Kapitan Korsakov – Music-Maniakale Gekte!
Kapitan Korsakov + Mind Rays
Handelsbeurs
Gent
2016-11-26
Didier Becu
Het was eventjes wennen, zowel voor de bands als het publiek, losgeslagen rock ’n roll-geweld in De Handelsbeurs. Noiserock van eigen bodem doet het deze dagen uiterst goed, en daar kan Kapitan Korsakov terecht ten volste van proeven, ofschoon het de derde plaat van dit Gentse trio is die hun op deze troon heeft gezet. Met dank aan maestro Steve Albini, maar vooral aan zichzelf want met ‘Physical Violence Is the Least Of My Priorities’ bewijst de band dat ze zelfs zichzelf hebben kunnen overtreffen.
Maar laten we het eerst eventjes over Mind Rays hebben. Vier jongens die net als Kapitan Korsakov vroeger op DIY-wijze hun garagerock aan de man willen brengen. En dat lukt aardig. Volgend jaar verschijnt hun debuut op het Britse Punk Slime Recordings, en hun aanhang wordt met ieder optreden alsmaar groter. Voor een keer geen lange rijen aan de jetonautomaten van De Handelsbeurs, wel alle ogen gericht op Sis, Christophe, Mikel en Jean-Michel. Van zenuwen geen sprake, gewoon lekker rechttoe-rechtaan garagerock dat zowel naar The Nomads als The Birthday Party ruikt. Vuil, gewoon zelfs vies, en om het met een Rolling Stones-cliché te zeggen: it’s only rock ’n roll, but I like it. Niets is zekers in het leven, laten we er dus ook geen geld op inzetten, het gezond verstand (zelfs met een hoofd vol bier) zegt ons dat deze band op een dag het succes van de rockmachine zal evenaren die een halfuurtje later De Handelsbeurs tot een moshpit zou ombouwen.
Tien jaar geleden opgericht, even on hold gezet door het niet te stoppen monster dat Raketkanon heet, zijn Pieter-Paul Devos, Pieter van Mullem en Bert Minnaert (of gewoon Sigfrid Burroughs waarschijnlijk omdat dit meer rock ’n roll klinkt) er opnieuw met Kapitan Korsakov aka KKK. De superlatieven zijn ondertussen al geschreven door diverse persmensen: de derde plaat ‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een meesterwerk. Of ze dat live ook kunnen waarmaken? Geen mens die zich dat afvroeg, wel voelde het wel een beetje vreemd aan (maar dat is het snobistisch kantje van iedere muziekmaniak) dat Kapitan Korsakov meer en meer een naam wordt die iedereen kent. Maar wat zou het? Goede muziek is gemaakt om gehoord te worden, en zo voelde het ook gisteren aan in De Handelsbeurs: de overwinning van de goede smaak.
Geen seconde twijfelen, meteen openen met een song waarmee Kapitan Korsakov voor het eerst van zich liet horen: “The Looder”. Tijdens “When We Were Hookers” (die titels!) werd de microfoonstandaard van Pieter-Paul Devos al voor de eerste keer op de grond gekegeld of liet de zanger-gitarist zich letterlijk op het publiek vallen. Pieter genoot, een eerste track uit die perfecte plaat (‘Spitting Over The Edge Together’) terwijl Sigfried (voor de dames, in ontbloot bovenlijf) zijn ziel overgaf aan de drums. Want ja, Kapitan Korsakov was luid, maar ook vooral melodieus (voor wie het niet wil geloven “Strobo Stripper” is pure pop).
Is het een Egyptische dans of is het gewoon noise-rock met een Arabisch tintje? Geen flauw idee, maar “Rabid Ghawazi Shuffle” is de laatste weken geen seconde van mijn stereo verdwenen en ook in de Handelsbeurs zorgde deze heerlijke track voor de nodige heupbewegingen. Amper een half uur ver, en nu al overtuigd dat dit één van de hoogtepunten van het jaar is, alleen KKK kan het!
“Midnight Gardens”, het klinkt wel als één of andere donkere Cure-track, maar bij dit Gentse trio kan je er zeker van zijn: dit is subliem gitaargeweld. En mogen we het voor één keer schrijven? “Caramelle” is zowel live als op plaat een knaller, en eigenlijk de beste track die Nirvana nooit heeft geschreven!
Hop naar “Cancer”, en Pieter-Paul die nog maar eens het publiek induikt. Of was het tijdens “Quicksand Surfer”? Eerlijk, we weten het niet meer, het enige wat we (en een bijna uitverkochte Handelsbeurs) zagen is dat KKK één van de beste (Belgische) bands is. “50,000,000 Elvis Fans Can’t Be Wrong”, dat zegt men toch, en dat geldt even zeer voor De Handelsbeurs die Kapitan Korsakov letterlijk op zijn handen droeg.
Omdat er nog wel een superlatief bij kan: Kapitan Korsakov is één van de strafste bands van dit land…
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Stan Van Samang in het groot. Grootse verwachtingen, grootste zaal, grootse ambities, grootse stijl,…. Stap voor stap bouwend aan een ,alweer, grootse carrière. Klein begonnen, alle kneepjes geleerd, om nu een groots examen af te leggen. En geslaagd met grootste onderscheiding!
Het is nu mijnen toer, zei hij. En het WERD zijnen toer!
Het moet wat met een mens doen. 30 jaar droom je er van om voor een massa te spelen, en dan mag je vanuit het dak van het Sportpaleis je eigenste fans aanschouwen. Kippenvel, dan al. Het mocht wat kosten, had ie gezegd. Het heeft wat gekost, maar hij heeft er vooral z’n hart in gestoken. Geen ogen die meer fonkelden dan bij Stan! Eigenheid, een zeer mooie eigenschap, een waarmee hij z’n eigen weg uitstippelt.
Udo, mocht als trouwe partner de zaal opwarmen. Wat een stem toch! Het moet voor hem ook zalig meedraaien zijn, in deze rollercoaster. De gastzangeres, ja ook dit kan tijdens een miniconcert, deed het voortreffelijk. Een lotto-arena opvullen kan/mag geen probleem geven in de toekomst.
Als was het Onze-Lieve-Heer Hemelvaart op 26 november. Na een spectaculaire opening van de Antwerp & District Pipe Band, kwam Stan nedergedaald uit het dak van het Sportpaleis.
De hashtag #stanisvaniedereen op het grote scherm, maakte de intenties meteen duidelijk : dit wordt de avond van IEDEREEN!! Geen artiest die zo bereikbaar, aaibaar en toegankelijk is als Stan.
Als hij zegt tijdens het optreden :”goh, ik wil jullie allemaal meenemen naar huis”, dan meent ie wat ie zegt. Zoiets kan je niet faken. Het is en blijft een volks-en gevoelsmens. DE sleutel van zijn succes. En hij betrekt iedereen in z’n show. Na “A simple life” , “Junebug” , “Candy”, “All in my head”, “Watcha gonna do”, en “One fort he road” deed ie de Coldplay cover in duet met een achtergrond-zangers : “Fix you” .
“Poison”, “Second hand life” ( met de bekende spurt tussen de fans MET perfecte timing ) en “The load” waren de voorloper van een , alweer groots kippenvelmoment.
Een duet samen met SARAH BETTENS. “Little moon rises”. Aan Stan’s gezicht te zien, een vroeg Kerstcadeautje! Met een kerstsingle als gevolg? Sarah bracht daarna solo “Not an addict”. ( kom toch vaker naar België Sarah!! )
Dit alles vastgelegd door 2 gelukkige fans op het podium, net niet in zwijm gevallen…, en het volledige Sportpaleis. Benieuwd wat dat gaat geven in de videoclip!
De trein denderde met o.a. “Hang on”, “Sirens”, “This time”, “Rush”, “King in my head”, “Ghosts”, “Explode”, “Is it over you” en “Summerbreeze”. Het smeltpunt kwam in zicht met “Goeiemorgend goeiendag” en “Scars”.
“Governor of life” ( een ode aan zijn overleden vriend Jo) opende de bis. Samen met “I didn’t know” en pièce de résistance .Een ster.
Qua ambiance moet dit één van de topavonden geweest zijn in de geschiedenis van het Sportpaleis. Alleen jammer dat het podium niet iets groter was. De fans die op het verst zaten werden minder betrokken. Alhoewel Stan alles uit de kast haalde om de volledige zaal mee te krijgen. Een non-stop entertainer en de ideale frontman. Met Strijkers, 4-koppig achtergrondkoor, doedelzakken, videowall om u tegen te zeggen.
Stan heeft nu van de Champions League geproefd, en dit zal zeker niet de laatste tour in ’t groot zijn.
Alles bereikt, alleen misschien nog één ding. Gedraaid worden op STUBRU. Er zit zeker potentie in Stan’s playlist om daar ook geaccepteerd te worden.
Met de hashtag #stanisvaniedereen moet dit ongetwijfeld lukken!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/stan-van-samang-26-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/udo-26-11-2016/
Organisatie: Live-Entertainment
The Veils is de band van Finn Andrews, en het is niet helemaal duidelijk of ze nu Nieuw-Zeelands of Brits zijn. Wij verloren deze band uit het oog na hun voortreffelijke debuut ‘The Runaway found’ en ondertussen zijn The Veils al toe aan hun vijfde album, ‘Total Depravity’, hoog tijd dus om de draad terug op te pikken. Als voorbereiding op hun concert in de Orangerie, hadden we dus wat huiswerk te doen en namen we nog eens hun laatste platen door. De conclusie van dat luisterwerk is dat Andrews en zijn band voor geen gat te vangen zijn, en heel wat stijlen aankunnen. Ja, de man zijn stem heeft veel weg van James Walsh (Starsailor), maar muzikaal wordt uit veel verschillende vaatjes getapt, soms rustig, soms rijkelijk georkestreerd, maar ook stevig rockend.
Het was die stevige kant die vanavond heel sterk naar voor kwam: Andrews, met zijn kenmerkende zwarte hoed, was de zoon van de predikant die met wijdse handgebaren zijn kudde begeesterde. We kregen een mengeling van oud en nieuw, met keyboard klanken die heel modern klonken, en de gitaar en dulcimerklanken die heel retro aandeden. Het eerste halfuur was heel erg Nick Cave, postmoderne blues zonder ooit als ripp-off van de Australische bard te klinken. Andrews zong met veel overtuiging, met een ‘grain’ in de stem en hij bediende zich ook van een retro-microfoon. Qua onderwerpen was het zeer bijbels, met veel hel en verdoemenis, David Eugene Edwards achterna, maar ook “Steve McQueen” passeerde in de teksten. “Nux Vomica” was bijzonder stevig, met scherpe gitaaruithalen. Er werd echter ook gas teruggenomen, met nummers die in een countrysfeertje baadden. Blues, bijbels en country, dan kom je automatisch bij The Gun Club uit, en dat stond ons absoluut niet tegen.
De bassiste had er duidelijk veel zin in vanavond, het enthousiasme droop er vanaf, het was dan ook het laatste concert van de Europese tournee. The Veils beloofden te spelen zolang het publiek er zin in had, dus kregen we een uitgebreide bisronde, met Andrews solo tijdens de eerste drie bisnummers, waarmee hij bewees dat zijn nummers ook akoestisch overeind blijven.
Als ons geheugen ons niet in de steek laat, was dit de eerste keer in twaalf jaar dat we The Veils live zagen, en we moeten toegeven, eigenlijk hebben we iets gemist. De zoon van de predikant heeft er dus een late bekeerling bij, maar zoals de bijbel zegt in Lucas 13-22-30, de laatsten zullen de eersten zijn.
