Komen de opvolgers van Guns ‘n Roses en AC/DC als iconen van de hardrock misschien uit India? Het zou zo maar kunnen. Als er dan één band is die je moet volgen, dan is het wel Girish And The Chronicles. Ze waren de voorbije jaren vaste klanten in het Vlaamse clubcircuit en ze stonden al op het WildFest in Geraardsbergen. Hun nieuwe single is “Generation Coward”.

Inhoudelijk gaat over hoe we als maatschappij afgestompt zijn. We kunnen alle leed van de hele wereld op onze kleine en grote schermen zien, maar het raakt ons nog nauwelijks. Een terechte vingerwijzing.
En als extraatje krijgen we de loepzuivere vocalen van zanger Girish Prdhan en pittige riffs van Suraz Sun.

Een heel interessante single en we hopen dat het volgende album van dit viertal snel volgt.
https://www.youtube.com/watch?v=njZq1jmB9tA

Met Fontana Blue presenteert Zaanstad een nieuwe naam binnen de melancholieke, filmische pop. Pieter Molenaar en zangeres/songwriter Marlène Henneke vonden elkaar vanuit een gedeelde voorliefde voor sfeervolle muziek, waarbij Hennekes stem Molenaar aanvankelijk deed denken aan de vrouwelijke vocalistes uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig. Die inspiratie vormt het vertrekpunt voor een hybride debuut, geproduceerd door Thomas Olivier.
Lees gerust newsflash https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102523-even-voorstellen-fontana-blue-binnenkort-debuutalbum-uit

Het nummer “I Wish” ademt meteen die melancholische, dromerige sfeer uit die zo kenmerkend blijkt voor het debuut van Fontana Blue. De focus ligt duidelijk op de bijzondere stem van Marlène Henneke, zonder dat de instrumentatie aan impact moet inboeten. Haar veelzijdige vocals vormt een rode draad doorheen de plaat: soms sprankelend en aanstekelijk, dan weer ingetogen en gevoelig. Dat horen we ook in “Flower of Stone” en “Turn Around”. “Dance” blijkt letterlijk de meest dansbare track van de plaat, terwijl Fontana Blue vooral sterk is wanneer intimiteit en sfeer samenkomen, van het sprankelende “Losing Your Eyes” tot het meer ingetogen “Faces”, waarop Hennekes stem bijzonder breekbaar klinkt. De instrumentale sfeer versterkt die vocale kwaliteiten zonder ze te overschaduwen.
Op “Go Blind” duiken dan weer subtiele zuiderse invloeden op, waardoor de plaat opnieuw een andere wending krijgt. Het zijn kleine accenten, maar ze zorgen wel voor de nodige afwisseling binnen een album dat voortdurend op sfeer en klankkleur blijft inzetten.
Fontana Blue wordt omschreven als 'filmische pop', en die omschrijving dekt de lading. De hypnotiserende werking van de songs laat ruimte voor de verbeelding en zorgt ervoor dat je als luisteraar gemakkelijk in het muzikale universum wordt meegezogen. Ook instrumentaal valt er voldoende te ontdekken. De afsluiter “Blossom Light” onderstreept het nog eens met een bijzonder sfeervolle finale.

Pieter Molenaar is een veelzijdig muzikant die we eerder al in verschillende projecten mochten ontmoeten. Met Fontana Blue legt hij de focus op de stem van Marlène Henneke, en dat blijkt een bijzonder geslaagde keuze. Haar bereik en expressiviteit geven de songs een eigen karakter en zorgen ervoor dat dit debuut zich niet beperkt tot een verzameling mooi klinkende popnummers.
Fontana Blue levert met dit album een sfeervol en eigenzinnig debuut af waarin melancholie, dromerigheid en filmische pop op een natuurlijke manier samenkomen. Een veelbelovend begin.

Tracklist: I Wish // Flower of Stone // turn around // Dance // Morning Anxiety // Losing Your Eyes // Rumble// Faces //Go Blind // Blossom Light

Gee Tee + Clamm - Punk in twee gedaantes

Een verrassend hoge opkomst voor twee groepen, Gee Tee en Clamm, die toch niet bepaald bekendstaan als grote publiekstrekkers. Nu was deze affiche met twee groepen uit de bloeiende Australische punkscene, waarvan de wegen toevallig in Diksmuide kruisten, een mooie double bill.
Maar anderzijds was het ook gewoon een weekdag, met temperaturen die eerder uitnodigden om de voeten onder tafel te schuiven op een zonnig terrasje. Dat er dan toch zoveel volk de weg vond naar een donkere concertzaal sterkt mijn overtuiging dat er nog altijd behoefte is aan echte, levende muziek.

