Wanneer je een zwak hebt voor psychedelisch klinkende gitaarlijnen, zware riffs en bijhorende vocals dan zal dit debuut van dit Zwitsers trio je wel eens kunnen bekoren. Zowel de teksten, het artwork als de muziek ademen een psychedelische en harde rocksfeer uit. Het kon zo een product uit de jaren zeventig zijn. Alles zit degelijk in elkaar maar soms is het wel wat clichématig (vooral de teksten). Het fijne is dat ze wel wat leuke hooks hebben in hun muziek. Luister maar eens naar “Legal Aspect Of Love”. De gitaren klinken gruizig en fuzzy en leggen een basis voor een vette groove. Soms zijn ze zowaar catchy. Op “Sunshine Blues” komt in het refrein iemand als Beck ( de Beck van “Dreams”, “Odelay” en “Loser”) zelfs om de hoek loeren. Let wel de vergelijking slaat enkel op het stemgeluid en het catchy element.
2 gitaren, een drum en een stem. Meer hebben ze niet nodig om een aardig psychedelic stoner/hardrock debuut af te leveren. We krijgen een meer dan aardig volgend album als ze nog wat meer eigenheid toevoegen en wat meer hun sound uitpuren. Het is tevens muziek dat live indruk moet kunnen maken.
Eight Sins is een hardcore/metal band uit Frankrijk. Ze bestaan reeds een dikke tien jaar. Als ik het goed heb is dit hun vierde album dat ze uitbrengen. De zanger Loïx Pouillon voegt naast de typisch, toch voor hardcore, maatschappij kritische teksten ook wat elementen toe uit de hedendaagse metal in zijn zang. Nu en dan hoor je namelijk wat aanzetten tot grunts. Op vlak van gitaarwerk neigen ze bij momenten naar trashmetal (bv “Vultures”, “Ten Years”). Dit maakt dat ze soms vrij snedig klinken. Op andere momenten komt de hardcore iets meer tot uiting (“Where Is Your God?”, “Beers & Moshpit”). Tegenover hun vorige release “World of Sorrow” uit 2013 klinkt deze release snediger en meer trashy. Of je dat al dan niet beter vindt hangt een beetje van je smaak af. Dit album klinkt goed geproduceerd wat de luister ervaring ten goede komt. Erg grote verrassingen krijg je hier niet te horen maar het is een meer dan degelijk album in het genre.
Genoeg gepraat nu. We trekken onze boots aan en begeven ons naar de moshpit om ons eens goed te laten gaan op ‘Serpents’.
Het is ons een raadsel waarom men deze band steevast als noise-band catalogeert. Dit is immers geen hels lawaai maar een weloverwogen cocktail van geflipte hip-hop, eigenzinnige postpunk, binnenstebuiten gekeerde industrial, tegendraadse pop, verhakkelde funk en door de vleesmolen gedraaide triphop. Met hun boeiende en geïnspireerde sound is Hypochristmutreefuzz gewoon niet in één hokje te plaatsen, en dat is nu net de sterkte van deze plaat.
Bij de eerste tonen van “Finger” moeten wij al aan de geniale gekte van Les Claypool denken, terwijl de song dan iets verder middels een aanstekelijk aftands orgeltje richting Gruppo Sportivo afwijkt (voor wie zich deze geschifte Hollanders nog herinnert). Rapmuziek kan ons doorgaans aan onze witte reet roesten, maar hier geraken wij verdomd opgewonden van de dwarse hiphop van “Gums Smile Blood” en “Clammy Hands”, dit is Death Grips in een minder manisch periode, of Show Me The Body met pili pili in hun hol. In het ophitsende “Hypochondria” schuift Nine Inch Nails aan tafel met de jonge Red Hot Chilli Peppers, toen die tenminste nog dynamiet in hun testikels hadden, al dan niet in een sok verhuld. Ook de manier waarop het heftig groovende “One Trick Pony” tot ontploffing wordt gebracht is een hectisch opstootje die onze kop in vervoering brengt.
Wat een heerlijk driftig plaatje. Het kraakt, het botst, het klutst, het spettert, het bruist, het kriebelt en het jeukt, en vooral… het swingt als een extatische goudvis in een glas gin tonic !
Een springlevend album dat bol staat van verrassingen. Spastisch en hyperkinetisch, zeer zeker, maar dat is natuurlijk de bedoeling.
Al ruim een kwarteeuw lang mag The Divine Comedy tot één van de meest markante buitenbeentjes van de Britpop scene worden gerekend. De muzikale voorbeelden van frontman Neal Hannon -notabene van Noord-Ierse afkomst en de enige constante in de levensloop van de band- heten dan ook niet The Kinks, The Who of The Jam maar wel Burt Bacharach, Scott Walker en Morrissey. Hannon fikste er zijn eigen brouwsel mee en schopte het van indie held tot een wat atypische mainstream figuur die aan de andere kant van het kanaal zijn barokke kamerpop moeiteloos de hitparades wist binnen te smokkelen.
In het statige decor van het Koninklijk Circus treffen we Hannon temidden de promo tour voor zijn eerste album in zes jaar. ‘Foreverland’ verkoopt als zoete broodjes en wordt gretig opgepikt door Radio 1, maar laten we vooral niet flauw doen: de nieuwste worp staat bol van wel erg luchtige orkestrale popdeuntjes die allerminst de geschiedenis zullen ingaan als hoogvliegers in de back catalogue van The Divine Comedy. Toeval of niet, maar de vijf nummers uit ‘Foreverland’ die de setlist halen zijn de stoorzenders vanavond. Getooid in 18de eeuwse legerkostuums trappen Hannon en zijn vijfkoppig orkest weinig indrukwekkend af met “How Can You Leave Me On My Own” en “Napoleon Complex” uit die plaat. Het eerste kwartier vatten we samen als ‘vermakelijk zonder impact’, maar altijd genietbaar blijft de typische tongue-in-cheek humor van de ironische gentlemen Hannon. Ook op het podium is de sfeer opvallend relaxed: de frontman dolt maar wat graag met zijn muzikale kompanen en trakteert ze zelfs halfweg de set op een wijntje of een frisse pint die hij uit een antieke wereldbol tevoorschijn tovert.
De eerste vonk slaat over als “Bad Ambassador” breed uitwaaierend wordt ingezet. Het nummer heeft alle kenmerken van een tijdloos Britpop anthem, alleen hebben onze radiozenders dat nooit gesnapt. Het is de eerste en meteen ook laatste song uit opus magnum ‘Regeneration’ (’01) die we in Brussel te horen krijgen. Ook de twee daaropvolgende platen die we zonder schroom tot het beste albumwerk van The Divine Comedy mogen rekenen worden wel erg stiefmoederlijk behandeld. Niet getreurd, want Hannon gaat voor kwaliteit eerder dan kwantiteit. Tijdens “Our Mutual Friend” uit ‘Absent Friends’ (’04) heeft de Ier zijn legeroutfit intussen ingewisseld voor een dandy maatpak met bolhoed en paraplu, en slentert hij theatraal door het publiek als een volleerde crooner. Even indrukwekkend is “A Lady Of A Certain Age” uit de laatste echt goeie DV plaat ‘Victory For The Comic Muse’ (’06) waar Hannon zoals alleen Hannon dat kan de leegheid van de Engelse aristrocratie schetst. De Noord-Ier blijft echter niet langer dan nodig stilstaan bij melodrama, want even later haalt hij voorprogramma Lisa O’Neill terug op het podium om met “Funny Peculiar” een lichtvoetig Bennett & Lady Gaga moment te scoren.
The Divine Comedy is het aan zijn mainstream status nu eenmaal verplicht om elke avond de nodige dosis crowdpleasers op te diepen. In de huidige tour blijven die radiohitjes allemaal netjes opgespaard voor één langgerekte grande finale waarbij het publiek eindelijk eens die luie krent kan opheffen en zich aan een voorzichtig danspasje kan wagen. Het onweerstaanbare duo “At The Indie Disco” en “I Like” uit ‘Bang Goes The Knighthood’ (’10) ligt daarvan het meest vers in het geheugen, maar voor de gestyleerde pop singles “Becoming More Like Alfie”, “Something For The Weekend” en “The National Express” moeten we al terug tot diep in de 90ies.
Tijdens de drietal toegiften schakelde de band opnieuw een stuk of twee versnellingen lager, maar op afsluiter “Tonight We Fly” na leek de fut er ineens toch wat uit. Misschien zaten de drie opeenvolgende concertavonden in de Parijse Les Folies Bergère de week voordien daar voor iets tussen, feit is dat de doortocht van Hannon en co in Brussel zonder meer vermakelijk maar niet memorabel te noemen was.
Een meer gewaagde setlist met een lager campy gehalte had de koord tussen kunst en kitsch wellicht een pak strakker kunnen laten spannen. Dante wist wel beter, want volstrekt uniek en ongeëvenaard blijft La Divina Commedia natuurlijk wel.
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
Conor Oberst + Phoebe Bridgers + Miwi La Lupa @ AB: Goed, Beter, Oberst
Conor Oberst
Ancienne Belgique
Brussel
2017-01-30
Jasper Verfaillie
Gewezen Bright Eyes frontman Conor Oberst mag dan zijn band vaarwel hebben gezegd, hij kan nog steeds op een schare trouwe fans rekenen. Zijn laatste solo album ‘Ruminations’ bleek een hele naakte en doodeerlijke plaat, dus het was afwachten of hij naar Europa zou afzakken met of zonder full band. Het werd het laatste en we hebben de band voor geen seconde gemist.
Het publiek in de AB werd getrakteerd op een dubbel voorprogramma. Wie al heel vroeg (lees 19u15) kwam opdagen, kon een half uurtje meegenieten van de zoete nummers van Miwi La Lupa. Hij lijkt wat op de zanger van Counting Crows en zijn stem doet denken aan die van Ben Gibbard, maar zijn nummers komen nog niet dicht in de buurt van die twee vergelijkingen. Veel van zijn songs zijn opgebouwd rond één of twee ideetjes en zijn teksten willen vaak iets te veel vertellen.
Voor zijn laatste nummer “Ended Up Making Love” (tevens de titel van zijn nieuwe plaat) wordt Miwi La Lupa bijgestaan door het tweede voorprogramma Phoebe Bridgers, waarna zij het naadloos overneemt. Haar heldere en broze stem pakt het publiek meteen in en heeft dezelfde emotionele diepgang als die van Julien Baker. In haar nummers heeft ze het over angstaanvallen, relaties en onzekerheden. Steeds met een ontwapende eerlijkheid die het publiek naar de keel grijpt. Haar debuut EP werd geproduced door Ryan Adams en voor haar nog te verschijnen debuutplaat kon ze rekenen op Conor Oberst zelve. Eentje om in de gaten te houden dus.
