The Raconteurs, de band rond Jack White, Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler, viel in het verleden vooral op door bommen energie te doen ontploffen waardoor menig dak er compleet afgaat in je huiskamer. Het was een tijdje stil rond de band. De leden waren vaak bezig met andere projecten. Met 'Help Us Stranger' zetten The Raconteurs zich opnieuw op de kaart, alsof ze nooit echt zijn weggeweest.
Elf jaar, zolang moeten de fans wachten op een nieuwe plaat. En het was het wachten meer dan waard. Vanaf “Bored And Raised” krijgen we de ene na de andere stevige adrenalinestoot te verwerken. De band knipoogt bewust naar de jaren '70-psychedelica op verschillende songs als “Only Child”, “Don't Bother Me” of “Shine The Light On Me” - een knappe ballad die aan de ribben kleeft. Die vlammende gitaarlijnen en bijzonder scherpe vocale inbreng die je kippenvel bezorgt, overgoten met drumpartijen die al even verschroeiend klinken, doen de ene na de andere energieboost ontstaan in ons hoofd. Hierop stilzitten is dan ook onmogelijk. Wie het debuut van The Raconteurs al kent, zal vaststellen dat de band nog steeds diezelfde aanpak hanteert als toen.
Echter, waarom teveel sleutelen aan een formule die werkt? Als je als band ondanks de vele jaren dienst, nog steeds diezelfde jeugdige vitaliteit op tafel gooit? Dan kom je daar bij ons zeker mee weg. En dat brengt ons bij het volgende pluspunt. The Raconteurs doen niet aan routineklusjes afleveren, dat siert hen. Het enthousiasme druipt er af op de volledige schijf, de band heeft er duidelijk zin in. Reeds zoveel jaren geleden vonden we dat The Raconteurs die typische sound uit de jaren '70 heruitvonden, dat is dus nu ook nog steeds het geval.
Luister maar naar psychedelische klinkende rock songs als “Now That You’re Gone” met weer die jankende gitaarlijnen en al even jankende vocale inbreng die recht doorheen je rockhart boort. Op diezelfde gang blijven The Raconteurs op een overtuigende wijze doorgaan tot “Thoughts And Prayers”. We menen daar een vleugje Led Zeppelin te herkennen. Die vergelijking viel me trouwens op meerdere songs op.
Wie na elf jaar wachten gehoopt had dat The Raconteurs een experimentele plaat zouden uitbrengen of totaal andere wegen inslaan dan voorheen, zal van een kale reis thuiskomen. Wie echter hield van dat knallende en knetterende debuut, waarbij het ene bommetje energie na het ander in je gezicht ter ontploffing werd gebracht, mag naar de platenboer rennen. The Raconteurs blijken nog niets van hun veerkracht verloren te hebben en brengen met 'Help Us Stranger' een gevarieerde schijf uit die lekker aan je ribben kleeft, aanstekelijk op de dansheupen werkt en je hoort daarbovenop een band die nog steeds enorm veel spelplezier uitstraalt. Meer moet dat niet zijn om ons over de streep te trekken. Nu u nog.
Tracklist: 1. Bored and Raised 03:36, 2. Help Me Stranger 03:37, 3. Only Child 03:42, 4. Don't Bother Me 02:54, 5. Shine The Light On Me 03:28, 6. Somedays I Don't Feel Like Trying 04:07, 7. Hey Gyp (Dig The Slowness) 02:26, 8. Sunday Driver 03:39, 9. Now That You're Gone 04:02, 10. Live A Lie 02:21, 11. What's Yours Is Mine 02:50, 12. Thoughts and Prayers
Hoe hou je als band, bij een overaanbod van heavymetalbands, het hoofd boven water. Want, laat ons eerlijk zijn, het is haast onmogelijk geworden om doorheen het bos nog de bomen te zien. De Canadese heavymetalband Rockin' Engine, ontstaan in 2015, doet met het debuut 'Midnight Road Rage' een verwoede poging en slagen daar met brio in.
De band legt, zowel instrumentaal als vocaal, de lat enorm hoog vanaf die eerste song “Shake That Ass”. Aan vernieuwen doet Rockin' Engine duidelijk niet. Maar een hoogstaand potje heavymetal brengen van de meest pure soort, dat dan weer wel. Luister maar naar lekker ronkende songs als “Let's Roll A Dice”, “Livin' A Lie” en “When Engines Collide” en je voelt het kriebelen in de nekspieren om stevig te beginnen headbangen. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze band doet gewoon wat hij moet doen in dat heavymetagebeuren: een debuut uitbrengen waardoor ze hun stempel kunnen drukken op het genre. Niets meer en niets minder. En daar knelt ook een beetje het schoentje. Want, zoals we eerder aangaven er zijn echt enorm veel bomen in dat heavymetalbos. Uniek klinkt deze band niet, dat is uiteraard onmogelijk, maar daardoor krijg je wel een beetje een 'dertien in dozijn'-gevoel.
Daarmee doen we Rockin' Engine misschien tekort. Want heavymetal van dit hoge technische niveau kom je niet elke dag tegen. De gitaarriffs verschroeien elk beetje kritische benadering, en de hoogstaande vocale aankleding zorgt voor de ene na de andere adrenalinestoot waardoor we compleet overslag gaan. Een voorbeeld van hoe de gitaristen binnen de band uitzonderlijk getalenteerde muzikanten zijn is die solo bij “The State Of Nature”. Recht doorheen het hart van eender welke liefhebber van heavymetal boort deze indrukwekkende riff. Waarna de drummer de aanzet geeft om het tempo op te drijven. De hoge stem van Steve O Leff is de kers op de taart die ervoor zorgt dat je compleet over de streep wordt getrokken. Ook op de daaropvolgende kleppers als “Hiding In Darkness” en “Road Rage Boogie” blijft deze Canadese groovy heavymetalband begane wegen verder bewandelen.
Rockin' Engine brengt met dit debuut een pure heavymetalschijf uit van een zodanig hoogstaand niveau dat de Canadezen al vanaf de eerste keer een gooi doen naar de hoogste regionen binnen deze muziekstijl. Meer nog, de band moet, dankzij muzikanten en een vocalist die vanaf de eerste tot de laatste song ons heavymetalhart diep raken, totaal niet onderdoen voor de gevestigde namen in het genre. Integendeel zelfs. En dat zorgt ervoor dat deze band één van die zeldzame bomen in dat bos zal worden, die wel degelijk kan doorbreken naar de hoogste regionen. De wil en energie om dat zeer snel te bereiken is er in elk geval.
Dit debuut blijft namelijk kleven aan je ribben, en dat is de reden waarom we overtuigd zijn van deze band zijn kunnen.
Kortom: een veelbelovende topper in het heavymetalgebeuren waar we nog veel zullen van horen in de nabije en verre toekomst. Zeker weten!
Moeten we Kylie Minogue nog voorstellen? Met wereldhits als “Can't Get You Out Of My Head”, “Spinning Around” en “Get Outta My Way” heeft deze artieste door de jaren heen haar stempel gedrukt op het pop gebeuren. In 1995 wist ze zelfs aangenaam te verrassen door een zeer gesmaakte samenwerking met Nick Cave op “Where The Wild Roses Grow”. Of “Especially For You” (met Jason Donovan) tot “Kids” met Robbie Williams. Er verscheen het greatest hits album 'Step Back In Time: The Definitive Collection' met uiteraard alle hits uit haar imposante carrière. Bovendien bevat deze schijf, naast de 42 hits, één nieuw nummer: “New York City", een song die Minogue speciaal voor het album opnam. We stelden ons de vraag, heeft het in tijden van streaming nog zin een verzamelalbum uit te brengen?
Ruim dertig jaar timmert Kylie Minogue aan de weg. En ook al ben je geen fan, als je deze verzamelaar beluistert, hoor je ook een stukje van je eigen jeugd de revue passeren. De schijf bestaat uit songs als haar comebackhit “Spinning Around” (2000) en het tijdperk daarna. Met “Can't Get You Of My Head” wist Kylie in 2001 ook in Europa haar stempel te drukken op dat popgebeuren. Ook al werden sinds 2008 niet echt hits meer gescoord, met “All The Lovers”, “Timebomb” en “Dancing” blijft Kylie zeer gesmaakte en aanstekelijke popsongs uitbrengen en ook deze vind je op deze verzamelaar.
Net omdat het de volledige carrière weergeeft van de popprinses is dit album dan ook een musthave voor mensen die nog geen enkele schijf hebben van Kylie Minogue maar haar toch willen ontdekken. En ontdekken zul je haar zeker. Want het betreft dus haar volledige oeuvre. En dat is toch een heel pak binnen een carrière van circa dertig jaar. De fans van het eerste uur, die vermoedelijke alle platen van Kylie Minogue in hun kast hebben staan, kunnen met deze verzamelplaat om bovenstaande reden, eveneens een gouden zaak doen. Want het is meteen een leuk collectors item dat de volledige carrière van hun heldin overspant. Iedereen tevreden dus.
Nostalgie kan interessant zijn als een totaalpakket wordt aangeboden, en dat is hier zeker het geval. Kylie Minogue levert 42 songs boordevol popparels af, de ene wat bekender dan de andere. Al kun je al die songs ook vinden op Spotify, het is altijd leuk zo een schijf in handen te hebben als fan van deze popdiva en ze te koesteren en beluisteren puur uit diezelfde nostalgie, of omdat ze net die songs bevat die iets minder bekend zijn bij het grote publiek. Het album zorgt voor meer dan twee uur luisterplezier, die ook de niet fan geboeid zal laten luisteren naar wat deze artieste ooit heeft uitgebracht, en vol bewondering zing je die songs vaak uit volle borst mee. Wellicht leer je misschien zelfs een kant van Kylie Minogue ontdekken, die je voordien nog nooit hebt gehoord. En daarom alleen al is deze verzamelaar een sterke aanrader.
Spanje doet me wat denken aan zonovergoten stranden, terrasjes in de zon en flamenco of andere typische Spaanse muziekstijlen die je met een brede glimlach achterlaten. Niets van dat alles bij HEX. Deze Spaanse band zag het levenslicht in 2012 en bracht in 2014 zijn debuut 'Deadly Sin ' op de markt, waarmee ze prompt hun stempel drukten op dat death- en doommetalgebeuren. 'God Has No Name' kwam op de markt via Transcending Obscurity Records en blijkt een zwartgeblakerde, verschroeiende donderslag bij heldere hemel te zijn die zorgt voor apocalyptische taferelen in ons onderbewustzijn.
Het is in de huidige tijden verdomd moeilijk geworden om nog origineel te klinken binnen dat death- en doomwereldje. Maar net doordat HEX zo een band is die doom en death zodanig perfect verbindt dat het wel lijkt alsof een nieuwe muziekstijl wordt uitgevonden, is dit hier dus wel het geval.
Luister maar naar meesterlijk in elkaar gebokste songs als “The Kingdom Gone”, “Soulsculptor” en “Whorshipping Falsehood”. Traag op gang komende songs, dreigende vocalen en dan alle registers die worden opengegooid tot die putten van de Hel daadwerkelijk opengaan. Sommige songs beginnen met een soort fluisterende stem uit die duisternis, en je voelt al direct je omgeven door demonen. Telkens slaagt HEX erin zoveel variatie te stoppen in de song, dat je met de ene na de andere onverwachte wending wordt geconfronteerd. Diezelfde wegen worden verder ingeslagen bij daaropvolgende songs als “Where Gods Shall Not Reign”, “Apocryhal” en “All Those Lies That Dwells..”. De ene mokerslag is nog maar verteerd en daar volgt een andere uppercut die je murw slaat. Echter is er niet echt één song die er bovenuit steekt, het is het totaalplaatje dat ons nog het meest over de streept trekt. Elke song op 'God Has No Name' gaat naadloos over op de volgende. Het lijkt wel alsof hier een verhaal wordt verteld met intro, verhaallijn en slot. Daardoor dien je deze schijf dus in zijn totaal te beluisteren om ze echt te begrijpen.
Zonder meer brengt deze Spaanse furie HEX een knetterende tot grensverleggende death/doomplaat uit waarbij het onderste uit de kan wordt gehaald om ook de aanhoorder uiteindelijk tot waanzin te drijven. De enige voorwaarde is deze trip dus van begin tot einde letterlijk te ondergaan.
Lokerse Feesten 2019 - DAG 6 - SX - Trixie Whitley - Roisin Murphy - Christine and The Queens - Vrouwen aan de macht!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-07
Sien Ranschaert
Thema van Dag 6 van de Lokerse Feesten was ‘een vrouwen aan de top’ dag. Met SX, Trixie Whitley, Roisin Murphy en Christine and the Queens stonden enkel vrouwen op het podium.
Stefanie Callebaut mocht de spits afbijten samen met Benjamin Harris en Jeroen Termote, bekend als SX. Een kleurvol ensemble aangetrokken om de Kaai in vuur en vlam te zetten. Maar net daar knelde het schoentje. De songs van SX zijn nu echt niet eenvoudig en konden het publiek niet echt bekoren , gevolg ze gingen aan hen voorbij. . Enkel “Black video” sprong erboven uit.
Trixie Whitley kwam niet alleen naar Lokeren. Ook haar dochter mocht meegenieten van mama haar optreden. Van de intieme clubs naar een groot podium speelde toch in Trixie haar nadeel. Met voornamelijk nummers uit haar recente cd stond ze in een blauw zwarte jumpsuit op het podium. Een ware artieste dat wel. Drum, piano en gitaar niets is haar teveel. De valse noot bij “Always On The Run” moest ze toch wel weg lachen. Een iets minder optreden dat wel. Maar volgens ons vooral te wijten aan het feit dat de Lokerse Feesten haar een beetje uit haar comfortzone brachten.
Dan was het de beurt aan nog meer energiek vrouwelijk talent. Niemand minder dan Roisin Murphy ex Moloko kwam ons vergezellen. Met absurde dansmoves en kostuums bracht ze soms lang uitgesponnen nummers. Haar nieuwe werk is toch geen mainstream muziek en dat merkte je toch wel aan de reacties van het publiek. Pas wanneer haar ouder werk en de nummers van Moloko door de speakers knalden werd het publiek in vervoering gebracht. In een ander jasje gestoken “Sing it back” en “Forever more” waren zeer aanstekelijk net als “Overpowered”.
Een echte uitspatter was er nog niet geweest. Maar de laatsten zullen de besten zijn dacht Héloise Létissier oftewel Chris zoals ze zich nu laat noemen. Bij ons beter bekend als Christine and the Queens. Met een prachtige choreografie werd de honger van de meeste festivalgangers nu wel gestild. Met enkel een versie van David Bowie zijn “Heroes” in het Engels werden alle andere nummers in het Frans gezongen. Iets wat ons toch nog altijd de beste optie lijkt voor Christine and the Queens. Met een spetterende show kwamen de songs zoals “Damn dis-moi”, “Saint Claude”, “Intranquillité” en “Christine” perfect tot hun recht. Een waardige afsluiter van deze vrouwelijke woensdag op de Grote Kaai in Lokeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 5 - The Damned - Heideroosjes - NOFX - The Offspring - Een puike Heideroosjes en The Offspring - Punk is nog lang, niet dood!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-06
Hans Devriendt
Vandaag brengt de programmatie overduidelijk een punk-dag. Door omstandigheden kon ik wel pas aansluiten vanaf de twee laatste nummers van The Damned. Wat mij meteen opviel, is dat het plein overvol was van bezoekers en dit een groot contrast was met gisteren, toen o.a. Patti Smith en Charlotte Gainsbourg aan de top van de affiche stonden.
The Damned (20u05 - Mainstage) Omdat ik enkel de laatste nummers nog kon zien, kan ik mij slechts hierop baseren. Maar wat viel mij op? Dit was hoe straf de muzikanten samen speelden, hoeveel sfeer er nu al was en dat er al hier en daar ‘gemosht’ werd. De gitarist van The Damned beheerste zijn instrument fantastisch goed, want even gitaar spelen omhoog en omgekeerd in de lucht, leek voor hem een makkie te zijn. De band stond duidelijk niet stil op het podium, en de stem van David Vanian zat volledig goed. Hun show afsluiten deden ze met de oneliner: “This is the BBC night show tuning off.”, waarna ze hun laatste song speelden. Voor wat ik had zien was het zeker een puike show.
Heideroosjes (21u05 - Mainstage) En toen was het negen uur. De Heideroosjes (ik blijf de naam geniaal vinden) beginnen zodra aan hun optreden. Eerst natuurlijk -traditiegebonden- het gezellig schlager liedje over Heideroosjes (hoe toevallig). De sfeer is eigenlijk nu al gezapig en gezet, door de vele vaste fans op het plein. Ze komen sterk op met “Ik wil niks” en meteen beginnen mensen te moshen, hoor ik veel sing-a-longs en is er één groot feest.
Na het eerste nummer begint het goed te regenen, maar dit kan duidelijk niemand deren. Tussen de verschillende nummers doen de bandleden zowel hilarische, als serieuze bindteksten. Zo outten ze zich volledig tegen homofobie en de zanger vertelde over z’n depressie. Sterker nog: hij raadt iedereen een depressie toe, omdat je dan volgens hem leert dat er altijd één weg terug is, en dat is ‘omhoog’. Je voelt dat de bandleden in hun 7-jarige hiatus geleefd en geleerd hebben, op alle vlak. En dit maakt ze alleen nog maar geloofwaardiger in deze statements.
Dat ze niet vergaten hoe goed spelen in elkaar zit, merkte ik ook snel op. Ze speelden strak, perfect samen en ook de vocalen van Marco Roelofs waren dik oké. Bekender werk dat gespeeld werd zijn: “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan”, “I’m not deaf”, “Ik zie je later” en “Iedereen is gek”. Ze waren gek en geniaal. Zoals ik ze ken. En bij afloop besefte ik goed, dat het nog moeilijk zou worden om hen te overtreffen.
NOFX (22u30 - Mainstage) Zoals ik voordien aangaf, zou het nog moeilijk worden om de Heideroosjes te overtreffen. En dit zou bij NOFX ook het geval worden. De bandleden kwamen op gezapige wijze het podium op en Fat Mike (vocals) was gehuld in een spannend blauw kleedje met een roze juweeltje rond z’n hals. Hi-la-risch! Na enkele minuten zeveren over de hoogte van het podium, tot vervelens toe… Begonnen ze dan eindelijk met hun eerste nummer.
Mij viel al snel op dat de stem van Fat Mike vaak niet goed zat en er -buiten veel humor tussen de nummers- weinig kwaliteit in het optreden zat. Muzikaal vond ik de groep oké, maar ook niet top. De setlist was een veilige keuze van oudere en nieuwere nummers, en ze deden ook enkele covers waaronder “Aux Champs-Elysées” van Joe Dassin. Dit was wel eens prettig, maar zorgde niet meteen voor een beter optreden. Toch leek het overgrote deel van het publiek het optreden te smaken, en bleef de sfeer niet uit. Er werd nog gecrowdsurft, gemosht en mee gezongen. Bij mij viel de interesse, jammergenoeg, na enkele nummers weg. Ik had meer verwacht van NOFX.
