Het laatste album ‘Transfixiation’ werd een beetje lauw onthaald in de pers, de vernieuwing zou er af zijn heet dat dan. Lulkoek, toen Eddy Merckx, Miguel Indurain of Bernard Hinault hun vijfde touroverwinning binnenrijfden was dat ook al lang niet meer verrassend, maar het was wel het zoveelste staaltje van pure klasse. Waarmee we maar willen zeggen, ‘Transfixiation’ is wat ons betreft wederom een gloeiend heet album die al het beste en meest splijtende van A Place To Bury Strangers in zich draagt, én de reden waarom wij vol goesting en met de nodige oorpluggen naar de Kreun trokken.
De Kreun mag dan al dikke betonnen muren hebben, APTBS raasde er los doorheen. We hadden ook niets anders verwacht, hun set was alweer een verschroeiende en decibelvretende aanval op de trommelvliezen, een verpletterende dosis shoegaze die geregeld ontspoorde en ontplofte.
Onder de verzengende noise en de dikke lagen feedback zaten toch maar weer een stel knappe songs verscholen. Dat is nu net de sterkte van APTBS, hoe luid, verbrijzelend en vernietigend hun acte de présence ook mag zijn, altijd blijven de songs overeind, ook al zwemmen die soms in een zee van distortion.
Natuurlijk ging het verscheurende trio wel eens over de schreef, vooral naar het einde van de set toe. Na de vermorzelende kracht van het diep dreunende “Deeper”, één van de sterkhouders van de nieuwe plaat, trok APTBS alle mogelijke registers met veel geweld open in de inmiddels tot klassieker verheven “I Live My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” die wederom uitmondde in een striemende noise eruptie. Als definitieve einde van die terreuraanval kreeg de song nog een extra staartje in de vorm van een minutenlange elektronische kakafonie van zware beats, dwangbuisbassen en vervormde stemmen. De band had zich daarvoor ook nog eens midden in het publiek geposteerd. Best wel interessant, maar dat finale intermezzo duurde ons toch wat te lang, wij hadden liever nog wat extra gitaarherrie gekregen. Moge dit elektronische uitstapje hen hopelijk niet tot gedachten brengen voor de volgende plaat, we zouden zulke exploten liever overlaten aan bandjes als Fuck Buttons die geboren zijn voor dit soort herrie.
Desalniettemin een overweldigend optreden. Wij kunnen ons geen andere shoegaze band voor de geest halen die zo fel en hectisch tekeer gaat als APTBS.
Tevens een goed woordje voor zZz, het Amsterdamse duo die met hun aan Suicide gelinkte sound het publiek op temperatuur had gebracht. Er zaten meermaals dravende eighties tinten en verslavende beats in hun songs, en dat bracht ons perfect in de stemming voor de orkaan die hierop zou volgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-23-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-23-04-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Years & Years
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Girls & Boys … Years & Years scoorde dit voorjaar meteen al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , dat we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen .
Years & Years is een Brits talentrijk synthpop ‘boys’ bandje , rond Olly Alexander . Naast de single spreken de stevige “Take shelter”, “Desire” en “Real” de dansspieren aan . Je wordt meegezogen in die aangename deuntjes en aanstekelijke beats , waarin house en soul verweven zijn . Ze waren mooi verdeeld in de set . De indringende , sterke stem en de sensuele, huppelende danspasjes van Alexander intrigeren en passen mooi in het Years & Years-concept . Charisma heeft hij duidelijk wel; hij bespeelt de tienermeisjes op de eerste rijen , kan het publiek moeiteloos naar zijn hand zetten en doen bewegen tot handclaps , wat de set naar een hoger niveau krikt!
Het debuut komt binnenkort; op basis wat we live zagen, kan het kwartet nog wat sleutelen aan de nummers, gezien buiten die vier songs , de muzikale medaille niet altijd in de goede richting valt. De andere zijn sfeervoller en soms wat lichtjes ; de ontspannende, dansbare groove en de aangename spanning valt weg .
Ok , we ervaren variaties met een song als “Memo” door de pianotunes en “Worship” , “Border” door de diepe bass , die zich weten te onderscheiden in de korte set . De golvende elektronica waait er over heen .
Een volledige set kunnen ze nog niet boeien , maar we gokken op meer bruisende , dynamische uptempos in hun genre. Benieuwd wat het de komende maanden wordt met dit jonge bandje.
Trouwens , ze hebben nog Years & Years voor de boeg! .
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Hier zijn onze Zuid-Afrikaans/Hollandse vrienden van SKIP & DIE terug met hun nieuwe ‘Cosmic Serpents’. In 2012 kwam hun Debuut ‘Riots in the Jungle’ uit, een verassend plaatje die toppers bevatte als “Love Jihad” en “La Colombia Dictatura”.
Hun laatste nieuwe heeft een stapje vooruit gezet. Deze uiterst verfrissende plaat wordt gemengd in een pot vol verschillende beats, Zuiderse geluidseffecten en af en toe enkele Westerse gitaren.
We moeten eerlijk toegeven dat we geen snars verstaan van hun Zuid-Afrikaans taaltje maar dit maakt het des te leuker om alle tracks uit volle borst mee te zingen. Ook onze heupen kunnen niet langer blijven stilstaan en ons strorokje hebben we al terug uit de kast gehaald. Bij “Perpetual War” worden we verwend met dubreggae en in “Space Girl” vinden we wat drum’n’ bass terug overgoten met een zomers briesje. De absolute topper van deze plaat is ongetwijfeld “Mami Wata” met diepe dub invloeden bijgestaan door enkele jungle geluiden met middenin de track een stukje Spaanse gitaren en castagnetten. Een ideale combinatie hoor!
Van alles door elkaar gooien is hun specialiteit en daar heeft zangeres Cata Pirata (een knappe verschijning die haar eigen haarkleur niet meer kan bijhouden) ook genoeg pap van gegeten.
‘Cosmic Serpents’ is het perfecte plaatje om de zomer in te zetten en op reis te vertrekken. Dit maakt ‘Sunshine Rebellion Gang’ met zijn Islamitische sound ons ook nog eens extra duidelijk.
Hup naar de zomerfestivals, dit moet je gezien hebben!
Qua claustrofobische postpunk en no wave kon die vorige plaat ‘Zeros’ van Luis Vasquez aka The Soft Moon wel tellen, enkel in het werk van Dirty Beaches ontdekten wij diezelfde donkere en onheilspellende golven. Dirty Beaches is ondertussen met ‘Stateless’ naar de ambient afgrond afgegleden maar The Soft Moon wandelt op ‘Deeper’ verder door de duistere krochten van de eighties wave en industrial.
De songs worden nog meer dan op de vorige plaat gedragen door onrustbarende eighties synths en onderkoelde bassen. De gitaren mogen ook nog wel meedoen, maar ze komen vaak rechtstreeks uit een ondergronds buizenstelsel en worden daarna nog eens door de echomolen gedraaid. Op “Black” en “Wrong” zit the Soft Moon in de wereld van Skinny Puppy en Nine Inch Nails en op “Far” wordt The Cure in een met zwavelzuur gevuld synthesizerbad gedompeld. Bij “Try” moeten we aan Chromatics denken maar dan met wat meer venijn en minder melodie. Op de verslavende tonen en de ritmische synths van “Feel” mag u van ons zelfs geen dansen, maar trek dan wel iets zwarts aan, en terwijl u uw indianendansje uitvoert mag u hier zowaar ook even richting New Order wegdromen, maar nu ook weer niet te lang.
De plaat eindigt met de indringende waanzin van “Being”, bij wijze van statement splitst The Soft Moon hier op het eind een minutenlange knarsende ruis in onze oren, kwestie van ons nog eens duidelijk te maken dat dit geen alledaags plaatje is. We love it.
The Soft Moon staat op 17/05 op Les Nuits Botanique
Westvlaamse garage pop met een surfrandje, denk aan The Growlers, Black Lips en The Allah Las. De lazy en zonnige gitaarrock van deze debuutplaat mag er best zijn, maar nergens kan Alpha Whale boven de hier voormelde groepjes uitstijgen, zeker Allah Las lijken nog een stapje te hoog. Een tintelend retro sfeertje dwarrelt gans de tijd door dit plaatje en op “Hidash” komt zich met succes een sitar mengen, maar toch zou het Alpha Whale goed doen mocht er wat meer Thee Oh Sees gekte of Ty Segall waanzin aan toegevoegd worden. En ook die Dick Dale gitaartjes mogen van ons een paar versnellingen hoger.
