Paul Simon – Een ware hoogdag
Paul Simon
Vorst Nationaal
Brussel
2016-11-01
Stijn Raepsaet
Zangers die meerdere generaties kunnen bekoren, zijn dun gezaaid. Toch bestaan ze, en het bewijs hiervan mochten we op 1 november aanschouwen in Vorst Nationaal: Paul Simon. De zanger, die samen met Art Garfunkel hoge toppen scheerde in de jaren ’60 en daarna een succesvolle solocarrière uitbouwde, lokte dan ook een grote massa naar Vorst. Het leek erop dat vooral kwieke vijftigers en zestigers nog een laatste maal hun idool aan het werk wilden zien.
De negenkoppige band start met het herkenbare deuntje van “Gumboots” om de intrede van de ‘grote’ Paul Simon te begeleiden. Meer is er niet nodig om de eerste euforische kreten uit het publiek te persen. Naadloos wordt dan overgeschakeld op “The Boy in the Bubble”, een andere topper uit zijn succesvolste plaat ‘Graceland’ (1986). De versie hier wordt in een geheel nieuw parlando jasje gestoken.
Het valt op dat de inmiddels 75-jarige(!) Amerikaanse zanger een verrassend frisse indruk maakt en zijn stem nog niets aan kracht en timbre verloren heeft.
Na het spelen van een beklijvende versie van “Dazzling Blue” draagt Simon het nummer op aan zijn (derde) vrouw Edie Brickell . Hij leerde haar in 1989 leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan in Vorst verzorgde. “Hier spelen voelt een beetje aan als een soort verjaardag”, gniffelt hij.
Ter inleiding van “Spirit Voices” uit het album ‘The Rhythm of the Saints’ (1990) komen we te weten dat de hitmachine ooit op de Amazone voer en er in een primitief dorp aan de praat raakte met een medicijnman. Die overhaalde hem een ayahuascakuur te ondergaan om zo tot zijn diepere zelve te komen. Concreet betekende dit een plantenbrouwsel te drinken en te wachten tot een reusachtige, imaginaire anaconda jouw geest blootlegt. Dit soort anekdotes weet het publiek van Vorst wel te smaken.
Halfweg de set wordt ons nieuw werk voorgeschoteld, namelijk de titelsong van zijn nieuw album ‘Stranger to Stranger’ (2016). De superster sleutelde meerdere jaren aan zijn dertiende album dat door critici als één van zijn betere onthaald werd. Van deze cd worden ook de singles “The Werewolf” en “Wristband” gespeeld.
Het duurt tot “Diamonds on the Soles of Her Shoes” alvorens het publiek op het middenplein rechtstaat en besluit een ‘beentje te smijten’. Het Afrikaanse ritme en de danspasjes van meneer Simon zelve werken aanstekelijk en algauw komt er ook beweging in de tribune. ‘It takes two to tango’ moet de man met de twee voornamen gedacht hebben, want onmiddellijk erna wordt “You Can Call me Al” ingezet. Wat volgt is een uitzinnig feestje dat het effect van ayahuasca ruimschoots overstijgt.
Tijdens de 3 encores worden o.a. “Graceland”, “Still Crazy After All These Years” en “The Boxer” (Simon & Garfunkel) gespeeld. Het ontbreken van de typerende drumslagen tijdens dit laatste lied zorgt ervoor dat een ietwat zweverige sfeer gecreëerd wordt op het einde van de avond.
Simon maakt hiervan gebruik om op integere manier afscheid te nemen van het publiek: enkel vergezeld door zijn akoestische gitaar brengt hij een ontluisterende versie van “The Sound of Silence”. Na de laatste noot stapt hij vervolgens sereen het podium af om niet meer terug te keren.
Dit optreden liet ons proeven van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. De uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden en een perfect uitgebalanceerde playlist zorgden voor een mooie collage van zijn oeuvre. Iets vrolijker dan chrysanten op een kerkhof, met echter ook plaats voor een lach en een traan: 1 november 2016 was voor veel aanwezigen een ware hoogdag.
Organisatie: Gracia Live
Robbing Millions – Charmante Brusselse Psychedelische Helloween
Robbing Millions, Mozes And The Firstborn
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-31
Didier Becu
Of je het wil of niet, Helloween is niet meer weg te denken uit de Westerse cultuur. Het centrum van Brussel liep op de laatste dag van oktober dan ook vol gemaskerde mensen, en ook in de afgeladen AB (wachtrijen tot buiten) kon je niet ontsnappen aan het jaarlijkse gemaskerde bal. De grote menigte was te verklaren door twee uitverkochte shows: het controversiële hiphop/indus/punktrio Death Grips en een verdieping hoger Robbing Millions. Het antwoord op de vraag waarom mensen graag maskers dragen blijven we je schuldig.
Mozes and the Firstborn, het lijken wel de woorden die uit de catechismus van één of ander vroom kind zijn gepikt, maar we hebben het wel degelijk over een band uit Eindhoven die door Burger Records werd opgemerkt, en hun tweede album op dit invloedrijke Californische label mocht uitbrengen. De songs van ‘Great Pile Of Nothing’ waren voor de meeste Brusselse oortjes vrij onbekend, toch slaagden de Nederlanders er zonder veel moeite in om de zaal mee te krijgen. Dat kan ook moeilijk anders met een frontman als Melle Dielesen die alles gaf of met drummer Raven Aartsen die ons eventjes aan Animal uit de Muppets deed denken. De muziek van dit viertal is lekker meezingbaar, melodische indierock met heel wat garagerockinvloeden en alles wat ooit gemakshalve als Guided By Voices werd gecatalogiseerd.
Over Robbing Millions is er al heel wat geschreven, en dat is gewoon omdat we de Brusselaars fantastisch vonden. Wat op hun EP ‘Ages And Sun’ begon als garagerock , werd majestueuze poppy psychedelica op hun titelloze debuut op PIAS, en daar zat de productie van Nicolas Vernhes (van Animal Collective tot The War On Drugs) voor veel tussen.
De afgelopen maanden was een helse periode voor Robbing Millions met shows in Duitsland, Frankrijk en Nederland, maar het optreden in de AB was hun moment de gloire: een uitverkochte (jawel) AB Club. De groep had er dan ook enorm veel zin in. Alles werd in een Helloweenjasje gestoken en dat ging van een immens met ‘bloed’ bespoten doek dat het volledige podium afschermde tot een priester die de duivel bij een arme vrouw moest uitdrijven. En ook de heren van Robbing Millions hadden voor de gelegenheid één of ander satanisch pak aangetrokken.
De omstandigheden waren uiterst prima voor de band: een volle Club, perfecte omstandigheden (ook al stond het basvolume in het begin van de set net iets te hoog) en vooral een enthousiast publiek dat er niet louter uit nieuwsgierigheid was, maar om de Brusselse chouchou’s aan het werk te zien.
Aan de reacties te horen bestond het overgrote deel van het publiek uit Franstaligen. Begrijpelijk, maar tevens jammer, want wanneer wordt Robbing Millions eindelijk ook eens op de Vlaamse radio gedraaid? Aan de hitgevoeligheid van de songs kan het alleszins niet liggen, zowel “8 Is The Figure That I Like the Most” of “In The No Air” zijn één van de meest catchy van dit jaar.
Wat is nu het geheim van Robbing Millions? De fantastische zang van Gaspard of Lucien? De explosieve shoegazegitaartjes zoals op bijv. “WIAGW” of gewoon het feit dat Lucien Fraipont een heerlijke performer is die geen seconde verveelt? Een combinatie van alles, een band die op uitmuntende wijze tussen commerciële psychedelische pop en een experimenteel kantje balanceert. Robbing Millions durft en hoewel ze op PIAS zitten, stralen ze een DIY-attitude uit die hun ontzettend charmant maakt. Een band die tot alles in staat is, iets wat op Helloweenavond met verve werd bewezen. De lange rij fans aan de verkoopstand achteraf die al even imposant was als die aan de Anspachlaan een paar uur eerder loog er niet om.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/robbing-millions-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een heel apart , uniek sfeertje hing er in de AB .met de gig van Death Grips in het verschiet . We waanden ons in de undergroundclub van de Magasin 4, waar donkerte heerst, heen en weer gehotst wordt met pinten en het rookverbod in een ver verleden behoort. De AB werd anderhalf uur omgedoopt tot een sauna , dampende, zwetende lichamen, voor het (eerder onverwachte) uitverkochte concert van deze cultband . Deze status hebben ze nu wel bereikt; het Californische trio rond MC Ride ‘Stefaan Burnett’.
Een potpourri van hiphop, punk, metal, noise, hardcore en een gabber van industrial, electro, dancehall, drones, breakcore en dubstep, wordt geserveerd . Tja , de hiphopscene werd alvast nieuw leven ingeblazen . Het draait ‘em om een ‘weird’ veelheid aan ideeën , die onrustig , gejaagd, dreigend, agressief klinken en een ‘fuck you’ uitstralen. Een reeks obscure platen hebben ze, die via het internet werden verspreid of verschenen op welk label ook .
Ze zijn een belangvolle ontbrekende schakel als we ’t hebben over Bad Brains , Public Enemy , Dälek, 24-7 Spyz, Helmet en het industriële van Meat Beat Manifesto, Atari Teenage Riot en die 90s ‘Just another victim’ -heksenketel . We hebben het over een soort noiseterreur die hard, intens, compromisloos klinkt , en nu zeker dat ze opnieuw met drie op het podium zijn . In de definitieve doorbraak in de Magasin 4 , een paar jaar terug, was het ook zo . Toen ze in de Kreun kwamen , was er ook die maniakale gekte, maar nét niet geniaal genoeg door het gemis van hun drummer.
We ervaarden die kenmerkende ondraaglijke spanning, scherpe , snerpende , snijdende elektronica, onnavolgbare gortdroge mokerslagen van drums op een simpel drumstel op z’n Dead Moon’s/ Shellac’s en tot slot MC Ride die als een losgeslagen stier z’n felle , diepe raps, grunts, oergeluiden op ons spuwt en afvuurt . Trefwoorden als salvo’s . De geknipte formule , te gek en te prettig gestoord .
Het publiek wordt opgehitst , de voorste rijen gaan volledig loos op die felle , ongeëvenaarde beats‘n’sounds . Rommelig , hectisch, boeiend , intrigerend. Een sobere violette lightshow maakt het concept écht underground .
Death Grips biedt net als een Swans of Sunn O))) een soort katharsis, een beleven , dat we moeten ondergaan. In snelvaart worden de nummers gepresenteerd . Nummers? Die worden door een mallemolen gehaald, bewerkt en zijn energieker , heftiger dan op plaat . Letterlijk word je plat gewalst door de tempowissels en knallende , bonkende ritmes met een hoek af . Als opgefokte konijnen en buffels wordt heen en weer gehotst . De voor mij onverstaanbare raps worden meegezongen door de die-hards .
Een nieuwe plaat , ‘The bottomless pit’ is uit . Vanavond kregen we een backcatalogue “Whatever I want (fuck who’s ..)”, “Get got” , “Lord of the game”, “I break mirrors with my face in the United States” en het afsluitende “The fever (aye)(aye)” .
De sound denderde, dreunde, donderde , scheurend en schurend . Ook al was de interactie arm op het podium , het publiek ging ervoor . Ontblote bovenlichamen , bezwete t-shirts, een plakkende vloer door de vele pintjes en een indringend rookgeurtje , die net de detectors niet deed overslaan. Maak het maar eens mee, we bevonden ons in terug in die punkrebellie eind70s van ‘fuckoffs ‘.
En dan oeps de stekker eruit , het publiek was murw geslagen door de dynamiek en de explosiviteit. Een potje geniale rotzooi kregen we . Helloween kon niet beter ingezet worden …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/death-grips-31-10-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Autumn Falls
Whitney – Een nazomerse bries …
Whitney
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-30
Kimberley Haesendonck
Whitney overtuigde op Pukkelpop al enorm hard en was naar zin dit in de AB nog meer te doen. Niet 1 uitverkocht concert op één dag, maar 2. Door de ongelofelijk hoge vraag naar tickets was de AB genoodzaakt een extra concert aan de planning toe te voegen.
Het Amerikaanse Whitney uit Chicago draait rond ex Smith Westerns gitarist Max Kakacek en voormalig Unknown Mortal Orchestra drummer Julien Erlich . We horen hier heerlijk genietbare, nazomerse pop met een verkoelend briesje. Het optreden van Whitney is in deze herfstperiode dus ideaal en mooi meegenomen . Onmiddellijk kreeg je een warm gevoel, dat je meteen terug trok naar de voorbije zomer, waar Whitney één van de hoogtepunten van vormde. Een album dat nog maar recent uit is, en toch al twee uitverkochte AB Club shows. Dat gaf ons enorm hoge verwachtingen, die gelukkig werden ingevuld. Whitney stond er nog meer dan op de zomerfestivals. Je merkt dat de band jong en speels is, en dat zeker niet slecht doen.
