Deze female fronted metal band speelt al vele jaren live. Herhaaldelijke line-up wissels zorgden er voor dat er tot op heden nog geen enkele release van hen uitkwam. Maar ze bleven erin geloven en met de huidige bezetting lijken ze op de goeie weg te zitten. Bewijs daarvan is het uitstekende debuut ‘Disenchantment’ dat werd opgenomen en gemixt in Finland.
De uitstekende zang van Amandine Rosselle zorgt voor de nodige melancholie en emoties gedurende de elf tracks. Vakkundig gitaar- en drumwerk zorgen naast de keys en de bass voor de nodige ondersteuning. “Sham Existence” is een mooi voorbeeld: Amandine zingt de pannen van het dak en naast een puike gitaarsolo krijgen we ook nog een solo op klassieke gitaar, door gastmuzikant Pierre Bensusan, dat samen met de onderliggende keys de song terug op gang trekt.
Veil of Mist zit muzikaal een beetje in hetzelfde straatje als Within Temptation, Epica, Nightwish, Evanescence …
Liefhebbers van dit genre kunnen het met hun ogen dicht kopen. Het is een heel degelijk en hoogwaardig debuut maar het is tevens een album dat het dezer dagen niet gemakkelijk zal hebben om aan de bak te komen vermoed ik. De hoogdagen van deze muziek is een beetje voorbij.
Opmerkelijke rockgroepen uit Zwitserland kan je makkelijk op één hand tellen, je mag zelfs een paar vingers mankeren. De enige band die wij ons zo direct voor de geest kunnen halen is The Young Gods, maar het is ook alweer jaren geleden dat die nog een teken van leven hebben gegeven, eerlijk gezegd vrezen wij zelfs dat ze morsdood zijn.
Er is echter beterschap op komst. Er komt nu bijvoorbeeld toch al een tijdje het puike bandje Peter Kernel van achter de bergen piepen, een duo die afgelopen december nog in de Brussels Botanique stond met hun landgenoten van Viruuunga als support Act.
Het is van het duo Viruuunga (neen, er scheelt niets aan ons toetsenbord, het wordt gewoon zo geschreven) dat er hier nu per postduif een EP’tje op onze desk is beland, en het dingetje is uw aandacht meer dan waard.
Twee heren en een ijverige drummachine houden ons klaarwakker met vijf avontuurlijke lappen gedreven rockmuziek. Viruuunga begeeft zich in 25 minuutjes op verschillende terreinen maar bewaart toch een boeiende eigen sound. Wij durven gerust beweren dat opener “Harry” een staaltje geslaagde hedendaagse krautrock is, dat “Catastrophe” een zinderende track is die zich kan meten met het betere werk van All them Witches, dat “Dissonant” sterk knipoogt naar Sonic Youth zonder daarbij op zijn bek te gaan en dat afsluiter “Going North” zich vrijblijvend bedient van eighties gitaartjes die bij Killing Joke zijn gaan solliciteren.
Het kan ook langzamer als het moet, het lange “Broken Glasses” sluipt tergend traag naar zijn prooi, maar doet dit met een constant aangehouden spanning dat we er draaierig van worden.
Zo zorgen vijf voltreffers voor een verduiveld sterk EP’ tje.
In hun concertplanning lezen wij dat de heren op 15/02 in Café Central te Brussel staan. Ze zijn maar met twee, dus je kan er nog wel bij.
E + FireFang - Vreemde combinatie, weidse schoonheid
E
4AD
Diksmuide
2017-01-13
Ollie Nollet
Nadat FireFang amper een achttal maanden geleden boven de doopvont werd gehouden kwam het Gentse drietal nu al haar eerste cd presenteren. Het moet blijkbaar vooruitgaan. Ergens las ik dat ze hun muziek zelf omschreven als powergrunge. Wat een gruwelijk label is dat! Alsof grunge alleen al niet erg genoeg is.
Anderen meenden dan weer het Gentse antwoord op MC5 in hen te horen wat me dan toch maar deed besluiten om hier niet in een grote boog om heen te wandelen. Gelukkig maar. Firefang bleek te bestaan uit drie stoere, langharige mannen, een imago dat mooi contrasteerde met het drumstel dat teder met lichtjes versierd was en zag ik daar geen konijntje, netjes gedrapeerd op de basdrum? Vanaf het eerste nummer, gezongen door een ouderwetse telefoonhoorn wist FireFang me buiten alle verwachtingen bij de keel te grijpen. Dit was bij momenten snoeiharde rock met inderdaad veel sporen uit de grunge maar ook met genoeg rock-‘n-roll in de poriën en stevige ballen aan het lijf.
Brulboei Steven De Poorter bleef ook tijdens de zachter gezongen passages pal overeind terwijl die oude telefoonhoorn veel meer dan zomaar een gimmick was, maar eerder een welgekomen afwisseling. Op die manier kregen we eigenlijk drie zangers voor de prijs van één. Een frontman ook zoals ik ze erg graag heb, die af en toe, al dan niet gewild, het publiek schoffeerde. Dan zou ik nog bijna vergeten te melden dat hij ook als gitarist tot wonderlijke dingen in staat was, daarbij stevig op de rails gehouden door de onwrikbare ritmetandem : Bram Lesauvage (bas) en Maarten Buyst (drums).
Tijdens een magistrale eerste helft hoorde ik opvallend knappe nummers terwijl ze zelfs met een Alicia Keys cover bijzonder goed wegkwamen. Daarna werd het iets minder, vooral door het teveel terugvallen op het zacht/hard contrast en een overbodige cover van John Lennon’s “God”. Hun onstuitbare geldingsdrang zorgde ervoor dat ze bijna een uur speelden en dat was duidelijk net iets teveel van het goede.
Met wat goeie wil zou men E (de letters waren duidelijk niet in de aanbieding toen ze hun naam kozen) een supergroep kunnen noemen. De drie leden van dit nieuwe project uit Boston hebben allen hun kunnen reeds bewezen bij andere groepen, de ene al succesvoller dan de andere.
‘Grootste’ naam is ongetwijfeld Thalia Zedek die een, intussen al imposante, discografie bij elkaar heeft gesprokkeld met bands als Uzi, Live Skull, Come en de Thalia Zedek Band. Drummer Gavin McCarthy maakte voorheen het mooie weer bij Karate (meerdere malen te gast in de 4AD) terwijl gitarist Jason Sanford actief was bij Neptune, een collectief dat zijn instrumenten zelf maakte uit schroot en die mijn oren schromelijk op de proef stelde zo’n acht jaar geleden in de Pit’s. Ook hier had de man een zelfgebouwde gitaar bij, dit keer een wat lichter exemplaar dat zonder klankkast gevlochten was uit ijzerdraad. Maar ik was vooral benieuwd in welke richting Thalia Zedek het deze keer zou zoeken na haar enkele maanden eerder verschenen en toch wat teleurstellende plaat ‘Eve’.
Dit was het eerste optreden van de tour en het was dan ook niet vreemd dat het optreden wat aarzelend van start ging. En toen la Zedek ook nog eens wanhopig en vergeefs begon te zoeken naar een verloren earplug was ik er plots niet erg gerust meer in. Maar uiteindelijk viel alles op zijn plaats en werd het een concertje om in te kaderen. Nochtans maakten ze het zichzelf niet gemakkelijk. De opstelling (twee gitaren en drums zonder bas) en de minimalistische, repetitieve nummers nodigden niet meteen uit tot dansen.
E moest het meer hebben van de klankkleur en de subtiel opgebouwde spanning. De op het eerste zicht vreemde combinatie van twee gitaren die elk uit een totaal andere wereld kwamen werkte wonderwel. Het hoekige en soms bijzonder vreemde klanken uitstotende exemplaar van Jason Sanford versus de meer rock georiënteerde en niet zelden van een melancholische ondertoon voorziene gitaar van Thalia Zedek : het zorgde voor een geraffineerd klankentapijt. Minstens even belangrijk hierbij was het ronduit schitterende drumwerk van Gavin McCarthy. Alleen de murmelende zang van Sanford (ze zongen alle drie) viel me wat tegen maar dit detail weegt niet op tegen de weidse schoonheid die hier erg bescheiden voor het voetlicht werd gebracht.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
De jonge popster had met “Another love” en “Can’t pretend” al meteen twee grote hits op zak van z’n debuut ‘Long way down’ , dat evenwichtig melodieus materiaal bevat , bepaald door z’n pianospel en z’n gevoelige, dromerige stem.
De nieuwe plaat bevat aanstekelijke en ingetogen popsongs , en kruist moeiteloos extravertie met intimiteit . “Magnetised” en de titelsong zetten onmiddellijk de toon van goed uitgewerkte pop en van ‘z’n big & dramatic’ aanpak , met piano en orkestratie . Verderop zijn we onder de indruk van “Silhouette” en “Here I am” .