Setlist:
/Axolotl/Do your bones glow at night?/Low lays the devil/Swimming with the crocodiles/Nux vomica/House of spirits/The Pearl/Birds/A bit on the side/Total depravity/Iodine and iron/Not yet/King of Chrome
Bis: Candy apple red /The wild son /The tide that left and never came back /Calliope!/Advice for young mothers to be/Jesus for the jugular
Organisatie: Botanique, Brussel
Robert Ellis - Balancerend tussen geniaal en irritant gesofisticeerd
Robert Ellis
café De Zwerver
Leffinge
2016-11-24
Ollie Nollet
Het was onmogelijk om geen sympathie te voelen voor Jenny O, de special guest die Robert Ellis had meegebracht. Non-conformistisch, bijna slonzig en ietwat verlegen. Hoewel, om in je eentje op het podium te klimmen in een land waarvan je alleen weet dat ze er lekkere wafels hebben (waar je dan nog geen zin in hebt ook) moet je toch enig lef hebben. Mijn vertrouwen had ze dus, alleen bleken haar songs te weinig om het lijf te hebben en niet van die aard te zijn om langer dan vijf seconden te blijven nazinderen. Toch bewees de New Yorkse naar het einde toe wat meer in haar mars te hebben dankzij enkele wel beklijvende songs die me via een vreemde hersenkronkel aan Ted Hawkins deden denken. Die simpele gitaar aanslag en zonovergoten melodie wellicht!
Het contrast met Robert Ellis kon moeilijk groter zijn. Samen met rasmuzikanten Kelly Doyle (gitaar), Geoffrey Muller (bas) en Michael ‘Tank’ Lisenbe (drums) opende hij (gitaar/piano) met een grillige, haast dissonant klinkende brok instrumentale jazzrock. Wou hij ons hiermee op het verkeerde been zetten? Niet echt want het label ‘alt-country’, dat hij gemakshalve opgekleefd krijgt, dekte de lading verre van volledig en bleven de jazz-invloeden zich voortdurend manifesteren. Meer nog, de momenten dat hij de geijkte paden verliet en zijn inspiratie de vrije loop kreeg waren ronduit geniaal.
Toen hij ons na een Joni Mitchell cover kwam te vertellen dat hij gek was op haar ‘Shadows and light’-album (een live registratie met jazzcoryfeeën Pat Metheny, Jaco Pastorius en Michael Brecker in de band) wisten we nu wel zeker waar hij naartoe wou. Het was dan ook bijzonder jammer dat hij zo vaak afgleed naar veilige, akelig gesofisticeerde jazzpop waarin de perfect gespeelde noten zo risicoloos in elkaar vloeiden dat ik even vreesde voor een allergische reactie. Zelden kreeg ik zulke tegenstrijdige gevoelens bij één en hetzelfde optreden.
Toch was er één constante : die impressionant wendbare stem van Ellis die ons voortdurend aangenaam wist te verbazen. Toch had ik het gevoel dat hier meer in gezeten had. Ook al omdat hij sommige van zijn beste songs zoals “Chemical plant” opzij liet liggen. Akkoord, in het begin vroeg hij enkele keren of er requests waren (er vroegen drie mensen iets wat hij dan ook effectief speelde) maar dan ga je toch niet om zijn beste nummer staan roepen want dat komt er sowieso. Neen, dus. En dan waren er nog die ellenlange bindteksten, niet altijd even grappig gezever maar wel steeds gevolgd door een hoog hinnikend lachje. Hij zwoor dat hij niet stoned was en het gewoon zijn gevoel voor humor was. Dat gevoel deelden zijn compagnons blijkbaar niet want het leek er eerder op alsof ze last hadden van plaatsvervangende schaamte.
Vreemde kerel, die Robert Ellis, maar dat hij enorme talenten heeft, laat daar geen twijfel over bestaan. Het nu nog weten te kanaliseren.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
SX doet momenteel nog steeds verder met de promotour voor hun nieuw album ‘Alphabet’. Aan die tour kon afgelopen woensdag ook een stop in het Depot niet ontbreken. Het werd een avond afwisselend werk van nieuw en oud. Sommigen overtuigden, anderen waren dan weer iets minder.
Toen het nummer “Hurt” uitkwam, deed er meteen bij iedereen een belletje rinkelen. Als een SX nummer klonk dit niet echt. Neen, dit leunde meer aan naar een nummer dat van FKA Twigs kon komen. Goed, SX was goed met die promo want je weet wat ze zeggen: slechte reclame is ook reclame.
Ook in het Depot hadden wij het gevoel dat er een enorme ‘FKA Twigs-vibe’ hing, al waren we dit ondertussen al meer gewoon. SX is gegroeid als band, laat ons daar duidelijk over zijn. Origineel zijn ze dan weer niet echt meer. De nummers werden wel goed onthaald door het publiek, vooral recente single “Shimona”, die vrijwel plat wordt gedraaid op Studio Brussel. Ook “Hurts” en “Under The Skin” klonken goed, maar niet specialer dan op de plaat. Waar we wel enorm van verschoten waren, was de kleine gedaantewisseling die “Gold” en “Black Video” ondergaan zijn. Wat begon met een radiovriendelijk top nummer, eindigde woensdagavond in het Depot als een experimenteel nummer met een duister kantje. Niet persé slecht, gewoon vreemd.
Eigenlijk weten we niet goed wat we moeten denken van SX. Slecht is het niet, ook niet uitermate goed. Een rip-off van bepaalde bands willen we het ook niet noemen, dat is misschien nogal cru. Misschien moet SX toch nog even zoeken naar de juiste weg, maar eens dat die gevonden is, komt het volgens ons wel goed.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sx-23-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/felix-pallas-23-11-2016/
Organisatie: Depot, Leuven
Mocht u de laatste weken op Mars gewoond hebben of nu pas uit een diepe coma ontwaken, dan hebben wij nieuws voor u : Metallica heeft een nieuwe plaat uit. Omdat het zo lang geduurd heeft hebben ze er maar meteen een dubbelaar van gemaakt. Maar was dat wel een goed idee? Bij momenten is dit immers zeer straffe kost, elders hebben wij het dan weer moeilijk om een geeuw te onderdrukken.
De vooruitgestuurde tracks waren alvast hoopgevend, zowel “Hardwired”, “Atlas Rise” en “Moth Into The Flame” zijn opperste beste Metallica, snel, hard, strak en frontaal op uw bakkes.
“Now That We’re Dead” had dan weer niet misstaan op ‘The Black Album’ terwijl het gelaagde “Halo On Fire”, een geslaagd proefstuk van over de acht minuten, meer de melodieuze toer van ‘Load’ opgaat. Het is enige song die voorzichtig in de buurt van een ballad durft te komen.
Bij een hoop andere tracks hebben we dan weer moeite om onze aandacht vast te houden omdat die te veel op elkaar lijken en weinig pogingen ondernemen om er bovenuit te steken. Dingen als “Confusion”, “ManUNkind”, “Here Comes Revenge” en “Am I Savage?” barsten wel van de typische stoere Metallica-riffs die wijdbeens en met de vuisten in de lucht ten tonele gebracht worden, maar ze blijven niet echt aan de ribben kleven. Het is allemaal zeer degelijk beukwerk maar geen Metallica Grand Cru. Ook “Murder One”, een ode aan Lemmy, had wat ons betreft een stuk smeriger gemogen. Het is een mooi gebaar van Metallica dat ze hun grote voorbeelden eren, maar Lemmy verdient veel meer dan deze matige track, de videoclip is trouwens beter dan de song (moet u heus even checken, wij vermoeden trouwens dat de animators van Gorillaz hier achter zitten). Wij kunnen er ook niet aan doen, het is verdomme hun eigen schuld dat we hier nu zo zitten te kankeren, ze moesten de lat met hun eerste vijf platen maar zo hoog niet gelegd hebben.
Maar goed, Metallica maakt met een fenomenale afsluiter in één klap alles goed. De uppercut “Spit Out The Bone” is intenser, woester, sneller en harder dan alles wat hier aan voorafgaat, het is een knaller die teruggrijpt naar de woeste trashjaren van ‘Kill ‘Em All’, ‘Ride The Lightning’ en ‘Master Of Puppets’. Als ze deze splinterbom binnenkort live gaan opvoeren, dan schudden we gegarandeerd onze kop eraf.
Metallica zou Metallica niet zijn mochten ze voor de fans geen extraatje hebben voorzien. De extended version van deze plaat (zo heet dat dan, ‘t is een verkoopstruuk als een ander) is voorzien van een derde interessant schijfje, verdomd de moeite waard. Neem nu de furieuze bonustrack “Lords Of Summer” die stukken sterker voor de dag komt dan de middelmatige tracks op de reguliere cd. Ook best opmerkelijk is de negen minutenlange medley “Ronnie Rising Medley”, een knap eerbetoon aan dé metalzanger Ronnie James Dio. Een stem als die van Dio naar de kroon steken is niet bepaald een makkie, maar James Hetfield komt er aardig mee weg, en dat terwijl Kirk Hammett de beste Blackmore in zich naar boven haalt in een fenomenaal stukje “Kill The King”. Ze kennen hun klassiekers.
Nog meer goed nieuws, de tien live tracks (‘Live At Rasputin Music’) zijn ronduit verbluffend. Het is heus niet zomaar voer voor alleen de diehard fans, want dit zijn live opnames waarop Metallica in bloedvorm verkeert, en dit voor een wel heel select kransje gelukzakken. Metallica raast hier met een ongeziene verbetenheid en met de wilde furie van in hun beginjaren doorheen een stel klassiekers van het eerste uur als “Hit The Lights”, “The Four Horsemen”, “Jump In The Fire”, “Metal Militia”, “Ride The Lightning” en “Creeping Death”. Ronduit geweldig.
Als afsluiter krijgen we nog een waanzinnige live-versie van “Hardwired”, zowaar nog twee versnellingen hoger dan de studio versie waarmee dit omvangrijk werkstuk is begonnen.
‘Hardwired… To Self Destruct’, het is een hele brok om door te bijten, maar het is bij momenten serieus de moeite. Onze raad : koop alleszins de extended version. Geen halve werken.
De heren van Second Opinion tellen al enkele jaren op de teller. Aanvankelijk begonnen als College Sound besloten ze om eind 2014 met de toevoeging van een nieuw bandlid als Second Opinion door het leven te gaan. De vier jonge kerels hebben ondertussen de nodige expertise opgedaan middels optredens in cafés, jeugdhuizen en kleine festivals en zetten met deze eerste EP een volgende stap.
‘Fat Fish’ is een leuk visitekaartje vol complexloze en catchy poppunk. Zelf noemen ze grootheden als Blink 082, Sum 41 en Millencollin als belangrijkste invloeden en daar is veel voor te zeggen. Songs als “Getting Laid”, “Meant To Be” en “Party Dude” zijn melodieuze meezingers die zo uit de nineties lijken te komen. Onze favoriet is opener “Stuck” waarvan het refrein zo uit Weezers debuutplaat lijkt te komen, geen slechte referentie lijkt ons! Enkel “Fat Fish” valt wat uit de toon maar desondanks scoort dit debuut een dikke voldoende. Meer info vind je op https://www.bandpage.com/SecondOpinion .
Amörtisseur is een Antwerpse band die Motörhead-songs brengt die vertaald of herschreven werden in het Antwerps dialect. Bij Amörtisseur wordt “Ace of Spades” “Schuppenaas” en wordt “The Roadcrew” “Mannen van de Baan”. Twaalf van die covers/vertalingen staan verzameld op ‘Lemmium’, een album dat wordt uitgebracht door Starman Records. Behalve de eerder genoemde klassiekers krijg je op ‘Lemmium’ nog herwerkte versies van o.m. “Overkill (Veel Te Hard)”, “Killed By Death (Keidood)” en “Damage Case (Daar Zijn Kosten Aan)”.
