The Drums - We are a working class band for working class people
The Drums, Broadcast Island
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-09-29
Didier Becu
De Botanique heeft met september zeker zijn entree niet gemist, zeker niet als we het over surfpop hebben. Likken we nog altijd onze vingers af voor de geslaagde passage van Beach Fossils, dan hadden we nu The Drums om de maand mee af te sluiten. De band uit Brooklyn die dankzij hun debuut uit 2010 op Moshi Moshi meteen als de nieuwe Strokes werd bekroond, heeft het tegenwoordig niet al te gemakkelijk. ‘Build’em up, knock ‘em down’, en dus liet de pers sinds een paar jaren zich uitgebreid van zijn negatieve kant zien. Hun nieuwste ‘Abysmal Thoughts’ is op menig website terecht lauw onthaald, en dus werd het nieuwsgierig afwachten wat ze er in Brussel van gingen bakken.
Maar eerst even genieten van een band die geen kat kent: Broadcast Island. Een groep waarvan je op het anders o zo vertrouwde net deze keer niets kan van terugvinden. Ze zijn Franstalig en maken naar eigen zeggen bitterzoete pop. Zo zoet was dat achteraf bekeken nu ook weer niet, want als je hen met één act moet vergelijken dan is het toch met The Smiths. Je kan slechter treffen, en het zal nog wel een tijdje duren vooraleer deze heren een ‘There’s A Light That Never Goes Out’ maken, maar we zagen vrijdagavond een enthousiaste band met potentie die weinig problemen had om een bijna uitverkochte Orangerie te kunnen boeien. Een verdienste. Ja, juist is juist, je hebt dit soort indiepop al eerder gehoord, maar je hebt ook al diverse malen een voetballer een bal in het net zien schoppen. ‘What difference does it make’, kwestie van de Moz-termen in ere te houden!
The Drums dan. Op het elektronische Botabord stond aangekondigd dat de Amerikanen er maar 65 minuten zin in hadden. Hoewel de set op zich inderdaad amper een uur duurde vond het Amerikaanse viertal de Brusselse zaal blijkbaar sympathiek genoeg om er nadien nog een twintigtal minuten aan te breien.
Het werd een concert met een nogal tweezijdig gezicht en dat komt vooral omdat The Drums beseffen dat er een moeilijke tijd voor hun aanbreekt. Dezer dagen wat vergeten door hippe blogs, en dus bedankte zanger Jonathan Pierce uitdrukkelijk zijn fans dat ze die avond voor hen kozen en niet voor Lady Gaga of Katy Perry, niet nodig om te zeggen trouwens. En dan is er die derde handicap: het feit dat gitarist Jacob Graham (en trouwe buddy van Pierce) weg is.
De heren van The Drums wisten maar al te goed dat ze hun publiek goed dienden te soigneren willen ze volgende keer nog eens afkomen. Met zijn ondertussen bekende energieke danspasjes (Michael Jackson, eat your heart out) zorgde Pierce meteen voor de nodige vlam in de pijp. Precies wat wij wilden: onbeschaamde indierock die ergens zweeft tussen het charisma van de Stone Roses en (hier zijn we weer) The Smiths, en doorspekt met surfgitaartjes.
De fans gehoorzaamden gewillig en menig fan stond te swingen op de hits van weleer, alsook op de recentere songs waar niet iedereen even sterk van onder de indruk is, maar dat was nauwelijks te merken in Brussel. Pierce is een frontman die tot het uiterste gaat, dat zien we graag, en pardoes letterlijk zijn schoenen kapot danste en die nu ergens in België op verzoek te bewonderen zijn bij Luminousdash.
“We are a working class band for working class people” vertelde Pierce. Een staaltje rock ’n roll-taal in onvervalste John Lennon-stijl gaat er altijd wel in, en om de fans niet na een uur de regen in te sturen , werd nog voor twintig minuten extra gezorgd.
En Pierce had blijkbaar ook wat te vertellen. Naar verluidt is hij naar eigen zeggen tevreden met zijn huidig vriendje en wil hij voortaan positievere teksten schrijven. Of iedereen gelukkig was met deze nogal lang uitgerekte levensles laten we in het midden, de zanger was er blijkbaar gelukkig mee om dit aan zijn fans te kunnen vertellen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-drums-29-09-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/broadcast-island-29-09-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
SIMO - Soulvolle en virtuoze powerblues
SIMO, RHEA
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-29
Sam De Rijcke
Even dachten we dat Andrew Stockdale een nieuwe band had opgestart. Tot we door hadden dat we eigenlijk stonden te kijken op de gitarist van RHEA die met een al even indrukwekkende haardos was gezegend. Met zo een coiffure moet je gewoon in de rock’n’roll stappen, kan niet anders. RHEA bleek overigens een oerdegelijke rockband te zijn met potige en stevige songs en een potente zanger die scherp en venijnig uit de hoek kwam. Een band met flink wat potentieel, maar ze hebben één probleem, en dat erkennen ze ook zelf. RHEA lijdt namelijk aan het Stu Bru syndroom. Voor de slechte verstaanders geven we hier nog even de definitie van deze kwaal : ‘Het Stu Bru syndroom is een aandoening die vrij frequent voorkomt bij beginnende Belgische bands die te zeer hun best doen om binnen de lijntjes te kleuren die de populaire radiozender Studio Brussel vooraf heeft uitgetekend. In de popmuziek resulteert dit vaak in bandjes die hardnekkig de nieuwe Oscar & The Wolf trachten te zijn. Bij rockmuziek liggen de referenties enigszins anders : Rock betekent voor Studio Brussel Foo Fighters, Royal Blood of Queens Of The Stone Age, alles wat een stap verder durft te gaan is uit den boze’.
RHEA behoort uiteraard tot de tweede categorie, ze hunkeren naar airplay en vergeten daardoor om een eigen ziel en identiteit in hun songs te leggen. Daarom hebben wij een boodschap voor deze beloftevolle band. Fuck Stu Bru en laat jullie eens volledig gaan, want hier zit duidelijk iets in. Airplay op een voor 95% voorgekauwde radiozender is nu ook weer niet alles. En wat heb je er trouwens aan om in een playlist gewrongen te zitten tussen pakweg de vermomde schlagermuziek van Bazart en de plastiekpop van Bastille ?
Bluesrock uit Nashville, niet bepaald een genre om volle zalen mee te trekken, getuige de eerder magere opkomst in de AB Club. Maar wat een schitterende band was SIMO, een pure sensatie op het podium.
Bluesrock bleek trouwens een te enge omschrijving voor dit powertrio, dit was soulvolle rock, bloedhete funk en seventies hard rock in een bruisend bubbelbad.
Enkele zonderlingen hadden SIMO al even gechekt via de albums ‘Let Love Show The Way’ en het gloednieuwe ‘Rise & Shine’. Twee puike platen, zeer zeker, maar SIMO leek toch weer één van die bands te zijn die je live moet gezien hebben omdat ze een kracht en energie hebben die op plaat gewoon niet te vatten is. De sound was duizend keer snediger en scherper, de songs stegen in hun live versie boven zichzelf uit en vooral de gitaar was uitzinniger. Neem nu “Return”, de opener van het nieuwe album, op plaat een degelijke song maar live een 18 karaats diamant, en dat vooral omwille van dat fenomenaal en uiterst funky soleerwerk van J.D. Simo, de frontman en bezieler van deze band. J.D. Simo presenteerde de blues in een hevig rockend jasje, maar hij had duidelijk ook een paar spuitbussen funk in zijn gitaar leeggespoten (check de gloeiende funkriffs in “The Climb” en “Meditation”). Hij zette flink wat echo’s en wah-wah effecten en op zijn gitaar en deed dat ding zodanig schitteren, swingen en freewheelen dat we er met open mond stonden naar te kijken. En toch was dit geen navelstaarderij a la Joe Bonnamassa. J.D. Simo stak zijn ziel en zijn volledige hebben en houden in die gitaar zonder die kijk-eens-mama-zonder-handen arrogantie aan te wenden. Bovendien was hij ook nog eens gezegend met een gloedvolle soulstem, some guys have it all. De ballad “I Want Love” zorgde voor koude rillingen, een song die in zijn fantastische live versie uitgroeide tot Simo’s eigenste “Purple Rain”. De geest van zowel Curtis Mayfield als die van Prince hingen rond in die prachtsong en de leadgitaar was de crème de la crème.
In de felle gloedvolle bluesrockers als “Long May You Sail” en “ Light The Candle” deed Simo ons dan weer denken aan de funky bluesrock van Chris Duarte. En natuurlijk aan dat andere gitaarwonder Gary Clark Jr, ook zo een artiest die op zijn platen te veel de ruwe kantjes er heeft afgevijld en pas live volledig tot ontbolstering komt met een portie bloedhete en rauwe bluesrock.
Een absolute parel was “I Pray” waarin zowel The Doors, Santana als All Them Witches rond zweefden. Psychedelica, subliem soleerwerk en ronduit magistrale drums van Elad Shapiro (Mitch Mitchell was in da house) dreven deze song naar een opeenstapeling van hoogtepunten.
Meer dan anderhalf uur bestookte dit powertrio ons met hun weergaloze bluesrock, vaak via lang uitgesponnen songs en uitvergrote instrumentale huzarenstukjes, maar dat deerde ons niet. Het was van begin af aan vuurwerk, soulvolle powerblues met meesterlijke gitaarsalvo’s.