Billy Corgan, muzikaal icoon uit de nineties, weet met zijn Smashing Pumpkins van geen ophouden. De band die pakweg twintig jaar geleden verantwoordelijk was voor enkele legendarische rockalbums is met ‘Monuments To An Elegy’ al aan haar negende plaat toe. Binnenkort komt met ‘Day for Night’ trouwens nummer tien eraan.
‘Monuments’ is een voor Corgan opvallend kort album want de amper negen songs klokken af na iets meer dan een half uur. De egocentrische multi-instrumentalist keert duidelijk terug naar de nineties want gitaren vormen de basis. Verwacht echter geen doorslagje van ‘Siamese Dreams’ want de synths zijn daarvoor te prominent aanwezig.
‘Monuments To An Elegy’ is in ieder geval het beste Pumpkins-album in zeer lange tijd. Met tracks als opener “Tiberius”, het meezingbare “Monuments” en het dreigende “Anti-Hero” heeft Billy Corgan namelijk een pak goeie, cathy poprocknummers geschreven, iets waar hij in de nineties een patent op had.
Nog meegeven dat Tommy Lee (nog zo een iconografisch individu uit de vorige eeuw) instond voor het slagwerk.
De samenwerking tussen Lee en Corgan is in ieder geval geslaagd en misschien wel het bewijs dat oude rocksterren het alleen maar kunnen vinden met andere bejaarde rocksterren …
Ze zijn aan een volgende jeugd toe , de Schotse heren van Simple Minds rond Kerr – Burchill. Een drietal jaar terug stoften zij even hun eerste vijf planten af , trokken op tour , de respons was groot en de concerten zaten goed in elkaar . Daarbovenop was er nog een ‘greatest hits’. Het blies de band nieuw leven in , een gretig spelende band trouwens; die het vuur aan de lont stak en bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn.
De nieuwe platen waren niet echt veel soeps , maar op deze ‘Big music’ zit alvast ‘nieuw leven‘ . We horen een vertrouwd concept: een waverockende sound met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . De productie was in handen van Steve Hillage , die we ook kennen van hun werk in de eighties .
Het oude geluid resulteert in een reeks puike songs, intens broeierig , spannend met een dromerige , sfeervolle soms dansbare groove als “Blindfolded”, “Midnight walking” , “Human”, “Let the day begins” en “Concrete & cherry blossom”.
Kortom, Simple Minds zijn goed bezig en hebben een geslaagde (retro) trip klaar!
De muzikale carrière van zanger/gitarist/componist Rivers Cuomo kende nogal wat ups en downs . Wat in ’94 begon met het titelloze album als een sprookje en commercieel succes , kon in Europa praktisch niet meer worden verdergezet … Met vlagen productief en in wisselende kwaliteit.
En kijk, de cirkel kan wel eens letterlijk rond zijn , want goed twintig jaar na het debuut , benadert deze plaat het sterkst het geluid van vroeger . Weezer rockt , popt met een reeks afwisselende songs die direct , compact als puntig , ongecompliceerd zijn, met een sixties tune. De single “Back to the shack” wordt hier vooruit geschoven .
Een gezellig plaatje dus , dat speels spontaan en vaardig in elkaar steekt . Buiten de trilogie op het eind , is dit een ouderwets aanstekelijk ‘college rock’ Weezer . Een oude vos verleert dan toch z’n streken niet?!
Al bij vorig werk werd de kenmerkende glamrock van de Oostendse Gentenaars The Van Jets gestuwd door elektronische ritmes . Hun oprechte rock’n’roll kreeg een evolutieve boost , die hier verder wordt gezet, duidelijk is geïntegreerd en omgezet wordt in een reeks heerlijk aanstekelijke songs “Two tides of ice”, “The sound of sea”, “Carpet man” en de titelsong .
The Van Jets blijven ambitieus en verliezen hun rockend hart niet , maar de (toegevoegde) bezwerende synths gaan nu hand in hand .
Ze klinken tussenin wat meer gewoontjes , maar een intense broeierige spanning ervaren we steeds . En er mag wat gas worden teruggenomen en het mag soms iets rustiger, gevoeliger klinken als bij het sfeervol ingenomen “Utopia” en “Pink & blue”.
‘Do believe your eyes’ zien we ergens op de hoes … The Van Jets slagen er nog steeds in boeiende platen te maken , ook al is onstuimigheid beduidend geraffineerd en verfijnd geworden met de jaren …
Het Schotse The Waterboys van Mike Scott houden er al een enorme backcatalogue op na . Ze brengen zeerzeker nog steeds evenwichtige platen uit ; de klemtoon komt te liggen binnen de rootspop, met folky , bluesy en doowop tunes . Niet voor niks trok hij met z’n vaste violist – al dag & dauw - Steve Wickham naar Nashville .
Het is een sfeervolle , broeierige plaat , waarbij ruimte vrijgemaakt voor enkele indringende boeiende gitaarsolo’s . Het afsluitende “Long strange golden road” duurt ruim 10 minuten en verveelt op geen enkel moment . Opener “Destinies entwined” en “I can see Elvis” overtuigen even sterk . De andere nummers behouden onze aandacht .
In de dertigjarige carrière slagen The Waterboys er nog steeds in ons bij het nekvel te grijpen en dat is een glansprestatie!
Wederom nieuw werk van een Belgische metalband! Toegegeven, onze interesse was meteen gewekt toen we de bio van de Luikenaren van Waiting for lazen. De voorliefde voor stevige metal deed de vier heren Dan, Juan, Phil en Didj in 2007 met een eigen band beginnen en na twee demo’s in 2008 en 2011 startten ze eind 2012 te werken aan een eerste full album. Daarvoor gingen ze in zee met niemand minder dan Billy Graziadei van Biohazard als producer . Daarnaast is de mastering van deze plaat van de hand van Maor Appelbaum, nog zo een mooie naam door zijn vorige werk met formaties als Faith No More en Sepultura. Hooggespannen verwachtingen dus maar die worden jammer genoeg slechts gedeeltelijk ingelost!
‘The Hexen’ is een verdienstelijk metalalbum met een paar genietbare tracks als “I’m Cursed”, single “Waiting For”, “Me Myself and I” en “We Can Fuck The Rules. De songs bestaan uit weinig eendimensionele metalriffs die al na twee luisterbeurten gemakkelijk blijven hangen.
Verder valt op dat Waiting for hun metal doorspekt met zowel skatepunk als hardcore. Wie een referentie wil, zal die vooral vinden bij een band als Prong. Jammer genoeg zijn er de twee zangers die het niveau van de band een flink stuk naar beneden duwen.
Naast wat grunts is het duidelijk dat de heren niet echt zingen en bovendien valt te hard op dat Engels niet hun moedertaal is.
‘The Hexen’ toont dus wel de potentie van de band maar er is nog wat werk aan de winkel. Wie interesse heeft, kan zelf luisteren op http://waitingfor.be/ .
Wie houdt van melodieuze, afwisselende en progressieve metal moet beslist eens een kans geven aan ‘Karma Sown’, de tweede plaat van het Amerikaanse Iris Divine. Dit drietal komt uit West-Virginia, bestaat sinds 1999 en deelde het podium met ondermeer Fates Warning, Katatonia en Periphery.
Op ‘Karma Sown’ brengen ze een technische, gevarieerde mix van rock, metal en prog. De invloedsferen van Iris Divine zijn vrij divers.
Uiteraard is er progressieve complexiteit die we ook bij Dream Theater en Porcupine Tree aantreffen, maar het Amerikaanse drietal put tevens gretig uit stevige gittaarrifs die in het verlengde van Pantera en Lamb Of God liggen. Voeg daarbij nog de prima vocalen van frontman Navid Rashid, de nodige tempowisselingen en het puike slagwerk van Kris Coms en je hebt een oerdegelijk album dat zowel metal- als progfans zal aanspreken.
Wie meer info wil, kan surfen naar www.facebook.com/irisdivine
Google samen de drie woorden metal, geschiedenis en Vlaanderen en je komt ongetwijfeld uit bij Ostrogoth. Deze Gentse metalband werd in 1976 opgericht en maakte een aantal puike platen waarvan het laatste studio-album ‘Feelings Of Fury’ dateert uit 1987. De belangrijkste fan van Ostrogoth is ongetwijfeld James Hetfield. In 1984 speelde de toen nog piepjonge zanger van Metallica op het Heavy Sound Festival in Poperinge en hij geraakte toen zwaar onder de indruk van de Gentse metalformatie. Toen hij enkele jaren terug op Werchter Boutique speelde, had Hetfield zowaar een Ostrogoth-shirt aan. Het inspireerde de Gentenaren tot een comeback en zo traden ze de voorbije jaren opnieuw op diverse podia waaronder Graspop.