Een drummer die zowel zingt als drummend is een enorm fijne eyecatcher, al denken wij misschien wel dat Whitney beter voor een aparte drummer kan kiezen. De frontman zou zich nog beter tot het publiek richten, waardoor de band nog beter en misschien bijna volledig tot zijn recht zou komen. Het is maar een suggestie!
Whitney stond dus in de AB voor hun debuut ‘Light Upon The Lake’ voor te stellen. Een album dat in onze ogen perfect nummer 1 kan scoren. Heel wat nummers uit dit album werden gespeeld, waaronder “Red Moon”, “The Falls”, “Follow” en afsluiter en publieksliefhebber “No Woman”, die uit volle borst werd meegezongen . Ook een tweetal covers kwamen aan bod o.m. eentje van Literatuurprijs winnaar Bob Dyan (“Tonight I’ll be staying here with you”).
De band speelt met genres in het indiewereldje, mengt probleemloos soul , funk , jazz en blues in hun nummers . Met zes op het kleine podium , een arsenaal aan instrumenten tekenen ze voor een charmante , aanstekelijke melancholie, een ongedwongen schoonheid , die de huiselijkheid als de vaste staminée bevordert …
Whitney heeft bakken potentieel in zich, heeft het in zich popmelodieën te schrijven , staat live zeer sterk in de startblokken van hun carrière en is duidelijk klaar om het te maken.
Pics homepag - dank aan Dansende Beren
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amon Amarth – Als een feest in Walhalla …
Amon Amarth en Testament
Vorst Nationaal
Brussel
2016-10-30
Zondag, de dag dat Onzen Heer besloot een rustdag in te lassen. Een beslissing waar op het eerste gezicht niemand bezwaar tegen heeft. Niemand? Welja, behalve een bende ruige vikings en hun consorten dan. Amon Amarth lapt even de religieuze regels aan zijn Scandinavische laars en besluit Vorst Nationaal stevig te doen daveren.
De eerste opwarmer van de avond is Grand Magus, een driekoppige heavy metalband uit Stockholm. De Zweden, die een achttal albums op hun naam hebben waarvan ‘Sword Songs’ (2016) de recentste is, verwelkomen het gestaag vullende middenplein van Vorst Nationaal met hun aardig te pruimen set. Op de playlist staan o.a. “Sword of the Ocean”, “Varangian”, “Iron Will” en “Hammer of the North”.
Nu de toon gezet is en de eerste horns de zaal vulden, besluit Testament dat het tijd is om ‘een serieuze reke pret uit te rijden’ (lees: het vuur aan de lont te steken). De Amerikaanse trashband die in de jaren ’80 het levenslicht zag, opent hard en blijft knallen tot op het einde. Opener van de avond is “Brotherhood of the Snake” uit het kakelverse album met de gelijknamige titel (28 oktober 2016). Chuck Billy, van oorsprong Pomo-indiaan, huppelt als een duracellkonijn dat te veel spinazie gegeten heeft over het podium en tilt het optreden met zijn forse stem naar een hoger niveau. Songs die de revue nog passeren zijn o.a. “Rise Up”, “Stronghold”, “Over the Wall” en “The Formation of Damnation”.
Iets na 21 uur is het tijd om de druk van de metalen ketel te halen en de verwachtingen van het publiek in te lossen. Een grote vikinghelm, waarop het drumstel staat, licht op en een vikingdeuntje vult de zaal. Een man van de security fluistert me in dat, als het zo blijft, deze band wel te verteren is. Helaas wordt de man enkele minuten later ontgoocheld en breekt zijn persoonlijke hel los. Amon Amarth opent sterk met “The Pursuit of Vikings” en het vertrouwde gebrul van zanger Johan Hegg vult voor de eerste maal de zaal. De man die met lange baard en hoorn aan de broek zowat het prototype van een doorwinterde viking moet zijn, grijnst het publiek toe en wordt onthaald op luid gejuich. Na “As Loke Falls” deelt Hegg mee dat Amon Amarth blij is dat ze Brussel nog eens onveilig kunnen maken (in de muzikale zin van het woord). Bulderend lanceert hij daarop “First Kill”.
Amon Amarth speelt technisch erg sterk en levert een totaalspektakel: nu en dan betreden enkele ‘ware’ Noormannen het podium om een robbertje te vechten of komen een vlag vasthouden.
Als een snek op een ruisloze zee wordt Vorst meermaals in vervoering gebracht en worden de pinten als verse honingmede tot de lippen gebracht. Als een feest in Walhalla er ook zo uitziet, zou men voor minder met een lach op het gezicht de dood in de ogen kijken.
Verder op de playlist o.a.: “Cry of the Black Birds”, “Deceiver of the Gods”, “Death in Fire”, “Guardians of Asgaard” en “Twilight of the Thunder God”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/amon-amarth-30-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/testament-30-10-2016/
Organisatie: Rocklive
Op 29 oktober was de Britse folkrock-groep Fairport Convention te zien in het OC De Kleine Beer in Beernem voor hun laatste optreden in de Lage Landen, waarna zij de studio zullen induiken om hun 38ste album op te nemen. Je moet het maar doen … en of ze het nog kunnen. Volgend jaar bestaat de groep (na vele wissels in de bezetting) 50 jaar. Een jubileum dus. En dat mogen ze terecht vieren.
Wij mochten genieten van een heerlijke, muzikale topavond met 5 gemotiveerde en gedreven muzikanten in een heel gezellige, intieme sfeer van deze schouwburg. De schwung zat er direct in met het folky “ Ye Mariners All “ . Je voelde meteen dat Rik Sanders en zijn viool één waren. Chris Leslie maakte van het titelnummer “ Myths and Heroes” een pareltje. De loepzuivere klank van zijn mandoline samen met de stemmen van Dave Pegg en Simon Nicol brachten de hele zaal in vervoering. Heerlijk om naar te luisteren en je voelde al na enkele nummers : dit wordt een avond om niet meer te vergeten.
Dat Fairport Convention de bakermat is van de Britse folkrock en één van de meest invloedrijke bands in het genre was, hoorden we in de oudere nummers uit hun gigantisch oeuvre waaronder “Lalla Rookh”, “Walk Awhile and Portmeiron”.
De metafoor “The old crew sails into new waters” is wel heel toepasselijk bij FC. De band is als een schip waar zo vaak een man overboord ging….. maar het schip bleef verder varen. De song “The man in the Water” werd geschreven naar aanleiding van een zeiltrip in de zee van Corfu. Men hoorde aan de toon en de stemmen van Chris Leslie and Simon Nicol dat dit plezierreisje allesbehalve geslaagd was.
Voor de pauze pakte de founding father van FC Simon Nicol bij ons nekvel met de zo emotionele en ontroerende versie van “John Condon”. We waanden ons echt op het slagveld en de begraafplaats in Poelkapelle van de 14-jarige soldaat John Condon.
Na de break zaten we tijdig klaar voor het vervolg van deze unieke avond. In de volgende nummers hoorde je vaak de Keltische en Middeleeuwse invloeden en het instrumentale nummer “The Gallivant” sleepte je mee over eindeloze weilanden. Om weg te dromen.
Mij bekoorde het mooie “Bring me back my Feathers” en had zin om recht te springen. Bij “The Hiring Fair” voelde ik heimwee naar het leven op het platteland waar de oogst rijkelijk werd binnengehaald en ’s avonds gedanst werd uit dankbaarheid.
Het laatste nummer “Matty Groves” uit één van hun mooiste albums, ‘Liege & Lief’, gaat over een affaire die uitmondt in de moord op Matty Groves. Wel mooi maar niet zo vrolijk dus.
Het bisnummer “Meet on the Ledge” is de klassieker om mee te eindigen. We hebben Fairport Convention ontmoet niet op de rand maar in volle glorie.
Bassist Dave Pegg , zo aimabel, heb ik mogen ontmoeten aan de balie. What a great man. Vroeger vaste waarde bij Jethro Tull en hier bij FC zo onmisbaar. Sedert 1970 bij Fairport en nog steeds alive and kicking. Ook drummer Gerry Conway (sedert 1998 bij FC) diende o.a. bij Jethro Tull , John Cale en Pentangle. Van grootheden gesproken… en deze worden elk jaar gevierd in de UK met het grote Fairport Copredy Convention festival. Ja, zo’n groepen moet je koesteren.
Volgend jaar 50 jaar Fairport Convention met een nieuw album. We kijken er al naar uit en dat het schip nog heel wat verder mag varen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fairport-convention-29-10/
Organisatie OC De Kleine Beer, Beernem + Kras Artists
Cocaine Piss – De Ultieme Belgische Ontlading
Cocaine Piss, Elefant & Darqo
4ad
Diksmuide
2016-10-28
Didier Becu
Mocht je er nog aan twijfelen: vandaag is de Belgische muziekscène levendiger dan ooit. Zo levend dat kiezen moeilijk wordt; iedere avond is er wel een interessant concert dat je wil meepikken. Vanavond hadden wij onze zinnen op de 4AD gezet. Het prachtige muziekcomplex in het idyllische Diksmuide dat met zijn concertagenda vooral door durf en variatie opvalt, had in samenwerking met Autumn Falls drie Belgische bands als gast met elk een zeer eigen geluid.
Darqo. Het klinkt allesbehalve zo, maar de band is afkomstig uit Lichtervelde, en samengesteld uit leden van MIAVA en wijlen Mindstab. Hun donkere, confronterende muziek is te horen op hun eerste release ‘Nights In The Scullery’. Het wordt als noise, doom en sludge omschreven, uiteindelijk kan je er alle kanten mee uit. Darqos geluid herinnert je je aan Amerikaanse noisemakers zoals Unwound of wegens de stemeffecten aan de begindagen van Girls Against Boys. Ze staan niet op het podium, maar voor het podium, met een minimum aan licht. Het publiek werd een ruwe trip beloofd, en dat werd het ook. Je ziet op een groot scherm beelden van mensen die afzien, maar ook je eigen bewustzijn wordt door de apocalyptische klanken niet gespaard. Het uitbraken van de ziel, wat zowel bevrijdend als beangstigend is. Van sommige bands weet je het van vanaf de eerste keer, Darqo imponeert.
Klik Elefant in op Google en je ziet een lomp, lief beest met een slurf. We zijn wel grote dierenvrienden, maar minstens even imponerend is de band Elefant die is samengesteld uit leden van The Van Jets, Drums Are For Parades en Waldorf. Hun eerste EP ‘Nordic Tanzen Am Sonntag’ heeft een titel die je eerder met de losgeslagen dorpsgek Anton Aus Tirol associeert, zelf houden de vier het op een genre wat ze slurfrock noemen. Je kijkt wat raar op? Dat deden we ook toen we vier mannen in een wit antibacterieel pak en een krijtwit gezicht het podium zagen bestormen. Geen mens die er ooit in zal slagen om precies te kunnen vertellen wat Wolf Vanwymeersch, Maarten Flamand , Mario Govaert en Stijn Vanmarsenille muzikaal precies doen, maar laat Can gewoon een song van Spider Murphy Gang spelen en je hebt zoiets als Elefant. Volslagen krankzinnig, geniaal, 100% punk, hilarisch, origineel en muziek die je vanaf de eerste song bij de kraag vat.
Bands die beweren dat ze niet in een hokje zijn te stoppen, het is een cliché dat we zelf nog amper geloven. Bij Elefant zal het je zeker niet lukken, tenzij ‘uniek’ ook zo’n hokje is.
En dan de ontlading: Cocaine Piss. Over de vier muziekliefhebbers die vol passie als vrijwilliger bij de muziekorganisatie JUNGLE werkten en voor de gein wat nummers componeerden is al heel wat geschreven. Door een niet te stoppen reeks van concerten werden de vier Luikenaars een begrip in het Belgische concertleven (en ook buiten de landsgrenzen), en met de nieuwe door Steve Albini geproducete plaat ‘The Dancer’ als ultieme kers op de kaart die perfect de live-energie van Cocaine Piss weergeeft. De korte songs (16 songs in 25 minuten) hebben geen seconde extra nodig: het is een statement zoals het moet, kort maar vooral krachtig. Muziek die is gecomponeerd om te schreeuwen tegen een wereld vol onrechtvaardigheid. Anarchie, punk en vooral een band die weigert om binnen de lijntjes te wandelen die anderen hebben afgebakend, waardoor het uiteindelijk kunst wordt. Noise om de noise? Neen, want er zit uiteindelijk meer pop in Cocaine Piss dan in Justine Bieber.