Een zalvende , sfeervolle benadering , opbouwend van aard , stekelig , breder en meer dan de balladpop die we zouden denken. Beetje op z’n Elbows en Keane! De essentie en puurheid van een nummer horen we dan op “Constellations” , “Jealousy” en de bijkomende tracks “She don’t belong to me” , “Mystery” en “Entertainment” . “Daddy” is de meest rockende song .
Odell is talentvol , overgave en vakmanschap typeert hem , wat dus al twee puike platen oplevert. Live betrekt hij zoveel mogelijk zijn publiek en durft hij strak , gedreven te werk te gaan , wat het zeemzoete aspect voldoende opvangt .
James Blake is aan zijn derde cd toe , waar de kilte van electro en de warmte van soul dwarrelt in zijn klankenspectrum . Hij experimenteert met geluiden , het is geluidskunst geruggensteund van een tweede elektrotechneut en een drummer . Over elk geluidje is hier sterk nagedacht en het toont aan hoe sterk ze op elkaar zijn ingespeeld . Meer dan een uur lang worden we in een caleidoscoop van klanken van dromerige , onheilspellende songs gebracht .
We hebben hier een unieke trippop/postdubstep sound , een klanken- , kleurenpalet, die een aparte atmosferische trip biedt en schoonheid , weerbarstigheid samenbrengt. Dit concept wordt gelinkt aan z’n indringende , zweverige, nasale soms hoog uithalende vocals, die live kunnen geloopt worden . Knip- en plakwerk met pianoloops en vocals. Stem en instrument zijn in evenwicht .
We hebben een afwisseling van donkere, slepende, rustige voortkabbelende songs , gevoelig, innemend materiaal , af en toe aangevuld met dreunende, rollende club/dancehall beats. Elke song heeft zo z’n ‘klank’ verhaal , synths , drumcomputer, drums , piano , (geloopte) vocals beheersen de compacte , complete plaat . “Radio silence” is een bezwerende opener , die de toon zet , er zijn soulaspecten in het vurige , sobere klankenspectrum en op de single “I need a forest fire” is er het voorbestemd duet met Justin Vernon , falsetto partijen met Bon iver. Kortom , ‘The colour in anything’ is typisch James Blake- sfeer!
De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, als we hen live aan het werk zien, deze was wat gesmolten op de tong en uitgezweet in de broek . De gekende sok over je-weet-wel-waar, hing/hangt halfstok de laatste jaren, het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith, Josh Klinghoffer, probeert het oude vuur aan te wakkeren.
Qua plaatniveau zit het wel goed , maar nu ook niet meer dan dat , want nergens kleurt het buiten de lijntjes .
‘The getaway’ bevat een rits sfeervolle, geraffineerde tracks; er zijn een paar nummers met adrenalinestoten door het schurend geluid, gedirigeerd door de diep funkende , dampende, grommende bas van Flea. “Goodbye angels , “Go robot”, “Detroit”, “This ticonderoga” geeft de kans de doortastende smaak van een chili peper te laten indringen. De single “Dark necessities” zit ergens tussenin en ook met “Sick love” hebben ze een sterke aangename track.
De stroop mag wel rijkelijk gesmeerd zijn , het zijn en blijven dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven.
Ze deden beroep op Danger Mouse , die we kennen van werk van Gorillaz , Gnarls Barkley en Beck , die mede ervoor zorgt dat de arrangementen een zwierige , subtiele touch krijgen .
‘The getaway’ is een luchthartige, smaakvolle funky popplaat geworden. The RHCP geven zich nog niet gewonnen …
David Bowie - Radio 1 Bowie Sessies
David Bowie
Ancienne Belgique
Brussel
2017-01-09
Didier Becu
Tijd is een relatief gegeven. Vandaag is het exact één jaar geleden dat een kille radiostem vertelde dat Bowie zijn weg naar de sterren had gekozen. 366 dagen nadien (het jaar van het noodlot was een schrikkeljaar) voelt het verlies nog even erg aan. De leegte is nog steeds niet opgevuld, iemand die door zijn fans als onsterfelijk werd bestempeld , kan dat ook niet.
2016 was het jaar van de dood. Persoonlijk verloor ik mijn vader, maar het leek wel of iedere maand Magere Hein een popster van de aardbol kwam rukken, zelfs George Michael haalde het niet. Iedere fan kreeg er de krop van in de keel, maar het was starman die de dodendans van 2016 in gang trapte. En hoe kan het ook anders: hij was degene die het met veel stijl deed (ook al moeten we er eerlijkheidshalve aan toe voegen dat hij één van de weinigen was die wist dat zijn uur was gekomen).
Bowie maakte van de dood kunst. Hoe luguber de woorden ook klinken, Bowie gaf sterven een andere dimensie. Niemand die de clip van “Lazarus” kan bekijken zonder een traan weg te pinken, een held op een sterfbed. Niemand die begreep dat op dat moment het perfecte rockidool (hoe zou je Bowie anders omschrijven?) afscheid nam van de wereld, van zichzelf en van zijn fans. De man die altijd een ster wilde worden, maar zelf neerkeek op hun gedrag, liet een muzikaal testament na die niemand zal kunnen evenaren. Toen hij ‘Blackstar’ uitbracht, wist hij maar al te goed dat zijn nieuwe worp een nieuwe ‘Ziggy Stardust’ of ‘Low’ ging worden. Hoewel (ten onrechte) een beetje door zijn recentere platen vergeten (lees het woord genie werd iets minder gebruikt) is Bowie uniek, en hij zal dat altijd blijven.
De woorden die sommige azijnpissers (die zijn er altijd) gebruiken, doen me lachen (en wellicht Bowie nog veel meer), nl. die dat zijn dood misbruikt wordt om zo zijn muziek aan nieuwe fans te slijten. Niets is mooier dan dat zijn muziek aan een nieuwe muziekgeneratie wordt voorgesteld. Om een andere dode te citeren : “Iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen”…Bowie is van iedereen, gewoonweg omdat David Bowie (ook al was het met de hulp van vele anderen) de hele rockwereld veranderde, en die er zonder hem volledig anders zou hebben uitgezien.
Voor iedereen betekent Bowie iets anders, dat bleek zeer uitvoerig toen we rondvraag deden bij bekende en onbekende muziekfanaten. Voor de ene is dat het 80s beeld met zijn spierwitte haar, voor de andere is het Ziggy, anderen zijn dan weer tuk op zijn ‘drum ’n bass’-jaren, en er zijn er ook voor wie Bowie gewoon Jareth de Goblinkoning is. Inderdaad, Bowie is van iedereen.
Met deze instelling trok ik ook naar de AB om de Radio 1 Sessies van Bowie te zien. Collega Mark had iets meer geluk, hij mocht de première van’Lazarus’ in Londen bijwonen, deze jongen deed het met minder, maar genoot toch. Na afloop herinnerde ik me levend de woorden van moderator van dienst, Stijn Meuris, het moest een feest zijn. En ja, op de één of andere manier was Bowie in de zaal aanwezig. En neen laten we niet onnozel doen, als Bowie toch die ronddwalende ster is, dan zal hij die avond wellicht niet in Brussel neergedaald zijn, wel kon je Bowie horen in de liefde die iedere uitgenodigde artiest voor dit icoon uitstraalde.
Waren er missers? Natuurlijk waren die er (sorry Arno), maar geen enkele artiest had het één seconde gemakkelijk…in de voetsporen staan van de allergrootste en dat voor een publiek dat aan de voeten ligt van deze (muzikale) god. Inderdaad mijnheer, er zijn simpelere dingen in het leven. Samen met een begeleidingsband onder leiding van Serge Feys, coverden Arno, Piet Goddaer (Ozark Henry), Stefanie Callebaut (SX), Stef Kamil Carlens, Stijn Meuris, Johannes Verschaeve (The Van Jets), Noémie Wolfs, Tutu Puoane, BJ Scott. en Compact Disk Dummies de bekendste songs van ‘the thin white duke’.
Men koos inderdaad voor een selectie van de grootste hits (wat ook al geen sinecure is, want uiteindelijk zijn er dat meer dan 80). Hoewel ik het betreurde (weliswaar een tikkeltje voorspelbaar) dat de periode tussen ‘Let’s Dance’ en ’Blackstar’ bijna onaangeroerd bleef, boden de radiosessies een knap overzicht van de kameleon die Bowie was/is.
