STUFF. plays Howard Shore - STUFF. waardige mandataris voor Film Fest Gent & Howard Shore
STUFF.
Vooruit
Gent
2017-10-11
Gerrit Van De Vijver
Dat het Film Fest Gent soms gedurfde , controversiële en niet alledaagse keuzes durft maken, is lovend. Net als dit jaar met de openingsfilm ‘Insyriated’, begint het audiovisuele deel van het FFG ook met een niet voor de hand liggende keuze. STUFF. plays Howard Shore. De zaal Vooruit Gent was hiervoor de ideale locatie, met z’n nodige grandeur.
STUFF. scoorde al veel lof op het Gent Jazz Festival, en begint naam te maken. Zodoende werden ze aangesproken door het FFG om samen iets uit te werken. Het leidde tot deze kruisbestuiving van clips uit films van David Cronenberg en de eigen interpretatie van STUFF. , gegeven aan de muziek van Howard Shore. De clips werden geprojecteerd op 4 schermen, een creatie van Bart Moens en Frederik Jassogne , en ook op de podiumvloer, wat de coherentie nog groter maakte. Ook het 5-tal zit lekker compact, op amper 12 m2.
En ook hier , alweer, geen voor de hand liggende keuze. Men kon gaan voor het populaire genre à la ‘Lord of the rings’, ‘The Hobbit’ of ‘Silence of the lambs’.
Neen, men ging graven in het vroegere, donkere werk van D. Cronenberg. Men kwam uit bij o.a. ‘Eastern promises’, ‘Scanners’, ‘Videodrome’, ‘The fly’, ‘eXistenZ’, ‘Crash’, ‘A dangerous method’.
De vijf muzikanten: drummer Lander Gyselinck, toetsenist Joris Caluwaerts, turntablist Menno, bassist Dries Laheye en EWI-saxofonist Andrew Claes gingen op voorhand elk aan de slag in hun rayon, en legden elk hun eigen accenten. De symbiose van de 5 bandleden is waarlijk niet te onderschatten.
Daar de muziek van H. Shore barst van ritmeveranderingen, pauzes, nuances en subtiliteit , was het toch een huzarenstuk om dit ten berde te brengen.
Maar STUFF. vond het ideale synergisme tussen de werking van de beelden en de nadruk op hun eigen spel. De timing zat zelfs zo perfect dat men zou kunnen aannemen dat de beelden voor hen zijn gemaakt. Een schoolvoorbeeld hiervan was de vechtscène (‘Eastern promises’) van Viggo Mortensen , in zijne pure , jawel, waar men vol meegaat in het gevecht, en dan heel mooi de sound laat uitsterven en het gevecht wordt afgemaakt en er zelfs even een lachsalvo opstijgt. Met enige vertwijfeling bij sommige : kan dit wel?
Het werk van STUFF. wordt regelmatig gelinkt aan improviseren, maar nu waren er restricties. Het oeuvre van H. Shore werd met veel gevoel gebracht. STUFF. speelt geen muziek, ze ‘belichamen’ muziek. Met het gehele lijf worden de instrumenten bespeeld, snaren en cymbalen ‘geaaid’. Als publiek kan je de muziek makkelijk percipiëren, want je wordt constant getriggerd.
Ondanks de relatieve onbekendheid bij het grote publiek, wat het een unieke gelegenheid maakte voor de echte STUFF.-fans, was het een moedige EN juiste beslissing van het Film Fest Gent om deze partnership aan te gaan. Het out-of-the-box denken verklaard waarom het Film Fest Gent steeds in omvang toeneemt en het succes exponentieel groeit. H
opelijk krijgt dit een vervolg. STUFF. is zeker sterk genoeg om zelfs alleen een soundtrack te dragen, hun verscheidenheid is alvast een grote troef. Ondanks muziek van ‘The fly’, dit zijn géén ééndagsvliegen
Al jaren spreekt men van de toenemende groei van de Belgische cinematografie, maar met deze groep kunnen we een breder aspect aanspreken en kunnen ze meehelpen aan het expanderen van het succes van de Belgische filmindustrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stuff-11-10-2017/
Organisatie: Film Fest Gent (ism Vooruit, Gent)
Tamino – Het Tamino-gen
Tamino
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-11
Hilde Snauwaert
Gehypnotiseerd toekijken, volledig stil. Bij iedere zucht, kreun of oprecht dankwoord van de artiest beginnen gillen. Bij dat ene liedje “Habibi” alles van begin tot eind filmen, ook al is er geen ruimte om je arm op een deftige manier omhoog te steken, zo veel volk is er in de uitverkochte concertzaal. De blauwdruk van de gemiddelde concertganger bij het optreden van Tamino in de Ancienne Belgique. En ik ben er niet één van …
Toegegeven, Tamino kent een weergaloze en pijlsnelle evolutie. 2017 werd goed op gang getrokken met een podiumplaats in De Nieuwe Lichting, en deze zomer een met vijf sterren bejubeld concert op Pukkelpop en ronkende recensies bij de pers. Er was sprake van ontroering, verleiding, een optreden van onschatbare waarde, een begeesterd publiek.
Toegegeven, Tamino kent zijn métier. Hij heeft een dijk van een stem, waar hij enorm mee kan uithalen. De toetsenist en drummer maken het plaatje van muziekambachtschap af. De muziek is kwalitatief, zit simpel en goed in mekaar. De reactie op het publiek bij de begintonen van “Cigar”, de derde in de set, is overweldigend. Vooral in dit liedje tast hij heel diep naar de innerlijke demonen van de concertgangers.
Toegegeven, Tamino heeft charisma. Bij iedere gestamelde dank je, stuntelige anekdote of het ‘what the fuck’-zinnetje waarbij de artiest nog altijd verbouwereerd bij zijn populariteit staat te kijken, het publiek vindt het geweldig. En lokt ook reacties als “Mocht hij mijn leeftijd hebben…” uit.
En ik was vooral content dat ik het laatste zitplaatsje kon bemachtigen. Want een uur Tamino is lang, zeer lang. Er komen vijftien liedjes aan bod, telkens geënt op hetzelfde principe : piano of gitaar of drum begint, en Tamino vlug aan met lange kreten en simpele teksten, en (veel te) veel serieux. Het herhalingseffect speelt na een kwartier parten en begin je rond te kijken naar de andere concertgangers. En zie je iedereen zeer gebiologeerd staren naar Tamino en genieten van zijn muziek.
Ik denk dat het een gen moet zijn : ofwel heb je het voor hem, ofwel ben je gewoon blij dat je het concert tenminste zittend kan uitzitten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Voor The Cribs lijkt het maar niet te willen lukken in België. Ze kwamen net als de Kaiser Chiefs in de slipstream van Franz Ferdinand en Bloc Party met veel branie en lef naar Europa om eigenhandig de poort naar het grote succes open te breken. In 2005 speelden ze samen met de Kaiser Chiefs een double bill in de Brusselse Botanique. De Chiefs hadden net hun eerste radiohitje met “Oh My God”, maar het hebbedingetje van de avond voor het handvol geïnteresseerden was een gratis vinylsingle waarop de Cribs en de Chiefs een nummer van elkaar coveren. Daar vang je vandaag op een gespecialiseerde website al snel 50 euro voor. Hun nieuwe album (‘24-7 Rock Star Shit’) kan je downloaden voor een fractie daarvan.
De Kaiser Chiefs is het sindsdien voor de wind gegaan. Hun albums verkopen nog steeds goed, al blijven de hits nu even uit, maar ze spelen bij ons nog in de grote zalen en op de grote weides. The Cribs hebben daarentegen – althans in ons land – niet dat pad kunnen volgen. Pukkelpop heeft deze drie Britse broers nog drie keer naar Kiewit gehaald, maar echt memorabel waren die passages niet. Belgische zaalshows voor The Cribs zijn nog schaarser. Het Depot heeft hen één keer naar Leuven gehaald en ze deden het voorprogramma van Franz Ferdinand in de Lotto Arena in Antwerpen. Verder dan een halve radiohit (“Men’s Needs”) zijn ze hier niet geraakt.
Dat is best jammer. The Cribs is een prima rockband met een stevige livereputatie. Ze brengen een smerige Britpoprock die moeilijk te vergelijken valt. Een beetje als de Libertines of (de oude) Bush, maar dan harder en vuiler, meestal zonder dat het echt punkrock wordt. Ze zaten bij hippe labels als Wichita en bij majors als Warner en Sony voor de distributie.
In andere landen lukt wel (bijna) alles voor The Cribs. Ze spelen wereldwijd de grootste festivals (Lowlands, Rock Am Ring, Sziget, Lollapalooza, Reading, Fuji Rock, Glastonbury, …) en hebben zich steeds weten te omringen met goed volk. Zo was Johnny Marr van The Smiths een paar jaar het vierde lid van de band. Lee Ranaldo van Sonic Youth kreeg een gastrolletje op hun derde album. Legendes als Edwyn Collins, Nick Launay, Rick Ocasek, Alex Kapranos, Andy Wallace en Steve Albini hebben hun albums geproduced en gemixt. De meesten polijsten de ruwe kantjes van The Cribs weg, wat hen commercieel succes opleverde. Alleen Albini zette die ruwe kantjes extra in de kijker op album nummer 5, ‘In The Belly Of The Brazen Bull’. Hij mocht opnieuw aan de slag voor hun jongste, zevende, album.
’24-7 Rock Star Shit’ opent met een veeg gitaardistortion, als was het maar om duidelijk te maken dat Steve –back-to-basics- Albini aan de knoppen zat bij de opnames. Naar Albini’s gewoonte werd de hele zwik in amper vijf dagen ingeblikt. Oorspronkelijk zou het een EP worden met vijf punksongs die niet op Brazen Bull geraakt waren, maar waar de fans wel pap van lusten tijdens de liveshows. Uiteindelijk hebben ze er toch maar een album van gemaakt.