The Offspring (00u00 - Mainstage) Een dikke vijf minuten later dan gepland, verscheen The Offspring op het podium. Met een grote banner achter hen en een eenvoudige lichtshow. Veel ‘ulletjes en frulletjes’ hadden ze blijkbaar niet nodig om er een straffe set van te maken. Van zodra ze de eerste song inzetten, ontplofte het overgrote deel van het publiek. Er ontstonden gigantische moshpits, circle-pits en iedereen plette elkaar, letterlijk. Punk was dit in ieder geval wel! Van jeugdsentiment gesproken.
Ze speelden een set vol bekender werk en dit bleek iedereen erg te appreciëren: “You’re gonna go far, kid”, “The kids aren’t alright”, “Pretty fly (for a white guy)”, “Why don’t you get a job”, “Come out and play”, “Can’t Repeat” en nog zo veel meer songs maakten van hun set een ‘Greatest Hits’ optreden!
Een hilarisch moment van de set was toen gitarist ‘Noodles’ de intro van een Spice Girls nummer inzette, maar de zanger de tekst niet meer kende. Ook kwam Fat Mike van NOFX een nummer meespelen en het mooiste was, dat frontman Dexter Holland hierna zowel de organisatie, als iedere band die vanavond speelde gemeend bedankte. Hij meldde ook dat The Damned persoonlijke helden zijn van hem. Punk is duidelijk één grote familie. Jammergenoeg viel mij wel op, dat Dexter niet altijd zijn zanglijnen volhield. Zijn stem was vanavond niet krachtig genoeg. Maar gelukkig stond er wel een enorm sterke band achter hem, die het geheel moeiteloos mee in de goede richting stuurden. Het was één grote punk-party, vol moshpits, sing-a-longs en veel, héél veel stof! Eindigen deden ze met hun monster-hit “Self-Esteem”.
Voor mij waren The Offspring, samen met de Heideroosjes het toppunt van deze avond.
En morgen…? Zal het waarschijnlijk veel werk zijn om alle troep op te ruimen. Want de biervaten draaiden zonder twijfel overuren.
Punk is nog lang, niet dood!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Het blijft een vreemd verhaal, dat van Flipper. De band ontstond in 1979 in San Francisco en na amper zes maanden werd oprichter en bedenker van de groepsnaam reeds ontslaan wegens teveel ongeleid projectiel nadat hij onder meer tijdens een optreden al zwaaiend met zijn microfoonstandaard de bassist K.O. mepte. Met zijn vervanger, Bruce ‘Loose’ Calderwood, die eigenlijk als origineel lid mag beschouwd worden, verschenen de eerste platen en verwierf de band een zekere cultstatus tot bassist Will Shatter in 1987 stierf aan een overdosis.
Drie jaar later werd de groep heropgestart met John Dougherty tot ook die in 1993 het leven liet. Daarna duurde het twaalf jaar vooraleer Flipper terug overeind krabbelde om tot op heden stand te houden, weliswaar met een komen en gaan van bassisten, waaronder ook Krist Novoselic van Nirvana. In 2015 moest ook zanger Bruce Loose wegens rugproblemen afhaken. Hij werd door niemand minder dan David Yow (The Jesus Lizard) vervangen en sinds kort maakt ook Mike Watt (The Minutemen, fIREHOSE,..) deel uit van wat men stilaan een supergroep mag noemen. Een gouden zet om Flipper in leven te houden want sinds die eerste drie platen begin jaren ‘80 verscheen er nauwelijks nieuw werk en als er al eens iets uitkwam bleek dat steeds inferieur. Flipper wist al die jaren te overleven dankzij een stevige live reputatie en die deden ze ook in Gent alle eer aan.
Gitarist Ted Falconi zag eruit als een woudloper op leeftijd met een perkamenten huid terwijl zijn gitaar duidelijk al evenveel natuurelementen had getrotseerd. Samen met drummer Steve DePace en de immer goedlachse Mike Watt stond hij op het podium wat te keuvelen, wachtend om er dan stipt om 21u aan te beginnen met “The Light, The Sound”. Zanger David Yow ging vanaf de eerste noten meteen hangen aan een grote jongen vooraan en die innige verstrengeling werd niet meteen gelost. Meteen werd duidelijk dat het beest in de nu 59-jarige Yow nog lang niet getemd is. De gekste capriolen uithalend op het podium, worstelend met zijn microfoonstandaard maar ook veelvuldig rondhossend tussen het volk bleef hij voortdurend de aandacht naar zich toe zuigen. Dat gebeurde altijd spontaan en onvoorspelbaar zodat het nooit storend werd. Bovendien vertoonde zijn, in alcohol gemarineerde, stem geen sporen van sleet zodat je rustig kan stellen dat Yow de beste zanger is die Flipper ooit had. Er was verassend veel volk komen opdagen en ook daar zal hij wel voor iets tussen gezeten hebben.
Ver hoefde je niet te zoeken om iemand in een Jesus Lizard shirt te vinden. Met zo’n frontman zou je haast vergeten dat er ook nog een groep op het podium stond. Wat bescheiden -Ted Falconi stond meestal met zijn rug half naar het publiek gekeerd- zorgden ze voor een stevige, aanstekelijke sound. Meestal wordt Flipper onder de post hardcore gecatalogeerd. Een nogal manke omschrijving voor een mix van sludge, grunge en punk. Meestal traag, bas gestuurd en met een zichzelf voortdurend herhalende gitaar die bol stond van de distortion. Alle nummers dateerden uit de periode ‘81-‘84: de allereerste singles (die soms op latere platen opnieuw opdoken) en nummers uit de eerste twee LP’s, ‘Generic Flipper’ en ‘Gone fishin’’. Het zal wel geen toeval zijn dat het latere werk straal genegeerd werd. Het was niet alleen de enige juiste keuze, sommige van die oude nummers zoals “Sacrifice” bleken na al die jaren aan intensiteit gewonnen te hebben. “Sacrifice” werd trouwens samen met The Melvins opnieuw opgenomen voor de recente EP, ‘Hot Fish’. Logische uitsmijter werd “Sex bomb”, hun doorbraaksingle uit ’81. Niet veel meer dan een slordige riff maar wel het sein om compleet loos te gaan en waarvoor ze zelfs een jonge saxofonist bereid vonden, om net als op de plaat, wat te komen meetoeteren terwijl een ontketende David Yow zijn sex bomb tussen het volk zocht.
40 jaar bestaat Flipper intussen maar dankzij de inbreng van Mike Watt en vooral David Yow bleek de groep veel meer te zijn dan zomaar een nostalgie-act.
Vooraf zagen we nog We Are The Asteroid, een drietal uit Austin, Texas, waarvan ik toch iets verwachtte. Al was het maar omdat Amyl van The Sniffers op hun laatste single even mag meezingen. Ze begonnen mooi met een monumentaal klinkende gitaar in een volvette instrumental. Daarna bleef de stevige sound nog overeind maar de muzikale gekte waarin de groep zich wentelde was lang niet altijd even inspirerend. Soms mijmerde ik dat stadsgenoten Ed Hall dit lang geleden zoveel beter hadden gedaan. Toch had We Are The Asteroid zeker wel zijn momenten zoals in dat ene nummer dat opgehangen werd aan een verloren gewaande Black Sabbath-riff. Leuke opwarmer maar ook niet veel meer dan dat.
Organisatie: Democrazy, Gent
Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-05
Hans Devriendt
Whispering Sons (19u00 - Mainstage) - Vóór Whispering Sons begon, stond er nog niet veel volk op het plein. Afwachten dus voor wat dit geven zou. Misschien geeft deze dag van de Lokerse Feesten gewoon minder bezoekers. Mij maakt het in ieder geval niet uit. Vandaag brengt ons opnieuw een boeiende en sterke programmatie.
Stipt om zeven uur begon Whispering Sons aan hun set. Ze zijn misschien nog allemaal jonge muzikanten, maar staan naar mijn inziens wel met een zelfzekere, gezond mature houding op het podium. Duidelijk is zeker dat ze deze zomer al stevig getourd hebben, want ze speelden samen als een geoliede machine.
Wanneer ik ze vergelijk met hun passage op Cactusfestival durf ik zonder twijfel besluiten dat ze er hier op de Lokerse Feesten minstens even sterk stonden. Het podium was nog groter, voor deze toch nog jonge band, maar dat leek hen niet te deren. Fenne Kuppens haar stem zat helemaal goed en ze beleefde duidelijk de woede die ook verweven zit in de teksten. Als ze haar stem dan verheft om te schreeuwen, wordt het alleen nog maar krachtiger en komt alles intenser binnen.
Ik vond het op zich wel jammer, dat ze deze namiddag als eerste geprogrammeerd stonden. Logisch binnen deze programmatie, maar volgens mij overtuigt deze band nog eens zoveel meer in een donkere zaal, of onder een duistere hemel.
Whispering Sons durft met hun post-punk een grote knipoog doen naar bands als Joy Division, maar doen dit op hun eigen unieke manier zonder ook maar enig element te kopiëren. Het laatste nummer deed hun optreden op explosieve manier eindigen en het publiek reageerde vrij enthousiast.
Wat maakt ze volgens mij zo sterk? Hun pure, authentieke houding op het podium. Er was misschien niet veel verbale interactie met het publiek, maar de non-verbale component oversteeg dit met gemak! Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat, en vervoeg mij met veel enthousiasme tot hun fanclub.
Father John Misty (20u15 - Mainstage) Ik wist van Josh Tillman’s (zanger/gitarist) bestaan af, maar leefde toch met neutraal gevoel naar het optreden toe. Hun set begon met een rustige intro en een tragere song, waardoor het publiek volgens mij ook nog niet goed wist wat te verwachten. Dit werd jammergenoeg de constante van hun optreden. De bandleden zagen er allen vrij vermoeid uit, en stonden enorm statisch, zonder enig enthousiasme op het podium. Josh formuleerde zelf zonder enige glimlach dat hij het publiek vaak zou bedanken, gezien hij in de bubbel van ‘frontman-zijn’ leeft. Dit gaf mij nog meer het gevoel dat hun optreden vanavond vooral een sleur was. Ik hoopte van niet, maar dit had ook zijn effect op het bredere publiek, met uitzondering van enkele schaarse fans.
Het publiek werd hoe langer de set duurde, minder oplettend. De mensen praatten luid en zagen er niet geboeid uit. Toch kan ik niet anders dan te vermelden dat hun nummers muzikaal goed in elkaar zitten. Maar er hangt nu eenmaal veel af van de wijze, en het gevoel (dat ontbrak) waarop ze gebracht worden. Ook tijdens hun bekender werk zoals “Pure Comedy” bleef het publiek eerder afwezig, dan aanwezig. Tot nu toe toch wel de minst goede performance van de Lokerse Feesten, tenminste als je het mij vraagt. Op naar Patti Smith…
Patti Smith and Band (21u45 - Mainstage) Vandaag was Patti Smith dè reden waarom ik naar de Lokerse Feesten kwam. Haar uniek, ietwat rauwig stemgeluid, haar charisma, haar overtuiging, haar songs met fantastische teksten, haar attitude, en nog zo veel meer! Ik had er veel zin in. Patti kwam het podium op en keek gemeend naar het publiek aan beide kanten van het podium, ze zwaaide enthousiast en nu al zag iedereen dat ze er zelf ook goesting in had.
Ieder nummer zong ze met zoveel begeestering, intens diep vanuit zichzelf en vooral vol overtuiging. Het publiek was soms heel stil door de bijna transcenderende ervaring en op andere momenten juichten ze enorm vanuit dankbaarheid.
Patti Smith zong niet alleen, ze bracht ook belangrijke boodschappen: ‘We are free people and the future is now.’ Er ontstond één groot gevoel van samenhorigheid en ik kon niet anders dan diep respect hebben voor deze -jawel- 72 jarige dame. Haar stem liet het ondanks haar leeftijd totaal niet afweten. Integendeel. Ze stond er als een huis.
Ook passeerden enkele covers de revue, zoals o.a. “Walk on the Wild Side” van Lou Reed. Hiernaast mochten we ook getuige zijn van Jackson Smith’s verjaardag, hij ontving letterlijk een taart met kaarsjes en we zongen met z’n allen happy birthday. Iedereen zag hoe trots Patti wel niet was op haar zoon en dit maakte de avond nog meer bijzonder.
Soms sloot ik de ogen, en kon ik door de interne rust die de muziek mij gaf gewoon even alles vergeten. Dit is voor mij de magie van muziek, en Patti was hiertoe in staat.
‘People have the power to dream, to vote, to rule, to love,... To turn the world! Don’t forget it, use your voice!’
Patti Smith en haar fantastische band waren dè strafste act van deze avond en misschien wel van de Lokerse Feesten 2019!
Charlotte Gainsbourg (23u30 - Mainstage) Ik wist niet wat te verwachten van Charlotte Gainsbourg, de Franse dame die naast zangeres ook actrice is. De show begon met grote lichtgevende canvassen, waarin de bandleden plaats namen. Hun muziek klonk als in electronica-gedrenkte popsongs. Gainsbourg’ stem was heel verfijnd en toch vol. Toch een bijzonder stemgeluid die ze duidelijk met veel zangtechniek kan beheersen.
De songs hadden een sexy vibe waardoor je zowel kon staan dansen, maar ook stilstaan en rustig genieten. Met een puike lichtshow op achtergrond, en zwart-witte beelden van de band, was dit een bijzonder gepolijst geheel. Toch moest ik na een vijftal nummers besluiten dat de songs monotoon werden en haakte ik af om te gaan kijken naar Gruppo Di Pawlowski in de Red Bull Music Stage.
Gruppo Di Pawlowski (00u50 - Red Bull Music Stage) Mauro Pawlowski… Ik denk dat velen onder jullie hem kennen als de muzikale duizendpoot die het bekend staat om zijn gitaarwerk in dEUS. Maar nu hij al een tijdje geen gitaarspel meer levert aan dEUS, heeft hij dan ook ongetwijfeld meer tijd om zich te focussen op andere muzikale projecten zoals: ‘Pawlowski, Trouvé & Ward’, ‘Mauro Pawlowski’ (als soloproject), de ‘Evil Superstars’ en natuurlijk ook ‘Gruppo Di Pawlowski’.
Deze laatste is een band die zeker z’n voor- en tegenstanders zal hebben, al denk ik dat Mauro hier geen krimp om geeft. Al van voor ze startten aan hun set, zat Mauro op het podium, om op z’n gemak iets te drinken. Volgens mij had hij al enkele promilles in zijn bloed zitten. Hij trok zich duidelijk niets aan van de muzikale ‘status’ die hij ondertussen al bereikt heeft. Iets later, begint hij te mompelen en brabbelt hij totaal onverstaanbaar in hoge tonen. Daarna vallen de bandleden één voor één in en ontstaat keiharde chaos.
De muziek die de toetsenist, bassist, gitarist en drummer produceren, kwam bij mij over als noiserock met soms wat math-core invloeden. Zie het als Kabul Golf Club, met een sausje van The Dillinger Escape Plan over, maar dan met Mauro’s vaak onverstaanbare, maar toch geniale vocalen. Al tijdens de eerste twee songs smijt Mauro verschillende micro’s naar de knoppen en gaat hun vijfde bandlid (als ik het zo mag noemen), een ‘lilliputter’, verschillende bizarre maar toch hilarische dingen uitsteken. Eerst speelt hij een securityman die claimt dat de show niet mag gefotografeerd worden, vervolgens kleedt hij zich uit tot de overal tevoorschijn komt van een levend skelet. Maar hier stopt het niet. De dwerg trekt een doos over z’n hoofd, en springt dolletjes in het rond, daarna neemt hij een voodoo-pop en begint hij de pop zelfs te penetreren met een bezemsteel.
Ondertussen speelt de band gewoon heel strak door, mormelt Mauro nog meer gekke vocalen en bevindt het publiek zich in feest-modus. Iedereen doet gek, danst, mosht, crowdsurft. Het is dikke ambiance en een duidelijk waanzinnige sfeer. Het is ontzettend warm en iedereen baadt in het zweet.
Mauro gaat zelfs zover, dat hij de micro ‘swaffelt’ met z’n fallus. Is dit gewoon allemaal gek, erover, of net geniaal? Ik weet in ieder geval, dat iedereen zich geamuseerd heeft en de muziek door straffe muzikanten naar voren werd gebracht. Zeker voor herhaling vatbaar, al is het maar om de absurditeit opnieuw te beleven.
Zo werd de 4de dag van de Lokerse Feesten er één van hoge hoogtes en diepe laagtes. Wat voor mij dik oké was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - zondag 4 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Intimiteit, vitaliteit, gemoedelijk-, gezellig- en samenhorigheid … mooi verpakt op de programmatie van deze derde dag Festival Dranouter. De organisatie kan terugblikken op een topeditie van wel 50000 bezoekers in totaal . Beter kon echt niet.
En die gezellig- en gemoedelijkheid begon met het Franse Ndiaz . Met z’n vieren voeren ze je mee in een les aardrijkskunde . Met o.m. een instrumentarium van blazers, accordeon en percussie krijgen we een amalgaan van folk , tango, Indiase invloeden, Balkan, afro en hoempapa. Ritmisch en hypnotiserend , niet vies van een vleugje experiment, zweven de nummers over land, zee en lucht . Uiterst genietbaar en mooi.
Het jonge, beloftevolle Mooneye uit Zuid-West Vlaanderen spreekt z’n publiek aan in het eigen, unieke, wonderschone West-Vlaams dialect . Heel wat volk was hier aanwezig aan de Voute . Een overvolle tent , en ook op de koer en het grasplein eromheen was het koppen tellen . Mooneye is hot .
Ze werden één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting. Het kwintet rond sing/songschrijver Michiel Libberecht brengt hartverwarmende indiepop . De songs zijn melodieus sterk , hebben een spannende intensiteit , opbouw , melancholieke ondertoon, meezingbare refreinen en fleurt op door een traditionele instrument opstelling en de stemmenpracht . Dromerig , gevoelsmatig met een licht dreiging . Ze worden op handen gedragen door hun publiek . De Voute bereikt een kookpunt , zeker als in de beginfase puike songs als “The thing” en “Time to move away” worden gespeeld . De kunst van het songschrijven en spelen . Beetje Novastar , Douglas Firs, Starsailor , Beirut en Vampire Weekend . Live mag het wat harder en extravert klinken. Doorbraak “Thinking about leaving” wordt handig tot op het eind bewaard . Eentje extra , toegevoegd aan de schitterende reeks songs . Na de EP kijken we dus wat dit kwintet verder op ons afvuurt … In dit uurtje leverden ze schitterende songs en optreden af …
Terwijl iets verderop de boeren aan het oogsten zijn , het stro wordt binnengehaald , parelt het zweet van de gezichten van het Mile Twelve combo, uit Boston , Massachusetts . Hun americana/bluegrass/folk past in dit kader . Ze wonnen al een award in het genre . Het klinkt leuk , dromerig , zwierig door een instrumentarium van viool, contrabas , banjo , mandoline en akoestische gitaren, die voldoende ruimte krijgen , naast de fijne zangpartijen . Jeugdige energie die werd beloond.