Organisatie: Next-Step – AA Productions
Neil Diamond - Kasten vol met prijzen. Alles gewonnen wat er te winnen valt. Je staat 50 jaar op de planken. Dan wil je dat vieren, wereldwijd. Op 76-jarige leeftijd niet evident natuurlijk. Maar de passie is nog te groot, en het vuur laait nog steeds op. Het lichaam moet maar mee! Eerst Amerika, en nu Europa in.
Ga er maar aan staan. Je hebt 10-tallen songs, waarvan vele nr. 1 hits. Dan moet je harde keuzes maken in je setlist. Dat de show sowieso gevuld ging zijn met goede songs, daar kon je vergif op innemen. Neil Diamond is een stielman. Songwriter in het begin, geëvolueerd tot topartiest. Massa’s ervaring, en die ervaring helpt hem nu zover, dat hij nog steeds op de bühne staat. Dat de bewegingen en tempo wat lager liggen, stoort niemand. Hij speelt nog steeds met het timbre, en weet de juiste songs met passie te vullen, en in te houden als het moet. De meest herkenbare stem ter wereld doet het nog steeds. Die zoetgevooisde stem, is nog steeds z’n handelsmerk en z’n sterkte. Altijd geweest. Geen andere artiest doet het hem na om , alleen maar gedragen door de songs, van een langspeelfilm en hit te maken. (Jonathan Livingston Seagull, 1973 )
Het podium, trapsgewijs en mooi opgebouwd, vulde mooi het podium, en liet de 13-koppige muzikanten goed tot uiting komen. 3 videoschermen waren perfect opgesteld, waarvan het middelste de herkenbare diamant vormde. Een handelsmerk van z’n podia in de jaren 80. Ook de verlichting was warm, en was perfect in symbiose met de innigheid van songs.
Het liet ook toe om Mr. Diamond gemakkelijk over het podium te ‘schrijden’. De leeftijd is er, en dan pas je je aan. Dat ook is een deel van het vakmanschap. Je creëert een comfortabele habitat, waar je optimaal in kan presteren. Er lag geen kabel op het podium …
De bandleden presenteerden zich tijdens “In my lifetime”, en plots stond ‘de jarige’ midden de bühne. Met “Cherry cherry”, “ You got to me”, “Solitary man” en “Love on the rocks” had hij het publiek direct mee. Letterlijk dan. Op het middenplein waren zitplaatsen voorzien, maar daar was na de 5de noot al geen sprake van. De vurige dames klommen nog net niet op het podium. Ieder danste op zijn vierkante ‘halve meter’. De rust kwam er met het zeer ingetogen “ September Morn”, om dan direct daarna terug een versnelling hoger te schakelen met “ Play me”, ( het bespelen van het publiek zit hem als gegoten ) “ Song sung blue”, “Beautiful noise” en “Jungletime”.bij dat laatste nummer kregen we beelden van het oudere New York te zien.
Een 2de adempauze kwam er met een song geschreven voor alle slachtoffers van terreur “ Dry your eyes” , en “ If you know what i mean”.
Richard Bennet , bijgestaan door z’n zoon, werd even voorgesteld. Hij mocht “ Forever in bluejeans” op gang trekken. Gevolgd door “Both sides now”. Neil refereerde naar Barbara Streisand , maar liet zich toch begeleiden door de saxofoon bij “ You don’t bring me flowers”. “Red red wine” en “I’m a believer” brachten ons tot een familie-moment. Tijdens “Brooklyn roads” zagen we nostalgische beelden van Neils jeugd en wierpen een enige blik op z’n jeugd.
“Pretty amazing grace” was de ideale voorbereiding op het stuk, waarnaar iedereen uitkeek, denk ik. De lange , zachte ‘oooh’ was de voorbode van het drieluik, een aperçu uit Jonathan Livinton Seagull. Ingezet door “Be”, “Lonely looking sky” en afgerond met “Skybird”.
Het ideale moment om dan het orkest voor te stellen. Iedereen werd in de schijnwerpers geplaatst en mocht iets ten berde brengen. Wat ons pareltjes opleverde en ons bracht van “Dominique” van Soeur Sourire tot de Flinstones. Heel origineel en het toont de warme appreciatie aan van Neil voor z’n muzikanten. Ze mochten zich dan ook nog eens uitleven met ‘jazz time’ en “ Crunchy Granola suite”.
Done too soon” en “Holy holy” brachten ons tot de afsluiter. Het enig mooie “I am , I said”. Zeer rustig en ingetogen gebracht.
De encore : “Sweet Caroline, “Cracklin’ Rosie” en “ Brother love’s traveling salvation show”.
Een icoon. Een artiest die z’n familienaam alle eer aandoet. Een warm man, warme songs creërende. Een vol Sportpaleis kwam hoopvol toe, en ging blij lachend naar huis. Z’n songs blijven in je hoofd malen, en geven je tonnen energie. En doen je de dingen vergeten. Ze laten je rechtstaan en swingen, ok al heb je een zaal vol zitplaatsen. Geen energiereep kan tippen aan een LP of CD van Neil Diamond! De jeugd zit constant aan de Red Bull, tegenwoordig. Een mp3 met Neils playlist heeft dezelfde werking. Gelukkig zijn er verschillende generaties grootgebracht met/door deze zanger. Deze ‘legacy’ mogen we nooit verloren laten gaan.
… Maar er is hoop. Zelfs m’n zoon van 24 komt dezer dagen thuis met een plaat van Neil Diamond thuis. Een verloren schat , gevonden op een 2dehands-markt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neil-diamond-28-09-2017/
Organisatie: Live Nation
Coldcut - 30 Y Anniversary Show - Een staaltje sounds , beats & visuals
Coldcut
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-27
Johan Meurisse
Coldcut viert z’n dertigste verjaardag en hield het uiterst intiem met een beats ‘n’pieces/dancehall feestje in de kleine AB Club . Met Ninja Tune lanceerden ze één van de meest innoverende dance labels . Ze stonden in voor een staaltje song and sampling, knip-en plakwerk , die door prachtige visuals werden omgeven. Anderhalf uur lang werden we in een een oud-modern ‘soundandvision’ van een muzikaal melkwegstelstel gedropt. Vanavond geen keur aan gasten op de stage , die soms mee op tour trekken met deze elektronicapioniers. Ze waren enkel te zien enkel op de videowalls .
Een heerlijk genietbare trip dus van het duo , dat speelplezier beleefde aan hun booths . Een MC, beeldkunstenaar en de echtgenote van een van de twee vulden het Coldcut concept aan.
Coldcut is het Britse duo Jonathan Moore en Matt Black, die baanbrekend werk leverden in de hiphop, dance en elektronica, o.m. ’80 remix werk voor Blondie, Eric B & Rakim, Yazz en soulzangeres Lisa Stansfield. Ze ontwikkelden een eigen stijl -‘laptopmusic’ genaamd, een mengelmoes van hiphop, ‘80’s dance, funk, triphop, breakbeats, dub, drum’n’bass, poprock, beats en een pak geluidscollages , voorzien van samples en scratches. Een intrigerende variërende sound, die groovy, aanstekelijk, dansbaar en boeiend, avontuurlijk klinkt met een dosis experiment. Technisch hoogstaand wat Coldcut door de jaren zo uniek maakte. Hun ‘more beats and pieces’ biedt een ongelofelijk arsenaal aan geluiden en samples, als van een The Art Of Noise, Herbie Hancock, filmsoundtracks of stukjes Jungle Book. ‘What’s that noise?’ (’89) , ‘Let us play’ (’97) en ‘Sound mirrors’ (’06) , tien jaar terug, zijn hoogstandjes.
Coldcut liet zich nu opnieuw horen met de vorig jaar verschenen EP ‘Only heaven’ en het onlangs uitgebrachte ‘Outside the echo chamber’ , de perfecte samenwerking tussen Coldcut en Adrian Sherwood van het ‘On U sound’ label ; een grote oude liefde tussen de twee dat grime , dancehall , reggae en world samenbrengt en het zeer aanstekelijk, verslavend maakt. “Robbery” en “Kajra mohobbat wala” zijn twee zoethouders die hier vanavond het hotte clubsfeertje ondersteunden.
… En daar is Coldcut sterk in . De dansspieren werden geprikkeld , het publiek genoot , heupwiegde en zette enkele pasjes . De respons was warm . Hun materiaal klonk steviger door de slepende, pompende , groovy beats, zonder dat er afbreuk was aan hun ‘mixmax’ van stijlen. Op het scherm zagen we collages , projecties, tekenfilmfragmenten, cartoons, figuren, slogans en ‘all time artists’ o.m. een knipoog naar James Brown. Deze collages en projecties waren afgestemd op die kakofonie van Coldcut. Een duidelijk meerwaarde . Indrukwekkend.
Muzikaal injecteerden ze ook heel wat world , ragga en Indiase elementen , die het lounge aspect en ‘loslaten van deze werkelijkheid’ benadrukten .
Een handvol classics als “Walk a mile in my shoes” , “True skool” , “Come back to earth” , “Atomic moog”, “Timber” of “een Paid in full” (Eric B & Rakim) werden door de mallemolen gehaald .
