook de onderlinge reacties logen er niet om. Toen de gitarist, die er nog steeds een beetje uitziet als de jonge Paul (Josh Saviano) uit de jeugdreeks ‘The Wonder Years’, wat rommelde aan zijn gitaar , wilde de zanger een mop vertellen maar hij kon op geen goeie komen zei hij. Dat werd op gegrinnik onthaald door de rest en de drummer kwam dan vooraan staan om een grapje te vertellen die hij van zijn zoontje had gehoord. Tot zover het intermezzo.
Het leeuwendeel van de songs kwam uit “The New Parade” (o.a. “Hum”, “Opportune Moment”, “Like A Criminal”, “Spacemilk” en “Automatic Buffalo”) dat trouwens dit jaar zijn 20ste verjaardag viert. De rest waren bijna allemaal songs uit hun nieuwste album. En het moet worden gezegd dat die songs het goed deden op het podium en bij het publiek. Het klonk onmiskenbaar als The Sheila Divine maar je hoorde ook dat ze proberen muzikaal te evolueren. Tijdens “Hum” verwerkten ze flarden o.a. The Cure en The Smiths in de song. Mooi gedaan. De avond ervoor verwerkten ze er trouwens “Head Like a Hole” van NIN in. Ze spelen dus een beetje met hun setlist gedurende de tournee.
Het geluid was heel goed. De zang klonk ook erg goed, alleen tijdens één oud nummer had hij wat last met de hoge noten.
Na een dik uur verlieten ze het podium om terug te komen voor drie bisnummers. De eerste was “Melancholy MA” dat een sneer is naar het huidige America waar er baby’s in gevangenissen zitten, de politie mensen doodschiet en veel mensen mentale problemen hebben. Een sterke song en dito tekst. Tenslotte werd de aangename avond afgesloten met “Automatic Buffalo”.
The Sheila Divine kon mij moeiteloos ,ook met hun nieuw werk, overtuigen!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Underworld - De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd!
Het Britse Underworld serveerde ruim twee uur lang een fris , sprankelende groovy show; die kleur kreeg op de vijf grote schermen, de mooie visuals , de lasers en de verblindende licht- en stroboscoop effects deden hun werk .
Underworld houdt ons nu al vijfentwintig jaar stevig vast met heerlijk genietbare trips, waar we meegevoerd en -gezogen worden. We ervaren iets unieks , je geniet, golft , zwalpt, danst en je hotst heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen, op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de zalvende, pompende elektronica , de trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven.
De doorbraakkiller ‘Dubnobasswithmyheadman’ (94) en zijn opvolger ‘Second toughest in the infants’ plaatsten hen in de frontlinie van de Britse dance. Underworld gaf samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht . Underworld is gelijmd rond het vaste duo Karl Hyde (62 - zang) en Rick Smith (60 - knoppenfreak) die de elektronica een gezicht geeft.
Een dubbel jubileum , want de twee zijn zo’n veertig jaar geleden samen begonnen muziek te maken. Hun nieuwe project ‘Drift series’ (een zevendelig albumset btw!) is een concept waarbij ze een jaar lang elke week een nummer opnamen, een creatief hoogtepunt in het Underworld-oeuvre; een handvol lieten ze hier vanavond los op de menigte.
Na de passage op Werchter afgelopen zomer , hadden we opnieuw vuurwerk dus! Beter kon het weekend niet worden ingeleid . De NOTP hebben hun credo om de mensen te entertainen, Underworld heeft als motto een clubsfeer en samenhorigheid creëren … Straf staaltje!
Underworld brengt uitgerekte meeslepende minimal , groove georiënteerde elektronica , Britpop, perfect op elkaar afgestemd en kleurrijk via de visuals en de lichteffects in een opwindende show .
Beneden was het in de Lotto Arena een fijn samen-grooven , en boven was stilzitten geen optie. Sjiek dus , wat die twee op het imposante podium verwezenlijkten.
In de sfeer geraakte je met de openers “Star” en “Listen to their no” , eventjes de heupen loswiegen en de schoenveters dichtknopen. Hyde gaf het tempo aan met z’n handbewegingen, de ogen halfopen en de danspasjes op de stage en op een verhoogje .