Onlangs kondigde Conor Oberst alweer een nieuw album aan. Het in maart te verschijnen ‘Salutations’ is eigenlijk grotendeels een herwerking van zijn vorig jaar verschenen ‘Ruminations’, deze keer met een full band versie van de meeste nummers. Of Conor die band ook mee had op tour was al meteen duidelijk. Op het podium stond een piano en een hele hoop gitaren, maar geen spoor van een drum of andere keyboards. Toen Oberst samen met Miwi La Lupa op podium stapte, waren we zeker: het zou een intiem avondje worden.
Enkel bijgestaan door Miwi op bas, een persoonlijke assistent voor zijn mondharmonica en een knuffeleendje op de piano kon Conor Oberst zich volledig concentreren op zijn songs. Want als je enkel een gitaar, mondharmonica en een vleugje bas gebruikt in je nummers, dan komt de aandacht nogal snel op de lyrics te liggen. Gelukkig zijn die van een heel hoog niveau. Conor spreekt vanuit het hart. Zijn eerlijke en oprechte songs bulken van de rouwe verhalen. Het sterke openingstrio “Tachydaria”, “Gossamer Thin” en “Barbary Coast” deed het publiek meteen verstommen en ze hingen voor de rest van het concert aan zijn lippen.
Toch kon Conor het niet laten om eventjes te reageren op de situatie in zijn thuisland. Eerst verontschuldigde hij zich nog voor “that fucking orange rat”, maar daarna riep hij het publiek op tot meer solidariteit en vond hij het zelfs mooi dat er in Brussel ook protesten waren. “We have to stick together,” maande hij het publiek aan. Zo werd “A Little Uncanny” een nummer dat het beste van de twee werelden samenbracht. Met de zin “He made a joke of the poor people, and that made him a saint,” doelde hij eigenlijk op Ronald Reagan, maar vandaag kan je er helaas ook iemand anders in herkennen. Even later wordt het persoonlijk als hij zingt: “They say a party can kill you, well sometimes I wish it would.”
Daarna deed Conor Oberst iets heel ongebruikelijk. In plaats van bisnummers te spelen, deelde hij het concert op in twee delen. Na tien nummers kondigde hij een korte pauze aan, en daarna zouden ze gewoon nog wat nummers spelen. Het zouden er uiteindelijk nog acht worden, waaronder nog wat solonummers, een toepasselijke cover van The Felice Brothers en gelukkig nog wat oude nummers van Bright Eyes.
Zo werd het even hartverwarmend als hartverscheurende “Lua” een prachtig hoogtepunt uit het concert. Samen met Phoebe Bridgers werd het nummer een aangrijpend duet waarna het publiek ook wel een dikke knuffel nodig had. Zijn meest uptempo en vrolijke nummer spaart Conor als laatste. Het springerige “At The Bottom of Everything” werd op gejuich onthaald. Maar laat je niet door het jolige gitaarspel of de meezingbare melodieën. Wie naar de tekst luistert, ontdekt ook in de meest speelse songs, donkere kantjes.
De laatste zin die Conor Oberst zingt, vat het hele concert (en misschien wel zijn leven) nog het best samen: “I'm happy just because I found out I am really no one.” Geluk vinden in het ongeluk, zonlicht in de miserie. Als het uit de mond van Conor Oberst komt, geloven wij het meteen.
Setlist: Tachydaria/Gossamer Thin/Barbary Coast (Later)/ Cape Canaveral/Ten Women/You All Loved Him Once/Here Comes A Regular(The Replacements Cover)/A Little Uncanny/Ladder Song/Till St. Dymphna Kicks Us Out//Lenders In The Temple/Mamah Borthwick (A Sketch)/Counting Sheep/Next of Kin/Jack At The Asylum (The Felice Brothers Cover)/Lua/The Big Picture/At The Bottom of Everything//
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lucky Chops - Omver geblazen
Lucky Chops
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-01-29
Cis Vliegen
Lucky Chops, een stelletje kerels die begonnen in de metrostations van New York. Het brass ensemble blies zich via filmpjes van passanten naar een kijkcijferkanon op Youtube. Niet veel later kwamen de café concerten waarna de bal begon te rollen naar festivals, zalen, evenementen en zelf een europese tour waarvan Brussel de eer had hen als eerste te mogen ontvangen. Een uitverkochte AB is een teken van het verlangen om deze youtube-figuren eindelijk in het echt te zien.
Het voorprogramma is een stevige portie Belgisch drum geweld van Velotronix. Je kan ze vergelijken met zo’n typische drumgroep die je ook terughoort op straatfeesten, alleen deden zij het met hun vijven en voegden ze een snuifje elektronische effecten toe. Met aanstekelijke ritmes krijgen ze beweging in het publiek en gaven ze aan het een eer te vinden om te spelen in de AB. Voor mij bracht Velotronix meer een gezellige sfeer dan een pré feestje en komen ze meer tot hun recht tussen het publiek op straat, dan op een podium.
Vijf koppen verschijnen op het podium in plaats van de gebruikelijke zes. De zotste van de groep, degene met de meest absurde kapsels en kleren, Leo Pelligrino, is er niet bij. In eerste instantie een teleurstelling, maar deze wordt al snel weggeblazen door de vijf andere. Ik stel ze voor: Josh Holcomb (trombone) met een prachtige Delirium olifant op zijn t-shirt, Daro Behroozi (tenor saxofoon) met een politiek getint t-shirt, Joshua Gawel (trompet) met een ode aan Andy Warhol op zijn t-shirt, Charles Sams (drum) en tot slot in een grappige sport outfit de kleine Raphael Buyo met de veel te grote sousafoon.
De vijf staan er zonder podium vulling en veroveren één voor één de harten van het publiek. Het is een show die start in de vijfde versnelling en je laat ontdekken dat de snelheid oneindig is. Wanneer je denkt: nu zijn ze op hun best, kwam er een nieuw hoogtepunt en weer, en weer, en weer, … Dit optreden is één van de beste die ik ooit zag.
Ik wil vertellen over de opbouw van de nummers, de setlist, het entertainment, … Ik wil vertellen dat alles klopt! Het concert zweeft van het ene nummer in het andere, kent geen enkel ‘dood’ moment en barst continu uit in geroep, gespring en gedans. Het hele publiek gaat zelfs op zijn knieën, zingt in canon en feest met een menselijke treintje door de zaal. Het is dankzij de Lucky Chops dat het publiek zich helemaal geeft, net zoals zij. Ze staan dan ook geen vijf seconden stil. Wat een energie!
Het is allemaal heel aanstekelijk. Zowel de eigen nummers “Coco”, “Buyo”, … als de eigenzinnige versies van “I feel good” en “Stand by me”. Iedere muzikant toont uitgebreid zijn kwaliteiten met solo’s, solo’s en nog een solo’s die steeds verrassend en vers klinken.
Een andere troef is het geheime wapen van Daro. Plots haalt hij een langwerpige saxofoon tevoorschijn waarmee hij didgeridoo-achtige geluiden weet te creëren.
Beste lezer, je kan het al raden: ik ben vanavond omver geblazen. De Lucky Chops zijn top en ik kan niet anders zeggen dan ‘ga ze kijken!’
Setlist: Intro/Without You, Coco, I’ll fly away intro, Boom, Miami, D20, Helter Skelter, Walter Jam, Skaba/Jam/Charles Solo, Stand, Buyo, Connie, Behroozi, Stand by me, Danza
Bis: Problem, Funky
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Rembert De Smet (2 Belgen) overleden
De Gentse zanger en muzikant Rembert De Smet is overleden aan de gevolgen van kanker. De Smet is vooral bekend van zijn tijd bij 2 Belgen en van hits als "Lena" en "Operation coup de poing". Hij is 62 jaar oud geworden.
Rembert De Smet breekt in de jaren 80 samen met Herman Celis door met de groep 2 Belgen. Hij scoort de new wavehit "Lena" wat veruit zijn grootste hit zal worden. Het nummer wordt tot op vandaag nog steeds gesmaakt, het stond eind december nog op nummer 184 in de "1.000 klassiekers" van Radio 2.
De band 2 Belgen scoort ook met cover "Operation coup de poing". Begin jaren 90 gaat de band uit elkaar. Later maakt De Smet eigenzinnige wereldmuziek met Esta Loco.
Samen met Wim Claeys wordt hij een van de bezielers van de Walter De Buck-band, een herdenkingsband voor de overleden Gentse volkszanger. De Smet speelde ook muziek op de begrafenis van De Buck.
Het overlijden van Rembert De Smet komt onverwacht. De 62-jarige muzikant kreeg nog maar enkele weken geleden te horen dat hij aan kanker leed. Hij is overleden aan de gevolgen van de ziekte.
(Info Bron: De Redactie)
Show your discomoves, baby ! Dat denkt de Franse dj Vitalic voortaan hardop. Vroeger scherp en strak, nu met het hemd een paar extra knopen open en een arsenaal aan vintage trucs, en dat smaakt naar meer. Ontmoet de Vitalic nouveau style op het Brusselse podium, het plezier van het dansfeest blijft intact.
Eerst is het huiswerkverbetertijd voor de jonkies van Contrefaçon. Frans, piepjong en klungelig scheuren ze door hun optreden met een constant hoog tempo, de ene harde drop na de andere. Hier en daar een vlaag van originele scherpzinnigheid, meer nog een oefening uit de handboeken van de vroege Daft Punk en Justice. Heel veel maakt het niet los bij het wachtende publiek. Het duo in sportkledij verdwijnt snel na hun set met een beleefd applaus achter het gordijn, de spieren zijn nog niet warm gedanst.
Bij de eerste noot die de producer/dj neerpoot spitsen de oren zich. Vitalic, een ijkpunt als het gaat over optredens barstensvol inventiviteit, vertrekt uit de startblokken zoals we gewend zijn van hem en zijn vorige albums. Pompen en dreunen met een lichte punksignatuur, het publiek is klaar voor de spurt. Het werk van de eerste drie worpen “Ok Cowboy”, “Flashmob” en “Rave age” wordt gretig opgepikt en de nieuwelingen van het net verschenen ‘Voyager’ gaan vlotjes mee in het verhaal van de avond.
De aimabele performer toont na een paar minuten al zijn dankbaarheid, bijna verlegen. Verlicht in rood neon kijkt hij vertederd de zaal in.
Dat dat rode neon zich ontpopt en uitgroeit tot een hoofdpersonage naast Vitalic, is een blije verrassing. Concerten van dance-artiesten bewijzen in vlug stijgende lijn het talent van hele ladingen lichtingenieurs. De installaties eisen met branie hun bestaansrecht op het podium op. Het fijnzinnig visueel vernuft van deze show overstijgt echter de bijna groteske concerten vol knallend vuurwerk van de wereldtop van de DJ MAG-artiesten.