Voor alle niet-Antwerpse Vlamingen krijg je bij aankoop van het album op vinyl of CD een handig tekstvel, maar dat is hier minder hard nodig dan bij bv. Fleddy Melculy. De vertalingen blijven doorgaans dicht bij het origineel en zijn behalve een beetje overdreven macho eerder grappig dan een parodie. Het blijft een eerbetoon en geen platte humor, hoewel er best wel een paar momenten in zitten die een glimlach op het gezicht van de luisteraar zullen toveren.
Een opvallende uitzondering in het rijtje is dat “Just Because You’ve Got The Power”, Lemmy’s veeg uit de pan aan het adres van al te hebberige bedrijfsleiders, vertaald werd tot “Burgemeester”, een aanklacht tegen de huidige Antwerpse burgemeester Bart De Wever.
Muzikaal blijft Amörtisseur dicht bij de originele versies van Motörhead: soms een beetje nonchalant, maar altijd met veel energie. Dat is voor een deel te danken aan gitarist Luk Van De Poel, die we nog kennen van punkband The Kids. De rauwe en grofkorrelige strot van Bart Deckers komt ook vaak dicht in de buurt van die van Lemmy.
‘Lemmium’ is een fijn album voor wie de klassiekers van Motörhead nog uit het hoofd kent en die klassiekers ook graag eens in een alternatieve versie wil horen.
Het Canadese Black Mountain rond Stephen McBean en Amber Webber neemt de tijd te werken aan nieuw materiaal .Allerhande projecten doorkruisen dikwijls het schema in de eigen songs .
‘In the future’ was een kleine tien jaar terug de doorbraak en was een pareltje , ‘The wilderness’ had een afgelijnder concept en als we de soundtrack niet meerekenen van ‘Year zero’, is dit na ruim vijf jaar de opvolger .
Tja, Ze brengen met regelmaat van de klok een nieuwe plaat uit dus , en ook met deze zitten we goed als we de uitgesponnen tracks beluisteren. “Mothers of the sun”, “Over & over the chain” en “Space to Bakersfield” klokken boven de acht minuten , en ervaren we als een hypnotiserende trip door die grandioze opbouw , gitaarsolo’s en de ruimte voor keys. Zweverigheid vindt z’n weg en de beheerste vocals dwarrelen onder de nummers . Een filmisch decor in onvervalste retro/stoner/pop , met een psychedelische tune en 60s invloed . Hier kruisen Hawkwind , Pink Floyd , Led Zeppelin , Swans en Sunn o))) elkaar . Nergens te zwaar , maar ook niet te licht … “Defector” en “You can dream” boksen tegen deze langgerekte tracks aan . In de andere nummers ervaren we een gemoedelijkheid door het sfeervolle karakter . Die rustpunten komen altijd wel in hun platen voor , maar zitten netjes gevangen in die zinderende spanning.
Black Mountain heeft een technisch vernuftig album uit . Sterk!
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest. Bombino brak defintief door in 2013 met het album ‘Nomad’ , geproduced door Dan Auerback van The Black Keys.
Bombino durft rauwer , bruter te klinken . Hun sound behoudt z’n traditie , gaat ‘back to basics’, kent een broeierige ritmiek en intrigeert door z’n opbouwende , aangename grooves. De tien tracks overtuigen. Het zijn genadeloze rocktracks ( o.m. “Tamiditine tarhanam”, “Iyat ninhay/Jaguar”) die afgewisseld worden met rustiger passages (als een “Igmayagh dum” en “Ashuhada”). Ze zorgen voor een meeslepende roadtrip , subtiel , lekker , verrassend.
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Het is en blijft een heerlijke luisterervaring in het roots/world genre!
Altijd heb ik Weezer een aangenaam bandje gevonden . Weezer is dat typisch Amerikaans collegerockbandje bij uitstek rond zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo, de eeuwig verstrooide bebrilde universiteitsstudent, inmiddels 45. De thema’s en de muziek stralen een jeugdige vriendschap en onschuld uit door die melodieuze pop/rocktunes en genietbare refreintjes. Een soort Bubbelgumpop, die fris , liefdevol tintelt . De eerste platen, het blauwe debuut en ‘Pinkerton’, twintig jaar terug in de tijd, blijven in het geheugen gegrift. Daarna was de muzikale carrière van Cuomo er eentje van nogal wat ups en downs … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit. Maar ze zijn aan een volgende adem toe , de vorige ‘Everything will be allright in the end’ , van vorig jaar, wist ons opnieuw voldoende te overtuigen … Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune.
En deze is ook ouderwets ongecompliceerd, eenvoudig , speels , vaardig met kleine spitsvondigheden , o.m. “California kids”, “Girl we got a good time”, “Do you wanna get high”, “Endless bummer” en het sfeervolle “Jacked up”.
Een alleraardigst album , die ons opnieuw raakt!
Wasted 24/7 is een Brugse punkrockband die onlangs in eigen beheer hun tweede album uitbracht. Een dergelijke groepsnaam in dat muziekgenre zou dat niet veel goeds mogen beloven, maar op ‘Eight Equals Greater Than’ hoor je niettemin een volwassen rockband die zijn roots niet verloochent.
Op het eerste gehoor lijken de songs nogal gepolijst en overgeproduced voor de doorsnee punkrock-liefhebber, maar na een paar luisterbeurten kan je deze band al meer naar waarde schatten. Opener “The Gift” zet Wasted 24/7 meteen in de voetsporen van de moderne, op Amerikaanse leest geschoeide punk zoals je die ook kan vinden bij Blink 182, Sum 41, Simple Plan en Good Charlotte.
Ook “Nothing Left” heeft een goede drive, net als “The Person That I Want To Be”, “Wide Awake” en vooral “Lost And Found” en “Sinkhole”. Ook “Disconnected” en “Jetlags” krijgen nog een ruime voldoende.
Als het tempo verslapt, zoals in “Boys” en in het brave “42”, verslapt ook de aandacht. Van de ‘softere’ nummers weet vooral het akoestische IOU te overtuigen.
Het beste nummer van het album is het wel heel korte “Liquid Cocaine”. Een uppercut van old-school punkrock die bij het op optredens zeker goed zal doen.
Info - http://fb.com/thehottestbandonearth
De driekoppige punkband Bruce uit Aarschot heeft zopas in eigen beheer een nieuw album uitgebracht, ‘My Latest Popstar Crush’.
Bruce draait al een hele tijd mee in het live-circuit in binnen- en buitenland en deelde reeds het podium met o.m. Cosmic Psychos, L7 en TV Smith.
De band speelt garage/punkrock en heeft naar eigen zeggen een vrij unieke sound die niet aanleunt bij die van de vele skate- en streetpunkbands die momenteel in België actief zijn. De band zocht inspiratie bij Australische punkbands als Celibate Rifles, The New Christs en Radio Birdman. Zelf willen we daar nog The Kids, The Spanks, de Ramones en de Dead Kennedys aan toevoegen. En doe daar ook nog, dankzij het Britse/Londense accent van zanger/gitarist Wim, The Adverts, Stiff Little Fingers en The Damned bij want op dit album komt Bruce dicht in de buurt van de Britse punk uit de begindagen: snel, snedig, met veel energie en met soms wel heel korte nummers: zes van de acht nummers op ‘My Latest Popstar Crush’ halen de grens van de twee minuten niet.
Titeltrack en single “My Latest Popstar Crush” is daarop geen uitzondering, maar heeft veruit de langste tekst van het hele album. Het is, samen met “Next Time”, misschien één van de meest toegankelijke songs van Bruce. De andere worden nog sneller gespeeld, laten nog minder ruimte voor tekst of solo’s en bruisen van de energie. De uitblinkers in dat recept zijn “Fix My Brains” en “Pass Pa”.
Info http://brucepunk.bandcamp.com/album/my-latest-popstar-crush
Bent u zoals ik en vraagt u zich af ‘wie is Katie Melua?’ dan staat er een sappige collectie melige popsongs op u te wachten. Maar let op! Eens u de ontdekking heeft gedaan staan haar teksten en melodieën gegrift in uw passief geheugen. Zo betrapte ik mezelf meermaals op onbewust geneurie van Katie songs.
De jonge dame kwam naar het Koninklijk Circus om haar kerstplaat ‘In Winter’ voor te stellen. Zeker iets uniek aangezien het album opgenomen is met ‘The Gori Women’s Choir’. Een 23-koppig dameskoor uit Gori, een stad uit haar geboorteland Georgië.
Ik ga beginnen met een vraag. Kent u het gevoel wanneer u op restaurant eindeloos twijfelt over het hoofdgerecht, maar wel al weet welk dessert u wilt? Het publiek was net hetzelfde. De show was namelijk opgedeeld in drie delen. Het eerste deel, als hoofdgerecht, werd het album ‘In Winter’ gebracht. In deel twee, als dessert, al Katie haar meezingers en deel drie, een onverwachte koffie als bis. Samengevat: Het publiek, dat bestond uit jong en oud, is goed verwend geweest!
Sneeuw viel - Het koor opende het concert met het prachtige “The Little Swallow”. Alle ogen zochten Katie Melua die pas enkele maten later, in een lang zwart kleed, het podium betrad. Het was te voelen hoe het publiek Katie wou toejuichen, maar tegelijkertijd wou genieten van het koor. De hoge vrouwenstemmen in combinatie met de zachte troostende stem van Katie klonken door de zaal als een frisse wind waarvan je haren rechtop gingen staan. Dit gevoel bleef gedurende het eerste deel. Katie kondigde kerst aan, maar terwijl we naar haar muziek live luisterden, begon het binnen spontaan te sneeuwen. Haar opzet van deze plaat is geslaagd!
Schot in de roos - Het tweede deel was zoals het eerste ‘een schot in de roos’. Katie haar stem in combinatie met haar simpele gitaarspel neemt je mee op sleeptouw. Het was de ene hit na de andere waar enthousiastelingen in het publiek het niet konden laten om mee te klappen. Al snel bleek dit de minderheid te zijn waardoor het geklap ‘gelukkig’ snel verdween. Het hoogtepunt was op het einde als het koor terug opkwam om “Nine Million Bicycles” en “The Closest Thing To Crazy” te begeleiden. Het continue gejuich van het publiek sprak boekdelen.
Sereniteit - Geen enkel moment was er een uitbarsting waarbij het koor een zotte stem solo deed, de bassist zijn snaren liet dansen of Katie in de lucht sprong tijdens een nummer. Neen, allen stonden ze kalm op hun plaats en deden wat ze moesten doen. Deze sereniteit was de kracht van de show! De focus lag puur op de muziek waardoor de kwetsbaarheid van de artiest waarneembaar was. Ze stonden er en gaven zo het gevoel van echt- en puurheid. Katie gaf ook op een spontane manier enkele anekdotes mee over haar songs en inspiratiebronnen. Als publiek kreeg je hierdoor het gevoel haar muziek beter te kennen en te begrijpen. Op het einde van de show nam Katie zelfs de tijd om bloemen te ontvangen van een fan en iedereen vooraan ‘een goeiedag’ te zeggen.
Top - Ik kan alleen maar zeggen dat het concert top was. Het koor was top, Katie was top en haar twee muzikanten waren top. Zeker een aanrader voor in de toekomst als je graag zittend geniet van een rustig concert waar enkel de muziek centraal staat.