Begin dit jaar werd Ostrogoth jammer genoeg geconfronteerd met verschrikkelijk nieuws: gitarist Rudy ‘WhiteShark’ Vercruyse verloor de strijd tegen kanker. Ongeveer in dezelfde periode bracht de band ‘Last Tribe Standing’ uit. Dit nieuwe album bestaat uit twee ep’s: er zijn vier nieuwe studio-tracks en er is de live-registratie van de EP uit 1983 Full Moons Eyes’. ‘Last Tribe Standing’ is zo niet alleen een passend eerbetoon aan Vercruyse, het is een mooie mix van oude en nieuws songs en toont waarom Hetfield en zoveel anderen voor de old school heavy metal van Ostrogoth vielen.
De al even melodieze als catchy, energieke hardrock kun je moeiteloos plaatsen naast de muziek van Iron Maiden, Judas Priest en Saxon. Met dit nieuwe werk en het gegeven dat er met Geert Annys ook een nieuwe gitarist is, lijkt het dat er voor Ostrogoth nog een mooie toekomst is weggelegd!
Voor meer info check www.ostrogothofficial.com .
Sunset Sons is een internationaal collectief, ze bestaan namelijk uit leden van Australië, Nederland en Engeland. Hun uitvalsbasis is dan weer de Franse Alpen waar de band ook ontstond. Dit op een snowboardvakantie waar het viertal elkaar ook voor het eerst ontmoette. Hun gedeelde passie voor snowboarden en surfen bracht hen aan de praat. Startten deden ze als coverband op verschillende après-ski’s. Maar toen ze in Londen van de band hoorden, beslisten verschillende managers om meteen naar de Alpen te vliegen. Geen wonder, hun mix van Kings Of Leon en The Script zorgt dan ook voor fantastische popsongs. Onder meer door deze gouden combinatie werd de band ook voor BBC Sound of 2015 genomineerd.
Een volwaardig album zit er voorlopig nog niet aan te komen, maar met drie EP’s op zak besloot de band toch een volwaardige Europese tournee te doen. Deze hield ook halt in de Witloof Bar waar het toch al een blijk van populariteit gaf. Het was vooral gezellig volgelopen in de zaal wanneer de band het podium betrad. Begonnen deden ze met een nummer van de recentste EP, “Medicine”, tevens degene met de meeste rocknummers. Wat meteen opviel was het uiterlijk van de zanger zeer gelijkend is met die van Caleb Followil, zanger van Kings Of Leon. Wanneer Rory dan nog eens begint de zingen is het net alsof er een concert van Kings Of Leon aan het spelen is.
Maar niet alles is zoals voorgenoemde band. Sunset Sons hebben nog een piano die mee hun sound bepaald. Daarnaast hebben ze ook een typisch Australisch surfgeluid. Maar wanneer er gitaarsolo’s worden bovengehaald kan er niet anders dan vergeleken worden met Kings Of Leon. Enkele nieuwe nummers passeren ook de revue “Know My Name”, “Disco Bands” en “September Song” zijn hier enkele van. De laatste doet de band meer klinken als The Script. “No Way Home” is dan weer een zeer melig nummer. Het valt op dat de band nog moet beslissen welk genre ze willen spelen. Op het ene nummer neigen ze meer naar pop terwijl ze op andere nummers zware gitaren bovenhalen.
Bij het nummer “She Wants” creëert de band een leuke sfeer door de gitarist te laten meezingen. Deze heeft een zeer hese stem wat een groot contrast geeft op de samenzang met de zanger. Wanneer hun “grootste” hit “Remember” wordt ingezet merk je dat het einde nabij is. De zanger probeert het publiek mee te krijgen, maar dit is net nog iets te geforceerd. Met “Watch Your Back” probeert de band uit te bollen waarna het eindigt, net zoals vele nummers op een apotheose met veel gitaren.
Er wordt geëindigd met “On The Road” waarna we een prachtig concert gezien hebben van Sunset Sons (of was het nu Kings Of Leon?!). De band heeft zeker potentieel om later grote zalen te vullen. Aan hen zal de keuze liggen om ofwel surf-rock te maken, of meer de pop-kant op te gaan. Maar het zal moeilijk worden om hun oorsprong in de surfwereld te verloochenen… Benieuwd hoe het toch zal evolueren?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sunset-sons-20-04-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Legendes en ontdekkingen, samen op Esperanzah!
Alpha Blondy, Seun Kuti & Egypt 80, Synapson, Songhoy Blues, Black Flower en Récital Boxon vullen de affiche van de 14e editie van het festival aan. Esperanzah! maakt hiermee op de belofte waar van een muzikaal rijk en gevarieerd festival te zijn met een mengeling van gerenommeerde artiesten en jonge talenten. Begin mei worden nog een tiental namen bekend gemaakt van deze zowel eclectische als geëngageerde line-up.
Alpha Blondy
Net als in de jaren 60 heeft Alpha Blondy nog steeds iets te zeggen! Deze ?Afrikaanse Bob Marley? dankt zijn referentie aan zijn geëngageerde persoonlijkheid. Hij staat opnieuw op de planken met een nieuw album ?Positive Energy? een ode aan zijn vermiste grootmoeder. Met zijn rootsmuziek hekelt hij geweld en promoot vrijheid van meningsuiting, liefde, tolerantie, vrede en eenheid. De manier waarop hij het podium inpalmt maakt elk optreden van Alpha Blondy een speciaal evenement. Deze gepassioneerde reggae-legende wist zijn jeugdige spontaniteit goed te bewaren.
Seun Kuti & Egypt 80
Een krachtige stem en indrukwekkend saxofoonspel bepaalden Seun Kuti?s lot om muzikant te worden. Op 9-jarige leeftijd zette de zoon van Fela Kuti zijn eerste muzikale stapjes in een koor. Sinds de dood van zijn vader probeert hij zijn orkest Egypt 80 nieuw leven in te blazen. Samen doen ze de geest van Fela en de afrobeat heropleven. Bovenop fusion jazz, funk, soul en afrobeat injecteert hij zijn muziek met een moderne twist van hip hop en reggae. Seun Kuti verkondigt zijn woede tegen corruptie, seksisme en dominantie van Westerse landen. Hij vecht voor de emancipatie van Afrika en moedigt de jongeren aan te geloven in hun continent. Een passionele performer met een boodschap van hoop en geloof.
Synapson
Met de nadruk op melodie, sentiment en emoties doet Synapson denken aan de grondleggers van de elektronische muziek. Dit duo werd beïnvloed door verschillende muziekstijlen zoals wereldmuziek, jazz, hip hop, pop en rock en zelfs deep house. Een modern eclecticisme voor alle leeftijden met een open blik op de wereld! Sterke composities die veel mensen kunnen behagen, deze ?dandy chic? formatie bouwt een brug tussen publiek en muziek. Ze wisselen de Franse podia af met concerten in het buitenland, want goeie muziek kent geen grenzen. Dit statement bewijst de groep deze zomer op Esperanzah!
Songhoy Blues
Songhoy Blues combineert een passie voor blues met een trotse Afrikaanse flair. Al van jongs af aan zijn deze vier jonge honden gefascineerd door hip hop en R&B maar evengoed door de authentieke muziek van hun volk. Hun stijl is besprenkeld met een Noord-Malinees parfum: takamba de Gao, touareg, gitaarmuziek, sonhoy trance en traditionele woestijngeluid. Dit alles in een straffe mix met moderne rockmuziek. De kracht van Sonhoy Blues is de ontmoeting tussen oude en nieuwe muziek! Hun drijfveer is hun gevecht tegen een verbod op muziek in Mali: Dit viertal nam een moeilijke start maar slaagde erin hun verhaal voorbij de West-Afrikaanse horizon te brengen.
Black Flower
Old school jazz band Black Flower verkondigt u hun poëzie! Een lucide trip, buitengewoon en vreemd, begeleid door saxofoon en trompet. Bass, drum en synths vervolledigen deze bovennatuurlijke ervaring in een unieke harmonie. Een muzikale verkenningstocht dat deuren van een mysterieus rijk opent, ver van alle werkelijkheid. Krachtige grooves en een beklijvende melodie: laat u verrassen door dit quintet?s onbekende geluiden, afkomstig uit de diepte?