Hoe een concert van dik 90 minuten met 5 in mekaar passende simpele lichtvierkanten ontelbaar veel varianten aan kleur, vorm en beweging uit de hoed tovert, daar kijk je met de mond open naar toe.
Gewoon omhoog springen en zweten bij Vitalic ? Volmondig neen ! Voeg in je dance moves bij een Vitalicoptreden anno 2017 ook heupwiegen en een eerste bescheiden choreografie er aan toe. Moroder en italodisco krijgen een nieuwe vertaling bij Vitalic. Het werkuniform van de dj is nog altijd zwart en streng en zijn mars ter plaatse achter zijn batterij van synthesizers en laptops blijft bestaan, hij grijpt nu echter ook gretig naar een ferme brok flamboyantie. De oude getrouwen “La Rock 01” en “My friend Dario” krijgen een zwierig pakje aan en de afsluiter “Stamina” toont een breed lachende en genietende dj.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vitalic-26-01-2017/
Organisatie: Live Nation
Jacle Bow entertaint een uitverkochte Club
Jacle Bow
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-01-26
Wim Guillemyn
De naam Jacle Bow zal menig lezer misschien niet veel zeggen maar deze band maakte een aantal jaar terug deel uit van ‘De Nieuwe Lichting’. Sedertdien gaat het snel voor hen. Afgelopen jaar waren ze ‘artist in residence’ in de AB. Daardoor speelden ze o.a. in het voorprogramma van The Golden Earring. Vanavond kwamen ze als afsluiter in een uitverkochte club (250 man) hun debuut album ‘What’s All The Mumble About?’ voorstellen. Dit viertal is afkomstig uit Limburg waarvan de zanger en de drummer een B&B uitbaten in de omgeving van de Dansaert in Brussel.
Radio Bruzz (StuBru) was aanwezig om muziek te draaien, hen te interviewen en het optreden live op de radio te brengen. Er werd vlot van start gegaan met “High For Your Lover” en “Street Fight”. Je merkte meteen dat ze ondanks hun jeugdige leeftijd toch al voldoende routine en vakmanschap hebben. Ze leken weinig last van zenuwen te hebben. Hun muziek klinkt heel volwassen en is gedrenkt in Amerikaanse blues en soul rock. Ergens tussen de jonge Rolling Stones en Jamie Lidell in. De zanger heeft een ferme stem met een karakteristieke grain in. De bassist was doeltreffend en zeker van zijn stuk. Hun muziek is echte live muziek. Pure rock’n’roll.
Halverwege werd er nog een nummer van de Beatles gespeeld: “Coming Up”. Een geslaagde cover dat ook door het publiek werd gesmaakt. Op het podium stonden oude televisiekasten gevuld met screens, die ons mooie graphics voorschotelden. Niets werd aan het toeval overgelaten. Er kwam ook een dankwoordje voor o.a. Mario Goossens (Triggerfinger) die hun album had geproduceerd en aanwezig was. Na het laatste nummer mochten ze nog terugkomen voor een bisnummer of twee. Die speelden ze in een semi-akoestische bezetting. Het allerlaatste nummer was “C’est Ma Vie” van Salvatore Adamo. Een mooie afsluiter en een geslaagde cover alweer.
Jacle Bow is een naam om te onthouden en die je zeker live moet ervaren. We gaan er ongetwijfeld nog meer van horen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set met Kaleo de dag voordien
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jacle-bow-25-01-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Over het debuutalbum Masterpiece van de New Yorkse band Big Thief zijn vorig jaar veel lovende woorden geschreven. Hun lo-fi rock veroverde vooral veel harten in Amerika, terwijl ze in Europa iets meer onder de radar bleven. Dat maakte het een gedroomde band om in de Witloof Bar in de Botanique te spelen. Een locatie waar we al vaker van te ontdekken topacts kunnen genieten.
De zaal zat goed vol en er heerste een ontspannen sfeer. Een gevoel dat zich voorttrok vanaf dat de band subtiel en met weinig allures het podium op kwam. Het optreden ging niet van start met een knaller, maar trok je langzaam de wereld van Big Thief binnen. Met een klein, intiem nummer dat de zangeres solo bracht voelde je meteen dat dit een band is die een verhaal vertelt. Tekst won het vaak van instrumentatie. Het waren stuk tot stuk levenservaringen die ze ons trachten te vertellen doorheen hun songs.
Vervolgens kwam het concert meer op gang met enkele hoogtepunten uit hun album. Nummers zoals “Vegas” brachten een goede flow: melodieën die lekker vlot doorlopen terwijl de band goed volgt en nog eens die extra push geeft. De instrumentatie was soms wat slordig, wat alleen maar charme ten goede kwam. Toch bleef de kern nog steeds de zang. De weemoed in de vocalen en teksten van Adrianne Lenker maakten het publiek zacht en stemden tot wegdromen. Je zag aan de muzikanten dat ze volledig opgingen in de muziek, wat het contact met de zaal wat minder vlot maakte. Dit werd echter gecompenseerd door de grote vertelkracht in de liedjes.
Daarentegen vroegen we ons af of het niet allemaal iets te introvert was. Niet elk nummer was even goed of werd overtuigend gebracht. Op bepaalde momenten durfden de minder boeiende stukken redelijk lang aan te slepen. Big Thief probeerde om er af en toe een andere vorm van energie in te steken. Eerst was er de magistrale single “Real Love”, het ruwste en luidste nummer op hun album. Het steekt er met kop en schouders bovenuit met gitaarsolo’s die vol expressie van het pad gingen. Dit geanticipeerd moment kwam echter redelijk vroeg en de climax zat er toch flink naast. Hij werd uitgesteld en ingehouden. Deze slechte timing zorgde ervoor dat ze te vroeg met het beste kruit geschoten hebben. Op een later moment verraste de gitarist ons met wel een heel merkwaardig a capella nummer. Een lied dat zo uit de lijn lag met de set, maar toch ironisch genoeg wel het hoogtepunt was van het concert. Toch waren het niet deze keuzes die de set bijeen hielden, maar de grote hoeveelheid ijzersterke singles die hun debuut Masterpiece te bieden heeft.
De bisronde zorgde nog voor extra verrassingen. Het eerste nummer werd abrupt afgebroken door de zangeres. Ze had het idee om een nummertje te spelen dat ze al heel lang niet meer gebracht hadden. Daarna vertelde ze hoe het haar deed denken aan de tijden dat ze nog niet op de andere kant van de wereldbol speelden. Ten slotte was het tijd voor het allerlaatste liedje, waar Adrianne eerst de volledige songtekst citeerde voordat de band het nummer begon te spelen. Beide songs in de bisronde illustreerden hoe de muzikanten van Big Thief een beetje dromerig zijn, maar vooral heel warme en inhoudsvolle karakters zijn.
Big Thief pootte een gevoelig optreden neer, maar soms nog met wat gaten en slepende momenten. De vele hoogtepunten toonden echter dat dit een groep is die je in de gaten wil houden. We zijn er alvast van overtuigd dat het de volgende keer net dat ietsje meer zal zijn.
Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
PIAS Nites 2017 – Temples - J.Bernardt - Royaume
PIAS Nites
Beursschouwburg
Brussel
2017-01-25
Didier Becu
Over België is er al ontzettend veel over geschreven, maar één ding staat vast: het land blikt muzikaal op alle fronten uit. Een van de hoekstenen daarvan is het in 1982 door Kenny Gates en Michel Lambot opgerichte [PIAS]. Wat destijds begon als (zeg maar) een klein wave-label met namen als Trisomie 21 of The Legendary Pink Dots, is 34 jaar later internationaal één van de grootste indielabels geworden, en tevens een ontzettend belangrijk distributienetwerk. De [PIAS] Nites is een jaarlijks feestje waar zowel aan perslui als muziekfans een selectie (met de hele catalogus zit je aan een festival van dagen!) wordt getoond van wat het label als één van de tips van het komende muziekjaar ziet.
Met Oscar & The Wolf en Bazart zit het label zonder twijfel aan zijn (Belgisch) kunnen, wat evenwel niet betekent dat er geen plaats meer zou zijn voor ander binnenlands talent. Het is niet zo eenvoudig om op het net iets informatiefs te vinden over Royaume, maar na het bestijgen van de eindeloze reeks trappen (de concertzaal bevindt zich op het dak van de Beursschouwburg!) zagen we dat het trio zonder meer in de smaak zal vallen bij fans van The XX en zeker Alice On The Roof. Speelse pop, nog wat onzeker, met een energieke Frans-Japanse frontvrouw Yumi die duidelijk de touwtjes in handen heeft. Het mag van ons part allemaal best wel een tikkeltje gedurfder, maar wie van zachte elektronische indiepop houdt, zal de komende maanden Royaume zeker op één of andere manier treffen!
De tweede artiest aan zet kun je bezwaarlijk een nieuweling noemen, zijn project is dat wel. Na Maarten Devoldere (Warhaus) en Simon Casier (Zimmerman), kiest ook Jinte Deprez van Balthazar voor een nagelnieuw zijproject. J.Bernardt is de naam en de veel gedraaide single “Calm Down” kun je wellicht al zonder enige hapering meefluiten. Ook de andere songs liggen in deze lijn, hoewel het bij momenten een jazzy set werd waarin de Gentenaar zijn roots niet kan wegsteken. Hoeft ook niet, ook al vraag je je af waarom de heren van Balthazar niet hun krachten zijn blijven bundelen. Maar goed, iedereen wil wel zijn eigen ei kwijt en het is duidelijk dat er met zorg aan de songs is gewerkt waardoor ze voor het publiek nog wat onwennig aanvoelen, maar net zoals bij zijn collega’s zit het vernuft hem in het detail. Onze tip? Binnenkort het debuut kopen, grijs draaien en ervan genieten op één van de vele clubconcerten die gepaard gaan met de release.
En dan was er Temples, vier Britten die ons terug naar de tijd brachten toen de NME en de Melody Maker wekelijks ‘the next big thing’ voor ons in petto hadden. Deze eer viel ook de beurt aan deze band uit Kettering, maar gelukkig voor hun lijkt het sprookje iets langer te duren.
Twee jaar geleden konden de vier met hun debuut ‘Sun Structures’ de indiefans charmeren en werd de best verkochte release in de Rough Trade Shops. Uiteraard zijn nu de ogen gericht op hun tweede plaat, ‘Volcano’, die in maart via Heavenly Recordings op de markt wordt gegooid.
Een vrij exclusief concertje dus, en wie geen ticket kon bemachtigen voor het uitverkochte PIAS-feestje hoeft niet te wanhopen, want op 31 maart staan ze een paar straten verder in de Botanique. En misschien best niet te lang wachten, want de nieuwe singles die we gisteren te horen kregen lijken zo hitgevoelig dat Temples mits de radiosteun wel eens de Tame Impala van het jaar zou kunnen worden!