Setlist:
Deel 1: This Little Swallow, River, Perfect World, Cradle Song, A Time to Buy, Plane Song, If You Are So Beautiful, Dreams on Fire, All-Night Vigil (Nunc Dimittis), O Holy Night
Deel 2: Crawling Up a Hill, Fancy, Belfast, Call Off the Search, Thank You, Stars, Bridge Over Troubled Water, Wonderful Life, Nine Million Bicycles, The Closest Thing to Crazy
Bis: Satrpialo, I Cried for You
Organisatie: Live Nation
Sinner's Day was een jaarlijks festival dat startte in 2009, die de crème de la crème van de 'old school' new-wave/postpunk drie jaar in Hasselt verzamelde. Na een pauze van vijf jaar, is de 'donkere' hoogmis terug in de Ethias Arena met een zeer aantrekkelijk lineup. Het concept werd door een nieuwe organisatie, de Limburgse Star Events overgenomen. Meer dan 7.000 fans maakten vastbesloten de trip om te genieten van de nostalgische 'gouden 80 jaren' muziek.
Gordijn-raiser: The Cassandra Complex is het project dat door Rodney Orpheus in Leeds (UK) in 1980 werd opgericht. We slaagden er niet in om hun concert bij te wonen, maar op basis van wat we al op het Rewind Festival in 2012 hebben gezien, zijn we ervan overtuigd dat hun zeer originele new-wave muziek, een mix van punk en electro, de vroeg gekomen fans (het is maar 13u) heeft verleid.
Toen we aankwamen, werden we met professie door de organisatoren verwelkomd, die de journalisten echt in de watten gelegd hebben. Een Press Café was achter de mengtafel, in de Press Room kon je rustig werken en de armband gaf toegang tot de ‘Frontstage’, op voorwaarde dat de artiesten hun toestemming voor foto-shoots gaven. In de line-up was Tricky de enige die de fotografen weigerde, je kon afvragen waarom.
Na The Beat, de Britse ska-band, komt de ‘eerste grote ' van de dag, om 15u : Tuxedomoon. Het project werd in 1977 in San Francisco gevormd en nam een voorname positie in op de muziek scene, eerst als post-punk pioniers. Hun single "No Tears" dateert van 1978. Een klassieker die veel artiesten heeft beïnvloed (waaronder een zekere Brendan Perry van Dead Can Dance). In de jaren '80 kwamen ze in Europa, en verbleven lange tijd in Brussel. Ze ontwikkelden een unieke stijl van vrij unieke hybride art-rock. Je moet denken aan een jazzy, filmisch sfeer, met postpunk baslijnen en minimalistisch elekktronica sequencers, vocals en betoverende arabesken van saxofoon, trompet en viool. Alsof de Velvet Underground een 'jam' deed met Chet Baker, Roxy Music, Frank Zappa en Death In June (!).
Op het podium zien we de drie oorspronkelijke leden: Blaine L. Reininger, Steven Brown en Peter Principle. Principle richt zich uitsluitend op zijn Epiphone Gibson SG bas ; de twee anderen zijn geweldige multi-instrumentalisten. Steven Brown wisselt tussen stem, piano en saxofoon en Blaine L. Reiniger zingt en speelt viool of gitaar. Het trio wordt vergezeld door een trompettist en een VJ.
De magische muziek creëert een zeer vreemde sfeer in de grote zaal van de Ethias Arena, bijna surrealistisch, Er zijn al minstens 4 of 5.000 mensen, in het zwart gekleed, zoals het moet! Sprekende van kleuren : de gitaar en de saxofoon in "Muchos Colores" lijkt uit een David Lynch film genomen te zijn. Meer ritmisch, "What Use ?" wordt gekenmerkt door prachtige jazzy harmonieën en de Devo-esque stem van Reiniger. "Seven Years", ook uit het sublieme ‘Half-Mute’ album (1980) gehaald, herinnert aan Gary Numan en Talking Heads. Een unieke avant-garde no-wave, gekenmerkt door hypnotiserende ritmes en broeierige vocals. We zagen een zeer goede show, die natuurlijk nog beter tot z’n recht komt in een meer intieme sfeer!
Nu is het de beurt aan Deutsch Amerikanische Freundschaft (DAF) op het enorme podium. Het DAF logo wordt op het gigantische LED-scherm boven het podium geprojecteerd. Nogmaals proficiat aan de organisatie, die ons het beste bood op vlak van geluid, lichtshow en logistiek. DAF is een Duitse minimal EBM duo uit Düsseldorf, die in 1978 werd opgericht en uit Gabriel "Gabi" Delgado-Lopez (zang) en Robert Görl (drums, percussie, elektronische instrumenten) bestaat. Hun meest bekende hit is "Der Mussolini", uit het album ‘Alles ist gut’.
Als je nog nooit DAF live hebt gezien, mis je iets. Het is verbazingswekkend wat (slechts) twee mensen kunnen doen op een podium. Robert Görl speelt akoestische drums in een typische bruto stijl die leven geeft aan de elektronische sequencers. Maar bovenal is Gabi een waar podiumbeest. Tijdens het concert, loopt hij schreeuwend op het podium. Op « Der Mussolini » schiet het publiek in actie en zijn er de eerste moves. Iets verderop brengen "Ich Will", "Muskel" en "Sato Sato" de spanning naar een nog hoger niveau. Zoals gebruikelijk, giet Gabi hele flessen water op zijn kop en is zijn open hemd volledig doorweekt.
Als je luistert naar nummers als "Liebezimmer" of "Nachtarbeit" voel je de belangvolle waarde van DAF bij de oorsprong van Electro Body Music (EBM), die door Front 242 werd opgericht en door Nitzer Ebb en veel anderen werd verdergezet. Kortom : een zeer punchy concert, maar dat misschien iets te vroeg kwam.
Sommige mensen waren verrast Tricky in de line-up van een new-wave festival te zien. Toch heeft de trip-hop van Adrian Thaws, de zwarte zanger en muzikant uit Bristol, een regelrechte sombere dimensie, die perfect overeenkomt met de donkere sfeer van de new-wave. Begeleid door drummer Luke Harris en door een gitarist, presenteerde Tricky zijn nieuwste opus, ‘Skilled Mechanics’.
Een betoverend concert op alle vlak. De hypnotische baslijnen en tribale ritmes zijn fascinerend. Gekleed gewoon in jeans en een t-shirt, is Tricky sterk present op het podium. Of hij out-of-the-blue is laten we in het midden , hij is 200% in zijn 'trip'. In nummers als "Hero" en "Palestine Girl", wisselt het van rustige passages in felle uitbarstingen. Een sensuele zang die fluistert en spuwt , en dynamische veranderingen die doen denken aan Nine Inch Nails en Rage Against The Machine.
Toch betreurden we de playback van de vrouwelijke vocals, de bas en de synths. Tja, groepen die 100% live spelen zijn tegenwoordig zeldzaam geworden. Dit terzijde, was de show indrukwekkend. Met "Sun Down" en "Valentine" bereiken we een intense spanning ; de laatste twee , "Boy" en "Vent", zijn gewoon waanzin. Wat een interpretaties en dramatische kracht.
Op z’n 48ste , is Tricky de jongste (!) act vandaag maar hij zette een knappe ‘boost’ op de 'oude' generatie! Een leuke verrassing!
Na de verplichte zak friet, nemen we onze plaats 'frontstage' om de set van Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) bij te wonen. Het Engelse combo uit Liverpool had enorm veel succes in de jaren 1978-1984 , dank zij de melodische , dansbare elektronische new-wave. In de jaren negentig, werd OMD op het achterplan geduwd door grunge en Britpop. Maar in 2006 kwamen ze terug en er kwamen zelfs twee nieuwe, prachtige albums : ‘History of Modern’ en vooral ‘English Electric’.
Het concert begint sterk met "Enola Gay"; één van hun hun grootste hits. De sfeer is meteen goed . Op het podium herkennen we de zanger Andy McCluskey. Naast hem, op keyboards, Paul Humphreys, grijzend haar , maar nog steeds het gezicht van een baby. Vanavond zijn ze in 'duo-modus', dat is zonder Malcolm Holmes (drums) en Martin Cooper (keyboards / saxofoon).
'Wees niet bang van oude mannen die synths spelen', adviseert Andy McCluskey vóór het nummer "Messages". De kenmerkende Britse humor van McCluskey wordt enorm geapprecieerd. Hij is enthousiast en energiek. Een echte showman! De hits worden in een snel tempo gespeeld. "History of Modern (Part 1)" bewijst dat OMD nog steeds in staat zijn om hits te schrijven, 30 jaar later. De synth riff is eenvoudig maar uiterst effeciënt. Na "Souvenir", door Paul Humphreys gezongen, zegt McCluskey, niet zonder ironie, dat "Joan of Arc" alleen in België niet goed verkocht 'Dus zullen we wraak nemen! Jullie gaan het opnieuw ondergaan want wij gaan het nummer spelen !'
Daarna spelen ze, logisch, "Maid of Orleans" en we worden meegesleept in een hypnotiserende en fascinerende middeleeuwse sfeer.
De set eindigt zoals het begon: krachtig, met een "Sailing On The Seven Seas", die samen met Nik Kershaw werd gecomponeerd, en natuurlijk "Electricity", de eerste single, uit 1979, waarop het ganse publiek danste en zong. In een woord? Een perfect concert. Alles was er: muzikaal genialiteit, kracht, présence, humor en bescheidenheid: bravo, OMD!
Radicale verandering van stijl met Public Image Limited (PIL), de Britse band onder John « Rotten » Lydon, de grillige zanger van de Sex Pistols. PIL was in 1978 opgericht, na de split van de Pistols. PIL was een van de pioniers van Post-Punk, tot 1994. Na een onderbreking van 15 jaar, kwam het combo in 2009 terug en bracht nog twee nieuwe albums: ‘This is PiL’ en ‘What the World Needs Now...’.
Op het podium zijn de oorspronkelijke leden van de band aanwezig : naast Lydon, Bruce Smith (Pop Group, Slits) op drums, Lu Edmonds (Damned, Shriekback) op gitaar en Scott Firth op bas. Enkel John Mc Geoch, die in 2005 overleed, ontbreekt.
Het begin van de set, wordt meteen gesmaakt: "This Is Not a Love Song" is een puur meesterwerk, en het nummer wordt live bewerkt , verbeterd en verlengd. Het publiek is in extase en zingt het refrein in koor mee. Een mooi moment, één van de hoogtepunten. Later, is "Death Disco" net zo scherp. Deze dub/disco lof werd door Lydon geschreven na de dood van zijn moeder. Het wordt omgeven door een klassieke, op gitaar gespeelde passage van Tsjaikovski. "Warrior’ komt het sterkst uit de verf qua geluid , de mix is perfect en alle instrumenten krijgen ruimte. "Rise" en "Shoom" besluiten de show op sublieme wijze.
Op het eind introduceerde Lydon zijn muzikanten door ze allemaal 'madame' te noemen. 'Wij hebben onze muziek ‘uit het hart" gespeeld' ! Hij sloot dan af met een spetterende "F*ck de muziek business!". Zoals je ziet, ondanks zijn 60 jaar, is Johnny nog altijd een punk!