Net zoals de plaat begon ook het concert met “Ugly Face On”. Wat al een tijdje duidelijk is, werd ook gisteren bevestigd: Cocaine Piss wordt met iedere show beter. Een zelfzekere Aurélie Poppins, de bas van Julien Diels die je bij de strot grijpt, het sublieme gitaargeluid van Matthias Estelles Y Carrion en de robuuste drums van Yannick Tönnes. Alles past perfect in het mooie plaatje dat Cocaine Piss heet en alsmaar groter wordt. “I don’t feel like smiling today” schreeuwt Aurélie. Wie wil er vandaag nog lachen, tenzij hij het pittige “Pigeon” hoort uit de vorig jaar uitgebrachte (en nu uitverkochte) mini-lp ‘The Pool’.
Het podium is voor Aurélie niet meer dan een constructie van wat verhoogde planken, en meteen tijdens “Cosmic Bullshit” mengt ze zich tussen het publiek. Interactie met de fans, hun één laten worden met Cocaine Piss. Cocaine Piss is de totaalsom van de vier met hun geliefde fans. “Plastic plants are alright and they will never die, I don’t need them for oxygen”. En zuurstof is nu net datgene wat je nodig hebt, want als je één ding doet op een Cocaine Piss dan is het dansen als een gek.
“FTS” volgde, nadien het snoeiharde “Black Speedo” (welke song klinkt niet hard van deze Luikenaars, behalve het aangrijpende “Nostalgia” dat jammer genoeg nooit de setlist haalt) en dan “Elegance”. “Now you look like a robot, hide your feelings and be polite”. Het zijn woorden die je kan meezingen, gelijk waar. We zegden het reeds: Cocaine Piss dat is pop…alleen pop zoals je nog nooit gehoord hebt (tenzij ‘The Dancer’ in je platenkast staat).
Nog meer pop, verpakt in sublieme noise: “This Is No Fashion Show”. Na “Incest” uit ‘The Pool’, kwam daarna “Sex Weirdos” …nooit had ik gedacht dat een song waarvan de tekst uit één zin bestaat en amper twee minuten duurt zo’n impact kan maken. “Sex Weirdos” is de song van het jaar en voor wie daar iets op tegen heeft, zeggen we het met de woorden van Cocaine Piss: I’ll make my own joy!
“Pupu” duurt ook zo’n 52 seconden (live duurt het iets langer), maar iedere noot zit juist. Cocaine Piss durft, en het is een band die de essentie van punk als geen ander heeft begrepen: doen waarin je zin hebt, naar niemand luisteren, zeker niet naar opgelegde regels wat resulteert in magnifieke tracks als “Happiness of Shiny Pants”.
Three more songs to go! “Waiting” was het volgende, een fantastische song waarin op een paar seconden gezongen wordt waarom het zo vervelend is om op een bus te wachten. Mocht je het niet weten, deze mensen zingen over de onderwerpen van het leven waarmee je iedere seconde wordt geconfronteerd. “Let me be a little wanker full of crap and a silly dancer”. Een subliem optreden dat werd afgesloten met “The Dancer”.
Dank aan Luminousdash.com
Organisatie: 4ad, Diksmuide ism Autumn Falls
Glints - Klaar om potten te breken
Glints
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-10-28
Kimberley Haesendonck
Al 7 keer stond Glints in de Ancienne Belgique. Telkens als support van bands zoals onder andere Bazart. Nu was het tijd dat de band zichzelf kon verwijzen in een goed gevulde AB Club. Ze brachten zowel werk van hun eerste EP als van hun nieuwe, die binnenkort verschijnt.
Rumours mocht deze avond aftrappen. Deze band uit Gent bevat leden van Brutus en Raveyards en dat was meteen te zien aan het niveau waarop ze hun muziek presenteerden. Rumours klonk oldschool en tegelijkertijd enorm modern. De twee perfecte elementen wat een band vandaag de dag moet bezitten. Als je niet begrijpt wat er bedoeld wordt, zoek even nummers “Phoef” of “I dance” op, succes gegarandeerd.
Glints wist heel wat fans en nieuwsgierigen naar de AB Club te halen . Dat is niet niks voor een band die eigenlijk nog maar één jaar bestaat, en net dat jaar geleden zijn eerste show gaf in de Bonnefooi in Brussel. 2 EP’s heeft de band momenteel op hun palmares. De eerste kwam eind 2015 uit, en konden we al een beetje mee lippen. Op deze EP staat “Dread”, hun allereerste single en zowaar het nummer waar het allemaal mee begon. Ook “Sirens” werd nog eens bij het publiek opgefrist. Hun tweede EP werd in primeur aan ons voorgesteld en het publiek leek het te smaken. Je zag in elke hoek van de zaal wel dansende mensen en vooraan kon het feestje al helemaal niet meer stuk. “Catalyst”, de laatste single van Glints werd al uitvoerig meegezongen.
Is het de elektronische pop vermengd met hip-hop dat deze band zo speciaal maakt? Of is het dat Brits accent dat Jan Lemmens ons voorschotelt? Alleszins, Glints is klaar dan nooit tevoren om nog meer potten te breken in de Belgische muziekwereld. En wie weet zelfs daarbuiten.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Goose – In één woord Perfect
Goose
Lotto Arena
Antwerpen
2016-10-28
Lode Vanassche
Goose - Prima Passionele Professionele Performante Prachtige Pakkende Perfecte Partyende Piekende Platslaande Pleasende Ploffende Goose
“Beste Dave, beste Tom, beste Bert, beste Michael,
Als vriend (vergeef me mijn grootheidswaanzin) en als fan schrijf ik jullie deze brief om mijn ontgoocheling uit te drukken. Jullie slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als recensent behoort het namelijk tot mijn takenpakket om optredens met een kritische oog gade te slaan. Na lang vorsen en zoeken met de sterkste loep lukt het me niet ook maar een opmerking te geven. Wederom is het voltallige publiek zwaar uit zijn lood geslagen en zal jullie passage in de Lotto Arena lang blijven nazinderen. De Redactie beschrijft meticuleus en overladen met superlatieven hoe jullie ons in de Goose-wereld hebben geloodst. Zet voor de lichtshow, de songs de uitgekiende playlist en jullie présence een woord: Perfect.
Maar ik ken jullie wereldje op een andere manier. Vier gezworen lads die steevast met een stralende glimlach en enthousiasme in ons gemeenschappelijk kantoor, ook café Den Bras genaamd, binnen wandelen en iedereen begroeten. Een knipoog, een goedendag, een schunnige opmerking, een luisterend oor: niets is jullie teveel. Zelfs een Esseveesupporter krijgt een schouderklopje. Vier lads die met plezier voor mijn beste vriendin een cd signeert en op de foto gaat, waardoor ze haar tweede puberteit intens kan beleven. Vier lads die na een stomend optreden met graagte tijd vrijmaken voor mijn vriend die gekluisterd aan zijn rolstoel nog eens de avond van zijn leven beleeft, waarvoor jullie in alle bescheiden recent nog acte de présence gaven op zijn benefiet. Vier lads die me aanmoedigen wanneer ik met fierheid vertel dat ik eindelijk dat vierde akkoord onder de knie heb.
Laat nu net jullie bescheidenheid, jullie neus voor de goedheid voor de kleine dingen jullie sterkte zijn. Dat maakt, behalve de muziek uiteraard, van jullie wereldtop. En ik overdrijf niet eens. Er valt aan geen mensen te beschrijven hoeveel zielen jullie al gestolen hebben en gelukkig hebben gemaakt.
Zo ook weer vrijdag in de Lotto Arena. Ooit schreef ik over jullie dat het alleen de besten zijn die zich verbeteren. Nu weer. Meteen de beuk erin met “Black Gloves”. The Lady veert meteen op en verdwijnt in het dansgewoel. Om daarna de volledige tent te mokeren met een van jullie eerste pareltjes: “Audience”. Gitaren en synths worden gretig ingeruild. Jullie spelen synth op gitaar en gitaar op toetsen. En dan sta ik nog tegelijkertijd met opengesperde muil mij te vergapen aan een ronduit fantastische lichtshow. Jullie weten dat ik niet graag overdrijf, maar het is ronduit de beste lichtshow die ik ooit mocht aanschouwen. Alles klopt als een Turk op een Griek. Jullie moesten meteen verdergaan met “Bring it on”, “Low Mode”, “Trip”, “So Long” en “What you need”. Kwestie van het publiek eventjes serieus van hun melk te brengen. “What You Need” heeft een tune a la “Synrise”. Het blijft als een heerlijke oorworm definitief ergens achteraan de schedel hangen. Met “Control”, ja jullie hebben alles perfect onder controle, en “Call me” en “Cant’t stop me now” doen jullie nog en schepje erop. Kan het nog beter? Ja dus. “Everybody ’s got a Synrise”. Wat een explosie.
Lieve Goosers, jullie hebben van de muziek het meest kostbare lawaai gemaakt. Ik wil Goose als ontbijt en niet meer gestoord worden voor ik ga slapen.
Edoch, met de meest welgemeende en sympathiekste groeten,
Lode.”
Organisatie: Live Nation
Op Pukkelpop sloten we het festival af met Marky Ramone en Ken Stringfellow, die aan een hels tempo de ene na de andere Ramones-klassieker met verve vertolkten, en lieten we het optreden van Minor Victories aan ons voorbijgaan, op het laatste nummer na, dat we nog konden meepikken toen de gabba-gabba heys opgehouden waren. Niet getreurd, Minor Victories stond vanavond in de Orangerie die al bij al goed volgelopen was, ook al omdat Japanese Breakfast, van de Rotonde naar de Orangerie verplaatst was en het voorprogramma mocht verzorgen.
Japanese Breakfast is het slaapkamerproject van Michelle Zauner, een artieste uit Philadelphia die eerder bij de emo-band Little Big League de frontvrouw was. Haar laatste album, ‘Psychopump’, dat afklokt op nauwelijks 25 minuten, wordt overal positief onthaald. We waren zelf heel wat minder positief over haar podiumprestatie vanavond, om het met twee woorden in het Frans te omschrijven: “pas terrible”. Zauner is duidelijk beïnvloed door Siouxsie Sioux en Throwing Muses, maar haar stem schoot schromelijk tekort, en haar gitaarspel gooide ook al geen hoge ogen. We hebben dit Waxahatchee al veel beter zien doen. Toen ze zich aan een cover van The Cranberries waagde met “Dreams”, kregen we plots heel veel respect voor Dolores O’Riordan. Het beste nummer was de afsluiter, waarin ze Poliça-gewijs haar stem door de autotune stuurde en de gitaar liet vallen voor een keyboard. Japanese Breakfast, geef ons toch maar boterkoeken.
Minor Victories kan je een project noemen van samenwerkende indie-coryfeeën: frontvrouw is Rachel Goswell van Slowdive en Mojave 3, en verder doen ook Stuart Braithwaite van Mogwai en Justin Lockey van Editors mee. James Lockey, broer van, mag de band vervolledigen. Minor Victories klinkt als de som der delen: je krijgt dus een mix van shoegaze, post-rock, post-punk en dreampop, en de band had ook een verzorgde filmbeelden mee, al was het niet echt duidelijk welke boodschap die beelden moesten overbrengen: een killer poesje dat laserstralen afvuurt en volledige steden vernietigt, is redelijk bizar en ook wel flauw. Misschien was het wel de bedoeling om de spot te drijven met de dodelijke serieux die veel post-rock bands uitstralen, maar dat was dan ook even goed een gebrek van de hele show vanavond: de nummers hadden alle elementen van post-rock of droompop, maar waren te poppy om goed te werken: in post-rock, net als in droompop moet je je als toeschouwer kunnen verliezen in een muur van geluid en moet de muziek ofwel dreiging of ontroering uitstralen, en dat ontbrak wat.
Rachel Goswell was heel enthousiast, maar ze klonk als Kirsty Maccoll, dus meer als de 45-jarige vrouw die ze is, en niet als het jonge meisje zoals ze op plaat klinkt. Wellicht moest ze krachtiger zingen om tegen het live-geluid van de band op te tornen.
De beste nummers vanavond waren “A Hundred ropes” en “Scattered ashes”, ondanks het potsierlijke laserpoesje.
Op dit moment is Minor Victories nog niet beter dan de som der delen. Blijven samenspelen en met een volgende plaat lukt het misschien wel om een meerwaarde te creëren.
Setlist: Give up the ghost – the thief – A hundred ropes –Cogs –Breaking my light –Folk arp –Scattered ashes –Higher hopes-Out to sea
Organisatie: Botanique, Brussel
Allah-Las: gered door een sterke tweede helft
Allah-Las
Ancienne Belgique (AB-Box)
Brussel
2016-10-26
Nick Nyffels
Jong en oud was naar de AB-Box afgezakt voor het concert van Allah-Las. Die kwamen hun derde album, ‘Calico Review’ voorstellen, en na het optreden zouden ze nog een DJ-set brengen bij Madame Moustache. Live werd dit Californische viertal bijgestaan door een keyboardspeler. Frontman Miles Michaud neemt de meeste zang voor zijn rekening, maar de drie andere bandleden zingen ook elk hun nummertje en de instrumenten worden ook al eens gewisseld.