Wat er ook gebeurt, de looks hebben ze in ieder geval. Mijn partner-in-crime merkte het verschillende malen op, maar met zijn torenhoge krullenbol lijkt zanger/gitarist James Bagshaw wel de verrezen Marc Bolan. Een blik op de modieus geklede Adam Smith doet je zelfs vrezen dat de tijden van Bay City Rollers opnieuw zijn aangebroken. Geen nood, hoewel braaf (zelfs net iets te braaf) en geregeld gebruik makend van Pink Floyd-achtige soundscapes heeft Temples genoeg in zijn mars om de indiemeute van vandaag te kunnen overtuigen. En nu terug die trappen!
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Intro - IJsland heeft een mooie waslijst aan topartiesten. Zo kennen we Björk, Sigur Rós, Of Monsters and Men, Ólafur Arnalds, … En sinds kort is er een nieuwe speler op de markt die een plaats op deze lijst probeert te veroveren. Ik heb het over Kaleo, een vierkoppige rock groep wiens muziek reikt van garage rock met een vleugje country tot indie rock met een streepje folk. Met hun 2de album ‘A/B’, gereleased 10 juni 2016, scoorde Kaleo een hit met de track “Way Down We Go”. Een meeslepend nummer met een donker kantje. Ik ben benieuwd of Kaleo dit donker kantje gaat tonen, tijdens hun debuut optreden in België.
Voorprogramma - Belgische klasse! Dat kan je zeggen over Jacle Bow. De kerels die we zagen in de ‘Nieuwe Lichting’ zijn ondertussen geëvolueerd in echte podiumbeesten. Jacle Bow staat vanavond in stijl op het podium en weet de AB warm te krijgen voor de IJslanders.
Er is maar één God - Kaleo verschijnt als een team op het podium, maar al snel is het een ‘one man show’. Zoals een actueel thema ons zegt ‘er is maar één God’ en dat is vanavond JJ Julius Son (gitaar/zang). De rol van frontman vervult hij op een timide manier. Zo bedankt hij regelmatig het publiek en vraagt hij om mee te klappen en te zingen. Een heel optreden lang is hij het middelpunt van de belangstelling en staat enkel hij in de spotlight. Af en toe krijgt zijn collega, Rubin Pollock (gitaar), ook een beetje licht wanneer hij soleert. Maar de echte ‘God’, in mijn ogen, staat vanavond niet in die spotlight. Het is de bassist, Daniel Kristjansson, die in het donker het beste van zichzelf geeft. Continu moedigt hij het publiek aan en zelf staat hij geen seconde stil. Vanavond zag ik geen band op het podium, maar eerder vier individuen.
Tot in de puntjes - Kaleo live is hetzelfde als Kaleo op CD. De sound is opperbest en JJ Julius Son zijn stem klinkt grauw, ruw en donker zoals het hoort. Werkelijk een prachtige stem die hij juist weet te gebruiken. De show is tot in de puntjes verzorgd! Ook mijn complimenten aan de man van het licht!
Hoogtepunten - Een cover van “Bang Bang” die melodramatisch wordt ingezet, maar beetje bij beetje uitdraait in geschreeuw van gitaren, was voor mij het hoogtepunt. Dit nummer liet je haren eerst rechtop staan en daarna meebewegen met het geschud van je hoofd. Voor het publiek was ook “Way Down We Go” en feitelijk alle nummers van de nieuwe plaat een schot in de roos.
Een happy meal, maar zonder speeltje - Kaleo stelt zijn publiek niet teleur. De groep geeft waarvoor de fans betaalt hebben. Een mooie show, goede klank en hun beste nummers. Ben je een grote fan? Dan moedig ik je zeker aan om ze te gaan kijken. Maar ik mis toch iets. Het element van verrassing of eerder spontaniteit? Beiden heb ik niet ervaren tijdens de show. Het leek wel een happy meal, maar zonder speeltje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/kaleo-25-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jacle-bow-25-01-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was een tijdje geleden dat we nog van deze Canadese indie/krautrockers hebben gehoord . Holy Fuck liet zes jaar op zich wachten en ze doen waar ze goed in zijn , aanstekelijke, frisse songs bieden met een opwindende , zalvende groove en drive.
De nummers worden bepaald door elektronica, percussie, gitaar en bas, hebben een repetitieve basis , bouwen op of slepen ons mee in een sprookjesachtig ambient decor . Een link naar Battles , Fuck Buttoms en Sunns is onontbeerlijk . Met zijn tien nummers is dit een spannende, lekkere plaat met een mooi klankenspectrum . Blij dus dat deze heren terug zijn.
Steve Gunn is een begenadigd gitarist die deel uitmaakte van Kurt Vile’s Violators en intussen al een goed eigen oeuvre heeft opgebouwd. We hebben een voorliefde voor zijn stijl en muziek. We horen bezwerende indie en 70s retro die een V.U., Jimi Hendrickx, Led Zep, Neil Youngs Crazy Horse plaatst bij een Feelies, Dream Syndicate, Built to Spill, Galaxie 500 en het linkt aan de tandem War On Drugs – Kurt Vile . Een logaritmische uitkomst krijgen we van sing/songwriting in een groepscontext .
In het materiaal horen we een ingehouden spanning , een intrigerende opbouw, een gruizige inhoud , die een beheerste dosis effects toegemeten krijgt. De instrumenten ademen in de songs ; de gitaren spreken, de repetitieve bas ondersteunt en de percussieve lagen zorgen voor de ritmiek. Fijn!
Live krijgen deze nog een touch en durven ze te ontploffen om dan opnieuw in de plooi te vallen . Het zijn heerlijke trips , jams alsof het niks is ze te produceren.
We horen niks nieuws onder de zon op de nieuwe , deze ligt in het verlengde van de vorige , maar het is muziek van een tijdloze kwaliteit . “Ancient Jules” valt dan ook meteen met de deur in huis.
Ook de daaropvolgende songs “Full moon tide” en “The drop” , elk van rond de vijf minuten, hebben dezelfde broeierige intensiteit en spanning . Ongelofelijk soms wat er allemaal door ons hoofd flitst bij dit combo rond Steve Gunn. In de sfeervolle, poppy nummers heb je de poprock van The Go-Betweens , G.W. McLennan en ook Soul Asylum komt even piepen in “Night wander”. Dit is uiterst genietbare, speelse , frisse muziek.
De Nederlandse prog-rockband Kingfisher Sky viert zijn tiende verjaardag met het uitbrengen van nieuw materiaal. ‘To Turn The Tables’ omvat slechts één nummer, maar die klokt dan wel af op net geen 10 minuten. Blijft een beetje de vraag of je dat een EP dan wel een single moet noemen. Voor deze track kreeg Kingfisher Sky opnieuw de hulp van violist Ludo De Goeje en Kristoffer Gildenlöw van Pain of Salvation. Beiden waren reeds van de partij op ‘Arms of Morpheus’, het album van Kingfisher Sky uit 2014.
De band is niet meteen de meest productieve band. Ze willen enkel die muziek uitbrengen waar ze volledig achter kunnen staan en daar willen ze hun tijd voor nemen. Toch lijkt een EP met slechts één nummer op het eerste zicht een beetje mager. Tot je “To Turn The Tables” hoort. Het is een bijzonder fraaie track met een hoofdrol voor zangeres Judith Rijnveld. De song begint met terug te grijpen naar de sfeer van ‘oude’ tracks als “My Better Part” en “Hallway Of Dreams”, die wat weg hebben van een bombastische Within Temptation, om daarna te eindigen in de sfeer van pakweg Big Fish en Strength Of The Endless. Het toont dus mooi in tien minuten hoe de muziek van deze band geëvolueerd is en toch ligt de nadruk op het recente werk.
‘To Turn The Tables’ is daarom zeker een aanrader voor de fans en ook voor wie Kingfisher Sky nog moet leren kennen, is dit de beste introductie.
Band Of Horses is zo een van die amicale bandjes die we graag omarmen . Met de jaren hebben ze een evenwicht van rootsamericana , indiepop en classic rock .
De laatste plaat ‘Mirage rock’ dateert al van 2012 , gevolgd door het aangename tussendoortje ‘Acoustic at the ryman’ . Een plaat als in de begindagen ‘Everything All The Time’ (2006) en ‘Cease To Begin’ (2007) zit er evenwel niet meer in als je de nieuwe, vijfde in zijn geheel beluistert . Jason Lytle van Grandaddy stond in voor de productie, wat betekent dat de keys/elektronica zich een plaatsje opeisen in die doorleefde , broeierige , sfeervolle , dromerige indie/alt.americana van de Band Of Horses .
Het eerste deel klinkt als een goede opfrisbeurt . De opener “Dull times, the moon” klokt met zeven minuten af ; het nummer begint rustig , kabbelt voort en wordt dan plots geïnjecteerd in hun gekende stijl . “Hag” is ook z’n Grandaddy getinte song . “Solemn oath” en vooral “Casual party” en “Throw my mess” hebben die kenmerkende broeierige BOH spanning en intensiteit . De andere zijn goed, aangenaam zondermeer, gedrenkt in een melancholische , dromerige sfeer .
‘Why are you OK’ heeft zijn twee kantjes , een aanstekelijke , gedreven , frisse side en een verzorgde , fraaie , rustig voortkabbelende . Kortom , dit is er een smaakvol eentje!
Mary’s Little Lamb bracht zopas met Elixir For The Drifter zijn tweede album uit. Daarop wordt gestart met brede arrangementen en veel toeters en bellen om daarna ook plaats te maken voor soms heel sobere, alternatieve country. Net als op hun debuut ‘Fortune & Chance’ brengt Mary’s Little Lamb een heel filmisch geluid en het zal ons niet verbazen als ook dit album opgepikt wordt voor series op tv.
Country is overigens de basis van de muziek van Mary’s Little Lamb, maar dan afgekruid met mariachi, blues, roots en tex-mex en opgewerkt met een retro-sausje. Het instrumentale openingsnummer “Bound For New Horizons” had zo uit de mouw van Ennio Morricone kunnen komen en ook single “Hold Your Horses” is een mooi volgestouwde countryrock-deun die je zo terugvoert naar het tijdperk van Bonanza en cowboyfilms in zwart en wit.
Na “Hay” zoekt deze Vlaamse band steeds vaker de soberheid op, met minder elektrische gitaar, meer banjo, meer borstel-drums, meer trompet en vooral meer aandacht voor de donkere bariton van zanger Bart Hendrickx. In die uitgeklede tracks zoals “Blending In” en “Alone and Forsaken” van Hank Williams komt Mary’s Little Lamb soms dicht in de buurt van de American Recordings die Johnny Cash op het einde van zijn carrière maakte. Al zit er op de stembanden van Hendrix minder korrel dan op die van Cash toen, ze snijdt bij momenten net zo diep. De zang staat telkens centraal, maar krijgt altijd mooi tegenspel van minstens één instrument. Het valt ook op dat het eigen materiaal van Mary’s Little Lamb niet verbleekt naast die Hank Williams-cover.