Iedereen was gewoon zijn eigen Bowie en dat gegeven maakte er een geslaagde versie van. Stijn Meuris mocht openen (en bijna) afsluiten. De Limburger deed dat op een bloedeerlijke manier door een gemeende rock ’n rollversie van “Rebel Rebel” en “Let’s Dance” neer te zetten. Bowie die een generatie(s) leerde wat rock’n’roll was.
Bowie hield van jazz en soul, en we zijn er van overtuigd dat het hart van David Robert Jones zou smelten indien hij de versie van de Zuid-Afrikaanse jazz-zangeres Tutu Puoane van “Wild Is The Wind” zou horen. Sorry voor de voorspelbare woorden, Tutu leek in Brussel op Nina Simone.
Dat Bowie van Ozark Henry hield is ondertussen al lang geen geheim meer. Hoewel ik geen zin heb om te redetwisten met mijn god, ben ik niet tuk op Piet Goddaers versie van “Heroes”, en ook “Boys Keep Swinging” kon me niet boeien, maar kijk: hij ging wel met de beste versie van de avond lopen! (“Suffragette City”). Geen seconde in mijn leven was ik een Ozark Henry-fan, maar als je voor vier minuten Bowie (bijna) kan wegblazen dan ben je een grote mijnheer!
Het stond in de sterren geschreven dat Stefanie Callebaut “Lazarus” zou vertolken. IJzig en kil, zo hoort het ook, de dood heeft niets charmants. Dat charmante heeft Noémie Wolfs wel en zij begaf zich op glad ijs (maar gleed niet uit) door één van de twee beste Bowie-songs ooit te kiezen (“Starman” en “Moonage Daydream”).
De vrouwen deden het gisteren trouwens bijzonder goed, ook de Texaans-Vlaamse BJ Scott die voor het heerlijke “5:15 The Angels Have Gone” en een zeer eigen interpretatie van “I’m Afraid Of Americans” koos (en natuurlijk weer met Trump als de kop van jut).
Compact Disk Dummies deden het op hun eigen manier: zeg maar het rebellerende. De twee trokken zich geen moer aan van de wetten die een klassiek eerbetoon voorschrijven. Tijdens “Fashion” kon Lennert het niet laten, en dook met gitaar het publiek in. Juist, het zorgde voor heel wat gemengde gevoelens (en het was voor mij niet echt nodig), maar ook de jonge generatie heeft recht op zijn Bowie. En dat was met respect gedaan, bewijs daarvan de elektronische beeps tijdens “Ashes To Ashes” die ondergetekende net niet melancholisch een traantje lieten wegpinken.
Afsluiten met de hoogtepunten van de dag? Behalve Bowie (hij was het genie de songs neerpende) waren zowel Stef Kamil Carlens en Johannes Verschaeve van The Van Jets dat. De waarheid is dat beiden een zeer hoog Bowiegehalte in zich hebben, wat de taak gemakkelijker maakt, maar wat we in de AB van hun zagen was zéér straf! Ze deden het beide op hun manier, en één voor één stonden ze, zonder zich te forceren of flauwe trucs te gebruiken, dichter bij Bowie dan ooit. Johannes Verschaeve zette het theatrale aspect van de held in de verf. “Fame” was grandioos, en “The Man Who Sold The World” grandioos en ooit door Jonas (net zoals bij zo veel jongeren) in zijn kinderjaren als het mooiste Nirvana-liedje ooit beschouwd. En dan was er nog “China Girl”. Het was ongewild, maar zijn versie kwam dichter bij de veel betere versie van Iggy Pops origineel (sorry Bowie).
There’s a starman waiting in the sky
He’s told us not to blow it
‘Cause he knows it’s all worthwhile
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Radio 1 + Ancienne Belgique, Brussel
Sabaton, Accept, Twilight Force – Totaal spektakel!
Sabaton
Lotto Arena
Antwerpen
2017-01-08
Stijn Raepsaet
2017 starten met een knal. Dat moeten de heerschappen van Sabaton gedacht hebben toen ze beslisten om een week geleden hun Europese rondreis te starten. De Lotto Arena in Antwerpen was de derde stop tijdens ‘The Last Stand tour’.
Opener van de avond is het Zweedse Twilight Force. De band die opgericht werd in 2011 brengt power metal afgekruid met een flinke portie magie magie, draken en toverkollen.
Gekleed als magiër, ridder, elf en nog enkele fantastische wezens bestijgen de bandleden de bühne en openen vervolgens met “Battle of Arcane Might”, de eerste track op hun nagelnieuwe cd ‘Heroes of Mighty Magic’ (2016).
Meteen valt de gelijkenis met Rhapsody (of Fire) en Blind Guardian op. Het enige verschil is dat deze band er nog een schepje bovenop doet wat betreft theatraliteit en muzikale frivoliteit. Dit maakt het geheel voor de doorsnee heavy metalfan bij momenten wat te druk . Het publiek is dan ook maar matig enthousiast, ondanks de fervente pogingen van zanger Chrileon de magie over te dragen.
Verder op de setlist: “To the Stars”, “Riders of the Dawn”, “Flight of the Sapphire Dragon”, ” Gates of Glory” en “The Power of the Ancient Force”.
Dat Accept een klinkende naam op de affiche is, getuigt het applaus waarmee de band onthaald wordt. De Duitse metaltrots antwoordt hard met “Stampede”, gevolgd door kraker “Stalingrad”. Dat de band na al die jaren nog steeds zin heeft in een stevig feestje, valt af te lezen van het gezicht van gitarist en stichtend lid Wolf Hoffmann. Zanger Mark Tornillo is graag gangmaker van dienst en probeert al knijpend in de micro de schelle noten van (Udo) Dirkschneider te evenaren. Een job waar hij wonderwel in slaagt.
Accept leert Antwerpen wat Duitse Metalgründlichkeit is en hun strakke set heeft ongetwijfeld enkele nieuwe fans opgeleverd.
Verder op de setlist: “Restless and Wild”, “London Leatherboys”, “Final Journey”, “Princess of the Dawn”, “Fast as a Shark”, “Metal Heart”, “Teutonic Terror” en “Balls to the Wall”.
Omstreeks 21.30 u. is het dan eindelijk tijd voor Sabaton. Hoewel de Zweden erom bekend staan om telkens een groot visueel spektakel te leveren - denk bv. aan de grote tank met vervaarlijke gatling guns die nog steeds de context vormt voor drummer Hannes van Dahl - gaan de Zweden tijdens deze tour nog een stapje verder: boven het podium hangt immers een groot lichtscherm dat ieder lied een extra dimensie geeft. Verder werd ook het persoonlijk vuurwerkarsenaal (nogmaals) grondig uitgebreid.
Terwijl iedereen de ogen naar de duisternis richt, weergalmen de deunen van “In the Army Now” gezongen door zanger Joakim Brodén. De herkenning van de typerende, norse stem is genoeg om de Lotto Arena in lichterlaaie te zetten.
Op de tonen van “Ghost Division” wordt het vuur vervolgens letterlijk en figuurlijk aan de lont gestoken. Het begin van een anderhalf uur durend spektakel. Op de tonen van “Sparta” uit het nieuwe album ‘The Last Stand’ (2016) verschijnen even later vier rasechte Spartanen gewapend met schild en speer. Ook Brodén heeft zich voor de gelegenheid Spartaans aangekleed, wat de totaalbeleving naar een hoger niveau brengt.
Na o.a. “Swedish Pagans”,” Carolus Rex” en “Winged Hussars” volgt een akoestische versie van “The Final Solution” waarbij kersvers gitarist Tommy Johansson zich profileert als prima pianist. Brodén is vol lof over de jongste telg en deelt hem mee dat hij weldra opnieuw op Belgische bodem mag spelen, namelijk op Graspop. Dit is een primeur, aangezien de GMM-organisatie dit nieuws zelf nog niet openbaar maakte.
Vervolgens krijgt het publiek nog volgende songs voorgeschoteld: “Night Witches”, “Resist and Bite”, “The Lion From the North”, “The Lost Batallion”, “Union (Slopes of St. Benedict”),” Primo Victoria”, “Shiroyama” en “To Hell and Back”.
Met een prima mix van goede songs, een charismatische zanger en visuele effects bewijst het Zweedse metalcommando nogmaals dat hun optredens totaalspektakels zijn die terecht tot de metaltop behoren. Hoewel het sterrendom van Iron Maiden nog lang niet bereikt is, is Sabaton toch aardig op weg een begrip in de metalwereld te worden. Primo Victoria!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/twilight-force-08-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/accept-08-01-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sabaton-08-01-2017/
Organisatie: Rocklive
Paul Simon mag dan de 70 halfweg zijn , met regelmaat brengt hij een plaat uit , die achterna gezien nog steeds de moeite is . Jawel dertig jaar na de instant klassieker ‘Graceland , slaagt hij erin meerdere generaties te bekoren . Hij heeft een succesvolle solocarrière uitgebouwd en met deze nieuwe toont hij nog altijd afrokantjes van vroeger .