Récital Boxon
Het prettig gestoorde Récital Boxon brengt poëzie op een bedje van flamenco. Op de grens van muziek en theater verklaren Maïa en Marolito hun liefde voor het woord en de wereld. Zij schrijft en zingt, hij componeert en musiceert. Gaandeweg breidde de groep uit en bleef zichzelf steeds vernieuwen. Een saxofoonspel uit de Balkan, accordeon en Zuid-Amerikaanse percussie voeren een ritmische strijd. Boxon Récital verteld over het leven, wilskracht en schreeuwt z?n ontgoocheling uit. Springen tussen feest en emotie, tussen traditionele en moderne muziek met een krachtige stem die uitschiet als een granaat? deze zomer op Esperanzah!
http://www.esperanzah.be
Bijna 30 jaar nadat hij Prong ergens in een New Yorkse achterbuurt boven de doopvont hield, moet frontman Tommy Victor ongetwijfeld toch met enige weemoed terugdenken aan diens gloriedagen tijdens de jaren ’90. In de eerste helft van dat decennium was dit powertrio niet enkel een graag geziene gast in haar natuurlijke niche -lees: het betere metal festival-, maar evengoed maakte de band toen moeiteloos de oversteek richting Pinkpop of Pukkelpop. Crossover in de echte betekenis van het woord dus.
Fast forward naar 2015, en we zijn eerlijk gezegd wat pessimistisch over de onuitwisbaarheid van Prong’s muzikale sporen in Belgenland. Dat de groep nog steeds in geen mijlen te bekennen is in StuBru’s Zwaarste Lijst kan je met veel goodwill een veeg teken noemen, maar dat een sympathieke club als De Kreun het bordje ‘uitverkocht’ niet mag bovenhalen wanneer de drie Amerikanen er op een kermiszondag het lentestuifmeel van de trommelvliezen komen blazen , baart ons al meer zorgen.
Dat Tommy Victor er na drie decennia echter nog steeds staat , heeft hij grotendeels aan zijn enthousiasme en gretigheid te danken, en ook al lijkt de rest van de zaal niet volledig gevuld, zolang hij de eerste rijen kan ophitsen lijkt de man zichtbaar tevreden. Bovendien verkeert Prong de jongste tijd in een wel erg creatieve bui. Vorig jaar verscheen nog het prima ‘Ruining Lives’, wiens stuiterende titeltrack de set in Kortrijk op gang mocht blazen, en nu al is er de opvolger in de vorm van het coveralbum ‘Songs From The Black Hole’.
Als voormalig geluidsman van hét punkhol bij uitstek CBGB zag een jonge Victor medio jaren ’80 zowat elke band met naam en faam in de hardcore scene passeren, en met dit in Berlijn ingeblikte album lijkt de veteraan een persoonlijke tribute aan zijn jeugdhelden te willen betuigen. De Kreun rook dan ook heel even naar New York toen trashy interpretaties van Bad Brains’ “Banned in DC” en Black Flag’s “The Bars” het jonge grut inspireerde tot het betere beukwerk in een spontaan gevormde moshpit.
Dé band die echter meest bepalend is geweest tijdens de adolescentie van Prong moeten we aan de andere kant van de grote plas zoeken. Volgens Victor is Killing Joke met voorsprong zijn alltime favourite band, en dat zette Prong vanavond nog eens overtuigend in de verf met een getrouwe versie van “Seeing Red” uit het titelloze comeback album van hun inspirators uit ‘03.
Prong een ganse avond in de rol van coverband aan het werk zien zou niet eens zo’n gek idee zijn als je weet dat er op ‘Songs From The Black Hole’ ook nog hommage wordt gebracht aan o.a. Hüsker Dü, Butthole Surfers, Fugazi en ja zelfs Neil Young, maar dat zou de erfenis van Victor toch enigszins geweld aan doen. Het duurde dan ook niet lang of er werd een sixpack stone cold classics opengetrokken uit zowat alle tijdsgewrichten en subgenres waarin Prong brokken heeft gemaakt.
“Beg To Differ”, “Unconditional” en “Lost and Found” stammen uit de tijd dat de band het begrip crossover metal van een nieuwe definitie voorzag, wat hen even later overigens tot vaste klanten van MTV’s Headbangers Ball zou maken. De oorspronkelijke versies van “Another Wordly Device”, “Whose Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” uit het opus magnum ‘Cleansing’ (‘94) en het titelnummer uit ‘Rude Awakening’ (‘96) kregen door sterproducer Terry Date destijds een industrial randje aangemeten, maar ook zonder die studio spielerei blijven het retestrakke anthems die gevoelstemperatuur en polsslag simultaan de hoogte injaagden.
De beperkte bloemlezing uit de platen die Victor in een steeds wisselende bezetting opnam na de reunie van Prong begin jaren ’00 liet alweer een ander geluid horen, dit keer richting melodieuze trashmetal. “Power Of The Damager” en “Revenge...Best Served Cold” uit de Prong v2.0 albums scoorden ei zo na de brutaalste riffs van de avond, in hoofdzaak de verdienste van de virtuoze vingervlugheid van een onvermoeibare Victor. Toen de voorste rijen even naar adem hapten in de bloedhete zaal , was de frontman er als de kippen bij om wat olie op het vuur te gieten. “Are you tired already?” klonk het provocerend, want als er iets is wat Victor haat als de pest dan is het wel een mak publiek.
Zoveel interactie er is met zijn fans, zo weinig gebaren heeft Victor nodig om zijn twee kompanen in de pas te laten lopen. We hebben Prong de afgelopen twee decennia een stuk of vier keer live meegemaakt, met telkens andere muzikanten in loondienst. Vanavond waren Jason Cristopher (bas én voetblessure, ex-Stone Sour) en Art Cruz (drums, ex-Winds Of Plague) van de partij, maar erg veel deed dat er niet toe: Prong = Tommy Victor en omgekeerd, zoveel is duidelijk.
Tijdens de encores hadden Victor & co nog wat covers van persoonlijke helden te geef, en voor het eerst vanavond waren we zowaar toe aan wat relatieve rustpunten. Waar Sisters Of Mercy’s “Vision Thing” nog vrij waarheidsgetrouw klonk werd “Third From The Sun” van de wat illustere industrial pioniers Chrome vakkundig binnenste buiten gekeerd. Prong hield finaal de eer aan zichzelf en klauwde zich een weg naar de eindmeet met “For Dear Life” en “Prove You Wrong”.
Met zweet op de rug en een lijf doordrongen van adrenaline strompelde het publiek met mondjesmaat naar buiten. De kermisgekte op het stationsplein was inmiddels het zwijgen opgelegd. Laten we hetzelfde nooit hopen voor the allmighty Prong.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-19-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/prong-19-04-2015/
Organisatie: Alcatraz ism Kreun , Kortrijk
Het voorprogramma vanavond werd verzorgd door An-Sofie Noppe, geselecteerd uit de vele inzendingen via vi.be. Tot gisteren voor mij een absolute onbekende maar na haar korte concert bleek dit toch wel een jongedame met lef en potentieel te zijn. Zeker als je weet dat ze normaal met band op podium staat maar nu (door omstandigheden) enkel werd bijgestaan door haar vriendin Trui Amerlinck uit Nederland op contrabas.
An-Sofie deed ooit backing vocals voor Eva De Roovere en zit nu met haar eigen songs en stijl een beetje in hetzelfde genre. (H)eerlijke kleinkunst op een pure en breekbare manier gebracht met gitaar of ukelele als begeleiding en met een heldere stem en zuiver timbre…
Eenvoudige, mooie en amusante nummers die me soms deden denken aan Bart Peeters en zijn herkenbare oeuvre van de laatste jaren…”Peperkoekenhart”, “Flamingo” en “Haven” (cover van ZAZ) stonden op de korte setlist…Het nummer “Sprookje” bleef het langst hangen en stak er wat mij betreft bovenuit. Het kwam tot stand na samenwerking met Reinhard Vanbergen van Das Pop. De set werd afgesloten met een slaapliedje…
En dan was er De Mens … én dat zullen ze in Sint-Niklaas geweten hebben! Geen slaapliedjes meer, maar ‘lawaai maken’ zoals frontman Frank Vanderlinden zijn muziek omschreef bij aanvang van het optreden en zoals hij ook zelf zong tijdens het refrein van openingsnummer “Kim is dood”.
