Borgerwood 2017 - Belgian ‘Borgerwood’ Pop!
Borgerwood 2017
Park Spoor Oost
Borgerhout
2017-07-22
Simon Van Herzele
We bevonden ons in Park Spoor Oost voor de derde editie van Borgerwood. Ondanks de vele regenvlagen dansten we ons een weg door de sterke line-up en maakten we een kleine oplijsting van de hoogtepunten.
Meest dansbare act: WWWater
Vorig jaar mocht ze de Red Bull Elektropedia award voor meest beloftevolle artiest in ontvangst nemen, sindsdien heeft frontvrouw Charlotte Adigéry niet echt stillgezeten. WWWater werd opgepikt door het Soulwax label, DEEWEE en samen brachten ze een straffe single uit. Met minimalistische synths en een prachtige stem probeerden ze gisteren Borgerwood aan het dansen te brengen. Jammer genoeg kwam er ook letterlijk water uit de lucht gevallen wat het opzet van de Gentse wat in gedrang bracht. Dansen moest plaats maken voor samen onder paraplu’s kruipen. WWWater moet het grotendeels van de beleving hebben en die viel gisteren letterlijk in het water.
Meest vreemde bandlid: Star Club West
Aangekondigd als ‘Eén van Antwerpen’s best bewaarde gitaargeheimen’ mocht Star Club West de zon verwelkomen. Frontman Nico Jacobs was zijn hyperactieve zelve en dat werkte aanstekelijk.
Even misten we de intrigerende diepgang die op hun nieuwste album ‘NIN’ te vinden is, maar nooit kregen we de kans om daar lang bij stil te staan. Het tempo lag hoog en de ervaren mannen rockten alsof hun leven ervan af hing. Een special rol was weggelegd voor een boomstam die het midden van het podium in beslag nam. Naar het einde van de set kwam er iemand in volledige veiligheidsoutfit met een kettingzaag de boomstam doorzagen, dit allemaal op het stevige ritme van Star Club West. Speciaal maar zeker even energetisch.
Meest energetische set: Equal Idiots
Na winst in de Nieuwe Lichting van Studio Brussel en wekenlang een vaste stek in de Afrekening brachten de twee jongens uit de Kempen vorige maand hun debuutalbum ‘Eagle Castle BBQ’ uit. Deze zomer stellen ze die plaat voor aan het festivalpubliek en zijn ze nog aan het werk te zien op onder andere Suikerrock, de Lokerse Feesten, Maanrock en Leffingeleuren.
Zoals gewoonlijk stond gitarist-zanger Thibault als een bezetene rond te springen en ramde drummer Pieter onvermoeibaar op zijn drumstel. De zon brak ondertussen eindelijk nog eens door en de energie die Equal Idiots uitstraalde, bracht een glimlach op de gezichten. Afsluiten doen ze met een cover van “ça plane pour moi” waarbij Borgerwood stevig uit zijn dak gaat. De verzonnen lyrics en het Frans met haar op tonen aan dat garagerock niet altijd even serieus moet zijn om goed te zijn.
Kleinste verrassing: Fake Indians
Tussen de acts op de mainstage door was er genoeg te beleven om de verveling tegen te gaan. Spoor Oost werd bezet door een designermarktje en een handvol foodtrucks. EDM-liefhebbers konden zich laten gaan in de dj-cage en er waren containers aanwezig die fungeerden als secret stages. Hier mocht Fake Indians tot tweemaal toe zijn opwachting maken. De containers kregen niet meteen grote aandacht maar toevallige voorbijgangers bleven al snel staan waardoor het drummen werd om een glimp van de band op te vangen. Met hun stevige, licht psychedelische, noise rock toonden de mannen uit Antwerpen dat ze evengoed een plekje op de mainstage hadden verdiend.
Grootste verrassing: BRNS
Na de stevige rock van Equal Idiots mocht BRNS de regen weer verwelkomen. Hoewel deze band voor het overgrote deel van het publiek vrijwel onbekend leek, was het meer als waard om in het natte weer te blijven staan. De jonge Brusselaars brachten een betoverende set vol samenzang, brede glimlachen, Nederlands met haar op en melodische pop. Licht heen en weer bewegend droomde het publiek weg zonder in slaap gewiegd te worden. In oktober brengen ze een nieuwe plaat uit waar wij alvast enorm naar uitkijken.
Meest sensuele moves: J. Bernardt
Zoals we ondertussen al van Jinte Deprez gewoon zijn, kon de frontman van Balthazar met zijn sideproject het brave publiekje in een mum van tijd volledig ophitsen. Jinte zwaaide met een drumstok alsof hij een toverstaf vasthad en sprong al dansend heen en weer. Groteske synths en stevige bassen lieten de regen verdwijnen. Met “Calm Down” als tweede song en “The Other Man” als afsluiter hield J Bernardt het Antwerpse publiek van begin tot einde in zijn ban.
Meeste rock and roll gehalte: Millionaire
Wie nog durft te beweren dat rock dood is, was gisteren duidelijk niet in Borgerhout te vinden. Millionaire is terug, en hoe. Frontman Tim Vanhamel mocht solo openen maar al snel pakten de andere bandleden hun instrumenten op en werd er een stevige sound opgebouwd. Als een geoliede machine bliezen ze een uur lang het publiek volledig omver met “Champagne” als absoluut hoogtepunt. Ondanks dat ze sommige songs tot langer als tien minuten uitrokken, verveelde Millionaire ons geen moment. Dit was zo een optreden waar je achteraf even van moet bekomen. Deze zomer is Millionaire nog aan het werk te zien op de Lokerse Feesten. In november touren ze door België, Nederland en Frankrijk. Dit is een band die je aan het werk gezien moet hebben.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/borgerwood-festival-2017/
Organisatie: Borgerwood
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Gabriël Rios + J. Bernardt – Intiem + broeierig
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!
Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.
Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.
Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game
Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - J. Bernardt + Gabriël Rios - Broeierig en intiem
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!
Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.
Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.
Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game
Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent
Het Antwerpse DAAU viel 25 jaar geleden op met een klassiek instrumentarium en een punkattitude . Invloeden uit de klassieke muziek, jazz, rock en Balkan waren er te horen en maakte hen uniek. De broers Lenski zaten toen aan de bron om met viool , cello een bijzonder sfeervol , filmisch geluid te creëren . Later voegden ze er dub , elektronica en ambient aan toe. Intussen zijn de broers niet meer bij DAAU , maar met twee andere oorspronkelijke leden klopte men al die jaren aan bij stadsgenoot , man-van-alle-kunstjes, producer Rudy Trouvé . Hij kreeg al het materiaal , maakte daar een mixtape van en met knip- en plakwerk zorgde hij voor een nieuw meesterwerk ; alle invloeden heeft hij samengebracht , die de DAAU dat uitzonderlijk plaatsje gaf in de muziekscène met experimentele en subtiele melodieën en geluidjes . Klassiek avantgardepop!
De herinterpretatie klinkt overtuigend , raakt en behoudt het vroegere uitgangspunt van een sfeervol filmische trip die het klassieke linkt met ergens de Residents en Gotan project. “Drieslagstelsel II” , “Dansende mieren” en “Red” zijn sterkhouders op deze return . DAAU herleeft …
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten bood net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klonken lekker ouderwets, zaten ingenieus en subtiel in elkaar en waren mooi uitgewerkt.
Acht jaar zat er tussen plaat 1 en 2 , ‘Everything you’ve come to expect’, die iets minder puntig , vaardig was , maar toch nog een handvol sterke nummers had .
De EP volgt nog geen acht maand na de cd release . Naast de herbewerking van 2 eigen nummers , waarbij je niet omheen de orkestratie kunt , hebben de twee een eerbetoon op hun best afgeleverd met vier covers .
Kane en Turner op scherp dus . “Les cactus” van Jacques Dutronc is creatief extravert aangepakt, de Franse scene op het hoogste podium , het sfeervolle “Is this want you wanted” overtuigt enorm en doet Cohen verrijzen. The Falls “Totally wired” hoorden we al diverse malen in de livesets en versmelt garage; indie en Britrock. Tot slot “This is your life” van het onderkende postpunk combo Glaxo Babies brengt Kane op topniveau .
Een niet te onderschatten EPtje is dit, die het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals onderstreept .
Toen Thurston Moore in 2013 kwam opzetten met zijn nieuwe band Chelsea Light Moving en het gelijknamige voortreffelijke album, mochten we al spreken van een bijzonder aangenaam alternatief voor het hiaat dat het jammerlijk ter ziele gegane Sonic Youth had achtergelaten. Dit was niet zomaar een doekje tegen het bloeden, maar wel een bevlogen Thurston Moore die duidelijk een tweede jeugd beleefde.
Met het geweldige ‘The Best Day’ uit 2014 waren wij nog meer in onze nopjes en met de nieuwe ‘Rock n Roll Consciousness’ durven wij u zowaar melden dat wij Sonic Youth voor geen meter meer missen. Na de SY split hebben wij Thurston Moore trouwens al drie keer zien voluit gaan op het podium en de man klinkt scherper, vinniger en levendiger dan ooit. Op ‘Rock n Roll Consciousness’ is dat niet anders. Amper vijf songs, goed voor drie kwartier smullen. Vijf keer Thurston Moore in zijn meest creatieve en geïnspireerde bui, vijf excellente songs die op om het even welke SY plaat tot de uitschieters zouden hebben behoord, vijf klassiekers tout court.
Nog voor de effectieve release van het album had Thurston Moore al “Cease Fire” vooruitgestuurd, een briljante song met scherpe kantjes en typische noisy gitaren die lekker scheuren en tegelijkertijd heerlijk golven. Veelbelovend, absoluut, … en dan blijkt dat die wonderlijke song doodleuk is weggelaten op het album, grapje van Mijnheer Moore. Geen nood, ‘Rock n Roll Consciousness’ is gevuld met een handvol parels die stuk voor stuk de hoge verwachtingen na die formidabele teaser met glans inlossen.
Ook Lee Ranaldo mogen we best vergeten, want met James Sedwards vormt Moore een uitmuntende nieuwe gitaartandem. De geniale Sedwards slaagt er in om vrij cleane solo’s (naar SY normen toch) op een schitterende manier te laten versmelten met dat typische noise geluid dat Moore destijds heeft uitgevonden. Zo zorgt het duo voor een fenomenale gitaarsymbiose in de prachtige elf minuten durende opener “Exalted”. Ook het rustige “Smoke Of Dreams”, met zijn zes minuten de kortste track, is zo een heerlijk dromerige song die wordt opgeluisterd door de fijne gitaarklanken van Sedwards.
De noise gitaarsluizen mogen nog eens als vanouds open in een geweldig “Cusp” dat steeds heftiger tegen de muren aan scheurt. “Turn On” is meer dan tien minuten ongeëvenaarde gitaarmagie met enerzijds stevige uitspattingen en anderzijds tintelende gitaartjes die al eens naar Television neigen. Afsluiter “Aphrodite” is ook weer zo een vernuftig stuk vakbekwaamheid waar Moore zijn totale muzikale erfenis in kwijt kan. Het scheurt, het knarst, het snijdt en het zindert een eind weg om daarna terug in relax modus de brokken te lijmen.
Op ‘Rock n Roll Consciousness’ treffen we Thurston Moore aan op zijn allerbest. Deze plaat maakt duidelijk dat Thurston Moore meer dan alle anderen de bepalende factor was in de sound van Sonic Youth. Een legende die nu als een jonge gedreven snaak verder bouwt op een sound waar alleen hij het patent op mag hebben.
All Them Witches is een Amerikaanse band die een soort epische en zwevende rock maakt zonder dat men daarbij in een labyrint van papavervelden verdwaalt. Waarmee we willen zeggen, The Grateful Dead en Woodstock zijn nog een eind weg, maar een ferme joint zou toch niet misstaan.
Blues, stonerrock en psychedelische rock banen zich hier een weg doorheen een stel begeesterende songs.
De sound van All Them Witches had zich al gevormd op de drie uitstekende voorgangers ‘Our Mother Electricity’, ‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’, dit nieuwe album zet de avontuurlijke tocht met glans verder. We horen Hawkwind en The Doors, maar tevens Kyuss en zelfs een streep Radiohead.
Op ‘Sleeping Through The War’ gaan All Them Witches voor atmosferische songs die zowel stevige riffs als verstilde mijmeringen in zich hebben. De gespierde opener “Bulls” gaat als een licht stromend beekje van start en komt dan plots in een stoner-onweer terecht. “Dont Bring Me Coffee” en “Bruce Lee” zijn stevige en energieke rockers die in een vrij kort tijdsbestek (drie minuutjes is wel zeer kort naar ATW normen) nogal wat averij aanrichten.
De echte weed-songs hebben zich op het einde genesteld. Bij “Albatross” en “Cowboy Kirk” begeven de gitaren zich enkele lagen boven de dampkring en op het meeslepende en lange “Internet” komt een zwevende harmonica de fakkels aansteken om dan samen met een echoënde gitaar wat te gaan uitwaaien in de kosmos.
Wederom een bijzonder sterk album van een formidabele rockband die nog veel te weinig erkenning heeft gekregen.
Adios Pantalones komt uit Gent. Stadsgenoten dus van The Grave Brothers. Met die Grave Brothers bracht Adios Pantalones reeds het split-album ‘Clash Of The Primitives’ uit.
Adios Pantalones heeft zopas zijn debuutalbum uitgebracht bij Drunkabilly Records. Daar hebben ze liefst tien jaar over gedaan. Op ‘Playtime!’ brengt deze Gentse band old-school psychobilly, in de lijn van The Meteors, Nekromantix, Astro Zombies, Batmobile en Demented Are Go. Wel blijven de klassieke horror-elementen van de psychobilly hier grotendeels achterwege. In de plaats krijg je meer klassieke onderwerpen als liefdesverdriet en feesten en een hoop onzin over flamingo’s en roze buffels. De Gentenaars brengen hun muziek in de eerste plaats met veel humor. Wat had je gedacht met zo’n groepsnaam.
Op de muziek van Adios Pantalones valt niks af te dingen. Het samenspel, de energie, de tempowisselingen, de solo’s, …, alles zit strak in het pak. Bassist-zanger-vetkuif Nico Pantalone heeft geen klassieke, mooie zangstem stem, maar dat stoort niet.
De uitschieters op dit debuutalbum zijn zonder meer het furieuze “Flamingo”, het nerveuze “Ragin’ Fury” en “Fool’s Crown”, dat heen en weer slingert tussen snel en nog sneller. De instrumentale afsluiter Vlaagske, met een vrolijk orgeltje erbij, smaakt naar meer. Opmerkelijk is “Sjock”, een openlijke sollicitatie naar een plek op het volgende Sjock-festival in Gierle, waar Adios Pantalones reeds in 2013 op de planken stond. Daarin blijkt dat sjock ook een werkwoord is. Wij hopen dat Adios Pantalones nog lang ‘around’ mag ‘sjocken’.
https://nl-be.facebook.com/Adios.Pantalones.belgium/
Is het dezer dagen nog relevant om Led Zeppelin te klonen ? De Amerikaanse band Greta Van Fleet doet het sowieso, maakt niet uit wat u er van denkt.
Amai, dit is wel akelig dicht bij Zep. Vooral zanger Josh Kiska haalt de jonge Robert Plant zo perfect naar boven dat u met de ogen dicht nooit het verschil zal merken. Ook de sound is zodanig geworteld in de seventies classic rock dat het wel lijkt alsof deze jonge snaken (3 broers en een drummer) geen enkele plaat van de jongste 40 jaar in hun kast hebben staan, of het moeten er enkele van The White Stripes, Wolfmother of Rival Sons zijn. En waar hebben die de mosterd gehaald, denkt u ?
De 4 songs op dit EP’tje zijn misschien niet zo onvergetelijk als deze van hun grote voorbeelden en gitarist Jake Kiska is hoegenaamd nog geen Jimmy Page, maar toch is dit de moeite waard, zeker voor diegenen die in geen 30 jaar naar de kapper zijn geweest en steeds de luchtgitaar binnen handbereik houden.
Dourfestival Dour 2017 – van 12 t/m 16 juli 2017 – Een overzicht van onze vijfdaagse muzikale overlevingstocht
Dourfestival Dour 2017
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2017-07-12 t/m 2017-07-16
Kimberley Haesendonck , Masja De Rijcke en Johan Meurisse
“Doureeeuuuuhhhh”! Ah, het zalige woord dat weer 5 dagen uit iedereen zijn mond vloog . Het enthousiasme, de lachende gezichten en de muziek die in de wachtrijen langs alle kanten uit de boksen galmden. Één ding was duidelijk, Dour was er klaar voor!