Coldcut stond voor een specifieke cultuur , een muzikale visie en jarenlange ervaring, zonder diepgang te verliezen . Nieuwe liefhebbers zagen we niet meteen , maar de oude generatie was op de afspraak en genoot van deze bonte verrijkende muzikale mix !
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Filip Van Der Linden
Danny Blue and the Old Socks is een nieuwe band uit Antwerpen. Het zijn vier jonge snaken met een goed gevoel voor humor en een nog betere muzikale smaak.
De inspiratie voor hun debuut-EP ‘Backyard Days’ vonden ze naar eigen zeggen o.m. bij Mac Demarco, Hockey Dad, Surf Curse, Skeggs en The Growlers. Zelf zouden we daar graag Band of Horses, DadaWaves, Tame Impala en The Allah-Las aan toevoegen als referentiepunten. Of Eels of The Glücks op een wel heel zonnig moment van de dag, na een paar aperitiefjes.
Danny Blue and the Old Socks houdt muzikaal ergens het midden tussen lo-fi, garage en psych. Zo komen ze uit bij dromerige, onbeschaamd zomerse en bij momenten dansbare retro-pop met veel positieve energie. “King Of The Trashcan” is de catchy single van deze EP, maar ook “Be With Me” of “Belgian Venice” hebben genoeg troeven om single-waardig te zijn.
Deze EP roept spontaan herinneringen op aan vrolijke zomermomenten en wordt zo de ideale soundtrack bij de schaarse zonnige dagen van de herfst en de winter.
http://vi.be/dannyblueandtheoldsocks
Doorgaans hebben we het niet zo voor laptopknoeiers die hun elektronisch gefriemel als kunst trachten te slijten. Dergelijk hautain gepruts klinkt ons vaak drammerig en irritant in de oren en meestal zetten we het dan al na vijf minuten op een lopen. Er zijn echter uitzonderingen. Voor ‘Migration’ van Bonobo bijvoorbeeld gaan wij met plezier achterover leunen en ook Mount Kimbie weet op het aangename en gevarieerde ‘Love What Survives’ onze aandacht vast te houden.
Net als Bonobo jaagt Mount Kimbie zijn elektronica niet als een terreuraanval onze trommelvliezen in, hij heeft echt wel oog voor melodie. Dit is immers het soort elektronica die je thuis al eens wat luider mag zetten zonder dat uw hamster een epileptische aanval krijgt of dat uw buurvrouw naar de flikken belt. Hier zit muziek en sfeer in. De meeste klanken mogen dan al uit een batterij computers komen, het geheel klinkt nergens koel of steriel. Mount Kimbie creëert een warme atmosfeer en draait Oosterse klanken, subtiele piano’s, eighties ritmes en Joy Division baslijntjes in de mix. Zelfs een streepje nachtelijke jazz is hem niet vreemd. Ook de gastzangers King Krule en James Blake dringen zich niet te zeer op en stellen zich volledig ten dienste van de songs en van de vaak heerlijk glooiende lijnen die Mount Kimbie heeft uitgezet.
Wij zweren nochtans bij gitaren, maar op tijd en stond kan een borrelend elektroplaatje als dit ons ook wel bekoren.
Frontman Alex Agnew geeft het aan in een aantal interviews. Op de vorige albums van zijn band Diablo Blvd was er telkens de opmerking dat er toch telkens een paar hints en vage referenties naar de donkere jaren ’80 opdoken. Omdat dat blijkbaar hetgeen is dat hen onderscheidt van de zowat alle andere metalbands, zijn ze dat aspect nog gaan uitvergroten op het nieuwe album ‘Zero Hour’.
Dus hoor je nog meer echo’s van pakweg Joy Division, Killing Joke en Type O Negative en zit er nog steeds veel galm op de stem van Agnew. Als geheel is het misschien minder metal of heavy metal dan voorganger ‘Follow The Deadlights’, maar het is wel een mooie, consistente rockplaat geworden waar behalve liefhebbers van stevige rock ook metalheads zich nog zullen kunnen in vinden. Vooral het drumwerk is nog meer in de richting van de rock en minder metal, maar de Antwerpse band is (gelukkig) nog steeds geen doorslagje van The Editors. Daar zorgen de stevige gitaarpartijen wel voor.
Alleen een sterke single leek te gaan ontbreken. De vooruitgeschoven nummers “Animal” en “Sing From The Gallows” zijn mooie ambassadeurs van de nieuwe richting die Diablo Blvd is ingeslagen, maar echt begeesteren konden ze niet. Dat geldt voor wel meer nummers op ‘Zero Hour’. Prachtig groepsgeluid, knap ingespeeld, mooi opgebouwd en zelfs een tekst die ertoe doet, maar toch ontbreekt er nog iets. Pas halverwege het album begint de boter echt te pakken, met o.a. “The Song Is Over”, “Like Rats” en “Demonize”. Ook “The Future Will Do What It’s Told” kan bekoren.
De afsluiter en huidige single “Summer Has Gone” is één van de hardste en tegelijk meest meezingbare nummers op ‘Zero Hour’: catchy, met veel vaart en met een knappe solo. Dit nummer zou het goed moeten doen op Studio Brussel, voor zover daar nog plaats is voor heavy metal.
Zonder overdrijven beluister ik jaarlijks enkele honderden releases om te reviewen. Ik ben dan ook een muzikale veelvraat. Van tijd tot tijd weet een release mij te verrassen, bij de keel te grijpen of te ontroeren. Voor deze momenten doe ik het. Namelijk iets ontdekken dat je raakt.
Zo ook met dit Australisch trio dat hier wat mij betreft één van de metal albums van het jaar heeft gemaakt. Hun album klinkt potig, volwassen en melodieus. Een pluim voor de ritmesectie is hier zeker op zijn plaats. Mark Kennedy heeft een fantastische stem en de gitaarpartijen zijn modern en origineel. Luister maar eens naar opener “The Witness” of “I Pray” die heerlijke vocals bevatten en meteen blijven hangen of zich in je hersenpan nestelen. Hier geen grunts of geschreeuw maar cleane metal vocals van een hoog niveau. Toch klinkt alles modern. De meeste songs bevatten clevere ritmewisselingen en fijn riffwerk. De solo’s van John King zijn aangenaam en een meerwaarde voor de songs. Door de productie klinkt alles haarfijn en massive.
Ik kan hier allerhande superlatieven bedenken waarom je dit album een kans moet geven maar luister gewoon naar de openingstrack en je zal snappen waarom ik hier zo enthousiast over ben. Een superplaat die ontdekt mag/moet worden!
Pop/Rock
A Little Closer (EP)
Undskyld
Fons Records
2017-09-28
Wim Guillemyn
Op 28 oktober wordt het debuut ‘Wishing Well’ uit 2016 heruitgebracht. Dit samen met een 7’’ met twee nieuwe tracks op. Undskyld is een trio uit Antwerpen. De band baant zich een weg tussen invloeden van grunge, indie, folk en postpunk. Op ‘A Little Closer’ hebben ze zich meer gericht op songs terwijl ze op hun debuut de nadruk iets meer op het ontwikkelen van soundscapes lag. Het debuutalbum bevat leuke grooves, ritmewisselingen en andere twist en turns. Alles werd live in een studio opgenomen en klinkt dan ook organisch en direct. De moeite waard om te ontdekken.
De single “A Little Closer” bevat dus twee tracks. De eerste is “Many Times Before”. Een semi-akoestische song dat een beetje aan de stijl van bv Absynthe Minded doet denken. “A Little Closer” begint met aardig gitaar- en baswerk. De zang neigt een beetje naar een Tom Barman toe. De opbouw van de song is subtiel en slim. Er zit bv een mooie tempoversnelling in het refrein. Een klein pareltje is dit liedje. De twee tracks op deze single zijn iets toegankelijker en radiovriendelijker dan de tracks op hun debuut.
Undskyld is voor mij een leuke kennismaking. ‘A Little Closer’ is een goeie single die verkrijgbaar is via Fons Records op witte en blauwe vinyl. Live schijnen ze ook een fenomeen te zijn en niet bang van improvisatie, loopings en dergelijke meer om zo hun live optredens tot een sonische en unieke trip te maken…
Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Sam De Rijcke
Deze jonge band uit Antwerpen heeft een EP afgeleverd met vijf aangename en frisse garage-pop tracks. Niet alleen het hoesje oogt heel kleurrijk, ook de songs zijn fleurig en herbergen een soort van onbevangen en welgekomen naïviteit.
De opener “Six Ft Tall Baby” lijkt aanvankelijk uit een cassetterecordertje van Ariel Pink te komen om dan over te gaan in iets wat als een montere Richard Hell song door het leven kan gaan. Er hangt een vleugje van de nonchalance van Peter Doherty rond in “Be With Me” en “Belgian Venice”, dingetjes die uit de losse pols lijken te zijn geschud maar die echt wel als frisse songs door het leven kunnen gaan. Het lekker borrelende “King Of The Trashcan” peddelt ergens tussen Jamie T en Howler, een catchy song met een aardig tempo en een beetje luchtige punk in de rangen.
Om toch een beetje te kunnen muggenziften, willen we nog kwijt dat zanger Sam De Neef het soms een beetje te veel op zijn Balthazars wil doen. Maar fuck it, verder staat die kerel aardig en welgemutst te zingen en geeft hij alle songs een levendige schwung.