De Mens staat zo’n 23 jaar op het podium en doet dat nog altijd met veel goesting en overgave. Ze pakten het volk in De Casino zonder moeite in met hun stevige NL-talige rock en stelden met veel plezier hun nieuwste CD ‘Nooit Genoeg’ voor.
Door toevoeging van David Poltrock op toetsen is de specifieke sound van De Mens ‘voller’ en meer volwassen geworden. Het blijft natuurlijk snedige en heerlijk eigenwijze rock maar die ‘elektronische’ invloeden zorgen toch, al dan niet subtiel, voor een iets ander, naar mijn inzien, beter geluid.
Ook tijdens het 2de nummer van de avond “Nooit Genoeg” was dit overduidelijk hoorbaar en genietbaar.
Van bij het begin was het duidelijk dat de band er veel zin in had! Het plezier spatte letterlijk van het gezicht van Frank. De veelvuldige bindteksten met de nodige droge humor en een vleugje zelfspot, de wisselwerking met zijn jeugdmakker Michel De Coster (basgitaar) op het podium, de constante vaart en intensiteit van het optreden…het werkte aanstekelijk op de fans in de zaal. Een fijn feest was het resultaat.
Na “Bijna” en “Dit lawaai” werd voor het eerst een beetje gas terug genomen tijdens het oudere “Sheryl Crow (I need you so)”. Om meteen daarna terug een paar stevige songs op het publiek los te laten met die typische donkere, sombere ondertoon in melodie en tekst : “Pijn, Dronkenschap, Verdriet” en “Haat je me nog”.
“Als je niets hebt” is dan weer wat ‘luchtiger’ van opzet en “Angst” zorgde bij Vanderlinden zelf voor een (gespeeld) dubbel gevoel, gezien het recente succes van het nummer, waarvan de tekst voor één keer niet van de grootmeester zelf kwam maar van ‘die fucking Brusselmans’ uit Hamme.
“En in Gent” zorgde voor een eerste bommetje! Het publiek was nu echt helemaal mee en reageerde enthousiast op het snelle nummer waarin een stevig duel zat tussen Frank en Michel. Die 2 voelen en vullen op het podium elkaar beter aan dan om het even welke ééneiige tweeling.
Halfweg de set werd terug iets meer ‘rust’ ingebouwd en kreeg het thema van de liefde alle aandacht in 3 parels met “Seks verandert alles”, de nieuwe single “Bemin me later” en tot slot “Een liefdeslied of misschien ook niet”.
“Zonder verlangen” klonk daarna zeer intens en beklijvend en het epos over “Jeroen Brouwers” blijft één van de beste nummers van De Mens, door ondermeer de leuke tekst en dito refrein, klinkt dit zelfs na meer dan 20 jaar, nog steeds fris. “Jeroen Brouwers” betekende ook meteen het einde van het eerste deel van dit verkwikkend optreden.
Er volgde een 2de deel (of m.a.w. een zeer lange bisronde) waarbij gewoon verder werd gegaan alsof De Mens tot de volgende morgen Sint-Niklaas zou trakteren op hun zalig lawaai. Zowel band als publiek bleken onvermoeibaar en amuseerden zich zichtbaar met elkaar.
“Nooit genoeg van jou” was nog enigszins ingetogen en in relaxe sfeer, maar “Kamer in Amsterdam” was alweer pure en potige rock’n’roll en tijdens “Onderweg” nam de menigte met veel enthousiasme de zang een tijdje over van meneer Vanderlinden.
Als slot van de geweldige avond werd nog een trio nummers uit de beginjaren bovengehaald en werd ook nog maar eens bewezen waarom De Mens, naast Noordkaap en Gorki, behoort tot de grote 3 van de Nederlandstalige rock met oorsprong in de jaren negentig.
Wie kent niet het nummer “Irene”? En waarom is “Maandag” zoveel mooier dan menige echte begindagen van de week? “Lachen en mooi zijn” is de gouden raad die we nog meekrijgen van Frank en zijn bende. Het lachen is op zijn oude dag misschien wel makkelijker dan het mooi zijn maar dat is bij ondergetekende zeker niet anders…but who cares when fun is in the house?!
Best jammer dat enkel De Mens momenteel nog in de oorspronkelijke versie te bewonderen is. Maar ze doen dit dan ook met veel verve en verdienen hiervoor mateloos respect en een dikke merci voor de fantastische avond!
Al doet Stijn Meuris sporadisch zijn stinkende best om er nog altijd bij te horen en probeert Gorki een leven op te bouwen na Luc De Vos, het wordt moeilijk deze avond te overtreffen.
Enkel het nummer “Dit is mijn huis” waarmee het allemaal begon voor De Mens ontbrak verrassend genoeg op de playlist maar dat zal de fijne herinnering aan dit concert niet kunnen beïnvloeden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/an-sofie-noppe-18-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/de-mens-18-04-2015/
Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas
Het kan alleen maar een goede zaak zijn dat SOAD volhardt in de boosheid en blijft ijveren voor de erkenning van de grootschalige genocide van de Turken op het Armeense volk zo’n 100 jaar geleden. Voor deze zaak hebben de leden (met Armeense roots) van SOAD immers na een lange periode van non-activiteit van maar liefst 10 jaar terug de koppen bij elkaar gestoken voor een korte tournee gevuld met onsterfelijke alt-metal songs die hun gelijke niet kennen.
Voorlopig geen nieuw materiaal, en het is maar zeer de vraag of dat er ooit nog gaat van komen want het schijnt niet altijd even goed te boteren tussen de groepsleden.
SOAD is altijd al een buitenbeentje geweest in metal-kringen, een wereld waar je sowieso al niet veel politieke getinte bands tegenkomt. In hun bruisende metal-cocktail worden bijzonder snedige riffs afgewisseld met Oosterse geluiden en bruuske tempowisselingen, SOAD heeft hiermee een eigen sound gecreëerd en heeft die tussen 1998 en 2005 op vijf onsterfelijke platen voor de eeuwigheid vastgelegd. Die sound is uniek en werd tot op heden door geen enkele metal-band geëvenaard.
In een kolkend Vorst Nationaal bleek dat de band met een broek vol goesting stond te spelen, hard, strak, wild, bijzonder gedreven en uiterst energiek. Als er al een paar problemen zouden zijn tussen de heren, dan konden ze dat verdomd goed wegsteken, want hier stond een hechte en solide bende op het podium. Een vlammend enthousiast, woelig en extatisch publiek kregen ze als dank, want ook bij de fans was de honger onnoemelijk groot na een veel te lange pauze van 10 jaar. Zelden hebben wij Vorst Nationaal zo over kop zien gaan als hier, en dat was volkomen terecht.
SOAD had hun politieke boodschap netjes in een paar originele video’s ingepakt, zo kwam die perfect aan zonder de rotvaart uit hun splijtende set te halen. Geen prekerige toestanden dus, hier stond geen Bono op het podium, wel een bende uitgelaten speedrockers die er zich ten volle van bewust waren dat hun fans gekomen waren voor een portie splijtende metal met vlijmscherpe weerhaken.
De hyperkinetische metalsongs volgden mekaar in ijltempo op, de menigte werd steeds uitzinniger. Had u al op voorhand een verhoopt verlanglijstje in gedachten, dan werd u op uw wenken bediend want quasi alle songs die u had durven hopen kreeg je hier op een ultra-hete schotel geserveerd, en alles bijzonder pittig gekruid.
Maar liefst 33 bommetjes werden afgevuurd, we gaan ze hier niet allemaal opnoemen, maar Vorst kookte meermaals over bij knallers als “Aerials”, “Prison Song”, “B.Y.O.B”, “I-E-A-I-A-I-O”, “Radio/Video”, “Needles”, “ Bounce”, “Chop Suey”,… .
Ook als het even wat kalmer aan mocht bleef de magie in de lucht hangen, vooral in deel twee konden de gemoederen een beetje bedaren met een stel fraaie en rustige (nou ja) momenten, het was genieten van de tedere pracht van “Lonely Day” ,“Lost In Hollywood” en het geweldige “Spiders” .
Alsof Vorst nog niet ver genoeg boven het kookpunt was uitgestegen, ontplofte het hele zootje in het derde deel nog een ultieme keer met een salvo verschroeiende hardcore splinterbommen “Science”, “Chic’n’Stu”, “War”, “Toxicity” en “Sugar”, de één zowaar nog heftiger dan de ander. Wij konden amper nog één woord over onze lippen krijgen : “WOW !”