‘Stranger to stranger’ bevat sierlijke songs , luister maar eens naar “Wristband”, “In a parade” of “Insomniac’s lullaby”, die mooi uitgewerkt zijn, een aangename groove hebben en die licht afrotintjes kenmerken . Daar zorgen de Peruviaanse percussie en elektronica voor . Het sing/songwriterschap zit ‘em in die (semi) akoestische gitaarstructuren .
‘Stranger to stranger’ telt negen sfeervolle tracks en 2 intermezzo’s. Opnieuw een mooi voorbeeld van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. Hij beschikt over uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden , zorgden voor een perfect uitgebalanceerde plaat. Een mooie aanvulling op z’n (reeds uitgebreide) oeuvre!
Het materiaal van het duo Jamie Hince en de bevallige Allison Mosshart is met de jaren minder rauw, doorleefd , en intussen zijn ze live met meer dan twee. De nieuwe plaat ‘Ash & Ice’ liet langer op zich wachten en verscheen pas vijf jaar na de vorige. Intussen werden we gesust met een Dead Weather album, één van de projecten van Mosshart . We hebben een intense plaat die vaardig , dromerig en gepolijster, melodieuzer is.
Het staaltje lofi garagerock’n’roll, de flirts en sexy loops zijn op het achterplan geraakt . Adrenalinestoten ervaren we nog op een “Doing it to death”, “Bitter fruit” , “Siberian nights”, “Impossible tracks” en “Whirling eye”, door die kenmerkende twinkelende , hakkende , dwarse ritmes. De twee pakken sober , gevoelig uit met “Hum for your buzz” , “That love” en “Echo home” .
Het broeit en knettert beduidend minder , The Kills zijn braver geworden …
Vorig jaar was er nog de heruitgave van hun memorabel debuut uit 95 , waaraan een tournee werd gekoppeld. Naast topproducer Butch Vig hadden ze een rockbitch , Shirley Manson. Garbage was geboren . Rock , grunge werd gekoppeld aan elektronica. De oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles “Only happy when it rains” en het prachtige “Stupid Girl” waren in het geheugen gegrift. Live was er plaats voor opwinding .
In 2012 hadden we een blij weerzien met Garbage en de return ‘Not your kind of people’. Ook de nieuwe bevat een paar stekelige nummers , fris en geïnspireerd, gekenmerkt van nerveuze , gedreven ritmes als “Empty”, “We never tell” en “So we can stay alive”. De sfeer is meer gothic op opener “Sometimes” en “Even though our love is doomed”; de andere tracks zijn sensueler en intenser . Muzikaal zijn deze minder spannend , maar Garbage is net gretig genoeg om te zeggen van een goed album …
Fire Down Below komt sterk voor de dag met deze plaat , die zich een weg zoekt binnen de retro stoner rock’n’roll . “Through dust and smoke” en “Roadburner” zijn er al meteen twee , die zich opdringen in het genre . Ze zijn snedig, gedreven en hebben een stevige boost. Een ferme scheut psychedelica krijgen we er bovenop in het tweede deel “Universes crumble”, “Dashdard Jesus” en het afsluitende “The mammoth”, letterlijk een ‘mammoet’ van een song, ronkend tot op het bot uitgediept . De stoner van Masters of Reality, de QOSA , John Garcia , Kyuss leeft welig, een godvergeten band als Burning Brides borrelen terug eens op, en met huidige bands als Truckfighters, All them witches in het vizier tekenen we voor het kwartet een verdiende doorbraak !
Info - http://firedownbelow.bandcamp.com
Wiltman is het alter ego van de Gentse sing-songwriter Wim Kesteloot . Eerder plaatsten we hem in de spotlights met z’n ‘Lo-Files’ platen , uiterst genietbare donkere americana . ‘Amor Fati’ heeft natuurlijk diezelfde ‘fond’ . Het is een rauw , doorleefd album , die door de z’n authentiek geluid en de filmische soundscapes een druilerig decor oproept. Een gevoel van verlating ervaren we en zijn diepe , grauwe stem geeft zeggingskracht. De sound durft breder te gaan door de bluesy licks en de psychedelicatunes; in een nummer als “Irene” hebben we de desertblues van Tinariwen.
Wiltman is spannende, dampende , smachtende sing/songwriting en americana blues.
Info http://www.wiltman.com
Vijf gezinsleden en nakomelingen van Roots Rielemans hebben elkaar gevonden in dit familieproject . Ze zijn een hechte familie en een even hecht gezelschap die een unieke sound van rootsamericanablues en countryfolk spelen . De producer was Malcolm Burn, die al instond voor gerespecteerde artiesten in het genre als Daniel Lanois , Emmylou Harris , Neville Brothers en Bob Dylan.
We horen intens doorleefd materiaal , kleur gegeven door de wisselende en aanvullende vrouwelijke en mannelijke stemmen.
Dit Rielemans project verdient respect en airplay en toont dat rootsamericana levendig , fris , en ingenomen goed kan zijn …
Info op www.rielemans.be
De Amerikaan Ian Fisher heeft zijn koffer van nummers door de jaren uitgepakt en laat ze kennismaken met een breder publiek. We krijgen hier een spannende combinatie van rootsamericana , countryfolk en sing/songwriting . De trilogie “If you wanna stay”, “Candles for Elvis” en de titelsong gaan over in de intimiteit van “Thinking about it” en de sobere aanpak op “The way to go” en “Seriously who” .
Hij doet (muzikale) indrukken op tijdens zijn reis. “Hail mary” is doordrenkt van blues en doowop sijpelt door op het afsluitende “Nothing”.
Ian Fisher heeft een pak bagage meegebracht in zijn koffer . Die muzikale speeltjes hebben we nu gehoord in dit overtuigend album.
Deanmoore is een Nederlands trio uit Lichtenvoorde , die zich manifesteert binnen de progressive metal . De vijf tellende EP biedt voldoende afwisseling. Meteen wordt een stevig jasje aangemeten met “The progressionist” en “Waves” door een strakke , donkere ritmiek en een diepe bas. De titelsong is sterk door een meer zacht forsere aanpak, de spanningsopbouw en broeierige intensiteit. Zondermeer een spannend EPtje !
Info op https://www.facebook.com/deanmooreband
Kaytranada is het muzikale project van de Canadese Haïtiaan Louis Kevin Celestin . Hij is nog geen 24 jaar oud , maar heeft al een mooie reputatie intussen. Hij put uit een rits samenwerkingen, opende voor Madonna , heeft eigenlijk al een pak mixes en remixes uit en strikte voor zijn eigenlijke albumdebuut allerlei grote namen als Craig David, Litte Dragon , Rick Rubin , Badbadnotgood, AlunaGeorge, Anderson. Paak .
We horen licht groovende , loungy, dansbare tracks , badend in electro, hiphop en r&b sferen. Hij is een beatgoochelaar en verknoopt allerlei vocale partijen . “Together”, “Breakdance lesson n°1” en “Leave me alone” (verleidelijke zwoele zang van Shay Lia) zijn drie tracks om in te lijsten op dit fijne eigen debuut.
Samen met Geike Arnaert tekende zij voor vijf (lange) jaren samenwerking bij Hooverphonic. De bevallige vocaliste Noémie Wolfs neemt die ervaring mee in haar solocarrière . Ze balanceert tussen gevoelige droompop en popelektronisch gekleurd materiaal, waarrond haar innemende , indringende stem zweeft . De single “Burning” kon zo geplukt zijn uit het werk van Hooverphonic .
De plaat kwam tot stand met haar partner Simon Casier (bassist bij Balthazar ) en producer Luke Smith, gekend van werk met Crystal Fighters, Foals en Depeche Mode.
Het is een hartverwarmende plaat die verder sterkhouders heeft als “Lost in love” en de titelsong “Hunt you”. De andere songs zitten een beetje in hetzelfde vaarwater en raken minder . Melodieus zitten de songs goed in elkaar en bereiken ze een popminnend publiek.
Het Britse Wire zijn postpunkpioniers van het eerste uur . De heren zijn , tussenstops inbegrepen , al zo n veertig jaar bezig en brengen nog steeds platen uit . Toegegeven , de platen klinken zeker niet zo beklijvend meer als vroeger , maar we ervaren in de songs regelmatig het kenmerkende strakke kader van straffe , bezwerende melodieën , knipogend naar het verleden .