‘Backyard Days’ is een luchtig en pienter EP tje van een veelbelovend bandje. Op 8/11 komen Danny Blue and The Old Socks dit prikkelende plaatje voorstellen in de Antwerpse Kavka.
Alice Cooper wordt vaak bij de metal ingedeeld, maar eigenlijk past deze shock-rocker eerder in het vakje van de rock. De vaak bombastische glam- en hardrock die hij brengt, is muzikaal eerder braaf. In de onderwerpen die hij aansnijdt, was hij jarenlang grensverleggend, maar na tientallen jaren op het podium en albums uitbrengen, wordt het moeilijk om nog te shockeren. Die intentie heeft hij dan ook niet gehad op zijn jongste album ‘Paranormal’. Die taak heeft hij inmiddels doorgegeven aan pakweg Marilyn Manson.
In de gelijknamige single is alles nog lekker donker en duister, met een meisje dat ’s nachts telefoon krijgt van een prins van de nacht. Daarna wordt er gewoon gerockt. Op “Dead Flies” schetst Alice Cooper een weinig rooskleurig beeld van de huidige generatie: ‘Your phone knows more about you than your daddy and mommy’. Ook “Fireball” rockt lekker een eind weg met een jachtig cliché-verhaal over een man die wakker wordt na een nachtmerrie, om vast te stellen dat alles uit die nachtmerrie echt aan het gebeuren is.
In het drammerige “Paranoiac Personality” zit een sample van het geluid van de bekende douchescene uit ‘Psycho’. “Fallen In Love” is een opvallend bluesy woordpuzzle voor de fans: de tekst zit vol verwijzingen naar eerdere songs van Alice Cooper. Ga maar aan de slag.
Satan mag aan het stuur zitten van een zwarte Cadillac in “Dynamite Road” en een paar tellen later wil Alice zich verdrinken in wijwater (in “Holy Water”). Niets nieuws onder de zon in Alice Cooper-land, maar had hij die thema’s niet aangekaart, zouden we gevreesd hebben voor zijn mentale gezondheid. Dat het daarmee nog meevalt, al is bij Alice Cooper altijd relatief, getuigt hij zelf op “Private Public Breakdown”.
Het punky “Rats” kan je moeilijk anders interpreteren dan als een fluim naar de Republikeinse kiezers die Donald Trump als president verkozen hebben: ‘Just open the cage, give the rats what they want’.
Op het album wordt Alice Cooper bijgestaan door gastmuzikanten als gitarist Billy Gibbons van ZZ Top, drummer Larry Mullen van U2 en bassist Roger Glover van Deep Purple. Niet dat die echt één of meer nummers in een beslissende plooi gelegd hebben, het is meer een leuk wist-je-datje.
Het reguliere gedeelte van het album sluit af met “The Sound Of A”, dat net zo creepy en duister is als de openingstrack. Maar Alice Cooper is in een gulle bui en daarom krijg je er nog een reeks bonustracks bij: twee met de originele line-up van de band (waarvan vooral transgender-relaas “Genuine American Girl” de moeite is) en zes live-tracks (“No More Mr. Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Feed My Frankenstein”, “nly Women Bleed” en “School’s Out”).
Zo weten de fans alvast wat hen te wachten staat op het optreden van Alice Cooper in de Brielpoort in Deinze eind dit jaar.
Het heeft wat van de American Recordings van Johnny Cash. Misschien niet op hetzelfde niveau, maar ‘Liefde en Devotie’ is voor Guido Belcanto misschien toch een beetje zijn American Recordings. In de herfst van zijn carrière, mogen we toch wel stellen, vindt Belcanto een nieuw platenlabel, krijgt hij uitstekend songmaterieel aangereikt dat zijn eigen werk extra in de schijnwerpers zet en krijgt hij muzikale hulp van artiesten die doorgaans streng over hun credibiliteit waken. Is ‘Liefde en Devotie’ dan voor Belcanto de rehabilitatie die ook Johnny Cash kreeg? Misschien wel.
In het begin van zijn muzikale leven werd Guido Belcanto al eens in de hoek van de kleinkunst of de schlagers geduwd, maar daar hoorde hij nooit thuis. Hij noemt zichzelf graag chansonnier, maar pas op ‘Liefde en Devotie’ wordt duidelijk welk jasje hem het beste past en dat is dat van de rootsrock. Americana maar dan op z’n Vlaams.
Op zijn vorige album Cavalier Seul kreeg hij al opmerkelijke steun van o.a. Bart Peeters, Jan De Smet (De Nieuwe Snaar), Stijn Meuris (Noordkaap) en Frank Vander linden (De Mens).
Op ‘Liefde en Devotie’ is de lijst nog langer: Nicolas Rombouts van Dez Mona, Naomi Sijmons van Reena Riot, Tom Van Laere van Admiral Freebee, Yvez Fernandez-Solino (Hooverphonic), Maarten Moesen (Buurman, BRZZVLL), Marc De Maeseneer (Whodads), Nathalie Delcroix, … een ploeg waar heel wat artiesten jaloers op kunnen zijn. Het zijn niet alleen klasbakken, ze leveren ook nog eens sterke songs af, met telkens Belcanto’s stem netjes centraal.
De rootsrock op ‘Liefde en Devotie’ wordt ingezet met “Johnny Vergeet Me Niet”, een vertaling uit 1984 van Tom Peters voor John Spencer van een nummer dat The Meteors in 1961 uitbrachten. Echt hoog uithalen met zijn stem is niets voor Belcanto, daarom krijgt hij hier vocale bijstand van Naomi Sijmoens. De lijn van rootsrock, hier zelfs met viool, wordt aangehouden op “Jodie Foster”, een ode waarin Foster rijmt op Paternoster en dan weet je dat Belcanto zelf de tekst bij elkaar heeft gepend. “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” krijgt een lapsteel en een accordeon. Op het einde van dit nummer krijgt Belcanto vocaal weerwerk van Kimberley Claeys. Als het gaat over eenzaamheid en gebroken harten komen de verhalen bij Belcanto doorgaans uit de eerste hand. Onze Vlaamse man in black.
Belcanto trekt op dit album een heel blik covers (vertalingen) open. En hij verdient een pluim voor de keuzes die hij daarbij maakt: een subliem “Haar Vader Hield Niet Van Mij” (Gerry Rafferty) met mariachi-trompet, “Laarzen Van Spaans Leder” (Bob Dylan) met een hemelse Kimberley Claeys en een streepje mondharmonica en murderballad “Henry Lee” (Nick Cave) met een duistere Nathalie Delcroix vallen niet uit de toon bij zijn eigen werk. Alleen in break-upsong “Ik Geloof” van London Wainwright III ontbreekt er iets. De mayonaise pakt niet. Maar er is nog genoeg lekkers te vinden op ‘Liefde en Devotie’, zoals de countryballad “Al Die Verspilde Schoonheid”, het bluesy ”Uniek Specimen Van De Menselijke Soort” en “Mannen Met Een Gebroken Hart”. Dat laatste thema is haast onvermijdelijk voor een Belcanto-album, maar deze keer snijdt het mes wel heel diep. De banjo en tamboerijn maken het rootsrockverhaal compleet.
“Meneer De Politieman” is de weergave van een halfslachtige en bij momenten grappige poging om onder een veroordeling voor dronken rijden uit te komen. Zo pijnlijk eerlijk verteld dat je je het tafereel zo voor de geest kan halen. Tom Van Laere geeft het nummer met zijn gitaar een weemoedige draai. Mocht dit in het Engels gezongen worden, zou je zweren dat het een murderballad was. Met een overdosis aan pijnlijke eerlijkheid slaat Belcanto de bal mis op het afsluitende “Beste Anna”. Maar met een rapport van 10 op 12 mag Belcanto best tevreden zijn.
Bush is een Britse band die in de jaren ’90 (vorige eeuw is dat ondertussen al) aansluiting vond bij de grunge van Nirvana en Soundgarden. Ze hadden radiohits met “Glycerine”, “Swallowed”, “Everything Zen” en “Machinehead”. Daarna ging het een pak moeizamer en de band splitte in 2002. In 2010 was er een reünie met enkel nog zanger Gavin Rossdale en drummer Robin Goodridge van de originele bezetting. De albums van het nieuwe Bush, met een ‘volwassener’ geluid, werden op gemengde gevoelens onthaald. Dat is niet anders met het zopas verschenen ‘Black And White Rainbows’.
Een doorslagje van hun debuut ‘Sixteen Stone’ moet je niet verwachten. Wel gladde stadionrock en –pop in de lijn van Imagine Dragons, Coldplay en zelfs Milo Meskens. Zanger Gavin Rossdale heeft talent om een knappe song te schrijven, maar op ‘Black And White Rainbows’ zitten de pareltjes verstopt onder een onnodige laag strijkers en koortjes of stroperige synths. Een aantal songs zijn onderling inwisselbaar en missen oprechte emotie. De singles “Mad Love” en “Lost In You” tonen nog het best hoe een band de weg kwijt kan geraken door de jongste trends na te lopen. Deze band kon vroeger een vuist maken, maar op de helft van de nummers is Bush eerder op een hond zonder tanden. Hij kan nog wel wat grommen en blaffen, maar voor bijten moet je geen schrik hebben.