Telkens ik Clamm, een trio uit Naarm/ Melbourne, zie, hebben ze een andere bassist bij. De eerste keer, op Leffingeleuren in 2022, was Maisie Everett de bassiste, die toen al Luke Scott verving. Toen Everett definitief voor de Belair Lip Bombs koos, werd zij op haar beurt vervangen door Stella Rennex.
Maar toen ik de band in 2023 in De Kreun zag, werd haar plaats ingenomen door Alan Jones. Dit keer was Stella Rennex er wel bij en, toeval of niet, raakte ik, na die eerder teleurstellende passage in De Kreun, opnieuw helemaal in de ban van Clamm. Hoewel ik moet toegeven dat het even zijn tijd nodig had.
Clamm is nu niet meteen de feestband die je vanaf de eerste noten omver blaast maar gaandeweg raakte ik toch steeds meer gebiologeerd door hun intrigerende muziek. De set werd aangesneden met het nagelnieuwe "Swept up", een traag en onheilspellend nummer waarin zanger-gitarist Jack Summers de lyrics monotoon opdreunde. Echt punk kon je het niet noemen en dat gold eigenlijk voor de hele set, die voornamelijk putte uit de laatste plaat, ‘Serious acts’ en het voor oktober aangekondigde ‘And in glue’. Wat was het dan wel? Gemakshalve etiketteer ik het dan maar als postpunk, wat nogal grijs klinkt terwijl Clamm dat allerminst was. De eerlijke nummers werden met de nodige boosheid gebracht en pittig gekruid met een gitaar die niet zelden als stoorzender fungeerde. Vooral die dissonante gitaar bleef fascineren, wat het des te onbegrijpelijker maakte dat ze aanvankelijk zo ver in de mix zat.
Af en toe liet Jack Summers de snaren voor wat ze waren en tikte hij met een mij onbekend plastic voorwerp op de reeds flink gehavende body van zijn instrument. Gelukkig bracht de immer heerlijke bas van Stella Rennex wat melodische verlichting in de chaos. Samen met de voortreffelijk roffelende Miles Harding vormde ze een stevig houvast in de overstuurde herrie.
Het was precies die unieke combinatie van rauwe, onvoorspelbare energie en verfijnde melodische kracht die Clamm opnieuw onweerstaanbaar maakte.

Dat we met Gee Tee, een vijftal uit Sydney, ander vlees in de (punk)kuip hadden, werd meteen duidelijk. Waar bij Clamm de danslustigen pas tijdens de laatste nummers uit hun sloffen schoten, barstte de moshpit hier al tijdens de eerste noten van het openingsnummer, "Man to Ape", los.
Gee Tee wist in 2022 hun album ‘Goodnight Neanderthal’ uit te brengen op het Amerikaanse Goner Records, het label uit Memphis dat nog steeds hoog staat aangeschreven in underground kringen. Dat schept verwachtingen.
Dat hun volgende plaat ‘Prehistoric chrome’, een soort compilatie met nummers uit een bijna vergeten verleden én de verre toekomst, bij het veel bescheidener Nailbiter Records verscheen, kon daar niets aan veranderen.
Die verwachtingen werden vorig jaar al ruimschoots ingelost op Leffingeleuren en ook nu stelde het bonte gezelschap niet teleur. Zanger Kel Mason liep er in zijn wollen vestje en met een over zijn hoofd getrokken skimuts bij als een bultenaar uit een of andere fantasyfilm. Erg genuanceerd klonk zijn snauwende zang niet, maar dat kon de pret niet drukken.
Naast hem ontworstelde Ishka Edmeades, ook gekend als Tee Vee Repairmann, de ene na de andere pretentieloze maar daarom niet minder aanstekelijke lick aan zijn gitaar. De derde spilfiguur in de band is zonder twijfel Michael Barker, die we ook kennen van 1-800 Mickey. Zijn altijd gesmaakte gitaarbijdragen wisselde hij af met het wel erg doordringend geluid van een speelgoedorgeltje. Dat laatste klonk zeker goedkoop net als de nummers zelf trouwens, die nooit boven de twee minuten afklokten.
Nee, ingenieuze composities hebben we niet gehoord, maar sinds de Ramones weten we dat dat eigenlijk niet hoeft.
Gee Tee toonden zich meesters in lofi punk - eggpunk, zo je wil - waarin instinct het altijd haalde van perfectie. Nummers als "Pigs in the pit", "Mutate 2 Survive" of "Grease Rot Chemical" klonken steeds ruw en ongepolijst en vormden zo de perfecte brandstof voor een almaar uitzinniger wordende moshpit.
Meer moest dat eigenlijk niet zijn.

Organisatie: 4ad, Diksmuide

Jacqui Hunt – Doorheen ons verdriet kunnen we nog altijd schoonheid vinden

Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, haar meest persoonlijke en kwetsbare album tot nu toe. De plaat ontstond in een periode van verlies, ziekte en herstel, maar is veel meer dan een muzikale verwerking van verdriet. Met een intrigerende mix van filmische elektronica, warme pianoklanken en dromerige melodieën zoekt Hunt naar licht, innerlijke rust en de kracht om opnieuw vooruit te kijken.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103509-desiderium
In dit interview vertelt ze openhartig over het verlies van haar ouders, de helende kracht van muziek, de kwetsbaarheid die haar uiteindelijk sterker maakte en haar verlangen om ‘Desiderium’ ook live tot leven te brengen. Boven alles wil ze met dit album één boodschap meegeven: dat we zelfs in tijden van rouw nog schoonheid kunnen vinden, dat het leven voortduurt en dat er altijd iets blijft om te vieren.

Na achttien jaar stilte keer je terug met ‘Desiderium’, een album dat aanvoelt als een persoonlijke en emotionele wedergeboorte. Wat maakte dit het juiste moment om terug te keren en deze songs met de wereld te delen?
Na het overlijden van mijn vader, en bijna twee jaar later ook van mijn moeder, gevolgd door mijn eigen gezondheidsproblemen, voelde ik de motivatie om eindelijk werk te maken van dingen die ik al lange tijd wilde doen. Ik wilde opnieuw een deel van mezelf terugvinden dat naar de oppervlakte moest worden gebracht om mijn helingsproces te ondersteunen. De energie opnieuw in beweging brengen. Het leven omarmen.