Alle records werden verpulverd tijdens de 29e editie. 242 000 festivalgangers gedurende 5 dagen festival. Na de editie van 2016 - die 235 000 festivalgangers mocht verwelkomen op het Plaine de la Machine à Feu - blijft het festival in stijgende lijn evolueren, met 242 000 bezoekers (37 000 op woensdag, 48 000 op donderdag, 50 000 op vrijdag, 55 000 op zaterdag en 52 000 op zondag).
Wij nemen je mee door de 5 leukste dagen van het jaar met enkele rampzalige, maar gelukkig ook een overvloed aan goede optredens, sfeer, gezelligheid en koude pintjes (héél véél koude pintjes)!
Voor ons persoonlijk is dit absoluut het leukste festival van België. Net omdat Dour over de meeste aparte en unieke sfeer beschikt en qua vibe zich volledig onderscheidt van de andere festivals. Het programmeren van alternatieve en dj’s/bands/artiesten zorgt niet alleen voor een fantastisch festival meer ook voor een heleboel nieuwe ontdekkingen., waarbij de kernwaarden van het festival steeds centraal blijven staan.
De gelukzalige smile die vijf dagen lang op ons gezicht te zien was, is niet verdwenen en we geven toe dat we de ‘DOUR blues’ sterk te pakken hebben.
Dour blijft met voorsprong het grootste en belangrijkste muzikale evenement in Franstalig België, met een wijdverspreide erkenning en reputatie. Dour 2018 staat al opnieuw genoteerd in onze agenda.
dag 1 – woensdag 12 juli 2017
De eerste dag van dit vijfdaags festival ging van start met een half geopend festival terrein en enkele podia, waaronder The Last Arena, Jupiler Boombox en de Dubcorner.
Als eerste gingen we een kijkje nemen in de Jupiler Boombox voor Binkbeats. Een show waar we nu nog steeds van achterover vallen. Deze Nederlander brengt de elektronische set volledig op z’n eentje live en doet het met een overdosis energie en enthousiasme. Je zou denken dat je minstens acht armen zou nodig hebben om dit te realiseren maar deze jongeman tovert zonder problemen een diepgaande live set met z’n twee armen en een lichaam vol overtuigingskracht. (Masja De Rijcke)
We merkten dat de meeste mensen die opwarming van de pré-avond niet meer nodig hadden, en rijkelijk aan de togen aanschoven voor hun eerste frisse pint over de 5 dagen. Wij begaven ons, met die pint in de handen, naar het eerste optreden van Dour: Damso! Deze jonge ‘ket’ is een rijzende ster in de Belgische Hip-Hop scene, dus uiteraard waren wij enorm benieuwd wat deze heer te bieden had. En wij waren duidelijk niet de enige, want de Jupiler Boombox stond overvol. Zijn plaat ‘Batterie Faible’ werd bij de Franstaligen goed opgepikt, maar laat ons eerlijk zijn, dat deze ons stiekem ook kon bekoren. Ook live maakte Damso zijn populariteit waar, want deze artiest stond er en bracht een overdreven goede show. De Boombox ontplofte bijna van al het gespring en de portie ‘swag’ die er rondhing. Perfecte start van Dour 2017! (Kimberley Haesondock)
Na deze prachtige set begaven we ons naar The Last Arnea waar we vol ongeduld stonden te wachten op de komst van M.I.A. Vooraf één van onze favoriete hiphop artiesten. Een vrouw met ballen, geniale songs en beats die een boost geven van jewelste. Ze is de koningin van de Triphop! Althans dat dachten we! Maya Aprugsalem wist hier op Dour op z’n zachts gezegd een beschamende vertoning neer te zetten. Enkele jaren geleden zagen wij deze dame op de Lokerse Feesten een übervette show geven, waar we tot op de dag van vandaag niet goed van waren . Spijtig genoeg bleef hier geen sprankeltje meer van over. De live setting bleek ineens spoorloos verdwenen en het hoge Rihanna gehalte had dit vervangen. Een complete teleurstelling! (Masja De Rijcke)
Na M.I.A. hoopten we op een recht trekking door A-Track tijdens zijn DJ-Set, maar ook deze stelde ons overdreven teleur. De nummerkeuze was slecht en werden tevens enorm slecht aan elkaar gemixt. Het deed soms denken aan iemand die deelnam aan een DJ-contest, maar hier totaal nog niet klaar voor was. The Last Arena stormde al vrij snel leeg, nog vooraleer Dag 1 eigenlijk voorbij was .
Om af te sluiten gingen we dansen op de beats van Vandal. We genoten van een goede rave maar toch drong eentonigheid door. Vandal plaatste elke reggeadub plaat in tiende versnelling en wist zo zijn publiek aan het dansen te brengen. Toch overtuigde hij ons niet altijd met z’n zogezegd ‘veelbelovende’ climax. Een geslaagd feestje maar we hadden er toch iets meer van verwacht. (Masja De Rijcke)
Een vrij slechte start van de 26ste editie, maar bekijk het als een voordeel. De komende dagen van Dour konden er alleen maar beter op worden. (Kimberley Haesendonck)
dag 2 – donderdag 13 juli 2017
Donderdag was Solange-dag, maar helaas was het jongste Knowles zusje ziek, oververmoeid en kon ze dus niet afzakken naar Dour. Eerder cancelde ook Earl Sweatshirt, maar Dour zou Dour niet zijn als ze niet zorgden voor waardige vervangers. Gucci Mane zorgde voor de vervanging van Solange en Coely dan weer voor een top vervangset van Earl Sweatshirt.
Dour was het enige festival waar hip-hopster Coely eerst niet stond en dus maar goed dat ze hier passeerde. Coely is een Queen die weet waar ze mee bezig is. Ze palmde het publiek in en dit met hits als “Chasing Pavements”, “Wake up Call” en “Don’t Care” (waarvoor ze goede vriend Dvtch Norris even het podium opriep). Overal zag je lachende en dansende mensen die samen met Coely dag 2 van Dour inzetten. Volgend jaar headliner op dag 1? Zo kunnen we ons toch goed vermaken op woensdag en dit keer met een deftig optreden. Eat this M.IA.! (Kimberley Haesendonck)
Hierna begaven onze reeds vermoeide benen , van de vorige avond, zich naar La Caverne voor IDLES. Een hevig punkrock bandje waar we sinds Eurosonic dit jaar volledig weg van zijn. Een gewelddadige zanger en gewelddadige gitaren, meer hebben we niet nodig om onze dag/avond goed in te zetten. “Well Done” en “Divide & Conquer” vielen weer gretig in de smaak en de rest van hun nieuwe album is ook wel een paar sterren waard! Wie van een goed potje gitaarmuziek houdt , was hier zeker aan het goede adres! (Masja De Rijcke)
Met een klein hartje gingen we een kijkje nemen bij Temples. Een band die tot een jaar geleden bij onze favorieten hoorde , maar een beetje teleurstelde met het nieuwe album ‘Volcano’. Helemaal geen slecht album maar het beschikt net over iets minder vuur dan de vorige ‘Sun Restructured’. Bij de live vertoning was hier echter niks van te merken. Elk nummer kwam volledig tot z’n recht en de ‘psychedelic gitar vibes’ waren (nog steeds) ruimschoots aanwezig. We moeten ook in alle eerlijkheid toegeven dat we enorm fan zijn van het nieuwe “Certainty” , een geweldig dreamy nummer die ons in hogere sferen en een betere wereld bracht. En verder vergeten we hun bekendste “Shelter Song” en “Golden Throne” niet. (Masja De Rijcke)
Al gehoord van Loyle Carner? Dit opkomend Brits talent bracht dit voorjaar zijn eerste LP ‘Yesterday’s Gone’ uit. Hierop bewees de 22-jarige rapper al dat hij een zeldzame, artistieke volwassenheid is. En ook live stelde hij niet teleur. Hij bracht een verzameling melodieuze rap met hier en daar wat jazz invloeden die de Jupiler Boombox sterk kon bekoren. Gemist en toch benieuwd? Op 19 oktober speelt hij in de Ancienne Belgique. Een gouden tip voor het te laat is! (Kimberley Haesendonck)
De jonge Knapen van The Strypes waren nu aan de beurt. Dit jong geweld had in 2013 een schot in de roos met hun album ‘Snapshot’. Ze stuurde intussen nog twee albums de wereld in. Ondanks deze gasten nog steeds in hun tienerjaren verkeren, zijn ze tot onze grote spijt hun pluimen wat verloren. We werden getrakteerd op een energieke en vuurspuwende show maar de nieuwe nummers vielen niet meteen in de smaak. Het is nu niet makkelijk om een pareltje als ‘Snapshot’ te evenaren, maar toch! “Blue Colar Jane” en “What a Shame” brachten ons even aan het dansen en konden we luidkeels meekwelen. (Masja De Rijcke°
Alles wat Brussels is, rapt in het Frans en ze staan met enorm veel op een podium: wij stellen u voor aan Bruxelles Arrives! Een exclusieve show die de Brusselse rappers Roméo Elvis & Le Motel, Caballero en JeanJass in elkaar gestoken hadden voor deze editie van Dour. Een eigenlijk niet te missen show die wel eens legendarisch kon worden. Al stelde het toch wat teleur. Het podium van The Last Arena was te druk en eigenlijk wist je niet waar eerst kijken omdat er voortdurend andere rappers op het podium stonden. Muzikaal was het niet slecht, maar misschien dat deze Brusselaars hun Bruxelles Arrives toch beter gewoon bij 1 keer laten. (Kimberley Haesendonck)
Afsluiten op de Last Arena was normaal gezien de taak van de zus van de grote Queen B, Solange maar wegens gezondheidsredenen kon deze dame, tot grote spijt van vele fans, niet optreden. Als vervanging had Dour Gucci Mane ingeschakeld. Voor ons een totaal onbekend hiphop artiest. Nu ja artiest is veel gezegd. Hij trakteerde zijn publiek op een paar platte hiphop schijven die gedraaid werden door een collega dj en overgoten werd met wat raps van Gucci zelf. Ondanks dit alles waren wij wel precies de enigen die niet wild waren van dit optreden. De rest van het publiek was verstrengeld in een gigantische moshpit en het publiek stond constant hyperactief op en neer te springen. De agressieve raps van Gucci zorgden voor wat ophef en haantjes gedrag bij de fans , wat al snel uitmondde op een heuse vechtpartij. Wat extra spektakel kan nooit kwaad! (Masja De Rijcke)
Het slechte optreden van Gucci Mane spoelden we door met een Dj-set van Dax J. Een vrij jonge DJ met enorm veel talent die onlangs van Londen naar Berlijn verhuisde om nog meer inspiratie op te doen voor zijn sets. Dax J bracht een mix tussen industriële techno en acid, wat ons enorm kon bekoren. Het was tevens de eerste keer dat Dax J op Dour stond en als je het ons vraagt mag hij zeker en vast terugkomen. Top afsluiter van dag 2! (Kimberley Haesendock)
We sloten de avond af met Palms Trax in Le Labo. Hij dompelde ons onder in disco en funk vibes. Deze Dj slaagde er vanaf minuut één al in om de overvolle tent hevig aan het dansen te krijgen. De funky sound prikkelde de dansspieren , overdonderde, en liet ons het komende uur niet meer los. Een feestje om te onthouden! (Masja De Rijcke)
dag 3 – vrijdag 14 juli 2017
Stop één van de dag was In La Caverne voor It It Anita. Alsof we ze nog niet genoeg gezien hebben … maar toch hebben deze mannen een bepaalde aantrekkingskracht die ons telkens terug naar hun show brengt. Hevige gitaren en goede noise rock weerklonken op het vroege uur. Hun debuutplaat ‘AGAAIIN’ werd opnieuw alle eer aangedaan en zoals bij elke show werd het percussiespel het publiek ingezet door de hevige drummer. Tijdens het voorlaatste nummer werd ook het decor, dat bestond uit de gigantische letters I I AA, afgebroken en het publiek ingegooid. Wij wisten deze letters in al ons enthousiasme op te vangen en er de rest van de dag mee rond te lopen. (Masja De Rijcke)
Onze tweede stop was in La Petite Maison Dans La Prairie voor WWWater. Nog zo een talentje dat zich verder ontwikkeld heeft op de PXL Music in Hasselt , net als Stefanie Mannaerts van Brutus. Charlotte was met haar prachtige stem ook al te horen op de soundtrack van Belgica en stond nu op Dour te pronken met een volledig uitgedachte show. Enkel een toetsenist en een drummer werden aan de ijzersterke performance toegevoegd. Meer was ook niet nodig want de stem van deze negerin kan zelf Beyonce jaloers maken. Deze straffe madam dien je zeker in de gaten te houden. Sterk!