Vorst Nationaal werd vanavond compleet ondersteboven en binnenstebuiten gekeerd. Wat een show! Wat een setlist! Wat een energie! Wat een agressie! Wat een band!
Deze jongens hebben we veel te lang moeten missen.
Organisatie: Live Nation
Male Gaze uit San Francisco begeeft zich op hetzelfde terrein als de gruizige post-punk revival bands Eagulls, Holograms, Beastmilk en Total control. De band recycleert de eighties op de meest energieke wijze en voegt daar als extra een hevige sneer Thee Oh Sees gekte aan toe.
Het resultaat is een kort en zinderend debuutalbum met 7 turbulente songs die er geheid het tempo in houden en af en toe in een psych garage bad duiken. De vocals neigen soms naar Ian Curtis, maar de songs zijn heftiger, gejaagder en minder claustrofobisch dan Joy Division. Kortom, dit is meer opwindend dan depri.
Een stormachtig plaatje waarmee u zich geen seconde zal vervelen.
The Spectors bengelen tussen shoegaze en dreampop. Drijvende kracht achter dit groepje is songwriter en bassiste Marieke Hutsebaut. Ze heeft nu niet meteen de meest begenadigde stem (helemaal niet erg, Kim Gordon en Kim Deal hebben die ook niet en toch zijn ‘t pure klassewijven) maar ze heeft wel een handvol aardige songs uit haar shoegaze-mouw geschud. Met een zangeres aan het roer kom je in dit genre al gauw terecht bij The Pains Of Being Pure At Heart, The Raveonettes, The Joy Formidable of –nog verder in de tijd- The Sundays en het onvermijdelijke My Bloody Valentine.
De sound mag je dan ook in die richting gaan zoeken, maar er wordt niet over de rooie gegaan. Bij de Spectors is de shoegaze immers gewikkeld in pastelkleuren en snijdt die niet zo hard door merg en been dan bij pakweg A Place To Bury Strangers of -bijna naamgenoten- Spectres.
Er hangen wel mooie songs achter het gitaargordijn. Amper een paar wegwerpnummertjes die ons te poppy en vooral te licht klinken (“Wrong” en “Someone Else”) staan hier een beetje overbodig te wezen, maar de rest is van zeer deugdelijke tot superbe kwaliteit.
Vooral de tracks waar het gaspedaal wat harder wordt ingedrukt en waar de gitaren iets nadrukkelijker mogen scheuren (“Flakey”, “One Eighty” ) grijpen ons stevig bij het nekvel. Een aangenaam buitenbeentje is “Drone”, die met zo een Black Angels riffje aanzet en gans de song een permanente dreiging aanhoudt. Het schijnt live een absolute kraker te zijn, en we kunnen ons daar wel iets bij voorstellen.
Veelbelovende plaat, maar toch wordt het voor dit bandje een heuse uitdaging om in de toekomst de eenzijdigheid van het genre te omzeilen, zeker nu er alsmaar meer soortgenoten boven water komen. En dan hebben het zowel over nieuwe (Spectres, Cheatahs,…) als oude bands, want zelfs de pioniers trachten hun graantje opnieuw mee te pikken, zowel Ride als Swervedriver zijn nu ook uit een diepe winterslaap ontwaakt. Het wordt drummen.
Zoals we het van deze krachtige band gewoon zijn, trekt Torche een massieve wall of sound op en daaronder leggen ze deskundig een stel prachtsongs. We kennen de formule onderhand wel, maar toch blijven ze er ons mee verrassen. Het beukt, het dreunt en het bonst dat het geen naam heeft. De gitaren gaan geweldig tekeer op opener “Annihilation Affair” waarin na een tijdje alles openbarst via een instortende muur van feedback geraas, we zijn meteen wakker. Verder is de moordriff die het machtige “Minions” voortstuwt uit geen enkel brein nog weg te branden, een bulldozer van een song is dat. En zo gaat het stevig door, met het gaspedaal nog wat meer ingedrukt op “Loose Men” en “Blasted”. Log en bijzonder heavy zijn “No Servants” en “Believe It” en helemaal overdonderend is afsluiter “Restarter” die 8 minuten aan een stuk geniaal door raast.
Torche klinkt wederom bijzonder heavy op ‘Restarter’, een loodzwaar maar tegelijkertijd dynamisch album die als waardige opvolger van die andere krachtbommen ‘Meanderthal’ en ‘Harmonicraft’ mag beschouwd worden.
Torche speelt op 21/05 in Trix Club (samen met de doomveteranen Pentagram), onder de vlag van Heartbreaktunes, een organisatie waar ze een neus hebben voor het betere sloopwerk.
Het is haast niet te geloven dat garagerock-pioniers The Sonics 50 jaar na hun meest bedrijvige periode nog zo een bruisende en viriele rock’n’roll plaat hebben gemaakt. Met het trio ‘Here Are The Sonics”, ‘Introducing The Sonics’ en ‘Boom’ hebben The Sonics in ’65 en ’66 drie borrelende garage-rock mijlpalen op de wereld neergepoot. In een tijd waar jonge meisjes per lopende meter flauwvielen bij elke Beatles-scheet die er te horen en te ruiken was, maakten The Sonics in de smerige kantlijn van de toenmalige pop- en beatmuziek deze drie legendarische vette en stomende rockplaatjes. Nu is daar een al even driftig vervolg op gekomen met ‘This Is The Sonics’, alsof de tijd gewoon vijftig jaar heeft stil gestaan.
‘This Is The Sonics’ staat als vanouds weer bol van opwindende en vlijmscherpe rock’n’roll klassiekertjes die een gortige en vlammende uitvoering hebben meegekregen. Het zijn soms alom gekende en veel gecoverde songs (“You Can’t Judge A Book By The cover”, “Look At Little Sister”, “I Don’t Need No Doctor”,…) maar The Sonics laten die keer op keer tot boven het kookpunt uitstijgen en doen dat met de gretigheid van een bende jonge wildebrassen die er op uit zijn om een relletje te stichten.
Van de energieke bedrijvigheid die ze op ‘This Is the Sonics’ aan de dag leggen staan zelfs woelige jonge rockertjes als The Strypes nogal te kijken.
Dit is van de heetste en meeste opwindende garage rock die we de laatste maanden gehoord hebben, en dat van een bende oudjes, hoedje af !
Driewerf hoera! Onze favoriete Duitse punkband Love A is terug met een gloednieuw album! De formatie is met ‘Jagd Und Hund’ aan de zogeheten moeilijke derde plaat toe en zoekt daarbij enkele nieuwe paden op. Er zijn opnieuw de gekende ingrediënten (vlammende, cleane staccato gitaarrifs afgewisseld met de maatschappijkritische, in het Duitse gedebiteerde teksten van frontman Jörkk Mechenbier) maar de rauwe, emotionele mix van punk en indierock wordt dit keer overgoten met een opvallend, dikke saus van postpunk en new wave. Zover zelfs dat het Duitse viertal zeer sterk refereert aan een band als Interpol. Naast melancholie en wanhoop zetten gelukkig ook boosheid en de gebruikelijke dosis waanzin de toon op ‘Jagd Und Hund’ waardoor dit toch weer een typische, catchy Love A-plaat is.
Wij geven daarbij graag een speciale vermelding aan de drie afsluitende tracks “Regen Auf Rugen”, “Modem” en meezinger “Brent Alles Nieder”.
Van dit Canadese gezelschap verscheen al een EP ‘Cassette’ en daaruit bleek dat ze een boeiende indiewave rockende sound hadden , en niet meteen in één hokje te plaatsen waren. De zeven songs op de titelloze cd variëren voldoende in het genre , klinken tegendraads , complex als toegankelijk en poppy . Viet Cong rammelt , postpunkt, garagerockt , klinkt beetje lofi en schuwt de sixties psychedelica niet. Viet Cong bruist , sprankelt, is messcherp en behoudt een donkere dreiging en een galmend geluid ten allen tijde!
In Viet Cong komen heel wat bands tesamen hoor , beetje Interpol , Shellac, Bloc Party, Temples , Savages, V.U. en ga zo maar door.
Een mooi gegeven dus in deze plaat die met “Newspaper spoon” , “Larch of progress”, “Continental shelf” en “Silhouettes” al vier prachtsongs klaarheeft . De andere zijn even interessant. Het lang uitgesponnen “Death” duurt ruim elf minuten en laat van alles horen, stuwt , is driftig, jachtig , aanstekelijk als intens , broeierig, sfeervol.