De broertjes Jarman doen op dit album hard hun best om nog steeds relevante indierock te maken, maar een aantal tracks klinken tam en lusteloos op een manier waar Oasis vroeger wel mee weg kwam. De magie van de begindagen van The Cribs komt de kop opsteken in een paar nijdige, rauwe noiserockers als “Partisan”, “In Your Palace” en “Year Of Hate” en in een klagerig en wel heel traag nummer als “Dead At The Wheel” en de akoestische ballad “Sticks Not Twigs”. Maar echt betoveren lukt niet het hele album en punk is het ook niet helemaal. Een slordig huwelijk tussen Bob Mould’s Sugar en The Melvins, met The Vaccines en Teenage Fanclub als getuigen, daarmee kom je misschien nog het beste in de buurt.
Voorlopig promoten ze dit nieuwe album enkel live in de VS, Mexico en de UK. Jammer, want deze noisevariant van The Cribs zou hier wel eens heel populair kunnen zijn bij de fans van Brutus en Cocaine Piss.
Opa brompot maakt op tijd en stond een nieuw plaatje en steeds druipt het vakmanschap er van af, ongeacht welk genre hij beroert. Al naargelang de windrichting kiest Van Morrison voor celtic folk, soul, big band, jazz, country of blues. Meestal maakt hij er samen met een schare uitmuntende muzikanten een leerrijke masterclass van.
Amper een jaartje na het fijne soulvolle ‘Keep Me Singing’ is Van The Man hier al terug met ‘Roll With The Punches’ en daarop is hij nog eens resoluut voor de blues gegaan, af en toe aangelengd met een nachtelijke jazzy inslag of een streepje pure soul.
Van Morrison, die zich wederom laat begeleiden door een stel indrukwekkende muzikanten en gastzangers (Jeff Beck, Georgie Fame, Chris Farlowe,…), speelt en zingt de blues met klasse, flow, stijl, ziel en warmte.
De titelsong is een potige opener waarmee de 72 jarige nukkige bompa aantoont dat hij de blues nog flink in zijn lijf en leden heeft zitten en ook “Ordinary People” is authentieke Chicago-blues die ver in de tijd terug gaat. Nog zo eentje om lekker achterover in de schommelstoel te zakken is de trage “Automobile Blues” waarin piano en harmonica een harmonieus samenwerkingsverbond aangaan.
Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat Van Morrison in herhaling valt, dingen als “Stormy Monday” en “Lonely Avenue” heeft hij vroeger ook al ter hand genomen, maar de manier waarmee hij die twee songs hier nog eens samenbundelt getuigt van een uitzonderlijke klasse.
Echt verrassend klinkt het natuurlijk allemaal niet meer, dit is Van Morrison zoals we hem gewend zijn. Hij wijkt geenszins af van de paden die hij al tientallen jaren bewandelt en elk van deze songs had wel ergens op één van de andere platen uit zijn rijkelijk repertoire kunnen staan. ‘Roll With The Punches’ is gewoon een nieuwe staaltje vakwerk van deze inmiddels legendarische songwriter en muzikant.
De Braziliaanse rockband Republica staat na de verovering van het eigen land klaar om de rest van de wereld aan te vallen. Hun nieuwe album wordt daarom wereldwijd uitgebracht en ze komen naar Europa om het album live te promoten. Begin december spelen ze o.m. het voorprogramma van Alice Cooper in Deinze en Parijs.
‘Brutal & Beautiful’ is het vierde album van Republica. Ze brengen een mix van heavy rock, stoner en metal en ze brengen die met veel power en veel aandacht voor de melodie. Matt Wallace mocht aantreden voor de productie en mix. Hij deed dat eerder al voor o.m. The Replacements, Train en Faith No More en dat zijn ook goede referentiepunten voor dit album: zeker geen zuivere metal, maar eerder daartegen aanleunende rock. Met Deftones, Soundgarden en Audioslave kom je ook al aardig in de buurt.
Zanger Leo Beling heeft een stevige stem en trekt in de songs alle aandacht naar zich toe, met doorgaans meer power dan emotie. De band brengt een volle en bij momenten inderdaad brutale sound met rollende baslijnen zoals bij de betere stonerbands. Ook de gitaristen leveren uitstekend werk. De meeste nummers hebben veel vaart of aangename tempowisselingen. De beste nummers van ‘Brutal & Beautiful’ zijn opener “Black Wings” en dan ook nog zeker “One Left In The Chamber”, “Stand Your Ground”, “Beautiful Lie” en “Endless Pain”. De powerballad “Intimacy Of Your Soul” heeft een heel lange aanloop nodig om dan nog niet helemaal uit te barsten en zal niet iedereen kunnen overtuigen. “Tears Will Shine” is dan een betere poging om hier emotie te leggen in een traag nummer.
‘Brutal & Beautiful’ is een knap album van een band die zeker ook in België fans zal vinden. Liefhebbers van pakweg King Hiss, Soundgarden en Pearl Jam moeten dit misschien eens een luisterbeurt geven. En wie naar Alice Cooper gaat in Deinze en op tijd de Brielpoort binnenloopt, krijgt er zomaar een fijn voorprogramma bovenop.
Johnny Marr is een geweldige gitarist. Ik moest eraan denken toen ik het Italiaanse Secret Sight voor de eerste maal aan het beluisteren was. Het gitaarspel heeft wel wat mee van Marr. Ik denk dan aan de fingerpicking en de klankkleur bij momenten. Maar we gaan deze kerel (Cristiano Polli) hier niet te veel eer aan doen. In tegenstelling tot Marr moet hij nog leren een beetje beter doseren en leren ruimte laten. Want dat is toch wel één van mijn opmerkingen. De gitarist heeft alles tjokvol gestoken zodat je na een heel album murw van het gitaarspel bent. Ook de muziek verdient een wat opvallender mix zodat bepaalde melodieën en lijnen beter tot hun recht komen (Alhoewel het in de hoofdtelefoon dan weer minder plat klinkt). En dat is zonde want er zitten zeker mooie gitaar- en baslijnen tussen. Dat geldt eveneens voor de kwaliteit van het songmateriaal. De zang klinkt, net als Morrisey of Harry McVeigh, als een treurwilg en monotoon. Wat natuurlijk een beetje verwacht wordt in dit genre. Tussen hun debuut en dit album hebben ze trouwens een andere zanger aangetrokken. Die heeft de fakkel prima overgenomen.
‘Shared Loneliness’ is een degelijk album geworden met nog wat ruimte voor groei. Wie houdt van The House of Love, The Smiths, Interpol of White Lies zal waarschijnlijk ook dit wel weten te smaken.
Je band The Sad Flowers noemen, dan weet je als luisteraar al voor je de eerste noot hebt gehoord dat je hier geen feestmuziek voorgeschoteld zal krijgen. En ze hebben gelijk. Het album heeft, net als de prachtige hoes, een duistere en melancholische sfeer meegekregen.
The Sad Flowers zijn een duo uit Antwerpen. Jan Ooms en Jany Claeskens schreven alle teksten en muziek zelf. Daarnaast deden ze ook de productie en de mixing in de Compound Studio eigendom van Jan Ooms. Echte doe-het-zelvers dus. We kunnen meteen al een pluim geven voor de productie en mixing.
Hun muziek klinkt als een blend van een aantal stijlen zoals o.a. gothic, metal, alternatieve rock en wave. Daaruit puurden ze hun eigen stijl met daarbovenop de karakteristieke stem van Jan Ooms. Die stem klinkt, een beetje qua klankkleur, als een mix van David Mc Comb (The Triffids) en Mark Lanegan. Zo krijg je een idee van wat je kan verwachten wanneer je deze schijf op je platenspeler legt. Een donker stemgeluid waarmee Ooms toch wel een aantal richtingen uit kan. Hetzij metal en stoner; maar daarnaast ook richting gothic en zelfs crooners zoals Tom Waits om maar iets te noemen.
Ze bestaan sedert 2013 en ze brachten reeds enkele singles ( “Schmetterling”, “Never Mind” en “The Legend”) uit die trouwens ook op dit dertien tracks tellende album terug te vinden zijn. Ik vind het album over het geheel erg geslaagd. Enkel bij “The Calling” verlies ik de aandacht halverwege maar songs zoals “Never Mind” en “Feeling Strange” (heel sterke vocals in het refrein) zijn nummers om van te smullen. Er is aandacht voor de sfeer maar ook voor de melodieuze aspecten in de songs. Met als resultaat een mooie afwisseling en bij momenten samengaan van key- en gitaarlijnen. Een mooi voorbeeld hiervan is “The Cry”; een instrumentale opener die verder overgaat in de tweede song “Hate”. Daarnaast zijn er nog enkele sterke momenten zoals “The Autumn Of Life” (mooie lyric) of “The Legend”.
The Sad Flowers zijn een duo maar klinken als een volledige band. Ze hebben hier een fijn debuut afgeleverd dat al talloze speelbeurten in de auto achter de rug heeft. Ik ben dan ook benieuwd hoe ze live overkomen.
De omhooggevallen ijdeltuit Max Colombie heeft een nieuwe plaat gemaakt, ‘Infinity’ heet het vehikel en ‘t is een lauwe mossel met een strik er rond. Net als de vorige plaat ‘Entity’ staat het ding vol met pathetisch geneuzel, hoogdravend theatraal gezwam en kitscherige nichtenpop met beperkte houdbaarheidsdatum. Het gezanik wordt af en toe ondersteund door enkele hippe beats die de fans naar de dansvloer moeten drijven. Goede songs daarentegen zijn ver te zoeken, net als de bandleden blijkbaar. Oscar And The Wolf zou eigenlijk een groep moeten zijn, maar in alle voorbeschouwingen, artikels, interviews en recensies gaat alle aandacht naar de poseur Colombie en wordt er met geen woord gerept over eventuele andere groepsleden. Kun je nagaan wie er achteraf met de centen zal gaan lopen. Ook de hoes laat duidelijk blijken dat het hier maar om één figuur draait, doch het album zelf laat eens te meer uitschijnen dat er achter die egotripper weinig of geen talent schuilgaat.