De nieuwe plaat is een EPtje van 8 nummers , die onder de 30 minuten klokt . Het bevat restmateriaal van het in 2015 verschenen album ‘Wire’. Hun snedige arty laat al jaren meer ruimte voor pop , stemmige sfeerstukjes en broeierige songs. Het zijn meer dromerige popsongs geworden , waar af en toe het tempo omhoog gaat.
Verrassen doet Wire niet echt meer , maar na al die jaren zijn ze nog steeds in staat om goede, pakkende, subtiele nummers te brengen.
Respect voor een band , die naast Pere Ubu , The Fall nog steeds actief is en naast hen bands als Gang Of Four en The Pop Group of FFS (Frans Ferdinand/The Sparks ) terug deed ophoesten .
Zanger George Michael is gisteren overleden. Dat meldt BBC News. "De zanger is vredig overleden in zijn woning," liet zijn woordvoerder weten. Michael werd 53. Hij stierf op kerstdag. Het was zijn echte 'Last Christmas', een van zijn allerbekendste songs. (Bron: HLN)
Gitarist Rick Parfitt van de Britse rockband Status Quo is overleden. Dat meldt de BBC op gezag van zijn manager. Parfitt stierf in een ziekenhuis in Spanje. Hij was 68.
Afgelopen donderdag is Parfitt met een ernstige infectie in een ziekenhuis in Spanje opgenomen. Die infectie was het gevolg van een verwonding aan de schouder. Vandaag is hij aan de gevolgen ervan overleden.
Parfitt is vooral bekend als gitarist van de Britse band Status Quo. Die kende hits als "Rockin' all over the world" (1977) en "Whatever you want" (1979). Normaal zou Parfitt in 2017 een soloalbum en een autobiografie uitbrengen.
Al verschillende jaren kende Parfitt gezondheidsproblemen. Zo onderging hij een ernstige hartoperatie in 1997. In oktober zei hij nog dat hij niet langer samen met Status Quo zou optreden nadat hij afgelopen zomer een hartaanval had gekregen.
"Piledriver"
Parfitt is geboren op 12 oktober 1948 in Woking in het Verenigd Koninkrijk. Hij begon gitaar te spelen toen hij 11 was en stopte met school toen hij 15 was. In 1965 ontmoette hij Francis Rossi. Twee jaar later vormden ze samen met Alan Lancaster, John Coghlan en Roy Lynes Status Quo. In 1972 kende de band de grote doorbraak met het album "Piledriver".
Het rock 'n roll-leven was Parfitt niet vreemd. In interview gaf hij later toe dat hij grote sommen geld uitgaf aan cocaïne en wodka. Samen met de tragische dood van zijn tweejarige dochter Heidi leidde zijn verslavingsproblematiek tot het einde van zijn eerste huwelijk met Mariette Broker.
Later huwde hij met Patty Beedon, zijn tienerliefde. Ze scheidden om later opnieuw een koppel te vormen. Uiteindelijk gingen ze toch elk hun eigen weg.
In 2006 trouwde hij opnieuw en wel met Lyndsay Whitburn, een fitnessinstructeur. Sinds 2014 leidde hij een rustig leven in Spanje. Daar is hij nu overleden. Hij was 68.
(Bron: De Redactie)
Recent optreden Status Quo, AB Brussel op 3 december 2016 – Pics – Musiczine.net http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/news/divers/status-quo-ancienne-belgique-brussel-op-3-december-2016-pics/
Soldier’s Heart – Let it all end – Hun Laatste Dans!
Soldier’s Heart + Schaduwland
Vooruit (Balzaal)
Gent
2016-12-21
Didier Becu
Lelijke kerstballen worden het straatdecor, de verkooppiek van geschenkpapier bereikt zijn jaarlijkse hoogtepunt en op het dorpsplein maken kerststallen hun intrede (hoewel). Het zijn niet alleen de signalen dat het jaarlijkse feestgewoel eraan komt, ook het einde van een concertseizoen. Bij Democrazy eindigden ze (wat had je anders verwacht) in schoonheid, en nog wel met het allerlaatste optreden van Soldier’s Heart.
Voor de band van Sylvie Kreusch was 21 december een eindpunt, voor Frederik Poisquet en Jelle Hermans bijna een beginpunt want dit was pas hun derde optreden. Nu al in de Vooruit, maar goed, Jasper Segers van Soldier’s Heart deed de productie van hun single “Melody For The Sun”, wat veel verklaart. Live krijgt het duo er nog eens de steun van Thomas Lauwers bovenop en hoe clichématig het ook klinkt, een betere naam dan die van Schaduwland konden de Gentenaren voor hun muziek niet bedenken. Duistere elektronica, maar met veel psychedelica. Luistermuziek waarbij je je dansschoenen niet mag vergeten. Hoewel het technisch wat aftasten was, zag de uitverkochte Balzaal een drietal aan het werk waarvan men wist dat ze er beslist nog een keer zullen staan. Tot binnenkort!
Tijd voor nieuwe uitdagingen. Sylvie Kreusch wil naar verluidt het solopad op, of doet deze dagen zeer mooie dingen met partner Maarten Devoldere in Warhaus, en Benjamin Cools en Ferre Marnef hebben hun zinnen gezet op Glints waarvan zeer veel wordt verwacht. Ondanks het feit dat Soldier’s Heart nog tot veel meer in staat was, nodigden de vijf ons uit voor een allerlaatste dans. Let it all end…
Zagen we gisteren in datzelfde gebouw ook bij Wallace Vanborn een heleboel sterren uit de alternatieve muziekwereld, was dat bij Soldier’s Heart niet anders…Tsar B., Lennert Coorevits van de Compact Disk Dummies of (hoe kon het ook anders) Maarten van Balthazar, ze waren er allemaal!
Niemand die het zal ontkennen, maar de magneet van Soldier’s Heart is Sylvie (probeer maar eens één seconde niet te kijken naar deze schoonheid!), gelukkig zit ook op muzikaal vlak alles snor. Het is natuurlijk wel vijgen na Pasen (hoewel alle goede bands op een dag zich herenigen), toch hebben de vijf met hun songs de ideale combinatie tussen heerlijke radiopop en shoegaze gevonden, en dankzij Ferre ook een flinke pak funk.
Dansen op het graf van je lievelingsband, zo leek het wel voor de uitbundige fans die tijdens “Savage” papieren harten bovenhaalden. Een melodie met de woorden “Don’t fuck it up”, je deed het Sylvie, en was dat een traan die de blondine wegpinkte toen een paar uitbundige fans rozen op het podium wierpen? Muziek is ook emotie.
Sylvie is er zich maar al te goed van bewust dat ze de ceremoniemeester is en met één vingerknip meer kan bereiken dan de meeste stervelingen onder ons, maar iemand die pop als “Ears & Eyes” kan neerpennen of een song van Gabriel Rios (“Broad Daylight”) tot het zijne kan omtoveren is die macht van harte gegund.
Soldier’s Heart verdween zoals ze gekomen was (vanuit het niets). Op een wit doek werden de mooiste momenten van 4 jaar ultieme pop geprojecteerd, de dj speelde het thema van Twin Peaks en plots beseften we dat het afgelopen is… Bedankt voor de laatste dans!
Dank aan Luminousdash.com
Pics optreden Crammerock 2016 http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soldiers-heart-2-9-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt . De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Het beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” .Op hun platen zijn er dus altijd wel een paar leuke nummers.
Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Die elementen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
Voor hun doen hebben ze een relatief korte plaat uit , popgeoriënteerde psychesongs , die dromerig , relaxt of rockend, dansbaar zijn . We horen de afwisseling in de rockende “Search party” (opener), “Pope reverend jim” en “You are killing me”; de dansbare grooves van “Semper fidelis”, “Doves” , en de indiedromerige aanpak van “Styggo” tonen het breder aspect in het genre. Onderhuids zijn er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes en ervaren we onderkoelde cocktails na een dagje strandgenieten. De groep intrigeert door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken, die tot inspiratie, verbeelding roept.
The Dandy Warhols zijn (nog steeds) goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Das Pop mag dan nu op non actief staan , Bent Van Looy is een multi-instrumentalist en getalenteerd artiest die met ‘Pyjama days’ aan z’n twee soloplaat toe is . Een muzikale kameleon die lucratieve tv klusjes opknapt en ook nog te zien was als Soulwax drummer . We krijgen sfeervolle pop achter zijn piano, die klein gehouden worden , meer weelderig gearrangeerd zijn of met een (ruwer) randje zijn. “One way dialogue” is er eentje met een dampend funky tune. Hij kon beroep doen op producer/muzikant Jason Falkner.
Een mooie afwisseling horen we waar z’n begeesterend pianospel en innemende, heldere vocals bepalend zijn. Een elegante stijl. Hij is met zijn gezin nu gehuisvest in Antwerpen.