Al meteen één van die voorjaarsplaten!
Een goed bewaard muzikaal geheim is en blijft Shellac, de band rond muzikant/producer Steve Albini. Het is al weer zo’n zeven jaar geleden dat hij met z’n band een plaat uitbracht . Eigenlijk hebben die allemaal zo’n beetje hetzelfde geluid tussen hardcore , noise en indierock . Een hoekig, messcherp, aanstekelijk ‘metaal’ klinkende gitaar (‘prikkeldraad’ gitaarklank), een grommende, dreunende diepe bas, en gortdroge powerdrums.
Het trio Albini (gitaar/zang), Weston (bas) en Trainer (drumkit) komt dus maar af en toe samen , maar éénmaal samen is het dan koekenbak , een drie-eenheid, power en oerkracht op een ongedwongen wijze.
De songs klinken rauw, strak , spannend alternatief , hebben een donkere dreiging , kunnen onverwachtse wendingen ondergaan en zitten tussen toegankelijkheid en experimenteerdrift. Op de titelsong, opener van de plaat , moeten ze nog wat op dreef komen (we horen hier zelfs wat dampende funk), maar wat dan volgt is Shellac ten voeten uit . Er is zelfs een instrumentaaltje terug te vinden . Shellac blijft moeiteloos het noiserock landschap beheersen!
Een speciaal debuut is afkomstig van de zanger/pianist Benjamin Clementine van Brits/Ghanese afkomst . De songs profileren zich binnen een klassiek patroon , hebben een soul jazzy invloed en schuwen zelfs een operasfeertje niet . Een soort muzikale poëzie , sfeervol als gedreven, die je weet te raken, en geïnjecteerd door zijn vaardig direct stemgeluid en praatzang. Contrabas , viool vullen mooi aan om die unieke artistieke sfeer te beklemtonen. We horen ergens Anthony Hegarty als Nina Simone . Hij heeft met “Cornerstone” , “Quiver a little” twee puike songs uit die het album samenvatten .
Rachel Anne (Rae) Morris, is een Britse zangeres uit Blackpool, een klein dorpje in het Noordwesten van Groot-Brittanië. Maar deze stad brengt wel een groot zangeres voort. Ze werkte samen met onder meer Clean Bandit en Bombay Bicycle Club, tourde met George Ezra, Tom Odell of Lianne La Havas en bracht begin dit jaar haar debuutalbum ‘Unguarded’ uit. Verbazingwekkend dat Rae Morris niet bekender is bij het grote publiek. Zelfs na haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, die ze niet wist te verzilveren, blijft ze haar simpele zelf. Haar debuut is een pareltje die zowel popnummers als fantastische pianonummers bevat. Hierop wordt ze zelfs vergeleken met de grootsten zoals Kate Bush, Feist en zelfs PJ Harvey.
Ondanks al haar samenwerkingen met populaire bands en haar nominatie voor BBC Sound Of 2015, blijft Rae Morris relatief onbekend. Hierdoor was de zaal (boot) slechts halfvol gelopen. Maar de thuisblijvers hadden ongelijk. Hier stond een artiest die binnen een jaar niet meer in deze kleine, gezellige zaaltjes speelt wegens te populair. In de boot bleef ze zelf heel bescheiden en voor de gelegenheid had ze een volwaardige band mee op haar eerste concert in Frankrijk. Ook Rae Morris was onder de indruk van de omgeving waarin ze speelde, op een boot. Dit is iets wat later nog zal naverteld kunnen worden.
Beginnen deed Rae Morris zeer rustig. De kalme, sfeervolle pianonummers van haar debuutalbum passeerden eerst de revue. Onder meer met “Skin”, “Grow” en “This Time” werd gestart. Meteen viel op wat een geweldige stem Rae heeft. Hoge en lage tonen, niets is te veel voor de zangeres uit Blackpool. Het nummer “Closer” dat werd gereleaset als single en is meer een popnummer. Dit was ook zichtbaar aan het publiek die lichtjes begon te dansen. Haar stem gaat in dit nummer ook zeer zwoel te werk. Daarna volgt het kippenvelmoment van de avond. De band houdt even alle instrumenten stil en enkel Rae en haar Piano zetten “Don’t Go” in, haar eerste single ooit. Het is muisstil in de zaal, iedereen kijkt met open mond naar hoe ze dit nummer brengt. Met enkel haar stem en piano toch een zaal zo naar de hand krijgen. Het lukt Rae Morris in dit nummer. Op het einde wordt nog een klein beetje basgitaar bij het nummer gevoerd. Zeer emotioneel nummer dat met dezelfde emoties gebracht wordt.
“Cold” , een andere single van Rae, is normaal een duet met zanger Fryars. Maar omdat deze niet meekan op tour moet Rae de stem van de mannelijke zanger nadoen. Zeer speciaal, zeker voor wie de albumversie kent. Maar ze komt er gemakkelijk mee weg, ze geeft er haar eigen touch aan waardoor ook dit nummer live zeer goed klinkt. Mede dankzij de vrouwelijke drummer die met haar hoge tonen de stem van Rae deels vervangt. Er is slechts één jammerlijk moment in de set. “Up Again”, een nummer die ze samen met Clean Bandit maakte is erin geslopen maar past er totaal niet in. Het is een drum’n’bass nummer, maar in tegenstelling tot de andere dus veel te heftig.
Rae die tijdens haar volledige concert achter haar piano zit staat hier recht en waagt zich aan een voorzichtig dansmove. Eindigen doet ze met “Love Again”, de recentste single die het meest potentieel heeft om een echte radiohit te worden.
Rae komt nog terug voor twee nummers, “Not Knowing” een pianonummer en “Under The Shadow” een popnummer. Dit is dan ook de balans van haar optreden.
Een perfecte mix van rustige pianoballads en echte popnummers zoals Ellie Goulding ze zou maken. Rae Morris, een geweldig sympathieke dame die binnenkort wel eens de wereld zou kunnen veroveren!
Neem gerust een kijkje naar de pics van haar set , een dag later in de Ancienne Belgique (AB Club) Brussel
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/rae-morris-15-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roselien-15-04-2015/ (support-act in de AB Club)
Organisatie: Agauchedelalune , Lille (ikv Les Paradis Artificiels)
Over opwarmer The Vals valt niet veel te vertellen. ‘Morning has broken’ en niets nieuws onder de zon. Ze houden van The Beatles maar raken niet eens hun tenen. Xavier Debaere achter de toetsen hielp ook niet relativeren. Ze kunnen beter ook professioneel afscheid nemen.
… Wel ondankbaar om te openen voor zo’n legende Paul Weller. De lokale mods zijn er en the mod is in the mood. Twee drumstellen, percussie, hammond, toetsen, bas twee gitaristen, Les Paul, Telecaster, Sheraton II, SG, noem maar op.
Onze Modfather en immer perfectionistische knorpot was duidelijk in zijn nopjes in een uitverkochte Cactus Club (MaZ) en legde er meteen de pees op. Een strakke start liet meteen opvallen dat de sound en de arrangementen buiten categorie vallen. Met zijn in ware Britpop gestijlde viifkoppige band bracht Weller een heuse marathonset om duimen en vingers van af te likken. Jongens, wat een muzikanten!
De eerlijkheid gebiedt me te vertellen dat pas bij het derde nummer “White sky” pas alles goed op dreef komt. Steve Craddock is een van de betere gitaristen op deze aardkloot. Paul en Steve zijn danig op elkaar ingespeeld dat de een niet zonder de ander kan. Tijdens de nummers vloeien ze alsof het niets is door elkaar solo’s.
Bij de presentatie van een nieuw nummer uit de komende schijf ‘Saturns Pattern’ schuift Zijne Misthoorn zich achter de toetsen en neemt het publiek met de spreekwoordelijke vingerknip mee . “Running high, long time a la waiting for the man, the attic, peacock”. Het kan allemaal niet meer op. Met “You do something to me” deed hij iets met ons.
Meer dan anderhalf uur werd het enthousiaste publiek een les gegeven in puur vakmanschap. Het metier beheersen krijgt een nieuwe norm. Geen ‘easy greatest hits’ gedoe, maar een eigenzinnige en uitgekiende selectie uit bekend, minder bekend en nieuw werk. Veelzijdigheid, beroepsernst en speelplezier troef. De nieuwe nummers deden denken aan Blur en het betere Bowie-werk uit de ‘sound and vision’ jaren.