De rijke arrangementen komen daarna nog opnieuw terug in o.m. “Stray Arrow” en “Tell Me How”. Andere hoogtepunten zijn “El Fuego” en “Saguaro” een duet met Kathleen Vandenhoudt. “Are you ready to ride”, vraagt Mary’s Little Lamb in “Hold Your Horses”. Reken maar. Ik kruip meteen in het zadel.
Wie had het voor mogelijk gehouden dat The XX zo’n carrière ging uitbouwen na hun debuut ‘XX’ in 2009. Dit debuut werd onder de prijzen bedolven en de vrees bestond dat ze toen reeds hun beste kruit verschoten hadden. Doch hun opvolger ‘Coexist’ deed het in de charts nog beter en ook het solo album ‘In Colour’ van Jamie deed het heel goed en toonde een meer dansbare kant van hem.
Zo te horen heeft dit wel de leden van The XX geïnspireerd bij het maken van ‘I See You’. Het album gaat verder waar ‘Coexist’ stopte en voegt er iets warme elementen, samples (bv “On Hold”) en beats aan toe. Elementen zoals warme baslijntjes ( zie bv “Dangerous”) en rijkere synthesizers (“A Violent Noise”).
Het resultaat is The XX maar iets dansbaarder (“I Dare You”) en het klinkt ook iets voller. Alles straalt nog een zekere onzekerheid en smart uit (vooral de teksten) maar The XX is hier toch een nieuwe weg ingeslagen. Het siert hen dat ze geen kopie van hun vorige hebben gemaakt. Het toont ook dat ze geen ééndagsvliegen zijn en voldoende in huis hebben om over een langere periode te weten boeien.
Het resultaat is een prachtige plaat dat zeker en vast naast hun twee vorige mag staan. Een warme en hartbrekende plaat die gegarandeerd in veel lijstjes van 2017 zal voorkomen.
Mitski is de uitlaatklep van de Japans-Amerikaanse sing/songschrijfster Mitski Miyawaki . Zij is reeds aan haar tweede album toe en kan met ‘Puberty 2’ een doorbraak forceren in Europa . In haar sobere, integere, rauwe sound heerst een elegante schoonheid, die raakt , lieflijk is, weet open te barsten en tot slot doelt op berusting.
We worden in dit muzikaal web geweven . Haar emotievolle sound doet Throwing Muses, Belly en het oude PJ Harvey opborrelen, maar ook ‘men’ bands als Weezer , Fountains of Wayne en Pavement komen aan bod.
Een donkere ondertoon is aanwezig , ze klinkt innemend als extravert, er heerst een intense , broeierige spanning en de keys zorgen voor een bredere sound . Haar diepe, indringende, zwoele vocals, soms hoog uithalend, geven letterlijk diepte en zeggingskracht aan het materiaal.
De indie-rockster verhaalt een gevoel van vervreemding , worstelt met de eigen identiteit en toetst de verhoudingen met geluk. Dit muzikaal gelaat krijgt vorm in het afwisselende materiaal die je brengt naar het rauwe “Happy”, “My body ’s made of crushed little stars”, “A loving feeling”, de intens rockende “Your best american girl” , “I bet on losing dogs” tot het sfeervolle “Once more to see you”, “Burning hill” en het smachtend, breekbare “Thursday girl”.
Mitski - Getalenteerde dame met een enorm groeipotentieel …
Het gelegenheidscombo Minor Victories laat dromerige shoegazepop in een mooie liedjesstructuur horen . Het initiatief kwam van Editors gitarist Justin Lockey , die z’n broer optrommelde , en verder ging Stuart Braithwaite (Mogwai) en Rachel Goswell (Slowdive) in zee.
Voor wie houdt van een potje Slowdive – Swervedriver – Loop - My Bloody Valentine - Ride – Jesus & Mary Chain en Mogwai herkent hier een Muzikale Schoonheid, samen geperst in een reeks stekelige, stevige en dromerige songs met een gepaste , beheerste dosis effects , fuzz, galm en noise .
We krijgen een intens beleven door de spanning en zeker in het tweede deel van de cd komt de nadruk op het zweverig extraverte shoegaze , die stroomstoten ondergaat met ingehouden (feedback) explosies.
Op die manier geraak je door het klankenspectrum van “Give up the ghost” , “Scatters ashes” verder aangevuld met “For you always” (met Mark Kozelek , die de zang mee opneemt). Apotheose in het genre krijgen we met “The thief” en “Higher hopes”.
Minor Victories - Een gelegenheidscollectief die naar meer vraagt!
Beyoncé heeft stijl, klasse en talent . Een gerespecteerde dame in het r&/b popcircuit , die op de nieuwe plaat sterk van zich afbijt . Een inspirerende powervrouw , die een erg ambitieus album uitbracht alsook een ‘visual album’ tjokvol privébeelden en religieuze symboliek. Met naast de muziek veel ‘spoken word’ met o.m. de relatieproblemen met Jay-Z, die ze openlijk naar buiten bracht , maar er heerst nog hoop , een relatieverval die van zuur naar zoet evolueert .
Beyoncé is een ook een voorbeeld van vrouwelijkheid en komt op voor alle zwarte vrouwen! We krijgen sfeervolle als pittige r&b tracks , smaakvolle samples en zalvende , forsere grooves en beats . Een handvol tracks zijn met gasten . Jack White is er op “Don’t hurt yourself” , je hoort aparte sounds, pianoloops en een fluisterzang op het korte “Forward” met James Blake en onze Hoover sample duikt op met eentje van The Weeknd “6 inch” . Verder knalt Beyoné op “Freedom” met Kendrick Lamar. Ook alleen doet ze het goed , “Hold up” klinkt aanstekelijk en “Sandcastles is een zoetgevooisde ballad . “Formation” sluit overtuigend de plaat af .
‘Lemonade’ is een mooie plaat!
Deze jonge Belgische symfonische metalband werd opgericht door Domingo Desmet in 2015. Na het vinden van de juiste zangeres en bandleden is er nu een eerste release met drie nummers op.
Bij sommige releases weet je meteen dat het goed zit. Zo ook hier: een fijne zangstem in de vorm van Evy Verbruggen en songs die goed in elkaar steken. Opener “The Serpentine Trail” heeft een eenvoudig pianoriedeltje dat vrij catchy is. Het titelnummer heeft wat Oosterse invloeden in de symfonische toevoegingen en de afwisseling tussen de grunts van bassist Kristof en de vocals van Evy geven een mooi effect. Afsluiter “Facade” klinkt dan weer meer als medieval metal. Ondanks de verschillende invloeden klinkt alles consistent en als één geheel.
Deze drie tracks tonen dat ze songs kunnen smeden met variatie en melodie. Het artwork is tevens zeer mooi uitgewerkt. Dat maakt het geheel tot een puike release. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Deezee (Peter De Zutter) begon het project in 2012 als een éénmansproject. Na twee jaar werken en sleutelen aan zijn nummers in zijn thuisstudio vond hij het tijd om er wat vrienden bij te halen. In 2014 maakten ze een video voor het nummer “Leave”. Al vlug hadden ze een duizend hits op youtube. Niet slecht voor een onbekende beginnende Belgische band. Zo ontstond dus “Greyscale”. We krijgen op dit album progressieve metal met industrial invloeden. Daarnaast catchy refreinen, power metal riffs, sfeerrijke synths en speelse baslijnen. De ritme sectie zit stevig in elkaar en je mag ervan zeggen wat je wilt maar het rockt als de beesten. Elk nummer grijpt je wel bij je nekvel. Hetzij door de riff, de zang of het totaalconcept. Aan te bevelen zijn “Leave”, “Gasoline”, “Darkness Rules”, “Greyscale” en “Killing is a Virtue”. Maar eigenlijk kan ik alle tracks opsommen want haast alle songs zijn even sterk. Het cd-boekje is ook mooi uitgewerkt en voorzien van de lyrics.
Deze band en dit album verdienen de nodige aandacht want het is een heel fijn debuut dat het beste voor de toekomst doet vermoeden. Ik ben dan ook benieuwd om dit trio eens live aan het werk te zien.
Crooked Steps is een duo-band ‘by accident’ en niet ‘by design’. Ze hebben het sinds de start van de band in 2012 wel geprobeerd met extra muzikanten, maar uiteindelijk kozen ze toch voor de tweespan-formule om hun ei te leggen. Dat ei is de eind vorig jaar uitgebrachte EP ‘Fingers Crossed’. Voor deze uitgave in eigen beheer deden Lou en Thomas een beroep op Erik Van Biesen (Gorki, Biezen) als producer.
Zelf geeft de band uit Melle aan beïnvloed te zijn door o.m. Royal Blood, Arctic Monkeys, Queens Of The Stone Age, The Black Keys, Blood Red Shoes, Foo Fighters en Black Box Revelation. Die hoor je niet allemaal terug in de songs en daar mag je gerust ook nog de onstuimigheid van pakweg The Kinks en in mindere mate de geest van bv. John Lee Hoker aan toevoegen.
‘Fingers Crossed’ telt vier nummers. Openingstrack “Hello World” had met zijn catchy riffs en licks een minder kleffe titel verdiend. Het iets ingetogener “Blood, Tears, Sweat and Fears” leert ons dat deze jongelingen best al een boodschap kunnen brengen en dat dan ook nog eens in een song die ondanks de viool gelukkig eens niet aan mekaar hangt van de mierzoete melodramatische melodietjes. Sterk.
“Radiovoice” en “Massive Attack” zijn dan weer lekker energieke en bij momenten flink doorrookte bluesrockers die je niet meteen zou verwachten van twee twintigers. De eerste schuurt een beetje aan tegen de garage, terwijl de tweede een injectie swamp blues heeft gekregen.
Benieuwd wat voor moois Crooked Steps ons kan brengen als het leven hen al meer blutsen en builen heeft opgeleverd, maar als debuut kan dit al tellen.
http://vi.be/crookedsteps
James Leg - Nog steeds in bloedvorm
James Leg
Bar Live
Roubaix
2016-01-24
Ollie Nollet
Er diende voor dit optreden in allerijl een nieuwe locatie gezocht te worden daar El Diablo, waar James Leg oorspronkelijk ging spelen, enkele dagen voordien op politiebevel werd gesloten. Gelukkig vond men de Bar Live (voorheen le 301) bereid om hun deuren hiervoor open te stellen. Een zaaltje met een perfecte klank waar ik vroeger al eens Black Diamond Heavies aan het werk zag.