Een aangename verassing was ongetwijfeld Anne – Marie , een nieuw popzangeresje die, tot tegenstelling van haar collega zangeressen als Rihanna en consoorten; weet wat zingen is. Ze had een hele tijd geleden al een hit met “Alarm” en “Do it Right” en wordt nu warm onthaald met haar laatste single ”Ciao Adios”. Wij genoten hier van een volledige live performance op de mainstage. We zitten nu al te wachten op nieuw werk van dit zangeresje. Good job, Anne! (Masja De Rijcke)
Tegenwoordig slagen de popsterren van nu er meer en meer in hun performances volledig te verpesten. Wij waren benieuwd of dit bij Anne-Marie ook het geval zou zijn, dus gingen we een kijkje nemen. Verbazingwekkend weinig volk stond er aan ‘The Last Arena’. Nochtans is Anne-Marie een vrij gevestigde waarde en heeft ze al een resem hits op haar naam. Op het podium stonden een drum en een keyboard. Vrij sobere opstelling, maar zolang hier alles live mee gespeeld wordt , hoor je ons niet klagen. Het optreden van Anne-Marie was een schot in de roos. Een vrouw met pit, een enorm mooie, sterke stem en nummers die je volledig inpalmden en in je hoofd bleven steken. Deze elementen zorgden er voor dat het optreden van Anne-Marie het beste pop-optreden van Dour 2017 werd. De nummers “Do It Right”, “Alarm” en “Ciao, Adios” zinderen op dit moment nog steeds door ons hoofd! (Kimberley Haesendonck)
Daarna kregen we in La Caverne goede gitaren van All Them Witches. Een aangename verassing waar we nu nog steeds vol lof over kunnen spreken. Deze band heeft sinds 2013 al heel wat pareltjes op hun naam staan en ook live laten zij niks aan onze wensen over. Hun Spacy Hardrock is gelinkt aan Black Sabbath en Led Zeppelin. De invloeden worden door de band uit Nashville in een volledig vernieuwd jasje gestoken. We werden in een muzikale trip ondergedompeld die nog uren nazinderde en konden dus met een geweldig gevoel begeven naar het volgende optreden. (Masja De Rijcke)
Nadien was het aan de Britten van Circa Waves om Dour op zijn kop te zetten. Een optreden van dit viertal uit Liverpool is altijd leuk en sfeervol en ook dit keer was het niet anders. Hun tweede keer Dour leek eigenlijk een kleine thuismatch waar de band niks anders kon doen dan scoren. Het publiek was laaiend enthousiast en danste mee op nummers als “Fossils”, “Fire That Burns” en afsluiter “T-shirt weather”. Bij dat laatste ontplofte La Caverne bijna. Met een blij gevoel konden we onze Dour tocht verderzetten. (Kimberley Haesendonck)
Toevallig passeerden we na het optreden van Circa Waves ‘The Last Arena’, waar Two Door Cinema Club juist begonnen was aan hun set. Deze zomerse indie-band bracht onlangs een nieuw album uit ‘Gameshow’, maar dat was de meesten precies ontgaan. Bij de nieuwe nummers stond het publiek maar wat te staren , en ook Two Door Cinema Club zelf verloor hun enthousiasme tijdens dit deel van de set. Eigenlijk leek het gewoon even alsof er een andere band aan het optreden was. Naarmate de set vorderde, pikte Two Door Cinema Club de draad weer op en vuurden nummers als “Something Good Can Work”, “Talk” en “Undercover Martyn” op het publiek af, waardoor de set toch nog semi goed eindigde. Gelukkig maar, want eerlijk gezegd is Two Door Cinema Club een band met potentieel in het genre. Alleen weten ze dat potentieel de laatste tijd niet meer zo goed om te zetten in kwalitatief sterk twinkelend materiaal. (Kimberley Haesendonck)
Voor diegenen die niet naar Trentemøller wilden, of even nood hadden aan een dans-pauze, programmeerde Dour het Belgische Warhaus. U deze band introduceren is hoogstwaarschijnlijk niet meer nodig, want de band is de laatste maanden niet meer van de festivals en concertzalen weg te slaan. En terecht, want Warhaus is gewoonweg één van de beste Belgische bands van dit moment. Maarten Devoldere, frontman van Balthazar, wordt op het podium bijgestaan door Balthazar-drummer Michiel Balcaen en muzikaal genie Jasper Maekelberg. Ook Sylvie Kreusch kwam live op enkele nummers het plaatje compleet maken. Hoogtepunten van de set waren eerste single “The Good Lie”, “Memory” en persoonlijke favoriet “I’m Not Him”. (Kimberley Haesendonck)
Tijd om tijdens dit festival het kot nog eens af te breken … We namen een kijkje in Le Labo voor Cocaine Piss. Deze compleet gestoorde punkband staat garant voor hevig, ontspoord geweld en dit was deze keer niet anders . “The Dancer”, “Cosmic Bullshit” en “Sex Weirdos” werden met oerkreten van Aurelie door de boxen geschreeuwd en zorgden opnieuw voor een onophoudelijke moshpit. Het zweet droop hier met liters naar beneden . Kletsnat en uitgeput kwamen we uit de tent gekropen. (Masja De Rijcke)
Pusha T begon de set in mineur want dit icoon van de gangsterrap begon 15 minuten te laat. Erg pijnlijk wanneer je maar een set van 30 minuten hoeft te spelen en die in 2015 ook al afgezegd had. De Amerikaan had er duidelijk geen zin in, want hij liep zoals gepland om 01u van het podium. Snakehips mocht het van hem overpakken. Helaas, enorm veel mensen keken uit naar dit optreden en verlieten met een droevig en misschien zelfs boos gevoel de Jupiler Boombox. (Kimberley Haesendonck)
dag 4 – zaterdag 15 juli 2017
In de Jupiler stage waren een pak artiesten er op vraag van Lefto . Inderdaad hij was hier de curator die op z’n podium naast The Gaslamp Killer o.m. het Amerikaans fenomeen Jonwayne meebracht , een veelzijdig performer, muzikant, rapper, poëet en producer. Een drie jaar terug had hij één van de beste rapalbums uit . Eerder had hij al de Vooruit ingepalmd. Alleen op het podium , kregen we een spervuur aan (maatschappijkritische) raps , geruggensteund door de slepende , repetitieve , sobere sound’n’beats van z’n laptop . Dame Kate Tempest kent er iets van , maar Heer Jonwayne zeerzeker; hij slaagde in een meesterlijke set, die aan de ribben plakte. (Johan Meurisse)
Het is normaal niet van onze gewoonte om deel uit te maken van hiphop shows maar vandaag wouden we Jonwayne graag de kans geven om ons te overtuigen met z’n poëtische , maatschappijkritische teksten. Z’n tweede rap album ‘Two’ werd als geniaal onthaald en nu net daarom stipten we deze show aan. Deze man is een hiphop artiest pure klasse , z’n raps kwamen met veel smaak binnen en z’n beats hielden ons een uur lang aan het dansen. Overtuigend en echt vanuit het hart!, wat op zijn minst van hiphop kan worden verwacht! (Masja De Rijcke)
Het Australische Jagwar Ma bracht ‘a trip down memory lane’ , die echt wel een ‘Brits’ geluid heeft en sterk neigt naar de trippy Manchester rave van de jaren negentig, van Happy Mondays , Stone Roses en Primal Scream, en het breit aan Underworld trance . De combinatie van beats, psychedelica, dansbare pop en groovy rock met de projecties op het achterplan effenden de weg naar ‘a brave new world’. De songs bouwen steevast lekker op , de basgitaar fungeert als een vette funklijn en de vocals zitten sterk onder de echo’s bedolven. De sound werkt in op de dansspieren, is aanstekelijk, hitsend en ontploft dan wel eens in zware beats . De sfeer zat er lekker in en het publiek werd onder de stoom gebracht voor het nachtelijke Dour … Fijne trip dus! (Johan Meurisse)
In La Petite Maison Dans La Prairie werden we nog maar verwend door de psychedelica van Jagwar Ma. Dit Australische trio bracht de gehele tent in hogere sferen en liet de hippie in ons naar boven komen. Met bloemetjes in ons haar dansten we de volledige tent plat op hun geweldige catalogus. (Masja De Rijcke)
Het Leuvense Brutus gaf er ne lap op . Het trio gaat back to basics en speelt een soort hardcore/noiserock in een hard-zacht aanpak die loont, enerzijds in snedige heavy gitaren, ronkende, diepe basses en hitsende drumpartijen, anderzijds zalvend door de subtiliteit, finesse in de nummers. Drumster Stefanie Mannaerts neemt de zang op haar en het mooie is, net als het afwisselende materiaal, dat ze schreeuwt en zingt, fel , verbeten, fluisterend . We voelen naast de hyperkinesie de schoonheid aan als de gitaareffects , de gaspedalen niet meer ingedrukt zijn en de percussie strelend is ; er borrelt zelfs een bluesy tune op . Het album ‘Burst’ is meer dan de moeite en ze leveren met “Bye Julia”, “Bird” , “Child” en “All Alone” een paar heerlijke, intens beklijvende, stekelige pareltjes af . Op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts) , worden we definitief uitgewuifd. Zo zie je maar hoe alles muzikaal te relativeren is. Brutus speelde een adembenemend tripje! (Johan Meurisse)
Als trouwe fan waren we aanwezig bij ons favoriet trio BRUTUS. Het percussiespel van Stefanie Mannaerts werd warm onthaald. Het hevig gitaargeweld bracht de haren op onze armen de lucht in. ‘Burst’ werd op z’n best gespeeld en pure emotie overspoelde de tent. Een plaats op Dour is hen ten zeerste gegund, want we kunnen maar niet genoeg krijgen van hun pracht. Ondanks het vele toeren in binnen- en buitenland, staat deze band nog steeds even scherp. Stefanie verovert alle mannenharten die aanwezig waren … En niet enkel de mannenharten als je het ons vraagt! We genoten van “March”, “All Along”, “Drive” en de rest van hun geniaal werk. Metal van de beste soort! (Masja De Rijcke)
Na de geweldige harde insteek van Brutus , rolde , denderde Oosterse tribal , world, acid beats, groove en trance over ons heen van Acid Arab .Terwijl vele van deze artists , DJ’s over het nachtelijk Dour waken , deden zij dit probleemloos overdag . Een volle tent genoot , heupwiegde , danste op hun subtiele mix van club en oriental music. Het Franse trio was meer dan een aangename ontdekking en liet ons met verstomming achter. Meteen forfait scores! (Johan Meurisse)
In de kleine tent van Le Labo werden we meegevoerd in de rauw melodieuze indierock van Kevin Morby . Een spontane speelsheid , friste en ontroering viel op bij het kwartet, dat verdomd goed op elkaar is ingespeeld . De nieuwe plaat ‘City music’ bracht hen terug op tournee . Morby rijgt de sing/songwriting van Dylan aan het vakmanschap van Lanois en weeft het aan de subtiele rootsamericana van Grant Lee Buffalo en de aangename neurotische gitaarmotiefjes van The Feelies . In de broeierige , aanstekelijke , melancholische ruwe gitaartrips kon het publiek wegdromen op de solo’s , maar nergens werd de hobbelige ritmiek de melodie uit het oog verloren . De respons deed de talentrijke band in hun indie/americana/folkrock’n’roll/garage/grunge enorm veel deugd . Mooi! (Johan Meurisse)
Het Canadese Timber Timbre , de band rond Kirk Taylor intrigeert door z’n StuBru Duyster concept van weleer. Een donkere , melancholische psychobilly/rock’n’roll trip die Nick Cave bij Tindersticks en Quentin Tarentino brengt . Ze zijn al toe aan hun zesde plaat, ‘Sincerely, future pollution’. Dampende funk , blues , jazz en triphop voegen ze er aan toe. Het kwartet geeft een sneert aan het materiaal , wat de songs opvallend extravert maakt . Meer rock’n’roll door de galmende surfende gitaarlicks , de percussieve ritmes , de sfeervolle keys en de baritonzang , ze tekenen voor een fifties outlook en film noir . Timber Timbre gaf een eigen timbre aan z’n set. (Johan Meurisse)
Bazart op Dour? Moet kunnen … In Vlaanderen hot , de tent een half uur vóór aanvang nokvol , maar bij onze Franstalige vrienden moet het kwintet nog wat opboksen . Voor hen is Bazart een nog te ontdekken Nederlandstalige band , van over de taalgrens. Bazart had hier veel Vlamingen rond zich , die smolten voor hun radiovriendelijker pop , die dromerige, aanstekelijke indie , r& b en hiphopmotiefjes bevat . Mathieu Terryn zocht het Dour publiek en hitste hen op . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en werden vooraan door het (jonge) (Vlaamse) publiek meegezongen. Popnummers “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” , “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” deden de handen in de lucht slaan . (Johan Meurisse)
Het Franse Phoenix toonde met twee warm up concerten in de Trix , een paar maand terug, dat ze klaar waren als één van de Dour afsluiters. Veel volk aan de mainstage om die frisse, twinkelende, sfeervolle sound te ondergaan . Phoenix is back , hebben een nieuwe plaat uit, ‘Ti Amo’ (link naar Umberto Tozzi?) en zijn aan een nieuwe tour toe. Phoenix zweert bij hun vertrouwde sound van genietbare, gepolijste aanstekelijke , suikerzoete indiedisco. Thomas Mars houdt van en entertaint z’n publiek. Hij was onder hen te vinden , één met z’n fans, terwijl het uitgebreide combo gretig het materiaal op ons losliet , soms met een ferme disco stamper .
Ze hebben al een pak singles uit en enkele “Lasso” , “Entertainment” en “Lisztomania” waren in het begin te vinden als herkenning onder het nieuwe materiaal . De aanstekelijke grooves zijn kenmerkend . de huidige single “J-Boy” als de titelsong “Ti amo” zijn veelbelovend . Het (kleine) dipje terzijde gelaten , middenin de set, profileerde Phoenix zich als een hechte festivalband vol ‘positive feelings’ van melodieuze songs met smaakmakers van hun oeuvre; “If I ever feel better” , “Rome” en “1901”. Met hernieuwde moed en energie stonden ze op het podium. Missie en Phoenix geslaagd! (Johan Meurisse)
De metal van BRUTUS maakte ons eerder al Chaud, om volledig klaar te zijn voor het nog hardere werk van Amen Ra. Het combo schrijft sinds 2011 geschiedenis en wordt tot de meeste geliefde post – sludgemetalband in de Belgische scene gerekend. Onlangs brachten ze een akoestische plaat uit waarmee ze van plan waren enkele kerken onveilig te maken. Het akoestische werd hier wel achterwege gelaten . Amen Ra was in La Caverne een heerlijke aanslag op onze trommelvliezen. De Kortrijkse mannen toverden Dour om in een duivelse bijeenkomst die niet snel vergeten zal worden. We werden heen en weer geslingerd door hevige gitaren die voor een onophoudelijke climax hebben gezorgd. (Masja De Rijcke)
Na al dit geweld zijn we onze beentjes gaan losgooien bij The Gaslamp Killer. We zagen deze behaarde man met z’n mooi Afro kapsel al eerder in het voorprogramma van Run The Jewels in de AB dit jaar. Deze alternatieve hiphop producer en dj mocht hier de Boombox in vuur en vlam zetten. Dat heeft hij zonder twijfel met veel overtuiging en enthousiasme gedaan. Een dikke set was het minst wat we hiervan konden zeggen. Feest Feest en nog eens Feesten was de boodschap. En die boodschap hebben we maar al te goed begrepen! De vetste elektronica en hiphop schijven werden bovengehaald en het was ongetwijfeld een mooi begin van een lange nacht! (Masja De Rijcke)
Voor wie niet zo een fan was van het hardere werk van Amenra, had Dour in ‘Le Labo’ iets anders voorzien. Wij gingen een kijkje nemen naar Marie Davidson, zonder eigenlijk echt te weten wat te verwachten. En we waren meteen onder de indruk van haar performance. Marie Davidson is duidelijk een verborgen talent , het ontdekken waard . We zijn er nog steeds ondersteboven van! Met haar explosieve synthwave van zowel ruige als zweverige elementen bracht ze de tent in een mum van tijd aan het dansen. Marie heeft er een nieuwe fan bij, want ook wij konden niet stoppen met dansen! (Kimberley Haesendonck)
Rap en rave-muziek combineren kan Die Antwoord als geen ander , al sinds 2008. En ook hun passage op Dour 2017 werd weer een enorm feest. Na het wat mislopen van hun set op Pukkelpop vorig jaar door de enorm slechte passage van Rihanna, wou het duo wat goed maken. Het publiek van Dour danste van het begin tot het einde , bijna tot ze er bij neervielen. Zowel oud als nieuw werk werd voorgesteld, want Die Antwoord bracht in 2017 niet 1 maar 2 nieuwe albums uit. Deze zijn ‘Made By God (Chapter 1)’ en ‘Made By God (Chapter 2)’. Al moeten we toegeven dat wij toch grotere fan zijn van het oude werk en van singles als “I Fink You Freaky” en “Banana Brain”. (Kimberley Haesendonck)
Lefto was dan weer een van de grotere teleurstellingen van Dour 2017. Natuurlijk niet zo groot als van het optreden van M.I.A, maar laten we zeggen dat het toch in de buurt kwam. Zijn muziekkeuze was niet zo sterk als anders. We hadden ook gewoon het gevoel dat hij dacht dat hij niets meer te bewijzen had. Enorm jammer, want wij zijn wél fan van Lefto. Zeker na zijn meesterlijke set van vorig jaar. Ligt het aan het feit dat de Boombox van locatie verhuisd is? Of eerder aan iets anders? Ons maakt het eigenlijk niet zo veel uit, zolang Lefto zich volgend jaar herpakt en doet waar hij normaal gezien wel goed in is. (Kimberley Haesendonck)
Geboren in Amsterdam, wonend in Berlijn en koning van de zaterdagnacht op Dour. Wauw, wat een DJ set knalde Hunee neer. Verschillende stijlen en allerlei invloeden die vloeien van Soul tot Disco tot Afro en zo verder. Festivalgangers die even zin hadden in wat rust, konden La Petite Maison dans la prairie beter vermijden, want van stilstaan in deze tent was op dat moment geen sprake. Wij willen Hunee nogmaals bedanken voor deze fantastische afsluiter van dag 4. Zo konden we met een gerust hart (en nog lichtjes dansende benen) gaan slapen en ons klaarmaken voor alweer de laatste dag van Dour 2017. (Kimberley Haesendonck)
dag 5 – zondag 16 juli 2017