Colombie zweeft nu nog weelderig op zijn wolkje van succes waar hij blijft smullen van de grenzeloze aandacht van een kritiekloos Vlaams publiek. Dat hij er nog maar een beetje van geniet, want echt lang zal het niet meer duren eer zijn luchtbal doorprikt wordt, en dan is het voorgoed voorbij. Oscar & The Wolf is de Lernaut & Hauspie van de popmuziek.
Dat Het Sportpaleis op 27 en 28 oktober alweer volledig overstag zal gaan, daar twijfelen we niet aan. Maar dat is ook zo bij K3.
De Franse Trash-Death metal band W.I.L.D. bestaat sedert 2004 en brengt met ‘Purgatorius’ hun vijfde langspeler uit. Na de instrumentale intro “A Start That Isn’t One” krijgen we met de eerste drie/vier songs snedige trash metal voorgeschoteld. Snedig en uptempo. Een solide ritmesectie als basis voor het gitaarwerk en de zang. De vocals van zanger Jérôme Thilly bestaat uit donker gegrom dat wel past bij de sfeer van de muziek. Op “Trapped” beginnen iets rustiger om daarna het tempo iets op te trekken. Deze track is ook iets melodieuzer dan de voorgaande tracks. Dat uit zich in iets cleanere zang en een melodieuzer gitaarspel. De song is even sterk als de rest maar wijkt hierdoor wel een beetje af van de andere nummers. “An End That Isn’t One” sluit het album, net zoals het begon, instrumentaal af.
“Purgatorius” is gewoon een heel degelijk Trash metal album. Ze zijn goed in wat ze doen zonder veel franjes en tierlantijntjes erom heen. Het toont tevens aan waarom ze reeds talloze supports voor bands als o.a. Carcass, Textures, Hate, Kronos en Entombed hebben mogen doen.
Steven Wilson, de voormalige frontman van de progband Porcupine Tree, is een purist en een perfectionist, iemand die muziek maakt met behulp van microscoop en waterpas. Hij sleutelt eindeloos aan zijn platen tot alles perfect zit. Naar zijn normen toch, want wanneer iets perfect zit voor een virtuoos of precisiemens als Wilson is het voor ons dikwijls al lang naar de kloten, wij zijn bijvoorbeeld ook geen fan van de nieuwe van Roger Waters.
Wilson is met dit nieuwe album opgeschoven van progrock naar progpop en heeft zich gericht op compacte harmonieuze songs die deze keer niet persé 10 meer dan minuten moeten duren. Op ‘To The Bone’ zijn uiteraard een hoop muzikale hoogstandjes te vinden, maar in zijn zoektocht naar uitgebalanceerde melodieën en gestroomlijnde pop is Wilson toch wel een paar keer zwaar over de slijmbalgrens gegaan. Met de platte commerciepop van “Permanating” bijvoorbeeld lonkt hij zeer nadrukkelijk naar de hitparade en zelfs naar de dansvloer, dit klinkt als The Scissor Sisters, maar dan zonder de humor.
De dingen waar progrock-fans doorgaans op kicken, namelijk epische rocksongs met vaak lange virtuoze uitweidingen, zijn hier ver te zoeken. De virtuositeit is evenwel nog steeds aanwezig, maar die zit in een keurslijf van beknopte en te cleane songs gewrongen. Wij vrezen dan ook dat de Porcupine Tree fans die nog aan boord waren nu wel definitief zullen afhaken, tenzij ze zich nog hardnekkig vastklampen aan die ene lange track “Detonation”, eentje waarin Wilson nog eens met verve het brede spectrum van de progrock bewandelt.
Wilson zal zelf niet wakker liggen van de verloren fans, hij heeft zijn pijlen duidelijk op andere doelen gericht. We wensen hem veel succes, maar wij zoeken liever andere oorden op.
Steven Wilson concerteert op 09/03/2018 in de AB, breng een comfortabel kussen en een dekentje mee.
Lamb – Tussen hyperkinesie en ingetogenheid!
Lamb
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-09
Johan Meurisse
Lamb viert vanavond de 20ste verjaardag van hun titelloos debuut. Integraal wordt de plaat gespeeld , aangevuld met enkele handvol oude , recentere nummers en een paar nieuwe als toemaatje . Juist, als je het goed nakijkt is het debuut net ‘20+ 1’ jaar oud en de laatste plaat is nu ook al van 2014. Lamb tekende hier voor een fijn, leuk , gevoelig, krachtig concertje tussen hyperkinesie en ingetogenheid
Lamb is het Britse duo rond zangeres Louise Rhodes en computerfreak Andy Barlow. Midden de jaren 90 gaven ze de triphopscene van Massive Attack, Tricky, Portishead een voorname touch; de donkere dreiging die over de songs heen dwarrelde , werd geïnjecteerd door rollende drum’n’bass en etherische pop , die innemend , kwetsbaar kan zijn . Een evenwicht realiseren tussen melodie en elektronica, vol melancholie en (krankzinnige) geluidjes , een chemie die kan exploderen .
We kregen van Barlow te horen hoe de twee elkaar op het toeval vonden . Hij die net ontslagen was al producer in een muziekstudio en zijn ei als electrotechneut niet meer kwijt kon en zij als zangeres die vocaal haar plaatsje zocht in zijn geluid . Sjiek!
In de jaren Lamb was het dikwijls vuurwerk tussen de twee .Ze lasten zelfs een break, adempauze in en kruisten elkaar opnieuw in 2012, wat meteen de return was om er volle gas tegen aan te gaan met het album ‘5’ en ‘Backspace unwind’ , die bizar genoeg op de radio als door een breder publiek genoeg geweerd werd .
Maar Lamb heeft z’n publiek en men houdt van elkaar . Een volgelopen AB wist hen dan ook warm te onthalen . Het duo was aangevuld met een drummer, contrabassist en violiste , die zorgden voor een prachtige aankleding van de song en een breder, aardser geluid.
Een broeierige spanning en emotionaliteit ervaarden we in die unieke combinatie van pop en elektronisch vernuft , dat innemend, pakkend, melancholiek en extravert klonk; elementen uit de folk, jazz, klassiek , techno en drum’n’bass weten ze bijzonder goed te versmelten . De sound kon aanzwellen , exploderen en klonk sfeervol, lieflijk, aanstekelijk, grillig en dansbaar.
Barlow is iemand die geen barrières wil tussen z’n band en z’n publiek. Hij hitste hen ten gepaste tijde op met z’n knopgefreak. Lou geeft de nummers elan door haar warme, indringende , bezwerende hemelse stem . Haar feeërieke, betoverende verschijning toont broosheid , gevoeligheid, ontroering .
De nummers van het debuut volgden elkaar op. Bij het afstoffen hoor je de muzikale veelzijdigheid, ingeniositeit en intensiteit. De eerste vier waren toen en zijn nu nog steeds een mooie barometer, “Lusty”, “God bless” , “Cotton wool” en “Trans fatty acid” toont de muzikale sterkte door de gevoelige, slepende, bezwerende en hitsende ritmes . Ze raken je persoonlijk en prikkelen de dansspieren .
Rhodes moet toegeven wat ze twintig jaar geleden schreef , nu door de levenservaring een andere dimensie en invalshoek krijgt .
Op het instrumentale “Merge” wordt een trompettist erbij gehaald. De jazzy, loungy grooves vinden hun weg . Ook “Gold” en “Closer” worden in een kleurig jasje gestopt. Single en doorbraak “Gorecki” huiverde door de intieme en krachtige triphop . Tot slot “Feela” was er eentje die ze nog niet live hadden gespeeld in al die jaren ; de extra percussie gaf het een push.
Het tweede deel was een eigen keuze van hun materiaal, “What sound“, “Little things”, “We fall in love” en “Backspace unwind” ondersteunen mooi het pop/trip/drum’n’bass geluid door de crescendo opbouw , de fellere tunes en lichte explosies . Ze zorgen voor een heupwieg en een dansmove . Krautrock was zelfs niet veraf. Ze stonden naast de sobere, tedere aanpak van “Angelica” en “As satellites go by” die Lou in de picture plaatsten . Het nieuwtje “Illumina” lag in dezelfde Lamb-lijn en wuifde ons uit . Tja toegankelijkheid en experiment gaan hand in hand. Klassieker “Gabriel” bracht hen terug . Gevoelig en Ongrijpbaar . Een traantje werd weggepinkt .
Lamb balanceert tussen hyperkinesie en ingetogenheid . Afwachten wordt het op een nieuw album .Of we kunnen om de zoveel jaar nog eens bij hen terecht voor een feesteditie …
Organisatie: Live Nation
Hippo Campus - Tieners met muzikale potentie
Hippo Campus
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-10-06
Wim Guillemyn
Een opvallend jong en grotendeels vrouwelijk publiek was gekomen om deze indierock bands (denk aan Vampire Weekend en aanverwanten) aan het werk te zien. Marsicans (uit Leeds) waren fris, jong en kleurig. De zanger had qua looks de nodige credibility terwijl de gitarist eerder uit een boysband leek ontsnapt te zijn. Hij was zich ook een beetje te goed bewust van zijn mooie looks. Voor de rest een degelijk en aangenaam optreden.
Hippo Campus uit Minnesota zijn sinds 2013 actief en hebben 3 EP’s en een album op hun conto staan. Het waren nog tieners die even jong als hun publiek waren. Een vat vol hormonen maar muzikaal zat het wel snor. Opener “ Way It Goes” uit hun recente ‘Landmark’ album was meteen raak en veroorzaakte her en der wat gegil bij bepaalde moves van de zanger. “Sophie So” was een goede song en goed gebracht. “Simple Season” was welbekend bij het publiek. “South” kende ook veel bijval. Van dan af zat de sfeer bij het publiek goed in.