Allah-Las begonnen sterk met het instrumentale “Ferus Gallery”: surfpop met veel delay en sterke hooks die sprankelen en je een glimlach op het gelaat bezorgen. Ook de volgende paar nummers brachten de Californische zon naar de AB, “Busman’s Holiday” bracht je echt in een vakantiestemming. Net toen we dachten dat dit een heel sterk concertje zou worden, sloeg de sfeer om. De nieuwe nummers gingen hun inspiratie niet meer in de surfpop gaan zoeken en waren daardoor veel minder sprankelend en fris. Op het nieuwe album gaat Allah-las het meer gaan zoeken bij The Velvet Underground en psychedelische sixtiesbands, maar die nieuwe nummers klinken daardoor ook lijziger, en de close harmonies die de nummers naar een hoger plan voeren, ontbreken.
Het was pas in de tweede helft dat dit terug een sterk concert werd, met de ‘ahahs’ in “Sandy” en het bloedmooie, melancholieke “Catalina”, met een zang die aan Steve Wynn deed denken. “Sacred Sands” riep de onbezorgde en onschuldige jaren zestig op, een eenentwintigste eeuwse instrumentale surfklassieker die ook door de jonge kids heel goed gesmaakt werd. Die werden zelfs heel enthousiast in de afsluitende bis, “Catamaran”, want er dook zelfs een crowdsurfer op.
Allah-Las redden vanavond hun concert met een sterke tweede helft, maar we zagen hen al in betere vorm in 2015 in de Handelsbeurs, Gent. De nieuwe nummers missen dat sprankeltje dat deze band zo goed maakt.
Setlist: Ferus gallery-Had it all- Busman’s- 200S -501-415 –Could be you – Warmed – Famous – sandy –Strange –Satisfied- Catalina –Sacred –No voodoo – Sacred-Roadside –Autumn –Calm me – Catamaran
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Amerikaanse Nothing debuteerde twee jaar terug met ‘Guilty to everything’ , een lekkere shoegaze/dreampopplaat , waarbij ze zich een positie toe eigenden in die 90s sferen van My bloody valentine , Ride , Swervedriver , Pale saints en de link maken met de huidige generatie Pains of being pure at heart .
De opvolger ligt duidelijk in het verlengde . “Fever queen” is eentje die stofzuigt bij de shoegazehipsters , maar daarna dwarrelt een dromerige sfeer door de zalvende gelaagdheid en orkestratie. Een paar songs als “Vertigo flowers” , “A.C.D.” , “Curse of the sun” zijn extraverter en kenmerken een broeierige intensiteit in het genre .
Er valt voldoende variatie te noteren . We hebben opnieuw een fijn plaatje van deze band rond Domenic Palermo.
Het Amerikaanse Lumineers rond gitarist/songschrijver/zanger Wesley Schultz kwam een kleine drie jaar in de belangstelling met die grootse “Hey ho” single , een neofolky ‘campfire’ nummer, die de samenhorigheid bevorderde . De band viel op met eenvoudig, fris, opbeurend, goed in het gehoor liggend materiaal , in het verlengde van Mumford & Sons en Monsters and Men. Folkpop uit Denver !
De opvolger biedt opnieuw een rits lichtvoetige songs in het genre als “Sleep on the floor”, “Ophelia” en “Cleopatra” , die door de pianotunes en de meerstemmige zang de emofactor verhogen . Daarnaast behoort semi-akoestisch werk tot hun handelsmerk , ingetogen , gevoelig , sfeervol , met een donker kantje .
We hebben een gevarieerd plaatje , met fijne songs , die nergens uit de bocht of overdreven klinken door ‘lalala’s’ of ‘ohohohs’ . Het genre wordt naar een hoger (pop)niveau getrokken en balanceert tussen ingenomenheid en speelsheid , lieflijk, onschuldig , goed . Een mooie tweede plaat!
Voor deze plaat was er geen uitstapje gepland naar de VS , Onze Admiraal Tom Van Laere stond zelf in om de nieuwe plaat te producen . De americana roots lijkt meer omgezet naar aangename , melodieuze sfeervolle pop en rock . Hij heeft nu meer een eigen band , inclusief blazerssectie en fris nieuw jong bloed. “Let it shine” , “Too much of everything” en een herbewerking van “Bad year for rock’n’roll” zijn de eerste sterkhouders .
Onze Admiraal staat nog steeds garant voor een evenwichtige sound van intense, broeierige pop en integere, gevoelige muziek , onder z’n warme , melancholische, doorleefde expressieve zang . Verhalende songs met een bijzondere kijk op de wereld en waar eens kan gelachen worden .
De titelsong die opent is er eentje die een druilerige avond inluidt , “Kim basinger” rockt en de rest is heerlijk genietbaar , zonder al te veel uitschuivers .
Goede plaat , de zesde al, maar minder spannend dan wat we vroeger hoorden.
Bert Dockx is een begenadigd songschrijver, een schitterende muzikant en vooral een uitmuntende gitarist, eentje die de fijngevoeligheid verkiest boven de decibels. Van de grootstadsblues van zijn geweldige band Flying Horseman kunnen wij maar niet genoeg krijgen maar deze keer kanaliseert hij zijn klasse via zijn andere geesteskind Dans Dans.
Met dit geheel instrumentale album trekt Dockx de onontgonnen natuur in en bewandelt hij diverse paadjes zonder echter de weg te verliezen. ‘Sand’ is een avontuurlijke trip waarin zijn gitaar hem via allerlei sierlijke beekjes naar een nog ongekende eindbestemming voert. Er stralen liters finesse, klasse en gevoel uit Dockx zijn gitaarspel, het is weids, fijnzinnig, filmisch en vooral jazzy, maar nergens pretentieus. Hij zit er ook niet om verlegen om af en toe een surfgitaartje boven te halen of eens heftig door te rocken. Wij durven hem met dit fantastische plaatje op één rij zetten met Chris Forsyth, Robert Fripp, Nels Cline en ja, zelfs Marc Ribot. Waarmee de goede verstaanders onder ons ook wel zullen weten dat dit een hele eer is maar natuurlijk geen garantie op commercieel succes, hoewel we het hem zouden gunnen.
Mooie plaat om ons de komende wintermaanden aan op te warmen.
Crystal Fighters heeft een nieuw album uit en daar hoort uiteraart een tour en zeer zeker een show in België bij. Ondanks de recente plaat ‘Everything is my family’ maar matig is, slaagde Crystal Fighters er in er een groot dansfeest te maken voor jong en oud.
Alleen de outfit al, waar deze Brits/Spaanse band mee het podium kwam opgelopen, zei genoeg. Opener “Good Girls”, een nummer van de nieuwe, was er meteen knal op en zette het dansfeest in de AB op gang. Bij de volgende songs was dit niet anders. “LA Calling” was er eentje dat iedereen kon meezingen en bij “Love Is All I Got” merkte je meteen enorm veel liefde in de zaal.
Ook aan decoratie en podiumelementen ontbrak er niets. Crystal Fighters bracht voor de gelegenheid vlaggen mee voor op het podium en gooide enkele strandballen in het publiek. Tegen de zweetgeur die er af en toe hing in de zaal van al dat dansen, had Crystal Fighters kruidenstokjes mee. Wat verwacht je anders van hippies?
Slabak momenten waren er tijdens het iets rustiger materiaal. Je zou denken dat na heel veel springen en dansen, de AB nood had aan wat rust. In tegendeel. Die rust zorgde voor een dieptepunt, maar werd meteen weer vergeten wanneer de set terug werd opgekrikt door de dansbare songs.
Ontroerend moment van de set was wanneer de band “Lay Low” opdroeg aan voormalige drummer Andrea Marongiu, die jammer genoeg overleed in 2014.
Ondanks het nieuwe album van Crystal Fighters gewoontjes klinkt, zorgden ze toch voor een heus feest in de AB. Nu hopen dat alles meezit en dat ze komende zomer op een van de festivals staan. Nog een groter dansfeest verzekerd!
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Blossoms stond deze zomer nog op Rock Werchter, in een halfvolle Rotonde zullen ze waarschijnlijk wat raar opgekeken hebben. Nochtans brengt de band muziek die zomaar gigantische zalen kan vullen en ook hun grootse banner bewijst dit. Die ene radiohit “Charlemagne” kan soelaas brengen …. Blossoms speelt typische Britpop met een iets te elektronische sound waardoor het geheel wat vreemd aanvoelt. Toch bleek het in de Rotonde heel goed te kloppen. Meer zelfs, de sleutel die de zanger rond zijn nek had hangen, opende alle vrouwenharten in de zaal. Het gevolg was soms wat meezingmomenten maar vooral erg veel liefde.
De band, genomineerd voor BBC Sound of 2016, bracht begin augustus zijn debuutplaat uit en die stelde Blossoms ook uitgebreid aan ons voor in de Rotonde. De groep uit Stockport (in de buurt van Manchester) draagt een typische, donkere Britse outfit en begint erg rustig, met een lichte bries bij “Blow”. Het was ooit de eerste single van de band dus wat past er beter als opener dan dit? Al snel wordt duidelijk dat Blossoms het niet van de stevige gitaren moet hebben maar vooral van de rustige ballads. Op een extra verhoogje staat een grote verscheidenheid aan synths en ook de drummer staat hogerop. Vooraan neemt de frontman zijn plaatsje in waarbij hij met zijn gitaar wat jengelende deuntjes brengt. Rechts en links van de zanger staan twee statische gitaristen die gedurende het volledige concert niets meer zullen doen dan soms wat ongeïnteresseerd te kijken. Desalniettemin wagen ze zich bij dit eerste nummer aan een gitaarsolo om zo het publiek van bij het begin wakker te schudden.
“Cut Me And I’ll Bleed” snijdt niet diep maar laat wel littekens na. Het is een opgewekt liedje dat ze met handgeklap op de achtergrond verzorgen. De die hard fans (en zo zijn er wel een paar) weten perfect wanneer ze hierbij moeten meeklappen, grappig om te zien dat zeker. Al snel speelt Blossoms een eerste hitje. Met “At Most A Kiss” brengen ze een soort Kasabian-achtige melodie op een zeemzoet synthgeluid. We marcheren verder en zanger Tom Ogden laat zijn gitaar voor wat het is. Hij brengt nu zijn sensueelste moves en gaat speels met zijn microfoon om. Ook hier nemen de elektronische deuntjes van de synthesizer het voortouw waardoor een erg unieke sfeer ontstaat. Het lijkt alsof we met een roze bril door het leven stappen en alleen maar liefde en vriendschap zien in de straten. Toch zijn “Across The Moor” en “Smashed Pianos” niet echt nummers die in het collectieve geheugen zullen blijven hangen en zijn zelfs bij momenten oninteressant.
Het publiek is erg stil en aandachtig, tot grote verbazing van de band. Die schrikken door de grote stilte die ontstaat tussen ieder nummer maar ze zijn wel erg dankbaar. “My Favourite Room” draagt de zanger dan ook op aan de charmante zaal. Al, zo zegt hij zelf, doet hij dat iedere avond in iedere zaal. Dat nummer brengt hij helemaal akoestisch waarbij het opvalt dat zijn stem niet altijd zo toonvast is. Toch heeft zijn typische stemgeluid iets wat ook bij Oasis en The Stone Roses zou passen, niet toevallig ook twee bands uit Manchester (en laat ons eerlijk zijn, ook zij zijn niet altijd goed bij stem). De band klinkt dus erg Brits en maakt hier dankbaar gebruik van door hiermee een hechte fanbase op te bouwen. Ook in Brussel krioelt het van de Britten die hun nieuwe idolen aan het werk willen zijn.
“Getaway” en “Honey Sweet” vormen beide de basis voor de dames in het publiek om hun strot open te trekken. Schuchter zingen ze mee met de melige maar toch meezingbare songs.
Al snel is de band door al hun nummers heen, met maar één album op zak kan dat ook niet ander. Na 45 minuten zitten ze al aan de laatste song, hun bekendste “Charlemagne”. Vrolijk en opgewekt begint iedereen in het publiek te klappen, zingen en zelfs een bescheiden dansje te placeren. En dat was het dan.
Blossoms is duidelijk een band waarvan het potentieel wel goed zit maar het er bij momenten nogal twijfelachtig uitkomt. Geef ze nog enkele jaren en dan komt het wel goed, tegen dan is de Rotonde wel te klein!