De titel ‘Desiderium’ komt uit het Latijn en verwijst naar een diep verlangen naar iets dat verloren is gegaan of niet langer aanwezig is. Waarom vat dit woord de essentie van het album zo goed samen?
Het woord ‘Desiderium’ kwam pas bijna aan het einde van het maakproces van het album bij me op. Ik voelde er meteen een sterke connectie mee: het klonk prachtig en de betekenis sloot perfect aan. Het dook als een geschenk uit het niets op, want tot dan toe wist ik niet hoe het album zou heten. Het had alles te maken met mijn rouwproces. Tegelijk ging het ook over het verlangen naar innerlijke rust, spirituele groei en vreugde.

Het album voelt als een heel persoonlijke reis door emoties zoals verlies, herinnering, verlangen en hoop. Wist je al toen je aan deze songs begon te schrijven, dat je zo’n intieme plaat aan het creëren was, of werd dat pas duidelijk tijdens het proces?
Ja, het album begon zich als het ware vanzelf te vormen, vertrekkend vanuit mijn emotionele toestand op dat moment. Ik putte uit schetsen en zette enkele ideeën opzij die niet juist aanvoelden. Ik wilde een momentopname maken van die periode en de ruimte die toen ontstond, vastleggen. Dat was het geluid dat naar boven kwam, en ik voelde dat ik daar niet tegen moest vechten.

Hoe ontwikkelde het songwritingproces zich? Kwamen de songs vanzelf tot stand, of werkte je bewust toe naar een bepaalde sfeer of een specifiek verhaal?
Het was een combinatie van beide. Nadat de eerste vijf songs waren afgewerkt, begon ik te zien welke sfeer er zich aan het vormen was. Er loopt een rode draad door het album, als een abstract verhaal. Dat was belangrijk voor mij, omdat het me een plek gaf om naar terug te keren, als een soort observatieplatform.

Is er één song op ‘Desiderium’ die voor jou persoonlijk een bijzondere betekenis heeft? Wat maakt net dat nummer zo speciaal?
Eigenlijk hebben ze allemaal een diepe betekenis voor mij. Ik kan wel zeggen dat het voelde alsof ik ‘This Love’ samen met een geest schreef. De dag waarop ik het nummer schreef, had ik het emotioneel bijzonder moeilijk. Ik voelde me helemaal niet liefdevol, was boos over een aantal zaken en ergerde me bovendien aan mezelf omdat ik dat gevoel niet kon overwinnen. Ik ging aan de piano zitten, begon wat akkoorden aan te slaan en zong precies het tegenovergestelde van wat ik op dat moment voelde. Uiteindelijk hielp dat om mijn stemming te verzachten. Het herinnerde me ook aan de kracht van iets positiefs doen, zelfs wanneer je jezelf daar in het begin toe moet dwingen omdat je er geen zin in hebt. Energie kanaliseren totdat die er daadwerkelijk is. Mijn vader deed dat vaak aan de piano, en die herinneringen hielpen me om de situatie om te buigen.

Veel luisteraars zullen hun eigen ervaringen herkennen in de emoties die op dit album naar voren komen. Was het creëren van een band met mensen via gedeelde gevoelens iets wat je bewust wilde bereiken?
Ik had geen idee hoe het album ontvangen zou worden. Ik ben ontzettend blij dat ik een band met anderen kan creëren; dat betekent heel veel voor mij. Tegelijk is het niet iets waarvan ik weet hoe je het vooraf kunt uitstippelen.

Het album heeft een mysterieuze en bijna droomachtige sfeer. Sommige luisteraars zullen misschien aan artiesten zoals Kate Bush denken, al blijft je eigen identiteit als artieste heel duidelijk aanwezig. Zijn er artiesten of invloeden die het geluid en de sfeer van ‘Desiderium’ hebben gevormd?
Tijdens het maken van Desiderium luisterde ik eigenlijk niet veel naar andere muziek. Ik was volledig opgegaan in mijn eigen creaties en wilde me niet laten afleiden. In de auto luisterde ik wel naar de radio, die ik op een klassieke zender had afgestemd. Dat deed ik voordien meestal niet. Ik wist dat het album zowel akoestische als elektronische elementen zou bevatten. Dat was alles wat ik bij het begin wist. Ook wist ik dat de piano een belangrijke rol zou spelen, als eerbetoon aan mijn vader, die goed piano speelde, en aan het begin van mijn leven, toen mijn ouders nog samen waren.

Je muziek klinkt op dit album erg kwetsbaar en oprecht. Was het moeilijk om je op die manier open te stellen en zulke persoonlijke emoties met de wereld te delen?
Misschien was dat vroeger moeilijker, omdat ik om uiteenlopende redenen releases heb uitgesteld. Deze keer voelde het op dat vlak gemakkelijk. Na verlies, ziekte en pijn is kwetsbaarheid iets wat je moet aanvaarden en erkennen om verder te kunnen gaan en vanuit die positie te kunnen groeien. Een innerlijke waarheid onder ogen zien, vraagt moed, maar kan ook bijzonder verrijkend zijn. Uiteindelijk kan kwetsbaarheid je dus juist sterker maken.