Opvallend toch de muzikaliteit van elk van de muzikanten. Deze band draait niet alleen op de looks en de hormonen maar heeft muzikaal zeker zijn waarde: aanstekelijke en catchy songs met hier en daar een muzikale meerwaarde in de vorm van een solo, lick of bridge.
Het was dan ook een geslaagd, entertainend optreden waar ze hun set eindigden met “Buttercup” en terecht terug mochten komen voor een bisronde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Net geen 21jaar en voor de 2e keer dit jaar op een Belgisch podium. Er zijn er die met minder tevreden moeten zijn. Lorde, half Nieuw-Zeelands en half Kroatisch , heeft met haar recente album ‘Melodrama’ volledig weten te overtuigen. Het niet evidente en altijd makkelijke tweede album is een schot in de roos geworden. Het grote publiek leerde haar dit jaar kennen met haar super hit “Green Light”, een toppertje. Ere wie ere toekomt, de dame heeft er geen moeite mee om anderhalf uur een boeiende set te brengen.
Op het podium komend in een zwart gewaad dito hoed, verraste Lorde ons al in de kledingstijl. De puberlook met te korte topjes maakte nu plaats voor… drama! De toon wordt gezet met “Homemade Dynamite” , de interlude voor een spetterende set. De openingssong van haar debuut ‘Pure Heroine’, “Tennis Court” zorgde al snel voor een eerste hoogtepunt. Lang geleden dat we iemand zagen die haar stem wist te beheersen terwijl ze heen en weer floreerde op het podium.
Een set die geen seconde verveelt met behulp van flashy neon verlichting, video-intro’s, twee opvallende danseressen en Lorde zelf die met behulp van een saxofoon “Buzzcut Season” op gang bracht. Terwijl het dak eraf ging en de sterrenhemel neerdaalde in de Lotto Arena, zong een engel, intussen haar zwarte outfit geruild voor een volledig wit exemplaar. Een ingetogen “Liability” werd gespeeld.
Een cover mochten we ook nog verwachten. Deze zomer op Rock Werchter hoorden we “Running up that Hill” van Kate Bush , en de vergelijking werd meteen raak. Nu werd dat iets moeilijker … toch hoorden we een goed geslaagd “In the Air Tonight” van Phil Collins. Het was meteen ook het einde van de witte outfit ; het werd dan kiezen tussen rood en blauw. Blauw kleurde het derde hoofdstuk van de show met “Supercut”. De eindmeet was in zicht, tijd om de sprint voor te bereiden. “Royals” haar eerste succes, “Perfect places” en “Team” volgden elkaar nu op in sneltempo. “Green Light” kwam en voelde aan als een grote kers op de taart. Lorde heeft ondertussen meer te bieden dan een ‘groen lichtje’; wat is dit toch een onwaarschijnlijk sterk nummer. Dat ene bisnummer was kort en misschien een beetje overbodig om de eenvoudige reden dat de show steengoed was en alle singles de deur uit waren.
Een gemengd publiek van overwegend gillende tienerdames gingen niet met gemengde gevoelens naar huis. We kregen waar we voor gekomen waren. ‘Drama’ op het podium en sterke melodieën van een (volwassen) jonge dame die integriteit perfect weet te combineren met uitbundigheid. Hou de zomer vrij , Lorde kan er terug bij voor één Belgisch festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics (knipoog naar Luminousdash.com)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lorde-06-10-2017/
Organisatie: Live Nation
De Palestijns-Filipijnse Californees Hanni El Khatib kreeg de Orangerie goed gevuld voor zijn Belgische passage van zijn ‘Savage Times’ tour. Die laatste plaat is eigenlijk een compilatie van vijf afzonderlijke EP’s, omdat Khatib eens iets anders wou doen dan een traditionele plaat opnemen. Khatib debuteerde in 2011 met ‘Will the guns come out’, een rauwe garagerockplaat waarin hij onder meer “Heartbreak hotel” van Elvis coverde, maar is sindsdien stilistisch verschillende richtingen gaan verkennen, wat bij de garagerockpuristen niet in goede aarde is gevallen, voor die scène is het wellicht te pop. Hen bevelen we de fuzzrock van Ty Segall en consoorten aan.
Ook vanavond schoot het alle kanten op: het nieuwe “Baby’s ok” knalde ouderwets en vuil uit de startboxen, maar wie dacht een uurtje smerige garagerock te krijgen, was er aan voor de moeite: het schoot alle kanten uit: de keyboards kregen in de volgende nummers een voorname rol, en Khatib maakte uitstapjes richting glamrock en “Paralysed” was zowaar een funkske dat uit de mouw van Nile Rogers had kunnen komen. Verder ook veel fifties en sixties invloeden met handclaps en refreintjes, veel pop voor deze vol getatoeëerde garagerocker dus. Er zaten rustpunten in de set: het soulvolle “This I know” ,”Come down” en het eerste nummer in de bis, “Miracle”, een slow voor al uw scoutsfuiven. Maar Khatib vergat ook niet te rocken en dook tot twee keer toe met gitaar het publiek in. Onze favorieten zaten in de bis vanavond: de Ramones en The Vaccines waren niet ver weg in “Pay no mind” en ook “Family” knalde lekker weg.
Khatib deed vanavond gewoon zijn zin en dat moet je bewonderen: er zijn al genoeg artiesten die binnen de lijnen van hun genre kleuren, Khatib is daar duidelijk niet bij.
Setlist: Baby's OK -Mangos & rice -Moonlight- Melt me - Till your rose comes home - The teeth - Paralysed - Dead wrong - This I know - Come down -You rascal you - Loved one
Bis: Miracle - Pay no mind –Family
Organisatie: Botanique, Brussel
Review Filip - De West-Vlaamse cultband Ugly Papas brengt op 6 oktober hun derde full-album uit. Eigenlijk bestaat de band van Luc Dufourmont en Dr. Dekerpel al 20 jaar niet meer. ‘Atomium Pluto’ is het meest experimentele werk van de band, maar de opnames werden nooit eerder uitgebracht. Het nieuwe Kortrijkse label MayWay Records kreeg de opnames te pakken en zorgt voor een uitgave op vinyl (slechts 300 exemplaren) en op CD. Uiteraard zal ‘Atomium Pluto’ ook digitaal te koop aangeboden worden. De Ugly Papas spelen een voorlopig eenmalig reünieconcert op 30 september in Menen op de ‘Night Of The Ugly Papas’.
De Ugly Papas maakten furore in het eerste deel van de jaren ‘90 van vorige eeuw. Ze haalden de finale van Humo’s Rock Rally in 1990. Noordkaap won toen, Gorky (nog eindigend op een y) werd derde. Met hun tegendraadse rock en singles als “Facin’ The Crap”, “Saviour” en “Météorite” maakten ze deel uit van het kruim van de toenmalige Belgische rockscene. Het eerste album heeft nog bluesrock als basis. Vooral het tweede, al meer experimentele album (‘Ugly Papas’ uit 1994) maakte indruk bij pers en muziekliefhebbers. Gastrollen op dat album waren voor Mauro Pawlowski en Piet Goddaer van Ozark Henry.
Een derde album is er toen nooit gekomen. De bandleden gingen elk hun weg in o.m. Two Russian Cowboys, Monstera Deliciosa en ID!OTS. Luc Dufourmont werd bekend in Vlaanderen als aanvoerder van de ‘bende van Roste Luc’ in de tv-serie Bevergem. In 2006 was er een korte reünie die leidde tot een bescheiden reeks optredens in Vlaanderen.
Met hun eigenzinnige rock van hun eerste albums plaveiden de Ugly Papas de weg voor andere tegendraadse bands die wel (internationale) erkenning kregen zoals Evil Superstars, Thou, The Germans, Mad Dog Loose, Metal Molly, Hamster Axis Of The One Click Panther en zelfs dEUS. Die laatsten waren misschien niet rechtstreeks geïnspireerd door de Papas, maar dat je met dit soort muziek de finale van Humo’s Rock Rally kon halen zal hen waarschijnlijk wel aan het denken gezet hebben.
Op Atomium Pluto krijg je tien volwaardige, onuitgegeven Papas-songs uit de periode 1996-1997, deels opgenomen in de oude Bucksom-cinema in Menen. De stem van frontman Luc Dufourmont begeestert op de schaarse momenten dat ze aanwezig is, de gitaarpartijen van meesterbrein Dr. Dekerpel laten over zijn onmiskenbaar talent geen twijfel bestaan. De ritmesectie (Dick Descamps (later bij oa. The Whodads) op bas, Rik Debruyne (later bij Ozark Henry) drumt, dirigeert het tempo en laat het geheel schaamteloos energiek en retestrak klinken. De altsax-partijen van Peppie Pepermans (later bij Think Of One, Eriksson Delcroix en (de band Schwarzwaldklinik) geven de nummers een touch van internationale klasse.
Single “Drunken Indians” is de meest catchy en gedreven song van dit album. Het is één van de weinige songs met een ongeveer klassieke opbouw. Op de andere tracks verkennen de Ugly Papas het hele muzikale universum met veel fuzz, psychedelica, geluidseffecten, botsende of dreunende ritmes en stuiterende baslijnen.
Captain Beefheart, Frank Zappa, Serge Gainsbourg en het vroege werk van TC Matic zijn nooit ver weg. Elke track wordt uit verschillende muziekgenres opgetrokken, van retro-cinema tot spacerock. Songtitels als “Chicka Ferdy Parasol”, “Satellites Are Spinning”, “Beatnik” en “Olleke Bolleke” geven al ongeveer aan wat je mag verwachten.