Zondag begon al vroeg en dit voor een jonge beloftevolle Brusselaar. Zijn naam is Zwangere Guy, stamt af uit de bende van Stikstof en heeft sinds dit jaar zijn debuutplaat ‘Zwangerschapsverlof vol. 3’ uit. De verwachtingen lagen dus best hoog en werden gelukkig ook volledig ingelost. Met een set van 40 minuten overtuigde Zwangere Guy met gemak de Jupiler Boombox. Hiervoor kreeg hij heel wat hulp van onder andere collega’s van Stikstof. Nederlandstalige rap, vol Franse verwijzingen, die echt op zijn ‘Brussels’ gebracht werd. En dat kon iedereen smaken op z’n nuchtere maag. Dag 5 mooi afgetrapt! (Kimberley Haesendonck)
Iets minder goed voor onze nuchtere maag, maar wel steengoed was het optreden van Meatbodies. Een energieke set, die er voor zorgde dat we op dag 5 van Dour volledig ontwaakt waren uit onze roes. Een mengeling van garage, psychedelica en stoner. Wij zijn eigenlijk enorm verbaasd dat deze band al zo vroeg geprogrammeerd stond en niet bekender is dan dit, want wat een potentieel! De nieuwe nummers van hun laatste plaat ‘Alice’ werden enorm goed onthaald en doen ons nu al uitkijken naar plaat nummer 3. (Kimberley Haesendonck)
Young Fathers was dan weer een van de optredens waar we het meest naar uitkeken op deze editie van Dour. En ons geduld werd beloond. Uitstekende live set, met sterke nummers en perfect entertainment. Laatste plaat ‘White Men Are Black Men Too’ werd sterk onthaald in ons Belgenland. De nummers hieruit, waren dan ook de hoogtepunten in de set. De laatste single “Only God Knows” kwam aan bod, en toegegeven vonden we dit een ‘dikke schijf’. Wij kijken alvast uit naar een nieuw album en tour van Young Fathers, want deze passage was veel te goed om het hierbij te laten. (Kimberley Haesendonck)
Nogmaals, van hiphop zijn we geen fan. Maar we hebben dit jaar de beste hiphopshow ooit mogen meemaken op Dour festival! Young Fathers! We waren eerder al onder de indruk van ‘White Men Are Black Men Too’ maar zijn toch steeds voorzichtig met onze verwachtingen. Deze band heeft maar liefst drie frontmannen en een drummer op het podium staan. De vunzige gangsta raps , waar wij meest allergische reacties van krijgen, werden hier achterwege gelaten en vervangen door alternatieve raps met een hoog rock’n’roll gehalte. De rest van hiphop en R&B wereld kan hier nog iets van leren! (Masja De Rijcke)
Ook Deap Vally was nog eens van de partij in ons Belgen landje. Deze twee prachtige dames uit Los Angeles haalden hier hun vettige bluesriffs nog eens boven. Hun eerste album ‘Sistronix’ veroverde al vele harten en hun nieuwe plaat ‘Femejism’ wist al die harten nog eens sneller te doen slaan. Twee vrouwen met ballen die een fantastisch geluid uit hun gitaren en drums krijgen. Hun twee platen werden met glans en heel veel présence gespeeld. Onze oren werden verwend met “Baby I Call Hell” , “Walk Of Schame”, “Lies” en het fantastisch scheurende “Royal Jelly”! We hebben meer vrouwen van dit kaliber nodig in de muziekindustrie als je ’t mij vraagt! (Masja De Rijcke)
PNL was eigenlijk één van de grootste namen op de affiche zonder dat de meeste festivalgangers dit beseften. Het duo stond dit jaar als eerste Franse rap sensatie op Coachella en verkoopt in thuisland Frankrijk geen zalen, maar stadions uit. Genoeg reden dus om PNL even te gaan checken op Dour. Het podium zag er super cool uit, met twee hogen boksen waar het duo kon opkruipen en die in allerlei kleuren licht gaven. Het optreden zelf was dan weer wat minder. PNL wandelde op het gemakje heen en weer op het podium, ratelde het ene nummer na het andere af en staken om de 5 minuten een joint op waardoor de kwaliteit van het optreden nog harder daalde. Eerlijk gezegd was dit wel te verwachten, want ook voor deze twee is hun carrière enorm snel gegaan. En los van het feit dat dit optreden niet zo goed was, moeten we toegeven dat we “DA” voor altijd ‘een schijf’ zullen vinden. (Kimberley Haesendonck)
Later keerden we terug naar La Caverne voor Millionaire. Een band die na zoveel jaar opnieuw z’n talent heeft bovengehaald. Millionaire, die onder leiding staat van onze alom bekende en muzikale duizendpoot Tim Vanhamel, bracht dit jaar een schitterend nieuw album uit. Onze verwachtingen lagen voor deze show dan ook erg hoog en onze wensen werden hier vervuld. Tim en co ramden met volle overtuiging er hun nieuwe ‘Sciencing’ door. Maar ook oudjes als “Champagne” werden van onder het stof gehaald. En Hoe! De winnaar van de avond was wel ongetwijfeld hun nieuwe “Busy Man”! Een zeker Geslaagde Comeback! (Masja De Rijcke)
Voor de laatste avond/nacht vonden we het een goed idee om onze beentje nog iets harder de lucht in te gooien. Je kan Dour moeilijk verlaten zonder eens goed te raven! Darktek had daarvoor de ideale set meegebracht. Verwacht hier natuurlijk niet te veel van want eigenlijk is dit maar een potje ordinaire foormuziek die een paar versnellingen hoger werd gezet ; we kunnen niet ontkennen dat we ons gigantische goed geamuseerd hebben. En we waren absoluut niet de enigen want de tent stond rijkelijk tot buiten gevuld , zelfs 20 meter verder werd er nog op deze hyperactieve beats gedanst. (Masja De Rijcke)
Geen paniek voor wie houdt van het echte ravewerk … De avond kon besloten worden in La Caverne met Manu Le Malin. Hier konden de echte fans nog voor een laatste keer uit de bol gaan en het laatste sprankeltje zweet hevig uitzweten op deze keiharde, gemuteerde, duivelse beats. Iedereen leek er weg van te zijn en even voelden we zelf de grond van onder ons voeten verdwijnen . Anderhalf uur lang hebben we onze zotste raveskills bovengehaald en genoten we van de beste afsluiter die we ons maar konden inbeelden. (Masja De Rijcke)
Of we Dour met glans overleefd hebben , valt nog te betwijfelen maar we hebben alleszins weer genoten van de 5 leukste dagen van het jaar! Doureeeeeeeeuh! We missen je nu al! Btw - De 30e editie van Dour Festival vindt plaats van 11 tot 15 juli 2018.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2017/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 – Melanie De Biasio - Grande dame van de ‘jazz trance’
Boomtown 2017 – Melanie De Biasio
Opera
Gent
2017-07-18
Geert Huys
Wie de mannen van Canvas tijdens de eerste reeks van ‘Off The Record’ in de platenkast van Melanie De Biasio heeft zien snuffelen kan getuigen dat de Belgisch-Italiaanse zowel qua muzieksmaak als qua attitude een bijzonder straffe madam is. In eigen land is de avant-jazz chanteuse intussen uitgegroeid tot een household name die theaters, intieme stadspleinen en knusse concertzalen vlotjes doet vollopen, en sinds afgelopen dinsdag weten we nu ook dat ze tevens het statige decor van een opera kan vullen met Boomtown festivalgangers.
Vanop het hoogste balkon in een bloedhete Gentse Opera observeren we De Biasio en haar drie metgezellen de hele avond lang ‘noodgedwongen’ in vogelvluchtperspectief, maar lang duurt het niet of die afstand wordt onwezenlijk klein als ze de toeschouwer met haar fluwelen stem in her own private Idaho binnentrekt. De belichting is even schaars als sfeervol. De vier middelhoog opgestelde spots lijken belangrijke referentiepunten voor de stage act van de zangeres: het ene moment trekt ze de volle aandacht in de schijnwerpers, om vervolgens eventjes te verdwijnen naar de donkere achtergrond en de virtuositeit van haar trio begeleiders primeert.
Met een integrale uitvoering van het 24 minuten durende “Blackened Cities” koos De Biasio overigens niet bepaald voor de meest hapklare brok als opener. Tijdens dat titelnummer - en tegelijk ook enige nummer - van haar vorig jaar verschenen album komen alle muzikale helden één voor één aan bod. De desolate gospelblues van Billie Holiday en Nina Simone kreeg eerst het gezelschap van de minimale avant-rock van late-career Talk Talk om uiteindelijk te stranden in bezwerende triphop en jazzy breakbeats van respectievelijk UNKLE en Reprazent. Op het podium zijn enkel een pianist, een keyboardspeler en een drummer aan zet, maar als interactief trio zijn ze tot magistrale dingen in staat die het publiek in a state of trance achterlaten.
Het eerste halfuur was dermate indrukwekkend dat de rest van de set als één lange bisronde aanvoelde. Niet getreurd, want De Biasio & co hielden nog een pak fraaie songs achter de hand uit ‘No Deal’, de feitelijke doorbraakplaat uit ’13 die in no time is uitgegroeid tot een klassieker in de vaderlandse muziekgeschiedenis. Single “The Flow” liet de Belgisch-Italiaanse op haar meest catchy horen, inclusief de eeuwige dwarsfluit waarmee ze sinds haar tienerjaren vergroeid is. Op “I Feel You” grijpen de stiltes tussen de flarden dwarsfluit, piano en percussie ongemeen snel naar het strot, weliswaar met een dankbare knipoog naar Talk Talk’s Mark Hollis die van functionele stiltes ooit zijn handelsmerk heeft gemaakt. En nu we toch met referenties dwepen, in de persoon van Mongo Santamaria werd uiteraard ook even de spotlight gericht op de eerste generatie jazzhelden tijdens een US3-achtige herwerking van diens genre standaard "Afro Blue”.
Na de slepende jazz blues van ‘No Deal’ gooide de groep finaal alle remmen los en kregen breakbeats en soundscapes als atypische ingrediënten vrij spel tijdens een ongemeen opzwepend “I’m Gonna Leave You”.
Indien ‘jazz trance’ geen officieel erkende stroming is, dan hebben we vanavond de geboorte van een nieuw subgenre meegemaakt. Zonder oogkleppen en stronteigenwijs hedendaagse invloeden in de jazztraditie binnenloodsen én er tot ver buiten de landsgrenzen mee wegkomen: Melanie De Biasio mag met recht en rede een grande dame worden genoemd!
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Absynthe Minded – Nog niet volledig op dreef!
Boomtown 2017 – Absynthe Minded
Handelsbeurs
Gent
2017-07-17
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Absynthe Minded – Boomtown afgetrapt!
Absynthe Minded mocht maandagavond het startschot geven voor de nieuwe editie van Boomtown op de Gentse feesten. Veel nieuwsgierigen zakten af naar de Handelsbeurs om Absynthe Minded te zien en een paar van de nummers van hun nieuwe langspeler, ‘Jungle Eyes’, te ontdekken. Dat album komt uit in oktober dit najaar.
Openen deed Bert Ostyn en de zijnen met “Mr. Boom”. Niet onmiddellijk het meest catchy nummer om hun set mee te beginnen, maar de band bewees wel dat ze in de nieuwe samenstelling al prima samen kunnen spelen. Daarna kregen we “Who’s on First”, waarin we Absynthe Minded heviger hoorden dan sommigen misschien hadden verwacht. Maar in “Space” kregen we dan uiteindelijk toch die breekbaarheid die we in de eerste nummers wat misten. De fijne keyboardtonen en Bert Ostyn klonken voorzichtiger, maar de song was daardoor beter opgebouwd, zachter en simpelweg mooier. We kregen gelukkig ook de nieuwste nummers van album ‘Jungle Eyes’ te horen. Maar met “Beam” overtuigde de groep echter niet. Het is een heel gewoon nummer, zo eentje die je ook op een talentenshow op school hoort. Beetje rock, beetje poppy, beetje gitaartjes, beetje inhoud.
Gelukkig kon het publiek hun hart ophalen tijdens de echte hits. De trage intro bij “My heroics”, de fladderende tonen bij “End of the Line” en het fantastisch herhalende in “Envoi”. Het waren de prachtige ‘ups’ in een optreden met te veel ‘downs’. “Mary” was een oud, hevig en rommelig nummer dat werd opgevist, maar beter in de vijver was blijven liggen. “The Pearl” was nieuw en in dezelfde stijl van de andere nieuwe nummers, dertien in een dozijn.
Wat sprong er dan toch uit van het nieuwere werk? Titeltrack “Jungle Eyes” heeft wel dat poëtische waar we zo van hielden bij het vroegere Absynthe Minded. En “The Execution” is zeker en vast een song met ballen, die we nog zullen horen verschijnen op onze radio. Voor de rest konden we er niet omheen.
Vooraf dachten we met zekerheid een prima optreden te zullen zien, achteraf zijn we niet meer zo zeker. Maar voor een definitief oordeel moeten we misschien wat geduld oefenen tot de release van de nieuwe plaat.
Setlist: Mr. Doom – Who’s on First – Space – Beam – My Heroics – Mary – The Pearl – End of the Line – Jungle Eyes – A Bright Hour – At First Sight – Envoi – The Execution - Kingpin – The Surrender
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/absynthe-minded-17-072017/
Organisatie: Boomtown, Gent
Het idyllische Rivierenhof ontvangt vanuit New York de jonge Amerikaanse brassband Lucky Chops. Een groep van vijf jonge mannen die elkaar vonden tijdens hun studies op de bekende LaGuardia Arts High school. Voor hun repetities lieten de jongens de repetitielokalen links liggen en kozen voor de metro stations in New York. Omver geblazen toeristen filmden hun schouwspel en al snel evolueerde de Lucky Chops in een Youtube-hype. Hun dansmoves, enthousiasme en eigenzinnig geluid maken hun als brassband uniek en een echte live ervaring. Ze bewezen zich al in een uitverkochte Ancienne Belgique. Ik benieuwd of ze het nu, zes maanden later, opnieuw klaarspelen in het Rivierenhof.
Als voorprogramma kunnen we genieten van Delv!s. Een Belgische band waar Niels Delvaux de stem van is. Mocht je dit niet weten zou je gokken dat deze funky music gemaakt is door de kleinkinderen van James Brown. Zo puur klinkt de funk die verweven zit met een tikkeltje elektronica.
Delv!s laat je live de funk en soul niet enkel horen maar ook zien. Zo beweegt Niels ‘smooth’ met zijn leuke dansmoves over het podium. De klank zit perfect en iedere muzikant krijgt zijn momentje voor een funky solo te placeren. Delv!s heeft mij verrast met zijn klank, sfeer en repertoire. Een Belgische band om trots op te zijn!
De Lucky Chops hebben gedaan waarvoor ze bekend staan! Een heel optreden lang springen, zot doen en vooral goeie muziek spelen. Het zijn gewoonweg geboren entertainers. Ze staan continu in verbinding met het publiek en betrekken hen op alle mogelijke manieren bij het spektakel. Zo moest je in plaats van te klappen je buren ‘high fiven’ of kon je drummer Charles Sams zijn dansmoves leren in een verkorte dansles. Sfeer alom!
Het repertoire is oud werk, nieuw werk en de onmisbare covers. Ze presenteren zelfs een kersvers nummer waaraan je duidelijk merkt dat ze aan het experimenteren zijn. Zo gebruiken ze loops en stemvervormers om een nieuwe sound te creëren. Ik ben benieuwd wat hieruit gaat groeien.
De mensen die graag de mooie cover van Adele’s “Hello” willen horen, vingen vanavond bot. Alle bekende nummers kwamen aan bod behalve deze.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is het moment wanneer Daro Behroozi in het midden van een nummer “Aerodynamic” van Daft Punk begint te spelen. De onverwachte factor in combinatie met het nummer dat ze op dat moment speelde , zorgde voor een episch geheel.
De jongens van de Lucky Chops zijn ook vanavond weer apart gekleed. We zien Josh Holcomb (trombone) in zijn bloot bovenlijf met een een fluo geel sportbroekje, Daro Behroozi (saxofone) in een veel te strakke kleurrijke yoga pants en Raphael Buyo (sousafoon) in een zeer sportieve outfit. Joshua Gawel (trompet) en Charles Sams (drums) zijn dan weer hun eigen ‘cool’. Al deze mannen samen op een podium geeft een prachtig schouwspel om naar te kijken.
Net zoals in de AB ga ik ook nu weer aansporen om deze jongens live te gaan kijken. Ze brengen goede muziek en weten deze ook over te brengen aan het publiek. Komen ze nog eens naar België? Dan ga ik ze zeker kijken voor een 3de keer. U ook?
Setlist: Problem, Next to you, Best things, D20, Hoodoos at sunrise, I’ll fly away, Ska ba, Goorgo, Stand, Buyo, For connie, Stand by me, Coco, Temple of boom, Danza; Encore: I got directions, Withou you/Funky town
Organisatie: OLT Rivierenhof ism Greenhouse Talent
Royal Blood – met z’n twee live een pletwals!
Royal Blood
Den Atelier
Luxemburg
2017-07-14
Danny Feys
Het Britse Royal Blood uit Brighton is hot & heavy . Mike Kerr en Ben Thatcher zijn met hun tweetjes al een handvol jaar bezig , toe aan hun tweede plaat , maar blijven even succesvol met hun stevige, strakke , schurende , garage rock’n roll blues met genietbare, harde riffs en hooks . Zowel de clubs als de festivals mogen eraan geloven …
Een aangename kennismaking was het om de twee (stoere) mannen aan het werk te zien over de grens , in het Luxemburgse Hollerich in Den Atelier. Het verraste ons aangenaam dat ze hier optraden in een kleinere club (cap 1200) , gezien bij ons al aangeklopt wordt in de Lotto Arena en zij op de grote festivals als Pinkpop, Rock Werchter spelen op de Mainstage.
Het kan maar de band, het contact versterken tussen het publiek en het duo. Hier kon je als vanouds zo goed als t kan de artiest bijna aanraken , zo dicht kom je . Mooi!
Het werd dan ook letterlijk als een bom ervaren! Vanaf de eerste gitaarnoot explodeerde het . Het back-to-basic principe , enkel bas en drums (en af en toe een piano/keys riedeltje) triggert. Mike zweepte het publiek op als een toreador een stier , terwijl Ben stoïcijns bleef, maar als een beest de drums geselde , ondanks de blessure aan het linkerbeen, die hij opliep bij een slipper in de douche op een eerder festival. Het was één langgerekt muzikaal orgasme.