Wanneer je iets zo persoonlijks uitbrengt, kunnen de reacties van luisteraars erg betekenisvol worden. Hoe hebben mensen tot nu toe op ‘Desiderium’ gereageerd?
Ik heb al enkele bijzonder hartverwarmende reacties ontvangen. Ik kan niet ontkennen dat het me enorm opbeurt wanneer dat gebeurt. Dat mensen de tijd nemen om contact met me op te nemen, raakt me diep en maakt me erg nederig. De vriendelijkheid van vreemden is een onverwacht geschenk, een waardevolle rijkdom die we allemaal op onze eigen manier kunnen waarderen.

Als je terugkijkt op je werk met Single Gun Theory, wat is volgens jou het grootste verschil tussen muziek creëren binnen dat project en het maken van dit soloalbum?
Om te beginnen was het volledige proces van het opnemen van de zang heel anders. Voor Single Gun Theory kreeg ik meestal vier dagen om alle zangpartijen in de studio op te nemen. Dat werd bepaald door het opnamebudget en de tijd die nodig was om het album te mixen en af te werken. De muziek van Single Gun Theory was al geschreven vóór de uiteindelijke opnames. Bij Desiderium liepen het schrijf- en opnameproces daarentegen gelijktijdig en door elkaar. Er was geen vast tijdschema, behalve het schema dat ik zelf bepaalde.

Het album voelt als iets dat ook op een podium tot leven zou kunnen komen. Zijn er plannen om deze songs live te spelen of ‘Desiderium’ via concerten naar het publiek te brengen?
Dat zou ik heel graag doen. Terwijl ik deze antwoorden aan jou schrijf, werkt Brian Conolly voor mij aan de technische kant van dat verhaal. We zullen dus zien wat daaruit voortkomt, maar het ziet er alvast veelbelovend uit. Ik sta te popelen om met repeteren te beginnen.

Na het maken van zo’n diep persoonlijk album: heb je al ideeën over waar je muzikale reis je hierna naartoe zal brengen?
Ja, die heb ik. Ik heb al een gevoel bij de zang en er begint iets in mij te groeien. Ik kan niet wachten.

Heb je, na al die jaren nog bepaalde ambities of dromen als artieste die je graag zou willen verwezenlijken?
Met dit album ben ik opnieuw bezig mijn dromen waar te maken. Ik wil geweldige concerten spelen, mijn beste song ooit schrijven, nog een album maken, een nummer produceren voor een andere artiest en een abstract, theatraal werk creëren. En dat is nog maar het begin.

Wat hoop je dat luisteraars meenemen nadat ze ‘Desiderium ‘hebben beluisterd?
Dat we zelfs doorheen ons verdriet nog schoonheid kunnen vinden. Dat het leven voortduurt en dat dat iets is wat we mogen vieren.

Hartelijk dank dat je de tijd wilde nemen voor dit interview, en proficiat met het maken van zo’n prachtig en emotioneel album
Met plezier, Erik. Bedankt voor je interesse in en steun voor mijn muziek, en voor je doordachte vragen.

Nocturnal empire – Onze drijfveer is dat we na dertig jaar nog steeds die diepe vriendschapsband hebben onder elkaar, en nog met evenveel plezier ons ding kunnen doen, waar we ook spelen
 
Nocturnal Empire is al sinds 1996 bezig, en  laat zich dertig jaar later moeilijk nog in één hokje onderbrengen. De band vertrekt vanuit extreme metal, maar verweeft die met melodieuze, atmosferische en progressieve invloeden. De wortels in black metal blijven hoorbaar, zonder dat ze nog het volledige muzikale plaatje bepalen.
Live vertaalt zich dat in een dynamische set waarin verschroeiende mokerslagen worden afgewisseld met meer gelaagde en sfeervolle passages. Na hun optreden op Hellbound Fest  in Hell (Diest) , op zondag 26 juli, hadden we een fijne babbel met de band. Over dertig jaar in de underground scene, de plannen en de ambities.

Nocturnal Empire bestaat ondertussen bijna dertig jaar. Als jullie terugkijken naar 1996, wat is vandaag nog hetzelfde gebleven en wat is compleet veranderd?
Een andere line up in de eerste plaats, maar ook de muziek is veranderd. in het begin was het meer black en death, en nu kun je onze muziek gewoonweg niet in een hokje duwen. Dat is zo een beetje de grootste verandering in die dertig jaar. We richten ons niet meer op een genre, en doen gewoonweg wat we graag doen.

Jullie hebben enkele bezettingswissels gekend. Heeft elke nieuwe muzikant ook iets aan het geluid van Nocturnal Empire toegevoegd?
De muziek en de nummers ontstaan organisch tijdens de repetities. Het zijn de drummer en de gitarist die uitproberen tot een nummer zich begint te vormen. De baslijnen zijn meestal een ondersteuning van het nummer omdat we maar met één gitaar spelen. Nick schrijft de teksten en zoekt tijdens het jammen naar verschillende zanglijnen;

Wat ook opvalt, ondanks die dertig jaar zijn jullie altijd wat blijven ‘hangen’ in die ‘underground’? is het bewust zo gegroeid, of hoe moet ik dat zien …
In het begin hadden we enkele succes, heel goede reviews in Aardschock  gevolgen? Niets. We hadden enkele mooie concerten, o.a. in Oostende, reactie daarop? Niets. Hoe komt dat? Geen idee. Het is ook nooit onze grote ambitie geweest om grote podia te doen.  We blijven de underground bewust heel trouw, dat is een vaststaand feit. Maar laat ons eerlijk zijn in België zijn er weinig groepen die de ‘top’ bereiken. Mantah heeft nu wel wat succes naar grotere podia toe, er zijn er nog wel. Maar één van de weinige die wel is doorgebroken is Evil Invaders. Voor ons hoeft dit niet. Nocturnal Empire is onze hobby, onze passie maar daarnaast gaan we werken, hebben een gezin of nog zaken ernaast. Het is nooit de ambitie geweest om de underground te ontgroeien, integendeel...we voelen ons hier goed en op onze plaats.