De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz , Ibeyi, zijn onmiskenbaar verbonden met deze wereld en hun publiek. Dat publiek is te vinden voor de extraverte twee en wordt meteen meegetrokken in de muziek en de thematiek van wat er in de wereld gebeurt en hoe ze staan in het leven ,‘empowerment’ , een eenheidsgevoel tegen seksisme, racisme, met de muziek als verbindende rol. Een levendig concert is het resultaat . De zusjes zijn flitsend , springers-in-t-veld . Een beperkt instrumentarium van keys en gekke percussie instrumenten (batatroms, cajon (handtrommels)), in vlekkeloze samenzang, zangpartijen, a capella’s zijn hier de handleiding. Hun sing/songwriting en multicultureel geluid kleurt de festival zomer. We kregen een mengelmoes van pop , afro , world , r&b , soul , hiphop en gospel in een freefolky kader en stemmenpracht, sober , elegant als met een bredere groove. Toegegeven, elektronica heeft nu een grotere doorgang gevonden. We balanceerden tussen opwinding , energie en emotionaliteit, intimiteit . Denken en dansen in o.m. het Engels , Spaans en Yoruba , een plaatselijk W-Afrikaanse taal van hun voorouders .
De twins houden het naturel en dat wordt enorm gesmaakt . Songs als “Mama says” , “Oya” , “Deathless” , “Me voy” en “River” creëren een harmonieus gevoel dat doet denken aan ons eigen Zap Mama . Samenhorigheid troef dus!
Andere koek op de Clubstage , waar Dez Mona, rond Gregory Frateur en Nicolas Rombouts, aangevuld wordt met een vierkoppig mannenkoor. Een donkere romantische inhoud schotelen ze voor . In de broeierige melodieën en in de gevoeligheid met weerhaken worden we door een geluidsmuur van noise , drones in een draaikolk meegezogen en ontspringt een druilerig, desolaat landschap . De bedoeling is letterlijk de muziek voelen en horen; het is een soort circus carrousel uit de jaren 20-30 , een soort requiem, die nazindert . Qua muzikale veelzijdigheid , terug een puik staaltje van dit gezelschap !
Jasper Steverlinck - Sing/songwriting in z’n puurste , eerlijke vorm in onverbloemde , herkenbare emoties van verlieservaring en verlatingsgevoel . Kippenvelmomenten, een krop in de keel door het beklijvend materiaal. Hij is sinds een vijftal jaar terug op het voorplan en zijn nieuwste ‘Night prayer’ brengt ‘em in de clubs en op de festivals. In een sobere opstelling met z’n twee (piano - akoestische gitaar) , met strijkers of met band blijft intimiteit en broosheid voorop. “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert.
Ook covers hebben een aandeel o.m. van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie , die hij ombuigt naar “One thing I can erase”, een eerbetoon aan iemand die op Dranouter steeds meehielp en overleed. Solo enorm sterk .
Begeleid door drie strijkers speelde hij “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt. Ontroerend .
Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”. Na een interessante bewerking met z’n band van Within Temptation’s “Ice Queen”, kregen we nog sfeervolle bewerkingen van “Someday”, “Need your love” en “Open your heart” , dat fors, krachtig de breekbare set besloot . Genieten op een zondagavond heet zoiets.
Na die donkere, pakkende sets werd het festival besloten met de hippop van Zwangere Guy en de poprock van de Britse The Kooks . Tijd om de zondagavond sierlijk uit te wuiven …
Zwangere Guy beleeft de ‘time of his life’ . Stikstof wordt even ‘on hold’ geplaatst en solo manifesteert hij zich als de Brusselse hiphopkoning . Zijn scherpe teksten van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ rolden over ons heen. “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af en bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard, loom of slepend klonken.
Een sterke performance ook , hij weet z’n publiek te bespelen , te betrekken in zijn sound . Ook Dranouter valt voor onze Guy. Hij houdt van hen . ‘Loco’ gaan , dat was de bedoeling. Much respect
Ook al een beetje nostalgie? De Britse The Kooks zijn ook al een tiental jaar bezig . Het mag nu eens rocken, hoewel de emotionaliteit een oogje in het zeil houdt . Luke Pritchard is met de jaren nauwer betrokken en weet het betere oudere werk als “She moves in her own way “, “Westside”, “Ooh la” , “Do you wanna” , “Seaside” en klassieker “Naïve” te linken aan een “Four leaf clover” , “Pamela” en “No pressure” van de nieuwe plaat ‘Let’s go sunshine’ .
The Kooks werden goed ontvangen . Broeierig , opzwepend en integer . Mooi om de traditionele Britpop in gemoedelijkheid voor te stellen aan het Dranouterpubliek!
Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie . Sfeer, beleving , comfort , ecologie en muziek, het zijn kernwoorden die de organisatie hoog in het vaandel houdt en werd beantwoord ! Tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-04
Hans Devriendt
Brutus (16u00 - Mainstage) - Vandaag werd geopend door Brutus: het Leuvense drietal combineert punk, hardcore en metal met een vleugje shoegaze tot een lekker geheel met pittige nasmaak. Brutus opende met “Fire” en meteen erna “Django”, ook de eerste nummers van hun laatste -door Kurt Ballou (Converge, etc.) geproduceerde- plaat ‘Nest’. Ze stonden met hun drietjes op een groot (lees: heel groot) podium, maar vulden deze toch als geen ander door de wall of sound die ze produceerden.
De setlist van Brutus bestond uit een vlotte mix van ouder en nieuwer werk, maar het publiek leek beter te reageren op de nieuwe songs dan andersom. Volgens mij geen compleet toeval, want ‘Nest’ is echt een bom van een schijf. Toch leek het publiek niet altijd mee te zijn en stonden ze er nog wat ‘mak’ bij. Jammer, want een band met zo’n stevige sound en snijdende vocalen die het potentieel hebben om het metal genre mede te herdefiniëren, verdienen meer respons.
Toch een klein punt van kritiek: Stefanie’s stem klonk naar het einde van de set minder toonvast en het leek alsof ze moeite had om iedere zin vol te houden. Maar in ieder geval: dit vergeef ik hen zonder twijfelen en volgens mij wordt Brutus nog groots!
Zeal & Ardor (17u10 - Mainstage) - Ritmisch slavengezang weerklinkt over geheel de weide. De set start bezwerend, en dit zal ook de constante worden in de gehele set.
De muziek van Zeal & Ardor kun je allerminst onconventioneel noemen, al lijkt het publiek deze namiddag nog niet klaar voor deze (metal) ‘mindfuck’ van jewelste. Hun songs bestaan uit de donkere combo van black metal en negrospirituals (slavengezang).
En mij hebben ze meteen opgeslorpt in hun welgekomen, bittere sound. Toch blijkt het publiek nog niet erg ‘mee’ te zijn met hun vernieuwende concept en kijken velen met enige verwarring rondom zich.
De stem van Manuel Gagneux (frontman/gitarist) klinkt enorm krachtig en vol: zowel in de cleane zang, als in zijn screams. Wat ik jammer vind, is dat er in sommige songs een stevige baslijn klinkt, maar deze niet live gespeeld wordt. Zou volgens mij nog meer bijdragen aan hun sterke live-reputatie, waarvan ik vind dat ze die nu al hebben.
De bandleden beleven zichtbaar wat ze naar voor brengen en de woede in hun muziek is zo goed voelbaar: “Don’t you dare, look away son!”.
Wat een set, wat een band. Als het mij betreft mogen ze zich nu al meten naast groepen als Gojira, Meshuggah en dergelijke.
Life of Agony (18u25 - Mainstage) - Een prangende vraag bleef in mijn hoofd hangen: op welke band zou het publiek eindelijk ontploffen? De kans zou nu toch groot moeten zijn. In het andere geval zou ik niet kunnen ontkomen aan m’n gevoel van teleurstelling. Maar gelukkig bleek niets minder waar. Life of Agony, straight from Brooklyn, New York betradt het podium en zette hun set in met een stevig nummer. De band is gekend vanwege hun typerende sound met coole mix tussen punk-hardcore en metal, doordrenkt met de unieke vocals van zangeres Mina Caputo. Je leest het goed, de heer Keith Caputo behoort sedert 2011 tot het verleden. Gelukkig werd mij meteen duidelijk dat haar stem, ondanks ook een jaartje ouder te worden mooi bewaard gebleven is.
Life of Agony bracht op de Lokerse Feesten een stevige set en liet niet alleen mijzelf, maar ook het publiek lekker headbangen op hun harde werk. Het publiek werd steeds enthousiaster en aan beide fronten (links en rechts) ontstonden moshpits. De bom was ontploft, eindelijk. Heel duidelijk was ook hoe goed de gitarist, bassist en drummer op elkaar ingespeeld zijn. Dit had ik ook niet anders verwacht, gezien hun dikke twintig jaar ervaring als band.
Na halverwege de set, begon Mina Caputo soms een beetje vals te zingen, toch jammer. Maar dit maakte ze ook goed, want ze stond er gewoon als frontvrouw en vertelde op het einde van hun set de mooie boodschap dat we samen één collectief zijn, en voor elkaar moeten zorgen, elkaar lief hebben.
Ondanks het feit dat onze wereld, volgens Mina, één grote hel is. Tijdens hun set nam Mina ook de tijd om de vlag van hun Franse fanclub open te plooien voor het grote publiek. Van oprechte dankbaarheid gesproken. Eindigen deden ze met het nummer waar alles ooit mee begon... “River Runs Red”!
Alestorm (19u45 - Mainstage) - De band begon nog niet met spelen en vele fans schreeuwden al om één groot feest. Alleen al op basis van de decoratie, een grote opblaasbare eend en hun logo in cartoon vorm, kon ik afleiden dat dit zou komen. Algauw kwam de Schotse band zich storten op het podium en vuurden ze hun typerende folk- en powermetal af op alle gek-wordende fans.
De festivalsite werd al snel één grote metal-dansvloer en er werd gecrowdsurft alsof je de vissen boven de zee zag springen. De lyrics werden luidkeels meegezongen en ook in de achterban van het publiek was dit het geval. Bekendere nummers van hun optreden waren “The Quest”, “The Sunk’n Norwegian”, “Keelhauled” en “Shipwrecked”.
Belangrijk punt om nog te vermelden: deze grote zegeviering der piraten-metal was niet mogelijk zonder een band die ook goed kon spelen. Toch konden ze mij niet helemaal overtuigen omdat ze het genre niet altijd serieus leken te nemen. Daarom besloot ik om niet mee te feesten, en wel naar het zwaardere werk te gaan in de Red Bull Music Room.
Wiegedood (20u35 - Red Bull Music Room) - Ik heb geprobeerd... maar kon mij niet identificeren met de party-/piraten-metal van Alestorm. Ik had nood aan het intensere, serieuzere werk en besloot daarom last-minute om het optreden van Wiegedood te checken. Nog net op tijd kwam ik in de Red Bull Music Room en kon ik zelfs nog een plaatsje helemaal vooraan bemachtigen. Wiegedood sloeg hard toe en hun muziek kwam keihard binnen. Hun set bestond uit nummers vanop ieder van de drie ‘De Doden hebben het Goed’-platen en de songs die niet alleen mijzelf, maar ook het publiek het meest leken te ‘steken’, waren “Prowl” , “Parool” en “Smeekbede”. Ik bleef na de set verdwaasd achter, en moest op adem komen. Wiegedood was alles-verslindend intens.
Europe (21u15 - Mainstage) - Na het optreden van Wiegedood was het voor mij toch even een knop omdraaien om zinnen te zetten op de meer luchtige ‘glamour-metal’ van de Zweedse formatie Europe. Wanneer ik de bandleden voor het eerst zag spelen, besefte ik al snel dat er voor mijn neus enkele titanen op het podium stonden. Ik kon niet anders dan instemmen met de grote genre-switch en vrij snel was ik ‘mee’ met de muziek die ze brachten. Ondanks Joey Tempest (zanger) al 56 jaar is, staat zijn zang er nog als een huis en zong hij geen noot vals. Ook het gitaarspel van mede-oprichter en vaste gitarist John Norum was nagenoeg perfect. Hij beheerste zijn instrument alsof het een speelgoedje is, maar dan met zoveel allure. Europe bracht niet enkel hun grote hits zoals “Superstitious” en “Rock the Nigh”’, maar wist het grote publiek ook te overtuigen met hun fantastische ballad “Dreamer”. Eindigen deden ze (jammer genoeg) een kwartier eerder als gepland, maar wel in grootsheid met hun monsterhit “The Final Countdown”. Het was een eer en genoegen!
Scorpions (23u00 - Mainstage) - Voor het podium hangt één groot spandoek van de Scorpions, achtergrondmuziek weerklinkt over de festival site. Het is drummen om nog een goede plaats te kunnen te kunnen vinden.
Iets later dan elf uur, dimt de muziek, gaan alle lichten uit en dan plots, valt het doek naar beneden. Achteraan het podium bevinden er zich gigantische schermen. Het publiek wordt meegenomen in een film waarop een helikopter zich scheert tussen gigantische woontorens. Uiteindelijk zakken er vier mannen met touwen vanuit de helikopter en start de show echt. Van een overweldigende entréé gesproken...!
De bekende Duitse hardrock groep doet momenteel het overgrote deel van onze planeet aan met hun ‘Crazy World Tour’. Ik ben -beschamend genoeg- geen grote Scorpions-kenner, maar weet al tegoed dat ze nog één van de weinige hardrock-groepen zijn die het genre hielpen te definiëren. Het is dus een mooie kans om deze legendes live te kunnen bewonderen.
De band brengt een ongelooflijk strak, naadloos optreden dat bestaat uit groot verspreide nummers uit hun repertoire. Ze worden omgeven door fantastische visuals en samen met de belichting is hun show één groot spektakel.
Hits die zeker gespeeld werden zijn “Wind of Change”, “No One Like You” en “Rock You Like a Hurricane”. Bij afloop van het optreden besef ik dat ik getuige mocht zijn van een levende legende, Scorpions genaamd.
Toch moet ik ook vermelden, dat ik na het optreden van verschillende fans/Scorpions-kenners vernam dat Klaus Meine’s stem, niet meer zo goed klinkt als vroeger en ze dit vrij jammer vonden.
Maar of Klaus beter nu op pensioen gaat of later, laat ik aan jullie over! Ik vond het in ieder geval een wervelende show.
De metal-dag van de Lokerse Feesten startte misschien een beetje bescheiden, maar eindigde wel op grootse wijze!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
The Girl Who Cried Wolf - de basis is en zal altijd toch wel blijven, die speciale mysterieuze sfeer blijven creëren omdat we ons daar het best kunnen in vinden
Eén van de meest veelbelovende bands die ons landje rijk zijn? Tot die categorie behoort een band als The Girl who Cried Wolf zeker en vast. Op 3 augustus trad de band aan op Fonnefeesten te Lokeren. De afsluiter van dienst was The Levellers. The Girl Who Cried Wolf mocht de avond openen. We schreven het volgende over dat optreden: ''The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende contrabas klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje." Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75246-fonnefeesten-2019-zaterdag-3-augustus-2019-folkse-atmosferen-doen-de-daken-er-compleet-afgaan.html
We hadden naderhand een interview met de band: Goedenavond, hoe hebben jullie het optreden ervaren, want jullie openen eigenlijk het festival? (Ook al was er gisteren al een feestelijke openingsavond)
Heleen & Samir: "Een festival openen is altijd een moeilijke taak. De mensen komen nog binnen, en zoeken nog een beetje naar de dranktentjes en zo. Onze muziek is vrij complex en duister, en dan moet je wel beetje mee zijn. Meestal spelen we dan ook voor een ander publiek dan de globale festivalganger. Maar als er enkele mensen op datzelfde regulair festival als dit, waar dus een ruim publiek op afkomt, echt mee zijn met wat er gebeurt, is dat meer dan voldoende. En dat was nu zeker het geval. Het is zelfs zo als we zien dat mensen bewonderd staan mee te knikken, of een beetje in de war staan te luisteren dat dit zelfs genoeg is om tevreden terug te kijken op zo een optreden. We hadden vandaag zeker connectie met de mensen die voor het podium stonden, dus voor ons is dit zeker geslaagd''
The Girl Who Cried wolf moet in mijn ogen niet onderdoen voor een andere band die ik een warm hart toedraag Whispering Sons. Maar terwijl die op alle grotere festivals staan en ook op het andere podia Lokerse Feesten (allemaal dik verdiend) lijkt dat bij jullie iets minder te lukken. Nochtans schopte de band het tot de finale van Red Bull Bedroom Jam, mocht al spelen op het prestigieuze Incubate. Hebt u daar een verklaring voor of is me iets ontgaan?
Michael-John: "Whispering Sons heeft de Rock Rally gewonnen en mocht vrij snel in het buitenland optreden. De band werd eigenlijk, vooral in het begin, wat genegeerd in eigen land. Maar dankzij tekenen bij een groot label, de nodige promotie en zo is dat helemaal terecht, goed gekomen. Want Whispering Sons brengt ook vrij duistere muziek, en is live een hele ervaring. Die erkenning is dus helemaal terecht. Chapeau! Wijzelf blijven wat hangen in de underground. Mede doordat we alles nog zelf doen. Daar komt binnenkort verandering in, want we gaan onze volgende schijf uitbrengen via een vrij grote label en hopen dat we dan wel worden opgemerkt. Bovendien, en dat is toch ook belangrijk, is het landschap van Belgische bands zeer groot. Er is gewoon teveel concurrentie waardoor de speelkans kleiner is en dat je veel geluk moet hebben om - naar een ruim publiek toe - echt ontdekt te worden''
Heeft dat laatste , speelkans, ook niet te maken met die typische Belgische mentaliteit? Als jullie een Engelse band waren stonden jullie sowieso in grotere zalen en zo?
" Het is inderdaad zo dat het moeilijker is voor een Belgische band om op te treden in zalen als bijvoorbeeld Botanique of zo, terwijl een obscure Australische band daar wel staat. Dat is inderdaad die typische Belgische mentaliteit. Sommige bands zijn zelfs eerst bekend in het buitenland, eer ze doorbreken in eigen land''
Jullie doen eigenlijk alles zelf. Zo las ik een interview dat zangeres Heleen Destruyver zelf de sprookjesachtige figuren op de hoes zelf heeft geïllustreerd? Ik las zelf iets over tattoos?
Heleen: "We hebben inderdaad de tekening van 'Three Beggars and the thief' zelf gemaakt, grafisch en zo ook. De bedoeling was om de tekeningen te verloten, en dat daar tattoos zouden worden van gezet, maar dat is daar niet van gekomen. De interesse om zoiets te doen is er zeker, Misschien iets voor de volgende plaat. Maar we werken dus zeker eveneens nauw samen wat betreft die tekeningen, de grafische kant van de zaak en zo. En die tatoeages is zeker iets om verder uit te werken naar de toekomst toe. "
De laatste schijf die ik van jullie had besproken was de EP 'Three Beggars and the thief'. Zat daar een verhaal achter? Het leek me een soort sage en legende verhaal, zoals hier in Lokeren Reinard de vos. Ik heb vernomen dat het iets te maken heeft met een Russisch verhaal?