Hij heeft een pak overtuigende nummers klaar op de plaat als “High and dry”, “Downtown train, “My escape” en “Mr. Fletcher’s song” .
Impressies van zijn verblijf Parijs-Antwerpen , pure liefdessongs en – verklaringen sieren de soloplaat.
Live weet hij het publiek te entertainen met deze dromerige pop . Een plaattitel op zijn plaats.
De populaire soul- en jazz zanger heeft er tal van samenwerkingen opzitten (o.m. Disclosure, Claptone, Van Morrison) en is nu toe aan zijn vierde plaat . ‘Liquid spirit’ zorgde voor een grammy als ‘Best jazz vocal album’ een paar jaar terug . ‘Take me to the alley’ is een sfeervolle , dromerige , aangename loungy plaat in het genre , die een punch krijgt door zijn (vertrouwde) warme, emotievolle baritonzang. “Holding on” (in een forse , krachtige groove door het Disclosure duo) , “Don’t lose your steam”, “In fashion” en de titelsong zijn sterkhouders .
Zijn stem wordt al eens aangevuld met de suikerzoete vocals van Alicia Olatuja . Ook “More than a woman” is er eentje die blijft plakken . De sax , piano geven kleur aan de nummers . De nummers zijn allemaal wel gedrenkt in hetzelfde vaarwater , maar wat een genotvolle trip krijgen we hier aangeboden van het Amerikaans multi-talent.
Driewerf hoera! Opnieuw een plaatje van Church Of Ra, het collectief rond het iconische Amenra. Dit keer gaat het om Syndrome, het solo-project van Amenra-gitarist Mathieu Vandekerckhove. ‘Forever And A Day’ is al zijn tweede werkstuk na debuut ‘Now And Forever’. Verwacht geen mokerslagen zoals dat bij Amenra het geval is maar wel meditatieve drones en subtiele melodieën die ergens het midden houden tussen ambient en postrock. Dit album telt trouwens ook maar 1 nummer maar dat klokt wel af op iets meer dan dertig minuten. “Forever And A Day” is een melancholische, filmische track die laagje per laagje wordt opgebouwd en die je als luisteraar meeneemt op een bijzondere trip.
Zelf beluisteren we ‘FAAD’ het liefst met een koptelefoon, het geeft nog iets meer cachet aan deze plaat van Mathieu Vandekerckhove. Prachtplaat!
Het vorige XL feestje georganiseerd door Wallace Vanborn was om de komst van een nieuwe cd te vieren. Hoewel ze bezig zijn met deze nieuwe plaat, is er nog niet geweten wanneer deze zal uitkomen. Deze Wallace XL is dus ‘een zomaartje extra’ want welke reden heb je nog meer nodig om eens stevig uit je dak te gaan?
Eerste halte van de avond was Last Train een Franse band met een zeker ‘je m’en fous’ gehalte. De vette baslijnen en de harde gitaarrifs deden hier en daar wel wat denken aan Wallace Vanborn. Een perfecte opener voor wat zou blijken, een schitterende avond.
Exit Last Train.
Enter Wallace Vanborn en je mag het vrij letterlijk nemen. Sylvester Vanborm wandelt het podium op, neemt het publiek in zich op alvorens hij op zijn drum troon kruipt. Openen deden ze met “Wizard Casts Blizzard” eentje uit de recentste plaat. Van XL is hier nog geen sprake. Het schitterende “Cougars” en “Atom Juggler” volgden elkaar snel op. De toon was gezet. Ze hadden er duidelijk zin in, de zaal nog meer.
Toen de leden van Brutus het podium betraden wisten we hoe laat het was. Een vorige passage in Leuven had de connecties tussen deze bands duidelijk gesmeed (een limited cassette). “Violet” van Hole was de eerste cover van de avond. Alvast beter dan het origineel bedankt Brutus!
Tijd voor een nieuw nummer , de titel was wat onduidelijk, deze laten we in het midden. Wat we wel kunnen zeggen is dat het meer in de lijn van ‘The Orb We Absorb’ ligt en dit kan alleen maar positief zijn.
Tijdens “Welcome to the Wastelands” kregen we een knap staaltje sax te horen van Matthias De Craene. De sax solo’s doorheen het harde gitaarwerk creëerden een speciale sfeer op het podium.
De resem artiesten volgden elkaar snel op. Tussen de wissels door kregen we duidelijk te zien waar het deze avond om draaide, plezier maken!
De connectie tussen Lara Chedraoui en Ian Clement zorgden voor een aantal mooie vriendschappelijke en muzikale momenten op het podium. “Red Eyes And Tears” werd gedaan met behulp van wat lyrics en het nodige gelach op podium.Chris Isaak’s “Wicked Game” was dan weer een subliem staaltje van vakmanschap. Net zoals de samenwerking tussen Johannes Verschaeve en Mario Goossens die ons “Cold Turkey” van John Lennon voorschotelden.
Hoogtepunten van de avond?
Flip Kowlier’s “Grootste Lul Van’t Stad” opgesmukt met het stevige gitaarwerk van Wallace. En laat ons zeker niet de cover van de Beastie Boys vergeten. “Sabotage” klonk nog nooit zo vet als die avond. Zeker te wijden aan Dries van Hoof’s kunsten op de bas en Thomas Van Dingenen (Bulls on Parade) zangkunsten.
T. Raumschmiere die halfbezopen het podium opwandelt en hetgeen nadien volgde zal ik nooit meer kunnen vergeten. “Sick Like Me” en “Monstertruckdriver” gaven hem de gelegenheid om de Vooruit uit zijn dak te laten gaan. Stagedives, water, een lastige microkabel en een uitzinnig publiek waren het gevolg. Net toen ik dacht, dit kan niet harder smeten ze nog Steak Number Eight met “Future Sky Batteries” op het podium om de laatste muren die nog rechtstonden in de Vooruit met een sloophamer te vellen. Een waanzinnig tafereel dat afgesloten werd met “Cowboy Panda’s Revenge”. Hoe voorspelbaar dit ook is, het blijft nog altijd de beste afsluiter.
Stiekem hoop ik dat heel dit concert opgenomen is geweest en ooit gereleased zal worden met record store day. Kunnen we dat afspreken? En anders doen we het volgend jaar gewoon nog eens over!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-20-12-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/last-train-20-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Interview Michael Sele, Beauty of Gemina
Na tien jaar muziek maken voor The Beauty of Gemina heb ik het gevoel dat op ‘Minor Sun’ alles mooi samenkomt. Het voelt als thuiskomen.
Na het optreden van The Beauty of Gemina op Dark Xmas mocht ik Michael Sele, zanger en songschrijver, interviewen. Je weet vooraf nooit hoe zoiets zal verlopen maar het bleek een innemende en aangename man te zijn.
1. Hoe vond je het optreden? Tevreden?
- Ja, ik ben tevreden. Het is toch telkens een beetje een avontuur. Je begint en je weet nooit hoe het zal verlopen. Je krijgt soms verrassingen op het podium, veel of weinig publiek, technische euvels… Maar vandaag was het vrij goed en ik denk dat het publiek mee ging in onze wereld. Ze waren klaar voor ons. Het gaf mij achteraf een goed gevoel.
2. “Minor Sun” is anders dan het vorige album ‘Ghost Prayers’. Was dat de bedoeling of groeide dat zo tijdens het maken?
- Het is altijd een proces maar ‘Ghost Prayers’ was voor mij meer een tussendoor-project. Ik probeerde er veel akoestische songs op uit. Toen ik startte met werken aan ‘Minor Sun’ was het van meet af aan duidelijk dat ik een grootser album wilde. Als ik het vergelijk met een klassiek album dan is ‘Ghost Prayers’ gemaakt voor een kamerorkest en ‘Minor Sun’ is dan meer een symfonie.
3. ‘Ghost Prayers’ is introverter…
- Inderdaad, maar tijdens het werken aan ‘Minor Sun’ was het voor mij snel duidelijk dat ik het grootser, spacier en met meer gitaarsounds wilde. Ik ben natuurlijk erg tevreden met het resultaat. Het is een erg persoonlijk album geworden. Ook over de teksten waar ik veel tijd en energie in heb gestoken. Ik heb er geen compromissen voor gemaakt.
4. Wanneer ik naar je artwork, optredens, teksten etc kijk dan denk ik dat er hier een perfectionist voor mij zit. Klopt Dat?