Sommige tracks lijken meer op jamsessies van een stel jazzcats, maar als geheel is dit best genietbaar. Knap ook wat ze doen met “Magic and Ecstasy” van Ennio Morricone. “Sattelites Are Spinning” begint een beetje als “The End” van The Doors om dan in het zwarte gat van het heelal te duiken.
Een mooie weerslag van een scharnierpunt in de Belgische rockgeschiedenis. Een must-have voor iedereen die denkt dat hij met zijn rockbandje ‘iets nieuws’ gaat proberen.
Review Wim - Het nieuwe album lag jaren stof te vergaren totdat de band besloot om samen te komen en alles te remasteren. Dat leidde tot tien songs die samen ‘Atomium Pluto’ vullen. Daarnaast was er ook een tentoonstelling rond de band met als afsluiter het éénmalig concert op 30 september in Menen laatstleden.
Maar laten we ons nu even concentreren op ‘Atomium Pluto’. Opener “Drunken Indian” kennen we single gewijs inmiddels al en is de ideale opener van een album dat feest, roes, gedruis en andere gelijkaardige exploten uitstraalt. “Chicky Ferdy Parasol” lijkt op een Mexicaanse rocksong of wat daar voor moet doorgaan. Speedy Gonzalez lijkt nooit ver weg. Met “Afrique” zoekt men muzikaal een ander continent op. “Yellowtown” drijft op een baslijn. Het is een mengeling van blues, jazz en gekte. “Etna Vesuvius” trekt zich op Zappiaanse wijze op gang. “Olleke Bolleke” is spelerlei en toont ons, net als “Okapi” trouwens, aan dat we alles niet te serieus moeten nemen. Hier viel wat meer mee te doen is mijn indruk. “Magic and Ecstasy” is beter. Een vuile rock’n’roll sound neemt ons mee en doet onze benen dansen. Ook “Beatnik” laat ons verder feesten. Afsluiter “Satellites Are Spinning” begint met de bezwerende gitaar van Dr Dekerpel, net zoals The Doors ook pleegden te doen. Denk aan “Riders On The Storm” of “The End”. Een schitterende song die een aangenaam album vol gekte, rauwheid en feestgedruis afsluit.
Het album mag er wezen en is in zijn geheel vrij genietbaar. Een waardige afsluiter van de hommage aan een band dat belangrijk was voor een groot aantal bands na hen in de jaren negentig. De vraag blijft wat als ze hadden verder gedaan? Welke richting waren ze dan uitgegaan? The Ugly Papas waren en zijn nu heel eventjes terug een fenomeen.
Pop/Rock
Salute
Fär
Circuits/Consouling Sounds
2017-10-12
Wim Guillemyn
Dit is het debuut van het Belgische duo Fär bestaande uit Ann-Sofie De Meyer (vocals en samples) en Tim De Gieter (synth, beats en productie). De muziek is een mix van alternatieve pop en indie/electro op een bedje van zware en donkere bassen. Hun zelf getitelde demo van begin dit jaar zorgde voor de nodige beroering en resulteerde uiteindelijk in de opname van dit debuut album.
Voor de rest is er weinig geweten over de jonge band. Maar één ding staat vast dat de muziek wel aanspreekt. Tien tracks bevat ‘Salute’ die ons meenemen naar een donkere en vervreemde wereld. Om toch wat name-dropping te doen: je kan het bij momenten wat vergelijken met een pop versie van The Knife. Electronics en beats onder een ferme vrouwenstem. Ze lieten eerder al “Shot”, “Hands” en “Last Straw” op ons los. Nu is het de beurt aan “Epicaricacy” dat eveneens onrust en een spooky sfeer uitstraalt. Allen zijn terug te vinden op ‘Salute’. De teksten zijn donker en samen met het timbre van De Meyer haar stem wordt die sfeer van een apocalyptische onderwereld helemaal versterkt.
Dit is een sterk debuut. Live schijnen ze ook de moeite te zijn. Als je ze wil leren kennen: ze komen op 1 november de AB opwarmen. Verkrijgbaar op cd en lp via Circuits.
In 2015 was Wolf Alice in de UK heel even de zoveelste nieuwe hype. Zoals steeds bleek dat weer eens sterk overdreven. Wij stelden toen een beloftevol bandje vast dat een eerder onsamenhangend album (‘My Love Is Cool’) had afgeleverd, maar waar live aardig wat stoom achter zat.
De nieuwe plaat ‘Visions Of A Life’ is in hetzelfde bedje ziek als het debuutalbum. Wolf Alice lijkt nog steeds op zoek te zijn naar zichzelf en gaat daarbij te veel verschillende richtingen uit. Positivo’s zullen de woorden eclectisch en veelzijdig uit de kast halen, maar wij zien het eerder als inconsistent en een beetje spoorloos. We krijgen de indruk dat we hier niet met een nieuw groepsalbum maar wel met een playlist zitten van diverse Britse bandjes.
Op hun wildst zetten ze bij Wolf Alice straffe girl punk à la Bikini Kill neer (“Yuk Foo”) of pakken ze uit met overtuigende bubblegum punk (“Space & Time”). Op het vrij knappe “Heavenward” en het aanzwellende “St. Purple & Green” treden ze voorzichtig de shoegaze wereld van Slowdive binnen, en dat is een biotoop die hen wel ligt.
Elders loopt het compleet verkeerd, “Beautifully Unconventionel” neigt naar de zoetgevooisde Britpop van Lily Allen, “Planet Hunter” kopieert het pathetische gezwam van London Grammar , “Sky Missings” wil iets aanvangen met elektropop maar weet niet goed wat en “Don’t Delete The Kisses” gaat gewoon helemaal nergens naar toe.
Een meer dan behoorlijk “Formidable Cool” redt enkele meubelen en de epische titelsong is een verdomd sterke afsluiter die een stel welgekomen uitbarstingen in petto heeft.
Het glas is dus weer halfvol en net als de vorige keer krijgt Wolf Alice van ons het voordeel van de twijfel. Maar de volgende keer zullen we zo mild niet meer zijn.
In de Botanique zal Wolf Alice trouwens op 28/10 bewijzen dat er wel degelijk voor een heet en strak concertje kan worden gezorgd.
In navolging van hun, terecht uitverkochte- Underground Wave-reeks komt Walhalla Records nu met een andere bijzondere compilatie voor de dag. ‘The Whispering Trees’ is een compilatie van heel zeldzame en/of nooit eerder verschenen Belgische post punk en cold wave tracks. Er komen zowel bekendere cultbands zoals Struggler, Siglo xx en De Brassers aan bod alsook obscure en onbekende bands.
Diegene die tussen ’79 en ’86 tiener of puber waren zullen bij het beluisteren van deze LP zich gemakkelijk terug in die tijd kunnen wanen. Het ademt namelijk de sfeer van de underground van die dagen uit. De low budget en DIY opnames zijn hiervoor een stuk verantwoordelijk. Nostalgie is hier dus voor een stuk troef. Daarnaast hoor je hier ook bands, zoals Struggler of De Brassers, die terug in de belangstelling staan of nog springlevend zijn. Het fijne is dat er gekozen werd voor minder gekende tracks en niet voor nummers die reeds elk compilatie in dit genre vullen. Dit is een tijdsdocument maar daarnaast ook een handleiding/inspiratie voor de aankomende jonge generatie underground artiesten.
Terug een sterke compilatie met nummers die variëren van muziek in de stijl van P.I.L. (zie Vibo met “Clinical Death”), Dead Kennedys (Nausea met “No Conversation Between People”) of uit de kweekvijver waar Red Zebra in lag (zie Struggler met “The Other Side”). 13 pareltjes met enkele minder goed uitgewerkte tracks maar met, toch grotendeels, goede en vooral onbekende pareltjes uit eigen land.
Nu op vinyl via Walhalla Records gezeten in een sfeervolle hoes en voorzien van een inlay met wat info over elke band.
Deze Belgische female fronted band maakt symfonische rock. De band kende een moeilijke start. Namelijk na het uitbrengen van hun eerste song kregen ze meteen een record deal met Mausoleum Records maar het overlijden van Alfie Falckenbach, oprichter van het label, kort erna gooide roet in het eten. Zo zag de band zich genoodzaakt om de release van het album in eigen handen nemen en uit te brengen via hun eigen label.
Opvallen in dit genre is niet eenvoudig. Het aanbod is groot en velen hervallen in de clichés van het genre. Hier valt meteen de stem van Emmelie Arents, die ook de toetsen bespeelt, op. Ze heeft een mooie heldere stem die de muziek draagt. De songs zitten goed in elkaar en bevatten goede melodieën. Daarnaast is er degelijk gitaarwerk en een goede ritmesectie. Opvallende songs zijn “Morrigan” (met zijn klokken), het uptempo nummer “Blame” ( met de nodige ritmewisselingen), de pianotoetsen en de hemelse gezangen in “Disappear” en de mooi opgebouwde afsluiter “In The Dark”. Zo is er van elke track wel iets opvallends te vermelden. Natuurlijk denk je bij momenten wel eens aan bands als Within Temptation, Delain etc… maar ze weten toch wel een eigen stempel op hun muziek te drukken.
Een heel aardig debuut met goede songs en een heel fijne stem. Hier en daar zouden ze misschien nog ietsje meer buiten de lijnen mogen kleuren maar misschien verrassen ze ons wel op dat vlak op het podium.
Het zag er aan te komen … Een reünie en met het Minor Victories project is het Britse indie/shoewave combo Slowdive opnieuw een feit en zijn ze back met een nieuwe plaat …
Slowdive was één van die gerespecteerde bands in het genre , na twintig jaar, samen met leeftijdsgenoten Ride, Lush, My Bllody Valentine, Swervedriver en Loop . Het album sluit naadloos aan bij het oude werk ; van vroeger sprong het album ‘Souvlaki’ (’93) het meest in het oog . Neil Halstead en Rachel Goswell zijn de spil , de zangpartijen wisselen af of vullen aan en hangen ergens tussen Cure en Cocteaut Twins in.