Toch zijn er evengoed lichtpunten. Rossdale heeft nog steeds zijn uit duizenden herkenbare strot en bij momenten wordt er flink gerockt. “Dystopia” en “Nurse” zullen de oude fans weten te plezieren. “Toma Mi Corazon” is een dijk van een nummer. Ook op “All The Worlds Within You” pakt de mayonaise. Maar de goede momenten zijn schaars.
Death from Above is een duo die formule basgitaar/drums al toepaste van toen Royal Blood nog de luiers vol kakte. Die laatste zijn er wel dankbaar mee naar de wereld van de mainstream-rock getrokken en hebben daar vlotjes hun bankrekening mee gespijsd.
Na het succes van Royal Blood lijkt het dus alsof Death from Above de copycats zijn, terwijl het net andersom is. Wie die gemene motherfucker van een debuutplaat uit 2004 ‘You’re A Woman, I’m A Machine’ in huis heeft en toen ook hun wervelende set op Pukkelpop meemaakte, weet echter wel waar de klepel hangt.
Death From Above klinkt trouwens op vandaag nog altijd gevaarlijk, volumineus en stevig, hoewel de ranzigheid van het debuut toch een beetje in de kiem gesmoord is.
‘Outrage Is Now!’ bevat een stel punchers van songs die heavy en bij wijlen zeer catchy uit de hoek komen. Power en energie zijn alom aanwezig, de afwisseling is dan weer iets verder te zoeken op dit album. Het gonst en het briest als vanouds, maar we kennen het truukje ondertussen al.
Let wel, dit is nog steeds scherper, vinniger en gewoon stukken beter dan Royal Blood.
Death From Above staat op 01/03 in de Botanique.
Een kleine tien jaar was het Britse Wonder Stuff van Miles Hunt actief en hadden met ‘The eight legged groove machine’ en ‘Hup’ twee sterke Brithouders klaar . Ze gaven hun materiaal een aangename , opzwepende push en groove, die The Beatles hoog in het vaandel hield en knipoogde naar bands als Housemartins en Pop will eat itself. “Don’t let me down gently” werd één van de grootse successen .
Hunt is een talentrijk songwriter op z’n Luka Blooms . Hij is nu al enkele jaren on the road met Erica Nockalls . Ze brengen semi-akoestische Britpop met een folky tune . De nummers zijn minzaam, sober en klinken dromerig, broeierig. “Witnesses” en “If I were you” zijn puur, oprecht.
Potten worden niet gebroken maar de sing/songwriting , de sound , de melodie en de zangpartijen tekenen voor puik overtuigend materiaal .
The Afghan Whigs are back en we hebben het geweten . De ‘men in black’ van Greg Dulli zijn sinds een vijftal jaar aan een volgend hoofdstuk toe . ‘Do the beast’ was de eerste return en nu is er ‘In spades’ , een spooky werkstuk en jawel te rekenen als een hommage aan hun overleden gitarist Dave Rosser . We zien Mefisto op het sinistere artwork hoog boven piramides verrijzen .
Beladen songs zijn het , die sfeervol, innemend , spannend en intens doorleefd klinken. Ze durven aan te zwellen en te exploderen . Cello’s, violen, trombones en trompetten en de vocals van Dulli zorgen voor een broeierige, onbestemde atmosfeer . Kracht , schoonheid en emotionaliteit voelen en vinden we .”Birdland” , “Toy automatic” , “Oriole”, “The spell” en “Light as a feather” zijn meesterlijk sterk. “Into the floor” tekent voor dramatiek .
Dulli is een fenomeen en Afghan Whigs een geweldige band . Ze zijn aan een prachtreturn bezig, even scherp als vroeger.
Het Britse uit Bristol afkomstige The Pop Group rond multi-instrumentalist en dubfreak Mark Stewart was een kort en krachtig leven van nog geen drie jaar beschoren van 77 tem 80. Sinds 2015 hadden ze er terug zin in. Vorig jaar verscheen de reünie met ‘Citizen zombie’ , een avontuurlijke , groovende kruising van postpunk , punkfunk , elektronica en triphop. De funk , jazz , dub, hiphop , rock, krautrock en industrial zorgden voor een levendige , intens broeierige sound. Tja toen zijn tijd vooruit , avantgarde , en nu nog steeds eigenwijs , grillig en dwars .
Anarchie en toegankelijkheid vonden elkaar op de een of andere manier , waarin je hard moet doorzetten in dit album . Midden de cd met “Days like these” en “Zipperface” ervaren we meer melodie en komen we muzikaal wat op adem .
Producer was Dennis Bovell , een Britse dublegende , die ook hun debuut producete. Spannende en verrassende wendingen ondergaan de nummers met een ferme laag experiment. Een (paranoïde) dreiging van chaos en totale vrijheid tekent nog steeds de identiteit van de band.
Tien jaar terug gaf Justice van Gaspard Angé en Xavier de Rosnay, de dance/elektronica een bepalende push en een ferme knauw . Jawel knockout sloegen ze het genre met knallende, harde , pompende , rauw ronkende melodieuze electrorave. Een nieuwe wind raasde binnen de scene.
De tweede plaat die in 2011 verscheen , toonde een Justice rockend gelaat met behoorlijk wat Daft Punk house en Air psychedelica . Ze klonk matter dan het opzienbarend debuut .
Ze zijn nu toe aan hun derde , die lekker eigenbereid klinkt . Natuurlijk kan je niet omheen het Justine kenmerk, die soul, funk , pop , disco invloeden toelaat . Een veelzijdige plaat van rijke melodieën, vindingrijke arrangementen en meerstemmige zangpartijen . “Safe & sound”, “Alakazam!” en “Randy” zijn sterk en geven kleur aan de elektro dance.
Justice heeft een eigen handelsmerk … een verlicht kruis, twee ongeschoren heren, zonnebrillen en zwarte leren jekkers. En hun muziek is en blijft mooi eigenwijs getalenteerd!
Eén van de opkomende talenten binnen de soul/r&b en hiphop is ongetwijfeld Sampha Sissay. Hij werkte de afgelopen jaren al samen met Drake , Kanye West , Frank Ocean, Solange en Jessie Ware . Die ervaring stopt hij in zijn debuut .
Een sfeervolle plaat is het , die harp en piano (zijn geliefkoosde instrumenten) onderdeel zijn van aanzwellende hiphopbeats, elektronica en sampling, gedragen door z’n melancholieke , indringende stem . Trippop , postdubstep , soul/r&b vinden elkaar op emotievolle wijze.
Zijn inspiratie haalt hij van James Blake en SBTRKT. Songs als “Plastic 100°C”, “Blood on me” en “Kora sings” dompelen ons meteen onder in die solide sound . “No one knows me like the piano” grijpt aan , klinkt vrij direct en is uiterst persoonlijk .
Sampha zorgt ervoor dat dit meer dan doorsnee soul/r&b is . Hij heeft een evenwichtig sterk debuut uit.
Sarah Jane Scouten - Frisse country uit Toronto
Sarah Jane Scouten
Cowboy Up
Waardamme
2017-09-24
Oliie Nollet
‘Country’ leeft weer en het hoeft niet eens uit Nashville te komen, Canada mag ook. Eerder hadden we al de fenomenale Daniel Romano (die ondertussen andere muzikale oorden opzocht), Corb Lund en Colter Wall (die dit jaar nog een indrukwekkende debuutplaat afleverde). Op basis van haar derde en laatste plaat (‘When the bloom falls from the rose’) en haar optreden in de Cowboy Up mogen we Sarah Jane Scouten gerust aan dat lijstje toevoegen. Het artwork van die plaat, dat trouwens smaakvol geborduurd was op de hemden van haar begeleiders, toont opvallend veel gelijkenissen met de hoes van ‘Sweetheart of the rodeo’ van The Byrds en dat zal wel geen toeval zijn. Dat was namelijk de plaat waarop The Byrds het dichtst de authentieke country benaderden en de enige waarop Gram Parsons van de partij was.
Sarah Jane Scouten had The Honky Tonk Wingmen meegebracht, een stel doorwinterde muzikanten waarvan enkele ook actief in jazzmilieus, zijnde James McEleney op staande bas (Big Bertha), Sly Juhas op drums en Chris Stringer op gitaar. Het optreden kwam wat aarzelend op gang met “Man in love” en “Paul” (ook op plaat niet meteen hoogvliegers) maar vanaf het derde nummer, “Acre of shells”, bewees Scouten dat ze best wel een sterke song in elkaar kan timmeren. Daarnaast duikelde ze ook nog een obscure cover op : “Where the ghost river flows”, een oude folksong van de mij totaal onbekende Jasper ‘Joe’ Adams. Tussen de songs door bleek ze een onstuitbare praatvaar, babbelend over van alles en nog wat of grappend met bassist en gumbo liefhebber McEleney. Het eerste deel van de set werd afgesloten met het aanstekelijk stuiterende “Bang bang”, haar song met het meeste hitpotentieel. In de hoop iedereen na de pauze terug te zien?
Een ijdele hoop want velen bleven op deze stralende zomerse namiddag op het terras plakken. Jammer want SJS wist met enkele songs, waarbij ze in de buurt van Emmylou Harris ten tijde van “Wrecking ball” of Iris Dement kwam, ons hart nog meer te verwarmen. Om het helemaal mooi te maken kruidde ze dit tweede deel met enkele erg gesmaakte covers : Kitty Wells (“You’re not easy to forget”), Hank Williams (“Half as much”), The Louvin Brothers en Gram Parsons (“Song for you”). De afsluiter werd het rockende “When the bloom falls from the rose”, een song die me erg hard deed denken aan Hollis Brown. Ondanks het fel uitgedunde publiek kon er nog een bis af die ze vond bij Waylon Jennings. Knap concertje!