De ambitie om vanuit het buitenland – zoals Evil Invaders heeft gedaan – eventueel op een festival als Alcatraz of Graspop te geraken is er dus niet?
het is voor ons allemaal een hobby dat we combineren met werk en een druk gezinsleven. Om zomaar naar het buitenland te vertrekken om een tour te gaan doen? Dat zat en zit er nog steeds niet  er niet in. andere bands, zoals Evil Invaders, hebben daar heel wat offers voor gedaan. En dat is een keuze, maar bij ons gaat dat dus gewoonweg niet om ons valies te pakken en snel eens naar het buitenland te gaan enkele weken. We zijn blij met elk optreden dat we krijgen, zoals in Hell Diest nu.  Dat we al dertig jaar doen wat we graag doen is een luxe, ook al komen we meestal dezelfde mensen tegen, dat nemen we er graag bij.

België heeft een sterke underground metalscene, maar krijgt internationaal soms minder aandacht dan bijvoorbeeld Zweden of Duitsland. Hoe kijken jullie daar zelf naar?
Het is wat het is. Er zijn in het thrashgenre wel wat bands uit België die het goed doen. Ook in de black en death metalscene zijn er toch wat bands die mooie optredens doen zoals Acient Rites of Slaughter Messiah . Muziek en bands zijn soms wat onderhevig aan trends of op wat op dat moment aanslaat. Kijk naar het succes van AmenRa nu.  Eigenlijk zijn wij daar als band niet zo hard mee bezig. Wij zijn al tevreden als we eens ons ding kunnen doen in Nederland. Voor ons is echt het belangrijkste om waar we ook zijn er een plezierige tijd te beleven. .zowel op de repetitie, de voorbereiding voor een optreden, setlist samenstellen, het spelen, interactie met publiek, de babbels achteraf, de andere bands  De vijver is wel heel klein geworden voor bands zoals ons, er zijn ook minder plaatsen om op te treden. En voor bands als ons, die sowieso diep in die underground zitten is het nog moeilijker als bands met wat ‘naambekendheid’ . maar je hoort ons niet klagen, zoals we aangaven.

Het is nu dus eigenlijk nog moeilijker geworden als ik het goed begrijp?
Het is zeker anders dan 30 jaar geleden. Toen waren er niet zo heel erg veel bands en waren er ook meer jeugdhuizen of andere zaaltjes om te spelen. Moeilijker is dat daarom niet, wel anders...wel moet je als band met eigen muziek hard op zoek naar speelplaatsen. Men maakt nu vaker de veiliger keuzes...coverbands, tributebands, de grotere veilige namen en bands...minder speelplaatsen, minder cafeetjes.

Wat ook nu speelt, de hokjes zijn weggevallen, is het een vloek of een zegen voor jullie?
de muzieksmaak is – zeker bij de jeugd – veel breder geworden. Daardoor kan dat gebeuren dat we voor amper 50 man of minder spelen, omdat de mensen hun smaken nu eenmaal breder zijn en als er iets anders te doen valt op diezelfde dag, heb je pech. Is dat erg? Nee, want we spelen met even veel energie voor die 25 man als dat we voor 200 zouden staan. Wat ons sterk houdt is de vriendschap onder elkaar, en dat we het allemaal nog doodgraag doen. en meer is er niet nodig. Het is dus wel ergens een vloek, maar ook weer niet… Bovendien. De evolutie is ook wat ze is. De mensen zijn ruimdenkender qua muzieksmaak en dat is wel goed denk ik. Zelf vind ik het ook wel leuk om op een avond te kijken naar een gotic metal band en daarna naar een death metalband… en wij daartussen als het kan

Wat maakt een optreden voor jullie geslaagd? Een wild publiek, een perfecte set of eerder de sfeer?
Het is geen ‘of, of’ verhaal. Als je voelt dat de mensen mee zijn , dat er applaus en beweging is , dat zijn de meest geslaagde concerten. Dat moeten er zelfs geen twintig zijn, als je er twee mee in een mini mosh kunt krijgen, is dat doel al bereikt. Ook nu in Hell was iedereen enthousiast, ook het geluid zat goed – dat is toch ook wel belangrijk. het belangrijkst is gewoonweg, als je ziet dat de mensen zich amuseren is voor ons voldoende.