- Wat kan ik zeggen? Je kan mij een beetje vergelijken met een kapitein op een boot die invloed heeft op elk gebeuren op zijn schip. Zo ook wanneer ik een album maak. Het is niet alleen het album dat belangrijk voor mij is maar ook het hele pakket: de cover, de teksten, … Maar als ik in de studio werk en we nemen een gitaarlijn op die gevoelig en erg goed klinkt, maar technisch misschien iets minder goed, dan zal ik toch voor die minder perfecte maar gevoelige gitaarlijn kiezen. Op dat vlak ben ik dan niet zo perfectionistisch. Liever dat, dan perfect en zonder gevoel. Muziek moet je aangrijpen. Het mag niet te clean klinken.
5. Muzikaal vind ik dat ‘Minor Sun’ een beetje als een synthese van je vorige album klinkt en dat het daardoor ook iets beter is dan de vorige.
- Ik ben erg blij om je dat te horen zeggen want het is nu tien jaar dat ik bezig ben met de band en nu heb ik het gevoel dat ik met de muziek ben waar ik wil zijn. Ervoor probeerde ik op elk album iets anders uit. Nu heb ik het gevoel dat alles samenkomt. “Minor Sun” klinkt voor mij alsof ik thuiskom. Ik kan het moeilijk anders uitleggen. Dus, ik ben akkoord met wat je erover zegt.
6. Het album bevat terug donkere en soms zware teksten maar de muziek waarin je hebt verpakt klinkt bij momenten iets lichtvoetiger. De muziek heeft soms iets zweverig en ongrijpbaars zoals bv “Waiting in The Forest” met zijn impressionistische gitaarrifjes. De muziek is moeilijk te definiëren.
- Ja daar kan ik inkomen. Het heeft misschien ook wat met mijn stem te maken. Ik durf nu iets meer op dat vlak. Ik heb een breder spectrum aan emoties die ik met mijn stem kan bespelen. Op dat vlak vind ik het album het beste dat ik al gemaakt heb. De muziek bezit inderdaad veel licht en optimisme. In elke song zit een sprankeltje van hoop. Het is daarnaast de Minor en niet Major Sun. Het bevat daarom veel melancholie en gevoel.
7. Zijn je teksten een veruitwendiging van wat er binnenin je leeft of eerder het resultaat van wat je rondom jou ziet?
- Beiden denk ik. Ik ben een songschrijver in de klassieke manier van werken. De teksten zijn heel belangrijk voor mij. Als ik een melodie of een akkoordenschema heb en het vind niet de gepaste tekst dan komt het niet op de plaat. Zo simpel is het. Het is niet zo gemakkelijk om na 80 songs nog nieuwe invalshoeken en onderwerpen te vinden. Ik wil mezelf niet herhalen. Ik maak bv geen twee nummers over de “Suicide Landscape”. Ik heb er een foto of beeld over geschetst en nu wil ik dat over iets anders doen. Ik probeer een song te schrijven waarin ik de luisteraar een kamer aanbied en die luisteraar moet dan zelf vorm geven aan die kamer: het interieur, de meubels… Begrijp je?
8. Naar welke muziek luister je zelf?
- Naar veel en verschillende muziek. Ik groeide op met muziek. Mijn grootvader was een klassiek componist en ik was enorm gefascineerd door de instrumenten, de noten… Hij vertelde mij veel over Wagner, Bach en al die grote componisten. Mijn eerste plaat was één van Richard Wagner: The Flying Dutchmen. Ik denk dat ik tien jaar was of zo. Tot op heden hou ik van klassieke muziek. Daarnaast luister ik ook naar David Bowie, Pink Floyd, Kraftwerk en Mike Oldfield in zijn beginjaren. Ik was een grote fan van Mike Oldfield toen ik jong was. Nog altijd. Hij is nog steeds een groot artiest. Maar ook muziek zoals industrial, metal of electro vind ik goed. Zolang het mij maar raakt en dat de zanger een persoonlijkheid is met een bepaald charisma.
9. Ik vind het niet gemakkelijk om je muziek in een vakje te stoppen. Het is niet echt gothic rock, darkwave of alternatieve pop/rock. Ik vind dat je muziek wat buiten die hokjes valt en dat is als een compliment bedoeld. Hoe zou jij je muziek omschrijven?
- Je zei het vrij goed. In Zwitserland hebben we een vrij gemengd publiek. Het publiek bestaat niet alleen uit mensen die van de donkere scene houden. Maar mensen die ook naar Interpol, Muse of The Editors luisteren om maar iets te noemen. Maar internationaal, zoals in Duitsland en hier, zitten we voornamelijk in de zwarte scene omdat het niet zo gemakkelijk is om een ander publiek te bereiken. Het was zeker niet mijn plan om alleen een gothic muzikant te zijn. Ik hou enorm van de sfeer op dit festival hier maar ik wil mij niet laten begrenzen. Ik heb daarvoor een te ruime blik en geest.
10. Hoe ontstaan nummer meestal?
- Op alle mogelijke manieren. Bijvoorbeeld voor de allereerste song die ik schreef voor The Beauty of Gemina had ik al een tijdje de melodielijn liggen totdat ik er de gepaste klanken en woorden bij vond. Ik schrijf dikwijls met mijn acoustische gitaar of op de piano. Soms ook op de computer. Ik start dan met een geluid of een keyboard idee. Het is een beetje zoals eten klaarmaken. Ik koop ook veel instrumenten want dat vind ik inspirerend. Voor ‘Minor Sun”’kocht ik bijv. een Dobro gitaar en het was heel belangrijk voor het album. De kleur en de klank die het eraan gaf. Het is een gitaar die niet meteen in een gothic sfeer gebruikt wordt maar dat vind ik dan juist boeiend om uit te proberen. Net zoals de mix van een album. Het is net als een kleed dat je past. Je hebt je basis en welk kleedje zal je erom heen hangen?
Bedankt voor je boeiend gesprek!
Trixie Whitley doet alle concertzalen vollopen. In Gent moest zelfs een extra show worden ingelast om iedereen van haar stem te kunnen laten genieten. Gelukkig, want haar tweede optreden in de Vooruit was een voltreffer van formaat.
Sinds 2013 en haar langspeeldebuut ‘Fourth Corner’ worden de songs van Trixie Whitley internationaal geroemd. Met opvolger ‘Porta Bohemica’ gaat de Gent-Newyorkse Whitley nog een stap verder.
Trixie Whitley begon haar set met “Faint Mystery”, waarmee ze het publiek poeslief meenam in haar set. Trixie toonde zich als een gerijpte artieste en liet zich perfect dragen door haar band die ze had meegenomen uit New York. Zij speelden fantastisch in op hun ‘spits’, met name de stem van Trixie Whitley. Het is die stem die het optreden zo betoverde. Beheerst haalde ze uit in de hoogte, steeds in functie van de song. Dat was het geval in “A Thousand Thieves” en “Gradual Return” waarin de zangeres haar ongelooflijke vocale kracht etaleerde. Ook haar rauwe gitaarspel mocht er zijn.
Daarna was het tijd voor de iets tragere nummers. We zagen een koppel slowen tijdens “Fourth Corner”, de liefde hing duidelijk in de lucht. “Pieces” en “New Frontiers” klonken eerder zweverig. Tijdens “Oh, the Joy” ging Trixie Whitley even helemaal alleen op het podium staan, en kwam ze heel erg breekbaar uit de hoek. Het zorgde voor kippenvel bij het publiek, waarna iedereen even naar adem moest happen. Daar kregen we niet al te veel tijd voor. Met het langs alle kanten vliegende nummer “The Shack” ging Trixie er weer vandoor. Na een erg experimenteel “Hotel No Name” ging de band helemaal los. “Oeps, dit had meer weg van een ejaculatie dan van een song”, klonk het bij Trixie Whitley. Dat was helemaal niet zo erg, al zullen sommigen zich andere hoogtepunten herinneren.
Zo hadden we bijvoorbeeld het afsluitende “Breathe You In My Dreams”, waarin Trixie zich ontpopte als een erg volwassen artieste. Alles zat goed, de zangeres deed het allemaal simpel lijken, maar weinig zullen het haar nadoen. Ten slotte konden we nog nagenieten met bisnummers “Surrender” en “Eliza’s Smile” en konden we gelukkig terug naar huis. Trixie Whitley heeft alles uit de kast gehaald om ons te plezieren, en we moeten zeggen: dat is meer dan gelukt.
Setlist:
Faint Mystery/A Thousand Thieves/Irene/Gradual Return/Fourth Corner/New Frontiers/Soft Spoken Words/Pieces/Oh, The Joy/Salt/Closer/The Shack/I Need Your Love/Hotel No Name/Breathe You In My Dreams/Surrender/Eliza’s Smile.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/trixie-whitley-18-12-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
De AB werd omgetoverd tot een bruisende danstempel! We werden ondergedompeld in de weerspattende geluidsgolven die door de grote zaal rondvlogen van het Canadese duo Crystal Castles Edith Frances en producer Ethan Katz. Ze zetten , aangevuld met een drummer, een hevige show neer.