In het genre van de shoegaze was Slowdive bepalend en wordt er naar de instrumenten en de pedaaleffects gekeken . We krijgen deels langgerekte , in- en uitfadende, zwevende gitaren, voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen. “Star roving”, “Everyone knows” en “Go get it” zijn de meest extraverte nummers .
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd, ze exploderen net niet , ook al gieren de gitaren en worden de effectpedalen ingedrukt. Een mistig rookgordijn wordt opgetrokken.
Acht songs in totaal zijn er , lekker catchy alternatief, die ons in een muzikale schermerzone plaatsen. De shoegazers weten genoeg ; dit album is zeker terug de moeite!
Het Britse punkduo Slaves is aan hun tweede plaat toe . ‘Take control’ volgt ‘Are you satisfied?’ op en ligt muzikaal in dezelfde lijn .We krijgen een rits venijnige , boze , ruige punktracks . Laurie Vincent en Isaac Holman trekken fel van leer , net als maatjes Sleaford mods .
Ze kregen de hulp van Mike D , wijlen Beastie Boy, die de plaat mee hielp produceren en zelfs mee rapt op enkele tracks . Ook Baxter Dury , zoon van Ian, is van de partij bij het duo . We krijgen beestig materiaal , zeker de beginfase van de cd met “Spit it out”, “Hypnotised”, en “Consume to be consumed” . Er wordt wat gas teruggenomen op “Steer clear”, die een lekker catchy sfeervol nummer is . “Lies” is dan vunzige rock’n’roll op z’n Jon Spencers .
Op die manier probeert het duo variaties te bieden in het ruige materiaal . In Slaves zit pit en dynamiek. Dit is driftig , vermakelijk en spannend punkgeweld!
Met rock uit de prehistorie weten ze in Duitsland wel raad. Prog-rock en symfonische rockgroepen die elders in de wereld al lang uitgerangeerd werden, laten daar nog steeds de zalen vollopen. Ook op een resem Duitse langharige bands heeft de tijd nog altijd geen vat gehad. En misschien maar goed ook, bands als Kadavar en Colour Haze vegen volkomen hun gat aan de op heden gangbare trends en zweren bij potige old-school hardrock (Kadavar) en royaal gevleugelde stonerrock (Colour Haze). Voeg er ook maar Samsara Blues Experiment aan toe, een combo die psychedelische stonerblues produceert met lange slierten van songs, heavy riffs en leadgitaren die de wijde kosmos intrekken.
‘Long Distance Trip’ uit 2010 was tot op heden hun meest indrukwekkende visitekaartje, deze ‘One With The Universe’, hun vierde plaat al, mag er trots naast gaan staan. Vijf flink uit de kluiten gewassen tracks waarvan de sterk naar Earthless neigende (en ook wel een beetje naar All Them Witches) titelsong tot boven de vijftien minuten uitstijgt.
Het is atmosferische rock met alles er op en er aan, potige stonerrifs, uitwaaierende solo’s, seventies keyboards, zwevende space-excursies en psychedelica uit het Hawkwind spectrum.
Het Canadese Metz komt met hun derde plaat ‘Strange Peace’ nog altijd even hard in uw gezicht spuwen als met hun debuut uit 2012, het trio is er met hun derde album hoegenaamd niet kalmer op geworden. Hier weerklinkt alweer ontspoorde grunge en furieuze indie-punk met flink wat ruis en noise tussen de groeven.
Dankzij het werk van producer Steve Albini (hier zeker en vast the right man on the righ place) klinkt hun heftige punkrock nog urgenter dan voorheen. Vlijmscherpe songs als “Drained Lake”, “Mr Plague” en “Common Trash” gaan met breekijzers, slijpschijven en sloophamers te keer om deuren en ramen in te beuken. Bij de splijtende punkrocker “Dig A Hole” is het sloopwerk al na welgeteld één minuut en 15 seconden afgelopen, alles is in die korte tijd vakkundig tot schroot herleid.
Het is met geslepen messen dat Metz hier het volledige album recht op de man afstevent, en dat via een portie bloedende en snedige indie-punk die zijn gelijke niet kent. Geweldige plaat.
Op 10/11 komen deze Canadese wolven door de Kreun razen. Zet u schrap.
Sigur Rós -: nog steeds de meest onaardse band op deze aardkloot’
Sigur Rós
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-01
Dominiek Cnudde
Magisch, ontroerend en toch snoeiend hard…zo kan je het concert van Sigur Rós, afgelopen zondag in een uitverkocht Vorst Nationaal, het best samenvatten. De laatste studioplaat van de IJslanders dateert al van 2013 en toch hing het bordje ‘sold out’ al vele maanden aan de deur van Vorst Nationaal. Momenteel toert de band doorheen Europa onder de titel: ‘An Evening With Sigur Rós’, een avondvullende show die wereldwijd al bijzonder lovende kritieken kreeg.
Een grote verandering is dat de band tegenwoordig nog enkel als trio op het podium staat. Geen brassband meer, geen strijkkwartet. Zanger/gitarist Jónsi Birgisson, bassist Georg Hólm en drummer Orri Páll Dýrason brachten hun bombastische, rijke sound in deze stripped-down formule tot bij de luisteraar, al is het vrijwel zeker dat er ook heel wat muziek meeliep met de backing track. Maar goed, de techniek is er en het doet absoluut niets af aan het feit dat ook dit Sigur Rós concert weer eens zeer authentiek en uniek was en bij momenten de pure muzikale perfectie benaderde.
Ruim twee uur lang lieten we ons meevoeren naar IJslandse hoogtes en waanden we ons even gelukkig op een andere planeet.
Set 1 begon met het nieuwe “Á”, een kabbelende ouverture, die overging in het ambient, onvolprezen en hypnotiserende “Ekki Múkk”. Jammer dat we niet meer uit het album ‘Valtari’ te horen kregen. De nadruk in de set lag echter op het titelloze album uit 2002, ook wel het ( ) – haakjes – album genoemd, wat bij de fans duidelijk een van de favoriete albums is.
Set 1 werd opgesmukt met donkere, boeiende, beklijvende visuals. Je had ogen te kort bij deze waanzinnige, complete multimedia ervaring. Aan het einde van het eerste deel kregen we ook twee nieuwe songs voorgeschoteld. Beide songs sloten perfect aan bij de oudere songs uit set 1 en gaven de koers aan die Sigur Rós op hun langverwachte nieuwe plaat wil gaan varen. Tijdens het sacrale “Varða”, wisselden bassist en drummer van plaats en mocht Georg Holm met zijn piano outro als laatste het podium verlaten.
Na een toch wat overbodige pauze bracht set 2 nog meer genialiteit. De krachtige en toch breekbare falsetstem van Jónsi was nu pas echt opgewarmd en ook zijn snedige gitaaruithalen (met strijkstok) werden iets onstuimiger.
Set 2 was dan ook een soort ‘greatest hits’, al is deze stempel iets wat bij de muziek van Sigur Rós niet echt opgaat. Het flitsende “Óveður” mocht deel 2 openen waarna de set verder uitgroeide tot een ongekende climax. De gitaren staken nog een tandje bij en de pompende drums van Orri Páll haalden bij momenten snoeihard uit.
Wat een fantastische drummer is dit toch! Ook de visuals en het licht kregen veel meer kleur alsof we na de IJslandse gletsers nu het vulkanische IJslandse hinterland betraden. Geen moment meer om naar adem te happen want bij de tempowijziging in “Festival” ging het publiek, dat tot dan met open ogen en mond rustig had zitten genieten, voor het eerst volledig uit de bol.
Het ‘popnummer’ “Popplagið” is al een hele tijd de voor de hand liggende afsluiter maar toch slaagt dit 12 minuten durende epos er nog steeds in om elke muzikale vezel in mijn lijf te triggeren. Het opbouwende karakter, dito drumwerk, de schreeuwende falset van Jónsi samen met de indrukwekkende, flitsende visuals sloegen ons aan het eind van ronde 2 knock-out.
Opvallend hoe ook drummer Orri achteraf hulp nodig had om het podium te verlaten. Waren het de verblindende lichtflitsen, de intense inspanning of was hij net zoals wij in een ware extase toestand terecht gekomen?
Wederom werd dit een onvergetelijke concertervaring en liet Sigur Rós nu ook als trio ons met verstomming achter. Niet helemaal perfect maar wel een twee uur durende trip vol verbluffende muzikale onaardse schoonheid.
Toch is de tijd nu wel aangebroken om de studio in te duiken en dringend die nieuwe plaat op te nemen! Takk Sigur Rós !!
Setlist
Set 1 *Á *Ekki Múkk *Glósóli *E-Bow *Dauðalagið *Fljótavík *Niður *Varða
Set 2 *Óveður *Sæglópur *Ný Batterí *Vaka *Festival *Kveikur *Popplagið
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sigur-ros-1-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Dublin Legends – Dinosaurussen van de folk – What’s in a name?!
Dublin Legends
Kursaal
Oostende
2017-09-30
Filip Gheysen
Het was alweer van 2012 geleden dat we de dinosaurussen van de folk aan het werk zagen tijdens hun 50ste jubileumjaar: in mei op Labadoux en in het najaar in Brussel waar alle overleden groepsleden nog eens herdacht werden. De laatste originele ‘Dubliner’ Barney McKenna was pas in april overleden. Toen stonden ze nog op de affiche als The Dubliners, maar datzelfde jaar besloot John Sheahan, voorman van de groep, te stoppen met de band. Sheahan nam de rechten op de bandnaam mee bij zijn vertrek maar banjospeler Gerry O’Connor ging met veteranen Sean Cannon en Eamonn Campbell verder onder een nieuwe naam, The Dublin Legends. What’s in a name?