Het viel me op dat jullie na dertig jaar nog steeds als jonge hongerige wolven stonden te spelen, waar andere bands met zovele jaren op hun teller vaak grijpen naar routine. Ik veronderstel dat het aansluit bij alles waar jullie het over hadden? Vriendschap en zo? Of wat speelt er dan?
De drijfveer is gewoon blijven gaan, blijven draaien. En inderdaad onze vriendschap, de dag dat we op het podium staan en ieder alleen maar bezig is met zijn eigen partij spelen? Dan is het voorbij, de magie onder elkaar is er na dertig jaar nog steeds, Ook op repetities hebben we even veel plezier. dat is dus de voornaamste drijfveer. En dat is echt het belangrijkste. Wij amuseren ons nog altijd. Soms lukt het gemakkelijk om een nummer te schrijven, soms gaat het moeilijk. Maar nog iedere keer is het zo fantastisch ergens heen te rijden, niet weten of er veel volk of, in ons geval, of er volk zal zijn, maar wij gaan er altijd voor. Zelfs al spelen we maar voor een handvol mensen (wat echt al voorgekomen is hoor)

Wanneer stopt het dan voor jullie? Je bent nog jong, maar niet meer piepjong. Wanneer zeg je ‘nu trekken we de stekker eruit’?
Dat is voor ieder van ons persoonlijk. Als onze kinderen beginnen te zeggen ‘papa nu begint het toch wat gênant te worden’ en je ook merkt dat dit daadwerkelijk zo is.. dan wordt het tijd om ermee te stoppen. Maar zolang dat niet zo is, en we ons nog amuseren en plezier beleven aan wat we doen? zonder onszelf belachelijk te maken? Blijven we gewoon doorgaan.

Zijn er optredens die jullie nooit zullen vergeten? Misschien een of een ander concert dat een kantelpunt betekende?
We hebben zo veel mooie momenten gehad. Maar echt een fijne ervaring was de dag toen we s middags mochten openen op een festival...ons materiaal werd uitgeladen, een backstage met koffie en taartjes, prachtig geluid… We mochten nog blijven om te eten, de kok vroeg of we pasta of aardappelen wilden, maar we moesten s avonds nog ergens anders gaan spelen. Daar aangekomen bleek dat we in een oud cafeetje moesten spelen waar er de ganse avond 10 mensen naar ons hadden gekeken. Er was door niemand inkom betaald. Dat zijn toch heerlijke momenten die zo mooi aangeven wat Nocturnal Empire is...soms zit het echt mee, soms valt het eens tegen….een allegorie op het leven! Dat past bij ons;

Hoe ontstaan jullie nummers? Vertrekt alles vanuit een gitaarriff of brengt iedereen ideeën aan tijdens de repetities?
Een nummer ontstaat door de interactie tussen gitaar en drum, van daaruit vertrekkende – op basis van de teksten die de zanger aangeeft. Dat is de basis van alles. Ideeën brengt iedereen aan, we doen alles samen. Maar de basis is daar… maar we vullen elkaar perfect aan.

Stel dat iemand Nocturnal Empire nog nooit gehoord heeft. Welk nummer zouden jullie aanraden als perfecte kennismaking, en waarom net dat nummer?
FACELESS dat is ook een nummer waardoor een connectie is ontstaan met sommige van ons, waardoor die bij de band zijn gekomen. Het is ook een nummer dat eigenlijk nog het best aangeeft waar Nocturnal Empire echt voor staat. Het was ook het nummer waarbij de zanger en de bassist kwamen solliciteren bij de band in 2019; We spelen geen bepaald genre. We passen niet in een hokje, waardoor we een breed scala aan metal liefhebbers kunnen aanspreken.

Wordt er nog iets meer gedaan rond jullie dertigjarig bestaan, een exclusief ‘dertig jaar Nocturnal concert’ of zo?
Nee niet echt.  er zijn geen specifiek optredens daarrond gepland nee. We zijn gewoon blijven doorgaan met optredens zoeken en plannen en spelen overal waar we gevraagd worden. We hebben dat altijd zo gedaan en gaan dat ook blijven doen.

Werken jullie momenteel aan nieuw materiaal? Kunnen de fans de komende maanden iets nieuws verwachten?
We zijn nu bezig in onze repetitieruimte met zelf wat opnames te maken. We houden jullie op de hoogte als we iets uitbrengen. Wel hebben we geen plannen om een plaat of cd uit te brengen. We hebben niet de indruk dat daar nog veel vraag naar is.

Zijn er elementen wat je nu weet, die je anders had aangepakt?
Er zijn altijd wel dingen waarover je denkt ‘dat hadden we anders kunnen doen’, binnen een andere tijdsgeest misschien?  We hebben wel enkele legendarische slechte optredens gehad, en kansen niet kunnen grijpen door onverwachte omstandigheden. We hebben daar echter geen trauma’s aan over gehouden.   We hebben ons altijd goed geamuseerd en, nog steeds. Dus nee…

Na al die jaren: waar zijn jullie als band het meest trots op?
Dat we nog steeds overeenkomen met elkaar. Dat we nog steeds die diepe vriendschapsband hebben onder elkaar. En nog met even veel plezier ons ding staan te doen, waar we ook spelen. Het is namelijk geen evidentie, om met werk en gezin een band zo  lang bij elkaar te houden. En daarin zijn we heel goed geslaagd, en dat lukt na dertig jaar nog steeds heel goed. Daar zijn we het meest trots op. Met beide voetjes op de grond!