Adembenemender werd het met “Rez/Cowgirl” , met een knipoog , eerbetoon aan Christophe Lambrecht van StuBuu, die Underworld tot z’n favorieten rekende. Mooi .
De sound durfde harder, feller te klinken, te exploderen en bracht ons in de juiste stemming van een weekendgevoel. Opwindend ! Een staat van euforie!
Oud en nieuw werk versmolten , het publiek was van alle leeftijden , het genoot en liet zich leiden door de repetitieve, opbouwende ritmes en knallende beats. Underworld teerde niet op nostalgie , het recente materiaal drong zich op en eigende zich een discotheekplaatsje toe , met “This must be drum street” en “Border country” als absoluut hoogtepunt. Imponerend.
‘Can you feel it’, mompelde, brabbelde Hyde tussendoor , heerlijk doordenderend met een “Juanita” in al z’n muzikale vormen, “Beautiful burnout” , “Dirty epic” en een rockend , ronkende “I exhale”, die een extatisch gevoel creëerden. “Push upstairs”, “Two months off” effenden het pad naar een climax van rollende beats op “King of snake” en “Born slippy (.NUXX)”, die de ‘Underworld’ clubsfeer en samenhorigheid bevestigden.
Virtuositeit met de praatzang van Hyde, warm , onderkoeld, op z’n eigen unieke manier en Smith die de batterij elektronica bediende. Hij wist steeds net dat juiste piano-/gitaarlijntje eruit te lichten en waar nodig de beats bij te stellen. Alles werkte, alles klopte. “Moaner” was de terechte afsluiter in dit concept .
Dit duo is überhaupt nog niet versleten , integendeel we waren verbijsterd van hun muzikale visie en lijn, die het nieuwe, boeiende materiaal probleemloos deed aansluiten op de oude (dancefloor) killers. Underworld stapt met opgeheven hoofd naar hun gouden bruiloft van vijftig jaar samenzijn . De toekomst Hyde-Smith is en blijft verzekerd dus!
Organisatie: Live Nation
De Casino ontving op woensdag 20 november een trio bands uit het electro en EBM-genre met als hoofdbrok de door kenners alom geprezen heren van Nitzer Ebb, die zonder twijfel mogen gerekend worden tot één van de absolute pioniers van de EBM (Electronic Body Music).
De opkomst was vrij mager, de zaal was nauwelijks half gevuld, maar door het afsluiten van het balkon en het vakkundig ‘verkleinen’ van de ruimte door middenin een reuze ‘gordijn’ te hangen, viel het minder op en hadden de aanwezigen comfortabel plaats om te bewegen en een bijzonder goed zicht op het podium.
The Juggernauts mochten de spits afbijten en deden dat met veel enthousiasme! De groep van Peter Mastbooms (alias DJ Borg) trad op in de gekende zwarte outfits met helm en vertolkte hoofdzakelijk nummers uit hun CD ‘The Juggernauts are coming’ uitgebracht in 2016 (Out of Line). Hun muziek is een zeer verdienstelijke mix van electro en EBM en resulteert in een aanstekelijk en dansbaar geluid dat soms doet denken aan early Neon Judgement gecombineerd met de typische electrosound uit (vooral) Duitsland. Misschien niet de meeste originele sound maar wel perfect gebracht en goed onthaald door het aanwezige publiek. Check out songs als “Plastic World” en afsluiter “Follow” en overtuig uzelf van de kwaliteiten van deze band van eigen bodem. Hopelijk komt zeer binnenkort de opvolger van hun debuut CD uit, die “Fear” zou gaan heten en waarvan live ook al de titeltrack wordt gespeeld.
Vervolgens mocht Liebknecht (uit Duitsland) het publiek verder opwarmen tijdens deze koude novemberavond. Het bleek eerder een electro DJ-set te zijn dan een echte band, onder leiding van Daniel Myer die voor de gelegenheid werd bijgestaan door een 2de knoppendraaier. Vele liefhebbers van het electro en EBM genre zullen Dhr. Myer ongetwijfeld nog kennen als de frontman van Haujobb, een band opgericht in 1993 die vooral eind jaren 90 en begin jaren 2000 vrij populair was in de (Europese) industrial scene. Liebknecht bracht dit jaar met ‘Produkt’ een eerste CD uit.