Setlist: 1. Blow 2. Cut Me And I’ll Bleed 3. At Most A Kiss 4. Across The Moor 5. Smashed Pianos 6. Getaway 7. Blown Rose 8. My Favourite Room 9. Texia 10. Honey Sweet 11. Deep Grass 12. Charlemagne
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be/2016/10/26/blossoms-botanique-rotonde-dromerige-britpoppers-met-melige-meezingers-en-vrolijke-melodieen/
Organisatie: Botanique, Brussel
Poliça - Intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds
Poliça
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-10-24
Johan Meurisse
Poliça , uit Minneapolis, Minnesota , en rond Channy Leaneagh , neemt een apart plaatsje in.
Ze hebben iets wereldvreemds , hartstochtelijk, koel als warm over zich . Ze zijn toe aan de derde cd, ‘United crushers’ in een bezwerende combinatie van indie/electro/trippop. In die vijf jaar is hun publiek zeerzeker niet uitgebreid, integendeel , hoogstens een goed gevulde AB Box vanavond , die voor hun speciale sound te vinden is . We verstaan het wel, gezien er op de nieuwe geen echte singles terug te vinden en zij met zij met “Dark star” en “Amongster” uit het debuut ‘Give you the ghost’ het beste hitpotentieel hadden …
In een mistig decor en donkere belichting zagen we een dubbele drum- opstelling , hadden we diepe bass-tunes en hoorden we vooraf opgenomen electroloops. De sound intrigeert op die manier en het sfeervolle, donkere kader wordt nog geïnjecteerd door de indringende, licht galmende , gepassioneerde zang van Leaneagh die op het podium graag een pak gracieuze handbewegingen maakt en danspasjes uitvoert .
Een trippy concept dus, de songs zijn spannend, sprankelend, bezwerend, bedwelmend waaroverheen een paranoïde sluier wappert . Ook ervaren we weemoed en een verlatingsgevoel. Een ideaal herfstig muzikaal decor dus.
Vóór aanvang kregen we aanzwellende dronemetal , die een sterk “Berlin” inluidde, én die de muzikale noemer van hun hobbelig bochtenwerk best definieert . Na de donkere dreiging en lichte grooves van het rockende ronkende “Wedding” volgt die huidige prachtsingle “Lime habit” , die zalvend, gejaagd klinkt . Het warme onthaal en het enthousiasme van het publiek doet hen enorm deugd . België neemt trouwens een vooraanstaand plaatsje in .
Alles valt wel op zijn plaats in de set . De slepende ritmiek op “Lately”, “Great regret” zorgen net voor een broeierige (ondraaglijke) spanning. Of verder het drieluik “Lay your cards out”, “Warrior lord” en “Darkstar” die gedrevener klinken, en een tintelende friste en meer groove hebben door de percussie, de diep dreunde bas , de keys en de toegevoegde geluidjes .
We worden ondergedompeld in die unieke leefwereld . Het materiaal bengelt tussen droom en zwaarmoedigheid, tussen introspectie en extravertie, dat verrassende wendingen ondergaat en handig wordt verruimd. “Melting block” omvat heel wat elektronica bleeps , “Baby sucks” krijgt zware beats aangemeten en het afsluitende “Lose you” weet je te omarmen en te knellen door z’n felle , opbouwende , aanzwellende tunes . Een prima afsluiter .
Dat ander oudje , “Amongster” mag nog een staartje breien, donkere romantiek, die Portishead doet opborrelen .
Een intens mystieke sfeer en sensuele spooky sounds vormde het muzikaal decor doorheen de (te korte) set. Het biedt kleur en emotie aan het materiaal . Ontwapenend mooi blijft het, ondanks een selecter publiek.
Organisatie : Live Nation + Ancienne Belgique , Brussel
Een hoop veertigers en vijftigers waren naar de AB afgezakt om de glorie van de hemelse Triffids te mogen herbeleven, een uitmuntende doch zwaar onderschatte band die nooit de erkenning gekregen heeft die ze echt verdienden, ondanks de ettelijke superlatieven die door onder meer wijlen Marc Mijlemans bovengehaald werden. Mijlemans’ sierlijke en lovende recensie uit 1986 van ‘Born Sandy Devotional’ werd hier nog eens volledig terecht voorgedragen, een recensie die zowel het talent van de grote essayist Mijlemans etaleerde als dat dat van de eminente songschrijver David Mc Comb.
Deze Triffids-reünie was eigenlijk één nostalgisch en fraai eerbetoon aan de in 1999 overleden David Mc Comb, stuurman, drijvende kracht, hart én motor van de band. Hij was de absolute ster van vanavond, zijn ziel zweefde de hele tijd door de AB, zijn geest dwarrelde rond in elke noot.
Wij voelden gewoon het gemis tot in onze onderbuik, dat grote gat dat er was gevallen in The Triffids en nooit meer zou kunnen worden opgevuld. Een gat die er eigenlijk al was in 1990 toen de band er mee ophield en Mc Comb voor zichzelf andere plannen had gesmeed. Met The Blackeyed Susans en een half mislukte solo uitstap kon hij echter nooit meer zo tot de verbeelding spreken als met de legendarische Triffids, vroeg of laat moest die reünie er toch wel eens van komen. Het mocht echter niet zijn, Mc Comb kampte met hart- en gezondheidsproblemen ten gevolge van langdurig alcohol- en drugmisbruik en stierf op 37 jarige leeftijd. Met hem werden ook The Triffids definitief begraven.
Naar aanleiding van de dertigste verjaardag van het meesterwerk ‘Born Sandy Devotional’ planden de overige groepsleden deze reünie om de plaat en diens betreurde inspirator in de bloemetjes te zetten. En hoewel quasi alle originele Triffids leden, aangevuld met een resem gastzangers, hier op het podium stonden, voelde dit toch een beetje aan als een tribute band omdat die ene onmisbare schakel ontbrak. Maar dan wel een hele goeie tribute band, eentje waar we ongeremd mochten van genieten.
Het was duidelijk te merken dat de groepsleden elkaar na al die jaren nog een beetje moesten terugvinden, er werden wel wat foutjes gemaakt en de zenuwen stonden merkelijk gespannen. De man die hen altijd in de goeie banen leidde was er immers niet meer, dus moesten ze het zelf zien te rooien. Een zaal van het kaliber AB waren ze bovendien ook al lang niet meer gewoon, met uitzondering dan misschien van bassist Martin P. Casey die met Nick Cave & The Bad Seeds wel wat meer gewend is. Het was net die kwetsbaarheid en onvolmaaktheid die de présence van deze Triffids zo sympathiek en pakkend maakte. En natuurlijk die onsterfelijke songs van Mc Comb.
De gastzangers brachten elk hun eigen interpretatie van de songs en probeerden niet meteen Mc Comb te imiteren. Ze moesten wel dikwijls onderdoen voor de schittering van het origineel, maar ze hadden tenminste zichzelf niet verlaagd tot risicoloze copycat. Een handvol songs uit dat fenomenale album ‘Born Sandy Devotional’ benaderden zelfs heel sterk de magie van The Triffids in hun beste dagen, een striemend “Chicken Killer”, een sluipend en dreigend “Lonely Stretch” (onze favoriet van de avond), een bijtend “Personal Things”, een adembenemend “Stolen Property” en uiteraard een meesterlijk “Wide Open Road”. Natuurlijk moesten we herhaaldelijk dromen van hoe wonderlijk dit allemaal zou geklonken hebben mocht David Mc Comb hier zelf gestaan hebben, maar ook nu kwam het kippenvel op onze armen moeiteloos recht.
Na het ‘Born Sandy Devotional’ luik haalden de Triffids nog een hoop andere klassiekers uit de toverdoos. Mc Comb schreef immers destijds het ene pareltje na het andere, ze hadden de ruwe diamantjes dus maar voor het uitkiezen. Soms ging het venijnig hard en briesend (“Bright Lights, Big City”, “Hell Of A Summer”), elders dan weer heel intiem en ingetogen. Wij waren trouwens helemaal van onze melk van dat lieflijke en broze stemmetje van de schattige Jill Birt die “Raining Pleasure” tot een pareltje van het zuiverste water verhief. Ook “Trick Of The Light”, “Unmade Love” en “In The Pines” beroerden ons tot diep in de aderen, en dat niet alleen omwille van de nostalgie die ze opriepen, maar gewoon omdat het stuk voor stuk briljante songs zijn.
Als ultieme slot bleven nog drie Triffids op het podium voor een heel intieme, naakte en sublieme versie van die onevenaarbare klassieker “Bury Me Deep In Love”, en dat steeds met die prachtfoto van David Mc Comb op de achtergrond, alsof de patron himself hen loodste tot deze enig mooie uitvoering. Een traantje wegpinken was hier wel op zijn plaats.
The Triffids waren sympathiek, ontroerend, breekbaar en bij vlagen geniaal. De ware held is al meer dan 15 jaar niet meer onder de levenden, maar vanavond was hij alom aanwezig.
In remembrance of David McComb – The Triffids play ‘Born sandy devotional’ – tribute tot he 30 th anniversary of a classic
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
God is An Astronaut + Yamanthau – Dwalen over bevreemdende landschappen
God is An Astronaut
De Casino
Sint-Niklaas
2016-10-22
Erik Vandamme
Bands of artiesten die liever de moeilijke weg verkiezen met als doelstelling, platen uitbrengen die kunnen gezien worden als ware kunstwerken. Tot concerten geven die aan de ribben blijven kleven, binnen bevreemdend aanvoelende landschappen. Wij houden daar wel van. God is An Astronaut mag dan één van de grotere namen binnen het postrock genre zijn, maar net door niet in een keurslijf te willen zitten zorgt een optreden of plaat van deze heren soms voor gefronste wenkbrauwen. Wie echter de magie begrijpt, zal prompt aanvoelen dat God is an Astronaut grenzen verlegt binnen het globale postrock gebeuren. Vroeger, en nog steeds.
Yamantau, een jonge beloftevolle band uit de regio, bewees ook met hun nieuwste schijf ‘Sun’ - die ze in Concertzaal De Casino integraal kwamen voorstellen - te begrijpen waar het echt om draait. Zoekende naar de juiste vormen binnen de muziek die ze aanbieden, lieten ze met deze nieuwe plaat alvast een onvergetelijk indruk na. Concertzaal de Casino was dus vooral goed vol gelopen, met muziekliefhebbers die niet enkel luisteren met het gehoor. Maar ook met hun hart. Ons verslag van een heel bijzondere avond.
________________________________________
Yamantau: Wie zoekt die vindt!
De EP klinkt alvast heel overtuigend en doet ons donker hart sneller slaan, een traan wegpinken en het weet bovendien gevoelige snaren te raken. Indrukwekkende schoonheid, die ons met een krop in de keel totaal verweesd achterlaat. Dat is wat Yamantau aanbiedt met deze parel van een EP , voor fijnproevers die houden van eerder genoemde intensieve duisternis. Een enorme aanrader! Dit schreven we over de nieuwste EP , ‘Sun’, van Yamantau.
Het was ons reeds opgevallen dat de band op heel wat bijval kon rekenen, de fans waren dus duidelijk aanwezig om deze release mee te maken. “Wovenhand” een parel van een song, werd gebracht op dezelfde gedreven manier zoals op plaat. Maar we kregen toch ook het gevoel dat de band nog steeds aan het zoeken is naar de juiste 'drive'. Ook bij ‘Sun’ voelde het aan als heel sterk, maar net niet sprankelend genoeg om ons compleet murw te slaan. Echter bij “Skiva Laddar” , toen alle bandleden compleet de teugels konden vieren, leek het tij plots te keren. “V” werd op een zodanig hoogstaande manier gebracht, waardoor we eindelijk die ultieme adrenalinestoot voelden opborrelen waar we al heel de tijd zaten op te wachten
We kunnen dan ook stellen, als de gespannen zenuwen wegvallen en ieder lid van deze band zich volledig kan uitleven, ontstaat een hemels mooie, tot grensverleggende kruisbestuiving. 2012 , het sluitstuk van de set, zette die stelling nog maar eens in de verf. Yamantau is een band die duidelijk nog steeds zoekende is naar de juiste sound, en aankleding daarvan. Maar, wie zoekt, die vindt altijd. Toch? In elk geval. Yamantau heeft enorm veel potentieel. Bovendien staan begenadigde artiesten op het podium die met de nodige spontaniteit, en vurigheid hun instrumenten bespelen. Waardoor het dus vooral de samensmelting is tussen elk element, vocaal tot instrumentaal, binnen de band. Die zorgen dat er iets magisch, tot onaards moois kan ontstaan. Ons advies: Gewoon die teugels blijven vieren, elke keer opnieuw.