Samir: "Het concept van de film boeide me. Ik ben teksten beginnen schrijven rond dat concept in deze film. Het gaat ook over Russische folklore. Maar vooral vrouwen die kritisch is voor wat ze als vrouw meemaakt, en dat zit in die film enorm verweven. Dit sprak me, naast die typische Russische folklore, sprak me enorm aan. Vooral toch een wereld waar we misschien weinig van weten. ''
Ik kreeg ook het gevoel dat de muziek perfect aansluit bij het dier dat werd uitgebeeld. Klopt dit? Tot het gracieuze van de ree (The Deer) tot het toch donkere en mysterieuze van een kraai (The Crow). Vertel eens wat meer daarover.
"We hebben daar veel aan veranderd, zo was de titel van “The Deer” in eerste instantie “White Noise”. We hebben bewust gekozen om aan dat concept dus intensief te werken, tot we de juiste manier hebben gevonden om dus zowel de titels als de muziek er rond te doen kloppen, want ook dat was belangrijk voor dit uitzonderlijke concept gebaseerd op die film''
Ik las dat er een nieuwe plaat uitkomt. Is dit ook een soort concept plaat? Met andere woorden waaraan mogen de fans zich verwachten?
Michael -John: "Vorig jaar - 30 november - brachten we en plaat uit 'A(r)mor' . We zullen die plaat nu uitbrengen via een label. Dat zal eind van dit jaar of begin volgend jaar zijn, en zal een volledige plaat zijn dus geen EP. De plaat komt uit via Weyrd Son Records''
The Girl Who Cried Wolf heeft altijd grenzen verlegd binnen dat 'aanbieden van Emotionele paden'. Vooral die mysterieuze duisternis spreekt tot de verbeelding, mogen we op de nieuwe plaat meer van hetzelfde verwachten, of slaan jullie andere wegen in?
Samir: "Onze muziek zal wel altijd die richting uitgaan. We kunnen misschien eens proberen met een hip hop plaat maar nee. Daar kan misschien iets meer elektronische muziek tussen zitten, of iets lichtvoetiger. Maar de basis is en zal altijd toch wel zijn die speciale sfeer blijven creëren omdat we ons daar het best kunnen in vinden''
We kunnen het opzoeken, maar zijn wat lui. Waar kunnen we de band nog live zien deze zomer? Zijn er naast de release van een nieuwe plaat, ook plannen voor concerten in het najaar?
Samir & Michael-John: "Wat live concerten betreft nergens eigenlijk, we gaan ons volop concentreren op die nieuwe plaat, links en recht kunnen daar nog wel concertjes bijkomen. Maar je zult ons een tijdje niet meer zien op menig podia, tot die nieuwe plaat dus uitkomt''
Als je terugkijkt op wat jullie reeds hebben bereikt, zijn jullie tevreden? Zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
"Eigenlijk is het gewoon een leerproces, anders aanpakken? Nee en ja. Maar automatisch leer je gewoon bij, je slaat een bladzijde om en leert uit wat eventueel mis is gelopen of je anders zou kunnen aanpakken zowel organisatorisch en dergelijke meer. Laat het ons daar bij houden eigenlijk. Maar we zijn best tevreden, maar we zijn ook klaar voor die volgende stap voorwaarts nu''
Wat zijn eigenlijk de verdere toekomstplannen? Is er een soort - laten ons stellen - einddoel?
"We zouden toch zeer graag meer in het buitenland spelen, vooral dan Duitsland. Er is daar een ruim publiek voor dat soort muziek dat we brengen. Als dat moest lukken? Dat is zeker een doel op zich. Of in de Oost Blok landen. Ook daar is er een publiek voor onze muziek''
En hebt u daar een verklaring voor waarom dat tot nu toe nog niet is gelukt?
''De juiste promotie vinden, zoals we daarnet al hadden aangegeven. We hebben wel al in Nederland gestaan maar nog niet in Frankrijk of dus ja Duitsland. En met de juiste promotie lukt dat sowieso wel. We hopen dat doel dus via het label en de promotie rond die nieuwe plaat wel te bereiken volgend jaar''
Je kunt aan de sociale media en streamings zoals Spotify niet meer voorbijgaan in deze tijden. Is dat volgens jullie een zegen of een vloek?
"Het is vrij complex, je kunt er niet omheen. Zonder die sociale media en ook spotify wordt je bijna niet meer herkend. Iedereen zit op die sociale media, voor een band is het dus belangrijk om daar mee bezig te zijn om uzelf te promoten. Je ziet dat ook aan het groot aantal bands die naar voor komen, het lijkt wel alsof er bijvoorbeeld een grote markt is voor obscure black metal bands terwijl doorsnee rock bandjes verdwenen zijn, bij wijze van spreken. Net doordat die obscure bands zichzelf doorgaans voortdurend promoten door middel van die sociale media.
Dus ja, als gebruiksvoorwerp om ervoor te zorgen dat het publiek u leert kennen is de sociale media nodig. En kan spotify een goed middel zijn om uw muziek te promoten. Laat het ons daar bij houden. Echter daar rijk door worden is moeilijk. Zeker via verkoop door spotify lukt dat eigenlijk niet om daar iets mee te verdienen. Maar een springplank kan dit zeker zijn''
Bedankt voor dit fijne gesprek, en vooral enorm veel succes met jullie nieuwe plaat. Waaraan ook wij de nodige aandacht zullen schenken, uiteraard
Black Mirrors - Het belangrijkste naar de toekomst toe? Blijven doen wat we graag doen, en dat met ons publiek delen
Black Mirrors is een Waalse stoner/grunge/psychedelische rock band die sinds 2013 aan een opgang naar boven toe bezig is. Sinds 2016 zit de band bij Napalm Records en bracht een zeer gewaardeerd debuut op de markt 'Look into the Black Mirror'. Ondertussen heeft de band natuurlijk niet stil gezeten. Toen we Black Mirrors op 5 augustus zagen optreden zagen we vooral een band waarbinnen iedereen meer dan ooit dezelfde kant uitkijkt.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met de band vooral over dat optreden op Desertfest, het verleden, heden en de toekomstplannen van de band. Feitelijk was het de bedoeling om een 'all female rock band' op te richten.
Marcella zegt daarover ''Ik had eigenlijk inderdaad het idee opgevat om een all female rock band op te richten, in eerste instantie lukte het goed om mensen te vinden. behalve een gitarist. Ik had Pierre gecontacteerd om in te springen, in eerste instantie niet met de bedoeling hem als vaste gitarist in te lijven. Echter toen haakten de anderen ook af, dus is Pierre gebleven en zijn we op zoek gegaan naar andere muzikanten.”
NAPALM RECORDS
Wij leerden Black Mirrors persoonlijk kennen dankzij hun optreden op Desertfest in 2016, toen werden ook de eerste fundamenten gelegd voor het contract met Napalm Records. Daar gingen we ook wat dieper op in. Ik wilde vooral weten hoeveel deuren het heeft geopend? Wat was de werkelijke impact van het tekenen van dat contract?
Pierre zegt het volgende: ''Dat contract kwam op het juiste moment. In de eerste plaats was er de financiële boost die je toch nodig hebt om een plaat in elkaar te boksen. Want dat kost enorm veel geld. Het mixen en dergelijke meer bijvoorbeeld. Ook konden we dankzij Napalm Records en ons nieuw management al direct in het buitenland optreden. Wat voor ons belangrijk is, want in eigen land - vooral in het Zuiden waar wij vandaan komen - zijn er toch iets meer beperkte mogelijkheden voor bands die de soort muziek brengen die wij brengen. Dus ja, Die springplank om een grote stap voorwaarts te zetten,die we op dat moment nodig hadden? Die is er dankzij dat contract toch gekomen''
Wat de reacties naar de band toe betreft is daar een verschil tussen Wallonië en Vlaanderen wilden we toch even weten
Marcella: ''Eigenlijk is het vooral zo dat je hier in België, met de soort muziek die wij brengen wat meer beperkt bent. Zowel in het zuiden als in Vlaanderen valt ons dat op. Het is dus niet zo dat het in Wallonië - waar we iets meer spelen - anders is. België is meer into mainstream rock muziek, daarom is het dus zo interessant dat we ons in het buitenland ook kunnen tonen'.
DE MUZIEKSTIJL EN OMGAAN MET MEDIA
Ik was op Desertfest zeer onder de indruk van de tot de verbeelding sprekende performance van Marcella. Het deed me wat denken aan Janis Joplin. Marcella, als fan, vond dit een compliment. Maar ik wilde vooral op het volgende doorborduren. Het valt me in sommige media op dat veel aandacht naar de frontvrouw gaat, hoe staan de jongens binnen de band daartegenover. Er zijn namelijk voldoende voorbeelden van bands die zijn uiteen gegaan of onderlinge strubbelingen ondervonden daardoor.
De heren zeggen daar unaniem over: ''Het is wat de media daar van maakt, dat hoort er gewoon bij. Wijzelf hebben daar geen probleem mee, integendeel zelfs. We staan er niet bij stil ook om eerlijk te zijn. Het is logisch in interviews en zo dat de ene wat meer in de 'picture' staat dan de andere, omdat die ook op het podium de aandacht trekken. Zo staat de drummer op een podium ook altijd wat op de achtergrond, ik denk dat dit ook geen probleem is. Om kort te zijn: er is dus geen probleem daarmee wat ons betreft.''
We wilden uiteraard ook dieper ingaan op de muziekstijl die de band brengt. Er komen in verschillende media daarover uiteenlopende stijlen naar voor. Maar hoe omschrijft de band zijn muziekstijl zelf?
Pierre: "Het eerste wat we doen is songs schrijven, en daar de muziek rond bouwen. Steeds uitgaande van rock muziek in zijn vele vormen. We voelen ons bijvoorbeeld sterk verbonden met de Seattle grunge scene van de jaren '90 zoals Pearl Jam en dergelijke meer. Het is voor ons vooral belangrijk iets te schrijven, en daar muziek rond te bouwen waar we ons goed bij voelen en die daar perfect op aansluit.”
INTO THE BLACK MIRROR
Hoe waren de reacties op het debuut ‘Into The Black Mirror’ . Ik las ook ergens 'Into the black mirror’ was het resultaat van vijf jaar boordevol persoonlijk, muzikale en zelfs spirituele ervaringen:''
De reacties zijn zeer positief, en dat is een stimulans om door te gaan'' zegt Marcella. ''De plaat was inderdaad een werk van lange adem. Een eindresultaat van vijf jaar zwoegen en zweten. Er zijn veel gesprekken samen aan vooraf gegaan. Muzikale wegen uitstippelen en dergelijke meer. Op dat vlak kun je het ook als een spirituele ervaring zien''.
We wilden ook graag weten of je dingen anders zou aanpakken weten wat je nu weet? "Eigenlijk niets, het is een soort leerproces. Je leert uit uw fouten en gaat gewoon door, of veranderd het. Niet alleen de fouten. Het is gewoon een logisch en hoe je groeit als band. Het is dus een onderdeel van datzelfde proces''.
ALCATRAZ METAL FEST
Black Mirrors speelt op zaterdag 10 augustus op Alcatraz - La Morgue (https://www.alcatraz.be/nl/line-up/zaterdag ) is de band niet bang om wat uit te toon te vallen op een typisch metal festival wilden we weten? ''
Ten eerste we spelen op een apart podium (La Morgue) dat zijn allemaal bands uit stoner en andere scene. Maar vooral moet je onthouden dat de metalfans het meest openminded publiek is. Meer nog, metalfans is één van de vriendelijkste soort publiek. Neem nu een moshpit of andere crazy shit dat je hen ziet doen, als iemand valt wordt die opgepikt. Het is een dus een zeer vriendelijk publiek dat voor alles open staat. We denken dat het dus geen probleem zal vormen. Integendeel zelfs''
DE TOEKOMST
Komt er binnenkort nieuw werk uit? Wilden we weten
Pierre: ''We zijn inderdaad bezig met een gloednieuwe plaat, wanneer die uitkomt, is nog niet geweten. We spelen op Fonnefeesten vier nieuwe songs, en hopen dat het publiek ze goed vinden. Maar inderdaad er komt dus nieuw werk aan'' .
Om verder te gaan daarop, en het interview af te sluiten, wilden we graag weten waar de band zichzelf ziet in laat ons zeggen tien jaar? is er een soort einddoel?
Pierre: ''Het belangrijkste voor ons is dat we kunnen blijven doen wat we graag doen, omringd met de mensen met wie we graag werken en voor een publiek dat in ons verhaal meegaat. Kunnen we daardoor op grote festivals of zo aantreden is dat mooi meegenomen. Maar dat is voor ons het belangrijkste iets kunnen blijven doen waar we ons allemaal als band goed bij voelen. Als we dat kunnen bereiken zijn we heel tevreden''.
The Levellers - De wereld veranderen is onmogelijk. Als we individueel iemands leven vorm hebben gegeven zijn we echter in onze opzet geslaagd
The Levellers bestaan ondertussen meer dan dertig jaar. En stonden op 3 augustus op Fonnefeesten. De band is een voorbeeld geweest voor velen, en kruidt Folk invloeden graag met een Punk attitude. Ook anno 2019 blijkt dit nog altijd het geval te zijn. We hadden een gesprek met Jermey 'Jez' Cunningham over heden, verleden en toekomst. De man was aan een mooi schilderij bezig en vertelde ons dat dit een manier is om al zijn woede, frustratie en dergelijk agressie in zijn hoofd kwijt te geraken. Zich storten op de schilderkunst is een meditatie.
The Levellers stonden eerder al op Fonnefeesten, maar hebben ook een band met België. Jeremy zegt daarover. ''We komen graag naar België. Niet alleen worden we steeds goed ontvangen. Er is natuurlijk het Belgische bier. En we zijn ook zot van de Lokerse Paardenworsten. " We wilden ook weten wat Jermey hoopt dat de fans meedragen van een Levellers concert. ''We willen vooral dat de mensen zich amuseren, maar dat ze de boodschap meteen ook wil begrijpen en er iets uit leren. Want we maken muziek om op te dansen. Maar plaatsen eveneens graag meerdere statement. Als de link naar beide is gelegd, dan zijn we in onze opzet geslaagd''
BREXIT
Het is brandend actueel, maar wilden toch graag de mening weten van Jermey over de Brexit? En waarom hij denkt dat de mensen daar hebben voor gekozen? '' Wijzelf zijn tegen, we hebben een historische connectie met Europa. Veel mensen komen nooit buiten UK en zien dan ook niet hoe het er in de rest van Europa echt aan toe gaat, waardoor ze daar een verkeerd beeld van krijgen. Want in veel landen loopt het zeker even goed, of zelfs soms beter dan in UK. We hebben Europa trouwens nodig. Met Brexit komt er eerder een connectie naar Amerika, en daar kan ik me niet in vinden. Persoonlijk voel ik me dan ook meer verbonden met Europa, mede door de historische context''
De band heeft samen gewerkt met artiesten als Joe Strummer, Frank Turner en zoveel andere. Zijn er nog plannen voor een samenwerking? Komt er ooit een samenwerking met Shane McCowan?
''Shane is eigenlijk wat in pensioen, en is uit beeld verdwenen. We vrezen dat het er dus niet zal van komen. Sommige artiesten waar we dolgraag hadden mee samengewerkt zijn overleden, de mooiste herinnering hebben we dan ook aan Joe Strummer die voor ons een soort van God is. Als er toch een artiest is waar ik graag mee zou samen werken is het Neil Young.''
OUDER WORDEN MET JE PUBLIEK
We wilden toch eens weten of men na al die jaren het gevoel krijgt ouder te worden samen met het publiek? En of de band in deze toch wat moeilijkere tijden voor muzikanten zouden doen, wat ze in het verleden hebben gedaan?
''We ondervinden dat er nog opvallend veel jongeren op onze concerten afkomen. Uiteraard zijn er de fans die samen met ons ouder zijn geworden, dat is altijd leuk. Maar het is niet zo dat we enkel die fans aantrekken. Dat er dus ook nog jongeren voor ons kiezen? Is een stimulans om door te gaan.'' ''Wat betreft of we, in moeilijkere tijden als nu, nog steeds die weg zouden kiezen. Toch wel. Het is uiteraard allemaal veranderd. Vaak krijgen we het gevoel dat mensen worden geleefd door sociale media en alles daarom heen, i.p.v. dat die mensen diezelfde media gebruiken om te leven. En dat proberen wij te vermijden. We gebruiken dus wel die middelen, maar zorgen ervoor dat we niet worden geleefd daardoor. Daarom zouden we dingen net wel aanpakken zoals we dat vroeger ook hebben gedaan. Een band worden die een statement durft maken, maar ook de mensen wil vermaken en doen feesten.''
Sommige fans zeiden ons dat Levellers dé band is die hun leven heeft veranderd, niet alleen wat muziek betreft maar ook daarbuiten. ''De wereld veranderen, en iedereen overtuigen van onze bedoelingen is onmogelijk. Als we echter als band erin zijn geslaagd om iemand individueel te beïnvloeden? Of daadwerkelijk een leidraad te zijn in iemands leven? Dan zijn we in onze opzet geslaagd. Voor ons was dat toch Joe Strummer en The Clash. Bij het schrijven van nummers komt die geest van Joe zelfs nu nog vaak boven drijven. Het is leuk om weten dat ook wij op die manier mensen kunnen beïnvloeden door onze muziek. ''
BEAUTIFUL DAY
Op concerten staan mensen vaak te wachten op die ene of twee hits. Zoals “Beautiful Day”. Hebben jullie daar geen soort haat/liefde verhouding mee?
''Om eerlijk te zijn, we hebben het veel jaren niet willen spelen. We waren eigenzinnig en wilden alleen spelen waar we zelf zin in hebben. Maar onze fans willen het, en het is natuurlijk één van onze top songs. Zeker op een festival proberen we de hits te brengen, omdat dit voor een ruimer publiek is. Het is nu eenmaal zo, en we hebben ons daar met het ouder worden bij neergelegd. Vandaag - op Fonnefeesten - spelen we zelfs twee nieuws songs. Maar we weten dat de mensen komen voor de hits en zo, dus die krijgen ze''
NIEUWE PLAAT IN 2020
Twee nieuwe songs? Dus we mogen ons aan een nieuwe plaat verwachten?
"Fonnefeesten is ons laatste concert in Europa. We komen nog wel terug naar België. Maar na dit optreden gaan we nog een paar concerten in UK doen en ons dan volop focussen op inderdaad die nieuwe plaat. Die komt uit in 2020. ''
Jullie blijven dus doorgaan, gelukkig. Is er eigenlijk nog een soort einddoel. iets dat je - bij wijze van spreken wil doen - voor je sterft?
''We hopen nog veel jaren op deze elan door te gaan, zoals we nu bezig zijn. We voelen aan dat het publiek nog steeds mee is, en voelen ons ook als band zeer goed in ons vel. Verdere mensen inspireren met onze muziek? Laat dit een doelstelling zijn voor we sterven.''
