James Blake - Jong talentvolle Britse sing/songwriter houdt van elektronica , stoeit graag met sounds , gaat er creatief mee om , brengt al twee overtuigende, boeiende platen en is live overduidelijk gegroeid; gevoeligheid en extravertie kruisen elkaar gedegen. Straf dus wat deze geluidskunstenaar en weird elektrotechneut ons anderhalf uur kon brengen, die een goede twee jaar terug tegen wil en dank hip en populair werd met z’n originele aanpak van Feists “Limit to your love” . Hij hield ons in zijn greep met die unieke, aparte trippop/postdubstep, de ideale avondlijke uitstap bij dit herfstweer .
Een sound dat balanceert tussen toegankelijkheid en experiment, bevreemdend, huiverend, spookachtig als emotievol, dromerig en innemend. Een klanken – en kleurenpalet creëert hij met z’n twee muzikanten, breekbaar , intens , dynamisch en uitbundig. We horen weerbarstige donkere huiverende triphopsounds, sampling en diep rollende, dreunende , daverende dubstep/basstunes , waarover lagen gitaar en drums worden verweven en z’n indringende vocals zweven en hoog kunnen uithalen, ondanks de lichte verkoudheid waarmee hij vanavond geconfronteerd werd.
Een adembenemende , indrukwekkende atmosferische trip dus, getekend door finesse , beheersing en creativiteit . Al meteen waren we onder de indruk van “I never learnt to shake”, solo ingezet, gezien hij hier z’n stem als instrument gebruikt , opneemt en telkens laat doorgalmen op een dreunende beat , en daarna spaarzaam , elegant en treffend door de twee andere bandleden worden aangevuld , in een prachtig sober opgebouwd decor van kleine lichtjes voor een uitstalraam , die de donkerte beklemtonen . En die spanning bleef het ganse concert , o.m. op “Air & lack thereof” en “Overgrown” , titelsong van z’n tweede plaat. Af en toe was er wat ademruimte en afwisseling door een sfeervol relaxter geluid en dan kwamen we uit bij een soulful “I am sold” en “Case of you” , een nummer van Joni Mitchell trouwens, die hij beiden erg goed aanpakte . Het sterke onthaal en de overweldigende respons deden Blake en z’n muzikanten enorm veel deugd .
We fronsten de wenkbrauwen toen hij begon met de inzet van “Lindisfarne” , die zich een weg baande naar onze hersenen en intrigeerde door de stemvarianten, - vocoder en de pakkende begeleiding . “Limit to your love” klonk enorm sterk en kreeg een vurig verlengstuk door keys en breakbeats , percussief opgefokt! Ook het schurende , krakende “Klavierwerke” en het aanvullende “Voyeur” huiverden, bezorgden ons kippenvel, koude rillingen, en ja , werkten zelfs aanstekelijk op de heupspieren, een passende soundtrack van het om even welke science-fiction serie . Hier was Blake in z’n meest emotievolle, uitbundige vorm bezig. “Retrograde” en “Wilhelm scream” waren toepasselijke afsluiters en brachten ons ‘back to earth’ .
In de bis kregen we solo die geluidskunstenaar op “Measurements” , dat intens pakkend klonk. Hij knipte en plakte met pianoloops en vocals en kreeg de zaal muisstil.
James Blake - Een talentvol artiest en veelzijdig performer , die speelt met sounds en beats, een collectieve trance verwezenlijkt door een boeiend mix van postdubstep en trippop, en over twee jeugdvrienden beschikt die muzikaal hier handig op de kar springen !
Bijzonder concert dus!
Organisatie: Live Nation
Rotting Out , Survival , Broken Teeth, Redemption Denied, Muziekodroom, Hasselt op 12 oktober 2013 – Pics
Een stevig avondje van vier bands …
Rotting Out - uit de geestesstal van Suicidal Tendencies en Pennywise , van de nieuwe lichting ‘Southern Califonria Hardcore’!
Met verder Broken Teeth, Survival uit de UK en o.m. Redemption Denied als Belgische vertegenwoordiging
Neem gerust een kijkje naar de pics
Survival - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4213
Broken Teeth -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4212
Redemption Denied -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4211
Rotting Out -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4210
Org: Muziekodroom , Hasselt (ism Heartbreaktunes)
Jake Bugg, Passenger, Tom Odell, Ben Howard, Ed Sheeran,… ze verrezen de voorbije maanden als paddenstoelen, de jonge Britse snaakjes die veel meisjesharten verwarmden met hun jeugdige, vlotjes meezingbare folksongs. En nu is daar ook King Krule… minstens even jong maar wel eentje van het weerbarstige, dwarse en gedesillusioneerde soort, wellicht met een iets langere houdbaarheidsdatum ook.