Het hoogtepunt van de dag moest normaal door Andrew Eldritch en de Sisters of Mercy gebracht worden. Helaas heeft de Engelse zanger, nu in Hamburg gevestigd, ooit een legende van de gothic rock, al lang geleden opgegeven muziek te maken. Hij teert op de glorie van de SOM verleden, en geeft concerten, waarbij er niets te zien is, gezien de muzikanten continu in tonnen rook ondergedompeld worden. Vanavond geen uitzondering op de regel en wordt het begin van de show door een geluid van rookkanonnen aangekondigd. Op het podium zien we de schaduwen van de twee gitaristen, Chris Catalyst en Ben Christo en, achter hen, een techneut die de elektronica bedient (Dr Avalanche was lang geleden vervangen door twee Apple laptop). In het zwart gekleed en met zijn onafscheidelijke zonnebril, verschijnt Eldritch op "Detonation Boulevard". Het geluid is zwaar, te zwaar, met te lawaaierige gitaren en een nauwelijks hoorbare stem.
Gelukkig voor ons, mogen we frontstage tijdens drie nummers een paar 'rokerige' foto's nemen. De kleine kralen van "Alice" en "Marian" worden hier gedempt. "Dominion" daarentegen, klinkt goed, de gitaren zijn beperkt tot meer discrete arpeggio's, waardoor er meer ruimte is voor de vocals.
Het publiek is niet veeleisend en in volle extase. De fans kennen de hits uit het hoofd en zijn blij om al die onsterfelijk nummers te horen, ook al is het geluid niet ideaal . Het einde van het concert zal echter voor een mooie verrassing zorgen : Tijdens "Flood II" gaat Eldritch naar de rechterkant van het podium voor een sigaret en staat dan aan de rand van het podium, juist vóór het publiek. Plotseling beweegt hij meer, kijkt hij in de ogen van zijn fans en zingt hij indringend scherp. Een mooi moment. Hij zou dat best steeds doen, dan zouden de concerten veel meer interessant en spannend zijn.
Als toegiften kregen we "Something Fast", live katastrofaal door een slecht gestemde akoestische gitaar en onhoorbaar stem. "Lucretia, My Reflection" was wel goed, door de helse ritmiek en de pogo vooraan. "Temple of Love" en "This Corrosion" sloten een echt teleurstellend concert af. Om écht van de Sisters live te genieten, is er niets beter dan de video van hun subliem concert in 1985 in de Royal Albert Hall.
Kortom , Sinner's Day was een groot succes op alle vlak. Het enige wat wij betreuren is dat er in de line-up geen jongere muzikanten waren. Die hadden kunnen bewijzen dat de ‘wave’-scene voorlopig een opmerkelijke vitaliteit kent. De organisator, Chris Vanhoyland, heeft ons waarschijnlijk gehoord want er zal een 2017-editie zijn met naast de klassieke bands (The Residents en Revolting Cocks?) ook meer recente namen als een Goose. We denken ook aan de lokale Whispering Sons, bekroond op de Humo’s Rock Rally en anderen als Luminance, Organic, Charnier, enz. Wordt vervolgd dus !
Proficiat en tot volgend jaar !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/sinnersday-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sinnersday-2016/
Tekst Philippe Blackmarquis – vertaling + Johan Meurisse
Organisatie: Sinner’s Day Festival (Star Events, Houthalen – Dp communications) http://www.sinnersday.com/
20 jaar bestaat het Britse Placebo al. Laat ons zeggen dat ik 2 jaar was toen deze band ontstond, en desondanks kon ik toch elk nummer meezingen. Conclusie: Placebo is een hitmachien dat nog lang niet uitgezongen is. Eentje voor jong en oud, groot en klein. Na hun passage in het Sportpaleis werd ook duidelijk dat de band meer en meer klaar is om benoemd te worden als een muziek legende van de 21ste Eeuw. Hun 20ste verjaardag werd dus eentje vol hits, meezing momenten en dans opportuniteiten. Eigenlijk gewoonweg eentje om niet te vergeten!
De zaal zat goed vol. Logisch, want het hoorde feest te worden in het Sportpaleis en dat wou niemand missen. Een show beginnen met een eerbetoon aan Leonard Cohen is mooi en dat vond ook het publiek. De zaal werd enthousiaster en enthousiaster. Iedereen was klaar voor wat wel eens één van de betere Sportpaleis shows van het jaar kon worden.
“Every you, Every me”, het nummer waar het voor de Britten allemaal begon werd met videoclip vertoond op de achtergrond. Een beetje een rare intro, maar ergens ook logisch. Mensen werden meteen teruggeduwd naar 1998, het jaar wanneer de clip uitkwam en dat wekte heel wat nostalgie op. Goed, genoeg beeldmateriaal. Na de intro was het tijd voor het echte werk.
Met man en macht bestormde Placebo het podium. Wat 20 jaar geleden begon als een 3-koppige band, groeide uit tot een groep met nog heel wat extra leden. Positief, want dit geeft Placebo de kans te experimenteren met sound, waardoor ze blijven vernieuwen. De band begon met de intro en wanneer Brian Molko en Stefan Olsdal ook op het podium stonden, waren ze volledig klaar om er aan te beginnen. Onmiddellijk haalde Placebo nog meer nostalgie op en startte ze de riff van “Pure Morning”. En hop, de trein was vertrokken. Hits als “Loud Like Love”, “Special Needs” en “Too Many Friends” volgden.
Geboren en getogen in Brussel, niet vaak genoeg kon Brian Molko herhalen hoe blij hij was om terug in zijn thuisland te zijn. Op andere vlakken is hij ook nog steeds niet veranderd. Verouderd leek hij niet, extravagant was hij nog steeds. Maar dat is wat Placebo net zo typeert en net dat tikkeltje interessanter maakt. Zijn vrouwelijke make-up en kapsel had hij voor de verandering wel thuis gelaten. In tegenstelling tot Molko zijn steeds terug kerende witte t-shirt met overhemdje, zorgde Olsdal wel voor een tikkeltje verandering. Matching broek en vest, dat het hipsterniveau van de band meteen naar boven trok.
Ook qua taalgebruik en mening uiten wist Molko nog steeds hoe het moet. Zo begon hij bijvoorbeeld een hele rant over smartphones die hij gewoonweg ‘shit’ vindt, maar toch liet hij het publiek zelf de keuze het medium al dan niet te gebruiken.
Mooiste moment van heel de avond was ongetwijfeld het moment dat Placebo David Bowie eerde met het nummer “Without You I’m Nothing”, een samenwerking met het overleden icoon. Het Sportpaleis werd gedurende 2 minuten uitbundig wild, en uiteraard volgde er ook een staande ovatie. Kippenvel tot en met en ook een traantje werd weggepinkt wanneer Molko de staande ovatie afsloot met de woorden ‘Thank you Antwerp, and thank you David. We really fucking miss you’, terwijl hij ontroert naar boven staarde.
Na een memorabel moment was het tijd de set af te sluiten in stijl. Molko vroeg het publiek wat ze nog deden tijdens verjaardagsfeestjes behalve “fucking someone” en “getting drunk”. Zijn antwoord hierop was “making fun”, en dat was wat de band van het Antwerpse publiek verwachtte. Nu, heel moeilijk was dat niet op nummers als “Special K”, “Song To Say Goodbye”, waarbij Placebo ons nog eens toonde hoe een fantastische videoclip ze voor dit nummer maakten, en “The Bitter End”. Dat laatste was tevens ook de eerste afsluiter van een hele reeks vol hits. Molko ging op de grond liggen, speelde nogmaals alles eruit wat hij kon en liep vervolgens met veel pretentie, zoals we dat van hem kennen, het podium af.
Voor een band die tegen alles is wat tegenwoordig te vaak voor komt, vond ik de keuze voor twee bisrondes wat vreemd, maar goed, dat zal om gewoontes gaan. Voor bisronde 1 ging de band voor een trage versie van “Teenage Angst”, “Nancy Boy” en “Infra Red”. Voor bisronde 2 kwam de band nog een laatste maal verrassend uit de hoek en speelden ze hun cover van Kate Bush’s “Running Up That Hill”.
We kunnen Placebo eigenlijk niet genoeg bedanken voor de zovele hits die zij de afgelopen 20 jaar gemaakt hebben, en voor de ontzettend sterke show die ze in het Sportpaleis neerzette. Ze mogen dan wel een nummer hebben met als titel “Song to say Goodbye”, Placebo is duidelijk nog niet uitgezongen. Op naar de volgende 20 jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sportpaleis, A’pen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-19-11-16/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-19-11-16/
Zénith, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-18-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-18-11-2016/
(Org: Agauchedelalune, Lille)
Organisatie: Live Nation
SCHNTZL/Loriers-Postma-Thys - Wat als...Jazz wordt herleid tot kunstvorm?
SCHNTZL
CC Belgica
Dendermonde
2016-11-19
Erik Vandamme
Jazz leeft, ook anno 2016. JazzLab Series is een organisatie die met de regelmaat van de klok onontgonnen talenten binnen het globale Jazz gebeuren de nodige speelkansen wil geven (http://www.jazzlabseries.be/ ) . In CC Belgica, Dendermonde, een gezellig en pittoresk zaaltje, was een mooie mengeling van ouder en jong publiek komen opdagen. Kortom, grensverleggende jazz, herleid tot kunstvorm, een intieme setting en artiesten die hun muziek brengen vanuit het hart van die voornoemde muziekstijl? Alle ingrediënten om hier een topavond te beleven, waren voldoende aanwezig.
SCHNTZL - Een frisse wind doorheen het Jazz gebeuren
We houden niet van de door onze strot geramde 'hype' te doen opleven. Eerder verkiezen we om artiesten en bands, die door menig media de hemel worden in geprezen, zelf te ontdekken om er een oordeel over te vellen. Met een zekere sceptische kijk op de zaak, hadden we daarom eerder dit jaar het debuut van SCHNTZL onder de loep genomen en schreven daarover:
"Grensverleggende schoonheid, dat is wat SCHNTZL ons aanbiedt. Op zo jonge leeftijd, de jongens zijn nog net geen twintig jaar, reeds zoiets magisch mooi naar voor brengen dat we doorgaans tegenkomen bij bands met jarenlange levenservaring? Het doet ons met verstomming zitten luisteren, en vooral genieten.. Genieten, tot het diepste van onze ziel. Buitengewoon indrukwekkend!"
Een enorme drang naar improviseren, door de sound van de statige en elegante vleugelpiano te combineren met een grillige drumsound. Die schippert tussen zalvend je hart raken en knallende mokerslagen uitdelen.
Hoe dat op het podium klinkt? We zien een duo dat met een gretigheid staat te spelen van een sportman die aan een marathon begint. Gespannen zenuwen verdwijnen na de eerste pianoklank en beklijvende drumsalvo. Hendrik Lasure (Piano) en Casper Van De Velde (Drums) verstaan de kunst om, dankzij een enorme drang naar improviseren, de sound van de statige en elegante vleugelpiano te combineren met een grillige drumsound. Die schippert tussen zalvend je hart raken en knallende mokerslagen uitdelen. Beide artiesten zijn bovendien zodanig goed op elkaar ingespeeld, dat de perfectie wordt benaderd. Gelukkig blijft binnen die omkadering de jeugdige spontaniteit overeind staan waardoor we geen routineus concert voorgeschoteld krijgen. Eerder kunnen we spreken van een unieke Jazz beleving die ons met verstomming slaat. Maar ook een beetje raar doet opkijken, en verweesd achterlaat.
Kortom kunnen we stellen dat SCHNTZL het stempel 'Jazz' geven, hen eigenlijk tekort doen is. Dit duo verlegt grenzen binnen deze muziekstijl, ook op het podium. Uiteraard zijn er nog groeimogelijkheden, mits meer podiumervaring opdoen en verder groeien. Kunnen deze jongens echter nog ver geraken, en niet alleen in het globale Jazz gebeuren. Is onze uiteindelijke conclusie na dit klasse concert.