Nummers van de twee cd’s wisselden elkaar af, de hits als de mindere bekende nummers zijn fris, rauw, catchy en opwindend. Ze brachten iedereen in extase. “Lights out” , “Ten Tonne Skeleton” ,”Little Monster” en natuurlijk “ Figure it out” deden de volledige zaal naar adem happen. In het nieuwe werk komt een band als Muse om de hoek kijken en is er sprake van wat theatraliteit.
Een pletwals van rock and roll daverde . Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel door de vloeiende overgangen .
Geen mens kon zich beheersen en ging dan maar compleet uit de bol. Een live band bij uitstek dus! Na 75 minuten kwam een eind aan dit muzikaal gevaarte. Iedereen vond het jammer dat de rock’n’roll trein was gestopt maar was wel blij om bij te komen.
De zaal droop letterlijk van het zweet. Iedereen was kletsnat maar intussen ongelooflijk voldaan . We kwamen op adem … bij een pint.
Zelden zo’n intens concert meegemaakt. Het supergezellige zaaltje Den Atelier leverde ook zijn bedrage om den boel op zijn kop te zetten . Hier zien ze ons nog terug.
Organisatie: Den Atelier, Luxemburg
Gent Jazz Festival 2017 – Breaking the laws in music
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-15
Karien Deplancke en Lode Vanassche
EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN
U moet weten dat Blixa en co fervente Jazz-haters zijn. Gezien onze avangardistisch bende al vijfendertig jaar lak heeft aan alles wat naar reglementen ruikt, gaan ze dan ook met plezier een van de best jazzfestivals ter wereld afsluiten.
U moet ook weten dat Neubauten is geëvolueerd . Niet dat ze in de plaats van Gamma-materiaal overgestapt zijn naar professioneel materiaal, wel dat er naast hun metaalindustrie meer en meer instrumentarium geslopen is. Op Gent Jazz brengen ze hun ‘greatest hits’. En ja, ze hebben die. Alleen kennen we ze niet. Getuige hiervan “Haus der Lüge” waarbij hier de term mokerslag bijna letterlijk mag opgevat worden. Het poppy en melodieuze “Yourne & Meyou” klinkt fantastisch op instrumenten uit de bouwnijverheid. Je leest het al: ook in de bouw- en metaalindustrie moet er plaats gemaakt worden voor stille momenten. Met de gewone instrumenten zijn ze spaarzaam: er zal geen noot teveel gespeeld worden volgens het ‘less is more’ principe. Dit in combinatie met ventilatoren, buizen, jerrycans, zelfs sigarettenpeuken enzovoorts maakt van dit concept iets dat zijn weerga niet kent.
Gezien ze aan zo wat alles het schijt hebben gaan ze lekker langer door dan de voorziene 90 minuten en plezieren ons nog met onder andere “Salamandrina” en “Silence is Sexy”.
Wat een heerlijk dreigende bloedende vulkaan die er geen probleem mee heeft om nu en dan eens flink uit te barsten, zonder ooit te willen uitdoven.
Beste organisatoren, bedankt alweer om zo breed te programmeren. Dat maakt dit festival nu net zo uniek.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Thuismatch van Wereldniveau!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-14
Karien Deplancke en Lode Vanassche
STADT
Stadt wordt in muzikantenkringen wel eens het best bewaarde geheim van Gent genoemd. Enkele jaren en twee albums later zijn ze gepromoveerd tot de Gentse grand cru van de muziekscene met een voorliefde voor uitgewerkte rocksongs en improvisatie. Stadt experimenteert en rockt erop los met hun klassieke opstelling van toets, bas, drum en gitaar. We horen Afrikaanse ritmes met een Sonic Youth sausje. Zie ik daar geen Moog op het podium? Effecten en melodieën worden uitgewisseld de speciale zang doet ergens denken aan Ian Anderson van Yes. De tweede helft worden we getrakteerd met werk uit hun tweede ‘Escalators’, waarbij ook hier goede feedback afgewisseld worden met melodieuze ballads die dan weer op hun beurt exploderen. Eindigen doen ze in een pompende psychedelische apotheose. Tot volgend jaar?
JENNY HVAL
Laat ons kort zijn over het overbodig Noors nimfje Jenny. Arty Farty modeshow met zelfs shopping bags op het podium. Alles komt uit een computer en de stem moet ook door de effectenmolen. Nee, ik heb het niet voor getormenteerde zielen die over menstruatiepijnen zingen. Mocht ik groen haar hebben, dan zou ik het toch laten verven.
MOUNT SOON
Een Belgische band met een internationaal geluid brengt in de garden stage een beheerste en bevlogen set. Topmuzikanten die op zoek zijn naar een eigen stijl en die dan ook gevonden hebben. Soon more about Mount Soon
PETER DOHERTY
De hoedjes en de bedrukte T-shirts verzamelen zich voor het podium. Het enfant terrible van de Britse rock gaf enkele jaren terug nog solo een nuchter (!) legendarisch optreden met enkel maar zijn versterker, gedrapeerd met de union jack, zijn gitaar en een fles rode wijn. Nu maakt hij dus zijn opwachting met een band. De gitarist zorgt voor de intro. De befaamde Britse muzikant, songwriter, acteur, dichter, schrijver en artiest Peter Doherty zwalpt het podium op en lalt iets van ‘I don’t love anyone en I don’t need anyone’, gepaard met een vraag naar ‘Belgian Chocolat’ Hij begint zo maar wat te spelen en de anderen moeren maar zien wanneer ze invallen, om dan weer te veranderen. Deze ex van Amy Winehouse schreef legio pareltjes van nummers en hij slaagt er hier toch wel in het een en ander naar de kloten te zingen. Het immense potentieel komt er maar niet uit. Begint na een poos toch wel wat te soberen en maar aan zijn muziek te denken in plaats van gin tonics van het publiek af te luizen. Het lijkt mij wat zielig en schrijnend als je weet wat voor een muziek in dat genie schuilt. De vraag is: real stuff of image building? Nu betrap ik mezelf er op dat ik te kritisch ben als je merkt dat het publiek daar helemaal geen erg in heeft en hij op handen wordt gedragen. Ons Wandelend Laboratorium neemt het niet zo nauw met de tijd en dondert op het einde letterlijk op het podium.
TRIXIE WHITLEY
‘Kind aan huis’, zo zou u Trixie Whitley, het Gents-New Yorkse supertalent gelauwerd door ondermeer Daniel Lanois, kunnen bestempelen. Tot zover de persintro. Trixie brengt ons een rauwe bij de strot grijpende set met een misthoorn van een stem een (beperkte) resem muzikanten om u tegen te zeggen. Nu haal ik met plezier hét cliche der clichés naar boven. Superlatieven schieten hier te kort. “Breathe you in my dreams” verkoopt osn een lel van jewelste. Straffe Madam. Nu al wereldtop en zeggen dat ze nog moet groeien. Na een omzwerving in New York is en blijft Gent haar thuisbasis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Great Stuff!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-13
Karien Deplancke en Lode Vanassche
ROBERT GLASPER EXPERIMENT
Robert Glasper (toetsen), Casey Benjamin (saxofoon, vocoder & keytar), Justin Tyson (drums), Burnis Travis II (bas), Michael Severson (gitaar), Jahi Lake (DJ)
De charismatische Amerikaanse pianist en crossover meesterbrein liet ons genieten van een heerlijke portie neosoul, brengt zowel zeemzoete covers van gekende popsongs (zie album ‘Covered’), als odes aan pakweg Miles Davis (‘Miles Ahead’) . Vanavond kiest hij vooral voor zijn ‘terugkeer’ naar de jazz. Bassist Travis speelt met een pompende textuur, Drummer Tyson hakt en funkt gitarist Severson de nodige richtingen uit.
Als tussendoortje zien we in de Garden Stage dat Makaya McCraven dat Zijne Zilverkleurige Toetsenist meer soul en funk in zijn linker teen heeft dan in pakweg een hele souldiva. Met zijn dynamische instrumentale pareltjes mocht hij drie keer het publiek in de zijtent bekoren.
STUFF.
Lander Gyselinck (drums), Andrew Claes (sax), Dries Laheye (bas), Mixmonster Menno (samples), Joris Caluwaerts (toetsen)
Twee jaar na hun overweldigende debuut, is het geniale collectief STUFF. terug met hun langverwachte en hoofdletterloze opvolger, ‘old dreams new planets’. Het collectief brengt een op het eerste zicht eigenzinnige mix van verschillende genres zoals klassieke jazz, fusion, rock, progrock, postrock, funk, soul, drum n’ bass, mathrock, electronica, future disco en hiphop, om er maar enkele te noemen. Dit resulteert in een pletwals waar je als toeschouwer niet omheen kunt en die lang zal blijven nazinderen. Muzikaal top, experimenteel top, en speelplezier top. Bedankt voor de mokerslag en de vierdimensionale zinsbegoocheling.
…And now, for something completely different … KAMASI WASHINGTON
Kamasi Washington (Tenorsaxofoon), Rickey Washington (sopraan saxofoon & fluit), Ryan Porter (trombone), Brandon Coleman (toetsen), Joshua Crumbly (bas), Robert Miller (drums), Jonathan Pinson (drums), Patrice Quinn (stem).
Ook nu is de tent uitverkocht. Kan ook niet anders als je de met superlatieven overladen Kamasi Washinghton op uw affiche zet. Onze tenorsaxofonist bracht enkele jaren met de driedubbel ‘The Epic’ dé jazz-cd van het jaar uit en liet ons proeven van zijn looks, intensiteit, virtuositeit, gedrevenheid en begeestering. Respect ook om het thema van de Afro-Amerikaanse problemen aan te kaarten. Samen met een half legertje muzikanten zoals bassist Joshua Crumbley (vorig jaar stond Miles Mosley er!) , zangeres Patrice Quinn, trombonist Ryan Porter, net als Kamasi zelf, uitgedost in een traditionele kaftan, en achterin Ronald Bruner Jr. en vaste toetsenist Brandon Coleman.
Kamasi bestond er bovendien ook nog in om voor het optreden rustig op de weide te flaneren en gewillig te tekenen, en bovendien later in de garden stage samen met zijn vader mee te spelen met eerder genoemde Makaya McCraven. Een woord: pure klasse. Kamasi, geen showbeest met podiumcapriolen. Geen erg, want de dynamiek en de energie wordt helemaal in de muziek gepompt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Een vinnig , pittig bandje zijn Glass Animals uit Oxford . Ze zijn toe aan hun tweede plaat ‘How to be a human being’, die ‘Zaba’ opvolgt. Zij zijn een van de hippe band door de lekkere ritmes , de zwoele grooves , de aanstekelijke gitaarriffs , de diepe basses en de tempowissels binnen hun exotische, psychedelische poprave. De single “Youth” is één van de smaakmakers en om in te lijsten. Poprock , psychedelica en funk vinden elkaar in prikkelende, aanstekelijke en lieflijke melodietjes . Ze weten spanning en sfeer te creëren in een toegankelijk geluid en live geven ze er een energieke, opwindende boost aan .
Zanger/gitarist Dave Bayley speelt een voorname rol door z’n dromerige, zalvende , inlevende zang , die iets meeheeft van onze Gabriel Rios.
Meteen de beuk erin met die andere overtuigende song “Life itself” en iets verderop “Came shuga” die fonkelen, twinkelen en knallen. “Season 2 episode 3” valt op door z’n speelse variaties en een feestgevoel ervaren we met “Poplar street” en “Other side of paradise” . De dansspieren worden hier aangesproken .
Een kleurrijke sound hebben we door de catchy melodieën , de fijne geluidjes , de bleeps en de trippende ritmiek . Ze tekenen voor nachtelijke strandfeesten met een onderkoelde cocktail. Je hebt hier bands als Alt-J, Spacemen 3 en het onderkende Wolfgang Press, met dat ietsje meer dan een loungy gevoel .
Het zag er aan te komen dat Grandaddy een nieuwe plaat zou uitbrengen , tien jaar nadat in 2006 de stekker er uit werd getrokken . Jason Lytle kwam even op adem , bracht twee soloplaten uit en iets met een ander bandje. In 2012 volgde een reünietoer . Deze werd door band als publiek zo warm onthaald dat Lytle en de zijnen een staartje aan breiden . De return is er nu met ‘Last place’ die de typische sympathieke Grandaddy sound nieuw leven inblaast. De catchy psychedelische ‘wegdroom’ pop is bezwerend, meeslepend , opzwepend en blijft na al die jaren overeind . Sierlijke popmelodieën , die indie , lofi , psychedelica, roots- en synthpop kruisen , gedragen door die ontroerende melancholieke zang en het kenmerkend gestoei van allerhande geluidjes .
Twaalf songs krijgen een sfeervolle , dromerige inhoud , intrigeren door de repetitieve tunes en weten op te bouwen . Fijne juweeltjes als “Way We Won’t”, “The Boat Is In The Barn”, “I Don’t Wanna Live Here Anymore” en “Evermore” meten zich moeiteloos met het vroegere werk van toppers ‘Under the western freeway’ en ‘The sophtware slump’. Op “Chek injin” wordt het gaspedaal ingedrukt . Het is dan ook het meest uptempo nummer . “Songbird son” wuift ons pianogewijs definitief uit .
De jarenlange stilte heeft Grandaddy blijkbaar goed gedaan, want de herboren band komt fris en dromerig uit de hoek. Ze hebben hier terug iets fraais uit en tekenen voor een geslaagde comeback!
Strand Of Oaks is het alterego van Timothy Showalter , een veelzijdig Amerikaans sing/songwriter , die al toe is aan zijn vijfde plaat . De vorige ‘HEAL’ toonde al wat hij in z’n mars had , met deze opvolger bevestigt hij overduidelijk met intens broeierige, dynamische indie rock , psychedelica en rootsamericana. Hij heeft een sterke band achter zich .
Als we die laatste twee eens goed beluisteren dan balanceert, manoeuvreert hij muzikaal tussen de rootsamericana van Band Of Horses , War on drugs, de snedige rock van Neil Young & Crazy Horse , snijdende J. Mascis gitaarpartijen (niet voor niks stak hij al eens handje toe) en de psychedelische rock van Spiritualized . Op de recentste krijgen de keys , synths wat meer armslag als op Cry” en “Taking acid and talking to my brother” , hier schrijft hij het ernstig hartfalen van zijn jongere broer van zich af . Verder doet hij ons nadenken over hekelthema’s en pleit hij voor samenhorigheid .
We hebben hier een rits bezwerende , broeierige, opbouwende , gevoelige nummers, rock vertier om u tegen te zeggen . Het is intens genieten op deze negen afwisselende nummers, waarvan het spelplezier afdruipt . Een spannende aanpak en een heerlijke trip.
Doeltreffende eenvoud .Wat een speelsheid en gedrevenheid. Schitterende plaat!
Fris van de lever, compromisloos, vuil en straightforward, zo klinkt het duo Equal Idiots. Dat ze op hun debuutalbum niet bepaald met het meest originele geluid voor de dag komen zal hen worst wezen. Eén gitaar, één drumstel, en rammen maar, daar is het hen om te doen, meer moet je er niet achter zoeken. Het is pretentieloze garagerock die in Vlaamse contreien enkel nog te vinden is bij Double Veterans en The Glucks, nog twee bandjes die wij een warm hart toedragen omdat ze niet per sé the next big thing willen zijn maar wel met een broek vol goesting hun frustraties er uit gooien.
Heftige punk’n’roll nummertjes als “Cover The Corpse”, “Salmon Pink” en “What You Gonna Say” konden van The Hives zijn, stuk voor stuk songs met pit, fun en een gezonde dosis arrogantie. Met de gruizige sound van “Seduction Of Judas” mag het jonge duo gerust even gaan aankloppen bij Ty Segall en “Money Man Midas” is Jon Spencer die doorheen een psychedelisch steegje wandelt en daar op het eind een ferme toef op zijn bakkes krijgt.
Lekker opwindend plaatje.
Het heeft twaalf jaar geduurd voor metalband Life Of Agony uit New York met een vervolg kwam op ‘Broken Valley’. In die twaalf jaar is er heel wat veranderd ten huize Life Of Agony. De band is een paar keer gesplit en weer bij elkaar gehaald en frontman Keith Caputo spreken we sinds een aantal jaar aan als Mina. Het nieuwe album heet ‘A Place Where There’s No More Pain’ en werd opgenomen met de oorspronkelijke bezetting. De platenfirma kondigt het aan als een terugkeer naar het succesvolle debuutalbum ‘River Runs Red’ uit 1993. Een ambitieuze doelstelling voor een band die we intussen bij de dinosaurussen van de metal kunnen rekenen.