Hoewel haar muziek nog steeds gebaseerd is op klassieke honky tonk, authentieke country en traditionele folksongs slaagt Sarah Jane Scouten er steeds beter in om onbelemmerd eigentijds te klinken. Dat belooft voor de toekomst.
Organisatie: Muddy Roots - Cowboy Up, Waardamme
Charles Bradley overleden
Soulzanger Charles Bradley is op 68-jarige leeftijd overleden. De Amerikaan leed al enige tijd aan kanker. “Met een zwaar hart kondigen we het overlijden van Charles Bradley aan”, staat in een statement van het management van de zanger.
“Hij was altijd een vechter, en heeft tegen kanker gevochten met alles wat hij had.” In de mededeling wordt eveneens vermeld dat Bradley eerder dit jaar genezen werd verklaard, maar dat de kanker onlangs was teruggekeerd en zich had uitgespreid naar zijn lever.
Charles Bradley, ook wel eens liefkozend ‘The Screaming Eagle of Soul’ genoemd, zag zijn zangcarrière pas een kleine tien jaar geleden een hoge vlucht nemen. Hij was toen al jaren in New York actief als James Brown-imitator, onder de naam Black Velvet. Maar Gabriel Roth, de bassist van Sharon Jones & The Dap-Kings, zag wel iets in hem. Hij bood Bradley een contract aan bij zijn label, tenminste als hij met een eigen identiteit verder aan de weg wilde timmeren.
Bradley accepteerde het aanbod en bracht uiteindelijk in januari 2011 zijn allereerste eigen album uit, No Time for Dreaming. Een jaar later werd zijn leven verfilmd in de documentaire Soul of America. In 2012 bracht Bradley het album Victim of Love uit, vorig jaar was daar dan zijn derde en laatste plaat, Changes. Maar in 2016 kwam er ook slecht nieuws: er was kanker bij hem vastgesteld. Hij heeft die strijd niet kunnen winnen. Bradley werd 68.
Bradley zou in december nog twee concerten geven in De Roma in Antwerpen …
(Bron : HLN)
Portugal. The Man - Uitbarsting van liefde en kracht
Portugal. The Man
DOK
Gent
2017-09-20
Niels Bruwier
Portugal. The Man mocht op 20 september aantreden in een uitverkochte Dok in Gent. Nu de laatste zomerdagen zijn aangebroken, was het goed dat de zaal goed gevuld was. Een aangename warmte verwarmde onze lichamen en dan moest de band nog beginnen. De set was er één waarin ze vakkundig aantoonden hoe goed ze met hun instrumenten overweg kunnen. Ze brachten geniale popsongs, afgewisseld met de nodige portie gitaargeweld. De fans die voor dat ene hitje “Feel It Still” kwamen, waren er aan voor de moeite want stil was het allerminst.
Hoewel er nog enkele mensen stonden aan te schuiven om binnen te geraken, begon de band stipt om 20u30 aan hun concert. Die werd heel donker ingezet met een cover van, jawel, Metallica. Nooit hadden we verwacht dat we “For Whom The Bell Tolls” hier zouden te horen krijgen, maar het zorgde wel voor een nodige energiestoot waarna iedereen meteen geconcentreerd zat mee te luisteren. De song liep naadloos over in “Another Brick In The Wall, Part Two”, nog zo’n cover. Uit de assen van al deze covers, ontstond een eerste origineel nummer; “Purple Yellow Red and Blue”. Normaal bevat dit nummer enkele subtiele synths, maar hier stond het bol van de gitaren, wat het veel dynamischer maakte. Al snel ging het publiek aan het dansen en daar stopten ze niet mee.
Hierna volgde “Feel It Still”, één van de nummers die de zomer van 2017 kleurde. Vreemd om het zo vroeg in de set te plaatsen, maar op zich paste het daar wel. Het vervolg van de set was er één die niet bestond uit popnummertjes, maar wel uit krachtige gitaaruitspattingen. Hierdoor moest hun meest aanstekelijk nummer al meteen voor de bijl. Gelukkig bleef de set boeiend en viel er altijd wel iets te beleven. Zo was er op de achtergrond een wondermooi beeldenarsenaal te zien met allerlei hoofden die vreemde vormen aannemen.
Dit is niet het enige wat de live-ervaring van Portugal. The Man uniek maakt, ook de durf waarmee ze hun songs live helemaal anders brengen, maakt de ervaring veel specialer. Ze serveren nummers die een body hebben waarmee je al eens durft mee te pronken op een strand in Ibiza. Ze zijn potig, bevatten heel veel kracht en zijn vooral erg natuurlijk gegroeid. Dat de band goed op elkaar ingespeeld is, hoor je telkens opnieuw wanneer ze drie a vier songs na elkaar spelen die mooi in elkaar overvloeien. Ze doen dit allemaal zonder fouten en laten vooral de instrumenten spreken.
Dit is de sterkte van het concert. Eerst en vooral is er een enthousiaste bende muzikanten waarbij vooral de bassist zich volledig inleeft. Hierdoor slaan ze ons om de oren met vettige gitaarsolo’s. Dat valt vooral op bij “All Your Light (Times Like These)”. Het begint heel rustig, maar de outro gaat door merg en been. Het is alsof de apocalyps nabij is en alles heel snel wordt verwoest. Het doet bij momenten denken aan de psychedelische rock van Pink Floyd en op het eind kruipt er zelfs wat blues in. Ze spinnen het nummer een tiental minuten uit en het harde instrumentale deel – dat op plaat maar twintig seconden in beslag neemt – krijgt hier de hoofdrol. Straf dat ze dit aandurven, maar het geeft ook aan dat ze niet bang zijn om een ‘tour de force’ te realiseren.
Op het eind krijgen we wederom een cover te verwerken, misschien wel de cover te veel. Dit keer is het Oasis die passeert met “Don’t Look Back In Anger”. Het is meteen een cliché afsluiter. Er wordt niets bijgebracht aan het nummer en ze werken het wat droogjes af. Natuurlijk keelt iedereen uit volle borst mee, maar van ons mochten ze hier toch een sterk nummer van zichzelf zetten.
De groep komt nog één keer terug en met “Number One” hebben ze een zwoele afsluiter klaarstaan. Een beetje een anticlimax van wat een heel straf concert was.
Portugal. The Man bewees in Dok Gent dat ze klaar zijn voor grotere werk. Live weten ze perfect de balans te vinden tussen gezapige popnummers en stevige rocksongs. Plaats voor het instrumentale werk is er altijd, en dankzij de goeie samenwerking tussen de bandleden, komt dit instrumentale aspect heel sterk over. Soms stonden we met open mond te kijken naar wat de band allemaal realiseerde.
Portugal. The Man is een band die je live moet zien, het is een volledig andere beleving dan op hun platen en dat maakt het net zo sterk.
Setlist: For Whom The Bell Tolls (Metallica Cover) - Another Brick In The Wall (Pink Floyd Cover) - Purple Yellow Red and Blue - Feel It Still - Head Is A Flame (Cool With It) - Got It All (This Can’t Be Living Now) - Once Was One – Waves - So Young - Modern Jesus - All Your Light (Times Like These) - So American - Live In The Moment - Hip Hop Kids - Atomic Man - Don’t Look Back In Anger (Oasis Cover) - Number One
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie Democrazy ikv Autumn Falls
Het Australische drietal Stand Atlantic brengt gladde poppunk. De jonge band bracht zopas een eerste EP uit bij Rude Records en daarop vind je vijf vlotte, catchy poppunkdeuntjes. Muzikaal liggen ze in het verlengde van As It Is (de voorbije zomer te zien op Graspop) en New Found Glory. Met die laatste band trokken ze reeds op tournee door Australië en dat is nog de beste vergelijking. Dat de band een zangeres heeft, is leuk meegenomen, want dit genre wordt gedomineerd door mannen met te korte broeken en te veel tatoeages.
Op de smoothe punk valt muzikaal weinig af te dingen. Inzake teksten hebben zangeres Bonnie nog wel wat huiswerk. Ze geraakt niet veel verder dan woelige tiener-relaties, het enige terugkerende thema in elk van de liedjes. De beste tracks van Stand Atlantic op deze EP zijn “Coffee At Midnight” en “The Mess I Made”.
Zelfs als poppunk toont deze jonge band toch te weinig zijn tanden. Wie het zelf wil gaan checken: ze komen binnenkort in Europa optreden, maar de data en locaties zijn nog niet bekend.
https://nl-nl.facebook.com/StandAtlantic/
Er moet iets in de Oostendse zeelucht hangen want er komen talrijke artiesten en bands uit deze stad. Denk maar aan Der Klinke, Arno, Wendy van Wanten, The Glücks, The Van Jets… Zo ook John Wolf van Your Life On Hold. Een nieuwe band die hier zijn debuut presenteert. We moeten zeggen dat J Wolf wel al op een mooie carrière kan terugkijken. Indertijd begonnen bij Mildreda en daarna verdergegaan met Diskonnekted. Nu die laatste band on hold staat besloot hij om met totaal iets anders voor de dag te komen. Dat werd Your Life On Hold. Hij koos ervoor om zijn songs in een rasecht gothic rock kleedje te steken. Als liefhebber van dit genre zijn we natuurlijk heel content met dit initiatief. Goth rock uit België is al niet alledaags en met J Wolf weet je ook dat het met de kwaliteit goed zal zitten.