Tot slot: als jullie één misverstand over Nocturnal Empire mochten rechtzetten, wat zou dat zijn?
Een mooie vraag, inderdaad, maar moeilijk om een antwoord op te formuleren. Als we mogen zouden we zeggen dat het een misverstand is dat we niet overal willen spelen...want dat willen we wel!!! Stuur een berichtje, mail, telefoontje naar de band of bandleden en vraag ons of we willen komen...in een huis, een tent, jeugdhuis, café, kraakpand….we komen en hopen je binnenkort te zien!

Pics homepag @Peter Vangelder (Musika)

Ik zal het doorgeven aan de organisaties … Bedankt voor de fijne babbel. Hopelijk tot binnenkort
Bedankt Erik voor dit fijne interview!

Rock op zijn puurst hoor je zeerzeker terug bij Harvesters, een band die bestaat uit doorwinterde muzikanten dia al binnen de Belgische rockscene hun strepen hebben verdiend. Hun debuut ‘At Rosie's Palace’ verscheen in 2023 onder het toeziend oog van Cedric Maes en Alessio Di Turi (The Sore Losers, Wixcakes, Sha-La-Lee's). Tien songs die een oldschool roadtrip gevoel gaven in de voetsporen van een ZZ Top, Neil Young en Tom Petty. En o ja, ook Rocky Balboa zou zonder twijfelen instappen. When in doubt, hit the one in the middle.
‘Do Some Good’ is de opvolger, vol aanstekelijke blues- en rockmuziek.
De opener “Stomp!” maakt het meteen duidelijk met een feestelijke roes, zonder overbodige franjes en pretentie. Gewoon eerlijke rock-'n-roll. “Hot Lips Apocalypse” en het titelnummer “Do Some Good” zijn aanstekelijk.
De songs tonen de technische bagage en speelsheid in stevige riffs en een onweerstaanbare groove.
De nummers hebben enige maatschappijkritiek, maar worden gebracht met humor, ironie en een knipoog.
Het is een levendig album. Luister maar eens naar “The Thrill”, “Throw, Don't Miss” en “Sad Man's Tattoo” ùet herkenbare riffs en refreinen. Een livesfeer van rauwe energie en een helder, krachtig geluid.
Ook in de slotfase houdt Harvesters het niveau moeiteloos vast. “Hammer On Nine” bouwt verder op die onweerstaanbare groove, terwijl afsluiter “900 Days” alle registers opentrekt.

‘Do Some Good’ is een soundtrack van lange autoritten, zwoele zomeravonden, dampende festivalweides én donkere winterdagen waarop deze flinke rechttoe-rechtaan rock ideaal tot zijn recht komt.
Een ijzersterke rock plaat van vakmanschap en spelplezier.

Tracklist: Stomp! // Blackbird // Hot Lips Apocalypse // Do Some Good // The Thrill // Throw, Don't Miss // Clockside // Sad Man's Tattoo // Hammer On Nine // 900 Days

Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, een album dat voelt als een emotionele wedergeboorte. De titel, afgeleid van het Latijnse woord ‘voor een diep verlangen naar een verloren verleden’, vat perfect de plaat samen.
Hunt vertaalt haar persoonlijke ervaringen van verlies, ziekte en herstel naar een indrukwekkend muzikaal geheel waarin filmische elektronica, de organische instrumentatie en de subtiele pianopassages elkaar moeiteloos aanvullen.

Een artiest met zo'n eigen identiteit doet wel herinneringen oproepen, o.m. aan de mysterieuze, dromerige sfeer die kenmerkend was voor Kate Bush. Toch blijft Hunt volledig zichzelf. Met de single “Gun Theory” bewees ze hoe sterk haar atmosferische muziek wel klinkt. Ze toont zich hier van haar meest kwetsbare, persoonlijke kant. Het is te horen op de breekbare compositie, “Look At The Sky”. Verdriet is te horen zonder te vervallen in zwaarmoedigheid.
Haar muziek ademt melancholie, maar laat ruimte voor hoop en troost. ‘Desiderium’ ontstond nadat Hunt beide ouders verloor, ze zelf een kankerbehandeling onderging en opnieuw ontdekte welke plaats muziek in haar leven innam. Die ervaringen zijn de rode draad doorheen het album.
Nummers als “Planet”, “Cecilia” en “Cape Of Light” omvatten twijfel, verlangen en het moeilijke proces van loslaten. Wie ooit een dierbare verloor of zelf een zware strijd voerde, zal veel emoties herkennen in deze songs.
Toch is Desiderium allesbehalve een sombere plaat. De warme elektronische klanken, de sfeervolle synths en de sprankelende pianomelodieën geven voortdurend een gevoel van licht en vooruitgang. Dat optimisme klinkt eveneens door in “This Love”, “Temple Of Illumination”, “Follow Me Here” en het prachtige “Cycles”. Met “Mother” bereikt het album zijn emotionele hoogtepunt, waarbij Hunt de pijn van afscheid nemen op aangrijpende wijze weet te verwoorden. Afsluiter “Alice Magic” laat nog eenmaal horen dat schoonheid vaak ontstaat uit kwetsbaarheid.
Met Desiderium levert Jacqui Hunt haar meest persoonlijke album af. Het is een plaat over verlies, rouw en genezing, alsook de kracht om verder te gaan.
De elf nummers vormen een intieme reis waarin verdriet en hoop hand in hand gaan. Meer dan herkenbaar voor wie het zelf meemaakte. ‘Desiderium’ is een schitterend opgebouwde luisterervaring waarin emotie en muzikale finesse perfect samenkomen.