Hoewel hij er nog te jong uitziet om whisky te drinken haalt Archy Marshall, aka King Krule liever zijn mosterd bij Tom Waits dan bij Bob Dylan en andere folkies. Het publiek keek dan ook lichtjes verbijsterd toe wanneer zijn bariton boos om zich heen schopte op “Easy Easy” en “A Lizard State”, terwijl tienerfrustraties de vrije loop kregen op “Has This Hit?” en “Cementality”. Een scherp, getormenteerd contrast met zijn onschuldig, jeugdige Kevin De Bruyne look met hoogblonde haarsnit. En met de afwisselend elegante jachtige, ietwat jazzy ritmes van zijn drie kompanen op het podium.
King Krule surfte die avond op een creatieve vloedgolf en plukte al volop songs uit de opvolger van het pas in augustus verschenen ‘6 Feet Beneath The Moon’, dat zowel in rock (Alex Turner) als hiphop (Frank Ocean) milieus geprezen werd. Bijzonder knap toch om als tiener al een authentieke en verfrissende stempel te drukken op de Britse muziekscene.
De uitverkochte zaal gaf King Krule een bijzonder warm onthaal. Deze kid kan een grote king worden.
Organisatie: Botanique, Brussel
Vive La Fête is dit najaar op tournee om hun nieuwe plaat ‘2013’ voor te stellen. Afgelopen zaterdag trad de band op in de Balzaal van de Vooruit in Gent. De formatie rond koppel Els Pynoo en Danny Mommens zorgde voor een energiek concert met liefde gebracht.
Els en Danny hadden er duidelijk zin in. “Decadance” kwam binnen met een knal en heeft het soort vette beat die lekker door het lichaam zindert. Pynoo maakte zich klaar voor wat komen zou met wat fitnessbewegingen en opwarmingstechnieken. Na het nummer gingen ze onmiddellijk door met “Tokyo”. Het is een schoolvoorbeeld van een song met tekstherhalingen van Mommens en Pynoo. Het nummer “Diable” klopte gewoon. Deze electropop gaat gemakkelijk de oren binnen en blijft in het hoofd hangen. Op het eind zat bovendien een geniale solo van de basgitarist. “La Vérité” hangt al langer in ons hoofd dan “Diable” en is een klassieker van Vive La Fête. Danny was op zijn best, Els op haar verleidelijkst. Enige avances mocht het mannelijk publiek echter vergeten, het opschrift op haar topje zei immers ‘Els loves Danny’. Het nummer eindigde met een buiginkje voor een dolenthousiast publiek. Mommens’ gitaarspel was doorheen heel het optreden opperbest. Wanneer hij zijn gitaarkunsten bovenhaalde ontplofte de zaal elke keer weer. De man was echt en plein forme en versnelde het tempo van de set op een fantastische manier. Tijdens een intermezzo ging de groep zelfs even rocken. Dat intermezzo werd opgevolgd door “Exactement”, waarbij de zangeres weer helemaal los ging. De bewegingen van Els Pynoo waren schitterend om te zien en hebben een erg aanstekelijk kantje. Ze genoot dan ook met volle teugen van de muziek en van het publiek. Bij “La Vision” gingen we nog eens lekker samen tot negen tellen met Mommens. Vive La Fête heiste zich op deze manier makkelijk over het dode punt dat sommige optredens in het midden wel eens hebben. De band speelde echter zo strak als de lederen broek van Danny. Elk nummer werd daarom een regelrechte hit.
Met “Jaloux” hoorden we alweer enkele goede solo’s. Het flikkerende licht maakte alles nog net iets epischer. Ieder bandlid kreeg ruimte om te schijnen, maar de meeste aandacht ging toch naar het koppel. Op het einde van het nummer gaven ze elkaar een innige kus, wat ons opnieuw deed geloven in ware liefde. Bij “Noir Desire” konden we Els eens horen krijsen. Het nummer kreeg bovendien een zwaar rockende outro dat het goede soort van lawaai in zich had. Daarachter werd een nummertje voor de boys gespeeld (Els Pynoo was waarschijnlijk even een plasje gaan doen). “Ace of Spades” was een frisse afwisseling in het overwegend elektronische geweld.