In de eerste helft van het album lijkt Life Of Agony zijn ambitie te zullen gaan waarmaken. Het tempo ligt hoog, het geluid komt in de buurt van dat van de begindagen, het enthousiasme druipt er van af en er wordt gitaar gespeeld op het scherp van de snee. De titeltrack is het visitekaartje van dit deel van het album. Ook “Right This Wrong” en “World Gone Mad” zijn bijzonder aanstekelijk.
Voorbij halfweg zakt de plaat evenwel als een pudding in elkaar. Het tempo valt stil, het enthousiasme is zoek en de songs worden enkel nog gedragen door Mina Caputo, wat nu elke keer werkt. Ze is een stuk melodieuzer gaan zingen en ze toont op dit album een breder stembereik dan vroeger. Misschien zit de gendertransformatie daar voor iets tussen. Ook in de teksten gaat ze tegenwoordig een stuk breder en dieper dan vroeger. Maar muzikaal ligt dit eerder in het verlengde van softe grunge. Metal lijkt ver weg.
Het afsluitende “Little Spots Of You” kan je opvatten als een brief van Caputo aan haar jongere zelf. Mooi en begrijpbaar, maar misschien niet iets waar de fans op zaten te wachten.
Een dik jaar geleden maakten we kennis met de e.p. ‘Book of Pops’ van Moon Worship uit NYC. Ze lieten ons toen kennismaken met hun rauwe, bluesy en donkere muziek. Op hun eerste full album maken ze met dezelfde ingrediënten terug een wonderbaarlijke en smerige soundtrack. Die neemt ons mee naar de onderwereld van de maatschappij.
Op het titelnummer levert dit alvast enkele mooie momenten op. Nu wat heet mooi? In elk geval is de hoofdrol hier weggelegd voor een hels orgeltje dat ons meeneemt tot aan het eindpunt van de song. Een fijne track. “Anti-human Blues” heeft een bezwerende zang en een vette bluesrock sound. Op “3AM” hoor je een nachtelijke trip doorheen een stedelijk gebied waar het desolaat is en eerder gevuld met ongure types. Net zoals de titels ““Judgement Day”, Parasite Blues of “She Got Up And Walked Away” zijn de tracks donker, zwaar en weinig opbeurend. De zang vertoont eenzelfde rauwheid.
Op “Blood On Blonde” neemt Moon Worship je als luisteraar mee op een trip doorheen een apocalyptische wereld vol femmes fatale en scênes uit de onderbuik van de maatschappij. Bij momenten hoor je echo’ s van bands zoals The Birthday Party, The Doors etc.. maar bovenal hebben ze een eigen geluid. Groovy en met fijne en soms verrassend opgebouwd songmateriaal hebben ze hier een fijn en smerig klinkend album gemaakt.
Balaton Sound Festival 2017 – Hét Festivalbeach bij uitstek in Hongarije
Balaton Sound Festival 2017
Balatonmeer
Zamardi (Hiongarije)
2017-07-05 t/m 2017-07-09
Davy De Groote
We trokken voor de eerste keer naar het Balatonmeer in Hongarije voor één van de beste elektronische muziekfestivals in Europa, want dat is toch wat we te horen kregen van mensen die het festival al eerder bezochten.
De 11e editie van Balaton Sound loste onze hoge verwachtingen meer dan in! Het festival heeft dan ook de ideale ingrediënten om er een schitterende 5-daagse van te maken: een unieke locatie aan het Balatonmeer (het grootste van Europa), de beste EDM-dj’s, veel podia en betoverende randanimatie (lees: steltenlopers, een reuzenrad, bungee-jump, death-ride, magische stoeten, …). Mix dit met een stralende zon en je hebt een instant vakantiegevoel!
Dag 1 hebben we aan ons laten voorbij gaan omdat we ons festivalbezoek gekoppeld hebben aan een korte citytrip in Budapest. Een combinatie die door velen gesmaakt werd, gezien het overtal Belgen en Nederlanders in deze mooie stad aan de Donau.
De eerste headliner op dag 2 waar we naar uitkeken - Cheat Codes – annuleerde hun komst. Maar niet getreurd: we namen onze handdoek, zochten een leuk plekje naast één van de podia aan het water en genoten van het lekker weertje afgewisseld met een verfrissende duik in het meer! In de vooravond opende Galantis met hun bekendste hit “Runaway”. Dat dreef de vele zonnekloppers weg van het meer richting Main Stage! Geen één zonder twee moet de organisatie gedacht hebben toen ze het volgende Zweedse duo Axwell Λ Ingrosso op de timetable zwierden. Meteen de aftrap van een zwoele avond. Main stage werd afgesloten door Tiësto. Hij liet zowel oude als recentere platen op de mixtafel los en zweepte het publiek hier goed mee op. Al hadden wij er eerlijk gezegd een tikkeltje meer van verwacht…
Op naar de Jäger Arena voor de eerste Belgische artiest. Oscar and the wolf gaf het beste van zichzelf in een wervelende liveshow! Hij wist het publiek volledig op zijn hand te krijgen en voor velen was dit optreden één van de eerste hoogtepunten.
Omstreeks 16u opende Kungs de derde festivaldag. Hoewel nog groen achter de oren, getuigde zijn set van een flink staaltje professionaliteit. Zijn playlist paste perfect bij de setting. Met een smile tot achter zijn oren trad hij mooi in interactie met het enthousiaste publiek.
Jason Derulo was de volgende klepper op het programma. Overtuigen kon deze headliner aanvankelijk niet: zijn MC nam de eerste 30 minuten van de show alleen voor z’n rekening en toen Jason zelf opkwam, stal hij vooral de show met zijn dansmoves. Maar dat hij een dijk van een stem heeft, werd snel duidelijk: hij kon het (voornamelijk vrouwelijke) publiek volledig inpalmen met een reeks trage nummers, vergezeld van een staaltje striptease. Hij blies vervolgens het volledige publiek omver met de ene hit na de andere: “In my head”, “Ridin‘ Solo”, “Talk Dirty”, “Trumpets”, “Wiggle & Swalla”. Het publiek ging volledig wild!
Wie dacht dat hiermee het hoogtepunt van het festival zou bereikt zijn, had het grondig mis. Sigma live stak er met kop en schouders boven uit! Dit was wat ons betreft echt dé topact van het hele festival. Stilstaan was geen optie op deze daverende beats gedragen door de engelenstemmen van de 2 zangeressen. Artiesten die gerust op Main Stage geprogrammeerd mochten worden!
Op zaterdag was het festival volledig uitverkocht. Vele Hongaren die weekend hadden, trokken een dagje naar Balaton. Dit bracht een grotere drukte met zich mee, maar dankzij de veelheid aan drank- en eetkraampjes, moesten we toch nergens lang aanschuiven. Dag 4 werd op gang getrapt door Robin Schulz. In het begin van zijn set werden heel wat opblaasbare zwembadartikelen aangevoerd door de crew. Deze werden op één van de climaxen de weide in gekatapulteerd, tot groot jolijt van het publiek. Van zodra zijn monsterhit “Sugar” door de speakers weergalmde, had hij ons volledig mee! Ook Kygo kon het publiek bekoren met zijn zomerse housemusic.
Onze verwachtingen lagen hoog voor de volgende artieste: Dua Lipa. Haar stem schitterde live, maar het bleef wat ons betreft allemaal iets te rustig. Tijdens haar optreden was er ook bijna geen interactie met het publiek. Onze voeten vonden het echter niet erg om eventjes uit te rusten. We genoten van de deuntjes onder een gezellig verlichte boom.
Dat Netsky ons niet zou teleurstellen, wisten we 200% zeker. Wat een schitterende liveshow!!! Het werd een onvergetelijk feestje overgoten met de Belgische driekleur, waar Boris zelf van omver geblazen werd, zo zei hij na afloop. De ene hit na de andere deed de Jäger Arena daveren op zijn grondvesten. Het enige minpuntje: het optreden zat er een kwartier vroeger op dan gepland en ondanks dat we samen met de vele aanwezige Belgen alles uit de kast haalden – scanderen “Waar is dat feestje? Hier is dat feestje!”, “We want more!”, “Tous ensembles!” tot en met stampen op de houten plankenvloer – kwam Boris niet terug voor een bis-nummer…
We waren nog te opgepept om te gaan slapen, dus besloten we om nog een uurtje door te feesten op de beats van Andro op de Radio 1 stage. Samen met de Music FM stage was dit een aangename kennismaking met twee van de betere Hongaarse radiostations!
De laatste dag van het festival: Alles kwam wat trager op gang, onze voeten wilden al wat minder mee en het was opmerkelijk rustiger dan de voorbije dagen. Het leek er op dat het een laatste dagje uitbollen zou worden, maar niets was minder waar. Tijd voor een schuimparty! Recht tegenover de Rosmann Pier kon je elke dag tussen 12 en 20 uur terecht voor een dol feestje in een bad vol zeepsop.
Marshmello startte met zijn hit “Alone” om het volk naar Main Stage te lokken. Hij had geen enkel probleem om het publiek aan het dansen te krijgen en zijn songs werden luidkeels meegezongen. Hij bracht een mooie mix van oldskool nummers samen met liedjes in zijn gekende stijl. Het moet warm geweest zijn in het witte masker dat hij altijd op zijn hoofd heeft! Zijn identiteit is nog steeds niet gekend. Er wordt gesuggereerd dat het zou gaan om de Amerikaan Chris Comstock, ook gekend als Dotcom, die dezelfde stijl heeft als die van Marshmello. Het inspireerde in ieder geval enkele mensen om ook een emmer op hun hoofd te zetten!
Hardwell zette de wei nog een allerlaatste keer in vuur en vlam. De eindapotheose werd ondersteund door vuurwerk waarmee de Main Stage overigens dagelijks werd afgesloten.
Balaton Sound krijgt terecht de naam ‘Festivalbeach’ opgespeld en is een goedkoper, maar daarom niet minder kwaliteitsvol, alternatief voor de andere Europese dancefestivals. De 154.000 bezoekers (waaronder heel wat Belgen en Nederlanders) gingen naar huis met een rugzak vol leuke herinneringen en een mooi gebruinde huid. Wij hebben alvast 4 tot 8 juli 2018 geblokkeerd in onze agenda! See you next year
Enkele sfeerfoto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/balaton-sound-festival-2017/
Organisatie: Balaton sound
Rock Zottegem 2017 – dag 2 – zaterdag 8 juli 2017
Rock Zottegem 2017
Bevegemse Vijvers
Zottegem
08-07-2017
Stan Vanhecke
Rock Zottegem groeit nog steeds. Jaar na jaar zakken grotere, bekendere en interessantere namen af naar het festival. Toch blijft het een enorm gezellig festival. De jonge muziekfanaten pikken hun eerste ‘festivalletje’ mee, zonder mama of papa. Tegelijkertijd voelt de oudere garde zich ook thuis, of hoe kan het anders met Golden Earring op het programma.
Rock Zottegem 2017 – dag 2 – zaterdag 8 juli 2017 - – een overzicht
Startten deden we echter met de jongelingen van The Lighthouse. De finalist in de laatste editie van de ‘Nieuwe Lichting’ van StuBru brengt dansbare popmuziek met heel wat funky elektronische invloeden, nog het meest te vergelijken met Vampire Weekend. Een zomerse band dus, perfect als opwarming voor wat komen ging. We hoorden een toffe cover van TLC’s “No Scrubs”, dat ons aangenaam verraste. Daarna bleven de jolige gitaartjes van The Lighthouse ons plezieren, met als summum “Never Alone” en “Hollywood”. Zeker met die laatste hebben ze alvast een hit van formaat te pakken. Benieuwd naar wat deze beloftevolle (boys) band nog allemaal in petto heeft.
Al bij al een opwarmer dus. Want daarna kwam Equal Idiots ten tonele. En het moet gezegd, die gingen nog een stuk harder. Zot hoeveel lawaai zanger/gitarist Thibault Christiaensen en drummer Pieter Bruurs met hun twee kunnen maken. Geen tijd voor rust dus, met deze rasechte garage punkers. Zalig hoe ze “The pina colada song” overnamen met een razend begin met “Cover the Corpse”. Een nummer waarin de frontman zijn beste hondengeblaf naar boven haalt. Maar ook de drummer kreeg zijn glorie. Vooral tijdens “Hippie Man” kon hij volledig zijn gang gaan, een pareltje van een nummer trouwens. De band ging nooit vervelen. Dat kon gewoon niet, in de vaart waarin de twee tekeer gingen. Er is genoeg variatie, zo gaat de drummer op een gegeven moment aan de xylofoon gaan staan. Er zijn hits, “Salmon Pink” en “Put My Head in the Ground” stonden niet voor niets in de Afrekening. Beide trouwens perfect live gebracht, met goed gevoel voor timing. En er is een topper van een cover van Plastic Bertrand. “Ca Plane pour Moi” deed de tent moshpitten. Dat Thibault dan even in zijn eigen muil speekt, dat hoort er dan waarschijnlijk bij. Na deze razende set verdienden de jongens hun rust, en wij hadden ook wat dorst.
Een pluim dus voor de organisatie, wanneer daarachter Het Zesde Metaal wordt geprogrammeerd. Wannes Capelle, Tom Pintens en kompanen zorgden met hun typische poëtische, spitsvondige lyrics en geheel eigen sound voor een beklijvende sfeer in de tent van Zottegem. In tegenstelling tot de bands daarvoor met ‘mooie’, ‘echte’ liedjes, zonder de anderen oneer aan te willen doen. “Ier Bie Us” was de opener en had het publiek onmiddellijk te pakken. Zachtheid en eenvoud in de begeleiding doet de stem van Wannes Capelle spreken en zorgden voor een perfect opgebouwd nummer. Bij “Dag Zonder Schoenen” gingen de schoenen omhoog en bij “Ploegsteert”, het tragisch nummer over Frank Vandenbroucke, kon je alleen maar kippenvel krijgen.
Dat ze dan ook nog helemaal hun eigen ding maken van “Where is My Mind” van The Pixies, was te bewonderen. Derde cover van de dag, derde keer enorm geslaagd. Wannes zocht naar de hoge noten, die waar hij zo net nog wel of niet aankan, hetgeen de band zo charmant maakt. Er mag een hoekje afzitten, liefst klopt het niet allemaal perfect. Even later pakte hij iedereen in: “Als ik jullie zie, dan kan ik alleen maar leren. ’t Is nog al niet “Naar de Wuppe”. De laatste hit van de band heeft meer beat en klinkt scherper dan wat Het Zesde Metaal normaal brengt, en heeft iets dreigends. En ook “Liefde” zit in diezelfde sfeer, een schitterende afsluiter van alweer een mooi optreden in Zottegem.
Daarna was het helemaal tijd voor de oudjes. Zowel op het podium als ervoor. Al gingen nostalgie (bij oud) en ontdekking (bij jong) hand in hand tijdens Golden Earring. Barry Hay en co zijn duidelijk nog bij de pinken. Ronkende gitaarsolo’s, daverende drums, fijnzinnig sax-spel en een uitgelaten frontzanger: er zit nog geen sleet op de machine. “Another 45 miles to go” begon heel traag maar zorgde voor een eerste meezingmoment. Daarna kregen we “Twilight Zone”. Niet te geloven hoe gaaf Golden Earring daar klonk. Daarna kregen we nog “The Devil Made Me Do It”. Je ziet de muzikanten ook gewoon van elkaar genieten, wat het voor het publiek nog leuker maakt om erbij te zijn. Tijdens “When the Lady Smiles” zagen we Barry alweer in de metro zitten, zoals in de videoclip. Wat nostalgie met een mens kan doen…
We genoten ook van de iets tragere nummers, zoals “Going to the Run”. Maar dan moest ‘le moment suprême’ natuurlijk nog komen. Tijdens “Radar Love” was de uitdrukking ‘old but gold’ wel van toepassing. De versie duurde maar liefst twintig minuten, inclusief mystieke intro met een dubbele basgitaar en een geniale solo van drummer Cesar Zuiderwijk dat van ongekend niveau was. Opbouwend maar zonder te vervelen kregen we uiteindelijk het refrein in stukjes in het nummer te horen. Fantastisch toch hoe Golden Earring een klassieker zo durfde om te vormen, met groot succes bovendien. Ook leuk voor de meeste mensen uit het publiek, die zo’n versie van “Radar Love” waarschijnlijk nog niet vaak hadden gehoord.