Tracklist: Desiderium - Look At The Sky - Planet - Cecilia - Cape Of Light - This Love - Temple Of Illumination - Follow Me Here - Cycles -Mother - Alice Magic

Singer-songwriter/artpop/elektronische pop
Desiderium
Jacqui Hunt

Enkele weken na het uitbrengen van hun debuut ‘Freak Show’ krijgen we deze single voorgeschoteld uit hun album. De song begint met een duistere vibe en de tekst is dat ook wel een beetje. Het gaat over mensen die in een permanente staat van spanning lijken te leven. Je ziet ze overal om je heen: in het verkeer, op sociale media… Het nummer zelf is energiek, catchy en met een meezingbaar refrein. Een aanrader dus.
Empty Head kan en moet je vooral live in Vlaanderen zien op:
27 juli in de Kinky Star te Gent
2 september in OHK te Oostende
9 september in Antwerpen in Café Cabron

Noise rock/indierock
Mysery Hounds -single-
Sphères Sonore

Spotify: https://open.spotify.com/artist/6UWKEdxaXbMMQYtIyBWe9X?si=wctILlCwTbOCfmUpNQIMVQ
Bandcamp: https://emptyhead2.bandcamp.com/album/freak-show
Onze review van het album: https://musiczine.net/index.php/nl/item/102998-freak-show

Het Trans-Atlantische electro-gothduo Death By Love bracht een betoverend debuutalbum uit,’ 444’. De uit Pittsburgh afkomstige producer en multi-instrumentalist Peter Guellard en de Poolse zangeres Inga Habiba hebben samen elf nummers tot een filmische trip gesmeden, waarin darkwave, industrial, triphop, gothic rock en Midden-Oosterse invloeden elkaar vinden. Een emotionele reis langs mystiek, identiteit, overleven en wedergeboorte.
Donkere elektronische muziek dus, die boeit en intrigeert.
Openingsnummer “Sellenno” zet meteen de toon met dreigende beats en een industriële laag. “Cosmic Power” heeft een meer filmische aanpak van mystieke klanken, sfeervolle elektronica met de expressieve vocals van Inga Habiba. Een bevreemdende luisterervaring met gothic en cinematografische soundscapes.
Wat ‘444’ zo bijzonder maakt zijn de continue wisselingen in melodie en emotie. “Unity”, “I Don't”, “Strong Inside” en “God” schakelen tussen dansbare ritmes, donkere melancholie en spirituele rust. Geen voorspelbaarheid in dit album, wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer.
Ook in de tweede helft van het album blijft dat gevoel overeind. “Lost and Found”, “Temros (Symphonic Mix)”, “Forest” en “Ziro” tonen hoe breed het kan klinken, binnen het palet van industrial, darkwave, triphop en gothic.
Geen overdaad aan technische hoogstandjes, maar wel een zorgvuldig opgebouwde sfeer, verwezenlijkt door een subtiele percussielaag, de haast onhoorbare melodie en de onverwachtse vocale nuances. Uitermate origineel en fascinerend.

Tracklist; 01 Sellenno   04:07 02 Cosmic Power   04:41 03 In Unity   05:07 04 I Don't   04:25 05 Strong Inside   04:41 06 God   04:35 07 Lost and Found   04:38 08 Temros (Symphonic Mix)   03:50 09 Forest   03:53 10 Ziro   03:57 11 Sellenno (Reprise)   07:54

Darkwave/trip-hop/industrial
444
Death By Love  

Sommige muziek vraag je niet om stilletjes in een zetel te beluisteren. Die wil naar buiten, de straat op, een festivalweide inpalmen en zoveel mogelijk mensen tegelijk aan het dansen krijgen. Brazzmatazz beheerst de kunst om iedereen in te palmen op straat , in een club en  op een festivalweide.
De achttienkoppige Gentse steampunk brassband groeide uit tot een vaste waarde hierin. Hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, is er eentje die de druk letterlijk onderhoudt.
Na al die jaren nog steeds uniek, vernieuwend en aanstekelijk, opzwepend. Kleurrijk en getuigend van vakmanschap. ‘Crank Up The Pressure’ is er eentje die je live moet ervaren. De blazers zijn een belangvolle meerwaarde. Maar het zijn alle klanken samen, die versmelting die ‘t em doen. …
Je wordt meteen meegezogen in de juiste feestelijke stemming. “Losbandigheid”, “Puppet Play” en “Barrage” zetten hierop in, maar laten ook ruimte voor onverwachtse wendingen en muzikaal avontuur, van heerlijk ontsporende instrumentatie en uitbarstingen. Het zit vol muzikale prikkels in hun brazzgeluid. “Walk The Plank” is een mooie afsluiter.
Het balanceert tussen strak samenspel en een gevoel van vrijheid en improvisatie.
Een explosieve mix in dansbaarheid, creativiteit en pure speelvreugde. Wat een energie. Bewegen, Feest en vooral Genieten. Wat een energie.
Brazzmatazz toont aan dat hun muziek moet beleefd worden.

Tracklist: Crank Up The Pressure - 05:07 Fistycuffs - 03:22 Ocular Phenomena - 05:42 Losbandigheid - 06:10 Clockwork Concerto - 05:38 Puppet Play - 05:00 Barrage - 04:26 Walk The Plank - 05:35

Jazz/Steampunk
Brazzmatazz
Crank Up The Pressure