Lokerse Feesten 2019 - DAG 2 - Gabriel Rios - Novastar - Keane - Goose - Pure kwaliteit met een pauze
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-03
Lode Vanassche
Gabriel Rios - Deze eenvoudige Puerto Ricaanse Amerikaanse Gentenaar heeft een uitstraling van jewelste. De kwijlende tieners voor het podium van weleer hebben plaats gemaakt voor exemplaren van twintig jaar ouder ( Misschien zijn het dezelfde). Hij bouwt zijn set heel gestaag op, begint alleen en laat geleidelijk aan zijn celliste en contrabassist en drie blazers op het podium. Je leest goed: geen klassieke rock ’n roll opstelling. Dit resulteert in warme en subtiele versies van onder andere “Angelhead”, een ei zo na onherkenbare maar des te krachtigere bluesy uptempo “Broad day light” . Terwijl gisteren Niels Destadsbader ongetwijfeld een afgelikte set afleverde met de nodige geveinsde spontaniteit, krijgen we hier een lesje in pure muziek waarbij stemmen, instrumenten en muzikanten worden ingezet. Gabriel Rios laat zijn kompanen spreken. Gabriel duelleerde met contrabassist Ruben Samana. Om uw vingers van af te likken. Hij laat het binnengelopen enthousiaste publiek achter met een latino finale.
Novastar - Hyperkineet Joost Zweegers schoort zich in een fout wit pak Elvisgewijs achter de piano om meteen de lont in het kruitvat te steken. Joost was overduidelijk in zijn nopjes en trakteerde ons op een best of met aangepaste en bijgewerkte versies van nieuw en oud werk. Wat heeft die knaap al bijeen geschreven, zeg! Deze keer laat Novastar de zwakkere momenten in hun concert weg. Wat klinkt opener “Never Back Down” mooi zonder Piet Godard! Zijn playlist werd met zorg en kienheid opgesteld .
Nieuw en ouder minder gekend werk staat als een huis tussen kanjers als “Wrong”, “Never Back Down”, “Because”, “Mars Needs Woman”, “When the Lights Go Down on the Broken Hearted”.
Hij huppelt rond op het podium als was het een kalfje dat voor het eerst op de wei wordt los gelaten en heeft ook goed volk mee met onder andere een van de beste gitaristen en multi-instrumentalisten :
De immer in salopette gehesen Reinhart Vanbergen (Das Pop, Girls in Hawai). Met “No lord, it seems the best is yet to come.” knipoogt hij met plezier naar zijn collega’s van Goose die even later de boel zullen doen ontploffen.
Met Keane is het tijd om naar het toilet te gaan. De rockgroep zonder gitaar doet me meer denken aan een verlepte boysband dan aan mensen met liefde voor muziek. Wie zal mijn verbazing schetsen aangesproken te worden door een minder frisse Hollandse deerne van een kleine zeventig jaar oud met de boodschap dat ze speciaal naar dit zakdoekje, België genaamd, is afgereisd om Keane te zien? Nee, juist daarom. Keane is te clean.
De heren van Goose hebben het ons, reviewers, weer verdomd moeilijk gemaakt. Het is namelijk onze taak met een serieuze loep alles kritisch te aanschouwen en toch opmerkingen te kunnen geven. Welnu, het zal weer geen een van ons lukken. Met een even geniaal als eenvoudig concept jagen ze hun stomende set erdoor zonder te stoppen. Berre drumt en beat anderhalf uur als een op hol geslagen locomotief, Tom jaagt buik trillende drammende bassen door zijn Teisco, Dave creëert de mooiste sounds op zijn dito synths en speelt een niet minder dan huiveringwekkende gitaarsolo op “Call Me”. Dit alles onder het toeziend oog van onze volksmenner Mike.
Onze muzikale ambassadeurs van Kortrijk hebben hun nummers serieus vertimmerd en laten flarden van bijvoorbeeld “Britisch Mode”, “Words” en “Bring it On” heen en weer in elkaar vloeien.
Heel subtiel, of net niet krijgen we het nieuwe euh… “Something New”. “Can’t stop me now” kondigt het absolute hoofdgerecht aan met een kleine tien minuten zinderende cirkelzaagversie van “Synrise’. Sterk optreden dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - zaterdag 3 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
De tweede dag van Festival Dranouter tekent voor een uitverkochte festivaldag van maar liefst 16000 tevreden bezoekers , die konden genieten van een gevarieerd aanbod en van geborgen- en samenhorigheid. Tussen de optredens door kon het publiek het festivalterrein ontdekken, met fanfares, straattheater, upcycle workshops, kinderactiviteiten, speelattracties... Kortom, een geslaagde , heerlijke tweede dag …
Black Flower bracht het publiek op dreef met hun psychedelica, jazz , afro en dubgrooves. Het Belgische kwintet creëert een uniek, aangenaam sfeertje met deze sound en doet refereren aan Lee Scratch Perry en Mad Professor.
Jan De Wilde is 75 geworden en hoopt met regelmaat van de klok nog te kunnen optreden en hier terug te keren. Misschien kan hij Aznavour overtreffen die op tour trok tot z’n 90 ste. De troubadour heeft op zijn manier van traagheid steeds knap in elkaar gestoken , doordachte, gevatte teksten uit . Met zijn Nederlandstalig (kleinkunst) werk heeft hij een handvol pareltjes uit , niet in het minst van de hand van Lieven Tavernier , die net na hem in de clubstage staat. Hij bracht ons in die wereld van de kleinkunst, die door de jaren nog altijd charmeert . Onze verwaaide songschrijver heeft van elke song z’n verhaal en vocaal horen we meer en meer een Tom Waits grauw doorleefde praatzang.
Hij is hier met een heuse band , die het materiaal opsmukt met blazerssectie, viool en keys . “Hé Hé” is uitnodigend in het uurtje spelen. Er zijn enkele vrolijke tunes te horen als “Daar is de lente” , “Otomobiel” en “Joke” , maar de klemtoon komt op droefnis en ellende , zoals hij zelf omschrijft, waaronder “Communisten” , “En hier in Aaigem”, “Mijn tante Odile”, “Lieve loemoemba” en “Westvlaamsche leeuw”.
Natuurlijk kan je niet omheen de evergreens van Lieven Tavernier als “Eerste sneeuw”, “De verdwenen karavaan” en “De fanfare van honger en dorst” .
Hij deelt zijn songs met het publiek. Dit is kleinkunst die we een warm hart toedragen …
Lieven Tavernier zelf dan . Hij wordt door velen erkend als de beste songsmid van Vlaanderen en wordt door vele artiesten aangesproken . In al zijn bescheidenheid is hij ‘de koning van de weemoed’ als je de rits hoort die hij al schreef . Hij heeft met ‘Oude regenbogen’ een nieuwe plaat af , gearrangeerd door een klassiek orkest, Room 13 orchestra. We kregen een sfeervolle set , door de instrumentatie en zijn intieme zang; de donkerte primeert , maar klaarte drong af en toe door de crescendo opbouw en het voller geluid .
De songs krijgen een aparte omlijsting en net als bij Jan is “De fanfare van honger en dorst” de ultieme, afsluitende song , die sober , pakkend klonk door de pianotunes en een verdwaald horende trompet .
Een heel mooie set en namiddag voor de liefhebbers van het Nederlandstalige genre.
Geike Arnaert was tien jaar lang het gezicht van Hooverphonic . De solocarrière stond in de startblokken met de prachtige single en monsterhit “Zoutelande” , samen met Blof , anderhalf jaar terug. Ze is nu op modus om haar eerste plaat voor te stellen, die met de vooruitgeschoven “Off shore” ons nieuwsgierig maakt . Dromerige pop van sfeervol, broeierig materiaal die een intense opbouw en spanning hebben, gedragen door haar heldere, indringende vocals . In de Kerk klinkt haar materiaal puur, oprecht en weet ons diep te raken. Haar stem tovert ze om in een ware engelenstem .
Hier in haar thuishaven en door de akoestiek in de Kerk komt het materiaal en de sound ten volle tot z’n recht . Haar band speelt vol overgave en maakt de sound sterker en emotievoller. Rootsamericana borrelt op. De single als herkenning wordt al gauw gespeeld . “Eden” is de knipoog naar Hooverphonic . Tot slot “Vermillion” en “All over you” tonen net die schoonheid en spanning in de song.
Op Werchter ging haar set wat verloren in het ijle , in een zaaltje of zoals hier in een andere outfit als de Kerk van Dranouter kan ze subtiliteit, finesse, intensiteit en diepgang bieden . Puike set dus!
Eén van de ontdekkingen is The Celtic Social Club , een Frans-Schots gezelschap die het traditionele erfgoed van de folk uitstraling geeft. Folkrock die fris , sprankelend, zwierig, groovy en aangenaam klinkt . Het publiek kon het enorm waarderen . Niks anders dan ‘happy feelings’. Een charismatische band , die werd gecharmeerd door de bewegende, dansende, klappende mensen. ‘If you wanna go, if you wanna get drunk , let’s drink Celtic Socal Club’ … Zij tekenen om terug te keren op de mainstage.
Ook het West-Vlaamse Sx heeft een nieuw album uit ‘Eros’ . In een stijlvol , breed wapperend kleed dartelt Stefanie Callebaut als een Roisin Murphy over het podium . Haar vocale capaciteit en haar lichaamsbewegingen geven de donkere romantiek van hun unieke trippoppende electrowave elan. De synths en percussie slepen, dreunen of bieden door het pompen net een clubbing gevoel . “Devotion” , “Gold” , “Desire” en “Black video” zijn ijkpunten van een uitermate meeslepende, gedreven set van het talentvolle trio , met een madam die Sx een gezicht geeft …
Ook solo zijn er artiesten ‘on tour’ . De eerste vanavond is Joan Wasser aka Joan as police woman , de dame die al 15 jaar op het podium staat en onlangs in het kader van ‘Anthology’ haar materiaal op pure , naakte wijze speelt op piano of elektrisch gitaargepingel, gedragen door haar warme , innemende , doorleefde , melancholische stem die soul verbergt . In haar rootsamericana zijn pop , rock en soul nooit veraf dus .
De muziek paste vanavond beter in een kader van de Dranouterse kerk , de Voute of de donkere bruine kroeg . In de grote clubstage kon de intimiteit nooit ten volle benut worden , maar dat belet niet dat ze een groots sing/songwriter is , die al jaren sterkte biedt. “To be lonely” zet het concert in en met “Wonderful” , “Tell me” en een unieke cover, “Kiss”, van Prince voert ze ons mee in een weemoedig , desolaat landschap . Ontroerend!
De Brit Tom Odell was intussen solo gestart op de mainstage . In de voetsporen van Elton John, Billy Joel geeft hij ook z’n popsongs een puur gelaat in z’n ‘Jubilee road tour’ . Hij weet intimiteit en swing samen te brengen in de ritmiek van z’n materiaal . In de sobere omkadering is er kleur en vaart , zonder de emotie oneer aan te doen. “Sparrow” , “Heal” , “Can’t pretend” of “Hold me”, ze zijn gegroeid uit mans pianospel en tonen aan wat een songwriterstalent hij is . “The piano man” van Billy Joel is dan terecht ook op z’n plaats en de wereldhit “Another love” bracht een wuivende menigte bijeen en sloot de subtiele , fijne set af.
Tot slot Tourist LeMC , die intussen al een enorme populariteit geniet in ons landje en moeiteloos het Sportpaleis vult . Hij is ‘de koning van het Antwerpse volkslied’. Hij betrekt het publiek nauw bij de set en is bij zijn publiek. Hier wordt , van welke provincie je nu ook bent , het samenhorigheidsgevoel bevordert . “Liefde liefde” , “We begrijpen elkaar” , “En route” , “Spiegel” , “Oprechte leugens” en “Horizon”, jawel, hij gaat ervoor en bewandelt zijn eigen pad binnen de hip/pop. Mooi!
Antwerpen meets de Westhoek , dan kan je niet omheen Tourist en Wannes Cappelle , die eerder vandaag in de Kerk optrad . Vrienden troubadours slaan de handen in elkaar . Heerlijk zoiets!
Ohja , wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. En die onderhandeling maakte hem tot de perfecte afsluiter van dag 2 Festivaldranouter … Eén grote familie … Laat ons elkaar beminnen …Koning Liefde regeert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 3 augustus 2019 - Folkse atmosferen doen de daken er compleet afgaan
Fonnefeesten 2019
Fonneplein
Lokeren
2019-08-03
Erik Vandamme
Na een Nostalgie avond op vrijdag, ging op zaterdag de eerste echte festivaldag van Fonnefeesten door.
Meteen stond een levende legende op het podium. De Britse Folk/band The Levellers zou omstreeks 22u een overvol plein onderdompelen in een Folkse atmosfeer, waarbij de daken er moesten aan geloven. De band stond enkele jaren geleden al op diezelfde Fonnefeesten, en blijkt na meer den dertig jaar nog steeds bommen energie te doen ontploffen die ons na al die jaren met verstomming slaan. Dit door zeer bewust geen routineklus af te leveren, maar eerder als jonge wolven met enorm veel levens ervaring tekeer te gaan op dat podium. Het publiek ging gretig op de uitnodiging in en reageerde euforisch.
Maar eerst stond één van onze Belgische trots The Girl Who Cried Wolf (****) op het podium. De band had de ondankbare taak om de avond op gang te trekken voor een beperkt opgekomen publiek, maar ook past hun donkere, sprookjesachtige muziek eerder in een donkere en intieme omgeving. Komt daar nog eens bij dat buiten een beleefdheid applaus het publiek weinig enthousiast reageerde. De band zelf was echter best tevreden. In een interview naderhand opperde de band, dat als er één iemand verwonderd terugkeert na hen bezig te hebben gezien zijn we in onze opzet geslaagd. En dat laatste was zeker het geval. Want naast wijzelf, zagen we toch enkele mensen verwonderd mee knikken op wat de band hen aanbood. The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende cello klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje. We hebben deze band altijd een zeer onderschatte parel gevonden in onze contreien en ver daarbuiten. Op Fonnefeesten zet de band dat in wat moeilijkere omstandigheden nog maar eens in de verf. . In 2020 zou een gloednieuwe schijf op de markt komen. We hopen dan ook uit de grond van ons donker hart dat die langverwachte doorbraak naar een ruimer publiek, die deze band al lang verdient, er volgend jaar mag komen.
Altijd leuk om te zien en horen hoe een duo elkaar perfect aanvoelt op een podium, het zorgt vaak voor een soort onaardse magie die je zelden tegen komt. Dat laatste kan ook gezegd worden van het duo Eriksson Delcroix (****) Ofwel Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix, die samen met een vijfkoppig band zorgen voor Zuiderse atmosferen op het plein. De band dompelt melancholische muziek onder in een badje van songs die prompt op de dansspieren gaan werken. Maar het is dus vooral die uiterst tot de verbeelding sprekende samensmelting tussen de wonderbaarlijke stem van Nathalie met de virtuositeit van Bjorn dat ons het meest over de streep trekt. Beiden vullen elkaar blindelings aan, en kijken dezelfde kant uit. Dat is belangrijk om ervoor te zorgen dat je een toch al wat ruimer opgekomen publiek aan het dansen wille zetten. Ook al zijn dat nog maar wat schuchtere danspasjes, Eriksson Delcroix slaat er met brio in het fonneplein in vuur en vlam te zetten, en de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. En daardoor ontpopt de band zich als de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
The Levellers (*****) leggen de lat vanaf de eerste song “Liberty Song” enorm hoog. De heren hoeven eigenlijk niets meer te bewijzen na meer dan dertig jaar, maar weigeren een routineklus af te werken. En dat siert hen. Niet alleen waren we onder de indruk van die bijzondere instrumenten als mandoline, viool, harmonica en didgeridoo. Allemaal instrumenten die de Folkse atmosfeer zo typisch aan een band als The Levellers alleen maar ten goede komen. Echter dient nog steeds met veel overgave te worden gespeeld, om de magie echt te doen werken. En dat laatste is zeker het geval. Is dat met feestelijke songs als “World Freak Show”, “The Fear” of het laaiend enthousiast meegebrulde “One Way”. Telkens blijft de band het onderste uit de kan halen om de aanwezige een wervelend Folk/punk feest te bezorgen. En toch kan The Levellers eveneens op een eerder gevoelige wijze een snaar raken. Bij die wonderbaarlijke song “Julie” - eentje van ondertekende zijn favorieten- krijgen we prompt een krop in de keel. The Levellers blijft ons vol bewondering naar adem doen happen en brengt zelfs twee gloednieuwe songs uit de volgende schijf die in 2020 op de markt zou moeten komen. Twee songs die niet moeten onderdoen voor bekendere kleppers als “Dirty Davey” bijvoorbeeld. Uiteraard mag tijdens de bisronde “Beautiful Day” ook niet ontbreken, en wordt de set afgesloten in een wervelende finale met “The Riverflow”.
Besluit: Toen we in 1994 The Levellers aan het werk zagen op Pukkelpop waren we danig onder de indruk. We zijn de band dan ook op de voet blijven volgen en zagen hen steeds wervelende Folk/punk feestjes afleveren, met telkens een onderliggende boodschap die ons niet onberoerd liet.
De grote vraag die we ons stelden is of de band na meer dan dertig jaar ons nog steeds kon ontroeren. Door middel van een energieke set, waarbinnen alles tot de puntjes was uitgewerkt - Zowel vocaal als instrumentaal - straalt deze band nog steeds enorm veel enthousiasme en spelplezier uit. Daardoor gingen niet één maar meerdere daken op de Fonnefeesten er compleet af. En bewijst de band nog maar eens, dat ervaring in het vak niet hoeft te resulteren in een routineklus afleveren.
We keerden dan ook, net als die keer op Pukkelpop, met een zeer goed gevoel, trillende op de benen, huiswaarts terug. En zagen niets anders dan lachende gezichten om ons heen. Waardoor we ervan overtuigd zijn dat The Levellers in hun opzet zijn geslaagd. De fans een feestelijke avond bezorgen, en meteen meerdere statements maken.
Setlist: Liberty Song - Fifteen Years - Our New Day - The Fear - World Freak Show - Truth Is - Julie - Three Friends - One Way - Hope street - Roof - Food and Family - Men-an-Tol Carry Me - Dirty Davey - The Cholera Well
Encore: Beautiful Day - The Riverflow
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 1 - Gers Pardoel - Niels Destadsbader - Marco Borsato - Feest der lage landen!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-02
Hans Devriendt
Wanneer ik arriveer omstreeks half zes, ligt het festivalterrein er nog maar verlaten en leeg bij. Maar een luttel half uurtje later is het effectief zo ver. De poorten openen zich, en al meteen rent een groep mensen tot recht voor het podium. Zijn dit de grote fans van Gers Pardoel, Niels Destadsbader of Marco Borsato? Waarschijnlijk wel. De kassa’s voor de drankbonnen draaien al meteen spitsuur, enkele mensen stekken een frietje, maar de meeste mensen doen zich al tegoed aan een frisse pint. Nog even afwachten tot acht uur, dan vindt eindelijk het eerste optreden van Lokerse Feesten 2019 plaats!