Loriers-Postma-Thys - Magische schoonheid, in al zijn vormen en kleuren
Breng begenadigde artiesten samen, laat hen een plaat uitbrengen en vooral hun respectievelijke talenten ten volle openbloeien. En je krijgt een hemels mooie kruisbestuiving, in al zijn vormen en kleuren. Pianiste Nathalie Loriers is een veelzijdige artieste, die sinds eind jaren '90 is uitgegroeid tot de 'leading lady of Belgian Jazz'. Naast het uitbrengen van heel succesvolle platen, werkte ze ook mee aan tot de verbeelding sprekende projecten zoals het internationaal vermaarde Brussels Jazz Orchestra. Zo werkte ze ook samen met Tineke Postma, een Nederlandse Jazz saxofonist, met wereldfaam. Om maar te zeggen, het gerenommeerde Amerikaanse Jazztijdschrift 'Down Beat' plaatste haar in 2012 op nummer 5 in hun ''Rising Star''- ranglijst. Bovendien mocht ze aantreden op de laatste internationale Jazzday waar ze samen met de Amerikaanse saxofonist Wayne Shorter in New York op het podium stond. De samenwerking tussen beide artiesten resulteerde in de meesterlijke plaat Les Peuple Des Silencieux.
Tijdens deze tournee werken beide dames samen met bassist Nic Thys. Deze klasse artiest is ondertussen uitgegroeid tot één van de meest gevraagde bassisten in België, en wordt zowat over heel de wereld enorm gewaardeerd. Deze samenwerking zorgde bovendien voor de knappe plaat We Will Really Meet Again. http://www.dewerfrecords.be/nl/catalogus/we-will-really-meet-again
Echter is het niet één aspect dat boven een ander uitsteekt, maar net die eerder genoemde kruisbestuiving die ons telkens naar adem doet happen. Elke sprankelende piano klank, hartverwarmende saxofoon geluid tot zwevende contrabas toon. Brengt ons als luisteraar tot een vorm van intense ontroering.
In CC Belgica zorgde deze wonderbaarlijke kruisbestuiving tussen iets magisch moois. Moeilijk met woorden te omschrijven. In elk geval mochten elk van hen ten volle hun talenten naar voor brengen. Zo waren we diep onder de indruk van de hemelse pianoklanken, die ons een ultieme krop in de keel bezorgde. Of de al even bedwelmende saxofoon geluiden, waarbij de een traan wegpinkten van puur innerlijk genot. Waarna de beklijvende contrabas sound, je tot diepe innerlijke rust bracht. Telkens opnieuw. Uiteraard werd daarbij uitvoerig gegrasduind doorheen die eerder genoemde plaat ‘We Really Meet again’.
Net als op deze plaat, worden we dus ook 'live' meegenomen op een melancholische trip, die je als mens tot volledige 'zen' brengt. Echter is het niet één aspect dat boven een ander uitsteekt, maar net die eerder genoemde kruisbestuiving tussen elk van hen, die ons telkens naar adem doet happen. Elke sprankelende piano klank, hartverwarmende saxofoon geluid tot zwevende contrabas toon. Brengt ons als luisteraar tot een vorm van intense ontroering. Vanaf het begin tot het prille einde van de set. Ook stijgt geen enkele song uit boven de andere, het is het totaalpakket dat je hart verwarmt en de ziel tot innerlijke rust en kalmte brengt.
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Organisatie: JazzLab series (ism CC Belgica, Dendermonde)
Shura - Benieuwd naar meer!
Shura
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-11-18
Kimberley Haesendonck
Shura stond al in de AB als support van Kelela. Op vrijdag was het haar toer om het solo te proberen. Ze kwam haar debuut album ‘Nothing’s Real’ voorstellen aan een goed gevulde en laaiend enthousiaste AB Box.
Voetballen, gepassioneerd zijn door muziek,… Shura heeft het allemaal. Na een uiterst sterke passage op het podium van de Botanique, was het tijd om het publiek van de Ancienen Belgique te laten tonen wat ze waard is. En daar sloeg ze met raad en daad in. Je merkte dat ze af en toe nog moest zoeken en dat haar verlegen kantje soms enorm naar boven kwam, maar niets van deze elementen stoorden. Het kan ook eens fijn zijn gewoon naar een optreden te kijken waar de artiest niet heel de tijd staat te praten en gewoon door speelt.
Opvallend was hoe goed het publiek de nummers van Shura wel niet kende. Nummers als “Touch”, waarmee Shura eigenlijk een beetje doorbrak , werden enthousiast onthaald, maar ook minder bekende nummers vanop haar debuut klonken lovend en werden al goed meegezongen. Het dansfeest brak helemaal los wanneer de Britse haar laatste single “What’s it gonna be” speelde. Afsluiten deed ze met het catchy “White Light”.
Aan bissen deed Shura niet mee. Of ze daar niet genoeg nummers voor heeft, of omdat ze gewoon niet wil deelnemen aan de hype, beiden kunnen. Het stoorde alleszins niet.
Er moet nog wat gesleuteld worden , maar hier zijn wij er van al overtuigd dat Shura het zal maken als zangeres en producer. Dat bewees ze overduidelijk in de Ancienne Belgique. Wij zijn alvast benieuwd naar meer!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een beetje sceptisch vertrokken we richting Kreun in Kortrijk waar de Levellers een verjaardagsfeestje hadden gepland. De laatste albums van de wereldbefaamde folkrockband uit Brighton, England konden ons een stuk minder bekoren dan de albums van pak weg 25 jaar geleden. ‘Levelling The Land’ uit 1991 is echter de folkrockplaat waar wij mee opgroeiden en waarmee menig feestje stevig werd ingezet en vele uren later ook werd mee afgesloten. Ondanks ons scepticisme en het zwakke songmateriaal van de laatste platen hadden we toch erg veel zin in de integrale live versie van deze albumklassieker.
De band had ook speciale gasten meegebracht met name de UK band Ferocious Dog. In een toen nog matig gevulde Kreun troffen we een vrolijke bende getatoeëerde mannen aan die met ontbloot bovenlijf en op Duracell batterijen dansend de ambiance in de mosh pit brachten. Blijkbaar hadden de 'Hell Hounds ' hun geliefde Ferocious Dog uit Nottinghamshire richting België gevolgd... Een prima keuze van de Levellers om een goede zanger als Ken Bonsall en zijn folk-punk-rockband als support act mee te nemen op hun tournee. Toffe, opzwepende folksongs gebracht door een energieke groep muzikanten. Zeker de moeite waard om eens te beluisteren en eindelijk eens een welgekozen…zeg maar ideale opwarm act voor wat kort nadien zou volgen.
Langzaam druppelde de uitverkochte zaal vol en toen Levellers boegbeeld Mark Chadwick opende met de woorden “There's Only One Way Of Life...” werd dit meteen luidkeels meegebruld. De sfeer zat er van bij het begin goed in en de ene Levellers klassieker na de andere knalde lekker luid de Kreun in.
De Levellers zeiden dat ze wat aangedaan waren door de gebeurtenissen van de laatste weken. Toch spatte elke noot zeer energiek uit de viool van Jonathan Sevink tijdens: “The Game”. Bassist Jeremy Cunninghams' dreadlocks vlogen de lucht in toen hij met de hele zaal meejumpte om “Sell Out” en de vele andere sterke songs uit ‘Levelling The Land’ in te zetten. Ook de zangkwaliteiten van Simon Friend kwamen mooi tot hun recht in o.a. ”The Boatman” en het legendarische: “Battle Of The Beanfield”. Deze laatste song werd stevig ingezet door Charlie Heather.
Hits als: “Another Man’s Cause” , “This Garden”,... passeerden triomfantelijk de revue. “Carry Me” werd meegezongen door een oververhit publiek en de flashy didgeridoo tijdens “Jig” bracht ons een kwarteeuw terug in de tijd naar een megaoptreden in Vorst Nationaal.
25 jaar na 'Levelling The Land' zie je dat deze mannen geleefd hebben onder hun motto: 'One Way' maar lijken anno 2016 nog steeds plezier te hebben in wat ze doen: een feestje bouwen op zijn nineties. “Truth Is”, uit het tiende studioalbum ‘Static On The Airwaves’, was het enige recente materiaal van de avond en dateert ook al uit 2012.
Tijdens de bisronde vroeg zanger Mark: “Let's Party Like Trump Has Never Won”. Dat kwam dik in orde met de superhit: “What A Beautiful Day” en afsluiter “What You Know” uit hun debuutplaat ‘A Weapon Called The Word’ uit 1990.
Tja…..”The Words That You Heard When You Were Young Will Always Stay, The Once That Always Stay Make The World Go Away”…
Setlist:
*One Way *The Game *Fifteen Years *The Boatman * Jig *Liberty Song *Far From Home *Sell Out *Another Man’s Cause * The Road * The Riverflow *Battle Of The Beanfield
----------------------------------
*This Garden *Belaruse *Truth Is *Carry Me *The Cholera Well
----------------------------------
*What A Beautiful Day *What You Know
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/levellers-18-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ferocious-dog-18-11-2016/
Organisatie: Jobrock i.s.m. Kreun, Kortrijk
The Japanese House - Een meditatieve trip naar het nirwana
The Japanese House
Botanique (Rotonde)
Brussel
2016-11-18
Niels Bruwier
The Japanese House is het project van de frêle twintigjarige jongedame Amber Baine. Ze bracht al drie EP's uit waarvan de recentste ‘Swim Against The Tide’ precies een week geleden, op 11 november, uitkwam. The Japanese House is het toonbeeld van opkomend talent dat recent uit Londen ontsprong en dat bewees ze ook in de Botanique. Met dromerige en soms hypnotiserende muziek maakte ze ons helemaal zen. Samen met een drummer en een gitarist/toetsenist wist ze te intrigeren en fascineren al mocht het toch een tikkeltje vrolijker.
De Rotonde was net niet helemaal gevuld voor de show van The Japanese House. Toch bleken er veel fans van het eerste uur te zijn die ieder nummer noot voor noot konden meezingen. Dat maakte het charmant en meteen een stuk innemender. De naam The Japanese House lijkt dan ook niet toevallig gekozen. Je waant je meteen in het meditatieve Japan met de rustgevende natuur en een stromend riviertje op de achtergrond.
Dat riviertje begon al snel te kabbelen toen de band "Clean" inzette. Een glazige synth zet de toon voor de rest van het concert. Wat in het begin wel raar aanvoelt is de stemvervormer die op Amber Baine's microfoon zit. Het doet denken aan Bon Iver die ook zo'n vreemde en mysterieuze klanken uit zijn stem kan halen. Aan de ene kant is dit wel jammer want hierdoor vervalt haar stem soms in bombast en vergeten we dat ze ook breekbaar kan klinken.
Bij "Sugar Pill" is de stemvervormer geen barrière meer en kunnen we genieten van de gevoelige muziek die The Japanese House brengt. Zelf staat ze soms ook met een verdrietig gezicht op het podium wat de treurnis in haar songs wel versterkt. Toch hadden we haar graag ietsje meer zien lachen, als compensatie voor de desolate muziek. Ook de "We have a tough audience tonight" in het begin van de set, versterkte haar populariteit niet. Het lijkt soms wel alsof ze tegen haar zin op het podium staat. Desalniettemin brengt ze nu en dan een stevige gitaarsolo die haar nummers op het eind wat kracht bijzetten en doen eindigen in een apotheose. "Pools To Bathe In" laat de donkere kant van The Japanese House zien met dreigende synths en felle belichting.