God is An Astronaut: Bevreemdende klanken, die aan de ribben blijven kleven
Zoekende. Het is eigenlijk ook een label dat we God is an Astronaut zouden kunnen opkleven. Daar is zelfs niets mis mee. Deze postrock band schippert al veel jaren tussen het experimentele van bijvoorbeeld 65daysofstatic en het typische, hartverscheurende mooie, postrock geluid van Explosions in the Sky. Echter heeft de band vooral bewezen, een eigen gezicht te hebben binnen het genre. Meteen ook de hoofdreden waarom de Casino goed gevuld was met muziekfans in hart en nieren. Tijdens de gehele set zagen we mensen, als onder hypnose, diepzinnig genieten. Muziek die harten raakt, aan de ribben blijft kleven tot zielen verwarmt. En dit allemaal binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering. Het is in een notendop hoe we optredens en platen van God is An Astronaut al vele jaren ervaren.
De band had er duidelijk zin in, want in tegenstelling tot wat doorgaans het geval is binnen het postrock genre, spraken ze de aanwezigen haast voortdurend aan. Echter lieten God is An Astronaut vooral de muziek voor zich spreken. Binnen de sprankelende set werd bovendien voldoende gegrasduind door hun volledige oeuvre, waardoor je als het ware een bont overzicht voorgeschoteld kreeg van de gehele carrière van deze band. Uiteraard kwamen de songs uit de laatste plaat ‘Helios/Erebus’ uitvoerig aan bod. Daaruit bleek dat dit toch weer een parel van een album is geworden, waaruit blijkt dat deze Ierse band blijven schipperen tussen vele uitersten. Maar ook ‘The End of the Beginning’ hun debuut uit 2002, werd niet vergeten binnen de set.
Op de achtergrond verscheen een wondermooie sterrenhemel, die de aangrijpende mooie muziek nog wat meer in de verf zette. Binnen de set werden we dan ook, binnen een bevreemdend aanvoelende omkadering, van de ene naar de andere emotie door verwezen. Soms zorgde dit wel voor het fronsen van de wenkbrauwen, omdat niet elke song past binnen de strakke postrock omkadering. Buiten de lijntjes kleuren is ook een statement van God is an Astronaut. Vaak waren er dan wel die typische, hartverscheurende tot lange postrock songs die de haren op onze armen deden rechtkomen. Waaruit we vooral kunnen besluiten dat deze heren ons een uitgebreid palet van alle aspecten van hun kunnen voorschotelden. Binnen een gevarieerde omkadering, zorgde het er voor dat we uiteindelijk compleet murw werden geslagen, tot verweesd achter bleven.
Dank aan Snoozecontrol – Erik Vandamme http://www.snoozecontrol.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/god-is-an-astronaut-22-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yamantau-22-10-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Dub Fx, het Australische beatboxfenomeen Benjamin Stanford, ruilde gisterenavond de straten in voor een binnenhuisconcert in de AB. En daar moesten wij natuurlijk bij zijn.
Anders dan op zijn street performances werd hij hier vergezeld door twee medemuzikanten. Dub Fx was niet langer een persoon, maar een band. En dat was volgens eigen zeggen één van zijn grootste dromen.
Als performer weet hij perfect dat het nodeloos opbouwen van een nummer weinig zin heeft. Hij ‘loopet’ een beat en de waterval aan woorden kan meteen beginnen. Het publiek knikt goedkeurend mee, de AB is helemaal klaar voor een knaller van een feest.
De nummers volgen zich vloeiend en in snel tempo op. Bijna onhoorbaar gaat het ene lied in het andere over. De beats gecombineerd met een zwoele, jazz pianolijn worden gesmaakt en het publiek gaat al snel heen-en- weer wiebelen. Ook mister Dub Fx zelf liet zijn dansschoenen niet thuis en neemt het voortouw.
Even op adem komen doen we met “Road To Babylon”. Duidelijk één van de favorieten van het publiek. Wel opvallend, de aanwezige mensen wagen zich niet aan de woordenstroom, maar blijven dansend verder genieten.
Het gebruik van auto-tune, een technologie die we tegenwoordig steeds vaker terug vinden in de muziekproductie, is voor Dub Fx zeker geen onbekend terrein. Met “Prove Me Wrong” brengt hij meerdere zanglijnen tot leven. Hiermee bewijst hij nog maar eens dat hij van alle markten thuis is. Een diepe zwoele stem, afgewisseld met een jongere klank, voert hij je mee naar het muzikale hoogtepunt. Het is bijna niet te geloven dat hij er alleen staat.
Als de muzikanten het podium even verlaten krijgen we Dub Fx te zien in zijn puurste vorm. Na lang wachten worden zijn sample kunsten pas echt duidelijk; een track volledige live in elkaar gestoken. Geen vooraf opgenomen beats, enkel een man met zijn sampler, indrukwekkend! Een langdurend applaus was dan ook op zijn plaats.
Stanford kreeg even de ruimte naar adem te happen; hij voorzag dan ook een special guest. Niemand minder dan CAde, een frequente gast bij nummers van Dub Fx, wandelde het podium op. Hij liet wat hiphop-melodieën op ons los. Als kers op de taart, trakteerde hij ook nog eens op een stukje freestyle.
Na dit korte intermezzo bracht hij ons alweer naar een nieuw genre: Reggaeton. De lichten kleuren toepasselijk rood en groen en “Fake Paradise” wordt ingezet. Alsof een tornado passeerde, zwierden de lichamen van links naar rechts. Het lied werd onderbroken door een pianosolo, en ging daarna weer rustig verder.
Dub Fx maakte van de sfeer gebruik om ons te bedanken en blikte op zijn inmiddels tien jaar durende carrière terug. Het leek hem dan ook logisch om verder te gaan met een mix van zijn bekendste (oude) nummers. Denk maar aan “Never Made It” en “Flow”, die samensmolten tot een mooi geheel.
Het laatste segment van zijn performance werd een waar feestje. Liedjes die eerder onder noemer ‘drum’n’bass horen, vuurde hij nu op ons af. Als het publiek voorheen nog niet laaiend enthousiast heen-en-weer huppelde, waren ze het nu zeker.
Het einde brak aan, maar het publiek wilde meer. Als bisnummers koos Dub Fx voor “Love Me Or Not” en “Fly With Me”. De keelgaten werden nu wel opengezet. Het publiek genoot voor een laatste keer.
Hoewel de overgangen tussen verschillende nummers bijna onhoorbaar waren, kunnen we het concert moeilijk eentonig noemen. Twee uur lang werd er voortdurend tussen verschillende genres én autotunes gewisseld. Dub Fx is een man die weet wat performance is en een heel wijd publiek aantrekt. Een concert van deze man lijkt sterk op een trip door alle genres die muzikaal en dansbaar zijn. Leuk voor de liefhebbers en geniaal voor de echte fans.
Met dank aan Dansende Beren - http://www.dansendeberen.be/2016/10/23/dub-fx-ab-een-trip-door-het-muziekspectrum/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dub-fx/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
In 2012 wist de jonge nobele onbekende Compact Disk Dummies van de broers Janus en Lennert Coorevits uit Desselgem, amper 19 en 17, de Humo’s rock rally met een dikke streep electropop te winnen . Na de EP verscheen onlangs het grote werk in het debuut ‘Silver Souls’. Een clubtour is het gevolg en eerder waren ze al te zien in de AB en in de Handelsbeurs. Vrijdag ll stonden ze in een zo goed als uitverkochte Kreun. Aan het vele ‘West-Vloams’ te horen moest dit een thuismatch worden. Tja, Desselgem is amper een boogscheut van Kortrijk …
Het duo spreekt een breed publiek aan , van de schoolgaande jeugd, de jeugdbeweging, de jonge koppeltjes tot een ouder publiek. Ze brachten iedereen in vervoering en aan het dansen . Mooi zoiets!
Vanaf de eerste beats werd het duidelijk dat dit een dansparty werd. Janus was begeesterend bezig op de elektronica en Lennert stal de show op het podium en zelfs tussen het publiek. Hun muziek is zo meeslepend dat je niet kan blijven stilstaan. Lennert gaf het grote voorbeeld. Zijn moves zijn superieur, sexy en ongemeen uitnodigend. Op en af het podium, zowel met micro als met gitaar, zijn voor de spring in ‘t veld geen probleem. Hij krijgt iedereen meteen mee op de electrodance van “Silver” en “What you want” . Hun versie van “Let is happen” van Tame Impala klinkt super maar vooral Prince’s “Controversy” is blijkbaar op zijn lijf geschreven. Een ware Vlaamse Purperen ( vanavond traditioneel in het rood) hoogheid is in de maak. Wat een charisma en lichaamsbeheersing heeft die Lennert toch. Zanger, entertainer en multi-instrumentalist. Gitaar, synthesizer, percussie , hij kan het allemaal precies zoals Prince zaliger.
Het dansfeest gaat na een uur naar een hoogtepunt met die eerste single “The Reeling”. Iedereen danst, klapt, springt … komt gek. De Kreun wordt een broeierige, dampende, zwetende discotheek. Na de afsluiters “Feers” en “Remain in light” moet iedereen bekomen van de voorbijgetrokken donderende danswolk. Een drankje en de frisse buitenlucht zijn een dankbaar geschenk.
Het duo is sterk bezig . Prachtsingles, optredens vol overgave en een overtuigend debuut tekenen voor een mooie toekomst . Grootse band!
De CDD had als support een trio uit Gent mee Blow, geen zanger of gitarist , maar een drummer en twee saxofonisten. Bezwerende , ritmische saxen met een drummer die het tempo dicteren.
We meenden bekende begintunes als van Dire Straits (“My latest trick”) en Madness (“One step beyond” en “Nightboat to Cairo”) te herkennen. Toch iets bijzonders in dat halfuurtje om net de aandacht te behouden …
Dank aan Ann – Luminous Dash voor pics homepag
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Sophia – Intimiteit en extravertie samen!
Sophia + Barely Autumn
Ancienne Belgique
Brussel
2016-10-21
Didier Becu
Het muzikale genie Robin Proper-Sheppard uit San Diego heeft altijd een speciale band met België gehad. Niet alleen op professioneel vlak, sinds hij met The God Machine begon, werd de man ook hier een waar cultfenomeen. Een man ook die steeds oor heeft gehad naar het muzikale kunnen van anderen (het minste wat je verwacht van iemand die zelf ook een platenlabel heeft). Een half jaar geleden trakteerde hij de Belgische fans op de knappe indiepop van Few Bits, en ook in de AB had Robin een Belgisch talent voor ons klaar: Barely Autumn.
Het sprookje begon toen Nico Kennes (Illuminine) op zijn kamertje wat songs bijeen schreef en het vakkundige advies kreeg van Pascal Deweze wat ermee te doen (een naam die net als die van Koen Gisen altijd opduikt als je het over kwalitatieve Belgische muziek hebt). Het soloproject werd een hele band, en met de simpele woorden van Robin Proper-Sheppard (‘this sounds pretty fucking cool!’) belandde de band in de glorieuze AB. De foto’s op de sociale media spraken boekdelen: Barely Autumn kon het zelf nauwelijks geloven. En tja, geloven of niet, ze stonden er wel op hun plaats. Nico’s stem lijkt wel wat op die van Robin, en je hoort natuurlijk dat deze jongens naar platen als ‘The Infinite Circle’ of ‘Fixed Water’ hebben geluisterd, maar hun melancholische indiepop staat als een eigen huis. De songs en de uitvoering ervan zijn ijzersterk, en het zou ons ten zeerste verbazen mocht “All My Heroes Are Dead” geen klassieker worden. Niets is zeker in het leven, maar Barely Autumn mag er gerust in zijn: ooit staan ze terug op dat podium en in hun geval zal ‘ooit’ niet eens zo lang duren.
‘As We Make Our Way (Unknown Harbours)’ is ongetwijfeld één van de mooiste platen van het jaar, voor Sophia zonder meer de moeilijkste uit de carrière. De meest intieme (de meeste teksten gaan over het feit dat Robin geen land meer had en door het gebrek aan de nodige documenten ook hiermee zijn eigen dochter niet kon zien), maar ook omdat de vorige studioplaat zeven jaar geleden was uitgebracht. Belgen vergeten Sophia nooit, en de AB was dan ook zeer goed gevuld met een publiek dat smachtte om zijn held opnieuw te kunnen begroeten.
Robin Proper-Sheppard is wel een troubadour, maar met The God Machine was hij ook één van de uitvinders van het shoegazegeluid, twee stijlen die in een perfect afgemeten balans de setlist van het optreden vormde. Al vanaf de opener “Resisting” werden alle gitaareffecten maximaal benut en werd de Brusselse rocktempel in een melodieus gitaarlawaai ondergedompeld.