Wat kan ik nog schrijven over James Leg? Ik ben intussen al lang de tel kwijt geraakt hoeveel keer ik hem zag. Dat de Black Diamond Heavies nu toch tot een wel zeer ver verleden behoren? Slechts één song bleef er nog over : “Fever in my blood”, dat pas als allerlaatste bis werd prijsgegeven. Dat ook de gezondheidsproblemen definitief van de baan zijn? Onze held bleek in uitstekende conditie ondanks het eindeloze touren. Net als zijn ‘nieuwe’ Fender Rhodes piano trouwens, wat ooit anders is geweest. Of dat Mat Gaz, van nature uit een hardrock drummer, zich steeds beter weet in te leven in deze unieke mix van garagerock, gospel, blues en country?
De set bestond voor de helft uit nummers van de nieuwe plaat, ‘Blood on the keys’, en die klonken verrassend stuk voor stuk behoorlijk straf. Veel beter dan op de plaat, die ik trouwens erg teleurstellend vind. En dan zijn ze die songs nog ten volle aan het leren, aldus de man zelf, wat mijn vermoeden bevestigt dat ze veel te vroeg op plaat zijn gekwakt. Hier klonk alles zoveel strakker en meer vintage James Leg terwijl het op vinyl rammelt langs alle kanten.
Naast dat nieuwe geweld hoorden we onder andere nog het geweldig stompende “Do how you wanna” (te vinden op zijn eerste soloplaat) en gesmaakte covers van The Gories (“Can’t stop thinking about it”) en The Cure (“A forest). Ja, zelfs met dat laatste kon ik me verzoenen. Maar het hoogtepunt van de avond vond ik “Drink it away”, een feestelijk klinkende countryrocker, oorspronkelijk van ene Larry Doug Bales. Na wat gegoogle kwam ik te weten dat het hier gaat om een nummer van het mij totaal onbekende Uncle Lightnin’ (Bales is de drummer), een band uit Chattanooga, Tennessee, tevens de thuisstad van James Leg. Beiden werkten overigens ooit wel eens samen terwijl die Bales ook nog eens bijkluste bij Mark ‘Porkshop’ Holder van wie er één dezer dagen een plaat (‘Let it slide’) op Alive Naturalsound Records verschijnt en dat is echt iets om naar uit te zien.
Maar ik had het over James Leg in Roubaix. Wel, hij ‘stond’ er, net als in zijn hoogdagen en dat voor een uitgebreide, dolenthousiaste schare fans!
Pup – Poppunkrock in your face!
Pup – Newmoon
Trix
Antwerpen
2017-01-23
Didier Becu
Barrières doorbreken, daar draait het hem om. Het siert de jongens uit Toronto, Canada dat hokjesdenken niet in hun woordenschat zit. Hoewel ze zelf de kaart van de pretpunk trekken, kozen ze de Belgische Newmoon uit voor hun Europese toer uit.
Een wat moeilijke start die eerste dag, want de vijf jongens van Newmoon bleken ziek, niet dat je gesnotter kan horen door een zee van gitaren. Met een speelse blik keek zanger Bert Cannaerts het publiek aan. Hij wist ook wel dat de meeste hardcorepunkfans niet zaten te wachten op shoegaze, maar toch hoe groot het contrast tussen de twee muziekstijlen ook is, bleek alles aardig te lukken in de Trix.
Ergens logisch ook, want hoewel hun debuut ‘Space’ (uit op PIAS) wat draaibeurten vergt vooraleer de verslavingsfactor in werking treedt, is Newmoon een bom op het podium. Niet visueel, shoegazebands staren nu eenmaal graag naar de grond (en Newmoon is daar geen uitzondering op), maar het uitgebreide gamma aan gitaareffecten gekoppeld aan de mokerslagen van drummer Stef Gouwkens en de iewat ijle, dromerige stem van Bert zorgt voor melodische soundscapes waardoor het bijna Pink Floyd met shoegazegitaren wordt. Want jawel, kon je een halfuur later de teksten van Pup meebrullen (ten minste als je de teksten kent, maar dat deden de fans) dan kon je op Newmoon gewoon je ogen sluiten en wegdromen op een lawaaierig gitarentapijt.
Dat het een contrast ging worden, wisten we op voorhand en dat voelden we bij de eerste elleboog die vanaf de eerste noot de lucht in ging. Maar net zoals zanger Stefan Babcock kozen we voor een open muzikale geest!
Het gaat sinds kort vrij hard voor Pup. Stonden ze twee jaar geleden nog in de Charlatan als het voorprogramma van Psycho 44, kunnen ze nu op hun eentje probleemloos de Trix uitverkopen.
Het deed de kerels deugd, net zoals de fans die er een wild feestje van maakten. Tussen de catchy poppunksongs die wat weg hadden van Green Day (en zodoende ondergetekende niet over de streep kon krijgen) en meestal uit hun recente tweede album ‘The Dream Is Over’ kwamen, ook al zit er een stevige laag noise in verwerkt (zelfs geregeld met wat Fugazi-streken!) waardoor Pup uiteindelijk meer wordt dan de zoveelste punkband.
Simpele rock in your face, afgewisseld met grappige anekdotes over the Belgian way of pissing (die urinoirs dus!), op een vliegtuig spacecakes veroberen tijdens de vertoning van een Tom Hanks-film of de magneet van spot voor de komende vier jaar (Trump dus). Da’s punk dus!
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
José Gonzalez & Göteborg String Theory - Leren doseren
José Gonzalez
Koninklijk Circus
Brussel
2017-01-22
Jasper Verfaillie
Als advertenties ons ooit iets echt belangrijks hebben opgeleverd, dan is het wel dat de Sony Bravia reclame ons in 2005 introduceerde aan José Gonzalez. Wereldwijd zullen er wellicht meer zieltjes dan televisies verkocht zijn aan de sympathieke Zweed. Dat “Heartbeats” dan ook fungeerde als hoogtepunt in zijn set was niet meer dan normaal. Zelfs twaalf jaar later zit er nog geen smet op Gonzalez’ recept van intieme folknummers op een Spaanse gitaar, dit keer bijgestaan van het twintigkoppig Göteborg String Theory orkest.
Een kwartiertje te laat stapte Gonzalez samen met het volledige orkest het podium op. Het luide en enthousiaste applaus maakte toen plaats voor stilte. Een minuut lang. Het publiek schuifelde wat ongemakkelijk op hun stoelen, maar eens het orkest inzette, smolt dat gevoel weg en kwam er bewondering voor in de plaats. De instrumentale en gevoelige intro ging naadloos over in “Every Age”, niet toevallig de eerste single van zijn ‘nieuwe’ plaar ‘Vestiges & Claws’, die ondertussen ook al meer dan een jaar oud is.
Enkele jaren geleden (in 2011 meer bepaald) trok de Spaans klinkende Zweed al eens op tournee met The Göteborg String Theory en wie ze toen zag, kan eigenlijk net zo goed de recensie van dat optreden eens herlezen. Enig verschil met toen is dat er ondertussen heel wat nieuwe nummers in een barok jasje zijn gegoten. Toch werden de meeste uptempo nummers gespaard voor de bisronde. En als je “Leaf Off/The Cave”, “Let It Carry You” en “Stories We Build, Stories We Tell” na elkaar hoort, kun je niet anders dan gelijkenissen horen. Zelfde handgeklap, zelfde groove en lyrics die eigenlijk onderling inwisselbaar zijn. Voor sfeer en gezelligheid een dikke 9, maar het mocht wat ons betreft wel wat meer zijn.
Toch viel er tussendoor heel wat te genieten. De strijkers en blazers van String Theory namen af en toe de spotlights af van Gonzalez en probeerden het publiek te imponeren met barokke en experimentele stukken. Dat lukte maar half want het orkest was veel effectiever wanneer het zich ondergeschikt stelde aan de Zweed en de gevoelige nummers met gepaste arrangementen inkleurde. Zo kreeg het al prachtige “Cycling Trivialities” er nog een gevoelige streep strijkers bovenop en verzorgde het orkest “Teardrop” van een nodige extra scheut punch. Helaas verdronk “Crosses” dan weer in wat te veel pathos en hadden die experimentele percussie stukjes ook niet echt gehoeven.
Leren doseren lijkt zo de belangrijkste les die Gonzalez en zijn orkest nog moeten leren. Ten gepaste tijde het gas pedaal indrukken en op tijd weer eens wat afremmen. Desondanks wist hij wel dik anderhalf uur te boeien. José Gonzalez is van nature geen charismatische zanger: zijn stem is wat nasaal en monotoon en zijn nummers durven nogal eens vaak over hetzelfde te gaan. Dat het Koninklijk Circus wakker bleef, was haast een mirakel.
Alhoewel, een groot deel van het publiek was wellicht fan en dan doen bovenstaande argumenten er allemaal weinig toe. Het Koninklijk Circus was niet uitverkocht, maar het scheelde niet veel. Het publiek dat duchtig meeklapte op “Leaf Off/The Cave” en zich liet ontroeren tijdens “Heartbeats” trok er zich weinig van aan. José Gonzalez deed dat ook, bedankte het publiek een paar keer en mocht toen samen met zijn orkest een staande ovatie in ontvangst nemen. Iedereen gelukkig, al is er nog veel plaats voor verbetering.
Setlist: Intro/Every Age/Down The Line/How Low/The Forest/Cycling Trivialities/Broken Arrows/Crosses/Abram/What Will/Heartbeats/Percussie/Teardrop//Leaf Off / The Cave/Let It Carry You/Molder/Stories We Build, Stories We Tell//
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Promised Land Sound - Sprankelende country – en rootsrock
Promised Land Sound
café de Zwerver
Leffinge
2017-01-21
Ollie Nollet
Opener van dienst was Nemo, de jongeman uit Zwevezele die vorig jaar Westtalent, die wedstrijd waar ook The Glücks eens de hoofdvogel afschoten, won. Moederziel alleen op het podium, totaal onbekend en dan nog in een voorprogramma en toch wist deze sympathieke kerel alle aandacht naar zich toe te zuigen. Niet onbelangrijk daarbij waren zijn ietwat onbeholpen bindteksten waarin hij zichzelf voortdurend relativeerde en zich voor alles en nog wat excuseerde (zowat iedere zin bevatte een “sorry”). Helemaal hilarisch werd het toen een luidruchtige tante aan de toog zei “je moet daar niet naar kijken, enkel luisteren” en hij dat nog eens met een verwonderde blik herhaalde. Maar ook muzikaal had Nicolas Vlaeminck (zo heet hij) wel wat te bieden. Deze eigentijdse singer-songwriter bracht zijn songs met een hoge, breekbare, ‘dreampop’ stem en een fraaie fingerpicking gitaar terwijl hij ook één keer zijn mondharmonica bovenhaalde. Niet alle nummers konden me evenveel bekoren maar dat hij talent heeft, laat daar geen twijfel over bestaan. En mocht het dan toch niet lukken in de muziek kan hij het nog altijd proberen als stand-up comedian.