De lichtshow blijkt perfect afgesteld op het concert. Bij de breekbare momenten krijgen we een grote spot op Amber Baine en wanneer het explodeert, zien we een hoopvol kleurenpalet. Soms lijkt het alsof er een knappe godin op het podium staat, maar met een bescheiden 'Thank You' nu en dan, keren we terug met onze voetjes op de grond. Bij "Swim Against The Tide" is dit een aards paradijs met een kleine waterval waarvan we sporadisch enkele helende druppels op het gezicht voelen. De muziek van The Japanese House is perfect om bij te mediteren en zelfs een portie yoga zou niet misstaan.
De dame houdt het niet voortdurend zo fragiel en meditatief. Bij "Cool Blue" gaat het er wat opgewekter aan toe. De gitaren en drums gaan sneller en de muziek wordt vrolijker. Een soort sfeerbreuk met de rest van de set en dat is nodig. Te veel van hetzelfde zou ons in slaap wiegen. Nu worden we uit onze meditatieve hypnose gehaald door een frisse wind. De band gaat feeëriek verder bij "Good Side In" dat zelfs bij sommigen bescheiden dansbeentjes bovenhaalt.
Op het eind haalt The Japanese House nog eens alles uit de kast. Met "Face Like Thunder" heeft ze zowaar een perfecte pophit geschreven. Het glinstert en schittert als een geslepen diamant. Voor de laatste keer krijgen we ook een gitaarsolo van Amber, voor de laatste twee nummers laat ze haar gitaar vallen. Met enkel een microfoon en een pintje in de hand probeert ze via haar moves de muziek overtuigend te brengen. Bij "Still" gaat ze zelfs even liggen op het podium. Ze eindigt waarmee ze begon, met fragiele klanken.
Net wanneer we bijna in het nirwana zijn, zit de set van The Japanese House er op. Een goed uurtje liet ze ons dromen en werden we haast spiritueel. Met broze klanken, zeer subtiele geluiden en vooral een grote luchtigheid werden we door Amber Baine betoverd. Zelf moet ze wel nog wat werken aan haar podium presence om echt bij de groten te horen. Voor even waren we in Japan en lieten we ons door The Japanese House tot rust brengen. Iedereen verliefd en iedereen in vrede met elkaar, voor even bevond de Rotonde zich in een ideale wereld.
Setlist: Clean – Teeth - Sugar Pill - Pools To Bathe In - Swim Against The Tide - Letter By The Water - Cool Blue – Sister - Good Side In - Face Like Thunder – Leon – Still
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be/2016/11/19/the-japanese-house-botanique-rotonde-een-meditatieve-trip-naar-het-nirwana/
Organisatie: Botanique, Brussel
Soulzangeres Sharon Jones overleden
De Amerikaanse soulzangeres Sharon Jones is op 60-jarige leeftijd overleden. Vrijdag verloor ze haar "moedige strijd" tegen pancreaskanker, zo deelde haar vertegenwoordiger mee op haar website.
"We zijn diep bedroefd om aan te kondigen dat Sharon Jones is overleden na een moedige strijd tegen pancreaskanker", zo klinkt het in de verklaring van haar vertegenwoordiger. "Ze was omringd door haar geliefden, onder meer door de Dap-Kings".
In 2013 kreeg Jones te horen dat ze pancreaskanker had. Even leek het de goede kant op te gaan maar bij de première van 'Miss Sharon Jones!', een documentaire over haar leven en werk, kondigde ze aan dat de kanker was teruggekeerd.
Jones kende haar doorbraak in 2002, toen ze met The Dap-Kings het album 'Dap Dippin' with Sharon Jones and the Dap-Kings' uitbracht. In totaal bracht de groep zeven albums uit, met als meest recente 'It's a Holiday Soul Party' uit 2015. (Bron: HLN)
Bij het verlaten van het Trefpunt-café leek het wel of een zondvloed zich net geen meester over het Gentse stadscentrum had gemaakt. Het regende wel nog geen kikkers, alles zag er donker en verlaten uit, en de soundtrack van de avond zorgde ook niet meteen voor blije gezichten. Nou ja, misschien ontstond er wel vrolijkheid door het feit dat de bezoekers van het volgepropte café beseften dat ze met Marching Church getuige waren van één van de bands die zich tot de toekomst van de muziek mag rekenen, maar de Denen blijven treurwilgen van het zuiverste water.
Dat hoeft niemand te verwonderen, Marching Church heeft niet alleen als frontman Elias Bender Rønnenfeld van Iceage (Deense doempunkers die net als Cocaine Piss vinden dat een optreden niet langer dan 20 minuten dient te duren) en ander schoon volk uit de Scandinavische muziekscène (Lower, Choir of Young Believers, Hand of Dust en Dirty Beaches).
‘Will the dust ever settle on us?’ Net zoals op de fenomenale tweede plaat ‘Telling It Like It Is’, zijn dit ook de eerste woorden die we uit de mond van Rønnenfelt horen rollen. Het startsein voor een uurtje zwartgalligheid.
De band stelde zichzelf niet voor. Hoeft ook niet, iedere aanwezige (ten minste dat hopen we voor hun toch) weet dat Marching Church op het podium staat, klaar om de kijklustigen mee te sleuren in een weltschmerzcocktail die zowel iets van The Doors (die uitstraling), The Birthday Party (die stem) en Leonard Cohen (poëzie die hoop wordt) bevat.
Het optreden was zeker niet perfect, en door de nonchalance van Elias Bender Rønnenfelt zal dit ook nooit kunnen, maar het is ook net dat wat hun shoegazepunkgothgeluid (of zoiets) net zo aangrijpend maakt. Marching Church speelt vanuit het hart, het publiek is niet meer dan de toeschouwer die uitgenodigd wordt om een kijkje te nemen in het meest donkere van deze Deense zielen.
Onbeschaamd staren naar de getormenteerde geest van je medemens, Marching Murch biedt je deze unieke kans. Je rilt en beeft, maar net als een voyeur blijf je ervan genieten.
Met dank aan Luminousdash.com
Organisatie: Trefpunt + Democrazy, Gent
Op woensdag 16 november gingen we naar het uitverkochte concert van de West-Vlaamse rapper Brihang (alias van de 23-jarige Boudy Verleye). We waren nog nooit in de Minard geweest. Brihangs muziek gedijde goed in het theatrale decor dat de voorstelling extra luister gaf. Brihang stelde zijn eerste langspeler 'Zo lang mogelijk' voor. De titel van de plaat heeft hij te danken aan zijn pa. Brihang is van Knokke en zijn pa was 's avonds aan tafel aan het vertellen over hoe surfers trainen om hun adem zo lang mogelijk in te houden. Dit intrigeerde Boudy en resulteerde in de titel van zijn cd. De voorstelling startte al meteen in thema, er werd afgeteld vanaf 150 seconden voordat Brihang op het podium kwam. Dit is ook trouwens te horen op de eerste single “Te groot”. Een LED-bord op het podium hielp ons te onthouden bij welk nummer we waren aanbeland.
Brihang is niet alleen een rapper, maar ook kunstenaar en dichter. Dat Boudy ook student beeldhouwen is, horen we terug in het steengoede “Morsen”, een potentiële radiohit. Deze snippet tekst uit het nummer willen we u niet onthouden: 'Gie peist over hedendaagse kunst, amai da is mislukt, ma de kunst is expres per ongeluk, 't is de leer van het geduld, het glas tot aan de rand gevuld, de koffiekring op de krant, de stem die ut je kele brandt, tis de bult als je tegen de lamp loopt, ma morsen is pas morsen als je't afdroogt'. Het nummer werd gebracht met twee micro's waarmee Brihang de verschillende 'personages' in zijn lyrics duidelijk maakte. Brihang rapt geregeld over wat kunst precies is en hoe het ontstaat, 'met de taal wrikken en met de kunst wroeten' noemt hij het.
Brihangs optreden was een totaalervaring. Hij combineert performance, poëzie, hiphop, experiment en elektronische muziek. Zijn kompaan dj SNS zorgde voor de loungy soundscapes en op twee nummers rapten ook twee collega's van het hiphopcollectief NTREK. De onderwerpen waarover Brihang rapt zijn niet de typische gangsteronderwerpen. Hij raakt thema's aan als liefde, kunst, materialisme, kwetsbaarheid, het kunstenaarschap en grootheidswaanzin.
Een van onze favoriete nummers van de plaat is “Ik wil alles, behalve” waarin Brihang rechttoe rechtaan rhymes dropt over overdreven ambities en steeds meer willen. Tijdens het heerlijk dromerige en poëtische “Fruitig” waanden we ons even in warmere oorden, 'springtouwend met de zonnestralen'. In een ander sterk nummer “Oh zo lang” zien we Boudy gehurkt voor een spot een soort personificatie van de twijfel spelen. Op het podium was er ook een verhoog geplaatst waarop Boudy, begeleid op drumcomputer, zijn meest poëtische nummers bracht.
Het hoogtepunt van de avond viel tijdens het laatste nummer van de plaat. “Balanceren”, was al eerder op het publiek gelost, voorzien van een videoclip. In deze clip zien we hoe Boudy tijdens het rappen in de lucht wordt gehesen door middel van een katrolsysteem. Toen tijdens het optreden een van de assistenten een klimharnas aanbracht, wisten we hoe laat het was. Tijdens het zingen deed Brihang het harnas aan en liet hij zich in de lucht hijsen. De emoties die spreken uit het liefdesnummer werden op die manier nog versterkt door dit visuele schouwspel, een kippenvelmoment! ' 't Is om zolang mogelijk te houden van je', zong Brihang met veel bravoure. Als bisnummer bracht Brihang nog de titeltrack van zijn eerste EP “Periode Jalisco”. Het nummer dat we vooral kennen van de catchphrase 'maak je zin lichter'.
Brihangs teksten gaan meer dan eens over (misplaatste) grootheidswaanzin van artiesten, een zonde waar hij zich lijkt te willen hoeden. Vooralsnog is daar niet meteen iets van te merken bij de jonge Knokkenaar, hij was zichtbaar onder de indruk van de Minard.
Organisatie: Democrazy, Gent
Ik leerde Fakear in 2014 kennen op de wei van Dour en schreef toen een lyrische review die ik afsloot met een oproep aan iedereen om de jonge Fransman zeker eens te checken. Meer dan twee jaar later staat Fakear (geboren als Théo Le Vigoureux) met een pak versterking op het podium van de Ancienne Belgique en lijkt hij ondertussen een trouw publiek te hebben gevonden.
Fakear treedt al een paar jaar op maar bracht pas dit jaar zijn eerste album uit, ‘Animal’, en in de AB zag je duidelijk waar de man die hele tijd heeft aan zitten sleutelen. Voorheen speelde Fakear vaak semi-live, maar dan als solo DJ. Vanavond wisselt hij die solomomenten af met songs die door een hele groep worden meegespeeld.
De band staat garant voor zwoele, zomerse electro songs. De frontman lijkt vergroeid met zijn MPD en tovert met oosterse klanken, trippy vocals en stevige beats. De bas, keyboards, percussie en harp geven de songs een pak meer diepte en maakten het geheel nog exotischer klinken dan voorheen.
Vooral de absolute topsongs kregen deze live make-over, waardoor de andere helft misschien soms wat fletser klonk dan de rest. Al zorgden ook in die songs de gekozen mix van vocals en beats, zoals in “Silver”, voor een mooi universum.
“Hinode”, “La Lune Rousse” en afsluiter “Neptune” waren de absolute toppers, maar als ik eerlijk ben verveelde de show geen minuut. De zaal bleef de hele avond heerlijk dansen en genieten van een perfect electro-pop avond in Brussel.