De set was een aaneenschakeling en gesmaakte combinatie van techno en electro. Een voortdurende wisselwerking van enerzijds commerciële beats met duistere en zware industrial beats en ritmes. Een soort van ‘Tomorrowland meets EBM’. Getuige daarvan was de zeer geslaagde remake van het nummer “Killer” van Adamski dat meesterlijk verwerkt zat in de energieke set. Een machtige maar donkere wall of sound met dreigende vocale ondersteuning van Herr Myer himself.
De band waar het vanavond voornamelijk om draaide was zoals reeds gezegd Nitzer Ebb. Afkomstig uit Groot-Britannië en actief sinds 1982 mag je gerust stellen dat dit heerschap bij de grondleggers hoort van de ganse EBM en industrial rock strekking die rond die tijd begon furore te maken. Hun grote doorbraak kwam er met debuut CD ‘That Total Age’ en met hun rol als voorprogramma van Depeche Mode tijdens diens uitgebreide Europese tour in 1987.
Net als in augustus van dit jaar op het W-Fest brachten de stichtende leden Douglas Mc Carthy en Bon Harris hun originele vrienden en bandleden uit de begindagen mee als livemuzikanten : David Gooday en Simon Granger.
Frontman Douglas Mc Carthy kwam als vanouds stijlvol het podium op in keurig maatpak en met de onafscheidelijke zonnebril. Hij benut telkens het ganse podium en marcheert onafgebroken van links naar rechts met op de achtergrond de 3 ‘muzikanten’ van dienst, terwijl hij vol overgave zijn teksten krachtig debiteert over de pompende ritmes heen.
Opener “Blood Money” maakte al onmiddellijk duidelijk dat Douglas er zin in had en zonder twijfel meer in goede doen was dan afgelopen zomer in Waregem. Zijn typische podiummoves, zijn speciaal timbre en zijn coolness maken van hem nog altijd, na meer dan 35 jaar dienst, een charismatische frontman. “For Fun” en “Captivate” zetten het sterke begin extra in de verf en later zou blijken dat het hoge niveau van presteren gans het optreden werd aangehouden. Bij het pittige “Getting Closer” kwam Bon Harris vanachter zijn toetsen om op beweeglijke wijze zijn jeugdmakker vocaal bij te staan. Aan mister Harris is niet echt een groot zanger verloren gegaan maar met zijn ‘gebrul’ voegde hij wel een extra dimensie toe aan het geluid. Een lekker ‘agressieve’ toevoeging die Nitzer Ebb altijd al heeft onderscheiden van menig andere EBM bands.
“Lightning Man” en “Once You Say” zitten als nummers iets complexer in elkaar en kunnen bogen op een knappe opbouw en dito finale, maar nog mooier is de beklijvende versie van “Come Alive” die in Sint-Niklaas heerlijk wordt gebracht. Het iets tragere nummer wordt met veel gevoel en sfeer losgelaten op de aanwezige fans en die tonen meermaals hun enthousiasme en appreciatie.
Stilaan blijkt het echter tijd om het meest gekende werk van de band boven te halen en zo de set naar een climax te voeren. Een krachtige en zeer uitgesponnen uitvoering van “Join in the Chant” is een eerste duidelijk signaal in die richting. Gans de zaal brult het nummer uit volle borst mee en zowel fans als band komen nu definitief op dreef met de vaste overtuiging het EBM feest nog wat intenser te maken.
“Control i’m here” klinkt snel en vastberaden en vanaf “Down on your knees” gaat het concert moeiteloos crescendo naar een absoluut hoogtepunt en dat omvat enkele parels uit de beginperiode van de band (vooral ten tijde van debuut CD ‘That Total Age’). Wat te denken van het alomgekende “Let your Body learn” en de moordende afsluiter “Murderous”, een echte klassieker die na al die jaren nog altijd niets heeft ingeboet aan kracht en populariteit. Voor het podium ontspon zich dan ook een waar EBM dansfeest(je) onder de trouwe Nitzer Ebb volgelingen.