Samen met Paul Watchorn (jongere broer van Patsy Watchorn, die in 2014 moest stoppen wegens gezondheidsredenen) vormen ze weer een kwartet dat er moeiteloos in slaagt om het sjieke Kursaal om te toveren in een bruine Ierse kroeg! Met een mix van oud en nieuw werk verwenden ze het publiek dat er duidelijk zin in had.
Bij het eerste nummer van de avond “The Galway Races” stonden al danslustigen aan de zijkant van het podium om de beentjes te strekken. Echte liefhebbers laten zich niet afschrikken door het statige interieur en dansen met evenveel plezier als in een concerttent! Gelukkig werden we niet verzocht onze zakdoek boven te halen bij “Hills of Connemara”. Met zijn typische nasale stem nam Sean Cannon “Black Velvet Band” voor zijn rekening. Ter nagedachtenis van Ronny Drew, de echte founding father van The Dubliners, bracht Eamonn Campbell “Seven Drunken Nights”, één van de humoristische standards uit hun repertoire. Maar zoals meestal, kregen we slechts ‘5 nachten’ te horen; “Saturday” en “Sunday” worden meestal niet voor publicatie vatbaar geacht! Ook met nieuwe nummers zoals “New York Girls” bewezen ze dat de inspiratie nog niet opgedroogd is. Clichés over Ierland en de drinkgewoonten van zijn bewoners werden meermaals bevestigd in nummers zoals “All for me Grog” en “Rare old Mountain Dew”. Violist Gerry o’Connor bracht een koppel instrumentals ”GoldenEagle/Green Gate” die terug gingen naar de beginjaren van The Dubliners en die ook gelinkt zijn aan zijn 91-jarige vader die ook nog viool speelt; redenen genoeg om dit op de nieuwe cd te zetten! De geschiedenis van het Ierse volk dat emigreerde naar de USA (“Poor Paddy on the Railway”) of ging werken in het UK (“McAlpines Fusilliers”) vormt ook een onuitputtelijke bron van songs. Sean Cannon spreekt zelf al een aardig mondje Nederlands en charmeert hiermee graag zijn publiek: “We are going to sing another song and the we will make a korte pauze, because backstage are waiting vier glaasjes… warme chocolat! We will be back in 23 minutes after this song.”
Het tweede deel werd ingezet met traditionals zoals “I’ll Tell me Ma” en “Finnegans Wake”. Bij dit laatste nummer is het publiek er graag bij om het ritmische refrein mee te klappen. Maar telkens eindigt dit abrupt om in een volgende trage strofe het verhaal van Finnegan verder te vertellen waardoor telkens enkele handen een paar slagen teveel klappen. Uiteraard worden de vrouwen zoals Dicey Reilly, Peggy Lettermore en Spanish Lady in het “Irish Songbook” niet vergeten. Ook nu werden we vergast op een koppel instrumentals van Gerry o’Connor, deze keer op banjo (‘in loving remembrance of Barney McKenna’, banjospeler van het eerste uur). Onvermoeibaar bleven sommigen meeklappen met het hele nummer. De sfeer was optimaal! “Niet slecht!” merkte Sean lakoniek op.
Nadat we nog een nummer van de nieuwe cd kregen, werd het tijd om de eindsprint in te zetten via de “Rocky Road to Dublin” naar “Dirty Old Town”. Dit nummer van Ewan McColl kreeg een nieuw bluesy jasje met een jazzy viool er bovenop. Sean sloot af met “Ladies and gentlemen, jongens en meisjes, het was fijn om België te zijn.” en beloofde volgend jaar terug te komen. “We’re gonna finish with a song by Metallica: Whiskey in the Jar.”
Uiteindelijk werd “Wild Rover” er nog aan toegevoegd zodat we allen nog eens ‘No nay never’ konden meebrullen en op een honderdtal meter van de Noordzee was het ook een klein kunstje om een zaalkoor te laten meezingen over cockels and mussels in de klassieker “Molly Malone”. Een mooie aflsuiter van een mooi concert. Daarna paste niets beter dan een frisse … hap zeelucht op de dijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dublin-legends-30-09-2017/
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
Tom Petty overleden
Verschillende Amerikaanse media meldden gisteravond het overlijden van rocklegende Tom Petty (66), bekend van de band Tom Petty & the Heartbreakers. Latere berichten spraken dit echter tegen. Volgens CBS News en TMZ balanceerde Petty nog op het randje tussen leven en dood. Zijn woordvoerder bevestigde inmiddels dan toch het heengaan van de muzikant.
Petty werd in de nacht van zondag op maandag thuis bewusteloos aangetroffen en naar het ziekenhuis gebracht, zo melden bronnen aan entertainmentsite TMZ. De 66-jarige zanger zou in zijn huis in Malibu zijn gevonden. Hij zou een hartstilstand hebben gehad. In het ziekenhuis in Santa Monica werd de rocker aan de beademing gelegd.
(Bron: HLN)
Op de verschillende radiozenders wordt een hommage aan het werk van de artiest gebracht op 3 oktober
The Night of the Ugly Papas - Ugly Papas maken hun imago waar!
Ugly Papas
Zaal Park Ter Walle
Menen
2017-09-30
Wim Guillemyn
De éénmalige reünie van de Ugly Papas zorgde voor meer beroering dan vooraf gedacht en daarom werd er uitgeweken naar Menen. De zaal daar was aardig volgelopen voor deze avond. Dat het een avondvullend (of nachtvullend) programma ging worden zullen we geweten hebben…
De avond werd geopend met een talkshow gepresenteerd door Piet Depraitere en Gunter Lamoot. Ze zaten aan de zijkant van het podium in een tot salon omgetoverde hoekje. Er kwamen een aantal gasten langs zoals Frank Vanderlinden (die destijds journalist bij de Humo was) , Frederic Dehaudt, P.A. Caessens (die op klassieke muziek in geheel eigen stijl een dans ten berde bracht) en nog enkele mensen die belangrijk waren in de beginjaren van de Ugly Papas.
Daarna werden de banken opzijgeschoven en was het tijd voor het voorprogramma zoals dat heet. Een aantal muzikanten passeerden de revue met een hommage aan de band. Eraserhead mocht de spits afbijten met een aantal covers van de Ugly Papas. Vortex Campaign & Helios was een bende zangeressen die een deel van de zaal inpalmden om hun act te presenteren. Het woordje ‘kunstig’ maar ook ‘whatever’ kwamen daarbij bij mij op.
Soeze and his Rockets was een duo dat eerst een half uur stond te soundchecken en dan één kerstnummer liet horen. Om snel te vergeten. Turf was een soort Belgian Associality. Dit drietal bestaande uit gitaar, drum en Nederlandse zang bracht wat leven in de brouwerij. Een beetje chaotisch kon je de avond bij momenten wel noemen. Id!ots ( met zanger Luc Duf) gaven een korte maar degelijke ‘acte de presence’. Daarna kregen we nog een zekere Iris die, zonder begeleiding, haar zielsroerselen aan het publiek mocht komen verkopen. Tussendoor kregen we ook een videoboodschap van Mauro Pawlowski en van een beiaardspeler te zien op het grote scherm. Ook Seppe Vandewalle, een jonge accordeonist, kwam op het podium met o.a. een bewerking van een song van de Ugly Papas.
Intussen waren we de klok van 24u genaderd. Gunter Lamoot vond het heel amusant om het geheel nog wat te laten uitlopen en de accordeonist wat extra songs te gunnen.
Een stuk na 24u kwamen de Ugly Papas uiteindelijk hun nieuwe album live voorstellen. Met de nodige zelfspot en ironie rond het uitgelopen tijdschema begonnen ze er uiteindelijk aan. Ze deden dit op de wijze en in de stijl waarop je ze mag en kan verwachten. Met no nonsens, zelfrelativering en overgave kwamen ze bloemlezen uit eigen werk. Tim Vanhamel was special guest en mocht ook komen meespelen. Een mooi gebaar toch vond ik. Zo gingen de Ugly Papas de nacht in. Niet perfect (hier en daar een feedback en een haperingetje) maar dat verwachtten we nu niet meteen van hen. Ze maakten met deze ‘night alles in’ hun imago waar: dwars en eigengereid, los van de hype die errond was gemaakt. De Ugly Papas ten voeten uit. En nu allen naar de handel voor ‘Atomium Pluto’.
Organisatie: CSA - MayWay records – Ugly Papas
Dé artiest die levenswijsheid lijkt uit te ademen? Dat was, en is nog steeds, Guido Belcanto in een notendop. Dat blijkt ook uit zijn nieuwste release ‘Liefde & Devotie’. Waarover we schreven: In Frankrijk heb je de Franse Chansons, die jong en oud in ontroering brengen. In Vlaanderen is er Guido Belcanto. Die met deze nieuwe plaat bewijst nog steeds uniek en enig te zijn in zijn soort. Is onze eindconclusie, na deze wonderbaarlijke trip doorheen 'de liefde volgens Belcanto'.
Op vrijdag 29 september werd deze nieuwe schijf live voorgesteld in een heel goed gevulde De Roma in Antwerpen. Een heel gezellige zaal, die wat doet denken aan de grote Theaterzalen uit een ver verleden. Midden in het Centrum van Borgerhout/Antwerpen. Het publiek was al even divers als Belcanto zelf, zo stelden we bij het binnen treden vast. Eens neergezeten op onze stoel, maakten we ons op voor een gezapig concert, dat ons hart beroerde en de ziel diep raakte. Zoals we dat van Belcanto ondertussen al jaren gewoon zijn.
Guido Belcanto is één van die zeldzame artiesten die je door zijn stem en uitstraling een glimlach op het gezicht tovert. Vanaf de eerste songs als “Jodie Foster” kregen we een gelukzalig gevoel van rust en - inderdaad - devotie over ons heen, dat niet meer zou weg gaan tot het einde van de set. Circa twee uur later. Belcanto mag dan een begenadigde zanger/entertainer zijn. Die bovendien ook met zijn mondharmonica diepe gensters slaat in ons hart. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten, die hem al veel jaren begeleiden. Gerugsteund door virtuozen op contrabas, Banjo, Viool tot gitaar/bas en percussie. Ontstaat een magische sfeer, die je tot complete 'zen' brengt.