Geen mens die wat anders dacht, maar Sophia is een band die steeds alles onder controle heeft, en van het ene hoogtepunt naar het andere gaat. Soms ontzettend ontroerend (3Baby Hold On” of “The Drifter”), dan weer een smak in je gezicht (“It’s Easy To Be Lonely”) of gewoon verrassend toen tijdens “You say It’s Alright” een koor op het podium verscheen.
De altijd zo vriendelijke Robin was in Brussel eerder ingetogen . Af en toe grapte hij wat (natuurlijk was die Donald Trump weer de verdiende pineut), ook vroeg hij zich af waarom iedereen hem steeds maar vraagt wanneer die reunië van The God Machine er eindelijk komt. Beter geen mooie herinneringen stukmaken, aldus Robin, wel via “So Slow” een prachtig eerbetoon aan Jimmy Fernandez brengen: de God Machine-bassist die op prille leeftijd aan een hersenbloeding bezweek.
Iedereen zal wel zijn eigen favoriet hebben gehad (voor deze enthousiaste jongen was dat “Bastards”) en jammer genoeg zijn negentig minuten absoluut niet genoeg om het beste uit Sophia te brengen. Dat ondervond Robin Proper-Sheppard zelf ook die na het spelen van “The River Song” ruim over tijd zat en daardoor niet meer kon terugkeren. Geen nood, de fans keerden tevreden naar huis, helden stellen dan ook zelden of niet teleur.
Dank ook aan Luminousdash.com
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Rachel Louise, een Nederlandse/Amerikaanse singer-songwriter, mocht de spits afbijten. Samen met haar gitarist warmde ze het publiek op met een selectie softrocknummers. “Far away” was eentje dat ons kon bekoren, net als haar afsluiter “Big girls”.
Hierna was het de beurt aan Depresno, de Noor die samen met zijn band zinderende electropop brengt. Opvallend was de freewheelende drum, aangevuld met elektronische drumgeluiden, die een typische sound geeft aan de band. De diepe basstem van de zanger sprong ook in het oor. Met “Hide and Seek” kregen ze het publiek volledig mee. We hoorden nu en dan een vleugje Jamie Woon bij de Oscar and the Wolf van Noorwegen.
Na twee goede voorprogramma's in de lijn van Aurora's muziek, waren we goed opgewarmd om Aurora Aksnes te bewonderen. De Orangerie was al ruim een maand op voorhand uitverkocht voor de twintigjarige Noorse. Haar dreampop werd ondersteund door een sprookjesachtig decor met in nevel gehulde bossen. We waanden ons in een magische elfenwereld waarin Aksnes als bosnimf over het podium fladderde. Het eerste hoogtepunt van de avond was het geweldige “Warrior”.
Aurora durft haar gevoelige karakter te tonen in interactie met het publiek: 'I think there are many people like me in the room tonight. Just like you all, I feel a bit more than others'. Ze vertelt onder andere dat ze vroeger te kampen had met pestgedrag. Dit komt ook terug in haar nieuwste single “I went too far”, waarin ze vertelt dat ze vrienden wilde worden met haar pesters op school. De dansstijl van Aurora is opvallend. De gestiek van haar armen is soms wat bevreemdend maar haar sierlijke bewegingen passen zeker bij haar uitstraling en haar aura (pun intended). Het publiek reageerde enthousiast op nieuwe en oudere nummers. Dit merkte de blonde zangeres ook en ze noemde het publiek 'the best audience of the whole tour'. 'This is one of the cities we'll definitely come back to', liet ze zich nog ontvallen.
De vierkoppige begeleidingsband van Aurora met een gitarist, twee toetsenisten en elektronische drumgeluiden geven de synthpop in de nummers vorm. “Murder song” en “Animal soul” werden intiem gebracht met enkel zang en gitaar. Aurora speelde goed in op het publiek en kreeg briefjes en zelfs een pluchen beertje. Haar muziek heeft iets weg van Florence Welch, de Britse zangeres die we kennen van Florence and the Machine.
Doorheen het optreden kwam de boodschap van peace and love sterk naar voren. Een minpuntje was de zang die nu en dan wat te schel doorklonk. Voor de rest niets aan te merken op de zang die heerlijk dromerig aandeed. De laatste twee nummers (voor het bisnummer), “Conqueror en “Running with the wolves” waren voltreffers en als afsluiters enorm krachtig en overtuigend. Aksnes kwam daarbij wat meer los van de microstaander en begon vrolijk in het rond te spinnen als een sierlijke draaikolk.
Met slechts een langspeler op de teller staat Aurora nog maar aan de vooravond van haar carrière maar wij zijn in ieder geval al razend benieuwd naar nieuw materiaal van deze Noorse nimf.
Organisatie: Botanique, Brussel
De opwarmers van dienst komen uit Tel Aviv, niet bepaald een stad waar rock’n’roll floreert. The Great Machine heet de band, ze spelen een soort moordzuchtige doom-metal die dan weer overgaat in stevige stonerrock en af en toe opgejut wordt door vlijmscherpe ultra korte punk-metal songs, Ufomammut meets Kyuss meets Motörhead. Niet slecht verdomme, wij onthouden een verpletterend “Bitch” en een zwaar slepende stonerrocker “San Zekelin”.
Noem het een goed bewaard geheim, maar je kan het ook zien als de onwil van de media om de fantastische band All Them Witches in de armen te sluiten. Dit is namelijk een rockband pur sang, en bij Stu Bru bijvoorbeeld zijn ze al lang niet meer into rockbands, tenzij die Foo Fighters of Royal Blood heten en volledig binnen de mainstream-lijntjes kleuren. All Them Witches komen uit Nashville maar u mag opgelucht ademhalen, met country hebben ze niks van doen.
De band heeft al drie platen uit, de eerste (‘Our Mother Electricity’) was misschien nog een ruwe zoektocht naar een eigen sound, maar de andere twee (‘Lightning At The Door’ en ‘Dying Surfer Meets His Maker’) zijn pure rockgoudmijnen die gewoon nog niet door het wereldje ontgonnen werden. Het zou zonde zijn dat een band met zo een potentieel zou moeten blijven spelen in zaaltjes met een capaciteit van amper een paar honderd man.
De passage in de Antwerpse Zappa was al de derde doortocht op Belgische bodem dit jaar, na de AB Club en een stekje in de Shelter op Pukkelpop. De set in de AB is zelfs als een live album gereleased (‘Live In Brussels’), en ’t is een verdomd straffe plaat.
Ook in de Antwerpse Zappa speelde All them Witches voor een paar honderd gegadigden, maar ze deden het alweer met tonnen bezieling en force. Hun sound is moeilijk te bevatten, noem het psychedelische stonerblues voor ons part. Feit is dat die kerels een uniek geluid creëren waarbij de rock nog met een grote R mag geschreven worden en de instrumentatie al eens epische proporties mag aannemen zonder daarbij in potsierlijke prog-rock te vervallen. Een groovy Fender Rhodes orgel walst de ganse tijd doorheen de songs en dat geeft extra cachet aan een typische eigen sound die hiermee wordt ontwikkeld, retro maar toch ook weer niet, spacy en tegelijkertijd heel organisch.
Bij All Of Them Witches kunnen Led Zeppelin, The Who, The Doors, Pearl Jam, Goat, The Tea Party en Kyuss door één en dezelfde deur en komen ze met zijn allen in een boeiende kamer terecht waar blues, stoner, folkrock, grunge en southern rock door de speakers galmen.
Er huist flink wat variatie in hun set, een stevig “Dirt Preacher” en een in stonerrifs gehuld “God Comes Back” beuken hard tegen de muren aan terwijl de zwevende blues van “The Marriage Of Coyote Woman” en “Mountain” de tijd nemen om in heerlijke golven door de zaal te vloeien.
In hun live versies worden sommige songs flink opengetrokken. Er mag al eens gejamd worden en er is ruimte voor harde uitspattingen en breed uitwaaierende gitaren, doch alles komt telkens goed op zijn pootjes terecht en de songs lijden nergens gezichtsverlies. Absolute hoogtepunt is “Blood and Sand/ Milk and Endless Waters” dat uitmondt in een kwartier beuken, scheuren, soleren en jammen.
Als bis trakteren ze ons op nog zo een kanjer, “Swallowed By The Sea” start als een Indisch vliegend tapijt, rijt de boel open met een loodzware stonerrif en schakelt vervolgens over in een breed openwaaiende jam waarin de roffeldrums en echoënde gitaren het mooie weer maken.
All them Witches kondigen aan in februari een nieuw album te releasen, iets om met argusogen uit te kijken. Laat ons hopen dat daar weer een tour aan vasthangt die hen deze keer naar wat grotere zalen brengt.
Organisatie: Heartbreaktunes
Het Britse White Lies uit Londen wordt in ons landje sterk ontvangen …én het kwartet houdt van ons muzieklandje - Twee zo goed als uitverkochte concerten en toe aan hun vierde cd ‘Friends’.
White Lies profileert zich binnen het kader van wavepop, van treffend, slepend materiaal dat dramatiek, bombast sluiert, gedragen door de indringende , galmende bariton zang van Harry McVeigh . Ze zijn te vinden in de lijn van Editors , Interpol en The Bravery en dragen het vaandel van Chameleons/House Of Love en iets verderop dit van Echo/Cure/Joy Division.
Live hebben we hier een nog steeds gretig spelende band , die uit zijn schelp komt en zorgt voor een vol, massief, extravert geluid . Ze behouden een intense spanning van donkere eighties, tintelen catchygewijs en integreren hemelbestormende bombast. Jawel, de live reputatie is sterker geworden door de jaren , het plaatwerk minder …
De nieuwe ‘Friends’ is er eentje van verwarring , net als de vorige btw, ‘Big tv’ . Emotie en pijn gaan muzikaal schuil in een rits wisselende songs in het genre die zich nestelen tussen pop , rock , electro en bombast. Een paar sterkhouders noteren we en die werden vanavond gespeeld , De twinkelende prachtsingle “Take it out on me” opende de anderhalf uur durende set, het poppy “Is my love enough” en het sfeervol innemende “Morning in LA” zaten middenin de set en tot slot hadden we “Come on”, die in de bis zat en stevig rockte.
White Lies is naar zijn publiek gegroeid . Vroeger waren zij in zichzelf gekeerd , hadden een coole uitstraling , nu zijn ze ontdooid en door de respons van de fans dragen ze hen een warm hart toe .
De eerste twee platen zijn in te lijsten, zeker het debuut ‘To lose my life’ , waar nog steeds een handvol songs worden gehaald als de titelsong, “Farewell to the fairground” en “Death”; hier was het publiek sterk uitgelaten , de handen in de lucht en werden de refreinen luidkeels meegeschreeuwd . De donkere , slepende tunes van “Unfinshed business” en “The price of love” vulden aan , twee die ze op vraag van de fans opnieuw hebben bovengehaald. De songs kregen zeggingskracht door de flitsende lightshow.
Een sterk begin hadden we. Na “Take it out on me” was ”There goes our love again” scherp, venijnig en had zich een voornaam plaatsje toegeëigend , electrogrooves en bombast drongen zich gaandeweg op , maar nergens uit de bocht.
In het tweede deel daalde de spanning , de nieuwe “Summer didn’t change a thing” en “Don’t want to feel it all” , niet meteen de sterkste, waren er deels verantwoordelijk voor. Maar dat maakten ze goed met een opwindend , opzwepend slot, intens opbouwend , rockend materiaal als een snedig “Death” en “Bigger than us” , die uiterst overtuigden.
De twee avonden waren succesvol . Hier en daar werd wat aan de setlist gesleuteld , met de gekende nummers als pijlers. Af en toe een losse flodder in de set , maar in z’n totaliteit zagen we dynamiek, scherpte en gedrevenheid!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-lies-18-10-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-ramona-flowers-18-10-2016/
Organisatie: Live Nation
King Khan & The Shrines - Zijne Majesteit omringd door wervelende Shrines
King Khan & The Shrines
Kreun
Kortrijk
2016-10-19
Ollie Nollet
Dit feestelijk avondje werd geopend door het Gentse Mind Rays. Meteen viel op dat de ongecontroleerde chaos van vroeger plaats heeft moeten ruimen voor een wat heldere structuur. Een logische en positieve evolutie hoewel ik een portie onversneden kloteherrie op tijd en stond best kan pruimen. Dit was harde, soms onbehaaglijk scheurende, garagerock waarin de waanzinnige zang gelukkig gebleven was en met veel ruimte voor de gitaar die steeds bevlogen klonk (buiten die ene keer toen hij te veel de hardere regionen opzocht). Toen die gitarist na een gebroken snaar een andere gitaar kreeg aangereikt , zorgde dit verrassend voor een smeuïger sound. Niet alle nummers bleven overeind maar op deze Mind Rays ben ik lang nog niet uitgekeken.