Het album mag er, na enkele luisterbeurten, inderdaad zijn. We krijgen hier acht tracks voorgeschoteld die mooi geproduceerd en uitgewerkt werden. Hij weet de gothic sfeer perfect te vatten en zijn stem past er ook goed bij. Qua thematiek en artwork is alles ook prima. Opener “Phoenix” is meteen een sterke track. Na een mooi uitgesponnen intro trekken de gitaren de song op gang. Een leuk uptempo rockertje. Op “Attawapiskat” klinken de vocals wat venijniger en de gitaren wat donkerder. “Exorcism” komt trager op gang en telt wat meer opvallende tempowissels. Een gevecht tegen de demonen … Met “Already Lost” en “Rome” krijgen we wat lichtere maar klassieke goth rockers voorgeschoteld. Ook de rest van de songs vallen onder deze nummers. Afsluiter “Hope Is For Dreamers” is een mooie goth ballad geworden. De trip is helaas al voorbij.
Er mochten wat mij betreft gerust nog enkele tracks meer zijn. Maar we zijn blij met dit kwalitatief goth rock album uit eigen land. Een prachtig debuut!
Het Zweedse Night (niet te verwarren met de gelijknamige band uit de jaren 70) presenteert ons negen nieuwe tracks op hun derde album. Tracks die meer gebaseerd zijn op oldschool rock en minder dan voorheen op NWOBHM. Hun sound is wel een beetje retro (bv de zang om maar iets te noemen). “Coins in a Fountain” is een buitenbeentje tussen de andere songs. Vooreerst zingt hij hier zonder de grain in zijn stem. De muzikale begeleiding is softer dan de rest en gaat zo een beetje de richting uit van Kansas, Eagles. Een beetje de stijl van Amerikaanse roots muziek. De andere songs zijn meer rock georiënteerd maar blijven wel vlot toegankelijk klinken.
Ze slagen erin om catchy deuntjes af te leveren. Vinnige en levendige songs met zang en gitaren die vrij retro klinken. De liefhebbers van de zwaardere hard rock zullen dit vermoedelijk te licht vinden. Diegene die zich daar niet aan storen zullen hier veel luisterplezier aan beleven. De teksten zijn eerder aan de sinistere kant en vormen een beetje een contrast met de muziek. Ook de productie is goed en zorgt voor helder luisterplezier.
Vier jaar na hun eerste volwaardig album is Flesh & Fell terug met een full album. Dit om onder andere ook hun 30-jarig bestaan te vieren. Natuurlijk zit er na hun korte beginperiode wel een serieuze hiatus in hun bestaan maar intussen zijn ze sedert 2011 vrij aanwezig in de scene.
Nu is er dus ‘Icarus’ ( Icarus de man met de veren die te dicht bij de zon vloog waardoor hij neerstortte…). Opener “Poker Joker” kregen we al vorig jaar te zien en te horen middels een videoclip. Een geschikte opener dat meteen ook toont wat je mag verwachten op dit album: wave en electropop die de prima vocals van Laurence Castelein begeleiden. Het moet gezegd worden dat de vocals van Laurence en de muziek van Pierre Goudesone goed matchen. “Salome” is een iets rustiger nummer maar meteen één van de beste uit het album. Een toptrack en terechte single. Er staan een resem dansbare en uptempo songs op zoals “Bling Bling”, “Dandy” of “Liar”. Enkele tragere nummers zoals “L’Ennui” en afsluiter “Laziness”. Mijn voorkeur gaat toch uit naar de wat meer up tempo tracks daar Laurence haar stem dan wat beter tot haar recht komt. In zijn geheel klinken de tracks als een voortzetting van de paar songs die ze in de jaren 80 maakten. Net alsof de tijd heeft blijven stilstaan. Oké, de productie doet het wat meer hedendaags klinken.
De vergelijkingen met Vive La Fête kunnen hier en daar ook getrokken worden. Dat is vooral een compliment.
‘Icarus’ neemt zeker en vast niet dezelfde koers als de Griekse figuur die in zijn overmoed te dicht langs de zon vloog en neerstortte. Tien songs waarvan er acht de moeite zijn en twee wat minder (“Liar” heeft een voorspelbaar en middelmatig refrein en Laurence worstelt met de vocals op “Laziness”). Maar bovenal Flesh & Fell leeft en toont hier hun kunnen met een prima album.
Op naar de podia! Enkel verkrijgbaar op vinyl in een gelimiteerde oplage. ‘T is dus voor de snelle beslissers.
De powermetalbands zijn niet dik gezaaid in Vlaanderen. Powermetalbands die zich specifiek op oorlogen richten als onderwerp voor hun teksten, zijn er nog veel minder. Er is er voorlopig maar één en dat is het Antwerpse FireForce. Ze doen dat overigens niet slecht. Ze tekenden bij een internationaal label en kunnen regelmatig optreden in het buitenland. Hun nieuwe album ‘Annihilate The Evil’ is een nieuwe gewonnen veldslag in hun verovering van het buitenland.
In het buitenland zijn er wel meer bands die combat en powermetal combineren, zoals het nog veel populairdere Sabaton uit Zweden. Die mogen sinds enkele jaren als headliner festivals als Alcatraz en Graspop afsluiten. Zover is het nog niet voor FireForce, maar het nieuwe album heeft een paar nieuwe troeven die de voorganger, ‘Deathbringer’, niet had. Producer R.D. Liapakis (van Mystic Prophecy) gidste FireForce naar een iets meer gepolijst geluid, met minder agressie. Zo komen ze nog meer in de richting van pakweg Iced Earth: iets toegankelijker en met meer meezingbare stukken.
De gitaarsolo’s op ‘Annihilate The Evil’ zijn mooi gestructureerd en uitgewerkt en het tempo wordt strak gehouden door drummer Jonas Sanders. Die kan je kennen van de Amerikaanse band Pro-Pain en een bijna eindeloze reeks Belgische bands, met o.m. Drakkar en Komah. Hij drumt op dit album heel gevarieerd en strak, zoals we dat van hem gewoon zijn.
Tot het beste op dit album behoren o.m. het knappe “White Lily” en “Revenge in Flames” (misschien wel het allerbeste op dit album). Ook “Fake Hero” en “Destroyer Of Nations” scoren boven het gemiddelde. “The Boys From Down Under” en “Dog Soldiers” sluiten misschien nog het meest aan op het geluid van Deathbringer.
Wie de fysieke CD koopt, krijgt er een cover met een knipoog bij: “Gimme Shelter”, de song waarmee de Rolling Stones het protest tegen de Vietnam-oorlog steunden.
Pas een dik jaar nadat de legendarische Alan Vega de geest heeft gegeven werden zijn laatste indrukwekkende stuiptrekkingen op dit donkere album gezet. Naar het schijnt heeft Vega met hart en ziel in zijn laatste levensjaren aan deze plaat gewerkt, en dat op een moment dat hij al zwaar sukkelde met een aftakelende gezondheid.
Hoewel veel van deze tracks zijn ingepakt jaren voor zijn overlijden is Vega is hier duidelijk in strijd met zijn demonen en lijkt hij zich er terdege van bewust dat dit zijn laatste opnames zijn. Het album is zeer fatalistisch van aard en laat zich beluisteren als Vega’s muzikale testament, zijn laatste oerschreeuw, zijn hoogsteigen apocalyps, zijn doodsreutel. Net als ‘Black Star’ van Bowie en ‘You Want It Darker ‘ van Leonard Cohen is dit een duidelijke aankondiging van het onvermijdelijke einde, met dat verschil dat die andere twee iconen nog zelf de release van hun laatste testament hebben meegemaakt (bij Bowie was het met 2 luttele dagen wel zeer nipt).
De eerste track is veelzeggend. “DTM” of voluit “Death To Me” is de nagel op de kop, een wurgreep die de toon zet voor een aardedonker claustrofobisch album dat helemaal teruggrijpt naar de versmachtende en repetitieve synth-punk van Suicide. Weg zijn de rockabilly invloeden van Vega’s solo werk, gitaren zijn in geen honderd mijlen te bespeuren. Wat overblijft zijn ijskoude en verzengende industrial synths die weinig hoopgevende sounds veroorzaken. Vega zingt niet, hij briest, haalt zwaar uit en schreeuwt. Zijn declamerende uithalen komen uit de diepste kerkers van zijn ziel. De niets verhullende oerschreeuw die “Screamin Jesus” opentrekt is een noodkreet die alle smeerlapperij van deze aardkloot aanklaagt.
Op ‘It’ mogen we niet echt van songs spreken, maar van rauwe ijspegels, geluidspaletten uit de staalfabriek, elektrische mokerslagen met hartkloppingen. De sound is beklemmend, de sfeer is onheilspellend, de teneur is inktzwart, the end is near.
Het lijkt wel of Alan Vega de soundtrack heeft gemaakt voor ‘The Scream’ van Edvard Munch. Als laatste statement van een bijzonder carrière kan dit wel tellen.