Als eerste toegift mocht een toetsenist de brulboei van dienst uithangen tijdens “Alarm”. Mc Carthy bleef heel even op de achtergrond en liet de anderen hun ding doen. Het resultaat was verrassend maar klonk toch vrij monotoon en minder ‘catchy’. Dan toch liever de donkere en beukende versie van “Godhead” uit de gelijknamige CD, waarmee de frontman en zijn muzikanten waardig afscheid nam van het publiek en een einde maakten aan een zeer geslaagde passage in Sint-Niklaas.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/nitzer-ebb-20-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/liebknecht-20-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/the-juggernauts-20-11-2019.html
Organisatie: Bodybeats ism De Casino, Sint-Niklaas
Het was al de vijfde keer in slechts twee jaar tijd dat de jonge Noorse Sigrid Raabe ons land bezocht. Elke keer trok de popster wat meer volk, een aantal dat gisteren een hoogtepunt bereikte in een zeer gezellig drukke AB. Wie net op tijd was kon een mooi plaatsje vergeten en werd verbannen naar de achterste rijen. Daar was misschien wat minder te zien, maar zeker niet minder te horen.
Het was onder een luid applaus en een dreunende bas dat de 23 jarige het podium besteeg, om met “Mine Right Now” het publiek direct mee te krijgen. Dat de aanwezigen hun teksten goed vanbuiten hadden geleerd, was duidelijk. Elk woord brulde het publiek mee, Sigrid was merkbaar onder de indruk. Wat opviel is dat het niet enkel het geval was op de nieuwere nummers, ook oudere liedjes als “Plot Twist” en “Raw” zaten in het collectief geheugen. Die oude en nieuwere hits wist ze goed af te wisselen, ook het tempo zette ze nauwkeurig naar haar hand. Om met “Business Dinners” en, uiteraard, “Sucker Punch” te ontploffen en met “Dynamite” en het nieuwe “Home to You” het gas te lossen, vervelen deed haar show nooit. Die twee kanten van de set konden hun voet naast elkaar zetten. We genoten evenveel van de breekbaarheid als van de brok energie. Veel mama’s en papa’s in de zaal, al zagen we hier en daar wel wat voorzichtig gedans.
Die meezingbaarheid én de dansbaarheid van de set bleken de juiste ingrediënten zijn voor een heus volksfeest. Klappend en springend genoot de hoofdact van de sfeer en jutte het publiek steeds verder op. Het maakte de show dynamisch, de energie spatte eraf, wat het publiek duidelijk kon appreciëren. Het eerste absolute hoogtepunt werd bereikt op “Sight Of You”, dat een knetterend einde kreeg.
Sigrid werd ondersteund door een live band. Zelf wist de dame niet of er dan een gitarist of een bassist achter haar stond, al kon ze er nog mee lachen. We vergeven het haar, de stem van de krachtdadige zangeres droeg het optreden. Op haar debuutalbum waren we al onder de indruk van de hoogtes en laagtes die ze weet af te wisselen, live deed ze er nog een flinke schep bovenop. Zonder ook maar één noot te laten vallen trok ze met haar stembanden de volle zaal mee, dat als één koor weerklank gaf.
Dat gezegd zijnde wist de live band niet heel erg hard te overtuigen. Hun job deden ze, wat meer spontaniteit had wat meer kleur gegeven. Al was er natuurlijk niemand voor die band afgezakt naar de hoofdstad.
Ze stond anderhalf uur geprogrammeerd, al maakte ze die nooit vol. In een strak tempo raasde ze er achttien nummers door. Steeds ondersteund door een bijpassende video lijkt deze tour van Sigrid haar grootste tot nu toe te worden. Van opkomend sterretje naar volwaardige popster die zalen uitverkoopt,
Sigrid lijkt verder te staan dan ooit. Een strak uitgekiende setlist met toeters en bellen is meestal hét wapen van een popster, bij haar draait het om zoveel meer. Haar gouden stem en onvervalste vocals is wat telt.
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