Het thema van deze avond was 'De Liefde'. Daarover zijn al zoveel duizenden songs geschreven, en toch geraakt een mens er niet over uitgepraat. Hoe Guido zingt over “Ik Weet niet waar mijn meisje is” met grappige anekdotes, en verhalen waarbij je een krop in de keel krijgt tot een traan wegpinkt. Is echter toch vrij uniek in het vertellen van een liefdesverhaal. Of hij nu helemaal alleen op dat podium staat, gerugsteund door zijn muzikanten - die hij met veel respect omarmd. Of in duet met Kimberly Claes tijdens “Laarzen van Spaanse Leder”. Een Nederlandse vertaling van de Bob Dylan song “Boots of Spanish Leather”. Belcanto lijkt alleen niet op Nick Cave, maar klinkt zelfs als Cave tijdens het wonderbaarlijke “Henry Lee” waarbij Nathalie Delcroix haar stem je hart in gruzelementen op de grond doet neervallen. Naomi Sijmons tenslotte, beweegt over het podium als een magisch mooie hinde tijdens “Johnny Vergeet Me niet”. Haar stem klinkt daarbij zo breekbaar als porselein, terwijl deze van Belcanto je een traan doet wegpinken. Buitengewoon indrukwekkend!
Nu, Belcanto heeft zich altijd goed weten te omringen met mooie vrouwen, hij heeft er talent voor. Maar hij blijkt ook nog goed in de markt te liggen bij het vrouwelijke schoon in de zaal. Voortdurend spreekt hij zijn publiek met veel liefde aan, en vraagt hen of ze hem nog graag zien. Wat op een laaiend enthousiasme wordt onthaald. Hoewel dat publiek, buiten links en rechts op de songs meeklappen, eerder kalm blijft tijdens het grootste deel van de show. Zie je toch dat iedereen heel ingetogen zit te genieten van wat naar voor wordt gebracht. De songs die Belcanto brengt zijn niet alleen uit uw en mijn leven gegrepen, het wordt op zodanige manier gebracht dat de gevoelige snaar enorm diep wordt geraakt. Daar wordt je uiteraard prompt enorm stil van, pinkt een traan weg of kunt een smakelijke glimlach bij zoveel humor die de man uitstraalt niet onderdrukken.
Naar het einde van de set toe is de tijd gekomen voor enkele klassiekers, waarop ook eens mag gedanst worden. In eerste instantie zien we een koppel meedansen rechts van het podium. Maar tijdens de laatste toevoeging aan de bisnummers zegt Belcanto dat hij nog één song zal brengen op de voorwaarde dat links, rechts en vooraan tientallen koppels dansen door de zaal. Wat prompt zorgt voor dansende geliefden die elkaar diep in de ogen kijken tijdens de afsluiter van het concert. Ook op zijn vraag dat enkele vrouwen, na het afsluiten daarvan, hem zouden komen omhelzen. Wordt prompt ingegaan.
Op Guido Belcanto zijn vraag 'zien jullie mij nog graag'. Kunnen we dan ook volmondig antwoorden. Uiteraard! We voelen trouwens aan dat het nog steeds wederkerig is, hij ziet ons ook nog graag. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, niets kon ons deren. Belcanto heeft ervoor gezorgd dat elke eventuele wonde in ons hart, prompt werd genezen. Houden van elkaar, het kan zo eenvoudig zijn. Je moet het niet te ver gaan zoeken. Is de ultieme boodschap die Belcanto ons deze keer heeft meegegeven. Levenslessen volgens Belcanto? We zouden die meer moeten lezen, beleven en er iets uit leren. Is onze eindconclusie.
Wil je die 'magie' zelf beleven. Belcanto gaat met ‘Liefde en Devotie’ op tournee doorheen verschillende zalen. Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.guidobelcanto.be/optredens/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Air Traffic - Hiep hiep hoera Fractured Life!
Air Traffic
Depot
Leuven
2017-09-29
Dieuwke Raymaekers
De verwachtingen van het publiek staan gespannen. Na een lange stilte zijn ze daar eindelijk weer. De Britse band Air Traffic stond deze vrijdag in het Depot – voor zijn eerste van drie uitverkochte shows – en deed dat goed. Aan lachende gezichten, nostalgische vijftigers en nieuwsgierige twintigers geen gebrek. Allen waagden ze hun kans om eindelijk (weer) een glimp te mogen opvangen van de Engelse indie rockband. Want hun eerste en voorlopig enige plaat is tien jaar. ‘Hiep hiep hoera Fractured Life’!
De vierkoppige band, afkomstig uit Bournemouth, kende in 2007 een ongelooflijk succes met hun hits “No More Running Away” en “Shooting Star” dat zelfs in De Tijdloze van Studio Brussel terecht kwam. Na passages op festivals als Rock Werchter, Pukkelpop en Pinkpop kondigde de band aan een pauze te nemen voor onbepaalde tijd. Gisteren kwam die tot een einde en speelden ze hun eerste show in acht jaar.
Als voorprogramma kreeg het publiek JAKL voorgeschoteld. Zijn kwetsbare stem is als een kop warme melk met honing op een koude winteravond. Lekker knus en romantisch, maar niet echt opwindend. De Engelse singer-songwriter slaagt deels in zijn missie. Wie nog niet in een nostalgische bui was, is dat nu zeker en vast. Toch horen wij deze gevoelige folkachtige songs liever op een andere gelegenheid.
Nu is het de beurt aan Chriss Wall om te laten horen of zijn stembanden nog gesmeerd zijn. Ja hoor, de zanger en componist van Air Traffic sleurt het publiek mee in zijn enthousiasme. Hij opent met de klassiekers “Just Abuse Me” en “Never Even Told Me Her Name”. De toon is meteen gezet. Tussen de nummers door is bescheidenheid het codewoord. “Take it easy on us guys!” klink als een overbodig excuus. Nergens voor nodig jongens! Als de set vordert tast de band het publiek af met nooit eerder uitgebrachte nummers. Het iets stevigere “Take Your Hands Of Me” lijkt wel een ode aan Muse te zijn. Al had men bassist Jim Maddock beter geen micro gegeven.
Eén van de hoogtepunten van de set was ongetwijfeld “No More Running Away”, met het paukenspel van Pritchard en Maddock. Het publiek begreep de boodschap en ontpopte zich als een heus achtergrondkoor. Een kippenvelmomentje, ook voor de bandleden aan hun verwonderde gezichten te zien. Toch was het vooral de bisronde die indrukwekkend was, als één van de bisnummers kregen we alvast het nummer “Almost Human” te horen, dat volgende vrijdag zal verschijnen. Weinig vernieuwend, een typische pianoballad waarmee ze te veel teren op hun grootste succes, hopelijk klinkt de rest van hun langverwachte nieuwe album iets innovatiever. Voor hun meest bekende hit “Shooting Star” moesten we geduldig blijven tot het eind, tot euforie van iedereen in de zaal.
De band maakte een sterke comeback, al werden we niet van onze sokken geblazen. Met een beetje minder bescheidenheid en wat meer durf hadden ze dit misschien wel gekund. Wie de nieuwe plaat zelf wil ontdekken (of nog een avondje nostalgie wil beleven), moet hiervoor naar Brussel. Daar vieren ze op 14 april 2018 tien jaar ‘Fractured Life’ én de komst van hun tweede album.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Evergrey tekent voor de Alcatraz festivalzomer
Evergrey
Kreun
Kortrijk
2017-09-29
Stijn Raepsaet
Vrijdag 29 september was het verzamelen geblazen in dé stad aan de Leie voor een gezellige avond Evergrey.
Als voorprogramma bracht het Griekse Need rustige progressieve metal met hier en daar een stevige uithaal. In een gezellig gevulde zaal maakten ze van de gelegenheid gebruik om hun jongste album ‘Hegaiamas: a song for freedom’ aan het publiek voor te stellen.
Iets na negenen betraden de heren van Evergrey, iedereen rustig begroetend, het podium om dan hun set te starten met “Solitude within’” uit het album ‘Solitude, Dominance, Tragedy’ (1999). Een opener uit de oude doos die voor de ware fans als muziek in de oren klonk. Meteen was ook de toon gezet voor een optreden vol typische Evergrey ingrediënten: duisternis, religie, wereldpijn, dood, identiteitscrisis … Naargelang men het bekijkt, was de romantiek dus (niet) veraf!
Een eerste lied uit hun laatste plaat ‘The Storm Within’ (2016) kregen we met “Distance” dat sereen ingezet werd door toetsenist Rikard Zander. De emotioneel getormenteerde stem van zanger Tom Englund tilde het lied en de zaal naar hogere sferen. Met “My Allied Ocean” bewezen de Zweden dat er op hetzelfde album ook (opnieuw) plaats is voor het stevigere werk.
Ander werk dat nog gespeeld werd: “Mark of the Triangle”, “Leave it Behind us”, “The Fire”, “A New Dawn”, “Recreation Day”, “A Touch of Blessing”…
Algemeen beschouwd bracht Evergrey een gevarieerde set waaruit kundig geplukt werd uit hun rijke repertoire van tien albums. Muzikaal-technisch viel er weinig op te merken: ondanks geluidsproblemen in het begin speelde de band een oerdegelijke set.
De nodige aandacht voor sfeerscheppende tonen in combinatie met het kenmerkende timbre van Elmunds stem drukte een positieve Evergrey stempel op het trommelvlies van het afgezakte volk.
Wat ons betreft mag Evergrey deze zomer hun woonplaats in Göteborg enkele dagen verlaten voor een plaatsje op de Alcatraz affiche.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/evergrey-29-09-2017/
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Nederlands 
Français 