Na de oude, maar fris klinkende rockers van Golden Earring kregen we de nieuwe koningen van de Belpop te horen. Jawel, Bazart was ook aanwezig op Rock Zottegem, en zinnens er een feestje van te maken. Dat betekent: gillende tienermeisjes, iets te enthousiaste ouders en macho’s die doen alsof ze het allemaal maar niets vinden. Van de zes sets die we deze avond te horen kregen was die van Bazart het meest commercieel. Mathieu Terryn weet als de beste hoe hij het publiek moet bespelen met zijn sfeervolle rijmelarij.
Al vanaf de eerste nummers wordt luidkeels meegezongen met de zweverige songs. “Nacht” was één van de toppers in het begin van de set. Daarna hoorden we nog “Era”, dat fluisterend werd ingezet en “Lux”, bijzonder catchy en met een heuse drop erin verwerkt. Tijdens “Chaos” sneeuwde de witte confetti over het publiek. Daarna kregen we nog “Koortsdroom” en “Echo”, waarin Terryn bijna iedereen inpakt met alleen zijn stem, om dan daarna met de gitaren uit te barsten in een heerlijk enthousiasme. Eindigen deed Bazart natuurlijk met een lang uitgesponnen “Goud”, een echte oorwurm, zelfs voor wie een keer geen zin heeft in Bazart. Tegelijkertijd snappen we de criticasters. De band klinkt in veel nummers hetzelfde, en kan zagerig overkomen.
Benieuwd of we nog steeds van Bazart zullen horen wanneer de tienermeisjes mama’s worden. Maar voor het moment kunnen we nog even volop genieten van het hete Bazart, zonder gêne.
En dan was het de beurt aan Goose om deze tweede dag af te sluiten. Man, waren we even vergeten hoe steengoed die electrogoden zijn. Ze vlogen er meteen in, dreunend, snel en gevaarlijk als een racebolide. We hoorden zonder pauze “What You Need” en “Control”. De beats zijn hard en melodieus tegelijkertijd, met af en toe van die geweerschoten ertussen zoals de Stormtroopers uit Star Wars die lossen. Tijdens “Bring It On” ging het publiek in echte ravestijl mee met de drummer. En het werd alleen maar harder, beter, sneller en sterker. De synths deden hun werk, het publiek kon onmogelijk stil blijven staan. Met “Come Home” kregen we een kort rustmoment, en een iets minder bekend nummer. Goose slaagde er perfect in om het toch perfect in de set te doen klinken. “Give Me a Reason” werd zo één van de meest ‘natuurlijke’ nummers zijn die de band speelde, zonder uit de toon te vallen. Tijdens de bisnummers kregen we nog “Everybody” te horen, meteen de hardste techno van de avond, en een heel mooie afsluiter van Rock Zottegem.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rock-zottegem-2017/
Organisatie: Rock Zottegem, Zottegem
Cactusfestival 2017 – van 7 t/m 9 juli 2017 – Een overzicht van het driedaags festival!
Cactusfestival 2017
Minnewaterpark
Brugge
2017-07-07 t/m 2017-07-09
Nick Nyffels
Het was opnieuw Cactustijd, voor de 36ste keer organiseerden ze in Brugge het meest kindvriendelijke festival van het land, met het gekende recept van Belgische publiekskenners en buitenlandse kwaliteit voor de meerwaardezoeker. Op het terrein waren er enige wijzigingen, de infostand was langs de rand van het terrein gezet, zodat er meer plaats was en iedereen vlot na de optredens richting eetstandjes kon vertrekken.
Dit was wellicht de zonnigste editie van het Cactusfestival in jaren, wat enorm tot de feestvreugde bijdroeg. ’s Avonds koelde het nauwelijks af op vrijdagnacht en zondagnacht, zodat je al eens langer aan de Lange Bar bleef plakken.
Een overzicht van drie dagen zon en muziek aan het Minnewaterpark.
dag 1 – vrijdag 7 juli 2017 – ‘Waar zin die skoentjes?’
Het park was al vroeg gevuld voor de opener van Cactus 2017: de Antwerpenaar Amir Fouad, ofte Tamino (*** ½) maakte al een goede beurt op Werchter, en deed dit hier nog eens klassevol over. Live werd deze singer-songwriter bijgestaan door Tom Pintens op keyboard en door Ruben Vanhoutte op drums. Tamino heeft een heel breed stemregister, hij gaat met gemak zowel heel laag als bijzonder hoog. Lang was dit optreden niet, Tamino heeft dan ook maar enkel een EP uit, maar dit was wel topkwaliteit: naast zijn singles “Habibi” en “Cigar”, kleedde hij ook op bijzonder geslaagde wijze “I bet you look good on the dancefloor” van Artic Monkeys uit.
Tom Pintens mocht al direct een dubbele shift draaien, want ook bij Het Zesde Metaal (****) speelde hij op keys. Op de tonen van Ennio Morricone betraden Wannes Capelle en co het podium. “Wantje “ zag er uit als een overjaarse scout en had er bijzonder veel zin in, want dit was natuurlijk wel een thuismatch op West-Vlaamse bodem. “Cactus, zie je’t een beetje zitten” vroeg Capelle, en we waren vertrokken met het passende “Ier bie oes”. Cappelle speelt met het West-Vlaams en zet typische West-Vlaamse zegswijzen in een nieuw daglicht door ze te combineren en te verfrissen. Capelle is behoorlijk maatschappijkritisch, in “Calais” bijvoorbeeld waarin hij het opnam voor de vluchtelingen en zich afzette tegen de linkse Vlaamse aanpak daarop. Het mocht ook luchtiger in “Dag zonder schoenen”, waarin hij het Cactuspubliek overtuigde om met de schoenen te zwaaien.(“Waar zin die skoentjes?”). Climax van de set was een tweeluik: een mash-up van “Where is my mind” van The Pixies met “Boze wolven” van Gorki, gevolgd door een trefzeker “Ploegsteert”. Vandaar was het een homerun voor Het Zesde Metaal, met “Gie, den otto en ik” (zegt alles af voor morgen), “ Nie voor kinders” en “Naar de wuppe”. Cappelle en co wonnen met ruim overschot op vrijdag.
De optredens van Michael Kiwanuka (***) durven nog al eens verzanden, met veel trage nummers die meer geschikt zijn voor een lome zondagmorgen. Kiwanuka heeft dat zelf ook begrepen, dus tapt hij uit verschillende vaatjes. Hij begon verrassend met een instrumentaal nummer met een Pink Floyd-solo waarna het concert veelbelovend verderging met dank aan zijn zeskoppige band die er veel vaart in stak. Het hoogtepunt van deze Londenaar kwam te vroeg in de set, met een van James Brown baslijntjes vergeven, funky ‘Black man in a white world”. Daarna nam hij gas terug, waardoor het mooie “Home again” verzoop in het gebabbel van het publiek.
The Verve was heel kort de grootste band ter wereld, groter dan Oasis, maar ging ten onder aan depressies, drugs en ruzies. Frontman Richard Ashcroft (***1/2) is er sterker uitgekomen, en was voor velen zelf het beste wat er dit jaar op Pinkpop te zien was, al zegt dan misschien evenveel over Pinkpop.
In ieder geval stond Richard nu ook als semi-headliner op Cactus, mager en kortgeschoren, de personificatie van de Engelse mod. Helemaal live was dit niet, de ondersteunende keyboard en violen stonden op tape, wat toch wel wat afbreuk deed aan dit optreden. Ook over de gitarist waren we niet zo te spreken, de man was heel duidelijk een classic rock-adept, en strooide veel cliché-solo’s in het rond, zodat het oorspronkelijk alternatieve karakter van de nummers weg was.
Ashcroft zelf was gelukkig in goeden doen en nog goed bij stem ook: hier stond duidelijk een man die na al de roem enkel nog voor de muziek op het podium stond. Hij blijft ook gewoon doen wat hij bij The Verve deed: zijn solo-nummers verschillen in niks van wat hij vroeger deed en het zijn ook gewoon goede nummers: dus naast “Sonnet”, en “Lucky man” en “Love is noise” was het ook genieten van “Break the night with colour” en het optimistische “Music is power”. Ashcroft fulmineerde nog even tegen het militair-industriële complex” (lang geleden dat we dat nog hoorden), salamanderde onder luid gejuich een pint, en trakteerde dan iedereen op “Bittersweet symphony”.
Mocht het niet aan de mindere band en backing tapes gelegen hebben, dan hadden we vier sterren uitgedeeld.
We zijn fan van Roisin Murphy (***1/2), maar als headliner viel ze toch wat tegen. Het publiek verloor de belangstelling in de poppenkast/verkleedpartij met hoeden, maskers, boa’s en multifunctionele kledingstukken, en het hielp ook al niet dat de eerste veertig minuten gevuld werden met mid-tempo, bizarre, maar te weinig geschifte nummers die wel goed gespeeld waren, maar leden onder de onderkoelde zang van Murphy.
Het laatste halfuur werd het toch nog een dancefeestje met onder meer een geremixed “Sing it back”, hypnotiserende beats, “Forever more “ van Moloko, en vooral “Jealousy”. De laatste 30 minuten waren goed, maar iedere DJ weet dat dit te kort is: tegen dat iedereen begon te dansen was het gedaan.
dag 2 – zaterdag 8 juli 2017 - Oh my God wat was het druk
De zaterdag van Cactus was volledig uitverkocht, en daar zal de passage van Kaiser Chiefs wel veel mee te maken gehad hebben. Veel drukte dus op het terrein en aan de toog, met veel families die de dekentjes spreiden en de kampeerstoeltjes installeerden.
Het was al vroeg drummen voor Coely (***1/2). We hebben weinig affiniteit met R&B en hiphop, maar de Antwerpse stond er, al hadden de bindteksten in het Engels niet gemoeten, in Brugge verstaan ze ook Antwerps. Ze had een uitstekende band meegebracht, wat toch echt nodig is om hiphop-optredens interessant te houden, en ze rapte uit de losse pols. Dutch Norris en een andere gastrapper mochten meedoen op “Don’t care”. Ze kreeg het publiek aan het klappen met een beatbox-oefening, en ze bewees met verve de Belgische Beyoncé te zijn. Mr Marley werd geëerd met een hiphop-interpretatie van “Could you be loved”.
Rhye (***) was de voor Cactus zo typische vreemde eend in bijt die in een intieme, verduisterde zaal zeker goed tot zijn recht zal komen, maar hier in de volle zon aan de onverschilligheid van het publiek ten onder ging, ondanks de dappere pogingen van de band om het publiek aan het klappen te krijgen, waar weinig of geen respons op kwam. Rhye is een Canadees-Deens duo, dat live uitgebreid is tot een zestal, inclusief strijkers. Zanger Michael Milosh zingt met een hoge falset en de band brengt nummers die tussen r&b, jazz en neo-klassiek en electronica schipperen. Bij momenten had het de sexy zwoelheid van Sadé, de single “The fall” was best knap, maar de rest van de set verdampte onder de middagzon.
Het was dus best een brute overgang naar Millionaire (****). Tim Vanhamel had een cactus meegebracht op het podium, en speelde op een rechthoekige gitaar vooral de nummers uit de comeback plaat ‘Sciencing’, die we nog niet gehoord hebben. In ieder geval kraakte en schuimde het langs alle kanten, brute gitaren a volonté met een overstuurde zang van Vanhamel. Live bouwen die nieuwe nummers vooral op riffs en grooves, de geschifte gitaarsolo van “I’m not who you think you are “ zat stevig verscholen in de ruis. “I”m on a high” was nog altijd even scheef als twaalf jaar geleden, en was het hoogtepunt samen met de stonerrock klassieker “Champagne” met zijn scheurende keyboards.
De oude rocker van dienst op Cactus was dit jaar Steve Winwood (***), een levende legende die zijn plaats in de rock’n roll hall of fame verdiende bij The Spencer Davis Group, Traffic, Blind Faith, Jimi Hendrix, Clapton en Ginger Baker, en later in de jaren tachtig ook als solo-artiest hits scoorde. Veel gerockt werd er echter niet, dit was vooral een soul-optreden met veel latin-invloeden. Winwood’s bandleden zouden met hun vestimentaire keuzes een volledig seizoen van Jani ’s ‘Zo man, zo vrouw’ kunnen vullen. Dit was vooral een optreden voor de oudere fans, die de band op veel herkenningsapplaus onthaalden. Winwood’s voornaamste troef was zijn gouden soulstem, en op de meeste nummers speelde hij op zijn Hammond-orgel . De psychedelische rock van Traffic en Blind Faith was ver te zoeken, de nummers van die bands kregen een soul en latin-bewerking. Wij herkenden “Gimme some lovin” ,“I’m a man” en “Higher love”, maar we hadden eerlijk gezegd meer hits verwacht van een man die al 50 jaar bezig is.
Jamie Lidell (****) had zijn hits allemaal vooraan gestoken, maar dat deerde nauwelijks. De Brit begon er aan met “Multiply”, en leverde een top souloptreden af, waarin hij vooral zong, en veel minder op toetsen speelde dan we van hem gewoon zijn. Hij had dan ook een steengoede band meegebracht die Lidell liet excelleren. Stevie Wonder blijft een grote invloed, en de man staat er op “A little bit of feel good” te brengen, positieve festivalvibes alom dus. Lidell was graag in Brugge, de dag ervoor stond hij in de betonnen bunkers van sfeerloze North Sea Jazz festival, en de kleinschaligheid en menselijkheid van Cactus inspireerden hem duidelijk.
Kaiser Chiefs (****) mochten afsluiten op zaterdag. De klad zat er serieus in bij de Chiefs, vooral dan sinds hun drummer Nick Hodgson de band verliet, want hij schreef ook de meeste nummers. KC moet het dus nog altijd hebben van hun eerste twee albums, maar daar staan dan ook een karrevracht hits op. De band heeft zich ondertussen een beetje herpakt, al krijgen ze niet meer de kolkende massa’s op de been, en dat was op Cactus niet anders. Maar kijk, Ricky Wilson en co wisten ons en de rest van het park ruim een uur machtig goed te entertainen: al de hits passeerden de revue: “Everyday i love you less and less”, “Everything is average nowadays”, “Ruffians on parade” (woohoo), waarbij Wilson op de drums ging staan, “Na na na na na””, “Modern way”, “Ruby”, “Ever fallen in love” van The Buzzcocks, “Never miss a beat”, “Angry mob” waarin Wilson het publiek het refrein liet zingen en mijn absolute favoriet “I predict a riot” gevolgd door hun beste nummer van de laatste vijf jaar, “Coming home”.
Als festivalband staan de Chiefs er nog steeds, vraag dat maar aan de duizend kelen die zaterdag “Oh my God” meebrulden.
dag 3 – zondag 9 juli 2017 - Nieuwe Brugse discotheek om één uur ’s nachts stilgelegd door organisatie.
Het bleef een schitterend zomerweekend, ook op zondag, al waren er vandaag minder mensen afgezakt naar het Minnewaterpark, zodat iedereen ruim plaats had voor het podium en aan de toog.
The Temper Trap (***) is een Australische band die vanuit London opereert. Ze brengen heel positief ingestelde indie-rock, zodat de parallellen met Coldplay en U2 snel getrokken zijn, en dan zeker al als de gitarist ook nog eens de tokkelende stijl van The Edge overneemt. Ze hebben maar één hit, “Sweet disposition”, die helemaal aan het einde zat, maar dat deerde niet, want dit was feel good muziek, ideaal voor een zomerse dag.
Local Natives (***1/2 ), de Californische band, is op hun laatste album meer opgeschoven richting R&B en elektronica. Wij verkozen toch nog altijd hun avontuurlijke mix van West Coast pop, close harmony en wilde ritmiek van hun debuut, met nummers als “Wide eyes” en “ Airplanes” die hier ook schitterden. Voor zij die deze band niet kennen, mix Fleet Foxes met Talking Heads en je komt aardig in de buurt. De frontman dook even het publiek in. Toegegeven, de nummers met vooral keyboards waren nog al inwisselbaar met de vele synthpopbands die je tegenwoordig op de radio hoort, maar als ze hun gitaren omgorden, zat het dik snor.
Robin Proper-Sheppard ligt in de bovenste schuif bij Cactus, zo mocht hij ook al op het Moods-festival aantreden met zijn band Sophia. (****) . Het debuut van Sophia is ondertussen ook al meer dan 20 jaar oud, dus besloot Sheppard om op Cactus ‘Fixed Water’ volledig te spelen, aangevuld met een aantal nieuwere nummers. Een uurtje voluit genieten dus van de weemoed van “Is it any wonder” (met noisy uitloper), “So slow”, “Are you happy now”, “When you’re sad”. Sophia voerde naar het einde het tempo op met “Oh my love” en het onvermijdelijke “The river song”, waarop het heerlijk loosgaan was.