Het hoogtepunt van de set bleek echter de cover van “Banana Split” van Lio. Dit opgewekt liedje leek wel gemaakt te zijn om door Vive La Fête gecoverd te worden. Om de set af te sluiten mocht iemand uit het publiek van Mommens een liedje kiezen. “Noem maar iets op”, zei de gitarist wat nonchalant, maar de Vive La Fête-versie van “A Forest” van The Cure mocht er wel degelijk zijn. Het spreekt van grote klasse.
Kortom, Vive La Fête is heter dan ooit tevoren. Menig okselvijvers werden gevormd, en de brillenglazen bedampten. Het publiek kon bezweet en tevreden huiswaarts keren.
Organisatie: Democrazy, Gent
Statue (Extended) – Maniakaal en Indrukwekkend!
Statue (Extended)
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Indrukwekkende gebeurtenissen in de AB … Eerst konden we zien dat België met z’n Rode Duivels zich een weg naar Brazil kogelde door Kroatië op z’n plaats te zetten, en even nadien werden we overdonderd door Statue , een septet uit Limburg , een unieke samenstelling van maar liefst vijf gitaren , een bas en een drumkit , dat op het eind uitmondde tot een Statue Extended waarbij dan maar liefst twaalf gitaristen waaronder Stef Kamil Carlens, Pascal Deweze, Luc Van Acker en Johannes Verschaeve het snaren-orkest van dienst waren ! Je ziet het maar bitter weinig, ontelbaar veel volk op dat kleine podium van de AB Club!
Statue eigent zich een plaatsje toe binnen de postrock, wekt een Battles groove op en graaft in de historiek van Slint , Godspeed en Tortoise . Hun instrumentale , repetitieve gitaarmuziek , die symfo, mathrock en stoner herbergt, houdt van een intens broeierige, sfeervolle spanning en boeit door de slepende ritmes , de variaties en de tempowisselingen. Hier en daar wordt een experimentje aan toegevoegd . De lagen stapelen zich op , en het is mooi te zien hoe de patronen , motiefjes wonderschoon elkaar raken en aanvullen , spaarzaam of breder opbouwen ; en regelmatig ontaardt in een wall of sound , noise en galm ; de registers worden opgetrokken, kunnen gieren , exploderen , zonder uit de bocht te gaan of minutenlang bedolven te zijn van die effects.
Hun titelloos debuut met o.m. het prachtige “Noa” , , “niuwe drony”, “7!d”, kwam gedurende een uur in de spotlights. We hoorden een machtig samenspel van gitaar’dialogen’, gedragen door de strakke , opzwepende drums. .Mooi om te horen, , maar ook om te zien hoe 6 jonge gasten op een rij gefocust zijn op hun spel, lonkend naar de andere .
Op spannende wijze worden de nummers sober , ingehouden , stekelig en gedreven aan elkaar gevlochten. De creatieve , verrassende wendingen dwongen respect af , en werden smaakvol en enthousiast onthaald door het publiek .
Het Statue avontuur ging naar z’n apotheose toen de andere gitaristen erbij werden gehaald en hier wel 19 man op het podium stond om twee nummers in volle gitaar orkestratie te spelen. Uiterst genietbaar en opwindend. Schitterend om zich zo te laten meedrijven!
Statue zorgt ervoor dat postrock instrumentaal best spannend blijft, en oog heeft voor spektakel op het podium . Statue was beklijvend , ontroerend, gedreven, explosief . In één woord Maniakaal! En lazen we niet ergens dat ze nog zouden durven aandraven als het Nederlandse Kong , op verschillende plaatsen in de zaal om hun sound nog voller en sterker te doen klinken . Het lijkt de uitdaging meer dan waard na wat we vanavond te horen en te zien kregen !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Amatorski bracht in 2011 met ‘TBC’ één van de strafste Belgische cd’s uit van het afgelopen decennium. Hun experimenteerdrang met elektronica pakte goed uit en leverde een intrigerende plaat op vol met bezwerende fluistermuziek. Het best te omschrijven als een melancholische kruisbestuiving van Sigur Rós, Portishead en Björk.
Dat de groep ook innovatief wil zijn op het podium bewijzen ze door al een half jaar rond te toeren met het multimediale project ‘Deleting Borders’. Daarmee wil Amatorski aantonen dat de grenzen in dit digitale tijdperk haast oneindig zijn. Live uit zich dat vooral in indrukwekkend mooie visuals, maar het project reikt verder dan dat. Aan hun laatste single “How Are You” kon elke fan meewerken door op de site deletingborders.com een inbreng achter te laten. Na een buitenlandse tour die hen in Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Engeland, Hongarije en Oostenrijk bracht, zette de groep afgelopen week terug voet op Belgische bodem. Eén van de tussenhaltes was de Handelsbeurs in Gent, waar de band een dijk van een optreden neerzette.