Rechttoe rechtaan punkmuziek met een wilde saxofoon in de gelederen en met een kwade frontdame (Victoria Ruiz) die de wereld een geweten wil schoppen. Het kan haast niet anders dan dat we het een beetje gaan zoeken in de richting van X Ray Spex. Niks mis mee, trouwens, X Ray Spex was een unieke band die punk naar een straatje bracht waar die nog nooit geweest was.
Op het tweede album van Downtown Boys treffen we dezelfde rauwe energie en de kwaadheid van de betere punkgroepen van weleer. Victoria Ruiz zingt en snauwt afwisselend in het Engels en het Spaans. Ook al verstaan we er dikwijls geen snars vast, het is duidelijk dat dat mens kwaad is en een hoop frustraties uit haar keelgat moet kunnen schreeuwen. Ze wordt daarbij geruggesteund door een urgente bende die venijnige punkrock brengt, ongecompliceerd doch niet hersenloos.
U kan het in levende lijve meemaken, Downtown Boys komen hun gal er uitspuwen in de Zwerver, Leffinge op 09/10. Het zou daar wel eens een heet punkfeestje kunnen worden.
The Black Angels – De AB baadt in een psychedelisch spectrum van licht en noise
A Place To Bury Strangers + The Black Angels
Ancienne Belgique
Brussel
2017-09-19
Sam De Rijcke
Met een band als A Place To Bury Strangers als support act kunnen we maar beter op tijd komen. We stellen vast dat de heerlijke chaos, fuzz, distortion en feedback ongeschonden zijn gebleven. Dit is lawaai van het betere soort, ouwe Jesus and Mary Chain die met prille Sonic Youth in duel gaat onder een regen van fel stroboscoop licht. Oliver Ackerman is een frontman die zijn gitaar niet echt bespeelt, maar eerder geselt, molesteert en vaak ook genadeloos tegen de grond kwakt. Naar het schijnt zit hij na elk concert uren te lijmen, te herstellen en te monteren om zijn gitaren terug enigszins speelklaar te krijgen. We kunnen het best geloven, die dingen zien er inderdaad zwaar toegetakeld en terug opgelapt uit. Een beetje zoals derdehands auto’s op het Afrikaanse continent, de vehikels hangen nauwelijks nog aan elkaar maar ze rijden nog.
Dit is het soort noise rock waar wij altijd een zwak zullen voor blijven hebben. Onze drang naar nieuw werk van deze vernielzuchtige band is na deze wervelende set weer met enkele graden aangewakkerd.
Op hun vijfde plaat ‘Death Song’ zijn The Black Angels trouw gebleven aan hun gekende geluid. Er zijn geen abrupte wijzigingen of stijlveranderingen te merken maar het is alweer een intrigerend werkstukje geworden dat dweept met sixties psychedelica, VU, The Doors, BRMC en bezwerende indie rock.
Dat weerspiegelt zich ook op het podium. Wij worden niet echt meer omver geblazen maar worden wel aangenaam onthaald met een portie kwieke psychedelische rock die als welgekomen alternatief kan dienen voor al die steriele elektronica die dezer dagen tot vervelens toe op ons af komt.
The Black Angels accentueren hun meeslepende psychedelische rock nog wat meer via een podiumscherm met projecties waarop allerlei soorten hallucinogenen vat hebben gehad.
De sound is herkenbaar, met sixties gitaren en begeesterende vocals die verweven zitten in zinderende indie-rock. The Black Angels zijn er ondertussen sterk in bedreven en kunnen bovendien terugvallen op een al flink aangedikt repertoire waaruit ze vanavond een vrij indrukwekkende best of kunnen distilleren.
Natuurlijk wordt het nieuwe album hier uitvoerig voorgesteld, en we moeten eerlijk zeggen dat enkele songs daarvan een beetje te licht uitvallen, zeker wanneer men die opstelt tussen gloeiende kanjers als “The Sniper At The Gates Of Heaven”, “Black Grease” , “Entrance Song” of “You On The Run”.
Maar anderzijds zijn er dan weer bedrijvige nieuwkomers als “Currency”, “I’d Kill For Her” en “Commanche Moon”, instant klassiekers die zich langdurig kunnen vastankeren in de setlist van deze retro-indie-rockers. Dat geldt zeker ook voor de prachtig zwevende ballad “Life Song”, een plakker die een verstilde en enig mooie afsluiter is van de reguliere set.
In de bisronde komt natuurlijk een bloedstollend “Young Men Dead” de show stelen, een kanonskogel die op vandaag nog steeds het ultieme visitekaartje is van The Black Angels.
Geen wow! gevoel misschien dit keer, doch wederom een sterke set van een band die een unieke eigen sound heeft ontwikkeld en die live steeds krachtig weet neer te poten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Beach Fossils – Fun en energie!
Beach Fossils + Annabel Lee
Botanique (Rotonde)
Brussel
2017-09-18
Didier Becu
De eerste concertweken van de Botanique waren er om in te kaderen. Op het programma maandag: Beach Fossils, een mens zou voor minder watertanden en op de koop toe nog eens als support act één van de te volgen Belgische bands van dit moment: Annabel Lee.
Om klokslag acht vuurde de Brusselse samen met haar band die gedeeltelijk uit Animal Youth-leden bestaat zijn indiesongs op het publiek af. Juist, het was voor de band een beetje een thuismatch (zo wisten ze dat er zich drie jarigen in de Rotonde bevonden), maar een voordeel dat werd gecombineerd met kwaliteit.
De spilfiguur van dit viertal is ongetwijfeld zangeres Audrey Marot. Onschuldig, ontwapenend, maar iemand die weet wat ze wil. De band stak meteen van wal met het uptempo-getinte “Stuck In The Mud” en bracht ons in een halfuur tijd naar het beste van de jaren 90. Van de verbetenheid van de Throwing Muses tot het speelse van Bis, het zal allemaal in de krachtige set verweven. Grote kunst is het niet, maar het maakt je gelukkig, en dat is ook één van de taken van muziek, toch?
Met een ‘10’ op zak die is uitgebracht op Luik Records heeft Audrey en haar band alle troeven in handen om het te maken. Popsongs kan ze schrijven, de nodige charisma is er ook, en ze weten maar al te goed waarmee ze bezig is. A star is born, en wat ons betreft mag die nog lang fonkelen.
Een ideale opwarmer voor wat komen moest. Wat schrijven we? Beach Fossils zou zeer goed uit de hoek moeten komen om dit te kunnen evenaren. Een voordeel is dat de band uit Brooklyn de reputatie heeft dat hun optredens sterker zijn dan wat ze op plaat doen, een stelling die in Brussel nog maar eens werd bewezen. Niet dat ‘Somersault’ slecht is, want dat is het niet, wel eentje waarin je merkt dat ze maar al te graag Tame Impala achterna willen gaan. Een sound waarin je tevens de Beatles of zelfs wat shoegaze hoort. Niets nieuws dus, maar live tonen ze vooral energie. Een factor die niet onbelangrijk is, en telkens als geen ander blijkt te werken.
Het duurde een tijdje vooraleer zanger en oprichter Dustin Payseur zich ontpopte tot een niet te stoppen waterval (de essentie van Lord Of The Rings in een minuut vertellen, je moet het toch maar kunnen), maar de sfeer zat er vanaf het begin meteen goed in.
Vanaf “Shallow”, en daarna met “This Year” (ingeleid door een bossanova-interlude) wisten we eigenlijk al lang dat dit een geslaagde avond zou worden. “Down The Line” werd het tweede bezoek aan de nieuwe release, de song ging er net als op de plaat in de Botanique zoetjes in, en de rol van de synthesizer werd alsmaar groter. Bij “Saint Ivy” kwam er zelfs een trompet aan te pas. De song kon niet alleen een Beatles-titel zijn, het klonk ook zo!
De beste track van de set werd ook de knapste song van de avond, “Sugar”, waarin één of ander bizar pluchen beest dienst deed als tamboerijn. Nog meer shoegaze in “Be Nothing”, en “Sleep Apnea” dat aangekondigd werd als een perfecte plaat voor een maandag, en werd ingeleid met de eerste tonen van “Step On” van de Happy Mondays. Of het jonge publiek die hint begrepen had weten we niet, het zorgde in ieder geval voor wat glimlachende gezichten (vooral op die van de oudere bezoekers).
De eerste rijen van het publiek werd ook nog eens lekker beetgenomen. Nou ja, ten minste zij die zich blind staarden op de setlist. Want wat uiterst kort leek, werd gewoon opgelost door het blaadje om te draaien, want daar stond het tweede deel vermeld…en grappig aangekondigd als de tweede acte van de set.
“Calyer” was west coast-muziek uit de bovenste schuif, maar we werden vooral ontroerd door “Closer Everywhere” dat (sorry) wel heel Tame Impala klonk.
De ‘tweede acte’ was wat kort, want een kleine tien minuten erna verdwenen de Amerikanen van het toneel.
De sloebers kwamen natuurlijk nog eens terug en nadat Payseur voor een minuutje de standupcomedian had uitgehangen, gaf Beach Fossils nog een laatste eresaluut met “Crashed Out” en “Daydream”.
Twee goede optredens op iets meer dan twee uur, een bezoekje aan hellhole meer dan waard!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