Alice Glass, Crystal Castles’ voormalige zangeres, verliet eerder in 2014 de groep en werd vervangen door Edith Frances. Ethan liet het eerder niet aan zijn hart komen en liet Edith haar intrede maken als nieuw geweld in de groep. We vinden het spijtig dat onze vertrouwde Alice de groep heeft verlaten maar moeten toegeven dat Edith het plaatje minstens even compleet maakte.
‘Amnesty’ , de nieuwe plaat van het duo , kwam eerder dit jaar uit en liet niets aan het toeval over. De hevige bassen en de vertrouwde stuiptrekkingen waren aanwezig. Ook live wisten ze het ontregeld zootje te verkopen, springend, huppelend en schreeuwend
De ‘gameboy’ geluiden van het debuut vonden we terug op “Crimewave” en “Untrust us” en voor wie meer fan is van de duistere kant van deze band was er “Plague” en “Wrath of God”. Ook “Femen” die de bisronde mocht aanvullen was een mooi schot in de roos die het publiek duidelijk niet van hevig springen onthield.
Gedurende de volledige show zat de sfeer er dik in en ondanks het feit dat de AB niet uitverkocht was , was er een kolkende massa die een fantastisch feest neerzette.
Het was moeilijk afscheid te nemen van dit feestje maar we voelden ons helemaal voldaan, compleet en volledig uitgeput! We kunnen niet wachten tot ze de festival zomer terug onveilig komen maken!
Pics homepag – dank aan Ann Cnockaert - Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dark X-Mas Show 2016 – Gothic Treffen - goede line-up, geslaagde optredens
Dark X-Mas Show 2016
Expo
Waregem
2016-12-17
Wim Guillemyn
Dit jaar was er terug een Dark X-Mas Show in Waregem. Een festival met een puike line-up die mensen met een liefde voor donkere muziek zeker en vast aansprak. De Expo was sfeervol aangekleed en voorzien van de nodige belichting, screens en P.A. om er een goede dag van te maken. Na het forfait van Apoptygma Berzerk werd de line-up doorgeschoven en werd Clan of Xymox de afsluiter.
Door mijn werk moest ik opener Cheshire Cat en Jacquy Bitch missen. Zo te horen was vooral die laatste het interessantst.
Daarna was het de beurt aan Grausame Töchter. Aranea Peel en de haren kwamen hier hun laatste album ‘Vagina Dentata ‘ voorstellen. Ze hadden , zoals steeds, voor een goed uitgewerkte show gekozen met visuals, een mooie lichtshow en flink wat theatrale poses. Wie hen al eens aan het werk zag , weet ook dat een flinke dosis naakt, al dan niet functioneel, tot de vaste ingrediënten behoren. Het moet gezegd worden dat ze er een degelijke show van maakten en dat er niets op aan te merken viel. De BDSM-electro is nu niet meteen van het hoogste niveau maar je moet hen vooral als een totaalpakket zien. Ze trokken voldoende de aandacht en hun missie was dus geslaagd.
Ook de Zwitsers van Beauty of Gemina hebben een nieuw album uit. De kritieken op hun laatste album ‘Minor Sun’ zijn algemeen positief en het was dan ook uitkijken hoe ze die live zouden brengen. Het werd een eerste hoogtepunt van het festival. Michael Sele en band slaagden erin om het merendeel van het publiek mee te krijgen in hun fabelachtige wereld. Zowat iedereen was de zaal in gekomen om de band aan het werk te zien. We kregen sfeervolle filmbeelden van een witte pauw (zie ook het artwork van ‘Minor Sun’) op het grote scherm te zien. Daarna werd er geopend met “End” (ook de opener op het album) en “Bitter Sweet Good-Bye”. Het geluid zat meteen goed. Er werd stevig gerockt zonder de subtiele geluidjes achterwege te laten. De zanger straalde ook meer energie uit dan wanneer je hem op plaat hoort.
Er werden behoorlijk wat nummers uit het nieuwe album gespeeld: o.a. “Crossroads”, “Down on the Lane” en “Endless Time To See”. “Are you ready to rock n roll?” riep Michael Sele waarop hij de eerste tonen van “Hunters” inzette om daarna met “Suicide Landscape” de zaal voor zich te winnen. Er werd afgesloten met “The Lonesome Death of a Goth DJ”. Dood was deze goth band allesbehalve.
Een niet te missen optreden. In strict Confidence mocht daarna het opgewarmde publiek verder entertainen. Deze Duitse electro band draait al bijna een kwart eeuw mee. Ze gaven dan ook een heel degelijke show met mooie screens en een danseres met kerstversiering in haar kleed. Zo begeesteren als Beauty of Gemina deden ze niet maar er viel niet veel op hun prestatie af te dingen.
Garden of Delight kwam hun tournee ter gelegenheid van hun 25-jarig bestaan in Waregem afsluiten. Deze gothic rockband was de voorloper van The Merciful Nuns en in 2009 werd de stekker uit het project getrokken. Dus hier was wellicht de laatste kans om ze ooit nog eens aan het werk te zien. De show werd indrukwekkend geopend met wit licht, rook en Artaud die met een vlag het podium optrad. Bij elk nummer zagen we een andere visual op het grote scherm. Het geluid was loeihard en je voelde de bassen doorheen je lichaam dreunen. Het enige dat soms wat stoorde , was het veelvuldig gebruik van de stroboscoop. Dat bemoeilijkte soms het kijken naar het podium. De band speelde goed en vooral de snellere nummers kwamen heel goed uit de verf. We hoorden onder andere “The Seal”, “Spirit Invocation”, “The Lost Gods”, “Levitation” en “Transmission-Necromanteion”. Na dit optreden kunnen ze GOD met een gerust gemoed ten grave dragen… Wie er nog niet genoeg van heeft gekregen kan nog de live cd van hun optreden deze zomer in Polen aanschaffen.
The Invincible Spirit is een vrij bekende naam in de electro-wave/electro pop scene die al sedert 1986 (met een onderbreking in de jaren 90) bestaat. In de jaren 80 had de band rond Thomas Lüdke een grote hit met “Push”. Vorig jaar hadden ze nog een nieuw album ( ‘Anyway’) uit dat meer dan behoorlijk was. Onvergetelijk waren ze niet maar ze slaagden er toch om het publiek te blijven boeien. Het vormde een mooie afwisseling tussen de andere bands.
Ik keek erg uit naar Goethes Erben. Henke staat namelijk bekend om zijn intense live shows. Het leek dat ook het grootste deel van het publiek voor deze band was gekomen. Centraal op het podium stond een box klaar met een pop en een kroon op. Typisch Henke dus. Er werd geopend met het pianospel van “Lilien” en daarna de zang van Sonja Kraushofer. Dan was het tijd voor de ganse cast die ons gedurende een vol uur meenam in een show tussen cabaret en rock. De band speelt de pannen van het dak, Henke was in vorm en we wisten al dat Sonja een fantastische stem had. Het werd dus genieten. Henke riep, fluisterde, tierde, sloeg en zalfde. Hij sprong ook nog eens tussen het publiek en liet een magnifieke versie van “Heroes” van David Bowie horen. Hier in het Duits: “Helden”. Tijdens de bisronde werd afgesloten met “Liebling der Götter”. Goethes Erben was een trip vol emoties en mocht wat mij betreft gerust de afsluiter geweest zijn.
Setlist: Lilien, Traumsuche, Märchenprinzen, Iphigenie, Das schwarze Wezen (piano), Ganz Sanft, Himmelgrau, Nichts Bleibt wie es War, Vermisster Traum, Glassgarten, Helden, Ich Bin Lazarus, Mit Dem Wissen, Kopfstimme en als bis Liebling der Götter.
Na het vele moois dat we al mochten aanschouwen kregen we nog Clan of Xymox als afsluiter. Een veel ingetogener performance dan een act als Goethes Erben. We kregen een mooie set waarin songs gespeeld werden uit diverse periodes van hun carrière. Songs zoals: “Stranger”, “Muscoviet”, “Musquito”, “Hail Mary”, “In Love We trust”, “Louise” … Een romantische en melancholische set met telkens een mooie bijpassende afbeelding op het grote scherm. Een fijne lichtshow en een ingetogen afsluiter van een geslaagd festival.
Een festival dat goed in elkaar stak, met een goede line-up en met geslaagde optredens. Jammer genoeg was dit, zo te horen, de laatste editie van Dark X-Mas. Maar, we hebben ervan genoten!
Organisatie: Purple Moon Productions
Nederlands 
Français 