Afsluiten doe ik zoals ik begon, met een algemene oproep om je eens een avondje in de Fakear sfeer onder te dompelen, hopelijk deze zomer al op een festival bij jou in de buurt!
Organisatie: Live Nation
Dvkes in een interessant kwartet ; die eerder al een EP uitbracht en de halve finale van HRR bereikte . Met producer Mario Goossens van Triggerfinger krijgen we een groots gespierde plaat, met enkele fijne , broeierige rockers , die een psychedelische tune verraden .
We worden overdonderd door een handvol songs . Opener “We finally pushed through” scherpt meteen de aandacht , meer dan zes minuten lang worden we meegevoerd, – gesleept door een intense spanning , energie , kracht , die intrigeert door repetitieve , stevige ritmes, in reverb gedrenkte gitaarriffs en durft te exploderen .
Die toon wordt verder gezet in “Put to bed” en de afsluitende reeks “The boy who cries wolf” en “Apoca lips”. Vier knallers die de muzikale sterkte tonen , het songschrijverstalent ondersteunen en wat deze band in zijn mars heeft. In de andere songs dringt de psychedelica wat meer door .
Een gerijpte indruk! In het oog te houden .
Kendrick Lamar heeft met ‘Untitled unmastered’ een late echo uit op het enorm gerespecteerde en bejubelde ‘To pimp a butterfly’ , bepaald door sterkhouders als “King kunta”, “The blacker the berry” en “I”. Hij had van dit album een rits remixen en dubs kunnen maken en uitbrengen, maar doet het met een mapje restmateriaal dat interessant is , zeker “Untitled 01”, “02”, “03”, “06” en het afsluitende “08”. Er zitten samenwerkingen in met een CeeLo Green, Thundercat, Anna Wise en Bilal .
De nummers zien we als een concept , met sterke momenten en ingevingen . Vinnige en zalvende raps wisselen elkaar af of vullen elkaar aan . Soms noteren we zelfs een spervuur aan raps binnen onvervalste souljazzy hiphop/p-funk .
‘The hope six demolition project’ werd gemaakt met hetzelfde team als ‘Let England shake’, rond John Parish – Mick Harvey en producer John Flood. Een bloedserieuze , theatrale sound van een reeks grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk, dwingende indie bevat en durft over te helen naar Björk kapsones .
Het is de toon van een verzameling op muziek gezette snapshots van plekken waar dood , verval , armoede, drugs, vernietiging en uitzichtloosheid heersen . Haar aantekeningen worden muzikaal omgezet in een broeierig , intens spannend, donker geluid , een slepende , mysterieuze , onheilspellende sfeer van pathos en dramatiek .
Het klankbeeld is breed door het instrumentarium, galmende trommels , accordeon, sax , soms ondersteund van een (mannen)koorzang. “The community of hope” , “A line in the sand”, “The orange monkey” , samen met de single “The wheel”, raken en bepalen het sfeerbeeld . Polly neemt geen prominente rol in , maar maakt deel uit van de band . Haar indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals passen perfect in het plaatje .
Haar laatste werken bieden iets speciaals , fascineren en dienen geïnterpreteerd te worden als een concept. Aparte muziek , Niet voor de hand liggend , Confronterende wereld, Sterke plaat!
Terwijl de meeste Belgische groepjes hardnekkig proberen de nieuwe Oscar & The Wolf te zijn in de hoop een beetje airplay te krijgen tussen al die andere rotzooi op Stru Bru, zijn er gelukkig nog anderen die wars van alle gangbare trends koppig hun eigen zin doen. Pieter-Paul Devos bestuurt zo zelfs twee van die eigenzinnige bands, het geweldige Raketkanon en het furieuze Kapitan Korsakov. Die eerste heeft hij even op stal gezet om met de tweede richting USA te trekken naar de studio van niemand minder dan Steve Albini.
Een naam als Albini staat natuurlijk altijd mooi te blinken op de hoes, maar er moet toch ook wat degelijk gerief in de bagage zitten wil men zo een producer op een treffelijke manier zijn ding laten doen. De Antwerpse egotripper Daan is destijds met zijn groepje Dead Man Ray voor het album ‘Cago’ ook naar ginder getrokken, maar zelfs wonderdokter Albini kon met de schamele prooi niks aanvangen. Geen songs, geen album, zo simpel is het, José Mourinho zal met SK Lierse ook geen Champions League spelen.
Nu goed, met Kapitan Korsakov loopt het nog zo geen vaart, dit is immers het soort band waar Albini wel weg mee weet. Toch valt het ons op dat ze zich deze keer wat hebben ingehouden, iets wat we de twee vorige platen indachtig niet meteen verwacht hadden.
Kapitan Korsakov kiest duidelijk voor veelzijdigheid en daardoor is de samenhang op dit album soms wat zoek. Opener “Caramelle” is een degelijke gitaarrocker, maar niet echt het soort song die we op deze noise goeroe’s zouden kleven. Een pianoballad als “Hearts To Hard” is al helemaal niet hetgeen waar wij bij een wildeman als Pieter-Paul Devos zitten op te wachten, de song is even overbodig als een kubus in een ballenbad. Ook “Midnight Gardens” is heel poppy voor hun doen, iets voorbij halfweg gaat de song dan toch in overdrive en komt een ruige gitaar de boel een beetje overhoop schudden maar het is te laat, misschien toch maar best die rockballads overlaten aan The Scorpions. Een ander buitenbeentje “Suicide Limp” flirt met de eighties en is zijn gitaartje gaan halen bij The Sound, maar deze komt dan wel aangenaam binnen.
Kapitan Korsakov is volgens echter nog altijd op zijn best wanneer het echt vuil mag klinken, en dat is zo op het weerbarstige “Rabid Ghawazi Shuffle” en het bloedende “Strobo Stripper”, meteen ook de twee absolute uitschieters. Ook de opgejaagde punkrocknoise van “Pussy Scars” kan ons wel bekoren. “Spitting Over The Edge” is een andere voltreffer, de riff komt uit het grote Pixies boek en de song heeft een geweldige drive in huis. De Albini stempel horen we dan weer duidelijk in “Very Friendly Fire”, dat ding had zo op ‘In Utero’ gekund.
‘Physical Violence Is The Least Of My Priorities’ is een Korsakov plaat die een beetje te veel richtingen uitgaat, en niet altijd de juiste. Toch helt de balans over naar de goeie kant.
Dankzij onze sympathieke noorderburen van Sonic Rendez Vous viel een tijdje geleden het laatste album van The Hellfreaks in onze brievenbus. Dit Hongaarse viertal bestaat al iets meer dan zeven jaar en stond voorheen garant voor een potje onvervalste horrorpunk. Met ‘Astoria’ kiezen ze duidelijk voor een nieuwe, succesvolle formule want de elf stuiterende tracks tonen een moderne, progressieve en snedige punkband.
Met songs als “Burn The Horizon”, “I’m Away en “Your Call” draait het viertal uit Boedapest de gas volledig open met een energetische mix van punk, hardcore en een lekkere scheut rock ‘n roll.
Na enkele luisterbeurten horen we hoe vernuftig en afwisselend de diverse songs zijn opgebouwd. De band is er duidelijk in geslaagd een consistent, uniek en eigen geluid te creëren onder aanvoering van de zeer bevallige frontvrouw Shakey Sue. Deze dame is eigen land niet alleen een bekend tattoo model, ze beschikt daarnaast over een authentieke stem die de vergelijking doorstaat met pakweg Shirley Manson.
Zelf ontdekken kan via http://www.thehellfreaks.com/
Voor wie graag naast eens platgetreden punkrockpaden stapt, kunnen we met stip Choke Chains aanraden. Dit viertal uit het Amerikaanse Michigan debuteert met een werkelijk geschift en uiterst donker album vol schreeuwerige muziek.
Is het punk, rock-and-roll , garage, noise en/of trash? Na enkele luisterbeurten is het voor ons onmogelijk om deze formatie in een hokje te stoppen. Misschien is postpunk nog de beste benadering om de sound van dit viertal te omschrijven maar dan zouden we Choke Chains toch wat tekort doen. ‘Choke Chains’ is namelijk een van de meest geschifte en agressieve platen die we in 2016 beluisterden. We stippen hierbij graag twee songs aan: single (nou ja) “Safe Word” waarvan filmfanaten zeker de video moeten bekijken en “Rock Paper Rapist” waar de Amerikanen een saxofoon in hun rauwe sound toevoegen.
Wie deze fenomale band wil ontdekken, surft snel naar https://www.facebook.com/chokechains
Het Britse Bear’s den wordt op handen gedragen . Iedereen was al lovend van hun concert op Werchter dit jaar , wat ons uitermate nieuwsgierig maakte om deze band in intiemere kring te zien . Eén van de revelaties lazen we , dus gingen we met hoge verwachtingen naar de AB, die uitverkocht was.
Behoorlijk populair zijn ze intussen , die zowel jongeren als een ouder publiek onder zijn hoede neemt.
Het was het laatste optreden van hun Europese tournee om de tweede plaat ‘Red Earth & Pouring Rain’ in de spotlight te plaatsen . Ze debuteerden trouwens een paar jaar terug met het prachtige ‘Islands’. Ze zijn muzikaal te situeren tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro .
Oorspronkelijk waren ze met z’n drieën, maar bij de tweede cd zijn ze herleid tot een duo , nl. Andrew Davie en Kevin Jones. Joe Haynes verliet de band . In tegenstelling van hun ietwat ruwere naam, zien de bebaarde kerels er uiterst aaibaar uit.
Op het podium zijn de twee versterkt met maar liefst 6 muzikanten, wat de sound breder, intenser, explosiever maakt . Ze vissen in de muzikale vijver van Mumford & Sons, War on drugs, Ben Howard , referenties die hen zeker niet zuur opbreken!
Het is een communicatieve band , die houdt van zijn publiek . Van de eerste seconde worden we in hun gevoelige , meeslepende sound getrokken . Veel akoestische gitaren, regelmatig de banjo erbij, af en toe koperblazers die klankkleur bieden en een ijzersterke stem, met wat galm , zorgden voor een erg sfeervol , gesmaakt concert.
De meeste van hun indie-folk-rock-pop-songs zijn meezingpareltjes , zeker een “Agape” en “Auld wives” waarop de menigte kan mee klappen en zingen, bepaald door intieme, dagdagelijkse teksten. Heerlijk muzikaal vertier, lief en lustopwekkend (ik zag vele koppeltjes mekaar innig vastgrijpen), zeer aangenaam en niet te hard in de oren.
Er waren drie héél aangrijpende akoestische (zelfs zonder micro) momenten . Het eerste was er op het podium, het tweede met z’n drieën in het midden van de zaal en de laatste als afsluiter. En wat voor één … Onze twee beren riepen de support acts mee op het podium en brachten een eerbetoon aan de vorige week overleden superheld Leonard Cohen, één van hun grote voorbeelden.
Het werd dan ook muisstil, een kippenvelmoment met de tranen in de ogen als “So long Marianne” werd ingezet. Een minutenlang applaus volgde , wat niemand verbaasde .
We hadden hier een erg sterk optreden van een zeer amicale band.
Supportacts : Het eerste voorprogramma, Siv Jakobson, misten we door het regen- en fileleed. Het tweede Matthew and The Atlas konden we van genieten. Hij maakt krachtige soulvolle folk. Met zijn diepe, rauwe, doorleefde stem brengt hij vaak klein beginnende nummers , slechts begeleid door een akoestische gitaar, en uitmonden in een groots harmonieus slot. De opbouw met knappe , originele arrangementen zijn de belangrijkste troef. Mooi!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