Dat Warhaus (***1/2) zo hoog op de affiche stond, was toch vooral omdat Maarten Devoldere frontman van Balthazar is. Want echt radiovriendelijk of hitgevoelig is dit niet. Wel heel zwoel, en groovy. Mix Nick Cave met Serge Gainsbourg en je komt ergens bij Warhaus uit. Zangeres Sylvie Kreusch krulde als een krolse kat, er slopen Afrikaanse ritmes in nummers zoals “Love’s a stranger” en “The Good lie”. “Memory” sloot nog het meest aan bij Balthazar, Devoldere heeft dan ook een heel kenmerkende stem.
We vonden vooral het eerste halfuur sterk, omdat dit ook het meest afweek van de traditionele popsongs die we van Balthazar gewoon zijn. Je had Johny Cash en June Carter, Jon Spencer en Cristina Martinez, Vlaanderen heeft nu ook zijn rock ’n roll-koppel, Devoldere en Kreusch, het bekt misschien minder goed, maar Nicole & Hugo hebben eindelijk hun opvolgers.
Explosions in the sky (***1/2) is wellicht het arché-type van de post-rock band, met alle bijhorende kwaliteiten maar ook met de gebreken van het genre. We zijn persoonlijk meer gesteld op de dreiging van Mogwai of de ongebreidelde klanktapijten van Godspeed You Black Emperor! De Texanen waren vanavond soms episch en majestueus, met gitaren die als piano klonken, heel verhalend. Maar soms was het ook een groot cliché, hoe ze in de hardere stukken tekeer gaan, heeft ook wel iets lachwekkend, vijf nerds die hard te keer gaan. Dit is de band die het minst evolueert in hun post-rock. Niettemin, waren we toch in de wolken met de lang uitgesponnen Duyster-klassieker “The only moment we were alone”.
Soms mag je de recensie die je op voorhand in je hoofd had, in de vuilnisbak kieperen. We wouden schrijven dat we Goose (****) zoveel beter vinden sinds ze rust, ruimte en melodie toelieten op hun uitstekende laatste plaat ‘What you need’. Meer Depeche Mode dan Bonzai, dat was ons leitmotif. Nu dat was er dan dik naast vanavond, want Goose maakten er een ongelooflijk dance-feestje van in beste Bonzai en gabberhousestijl, het Minnewaterpark was van de eerste tot de laatste minuut een openlucht disco met duizenden handjes in de lucht zoals we nog niet dikwijls gezien hebben op het doorgaans gezapige festival. Ok, “ So long” kon je nog een popsong in de beste Depeche Mode-traditie noemen, maar voor de rest was het beuken, schuren en stampen, met flikkerende strobe-lichten op nummers zoals “ Bring it on”, “Cant stop me now” , “British mode” en “Control”.
Zelden zo een feestje gezien om Cactus af te sluiten. Je hoorde mensen dan ook zeggen: “Fuck, die mannen zin goed”. We moeten ze gelijk geven, soms kan een recensie simpel zijn.
Cactusfestival 2017 was een uitstekende editie, zonder een uitschieter zoals Wilco in 2016, maar zoals altijd met kwaliteit op het podium en schitterend weer van vrijdag tot zondag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cactusfestival-2017/
Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)
Status Quo is bezig aan een deels elektrische, deels akoestische afscheidstournee zonder de vorig jaar overleden gitarist Rick Parfitt waarbij ze o.m. Suikerrock in Tienen en de Stadsschouwburg in Antwerpen aandoen. Voor deze laatste echte Quo-optredens vliegen de tickets de deur uit. Dat er voor de muziek van Status Quo nog veel fans bestaan, kan je ook afleiden uit het aantal tribute-bands dat de band heeft. Elk land lijkt er minstens één te hebben. Groot-Brittannië heeft de Counterfeit Quo, Nederland heeft Stetus Kwo en België heeft de Belgian Quo Band. Die laatste is aan een drukke zomer bezig, met liefst 20 optredens in juli en augustus. Musiczine legde zijn oor te luisteren bij BQB-drummer Wesley Jacques.
Druk, druk
“Met 20 optredens in twee maanden doen we als hobby-band beter dan heel wat Belgische bands die professioneel bezig zijn, zoals Les Truttes, Cookies and Cream of Stan Van Samang. Bij ons is het natuurlijk ook niet elke keer het niveau van een Rock Werchter, maar wij spelen toch ook al snel voor een paar duizend man per avond. En als je als tribute-band veel in het buitenland kan spelen, dan stel je toch iets voor. Deze zomer spelen we vier keer in Nederland, later dit jaar spelen we daar nog vier keer en regelmatig spelen we al eens in Duitsland of Groot-Brittannië. Niet dat er een soort competitie bestaat met andere Quo-tribute-bands of dat wij ons als de beste willen profileren, maar de erkenning van het publiek in binnen- en buitenland doet wel deugd”, zegt Belgian Quo Band-drummer Wes. Hij heeft het zo druk met de BQB dat hij zijn andere band, Neo Prophet, even on hold heeft gezet. Andere bandleden hebben ook nog wel zijprojecten, maar de tribute-band komt deze zomer toch op de eerste plaats.
Witte Marshall’s
De BQB bestaat reeds tien jaar en de bandleden hopen dat ze, zoals het Britse Quotation, nog twintig jaar op het podium staan voor ze de band opdoeken. “Wij gaan heel ver als tribute van Status Quo. We nemen geen genoegen met het naspelen van de liedjes, wij dragen ook dezelfde kledij als de echte bandleden, spelen op dezelfde gitaren, doen dezelfde danspasjes en moves op het podium en hebben dezelfde back-line met witte Marshall-versterkers op het podium. Toen Status Quo uitpakte met een eigen bier, zijn wij eveneens een eigen bier gaan brouwen. Dat maakt dat we onze gage telkens opnieuw investeren om nog beter te worden. Die aanpak heeft ons al complimentjes opgeleverd van Quo-zanger Francis Rossi en bassist Rhino”, stelt Wes.
Geen competitie
Eigen songs schrijven in de stijl van Status Quo, zoals de Duitse tribute-band Piledriver doet, daar beginnen ze bij de BQB niet aan. “Er is meer dan genoeg origineel Quo-materiaal om een avond te vullen, waarom zou je dan zelf iets gaan verzinnen. Maar elke tribute-band heeft zijn eigen insteek en dat is prima zo. Nogmaals, er is geen onderlinge concurrentie. Wij gaan als band behalve naar de echte Status Quo ook regelmatig naar de andere Quo-tribute-bands kijken en dan is er geen sprake van jaloezie maar gaan we mee met het publiek op in de sfeer van het moment. Wij blijven in de eerste plaats fans van de muziek van Status Quo”, stelt de drummer.
Sportpaleis
De Belgische band heeft in Duitsland al eens mogen invallen voor de echte Status Quo, maar ze hebben nog wel enkele andere dromen. “Het Sportpaleis in Antwerpen vullen of een tournee doorheen Europa, dat zijn de twee zaken die nog op ons verlanglijstje staan. Het zal misschien bij dromen blijven, maar aan de andere kant staan we nu al gigantisch veel verder dan we bij de start van de Belgian Quo Band hadden durven verwachten”, besluit Wesley.
Gent Jazz Festival 2017 – Norah Jones – Broeihaard van Emoties!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-09
Karien Deplancke en Lode Vanassche
VINCENT PEIRANI & ÉMILE PARISIEN
Vincent Peirani (accordion), Emile Parisien (saxofoon) - Het tweede bewijs op Gent Jazz dat Franse jazz wel degelijk bestaat. Peirani is van vele markten thuis, van klassiek tot zelfs metal, maar kiest met zijn maat Parisien resoluut voor een combinatie van kamermuziek en jazz, wat resulteer in een ritmisch en zweverig accordeonspel met de zwoele klanken van de saxofoon. Deze heren moeten zeker nog eens terugkomen.
NORAH JONES Norah Jones (zang & piano), Peter Remm (toetsen), Jason Roberts (gitaar), Joshua Lattanzi (bas), Gregory Wieczorek (drums)
Terwijl we op haar eerste en al even grijpende passage in 2010 een eerder timide en ingetogen frêle Norah Jones mochten aanschouwen, zien we nu een dikke veertig miljoen verkochte albums en negen Grammy’s later een gerijpte zelfzekere dame die zonder moeite de hele tent inpalmt. Met haar countryjazz ,een misthoorn van een stem, en haar nieuw ‘Day Breaks’ zorgt Norah voor alweer een hoogtepunt op dit festival. Onze creatieve nachtegaal behoort tot het betere jazzgenre maar is ook niet verlegen om te bekruis stuiven met country en rock, jammer genoeg weer tot ergernis van enkele puristen in de perstent. Ze wijkt dus af van de standaards en maakt alles wat meer ritmisch, met in haar achterhoofd niemand meer of minder dan Wayne Shorter, zoals ze zelf weet te vertellen. Eat your heart out, puristen.
Ze wisselt met gemak van piano, rhodes naar gitaar en tracteert het publiek op een broeihaard van emoties.
Norah Jones hoeft zich niet meer te bewijzen en zal met haar expertise relevant blijven. I rest my case.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Werchter Boutique 2017 – Robbie Williams als hartenbreker!
Werchter Boutique 2017
Festivalterrein
Werchter
2017-07-08
Vincent Govaert
Dat Werchter een 3de weekend op rij goed gevuld staat is geen wonder. Robbie Williams is een publiekstrekker, entertainer, humorvolle mens en nog zoveel meer. De line-up kan ook tellen, nog nooit zoveel Nederlands op 1 dag in Werchter. 40000 festivalgangers waren afgezakt voor deze Werchter Boutique.
Om 14u stipt start Niels Destadsbader. Sympathieke jongen uit Deerlijk en daar is hij duidelijk fier op, alle West-Vlamingen en de rest van de -dan al half gevulde weide- op zijn hand.
Rare kronkel dan tussen het vele Nederlands, Erasure, Britse elektropop van de jaren `80-90` … voor “Sometimes” stellen de meeste mensen zich toch eens recht.
En dan die andere sympathieke jongen uit Wijgmaal in de buurt, Stan Van Samang poste al op Instagram dat hij met de fiets onderweg was en reed er dan ook al zingend het podium mee op. Enthousiast met de handen zwaaien, het geluk zien in zijn ogen en ook in dat van vele vrouwen in het publiek, zowel van de jongere als van al iets minder jonge dames. Het was vaak zoeken wie er meer genoot, de kersverse vader op het podium of de fans in het publiek. 'Stanneke' die zijn bekendheid voor het grotere publiek haalde bij het VTM programma 'Liefde voor muziek' realiseerde zijn droom, de weide van Werchter zien van op het podium. En wij keken toe en zagen dat het goed was.
… Nog 2 te gaan hoor ik hier en daar… Marco Borsato, blijkbaar al even niet meer in Vlaanderen geweest, bleek nog even professioneel & aldus was hij een super opwarmer ! Hij is duidelijk zijn tia('s) & het financieel debacle van 'the Entertainment Group' (Marco's artiestenbedrijf) goed te boven gekomen, want Nederlands trots oogt niet meer zo strak in het vel, maar dat kan de pret niet drukken. De kelen van iedereen op de weide zijn ook opgewarmd, alles wordt vlotjes meegezongen. Maar de gekte breekt pas echt los als de vroegere nummer 1 hits worden boven gehaald, de lyrics lijken als in het geheugen gegrift van 'hoe kan het anders' de hoofdzakelijk vrouwelijke fans. Wat krijsen die een eind weg, waar zijn mijn oordopjes ???
Eén van Nederlands bekendste zangers staat nog steeds als een huis, jammer dat de set nu al weer voorbij is …
.. Nog 1 te gaan … Tourist LeMC, vervangt Emeli Sandé (die oververmoeid thuis is gebleven), dat dit geen dankbare taak is staat buiten kijf. Een technische panne strooit dan ook nog wat roet in het optreden . . . Maar de troubadour laat zich niet uit het lood slaan, na hun geslaagde passage vorige week op Werchter in 'The Barn' slagen ze er nu bij hun 'upgrade naar 'main stage' in om de interesse van het grotere publiek te winnen. Vorige week moesten we kiezen tussen hen en de Foo Fighters hoorde ik nog rondom mij, blij dat ik nu alsnog hun optreden kan meepikken. Al blijft het een feit dat een set van deze mannen nog beter tot zijn recht zou komen bij een intiem parkconcert dan 'on Werchter stage' tussen twee hit monsters . . .
… En dan kan het aftellen beginnen … De posities worden ingenomen, iedereen wil het beste zicht op de man waar we allemaal voor zijn gekomen, de vibraties gaan door het publiek & als front stage de vuurspuwers één voor één worden getest gaan ook de laatste neergezeten fans plots recht in de benen & iedereen zet zich schrap voor de emotionele, coole, hitmachine Robbie F*cking Williams !
The heavy entertainmentshow en dat is het ook, afwisseling van hits een heel enthousiast publiek, humor en o.a. een medley van refreintjes om samen te zingen… Een welgemeend eerbetoon aan George Michael met het immer swingende “Freedom” daar heeft George zelf ook van mee genoten, als hij tenminste toekeek van bovenaf !?
6 Danseressen huppelen mooi op en neer, iemand verjaart en mag met Robbie komen meezingen, nog een eerbetoon aan een pasgeboren baby en mama die de foto trots toont en prompt in tranen uitbarst . . . Zijn er nog mama's vraagt Robbie ??? Ja, wat had je gedacht ??? En papa's ??? Iedereen glundert, straalt en voelt zich aangesproken & ja hoor je voelt hem al komen, . . . Robbie's papa is ook van de partij ! Met de meezinger aller tijden "Sweet Caroline" van Neil Diamond stelt Robbie zijn vader (Pete Conway) aan Werchter voor. De man , helemaal strak in smoking, komt als een echt entertainer, wat hij ook is (genre Frank Sinatra) het podium op . Werchter Boutique gaat uit zijn dak !
Dit is de emotionele Robbie, hand in hand in een gezellige sofa zingen ze, “dit is mijn papa” zegt Robbie met trots in zijn stem. Respect en enorm veel applaus volgt. Mooi moment.
Met de aangepaste tekst “you know, we’re strong, we’re strong. We're still singing our song” maakt hij zijn statement over de aanslagen in ons land en Groot-Brittannië.
Na een avond met alle hits: “Strong”, “Rock DJ”, “Angels”, “Let me entertain you”, “Feel”, … komt hij nog eens alleen het podium op met “My way” van Claude François in de bekende versie van Frank Sinatra.
Lichten aan en met een goed gevoel naar huis. Danku Robbie !!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Gent Jazz Festival 2017 – Wayne Shorter op ontdekkingsreis
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-08
Karien Deplancke en Lode Vanassche
WAYNE SHORTER QUARTET WITH CASCO PHILHARMONIC PERFORMING EMANON
Wayne Shorter (saxofoon), Danilo Perez (piano), John Patitucci (bas), Brian Blade (drums), Clark Rundell (dirigent), Casco Philharmonic (orkest)
We moeten de intussen 84 jaar jonge jazzsaxofonist en –componist Wayne Shorter niet meer voorstellen. Met zijn in 2001 opgerichte akoestisch kwartet, vooral jongere gedreven en erudiete muzikanten, is Wayne aan zijn tweede jeugd begonnen en laat hij ons genieten van zijn typische en ietwat eigenzinnige composities. Deze keer haalt ons icoon er nog een orkest bij. We hebben een van de meest extraordinaire concerten in de geschiedenis van het festival gezien, waarbij hij, zoals zijn grote baas Miles Davis, niet teert op zijn verleden maar zichzelf in vraag blijft stellen en met zijn muzikanten op ontdekkingsreis blijft gaan. Zijn liefde voor strip en science fiction zijn voelbaar in zijn muziek. Zijn thema’s dienen enkel maar als kapstokjes. Hier en daar verschijnen en verdwijnen familiaire melodieën. Hij bespeelt zijn sopraansax als was het de natuurlijkheid zelve . Het geheel klinkt vaak futuristisch en we zien al ras hier en daar waar ons ander icoon Herbie zijn mosterd haalt. De percussie wist met verve Shorters muziek met de nodige power te onderstrepen.
Vier jaar na zijn overigens ook exorbitante passage kreeg ook hij meer dan terecht een dolenthousiaste publiek. Shorter liet ons weer van ongelofelijke schoonheid genieten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