Gers Pardoel - Tien jaar geleden alweer, mochten we kennis maken met Gers Pardoel. De Nederlands hip-hopper die ook ons vaderland, snel wist te overtuigen. Na een heerlijke, enthousiaste intro van Linde Merckpoel (presentatrice van de dag) was het aan Gers om de 45ste editie van de Lokerse Feesten te openen. Het festival plein was al in grote mate gevuld, en vele mensen stonden te popelen om de eerste muzieknoten te horen. Het eerste nummer van de set was meteen een stevige binnenkomer, Gers zou zich duidelijk geven. Hij vroeg het publiek wie er zin in had, wie ‘de’ energie voelt en wie allemaal zou dansen. Het woordje ‘energie’ passeerde vaak doorheen Gers z’n bindteksten. In het begin leek het voor mij eerder een vergezocht woord, maar al snel werd duidelijk dat Gers zelf één grote brok energie was, en dit ons ook gaf. Verschillende hits passeerden de revue: “Broodje Bakpao”, “Bagagedrager”, “Zijn” en nog zo veel meer.
Het publiek leek nog wat tijd nodig te hebben om echt op ‘gang’ te komen. Maar vanaf halverwege de set, werd er dan toch geschud met de heupen, gesprongen en gezwaaid met de armen. Een mooi moment van het optreden was Gers’ cover van Anne (Clouseau), natuurlijk kon hij het niet laten om het Nederlandse publiek te vragen wie de tekst kende. Zoniet, mocht je gewoon doen alsof. Daarna volgde in alle ironie het nummer “Louise”, ook een ode aan een jonge meid. Het optreden eindigde met hetzelfde enthousiasme waarmee het begon en het publiek wuifde Gers dankbaar uit. De avond was goed ingezet.
Niels Destadsbader - Na de aanstekelijke opwarmer van Gers Pardoel was het publiek volledig klaar voor Niels Destadsbader. Sommige die-hard fans zouden zelfs meer dan 10 uur op voorhand aangeschoven hebben om een plaatsje in de frontlinie te bemachtigen (bron: HLN).
Zijn eerste song “Ik neem je mee”, was meteen een schot in de roos en al snel werd duidelijk hoe graag Niels gezien is in Vlaanderen. Het publiek zong (ook in de achterban) luidkeels mee met bijna iedere song en Niels kreeg als een koning op zijn Vlaamse troon vlotjes de medewerking van het publiek.
De show bestond uit een gevarieerd gamma van songs in vrij uiteenlopende muziekstijlen: pop, rock, ballads,... Niels had geen moeite om zich aan te passen en uitte zich duidelijk als professionele entertainer.
Wat mij ook opviel is de begeleidende band die alles naadloos speelde en ook met groot enthousiasme op het podium stond. Soms waande ik mij een beetje in de jaren ‘90, toen ‘Tien om te Zien’ nog jaarlijks werd uitgezonden op VTM. Daarmee bedoel ik indirect... Dat de show in totaliteit, soms iets meer weg had van het ‘product’, in plaats van het spontane optreden.
Op het einde van zijn show, vertelde Niels dat een vaste gast van de Lokerse Feesten er dit jaar niet kon meer bij zijn. De graag geziene Olivier overleed in juni. Zijn goede vrienden en familie, stuurden Niels echter een mailtje met de vraag om een nummer aan hem op te dragen. Niels vertelde dit aan het publiek en bracht veel ontroering teweeg toen hij zei dat het volgend nummer voor deze man was. Toen begon Niels een ballad te zingen met een vrij meeslepende tekst, zeker in deze context. Het publiek werd stil, emotioneel en beleefde alles in stilte. Wat een mooi gebaar.
Het optreden eindigde met “Verover Mij”, Niels’ cover van K’s Choice “Believe”. Het was een heuse show, maar voelde voor mij toch iets te perfect aan.
Marco Borsato - De grote man van deze avond zou en zal Marco Borsato worden. Eén van de kroonprinsen der Nederlandse muziek en dit zou hij ook voor een zoveelste keer bewijzen. Hij werd ondersteund door een tienkoppige band die met natuurlijke souplesse samenspelen en duidelijk professionals zijn. Deze keer, bleef het productie-gevoel wel achterwege en was de show ook, echt spontaan. Marco loste al vanaf begin van het optreden alle verwachtingen in en zong gedurende geheel het optreden geen noot vals.
Van hits was eigenlijk geen sprake, gezien iedere song van Marco even straf en gevoelig is voor het bredere publiek. Hij stond er strak in pak, genoot er zelf ook enorm van en mocht rekenen op een razend enthousiast en dankbaar publiek. Om toch enkele nummers te noemen, passeerden o.a. ‘Zij’, “Dromen zijn bedrog”, en “Ik leef niet meer voor jou” de revue. Afsluiten deed Marco na een korte maar toch krachtige bis-ronde dat bestond uit “Afscheid nemen bestaat niet” en “Rood”.
Marco kwam, zag, zong, bleef zichzelf(!) en overwon!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Moods 2019 - Daniel Norgren - Zweedse blues onder Brugs Belfort
Moods 2019
Belfort (binnenplein)
Brugge
2019-08-01
Jérôme Bertrem
Na een uitmuntende passage in De Roma eerder dit jaar, stond Daniel Norgren deze keer op Moods! in het binnenplein van het Brugse Belfort. De Zweedse rootsmuzikant die blues, folk, rock en gospel mooi verweeft tot een persoonlijk patchwork, bereikte met zijn zesde en meest recente plaat ‘Wooh Dang’ (2019, Superpuma) een hoogtepunt in zijn carrière, al zeg ik het zelf.
Eens aangekomen in het sferische binnenplein was het duidelijk dat het een speciale avond ging worden. Ook al werd Daniel Norgren na een reeks Zweedse clichés aangekondigd als het - nog steeds - best bewaard geheim uit het Noorden, toch was ook deze avond uitverkocht en daarmee alle zitjes gevuld. Nog tijdens de aankondiging betrad hij als een doorwinterde muzikant het podium op om de zomerse donderdag af te sluiten.
De zachtaardige opener “Stuck in the Bones” legde meteen de zeemzoete bezieling bloot. Subtiel kwamen de drie andere ook geweldige muzikanten de planken op om de overgang naar “The Flow” in te zetten. Dit Neil Young-achtige pareltje weekte enkele vreugdekreten los en bezorgde ook het eerste kippenvelmoment. Nu vond Daniel eindelijk zijn flow nadat hij misschien wat overdonderd was door de setting van het Belfort of het aandachtige publiek.
In “Rolling Rolling Rolling” jongleerde de band met tempowisselingen en rolden ze telkens over naar het opzwepende refrein. De Zweede reus haalde op dat moment moeiteloos de hoge noten met zijn karakteristieke korrelige stem die prachtig weergalmde in het akoestisch perfecte Brugse binnenplein. Ook een sterkte van diens man is dat hij vanuit een ietwat duistere en onwennige setting ons naar een hoopvolle, opgewekte en hartverwarmende plaats stuurde waar we maar al te graag wilden verblijven.
Zo groot de man letterlijk is, zo veel goedheid wil hij delen met zijn kunst. Tijdens “The Day That’s Just Begun” gaf hij - op z’n Tom Waits - een masterclass in oprechte liefde. Ook in “People are Good” of nog het nieuwe “Hands” nodigde hij ons uit om liefde uit te dragen naar iedereen. Hij mag dan zijn muziek eigenhandig met zelfgemaakte instrumenten schrijven, toch laat hij live de ruimte aan zijn bandleden om er het beste van te maken. Zo sloeg Drummer Erik Berntsson zonder verpinken zijn drumstok aan flarden tijdens de beukende outro van “Black Vultures”.
Én dat alles was nog voordat publieksfavoriet “Moonshine Got Me” aan de beurt kwam. Daniel en zijn kompanen plaagden het publiek met een verrassende lange intro maar eens de gekende noten weerklonken kregen we maar niet genoeg. Moest dit nog niet het geval zijn dan was dit het moment dat het publiek welwillend de bij maanlicht gestookte blues maar al te graag lustten. De band bevestigde haar enthousiasme ook tijdens swingende afsluiter “Dandelion Time” dat aanstekelijk werkt op de dansheupen. Het bisnummertje “Let Love Run The Game” mocht uiteraard niet ontbreken.
Als Daniel door zijn geheimhouding zo’n bloedschone en eerlijke muziek blijft maken dan mag hij gerust een goed bewaarde geheim blijven!
Setlist: Stuck in the Bones - The Flow - The Power - Though it Aches - Rolling Rolling Rolling - The Day That’s Just Begun - People Are Good - Hands - Black Vultures - Moonshine - Music Tape - So Glad - Dandilion Time - Let Love Run The Game
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Moods 2019 - Hydrogen Sea - Op muzikale klimaatmars
Moods 2019
Cactus Club
Brugge
2019-08-01
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Voor het meest ingetogen concert van het Moods festival moest je bij het concert van Hydrogen Sea in de Magdalenazaal zijn. Duo en koppel Birsen Uçar en PJ Seaux breidden hun band uit met drie nieuwe leden en brachten met ‘Automata’ een nieuwe plaat uit. Daarop ruilden ze hun computers voor analoog muziekmaakmateriaal, aka instrumenten zoals viool, drums, toetsen, enz. ‘Automata’ in het geval van Hydrogen Sea is: hun muziek spelen zonder dat er een computer aan te pas komt. En dat is aardig gelukt.
Starten deed de nu vijfkoppige groep met “You are here”, waarin we al onmiddellijk zangeres Birsen breekbaar hoorden inzingen, ondersteund met een dreigende opbouw van het nummer. Het nummer is een fragiele ode aan ‘this pale blue dot’, naar een foto die de voyager in 1990 van de aarde nam. Het is tegelijkertijd een aanklacht tegen hoe de mens met de planeet omgaat, en hoe hij zichzelf in het centrum van alles heeft geplaatst. “Ik ging eigenlijk ook iets over het klimaat zeggen”, klonk het bij Birsen Uçar. “Maar de intro heeft het al allemaal gezegd”. Beetje karig, vonden wij persoonlijk. Het was tegelijkertijd een stek naar de inderdaad uitvoerige intro, maar door haar stilzwijgen werd nooit een echte connectie met het publiek gemaakt. Dan maar verder met de perfect uitgevoerde, prachtige en mooie nummers, zoals “Run” bijvoorbeeld. De bandleden speelden bijna als computergestuurd. Dus toch machines?
Zo kregen we mooie effectjes zoals in “Lottery of Indecency”, waarbij een “shut up” van de zangeres resulteerde in een even pikdonkere zaal. “Sinister” werd als een stromend beekje ingezet, maar eindigde met enkele serieuze cimbaalslagen van de drummer. In “Flogsta” zat dan weer iets meer schwung. Er kwamen een paar hoge oooh-tjes van Birsen Uçar aan te pas. Bij “The Center Will Hold” moesten we onmiddellijk aan Julia Stone gaan denken. Heel zachtjes, goed getimed en met een band die de zangeres liet schitteren door vooral zacht en intiem te spelen. En natuurlijk kregen we ook nog “Cold Water” te horen, waarschijnlijk één van de hits, al is Hydrogen Sea niet echt een band die hits lijkt te willen maken. Ze maken vooral iets wat zij zelf mooi vinden, als het publiek dat ook vindt, mooi meegenomen.
Bij “Blackest Skies” is er niet veel verbeelding nodig, er is niet veel tijd meer om het tij te keren voor de planeet. Goede song ook, waarin Birsin zelfs even heel prozaïsch begint te zingen/vertellen. Afsluiten deed Hydrogen Sea met “Coherence”, waarin de zangeres wel leek mee te genieten van haar eigen band, gehurkt meekijkend met het publiek. De toetsenist ging ondertussen als een bezetene herhalend op één knopje van zijn klavier tikken, daarna ontplofte het nummer zo nu en dan een keer.
Als bis kregen we nog “I Remember” en “Wear Out”. Voor het eerste bisnummer nog zonder violiste Beatrijs De Klerck, toetsenist Joris Caluwaerts en drummer Steven Van Gelder. Heel intiem dus. Voor “Wear Out” kwamen de drie artiesten terug om er een subtiel dreunend einde aan te breien.
Setlist: You are here - Run - Lottery Of Indecency - Sinister - Flogsta - The Center Will Hold - Cold Water - The Bloop - Mordred - To the Lighthouse - Blackest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/hydrogen-sea-31-07-2019.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
De Mechelse elektronicavirtuoos Enzo Kreft is geen onbekende voor ons. De man liet al in de jaren '80 van zich horen, maar kwam heel recent ook bij ons onder de aandacht. Met ‘Turning Point’ bracht hij in 2016 een plaat uit die bol staat van donkere ambient, pure newwave en soundscapes die je koude rillingen bezorgen. Ook op zijn meest recente werk ‘Wasteland’ bleef Enzo Kreft begane wegen verder bewandelen. We schreven daarover: ''Deze schijf is een doorsnee voorbeeld van hoe kleurrijk zwarte elektronische muziek kan zijn. Als je maar durft buiten die lijntjes te kleuren, met veel zin voor experimenteren en improviseren tot in het oneindige. En dat is dan ook wat Enzo Kreft doorheen de volledige schijf ons aanbiedt. Een veelzijdige kijk op zijn al even veelzijdige wereld. Op ‘Wasteland’ keert Enzo Kreft terug in de tijd. Met beide voeten stevig in het heden. En het oog naar de toekomst gericht."
Zijn nieuwste schijf kwam nu uit: 'Control'. Een conceptalbum waarop Enzo Kreft zijn bezorgdheid uitdrukt over een maatschappij die ons als mens voortdurend dirigeert en controleert.
“Scanned” is daar al een mooi voorbeeld van, met het beeld hoe lang het nog zal duren eer men bij elke mens een chip inplant om die mens overal te kunnen volgen. Een beeld dat me koude rillingen bezorgt, op een zodanige scherpe en meesterlijke wijze gebracht, alsof Enzo uit de toekomst terugkeert om ons te verwittigen voor wat ons te wachten staat. Zo akelig en koud klinken ook “Cyborg Platoon” en “Biometrics”. Bewust kiest Enzo een weg die je angst moet inboezemen voor de toekomst of toch ervoor zorgen dat de oogkleppen afvallen eer het te laat is. “Connected” is dan weer een song over hoe we steeds worden verbonden met systemen, met onze smartphone en sociale media. Geen plaats meer om tot jezelf te komen in een maatschappij die verwacht dat je steeds 'online' bent. De druk op de schouders van de mens wordt steeds groter, maar niemand doet er echt iets aan. We laten ons leven controleren, en dat is nog wat Enzo Kreft het meest angst inboezemt.
Op de schijf duwt hij die spiegel recht in ons gezicht, op een dansbare wijze dat wel, in de hoop dat we het uiteindelijk zelf ook zien. Harde EBM komt er niet echt in voor, op deze plaat. Duistere elektronica die je verdooft of tot waanzin drijft, dat dan weer wel. Luister maar naar “Book Burning” en voel je wegdrijven naar de meest donkere gedachten in je hoofd. Zoals de veelzeggende titel “In My Head” aangeeft , zitten ook in Enzo’s hoofd zoveel donkere gedachten verborgen dat hij de luisteraar ook een spiegel voorhoudt die er niet altijd even rooskleurig uitziet. Donkere gedachten drijven je eveneens tot een punt waarop je als aanhoorder stopt met nadenken en even stil staat, op “I'm NotA Robot”. Op dit elan blijft Enzo doorgaan tot “Imagen A Boot”, waarmee hij afsluit door u de laatste kans te bieden om na te denken over uw toekomst en deze van uw geliefden.
Op een uiterst genereuze wijze slaagt Enzo Kreft er op 'Control' in ons precies daar te raken waar het nodig is. Subtiel zet hij daarbij uiteraard ook aan tot dansen doorheen zijn wereld, maar doet je eveneens voortdurend nadenken. En dat laatste maakt deze schijf een bijzonder meesterwerk binnen de EBM en donkere elektronica, eentje om te koesteren.
En daardoor heeft Enzo Kreft bovendien ook controle over u en mijn leven en is de cirkel rond.
Electro/Dance
Control
Enzo Kreft
Wool-E Disc/Enzo Kreft Music
Is er in die grote visvijver van de symfonische metal eigenlijk nog plaats voor nieuwe talenten. Vaak ziet men, wat dat genre betreft, door het bos de bomen niet meer. Echter is Elusion een vrij nieuwe Belgische parel die met zijn debuut 'Singularity' ons compleet omver blaast en bewijst een grote meerwaarde te kunnen vormen in die scene. De band ontstond in 2015 en bracht reeds de zeer gesmaakte EP 'Desert of Enticement' uit, maar zet dus nu een grote stap voorwaarts.
Vanaf “Choices And Changes” krijgen we al een krop in de keel. In grote mate dankzij die bijzondere stem van Evy Verbruggen die je alle kanten van de muur doet zien en horen. Best indrukwekkend, dat bijzonder veelzijdige stembereik van Evy. Geruggesteund door muzikanten die de ene vuurpijl na de andere op de aanhoorder afschieten zijn we vertrokken voor een niets anders dan een verschroeiende hete trip, in gotische valleien. Elusion verlegt een grens en doet je vol bewondering nederig het hoofd buigen om je aan te zetten tot stevig headbangen. Op dat elan wordt verdergegaan op daaropvolgende songs als “The Tales That Trees Tell”, “The Strive” en “My War Within”. Dat de band dus vooral op avontuur trekt doorheen dat gotische landschap? We merken het ook op “Crystal Doubts” en het wondermooie en lang uitgesponnen “Anamnesis”, een epische song die doorheen je ziel klieft. Afsluiten doet de band met een interessante remix van “The Strive”. Maar ondertussen waren we al compleet overtuigd. Dus die remix is een beetje overbodig, maar evengoed ook mooi meegenomen.
Vooral het feit dat Elusion zich niet profileert als een zoveelste 'female fronted metal act' in een lange rij, maar duidelijk ook 'andere wendingen' durft aannemen op deze knappe schijf trekt ons nog het meest over de streep. Dat was al met die EP in 2016 het geval en dat zet Elusion met deze nieuwe parel in de symfonische metal 'Singularity' nog meer in de verf. Een debuut zoals we er maar bitter weinig tegenkomen in het genre trouwens, net doordat er dus duidelijk grenzen worden verlegd en afgetast.
Tracklist: Choices and Chances (5:57), The Tales That Trees Tell (6:00), The Strive (5:36), Lovelorn (5:38), In Eternity (4:37), Reconciliation Of Opposites (5:33), My War Within (4:44), Crystal Doubts (3:56), Anamnesis (8:03), The Strive [Spankraght Remix] (3:46)
De hardrockband Distillery werd, onder invloed van bands als Motörhead en AC/DC, opgericht in 2014. De band werd al vrij snel opgemerkt en kreeg al vanaf het eerste concert in Le Havre zeer lovende recensies. Waardoor Distillery energie vond om op deze weg door te gaan. In 2016 kwam uiteindelijk een eerste plaat op de markt: 'LH Overdrive'. Deze schijf werd eveneens zeer goed ontvangen. Het universum van Distillery is simpel: rock-'n-roll, vrienden, whisky en het bouwen van ijzersterke rockfeestjes. De band bracht zopas zijn tweede album uit: 'A Glass Of Jack'.
Die energieke aanpak, in verlengde van voornoemde bands, vinden we al terug bij “The Time”, en wordt op een gedreven tempo verder gezet met “A Glass Of Jack” en het zeer onstuimige “The Power Of Song”. Dat de band van vele markten thuis is bewijzen ze met het breekbare “Broken Way”, een song die de haren op je armen doet rechtkomen. Je brult de tekst prompt uit volle borst mee, bij voorkeur met de vuist in de lucht. Puurder dan dit kan rockmuziek namelijk niet zijn.