Het titelloze debuut van Promised Land Sound uit 2013 beschouw ik nog steeds als een klein meesterwerkje. Het plaatje staat vol opwindende rootsrock met als grootste troef de adembenemende samenzang. Dat dit kwartet uit Nashville mijn hooggespannen verwachtingen niet volledig kon inlossen had dan ook alles te maken met het feit dat ze die plaat bijna compleet negeerden, enkel “Make it through the fall” werd me gegund.
Zo goed als alles kwam dus uit hun tweede plaat, “For use and delight”, die me vooraf onbekend was en waarop ze het roer volledig omgooiden. Er kwam een tweede gitarist, Peter Stringer-Hye, de gelederen versterken terwijl pianist Mitch Jones die er op de laatste plaat nog bij is intussen blijkbaar de groep heeft verlaten. Vreemd genoeg leidde die extra gitaar hen naar veel ingetogener songs.
Maar als die gitaren dan eens van de ketting mochten zorgde dat toch voor de meest begeesterende momenten. Zoals tijdens het eerste nummer, “Push and pull (all the time”) toen gitarist Sean Thompson een snaar brak, de drie anderen bijzonder intelligent verder improviseerden om uiteindelijk met een herstelde gitaar tot een heerlijke apotheose te komen. Wat een schitterende start.
Nadien bleef ik soms wat op mijn honger zitten en dat kwam vooral door de te ingehouden en zelfs ietwat bedeesde zang. Wat op hun debuut nog voor vuurwerk zorgde , bleek hier een klein pijnpuntje. Desondanks bleef er ruim genoeg over om hier met volle teugen van te genieten. Knappe songs bijvoorbeeld die me achtereenvolgens deden denken aan The Band, Crosby, Stills, Nash & Young, Syd Barrett, The Byrds en een recentere naam als Israel Nash. Vernieuwend kon je dit bezwaarlijk noemen en toch klonk het bijzonder fris. Hoogtepunt vond ik “Golden Child”, een uptempo song met een geweldige gitaarbreak die zo op een plaat van The Who had kunnen staan.
Eén cover ook en dat was er verrassend genoeg geen uit de jaren zestig of zeventig maar eentje van een paar jaar teug : “Easy ridin’” van de mij totaal onbekende The Avery Rose Band, een groep uit Los Angeles.
Mooi concertje, benieuwd of ze bij een derde plaat opnieuw voor een andere invalshoek zullen kiezen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
UK Subs, TV Smith, Contingent - Tot volgend jaar is punk nog niet dood
UK Subs, TV Smith, Contingent
Magasin 4
Brussel
2017-01-19
Filip Van Der Linden
Het avondje old school punk in Magasin 4 begon met Contingent, de heropgestane Brusselse punkband die reeds in 1979 het licht zag en er in 1981 reeds de stekker uit trok. Onder impuls van de Britse bassist van Contingent, John Baine of Attila The Stockbroker, werkt de band sinds 2011 aan een comeback. Met het overlijden van gitarist Eric Lemaître leek ook dat verhaal vroegtijdig te stoppen, maar mee door toedoen van de ploeg van Magasin 4 wordt een nieuwe gitarist gevonden en vindt Contingent zijn derde adem.
De band speelt in Brussel dus een thuismatch, maar dat is er bij het begin van de show niet aan te merken. Contingent moet reeds om 19.20 u. het podium op voor een nagenoeg lege zaal. De Brusselse punkscene heeft er zo vroeg op de avond nog geen zin in. Ze hebben evenwel ongelijk. Contingent brengt een spervuur van gebalde punkrock, een beetje in de stijl van hun Vlaamse tegenhangers van The Kids maar dan met uitsluitend Franstalige teksten. De set is een doorsnee van hun carrière, met vooral oud werk en een paar nieuwe nummers, zoals “La Bêtise”. Van bij opener “Bruxelles” gooien de bandleden alles in de strijd en als ze hun finale inzetten met “Poupée Plastique” en “Police Control” is het publiek helemaal mee met Contingent. Zanger Bob Seytor bedankt het publiek uitvoerig, ook kort in het Nederlands, en belooft meer nieuw materiaal bij volgende shows.
Als tweede in de rij mag TV Smith het podium van Magasin 4 op. De Brit stond met zijn The Adverts in 1976 mee aan de wieg van de punk, maar echt doorbreken is nooit gelukt. Sinds het opdoeken van The Adverts tourt hij solo of met gelegenheidsbands de wereld rond. Het is reeds de derde keer in evenveel jaar dat de UK Subs hem meebrengen naar Brussel en dat maakt dat het publiek inmiddels vertrouwd is met zijn werk. TV Smith neemt als Brit de moeite om zijn bindteksten in het Frans te brengen en dat charmeert het Brusselse publiek van bij het begin. Hij start met een paar furieuze Adverts-klassiekers als “No Time To Be 21”, “Poor Teenagers” en “Gary Gilmore’s Eyes”, die ook in zijn solo-uitvoering nog als punk weten te overtuigen. Daarna is het tijd voor twee nieuwe songs met “No Control” en “The Keys To The World”. Daarna volgen nog o.m. “Immortal Rich”, “Generation Y” en – uit zijn voorlopig laatste album – “I Delete”. Voor het einde van de set krijgt TV Smith nog het gezelschap van Attila The Stockbroker (van Contingent) op viool. Samen brengen ze prachtige versies van “The Lion And The Lamb”, “Runaway Train Driver” en “One Chord Wonders”.
De UK Subs hebben dit jaar niet echt iets te vieren. Ze stonden vorig jaar 40 jaar op het podium en dus is hun set er een met zowel oud als nieuw werk. Het eveneens vorig jaar uitgebrachte ‘Ziezo’ werd aangekondigd als hun afscheidsalbum, maar live kan deze band misschien nog wel tien jaar mee. Opper-Sub Charlie Harper is in Magasin 4 opvallend goed bij stem en in een vrolijke bui. Voor en na het optreden gaat hij gewillig met al zijn fans op de foto en hij drinkt elk biertje op dat hem aangeboden wordt. Hij maakt grapjes over de t-shirts van andere punkbands die hij in het publiek spot en de fans mogen van hem gerust het podium op om mee te brullen of te stagediven.
De UK Subs openen hun set met “Emotional Blackmail”, “Kicks”, “Don’t Belong”, “Left For Dead” en een eerste hoogtepunt: “Rockers”. Alvin Gibbs, na Parker het lid dat het langst in de band is, laat zijn bas diep hangen en speelt zoals streetpunk hoort gespeeld te worden: wijdbeens en een beetje nonchalant.
Uit afscheidsalbum ‘Ziezo’ spelen de Subs in Brussel enkel “I’ve Got A Gun” en “City Of The Dead”. Daarna wordt de finale ingezet met “Tomorrow’s Girls”, “Teenage”, “Party in Paris”, het luid meegezongen “Warhead”, “Riot”, “Stranglehold” en “Disease”. Voor de bisnummers mag het publiek zijn lievelingsnummers scanderen en dus volgen nog een reeks nummers met “New York State Police” als afsluiter.
Magasin 4 verandert nog een laatste keer in een furieuze draaikolk. Harper neemt afscheid met “See you next year”. Tot volgend jaar is punk niet dood.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/uk-subs-19-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tv-smith-19-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/contingent-19-01-2017/
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Eurosonic - Noorderslag 2017 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2017 – 11 -14 januari 2017, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2017-01-20
Adriaan Fillet, Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Ah Eurosonic, altijd een fijn weerzien. Vier dagen lang is Groningen , in het hoge noorden van Nederland, voor de 31ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Eurosonic Noorderslag is hét Europees-internationale showcase- en conferentiefestival. Niet your ordinary festival inderdaad, maar wel het traditionele begin van de 'festivalzomer'. Muziekprofessionals van over de hele wereld komen hier de talenten die ze morgen in hun eigen zalen en festivals willen boeken , ontdekken en netwerken dat het een lieve lust is.
De editie was opnieuw uitverkocht!
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?
Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag
woensdag 11 januari 2017
Eerste act die we gingen bezichtigen op Eurosonic was Communions. Britse bands beloven meestal veel goeds. Al moeten we toegeven dat onze eerste ervaring met dit soort op deze editie van Eurosonic best tegenviel. De beschrijving beloofde ons een mix van indie-pop, shoegaze en een beetje post-punk. Al moeten we eerlijk zijn dat we van die laatste 2 genres niet heel veel merkten. Muzikaal was het dus niet heel straf, en ook de zang die Communions presteerde op hun nummers was niet hoogstaand. Jammer! (Kimberley)
Na Communions snel nog een stukje van Newmoon meepikken. De tweede helft van de set van Newmoon kan je beschrijven als loeiharde maar tegelijk dromerige shoegaze. Over het eerste deel valt een stuk minder te zeggen. Toen geraakte je amper door de mensenmassa die zich met z’n allen door de ingang van De Spieghel probeerden te wurmen om een glimp van Newmoon op te vangen. De reacties over de Belgische band waren achteraf unaniem positief dus kan je concluderen dat het eerste deel ook goed moet geweest zijn. (Adriaan)
In tegenstelling tot de eerste Britse band van deze Eurosonic was Exmagician er dan wel weer boenk op. Catchy indie-pop uit Ierland, die ons volledig wist te overtuigen. De muziek van dit duo deed ons een beetje denken aan de muziek die The Shins maken, maar dan nog een pak beter. Ook elementen van Beck en Eels kwamen soms naar boven, wat het geheel nog een stuk straffer maakte. (Kimberley)
Nog meer Brits en één van de dingen die ons het meest overtuigde op deze editie van Eurosonic was het Britse en vrouwelijke duo EKKAH. Nineties R&B vermengd met Disco en Funk, waarop je instant de benen begon los te schudden. De nummers die ons het meeste bijbleven waren “Can’t Give Up” en “Small Talk”. Voor de meeste van ons nog totaal onbekenden, maar in de UK al een pronkstuk voor de muziekindustrie. Festivals en concertzalen, u weet wat u te doen staat. (Kimberley)
Wat Tommy Cash bezielde weten we ook niet. Dat deze act op niet veel trok, weten we wel. Rap die ver van goed was en eigenlijk maar gewoon afgerammeld werd zoals kleine kindjes dat doen met hun nieuwjaarsbrieven. Het enige wat je nog kon proberen was heel de act in het belachelijke te trekken, maar zelfs dat hielp niet. Afkomstig van Estland, en daar mocht hij van ons gerust gebleven zijn. (Kimberley)
Laatste Act van de avond was Gurr. Het was even geleden dat er een Berlijnse garagepop-band op Eurosonic stond, tegenwoordig worden in de Duitse hoofdstad namelijk vooral knopjes bespeeld en net wat minder snaren. Het gitaarspel van de drie Gurr-vrouwen rammelde langs alle kanten maar kwam perfect tot zijn recht in de propvolle Spieghel. Samen met enkele onschuldige zang melodietjes en die laatste “Hollaback Girl”-cover liet dat een behoorlijke indruk achter. (Adriaan)
donderdag 12 januari 2017
Op het lijstje ‘dingen waar we het meest naar uitkeken op Eurosonic 2017’ stond zonder twijfel J. Bernardt. Voor diegene dat nog nooit van dit verschijnsel gehoord hebben: J Bernardt is één van de 3 soloprojecten van de muzikanten van Balthazar. Dit keer waren het niet Maarten of Simon die met de pluimen gingen lopen, maar was het de beurt aan Jinte. Frontman bij Balthazar en ook in zijn solo project weet hij wat hem te doen staat. Eerste single “Calm Down” klonk razend sterk en ook over de rest hebben we niet te klagen. Concertaanrader voor het voorjaar van 2017. (Kimberley)
Tijd voor Alma dan. Groen is het nieuwe zwart blijkbaar, of toch bij de Finnen. Noem het haar van de zussen Mietinnen gerust een gimmick, de muziek doet er niet voor onder. Met “Bonfire” en vooral “Karma” heeft Alma drie rasechte popdeuntjes te pakken. Verschiet er dan ook niet van dat je “I’ll bring the karma” binnen enkele maanden onbewust meeneuriet met de radio. (Adriaan)
Nummer twee uit het lijstje ‘Balthazar solo-projecten’ was Warhaus. Dertig minuten hebben we moeten wachten tegen dat we de stadsschouwburg binnen konden. Conclusie: Warhaus is duidelijk al razend populair in Nederland. En dit is niet onterecht. Maarten Devoldere als frontman, lief Sylvie Kreusch als backing vocal en Jasper Maekelberg als gitarist vormde een perfect plaatje. ‘We fucked a flame into being’ werd bijna integraal aan het publiek voorgesteld en de reacties waren lovend. (Kimberley)
Grote verrassing van de avond was Hare Squead. En ja hoor die ‘e’ in squad is geen schrijffout, je spreekt het als ‘skwed’ uit. Op basis van wat er van hen op Youtube staat zou je eerder doordeweekse hedendaagse hiphop verwachten, op een podium komt het trio echt tot zijn recht. De Squead klonk als een mix van Frank Ocean met Chance The Rapper en D.R.A.M. Tegen het einde van het optreden bleek pas dat het trio nog in staat was om elk een instrument te bespelen, daar krijgen ze pluspunten voor. (Adriaan)
De mensen die de Bazart’s van deze wereld even beu waren konden gaan proeven van een prachtige traktatie van de Vera, IDLES! Ongetwijfeld het beste wat we op dit driedaags avontuur heb kunnen bewonderen. Hier kunnen de Belgische lapzwanzen van Balthazar en consoorten nog iets van leren! Een stevig potje Britse post-punk overgoten met sterk gepeperde gitaren die uw hersens in enkele seconden volledig door elkaar schudden. (Masja)
Enkele kopstoten en een gescheurd trommelvlies later begaven we ons terug naar de Vera voor de Viagra Boys. Op de website van Eurosonic werd de sound van deze band beschreven als een donkere, zieke, hypnotiserende danceparty. Klinkt als muziek in onze oren maar spijtig genoeg hebben wij door een lange wachtrij aan de ingang van de venue deze hoogstwaarschijnlijk spetterende show moeten missen. Diep teleurgesteld en met een in duizend stukken gebroken hartje liepen we nadien doelloos rond te dwalen door de straten van Groningen tot we opeens in de Eurosonic Air tent terechtkwamen. Daar werden we volledig ondergedompeld in de Afrikaanse geluidsgolven van Kuenta i Tambu. Deze mannen hebben ons gebroken hart terug weten te lijmen en ons met een grote smile weggestuurd naar de volgende stop. (Masja)
Tijd voor een beetje rust, want dat is ook af en toe nodig. Even binnenspringen bij L.A. Salami, Voluit Lookman Adekunle Salami, een Engelse singer-songwriter die perfect in het rijtje Bob Dylan, Neil Young en Michael Kiwanuka te plaatsen valt. De Londenaar mocht nog zo zijn best doen, zijn optreden in de kelder van het Newscafé was al gedoemd om te mislukken voor hij zijn eerste noot speelde. De reden: het stonk in die kelder, het stonk er naar een mix van kots, natte hond en andere minder goed thuis te brengen café geuren. Enkele dappere zielen hielden vol met een t-shirt als geïmproviseerd mondmasker, maar het overgrote deel van het publiek gaf er na een half nummer al de brui aan. Over de muziek niets dan goeds overigens. (Adriaan)
Genoeg gitaren en serieus gedoe. Om 1 uur ’s nachts was het tijd om brokken te maken. Perfecte band hiervoor waren de Parijzenaren van Salut C’est Cool. Ze maken een mengeling van gabber, gebrekkige ninetiesgeluiden, elektro-punk en Franse chansons en dit in combinatie met dadaïstische teksten. Je kan het je al wel voorstellen. Het klein zaaltje waarin we ons vertoefden werd omgetoverd tot een dansparadijs waar het onmogelijk was te blijven stilstaan. Van “Les Fleurs” en “Salam Aleykoum” tot “Techno, toujours pareil”. Onze tweede nacht in Groningen werd perfect ingezet. (Kimberley)
vrijdag 13 januari 2017
Vrijdag! Eerste stop: De Spieghel. Het Waals duo La Jungle mocht de spits afbijten. Zes snaren, een keyboard en een drumkit was alles wat deze mannen nodig hadden om enkele vette riffs door de zaal te gooien. Metal, noise, krautrock. Dit alles werd mooi samengesmolten en omgevormd tot een stevig showtje. We zagen deze twee al enkele keren eerder een podium betreden maar blijven toch steeds verrast. Een nieuw full album is dan ook meer dan welkom! (Masja)
Verrassingseffect troef wanneer Pink Oculus achteraan in de zaal staat als ze begint te zingen. De Nederlandse wordt al enkele edities van Eurosonic getipt als dé act van volgende zomer en criticasters twijfelen of ze deze verwachtingen ooit nog zal inlossen. In het platformtheater snoert ze alle twijfelaars de mond met een uiterst indrukwekkende set met invloeden van hiphop, funk en soul. Live wordt Pink Oculus bijgestaan door een duo dat eruit zag alsof ze er een weekendje coffeeshop op hadden zitten, het is een raadsel hoe ze nog zo konden grooven. Een aanrader! (Adriaan)
Ook Coely kwam, zag en overwon. De Antwerpse rapster toverde het afgeladen Platformtheater in een mum van tijd om in een feestje. Met nummers als “All I Do” en “Ain’t Chasing Pavements” was de klus snel geklaard. Tijdens laatste single “Don’t Care” brak de hel echt los, dit kan toegeschreven worden aan compagnon Dvtch Norris die een feature heeft op het nummer. Naast Dvtch nodigde Coely ook soulzanger Yann Gaudeuille vaak uit op het podium, deze twee heren brachten de nodige variatie in het optreden en hielden het zo fris. (Adriaan)
Tijd om de gitaren even in te ruilen voor wat Zweedse elektronica. Ooit al een dikke stamp in uw kloten gekregen door een witharige schoonheid die hyperkinetisch staat rond te springen op haar eigen electropunk beats? Wij wel! In De Grand Theatre vuurde REIN haar punkgerelateerde oerkreten op ons af. We hielden hier enkele bloedneuzen, een paar gekneusde ribben en lichaam vol blauwe plekken aan over. Deze hevige dame bracht onlangs ook haar debuutsingle “Missfit” uit en zo als jullie waarschijnlijk al doorhebben zijn wij vrij grote fan van deze excentrieke verschijning. Een plaatsje op Dour 2017 zou deze topmadam niet misstaan! (Masja)
LTGL, De Belgische wonder producer en protégé van Lefto draaide op Eurosonic een iet of wat teleurstellende set. De muziekkeuze was natuurlijk zeer degelijk maar over het algemeen was het niet echt dansbaar, wat wel de bedoeling van de zaal was. De beats gingen van her naar der en elke poging tot een ritmisch getimede beweging werd dan ook herleid tot een flop. LTGL reist vaak af naar LA om zijn draaikunsten te vertonen, waarschijnlijk kunnen ze daar ook beter dansen. (Adriaan)
Genoeg beats en elektronische muziek voor die avond. In de Spieghel was het te doen, voor een van de meest gewelddadige optredens van Eurosonic 2017. Waals, totaal losgeslagen, maar geniaal. We hebben het uiteraard over niemand minder dan Cocaine Piss. Al na 1 nummer ontstond er een reusachte circle pit in het midden van de zaal en de rest van de set was geschiedenis. De Walen kwamen nogmaals bewijzen dat ze ook op de meest vreemde manier muziek kunnen maken en een publiek kunnen overtuigen in minder dan 40 minuten. ‘The Dancer’, top album! Cocaine Piss, top band! Geslaagde voorlaatste band van de avond. (Kimberley)
Als we hard gaan, gaan we hard. Ook Brutus kon dus niet aan het rijtje ontbreken. De zaal stond stampvol en buiten stond een super lange rij van mensen die één voor één beseften dat ze het niet meer gingen halen tot in de zaal. Alsof ze nooit anders gedaan hadden betrad Brutus het podium. Met een nieuw album op komst had Brutus heel wat om voor te stellen. Mensen die er bij waren, hadden gelijk. Top band en perfecte afsluiter voor Eurosonic 2017. (Kimberley)
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Deze band won de Rock Rally en ondanks weinig support van de radiostations slagen ze erin hoge ogen te gooien. Dit door hun intense live optredens en kwalitatieve songs. Na hun EP is er sedert kort een 7 inch uit. De nummers liggen in het verlengde van de EP en wanneer je hen de laatste maanden aan het werk hebt gezien dan zal je de twee tracks herkennen want ze maken al een tijdje deel uit van hun setlist. Twee goeie songs met de nodige melancholie, de galmende gitaren, de ronkende bas en de diepe stem.
Deze EP bewijst nog eens dat ze verdiend de rock rally wonnen. Tevens bouwen ze rustig maar gestaag aan hun carrière middels goed geplande optredens en releases. Wie hen live zag is meestal zwaar onder de indruk.
Een mooie 7 inch dat ons doet verlangen naar een volwaardig album.
Nederlands 
Français 