De grote variatie aan nummers werd in een strak tempo in de maag gespiest en werd danig gesmaakt dat Zijne Modheid zelfs zijn publiek bedankte.
Na een tweede bisronde sloot Weller af met het absolute hoogtepunt “Changing Man”.
Paul Weller blijft op eenzame hoogte én op het toppunt van zijn kunnen staan.
Deze week nog in de AB, Brussel voor een tweede concert!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
A Place To Bury Strangers – In één woord Top!
A Place To Bury Strangers – zZz
La Péniche
Lille
Hoogdag in de uitverkochte La Péniche vanavond. De Fransen hebben een goeie smaak, want het bordje complèt mocht al maanden geleden uitgehangen worden. A Place To Bury Stangers is dan ook een grote naam en heeft over de jaren heen een stevige livereputatie opgebouwd. Ze stellen nooit teleur. Ook vanavond niet. Maar daarover later meer.
Beginnen doen we met zZz. Deze keer geen voorprogramma om zomaar de avond te vullen. Maar een steengoeie band die dringend eens door meer mensen onder de loep mag genomen worden. Het Nederlands duo gaat al menig jaar mee en zijn ook niet meer van de jongste. De muziek wordt echter nog steeds met heel veel jeugdig enthousiasme gebracht. Een drummer en een keyboard/orgelspeler. Meer is er niet nodig om een denderende rockshow te produceren. Een denderende beat, virtuoos pianospel, een zanger die de microfoon meer in dan vòòr de mond neemt. Het publiek deint mee op de golven van de muziek. Hup Holland Hup, das hetgeen mij in het hoofd springt. Een gevaarlijke band. Rochelend en spuwend (tekenen van een opkomende verkoudheid) maakt de drummer/zanger de keel vrij. Het past bij het geheel. Een memorabel voorprogramma dus.
En na dit fantastisch optreden moet het eigenlijk nog beginnen. Het New Yorkse gezelschap A Place To Bury Strangers is een absolute topper in de hedendaagse musicscene. Ze brengen ten gepaste tijde een geniale nieuwe plaat uit. Luister maar eens naar ‘Transfixiation’.
Live weten ze hun muziek op een overweldigende manier te brengen. Een drietal die een wall of sound weet te creëren alsof er 30 gitaren te horen zijn. De koningen van de effectpedalen. Het geluid is overladen met fuzz, maar is uitgekiend tot in de perfectie. New new-wave, de moderne shoegaze,... Te veel goeie zaken om op te noemen.
Veel rook en 3 projectors kleden het geheel perfect in. De beleving bij de muzikanten is top. De gasgitaar plakt menig maal aan het plafond van La Péniche. Er wordt niet meer met een gitaar gesmeten aan het begin van de show. Maar dat is niet erg. Het concert loopt niet naar een gigantisch orgelpunt, maar blijft van begin tot einde top. Geen vullertjes om het uur rond te maken. Het traditionele einde met veel rook, stroboscoop en feedback overal , blijft behouden. Maar de show houdt daar niet bij op. Wat er nog gebeurt? Ga dat zelf ontdekken. Anders is de verwondering en de verrassing eraf.
Volgende week staan beide bands opnieuw samen, deze keer in De Kreun. Ga dat zien! Je zal het je niet beklagen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-11-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-11-04-2015/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Tove Lo kwam in de Botanique een uitgesteld concert van 24 januari inhalen. Dit concert werd afgelast wegens stemproblemen van zangeres Ebba Tove Elsa Nilsson. Deze problemen zijn nu van de baan en Tove Lo is opnieuw op tournee. Voordien schreef ze nummers voor genregenoten als Icona Pop en Ellie Goulding. Nu heeft Tove Lo zelf gekozen om een popdiva te worden en stelt ze haar debuut ‘Queen Of The Clouds’ voor. En zoals echte popdiva’s mag ook playbacken niet ontbreken.
Voorprogramma van de avond was weggelegd voor de landgenoten van Urban Cone. Deze groep uit Zweden maakt aanstekelijke popnummers zoals Empire Of The Sun en Foster The People. Dit jaar komt de tweede cd uit. Het vijftal zorgt met samenzang en verschillende stemmen voor een speciale sfeer. Het is één van die bands waarvan je denkt ze al super lang te kennen terwijl Urban Cone nog relatief nieuw is. Op het concert valt vooral op dat ze vergeten te kiezen tussen pop en rock waardoor er een mix aan genres te horen valt. Van gitaarsolo’s tot pianosolo’s, alles kwam aan bod. Na 20 minuten was het vooral uitkijken naar Tove Lo.
Een voornamelijk jong meisjespubliek was op het concert afgekomen. De ‘babes’ zoals Tove Lo ze noemt zijn grote fans van haar. Het concert begint met een lange monoloog van de zangeres die het publiek wat opjut. Ze maant het publiek aan om de kleren uit te trekken en wild te dansen. Helaas, voor de minderheid aan mannen in het publiek, gebeurt dit niet. Waarna de monoloog eindigt op een “You are fucking perfect”. De ‘babes’ schreeuwen het uit wanneer de zangeres opkomt.
Dansen wordt er zeker gedaan op het concert, al vanaf het eerste nummer “My Gun”. Opvallend is dat ze zich enkel richting publiek draait om haar zogenaamde geweer te tonen. Maar om haar te zien zingen is het al wat moeilijker. Door veel belichting op het podium te zetten , wordt Tove Lo ook als het ware onzichtbaar gemaakt. Dit allemaal om te verbloemen dat ze eigenlijk niet live aan het zingen is. Want tussen de nummers praat ze niet veel en hetgeen ze zegt klinkt nogal hees. Maar toch haalt ze zulke hoge tonen. Op een bepaald moment komt haar stem zelfs voor op haar lippen. Wordt hier zomaar geplaybackt?
Met “Heroes” wordt een echt dansnummer gespeeld. Het nummer geproducet door Alesso heeft enkele Avicii allures en ook Calvin Harris komt aardig in de buurt. Net zoals de andere nummers van de set waar ook veel dance aan te pas komt. Soms zelfs iets te overdreven waardoor de zang wordt verloren in de muziek. Met “Talking Body” laat Tove Lo haar sensuele danspasjes tot een hoogtepunt herleiden. Enkele zwoele heupbewegingen en het tonen van haar “Body” behoren tot deze danspasjes. Een echte popdiva hoeft soms niets meer te doen dan het tonen van haar lichaam op de minst preutse manier.
Na elf nummers verlaat ze het podium, de Zweedse komt nog terug voor twee nummers waaronder het radiohitje “Habits (Stay High)” dat eigenlijk werd geremixt door Hippie Sabotage, maar nu dus effectief deel uitmaakt van de set. Wanneer het laatste nummer wordt ingezet wordt eens een gitaar bovengehaald. Veel nut heeft dit niet want het nummer klinkt net zoals de rest van de set, dansbaar.
Tove Lo stopt na een korte set van net geen uur. Zou haar stem dan nog steeds niet volledig hersteld zijn waardoor ze enkele nummers niet speelde? Op het concert werd enigszins veel geplaybackt waardoor de geloofwaardigheid van de popdiva’s nogmaals naar beneden werd gehaald.
Organisatie: Botanique, Brussel
The KVB en Melting Time , Cactus Club (MaZ), Brugge op 10 april 2015
The KVB
'Nouveau-shoegaze' of 'new-romantic synthwave'. Welke term je ook op The KVB plakt, om het duistere en wavey karakter van hun muziek kun je moeilijk heen. Baslijnen die zo weggeplukt lijken uit de new wave, bedekt met een dikke laag distorted synths en de ijzig zachte stem van zanger Nicholas Wood er bovenop. Fans van My Bloody Valentine, Joy Division en meer recentelijke geestesgenoten als The Soft Moon en Tropic of Cancer kregen hiermee volop waar voor hun geld.
Melting Time (pics homepag)
De jongens (en meisje) van Melting Time tappen gretig uit de donkerste vaatjes van de jaren 80. Flarden post-punk met verse wave, maar ook duidelijk beïnvloed door de Scandinavische punk van Iceage en the gothic shoegaze van The Horrors. Op Humo's Rock Rally trapte Melting Time het tot de halve finale en hun eerste single “Sun” werd geproducet door Jean Marie Aerts van TC Matic.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/melting-time-10-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-kvb-10-04-2015/
Org: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