Of Distillery iets origineel brengt? Uiteraard niet, maar het hart van rockmuziek klopt bij deze muzikanten en zanger op een oprechte wijze. Recht naar zijn doel afgaan en nergens voor stoppen, dat is de manier waarop Motörhead ons ook telkens murw wist te slaan. Distillery gaat eveneens op deze wijze tewerk, als een pletwals die geen spaander geheel laat van je hersenpan. Niet dat Distillery de aanhoorder wil pijnigen, nee het is de bedoeling dat hier een wervelend rockfeest wordt gebouwd. Het meest positieve is, dat dat het soort muziek is dat op het podium pas echt tot zijn recht komt, maar je voelt diezelfde adrenaline ook uit de boxen loeien waardoor het, als je de ogen sluit, daadwerkelijk lijkt alsof je circa 47 minuten lang in een moshpit bent terecht gekomen.
De heren van Distillery weten duidelijk zeer goed waar ze mee bezig zijn. Uiteraard is het allemaal wel eens voorgedaan, we kunnen zo direct een tiental bands opsommen die op deze wijze tewerk gaan. Maar net doordat Distellery een hoge dosis spelplezier en spontaniteit uitstraalt, nodig om ook dat figuurlijke dak in uw huiskamer er compleet te laten afgaan. 'A Glass of Jack' is zo een plaat die elk beetje liefhebber van rockmuziek in zijn meest pure en onversneden vorm - en bij voorkeur de fans van bands als Motörhead - zonder daarbij na te denken, in huis kan en moet halen. Want hier wordt rock-'n-roll gebracht vanuit het hart, op een energieke en strakke wijze die je van de eerst tot de laatste noot murw zal slaan. Zeker weten!
Tracklist: The Time, A Glass Of Jack, The Power Of Song, Broken Way, Anger-Pride, Help Me, Satan’s Joker, Thirsty Of Boobs, La Purge, Take It Over
Crackups zijn terug, en hoe. De band ontstond in 2007 en bouwde vrij snel een ijzersterke reputatie op in de Belgische underground. In 2010 haalden ze zowaar de finale van Humo's Rock Rally, maar na het verschijnen van het explosieve debuut 'Animals On Acid' verdwenen ze plots van het toneel. De bandleden hielden zich bezig met al even succesvolle zijprojecten als Double Veterans, Priceduifkes en Psycho 44. Maar goed, het wachten is voorbij. Via Fons Records kwam een 7'' op de markt met twee singles “Floor” en “Wet Sheets”.
Als vanouds deelt de band al een kopstoot uit met “Wet Sheets”. Razendsnel en meedogenloos bonkt de band je hersenpan in en geeft aan klaar te zijn om weer geen spaander geheel te laten van enige zaal, club of festivalterrein. Ondertussen stond de band al op Rock Herk en bewees daar nog steeds uit het goede hout gesneden te zijn. Ook deze single is een visitekaartje waarmee Crackups aangeven hun plaats binnen die undergroundbeweging van punk en verwante met een knal van formaat terug te zullen innemen. Het amper 1m30 durende “Floor” voelt aan als een mokerslag in het gezicht, op een vuile en oorverdovende wijze. Zoals dat bij punk gewoon moet zijn. Er niet te veel woorden aan vuil maken en de luisteraar door middel van een snoeiharde aanpak doorheen schudden en compleet murw slaan. Vanaf de eerste tot de laatste ronde.
Crackups brengt een zeer knappe dubbele single uit die ons al doet uitkijken naar de toekomst. Wie hield van de aanpak van deze jongens in die periode 2007 tot 2012 zal nu ook vallen voor de energieke manier waarop de band een aardbeving doet ontstaan die ervoor zorgt dat geen enkele heilig huisje nog overeind blijft staan.
Kortom, Crackups is terug, en hoe!
Je zou kunnen stellen dat het Nederlandse deathmetalcollectief Burial Remains een supergroep is rond muzikanten die in die scene voldoende hun sporen hebben verdiend. Deze vrij jonge band bestaat namelijk uit leden van o.a. Grim Fate, Fleshcrawl en Disintegrate. Wie houdt van die lekkere oldschool deathmetal en liefhebber is van voornoemde bands zal in deze band en debuut dan ook zeker zijn gading vinden.
Snelheid, je murw slaan en bommen energie tot ontploffing brengen waardoor niet enkel trommelvliezen begeven, maar ook geluidsmuren die worden afgebroken, dat is de rode draad in de songs als “Crucifixion Of The Vanquished”, “They Crawl” tot “Trinity Of Deception”. Allemaal gebracht op een razendsnel tempo, sneller dan het licht. Geen doorkomen is eraan eens Burial Remains als een bulldozer op je hersenpan rijdt. De plaat duurt amper 25 minuten, maar het lijkt allemaal in een paar seconden voorbij te zijn. Zoals een opkomende wervelstorm, na een heldere hemel, een complete ravage achterlaat. Zo gaat Burial Remains op deze schijf ook tewerk. Rustpunten zijn er nauwelijks, maar ondanks de chaotische en verschroeiend snelle aanpak presenteert Burial Remains wel degelijk een technisch hoogstaand meesterwerk, eens je doorheen die oorverdovende en razendsnelle aanpak heen kijkt.
Deze muzikanten zijn geen groentjes in het vak, maar amuseren zich kostelijk in dit project. Dat zorgt voor pure deathmetal waarop stil zitten onmogelijk is. Als klap op de vuurpijl krijg je een meer dan overweldigende cover van Kreator's “Tormentor”. Compleet uitgekleed en in een nog sneller tempo gebracht waardoor het dak er compleet afgaat. Pure klasse deze afsluiter van een topalbum.
Burial Remains zou wel eens een nieuwe klepper kunnen worden in het deathmetalgebeuren. In het verlengde van eerdere projecten waar deze heren aan meewerkten, levert de band met dit debuut 'Trinity of Deception' dan ook de perfecte oldschool deathmetalplaat af die je zowel vocaal als instrumentaal door elkaar schudt en totaal van de kaart zal doen achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. Puurder dan dit kan deathmetal namelijk niet zijn.
Tracklist: 1. Crucifixion Of The Vanquished; 2. They Crawl; 3. Trinity Of Deception; 4. March Of The Undead; 5. Burn With Me; 6. Days Of Dread; 7. Tormentor
Beauty In Chaos is het concept rond gitarist Michael Ciravolo. De man laat zich zeer voor dit project goed omringen. Dit door onder andere Wayne Hussey (The Mission), Simon Gallup (The Cure), Ice-T (Body Count), Robin Zander (Cheap Trick), Michael Aston (Gene Loves Jezebel) en Johnny Indovina (Human Drama), om maar eens een paar grote namen te noemen. Met het debuut 'Finding Beauty In Chaos' gooide de formatie zeer hoge ogen. Nu is er een vervolg. Een nieuw album kunnen we niet zeggen, het schijfje 'Beauty Re-Envisioned' bevat grotendeels remixen en alternatieve versies die zijn verschenen op dat debuut.
Wat is de bedoeling van een album uitbrengen boordevol remixen? Als je daar daadwerkelijk iets kan aan toevoegen is de band of artiest zeker in zijn opzet geslaagd. En dat is bij deze schijf zeker het geval. Voor “20th Century Boy” werd een beroep gedaan op de vocalen van Al Jourgensen (Ministry). Zijn rauwe stem zorgt voor een uppercut die als een mokerslag in je gezicht terecht komt.
De songs worden letterlijk uitgekleed en in een nieuw kleedje gestopt, waardoor Beauty In Chaos erin slaagt het te doen klinken alsof dat daadwerkelijk gloednieuwe songs zijn. Voor ‘Re-Envisioned’ laat Ciravolo zich eveneens omringen door een hele rits producers, re-mixers, engineers, DJ’s en artiesten. De muzikanten die op het eerste album hebben meegewerkt, doen uiteraard ook mee op dit album. Daarnaast is er nog de inbreng van producer Tim Palmer, gitarist Zakk Wylde, drummer Kevin Haskins (Bauhaus), gitarist Paul Wiley (Marilyn Manson), gitarist/bassist Danny Lohner (Nine Inch Nails) en Rolan Bolan. En dat blijkt toch een grote meerwaarde te vormen binnen het geheel. Zo past Wayne Hussey zijn unieke stem perfect in dat plaatje. Meermaals bezorgt hij ons dan ook koude rillingen. “20th Century Boy” komt twee keer voor op de plaat. Er is ook een versie van Rolan Bolan - zoon van Marc Bolan - met de vocale inbreng van Hussey, wat zorgt voor een magische totaalbeleving.
Of neem nu de stem van Tish Ciravolo op “Look It Up”, een mix van Ummagma die deze parel van een song trouwens nog meer tot leven brengt. Of de vocalen van Ashton Nyte op de zeer knappe akoestische versie van “Storm”. “I Will Follow You” met Evi Vine wiens stem je een krop in de keel bezorgt. Of hoe Hussey klinkt als Nick Cave op “The Long Goodbye”. Of neem nu die samenwerking tussen Simon Gallup en Wayne Hussey op “Main Of Faith”. Een unieke samensmelting, van unieke talenten binnen de muziek die elkaar perfect aanvullen. Het zijn maar een paar schoolvoorbeelden van hoe je omringen door topmuzikanten, die muziek leven i.p.v. bespelen en zingen, kan leiden tot perfecte parels van platen die je zelden tegenkomt.
Sommige songs krijgen meerdere versies, je zou denken waarom? Nu die ene versie klinkt totaal anders dan de andere. Zeer sterk moeten we zeggen.
Wie het debuut al in huis heeft zal met dit album boordevol interessante remixen zeker nieuwe ontdekkingen doen, waardoor de schijf aanvoelt als een gloednieuwe plaat. Om dat te kunnen verwezenlijken, moet je als band zeer sterk in je schoenen staan. En dat is hier meer dan het geval.
Binic Folks Blues Festival 2019 - Overzicht van het driedaags festival - Rock’n’roll!
Binic Folks Blues Festival 2019
Côtes d’Armor (Festivalkaai)
Binic (Bretagne)
2019-07-26 t-m 2019-07-28
Ollie Nollet
Er is opnieuw sprake van een recordeditie wat betekent dat er zeker meer dan 60.000 bezoekers waren, misschien zelfs 70.000. Binic Folks Blues Festival (nog steeds gratis) is wellicht het enige festival dat kan blijven groeien zonder de minste commerciële toegeving. Grootste naam dit jaar was Sleaford Mods, voor de rest zagen we enkel groepen die gewoonlijk voor niet meer dan 100 man spelen. Om een voorbeeld te geven: afsluiter vrijdag op het hoofdpodium was Grindhouse, een groep die enkele dagen eerder nog in de Pit’s te gast was.
De meeste artiesten weten dan ook niet goed wat hen overkomt en blijven publiek en organistoren bedanken. Velen konden dan ook aan de verleiding niet weerstaan en gooiden zich in de armen van die mensenzee. Er waren dit jaar opvallend veel crowdsurfers onder de artiesten.
Keerzijde van de medaille waren de ellenlange rijen aan eetstandjes en toiletten. Vooral op zaterdag leek de limiet echt bereikt. En toch kon wie dat echt wou de optredens steeds van heel dichtbij meemaken.
dag 1 - vrijdag 26 juli 2019
Door onvoorziene omstandigheden zag ik slechts het laatste kwartier van Baby Shakes uit New York City. Drie kortgerokte dames en een mannelijke drummer brachten er een mix van bubblegum en rock-‘n-roll. Waren de Ramones een girlgroup geweest dan klonken ze wellicht zo.
Meteen daarna reeds een eerste hoogtepunt op de Scène Cloche, het kleinste maar gezelligste podium van de drie. Daarvoor zorgde een alweer indrukwekkende Margaret Airplaneman. Naast de Duitse Sophie Clemente op drums had ze opnieuw enkele gasten uitgenodigd. Zo mocht gitarist Looch Vibrato (Magnetix) een nummer meedoen op gitaar en zagen we veterane Misty White, die tweede helft jaren ‘80 met The Hellcats furore maakte in Memphis, bezig op tamboerijn. Maar het was toch vooral Margaret zelf die ons, met een hypnotiserende bottleneck gitaar, op de knieën kreeg. In een set waarin alle nummers van haar laatste album ‘Live at the Charles River Museum of Industry’ aan bod kwamen wist ze de blues een geheel eigen draai te geven zoals een Junior Kimbrough dat destijds ook kon. Fenomenaal in al zijn eenvoud. En dan hoorden we niet eens de prijsnummers van haar comebackplaat met Mr. Airplaneman, “Jacaranda blue”, van vorig jaar of de gloednieuwe door Greg Oblivian geproducete dubbelsingle “Smasheville”! Wel viel ons een ingetogen uitvoering van de traditional “Jesus on the mainline” ten deel als slotakkoord.
Margaret had daarna het geluk om haar eigen favoriete band te zien op het podium waar ze zelf daarnet nog stond. In thuisland Australië komt men superlatieven tekort voor ‘Crystal cuts’, de laatste plaat van Shifting Sands uit Brisbane maar ook elders bleef de groep niet onopgemerkt. Zelf vond ik er niet zoveel aan maar ik wilde de groep rond zanger Geoff Corbett en Izzy Mellor (zang en keys) live wel een kans geven. Ik zag vooral een zanger worstelen met een barkruk terwijl men gretig gebruik maakte van het beproefde recept: de songs verstild beginnen om ze uiteindelijk in vol ornaat te laten eindigen. Buiten iets dat werd aangekondigd als een country song en het oudere “Unrelenting surf” vond ik er ook hier niet veel aan.
Zondag zag ik ze nog eens terug op de Scène Banche en nu die donkere songs me wat vertrouwder in de oren klonken moet ik eerlijk toegeven dat ik er me steeds beter in kon vinden. Wat niet wegneemt dat sommige nummers echt wel te melig bleven.
Wat ik miste bij Shifting Sands, daar was bij The Schizophonics uit San Diego, Californië absoluut geen gebrek aan: opwinding! Zanger Pat Beers was er eentje van de wildste soort. Hij stond geen seconde stil, demonstreerde de ene spagaat na de andere terwijl hij bleef zingen en gitaarspelen. Dat laatste meestal met één hand wat wonderwel lukte. Niets kon dit eigenzinnige baasje tegenhouden tenzij die losgerukte gitaarband, tot tweemaal toe. En de muziek? Die mocht er best zijn: Amerikaanse protopunk, een mix van MC5 en The Stooges waarvan de hijgerige zang wat aan Alan Vega deed denken. Op het einde werd het helemaal mooi toen Beers het publiek in trok om “Whole lotta shakin’ goin’ on” (Jerry Lee Lewis) in te zetten terwijl King Khan zijn gitaar overnam. Rock-‘n-roll!!!
Na de, ter hoogte van de knieën, gescheurde broek van Pat Beers (die zal hij heus niet zo gekocht hebben) kon het contrast met de glamoureuze outfit van de dandy’s van Beechwood (New York) niet groter zijn. Dit leek wel Duran Duran maar de drie tapten muzikaal wel uit een totaal ander vaatje. Wat glamrock, dat zeker maar eigenlijk klonk die gitaar behoorlijk vintage rock-‘n-roll wat het duidelijkst te horen was tijdens de opener en de afsluiter, twee schitterende instrumentals. Vooraf vreesde ik even dat ze het niet zouden brengen maar bij song nr 3 werd ik al op mijn wenken bediend: die onwaarschijnlijk mooie cover van “I’m not like everybody else” (The Kinks). Dit alleen al had volstaan maar er volgde nog veel meer moois. De songs van ‘Inside the flesh hotel’ en ‘Songs from the land of nod’ bleken live nog indringender dan op plaat. Enig minpuntje misschien was de zang van Gordon Lawrence: op zijn geschreeuw viel niets aan te merken maar wanneer hij probeerde ‘normaal’ te zingen leek het alsof hij zijn stem kwijt was.
Death Valley Girls braken eerder dit jaar al het kot af in de 4AD en ook hier wisten ze in geen tijd het publiek voor zich te winnen. Daar zorgde vooral zangeres Bonnie Bloomgarden voor, die voortdurend contact zocht met het volk. Had het gekund dan had ze wellicht iedereen persoonlijk een knuffel gegeven. Zo ging ze zelfs even op de toog wandelen om de mensen daar ook eens te groeten. Daardoor bleef het creepy sfeertje die ze in de 4AD wisten te creëren hier achterwege maar de nummers zelf bleven wel pal overeind. Rammelende psychrock bijeen gehouden door de oorsplijtende riffs van de immer als een donderwolk kijkende (hoewel de drie vrouwelijke groepsleden het soms zo bont maakten dat zelfs hij een glimlach niet langer kon onderdrukken) Larry Schemel.
Zaterdag zag ik ze nog terug op de Scène Pommelec voor opnieuw een adembenemende set. Death Valley Girls waren wat mij betreft naast Margaret Airplaneman het beste wat Binic dit jaar te bieden had.
Handsome Jack, drie langharige jongens uit Lockport, New York, begonnen zeer sterk met het zompige “Keep on” dat van Creedence Clearwater Revival had kunnen zijn. Daarna konden ze nog enkele nummers boeien met stevige southern rock. Maar al vlug lieten ze die robuuste sound varen om na een doodsaaie drumsolo alle clichés uit de seventies op een hoopje te vegen. Jammer, hier had meer in gezeten.
dag 2 - zaterdag 27 juli 2019
St. Morris Sinners, een kwartet uit het Australische Adelaide, mochten openen op een zonovergoten Scène Banche. Wellicht niet de ideale biotoop voor deze groep die vage herinneringen aan The Gun Club opriep. De woordenstroom van Stephen (Slippery) Johnson deed op zijn beurt dan weer denken aan Nick Cave. Maar op dat grote podium, zo vroeg in de namiddag, leek de motor nooit echt aan te slaan.
Zondag in de vooravond zag ik ze nog terug op het kleinste podium waar ze wel konden overtuigen. Johnson bleek hier een gedreven frontman die weliswaar telkens in zijn aankondigingen bleef steken maar niet te beroerd was om in het publiek te duiken.
Van Draught Dodgers (uit Melbourne) had ik veel verwacht maar dat kwam slechts ten dele uit. Mooi om te zien, dat zeker. Vooral op gitarist Tim Rogers, een soort elastieken Rod Stewart, raakte je nooit uitgekeken. Maar een nieuwe Eddy Current Suppression Ring zoals door enkelen geopperd werd was dit zeker niet. Daarvoor ontbrak het hun smerige pubrock aan goeie songs. Het duurde tot “Love sick” en de The Damned-cover “New Rose” vooraleer ik iets hoorde wat bleef hangen.
Ik zag ook nog een flard van Knuckle Head, een duo uit de Elzas. Net op tijd om een aanvaardbare cover van “Personal Jesus” (Depeche Mode) te horen. Zelf omschrijven ze hun ding als dark country, ik hoorde vooral heavy rock met een stereotiepe gitaar en een geweldenaar op drums.