Na een turbulent avontuur met The Spaceshits, een garagepunkcombo uit Montreal, begon King Khan in 1999 te Berlijn, met de toen nog Sensational geheten Shrines, een totaal ander project waarin onvervalste soul zijn plaats vond. Niet dat hij de rock-‘n-roll volledig af zwoor. Enkele jaren later al zocht hij Mark Sultan, zijn vroegere maatje bij The Spaceshits, op om als The King Khan & BBQ Show de hort op te gaan. Tot op vandaag is hij in beide ondernemingen actief.
Na een instrumental waarin meteen al bleek wat voor een schitterende muzikanten The Shrines wel zijn, kondigde de gitarist in pure Las Vegas-stijl King Khan aan waarop Zijne Majesteit in een stijf pak met glitterkraag zijn plaats kwam innemen. De band nam een ronduit verschroeiende start met “Born to die”, een geweldige soulsong met een psychedelisch randje. Dit duizelingwekkend niveau werd nog een hele tijd aangehouden waarbij The Shrines niet alleen begenadigde muzikanten bleken te zijn maar ook nog eens voor spektakel zorgden door voortdurend door elkaar heen te hossen of in het publiek te duiken. Het waren vooral de twee Fransen in de groep, orgelspeler Fredovitch en saxofonist Big Fred Roller, die hierin het verst gingen terwijl enkel de percussionist en de drummer er stoïcijns kalm bij bleven. En King Khan zelf? Die zong de sterren uit de hemel maar de James Brown danspasjes van destijds bleven evenwel achterwege. Zouden de overtollige kilo’s hier voor iets tussen zitten?
Even had ik gedacht dat hij zijn exhibitionistische trekjes had afgezworen maar halverwege de set verdween hij van het podium om terug te komen in een strak zittend pakje met nep bontkraag waarin zijn kroonjuwelen nogal verfrommeld waren opgeborgen. Bovendien bleek de achterkant op de meest strategische plaats voorzien van twee uitgesneden ‘ogen’. Potsierlijk, dat zeker maar zo kennen we hem intussen al jaren en met dit pakje was het niet eens nodig om zijn broek af te steken.
En ten slotte gaat het nog steeds om de muziek die hier steeds verder richting authentieke soul en funk afdreef en daar was ik absoluut niet rouwig om. De nieuwe single, “Children of the world”, een song geïnspireerd op het verhaal van The Invaders (militante groepering die opkwam voor de burgerrechten in Memphis waar binnenkort een documentaire van verschijnt), haalde zo duidelijk de mosterd bij James Brown. Voor de bissen was King Khan zich nogmaals gaan omkleden waardoor we nu zijn indrukwekkende pens konden bewonderen. Het werd een spetterende finale waarin Khan voor één keer zijn statische positie verliet en mee het publiek introk. King Khan, het blijft een fenomeen. Net als The Shrines trouwens.
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Helden, ze bestaan nog, zelfs als ze een nokvolle concertzaal als Vorst Nationaal 45 minuten ongeduldig laten wachten. Als ze op de koop toe nog eens PJ Harvey heten, ben je nog iets meer vergevensgezind. Je kan veel over de Britse vertellen, maar sinds het obscure Too Pure-label haar in 1991 ontdekte, is ze bijna drie decennia lang zichzelf trouw gebleven. Zelfs op momenten toen het er naar uitzag dat ze één van de weinige levende rockgodinnen was. Dat deed ze gisteren in Vorst Nationaal ook. Wie dacht een set met de grootste hits te mogen horen, nam maar beter meteen de tram naar huis. Op een paar klassiekers na (allemaal als afsluiter) bestond de 80 minuten durende set uit een collage van haar twee laatste albums (‘Let England Shake’ en ‘The Hope Six Demolition Project’).
Sommige schrijfsels op de sociale media waren bikkelhard. Als de graadmeter van een optreden louter rond entertainment draait, dan ging PJ Harvey in Brussel door de grond. Hopelijk gun je artiesten wel nog de vrijheid om uit te pakken met een eigenzinnige (geniale) show. Als je tot de laatste groep behoort, dan was PJ Harvey groots.
De negen muzikanten met wie de voormalige beeldhouwster deze toer speelt, beklommen het podium als een fanfare. Door hun oude tronies leken ze misschien wat op een afgedankte koninklijke harmonie uit één of ander vergeten dorp, toch zijn het stuk voor stuk mannen voor wie een muziekfan met vol respect zijn hoed voor afneemt: Terry Edwards, Mick Harvey (één van de allereerste Bad Seeds) en natuurlijk haar trouwe maatje John Parish zonder wie PJ Harvey waarschijnlijk nooit als PJ Harvey zou geklonken hebben.
Tussen hun zat ook een kleine vrouw verscholen. Uitgedost in een vreemd verenpak, minirokje, hoge hakken, rond haar nek een saxofoon en gezegend met een stem die van de eerste tot de laatste seconde snor zat. Polly Jean deed alles op zo'n perfecte wijze dat de topmuzikanten nauwelijks opvielen. Hoe glorieus de negen op songs als “Let England Shake”, “The Glorious Land”, “The Ministry Of Defence”, “The Orange Monkey of The Words That Maketh Murder “ ook waren, het was Polly die de touwtjes in handen had en de rest was niet meer dan een hoop gehoorzame marionetten die deden wat van hun werd verwacht.
De twee laatste platen puren uit allerlei genres die PJ Harvey voorheen nog nooit uitprobeerde, zelfs musicalelementen. Daarom zal het wel wat slikken geweest zijn voor fans die stonden te watertanden voor schizofrene rocksongs uit ‘Stories From The City’, ‘Stories From The Sea’ of ‘Uh Huh Her’. Die kwamen er niet, pas na een uur liet PJ Harvey onverwachts (tenzij je stiekem op Setlist fm ging gluren) het lawaaierige “50ft Queenie” op het Belgische publiek los. Voor de rest hoorden we een sarcastische, pijnlijke blik op een planeet die lijkt alsof ze aan haar laatste dagen is aanbelandt. De 47-jarige PJ Harvey biedt je tegenwoordig misschien niet de bloemlezing uit haar fantastische carrière, wel een spiegel van een verloren maatschappij die op iedere seconde het gevaar loopt om gebroken te worden.
De Britse diva was er zichzelf ook wel van bewust dat ze het uiterste van haar fans had gevraagd, en als kleine toegift bracht ze nog de publiekslieveling “To Bring You My Love”, de Bob Dylan-cover “Highway 61 Revisited” en “Guilty”. Samen met haar negen mannen boog ze dankbaar voor haar publiek en riep “thank you”. Meer zei Polly niet tegen haar publiek in Brussel. Dat moet niet, soms spreekt muziek voor zich.
Dank ook aan Luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set op Best Kept Secret 2016
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pj-harvey-24-6-2016/
Organisatie: Live Nation
Fu Manchu is één van de bands die in de jaren negentig het stonerrock genre definitief op de wereldkaart zetten. Grote broer Kyuss gaf er na vier albums al de brui aan (wat leidde tot de millionsellers Queen Of The Stone Age), Fu Manchu daarentegen ging gestaag verder met het onveilig maken van clubs en kleinere concertzalen, waarbij ze trouw bleven aan hun zompige stonerrock sound. Wereldsucces hebben ze nooit gekend, maar met de jaren hebben ze een heuse cultstatus verworven en kunnen ze terugvallen op een wereldwijde trouwe aanhang.
De band is er dezer dagen niet bepaald op gebrand om ons met nieuw materiaal te bestoken, ze kiezen er voor om hun fans te verwennen met integrale uitvoeringen van een stel potige albums die dateren uit de hoogdagen van de stonerrock. Bij eerdere passages op Belgische bodem waren ‘In Search Of…’ en ‘The Action Is Go’ al aan de beurt, deze keer is ‘King Of The Road’ het feestvarken, een album uit 2000 en ook al één van hun hoogtepunten.
Het album wordt er in zijn oorspronkelijke volgorde door geramd en met opener “Hell On Wheels” weten we het al meteen zeker, dit is nog even hard, onvermurwbaar en bijtend als 15 jaar geleden, stonerrock met stalen kloten en met een onbegrensde stootkracht, loud as fuck geserveerd. Fu Manchu raast met de genadeloze vernietigingsdrang van een Californische woestijnstorm doorheen de Casino, klassiekers als “Boogie Van”, “King Of The Road”, “Weird Beard” en een bloeddorstig “Hotdoggin’” hakken er keihard in.
De band blijft voor het grootste part trouw aan de oerkrachten van hun originele songs, wat inhoudt dat ze zich niet bezondigen aan onnodige uitweidingen of pocherige solo-momenten. Ze weten met verve de intensiteit van hun vettige sound opnieuw te creëren, en dat is de sterkte vanavond.
‘King Of The Road’ is een vette motherfucker van een album, en met de geweldige live vertolking ervan wordt dat nog eens duidelijk in de verf gezet, elke song wordt als een kruisraket meedogenloos afgevuurd tot de hele zaal aan flarden is geschoten.
De ‘King Of The Road’ tornado heeft dus al lelijk huisgehouden in de Casino, maar Fu Manchu heeft nog wat extra in de tank zitten. In een ronkende bisronde wordt wat meer tijd en ruimte genomen voor solo uitspattingen, onder meer in een alweer pompende versie van de Blue Oyster Cult klassieker “Godzilla”, een song die al jaren niet meer uit de setlist is weg te denken en die ze met een paar welgemikte mokerslagen volledig naar hun hand hebben gezet. Ook in het fenomenale “Saturn III”, uit die andere geweldige plaat ‘The Action Is Go’, worden alle registers nog eens wagenwijd opengetrokken, een hardrock klassieker van het puurste soort en een verwoestend slot van een stomende set.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
M83 is het eenmansproject geworden van de Fransman Anthony Gonzalez, die in 2013 een lekker stukje ‘chillwave/elektronica’ bood met de dubbele ‘Hurry up , we’re dreaming’, een muzikaal landschap dat een rijkbeladen klankkleur herbergt door lagen dromerige, zweverige, psychedelische synths en subtiele geluidjes boven elkaar , niet vies van bombast en klassiek, en aangevuld met percussie, gitaarloops, stemmenpracht, koortjes en vervormde vocals, badend in een soundtracksfeertje . Jawel , een sferische, dromerige trip realiseert hij met o.m. “Midnight city” , “Wait” en “New map” .
Ook hier noteren we maar liefst 15 nummers en worden we meegevoerd in een poppy dance wereld. “Do it, try it” en “Go!” (met Mai Lan) zijn al meteen twee pareltjes die de cd koestert. We ervaren een vederlichte charme in het materiaal, een combinatie van kosmisch aandoende keys , psychedelica, pop , rock , soul , r&b en shoegaze . Enkele gelegenheidsartiesten nemen de zangpartijen op zich en geven kleur .
Een uitwaaierende sound , orkestraties en een soundtrack/docu gevoel (in de vier korte instrumentale tracks) is aanwezig .
De techneut heeft opnieuw een sfeervolle, dromerige plaat uit , die friste uitstraalt en aangenaam tintelt!
Een apart bandje is het uit Montréal afkomstige Suuns . Ze brengen een unieke mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica , die schurend , ontregeld , broeierig , bezwerend, onheilspellend , vervreemdend klinkt . Jawel, in die minimalistische hypnotiserende sound voelen we emoties van koel, afstandelijk als warm, sensueel, gevoelig.
Ze zijn nu toe aan de derde , die (zoals steeds) een intrigerende , ongrijpbare, ondefinieerbare sound waarborgt . Een claustrofobische, heerlijke, aangename en huiverende trip met weerhaken. De Canadezen zorgen voor een suspense, verrassen en fascineren door de repetitieve, hotsende , botsende , dreinende stekelige groovy ritmes in een miezerig, donker, mistig decor , die felle stroomstoten kunnen ondergaan en aangevuld worden met gitaardwarrels, stoorzendergeluiden en ruis .
Die muzikale leefwereld en indietronica is toch wel iets speciaals, een unieke luisterervaring, die hectisch klinkt , ons verdwaasd achterlaat of de dansspieren durft aan te spreken . “Instrument”, “Un-No”, “Resistance”, “Translate”, “Brainwash”, “Paralyzer” en “Careful” vallen hier het meest op, en dat zijn er al zeven van de elf.
Er is een waslijst van aanknopingspunten, die Suuns allemaal in hun mallemolen dropt van gitaren, drums en keys . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars, het oude Mercury Rev, integreert dansbare prikkels van Caribou, Underworld en verwerkt de oude synths van Spaceman 3, Kraftwerk, en natuurlijk de paranoia Suicide. Ergens schuilt ook de 60s-70s psychedelica van Pink Floyds Syd Barrett door.
De nieuwe verveelt totaal niet en staat voor ‘Spannend’ ‘Geniaal’ ‘Gek’. Suuns blijft eindeloos verbazen …
Nederlands 
Français 