Daarna wist ik even niet wat eruit te pikken en koos ik lukraak voor Moody Beaches uit Melbourne. Maar wat ben ik blij dat ik deze drie meiden aan het werk zag. Fotomodellen zijn het allerminst maar muzikaal wisten ze me vanaf de eerste seconde bij mijn nekvel te grijpen. Een wel erg gruizig klinkende bas (Jessie Dennis) zorgde telkens voor een onontkoombare drive die dan verder werd opgesmukt met de stevige gitaar van Anna Lienhop en de aanlokkelijke samenzang van die twee. Ik ben er nog steeds niet uit hoe ik het nu precies moet omschrijven. Post punk grunge met een noise injectie? Soms meende ik ook The Breeders of vroege Pixies te horen. In ieder geval waren Moody Beaches een ware revelatie.
De enige verdienste van Saba Lou was dat ze de dochter van King Khan was. Sympathiek meisje dat het ongetwijfeld goed zou doen op het vrij podium van haar school. Maar dit was wel Binic en het grootste podium dan nog.
Nee, geef mij dan maar de carnavaleske bende van Grindhouse uit Melbourne. Vooral zanger-gitarist Mick “Two Fingers” Simpson zag er met zijn zwabberende hangbuik in zijn zwemshort en cape beeldig uit! Eén van hun nummers heet “Mutha fuckin punk rock power” en dat was meteen een perfecte omschrijving van wat we te horen kregen. Strak gebracht, zonder omkijken en met voor de gelegenheid eens een zanger die echt (zeer goed zelfs) kon zingen.
Het kwartet uit Seattle met de vreemde naam Steal Shit Do Drugs wordt wel eens versleten voor een indierockbandje. Dan moet er dan wel eentje van de harde soort zijn. Dit klonk snoeihard en had soms iets van Pere Ubu. Zanger Kennedy Carda, wiens sneer soms aan John Lydon deed denken, liet er geen gras over groeien en dook al bij het tweede nummer in het publiek. Een charismatische frontman van een verrassend sterke groep.
Afsluiter op het grootste podium zaterdag waren The Kill Devil Hills uit het Australische Fremantle, dat vlak naast Perth ligt. Veel volk (met zijn zessen) op het podium en wanneer Alex Archer even zijn viool opborg vielen er maar liefst drie gitaristen te noteren. Rechts herkende ik de broertjes Luke (die hier de vreemdste geluiden uit zijn gitaar toverde) en Ryan (bas) Dux die ik hier vorig jaar met The Floors had gezien. Toch was dit niet echt een gitaarband, daarvoor eiste Timothy Nelson op de keys een te grote rol op. Weidse rock met folk en country invloeden gegoten in knappe songs die af en toe Richard Thompson in gedachten brachten en meestal eindigden in euforische instrumentale finales.
dag 3 - zondag 28 juli 2019
Cannon Fodder is een drietal uit Le Mans rond Chris (zang, gitaar) en Alice Martini (een fluitende bassiste). Eén nummer lang wisten ze de schijn hoog te houden maar dan verzandde hun garagerock in classic rock met een vuil randje. Evenwel aanbevolen bij de jaarlijkse familie barbecue.
Met Civic leek wat schorriemorrie uit Melbourne het podium in te palmen, behalve de bassiste die ik eerder als elegant zou omschrijven. Maar eenmaal begonnen wisten deze kerels, die stuk voor stuk hun sporen reeds verdienden bij talloze andere groepen waarvan ik u de namen ga besparen, verdomd goed waar ze mee bezig waren. Post-punk met de nadruk op punk, met veel gevoel voor melodie en geïnspireerd door de Australische pubrock. Min of meer te vergelijken met Amyl & The Sniffers maar dan zonder hardrock en in de plaats van podiumbeest Amyl een heerlijke (zowel qua zang als attitude) Jim McCullough die me soms aan een Mark E. Smith (maar dan zonder de arrogantie) deed denken. Geweldige band die me tijdens de bis, waarvan ik zou gezworen hebben dat het een cover was, helemaal murw beukte. Wat een song: “New Vietnam” dat op wonderlijke wijze Black Sabbath met de Oblivians weet te combineren. Civic is binnenkort nog te zien op Leffingeleuren, ik kijk er nu al naar uit!
Na het jonge geweld van Civic zag ik opnieuw een gevestigde waarde uit de garagepunk die nog net niet bij de veteranen gerekend mag worden: Cellophane Suckers uit Keulen. Hun niet eens zo heel smerige rock klonk me dikwijls vrij bekend in de oren. Waren het covers of werden de voorbeelden iets te nadrukkelijk geciteerd? Niet dat ik al helemaal ingedommeld was maar plots was ik klaarwakker. Hoorde ik daar “My pal” niet? Een briljant nummer dat ik vooral ken in de versie van The Systemaddicts van vorig jaar maar origineel in ‘87 al door de tamelijk obscure Australische band GOD (1986-1989) werd uitgebracht. Volgens sommigen de beste song ooit in Melbourne gemaakt. Ik zal het alleszins niet tegenspreken. Blij dat ik dit live mocht horen alleen vond ik het een beetje jammer dat de Suckers hun bronnen niet eens vermeldden.
Zondag was er duidelijk wat minder volk in Binic maar bij Sleaford Mods (Nottingham) was daar hoegenaamd niets van te merken. Voor wie niet tijdig de Scène Banche bereikte was er geen doorkomen aan. We zagen het gekende recept: een nijdig rappende Jason Williamson en Andrew Fearn die afwisselend op de knop drukte om de muziek te starten en aan zijn bierflesje lurkte. Minstens even mooi als op plaat maar na een kwartier liet ik Sleaford Mods en vooral de drukte voor wat ze waren.
Toegegeven, muzikaal hadden Prettiest Eyes (Los Angeles) zeker minder te bieden maar hier viel tenminste iets te beleven op het podium. Een zingende drummer die het publiek indook of een swingende cowboy op funky bas. Dat waren de twee Puerto Ricanen en dan was er nog een Mexicaan met extreem lange haren die zorgde voor spooky keys en dark electronics. Geen gitaar (de enige keer op Binic vermoed ik) dus en dat zorgde voor een geheel eigen sound wat ook door het publiek gesmaakt werd.
Binic Folks Blues Festival kende opnieuw een uitstekende editie waarin Bonnie Bloomgarden van Death Valley Girls ons expliciet bedankte om voor de rock-‘n-roll te kiezen. Laat al die onheilsprofeten die al jarenlang verkondigen dat de rock-‘n-roll morsdood is eens naar Binic gaan. Of nee, toch liever niet.
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Moods 2019 - Uberdope + Ertebrekers - En daar is de zomer weer!
Moods 2019
Burg
Brugge
2019-07-27
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Op een druilerige Brugse zaterdagavond kon je je afgelopen weekend toch nog amuseren op de Burg. Tijdens het Moods festival kwamen de Ertebrekers langs met voorprogramma Uberdope.
De Gentse makkers van Uberdope waren speciaal van de Gentse Feesten afgezakt om ons, armtierige Bruggelingen, van entertainment te voorzien. Jammer genoeg moesten ze dat doen voor een beperkt publiek, dat de regen wilde trotseren.
De mannen van Uberdope lieten het niet aan hun hart komen en maakten er juist gebruik van. De drie frontmannen rapten er stevig op los, ondersteund door twee backing vocals met klasse. Ook de beats zaten goed. Voor wie ze nog niet kent: luister vooral ook naar de lyrics. Na een paar jaar in de schaduw hebben ze nog steeds die gezellige scherpe randjes. Zelfs Jacob Van Eyck moet eraan geloven in “Goud”, “Er is vast talent, maar waar ik ook kijk, zie ik geen fluit net als Jacob van Eyck”. Moet ook lastig zijn geweest, als blinde fluitspeler uit de 17de eeuw. Bij “Fake” worden de smartphones naar boven & naar voren gehaald voor een ‘Facebook Live’, waarin we uitgenodigd worden om extra enthousiast te doen. Nog een mooie zin om af te sluiten uit “Zure Buren”, van nieuwste plaat ‘Graag Gedaan’: “en dat het regent deze zomer, dat is zonneklaar”. Toepasselijker kon het even niet. Met “Niet te doen”, “Da komt ervan” en “Wow” is Uberdope inderdaad Uberdoper dan ooit. Consider ons opgewarmd.
De Ertebrekers brachten de zomer helemaal terug met hun dansbare strandgangersmuziek. Ze openden hun set met “Amanda”. Daarna hoorden we “Mars”, maar één van de toppers blijft toch “Shimokitazawa”, waarin het gehalte absurditeit redelijk hoog is. Want geef toe, een Japans/West-Vlaams ingezongen meezinger(!), je hoort het toch niet elke dag. De leutigheid waarmee Jeffrey Jefferson en Flip Kowlier het nummer brengen, werkt aanstekelijk en laat het publiek een dansje placeren waarmee ze niet meer zouden stoppen. Ook “Paranoïa” is ondertussen een hitje van formaat. De herhalende keyboardtonen van Peter Lesage blijven nog lang zinderen.
Maar jammer genoeg geen tijd om te zinderen. Jeffrey wil “Ik loate los” inzetten maar is er wat te vroeg mee. Dezelfde ‘geënsceneerde’ misser kregen we al in de Vooruit in Gent te horen. Doet een beetje af van de zogezegd spontane authenticiteit, maar echt malen doen we er niet om. Vlotjes dansend van het ene naar het andere nummer hoorde we plots iets dat stokte. Een paar hortende stoten om ons warm te maken voor het volgende nummer: “Eva Mendes”. En jawel, de meisjes riepen luider dan de jongens. “Da kan toch nie gasten, ’t is wel EVA MENDES e”, was Kowlier verbouwereerd. Maar het echte hoogtepunt zat toch nog helemaal op het eind.
Met “Diepe Waters” hebben de Ertebrekers een topsong beet en ging Jeffrey Jefferson soultraingewijs door het midden van het publiek. Een trein aan discogangers volgde de frontman. “Dief in de Nacht” is ongetwijfeld het duisterste nummer van de band en komt ook effectief op je afgeslopen met een paar dreunende beats van Lesage. Daarna ging het naadloos over in dé zomerhit van een aantal jaar terug. “De Zji” werd steeds sneller en sneller gespeeld tot je het gevoel had dat je benen ervan afvlogen. Bewijs dat deze boysband wel de capaciteit heeft om een oud nummer helemaal opnieuw uit te vinden.
Als afsluiter kregen we nog “Vandoage” en bisnummer “You Party Too Much”. Die laatste was er eentje voor Jeffrey die zich een beetje te veel had laten gaan tijdens de Gentse Feesten. Flip Kowlier haalde even wat Zuid-Afrikaans boven, genoeg om ons feestend terug naar huis te laten gaan.
Setlist: Amanda - Mars - Shimokitazawa - Paranoïa - Simpelweg - Eva Mendes - In Theorie - Woarom - Diepe Waters - Dief in de Nacht - De Zji - Vandoage
Bis: You Party Too Much
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/uberdope-27-07-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/ertebrekers-27-07-19.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Boomtown 2019 - Rhea, The Kids en De Mens
Boomtown 2019
Kouter
Gent
2019-07-26
Jérôme Bertrem
De afgelopen dagen was het warm en we zullen het allemaal geweten hebben! Maar voor wie de nodige Gentse Feesten-energie ontbrak, stond er vrijdag op Boomtown een ideale boost op het menu. De verkwikkers van dienst op de Kouter: HYPER!, Monkey Juice, Rhea, The Kids en De Mens. Vijf Belgische rockbands die trapsgewijs de sfeer en de temperatuur lieten stijgen.
Vergeef het de reviewer van dienst om HYPER! en Monkey Juice niet live te hebben gezien. De jonge rockers in maatpak spelen op 27 juli in JH Impuls in De Pinte en op 31 augustus op Road Rock in Kortrijk.
De sappigaards van Monkey Juice brengen hun stoner grunge rock op 28 december op de Pre Newyear Devilry in Ertvelde.
Rhea - Met een beukende EP (‘Lust for Blood Pt. 1’) onder de arm en na een geslaagde passage op OLT Rivierenhof mét Wolfmother (2 juli) achter de kiezen, betraden de Gentenaren het podium om er een thuismatch te winnen. De intenties van de finalist van de Nieuwe Lichting 2016 waren vanaf het eerste nummer meteen duidelijk: de gezapige zielen opzwepen met no-nonse hardrock volgens het boekje.
Bassist Mathijs Machtelinckx en drummer Dajo Vlaeminckx namen de band op sleeptouw, terwijl Guillaume Lamont en Hannes Cuyvers de snedige gitaarlijnen opwierpen. De stembanden van zanger Jorge Van De Sande hebben de hittegolf duidelijk overleefd, want tijdens “Stuck in the Middle”, “Screaming” en vooral “Silver Lines” kon het niet anders dat we aan Royal Blood of een kwade Miles Kane moesten denken. Het publiek had er naar het einde toe eindelijk goesting in! De lokale temperatuur steeg opnieuw, waardoor ondergoed overbodig was voor enkele fans.
The Kids - De dreigende donderwolken hingen over Boomtown en de sfeer onder het publiek was nog niet genoeg opgezweept. Geen nood want Belgische punk iconen waren daar om er korte metten mee te maken. Wat voor sommige een nostalgische moest zijn - met hanekam incluis - was voor de andere een ideale opwarming voor een nachtje Gentse Feesten.
Als vanouds brulde zanger Ludo Mariman, al kon je hier en daar wat sleet op zijn stem horen: een extra brokkeligheid dat nooit kwaad kan als je punk brengt. Luc Van De Poel, naast Mariman ook een oorspronkelijk bandlid, stompte powerchords uit zijn gitaar alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Ook Yves Vanlommel aan de bas - met juist getimede fluimen - en Tim Jult op de drums moesten allesbehalve onderdoen. Sommige nummers mogen nog 40 jaar oud zijn, toch blijft de boodschap brandend actueel. Dit was meer dan duidelijk in “Bloody Belgium”, “Fascist Cops” of “Do You Like Nazis?”. Als sommige Boomtowners nog niet goed wakker waren, dan was dat anders tijdens “There Will Be No Next Time”. Frontstage werd er dan ook gretig mee gezongen en gesprongen.
The Kids verenigde iedereen met de afsluitende cover “If The Kids Are United” (oorspronkelijk van Sham 69).
Nu waren de feestgangers pas klaar om de Gentse nacht in te duiken!
De Mens - Maar voordat de Boomtown-massa zich naar een ander feestplein begaf, was het nog de beurt aan De Mens. De Kouter was eindelijk goed gevuld en de menigte had zelfs na de vorige optredens duidelijk nog genoeg energie over. Ook Frank Vander linden en co genoten van het vorige optreden en waren zelf opgewarmd om het beste van zichzelf te geven.
De Mens brengt muziek die puur en onversneden is. Neem nu opener “Ergens Onderweg”, over een langdurige grillige maar opnieuw fleurige relatie of “Alsof We Belangrijk Zijn” over het belang van ons bestaan en zelfs nog de aanklacht op ons consumptiegedrag in “Nooit Genoeg”. Het klinkt misschien zwaar en weemoedig maar het enthousiasme van De Mens-elijke muzikanten is een deugddoende zalf. Tussen de nummers nodigt Vander linden ons met een brede glimlach uit om los te gaan en te genieten van de nacht.
Het plaatje was compleet door Dirk Jans aan de drums, Michel De Coster aan de bas en “een-voudig” (dixit Frank Vander linden) MIA-winnaar David Poltrock.
Je weet het misschien niet, maar het repertoire van De Mens bevat meer meezingers dan dat je zou denken: recente hit “Later of De Dag Daarna”, “Zonder Verlangen” of “Jeroen Brouwers (schrijft een boek)”. De sfeer zat er goed in, want tijdens “Maandag” was er zelf een hurk-en-spring-moment.
Tijdens het lijflied “Irène” liet De Mens de instrumenten voor wat ze waren en dirigeerden het Boomtownkoor dat luidskeels meezong. Alsof we niet genoeg hadden, trakteerde de band ons met een tweede bisronde en stuurde ze ons volgepept de Gentse nacht in.
Organisatie: Boomtown, Gent
Atomic is een Zweeds/Noorse jazzformatie bestaande uit de crème de la crème binnen de Scandinavische jazz. De band werd in 2000 opgericht door het Zweedse duo Magnus Broo (trompet) en Frederik Ljungkvist (saxofoon/klarinet) Later voegden zich nog drie Noorse muzikanten bij de groep: pianist Håvard Wiik, contrabassist Ingebrigt Håker Flaten en drummer Paal Nilssen-Love. Die laatste werd in 2014 vervangen door de eveneens uit Noorwegen afkomstige Hans Hulbækmo. Met meer dan twintig jaar ervaring binnen de scene waren de heren vooral op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ondertussen is Atomic uitgegroeid tot een begrip. Werd in het verleden geopteerd voor bijna uitsluitend eigen composities, dan kiest Atomic met 'Pet Variations' voor muziekpartijen van andere componisten. Waaronder: Steve Lacy, Carla Bely, Brian Wilson en Jan Garbarek. Atomic schotelt je met 'Pet Variations' dan ook een zeer kleurrijk pallet voor. boordevol verrassende wendingen.
Oudere songs in een nieuw kleedje steken, zeker als het gaat om tijdloze klassiekers binnen hun genre, is altijd een risico. Maar wat Atomic doet met knappe songs als “Walking Woman”, “Cry Want” en “Louange A 'Léternite de Jèsus” is buitengewoon indrukwekkend. Improviseren is sowieso de rode draad in het jazzgenre, maar Atomic verlegt hier een grens waar geen grenzen zijn. Song na song wordt je met verstomming geslagen door zoveel virtuositeit gebracht door muzikanten die niet alleen weten waar ze mee bezig zijn, maar die songs uitkleden en daar een compleet eigen compositie van maken. Heruitvinden van kunstwerken en daarmee wegkomen? Daarvoor moet je verdomd sterk in je schoenen staan. Atomic gooit zijn ervaring in de strijd, vervormt de songs op een eigenzinnige wijze met respect voor het origineel. En blijft buiten alle verwachtingen er bij elke songs op deze schijf voor zorgen dat je geen enkel moment de wenkbrauwen zult fronsen. Integendeel zelfs. Atomic komt daar gewoon mee weg.
Als een artiest een schijf uitbrengt met covers van andere artiesten, resulteert dit soms in een zeer geslaagde poging. Niet meer dan dat. Of vaak tot flauwe afkooksels. Het komt echter zeer zelden voor dat klassiekers waarop de klever 'af blijven a.u.b.' staat op een zodanige wijze worden gecoverd dat het lijkt alsof die betreffende artiest of band die composities zelf heeft geschreven, of ze zelfs verbeterd.
En dat is net wat Atomic dus doet met deze parel van een schijf. 'Pet Variations' is een ode aan zoveel magistrale composities gebracht door muzikanten die letterlijk improviseren daarmee, en bovendien muziek voortdurend tot kunstvorm verheffen. En als klap op de vuurpijl de songs heruitvinden binnen een eigenzinnige omkadering. Pure klasse!
Jazz/Blues
Pet Variations
Atomic
Nederlands 
Français 