Van de nummers van hun debuut-EP ‘Same Stars We Shared’ was geen spoor meer te bekennen. De helft van het optreden bestond dan ook uit nieuwe nummers, die een mooie aanvulling vormden op het materiaal van ‘TBC’. Het vierluik “Soldier”, “22 Februar”, “Peaceful” en “8 November”, was al vroeg in de set een aanslag op je gemoed. De warme maar tegelijk ietwat afstandelijke zang van Inne Eysermans, de prikkelende elektronica en fantastische percussie kristalliseerden zich tot een ijzingwekkend geheel waar je het warm en koud tegelijk van kreeg. Buitenaardse magie, Sigur Rósiaans zouden we zelfs haast durven zeggen. Absolute uitblinker was “8 November”. De op plaat wat warrige climax, vormde live een waar hoogtepunt. Bijna achteloos schudde de drummer de intenste ritmes uit zijn polsen. We hadden er niet om gemaald mocht het nummer nog een tiental minuten langer geduurd hebben.
De nieuwe nummers klonken iets directer en minder abstract, maar dat betekent niet dat Amatorski haar drang om te experimenteren verloren is. Het klonk eerder als een lichte nuanceverschuiving in sound en in aanpak. Of en in welke vorm de songs op plaat zullen verschijnen is nog onduidelijk, maar de band kennende zullen ze wel weer een haast perfect eindproduct op de markt brengen. We zijn alvast benieuwd na hetgene we in de Handelsbeurs te horen kregen.
In de bisronde gaf de groep nog een prachtige versie van het beklijvende en melancholische “Never Told”. Het publiek kon zo met torenhoog kippenvel en een afgesneden adem weer naar huis vertrekken, hunkerend naar meer. Maar nu maar eerst die prachtplaat ‘TBC’ weer eens uit de kast halen.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Gabriel , Dominic en Nik vormen samen Factory Floor , één van de laatste ontdekkingen van het label DFA . Sterk punt van DFA, het opsporen van beloftevol talent. En het trio is geen uitzondering op de regel . Hun eerste LP , ‘éponyme’, ligt in de rekken sinds september jongsleden en zal zeker de top bereiken tegen het eind van dit jaar . Factory Floor toonde zich in de AB Club , en bewees dat hun sound even geweldig is op het podium als in de studio .
De AB Club was volledig uitverkocht op het moment dat de Londenaars het podium betraden. Voorafgegaan door een set van schreeuwende , maar veelbelovende East India Youth, begonnen de Londenaars met hun hybride mix van electro, harde noisy sounds en ander abstracte melodische exploraties. "Turn It Up " lanceerde een soort vijandelijkheid . Harde klappen op het openingsnummer dus. De percussie liet je trommelvliezen vibreren terwijl de verraderlijke beat je voeten verplichtte om mee te doen.
Op het podium , speelden de Londenaren los en speels zonder zich zorgen te maken over het publiek . De sound was evenwichtig, en dat was het belangrijkste voor hen. In het publiek viel er lichte danspas te noteren van enkele fans, maar zoals steeds in de AB, bleef de meerderheid van het publiek onbewogen. In het algemeen van weinig belang.
Maar het moet gezegd, de minder ‘coole’ kant van het trio, is niet bijzonder uitnodigend; ondanks de performance op de scene, zelfs de hits “Two different ways”, “Fall back” of “Reallove” hielpen niet.
Het trio verliet de set na bijna een 1h20 performen. Hoewel de set knallend begon, waren de laatste 20 minuten niet echt nodig of overtuigend. Vooral de sfeer in de zaal was opmerkelijk teruggevallen na de eerste 3 kwartier. Factory Floor is, op het moment, een groep die ongetwijfeld meer fans gaat maken op de festivals dan op scene. Goed, maar het kan zeker beter.
Redouane Sbai - Vertaling Gerrit van De Vijver
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Darkside ft. Dave Harrington & Nicolas Jaar - Niet van deze wereld
Darkside
Ancienne Belgique
Brussel
Tegenwoordig hoef je niet langer op de peperdure wachtlijst te staan bij Virgin om een onvergetelijke buitenaardse trip te maken. Darkside, het hernieuwde project van de uiterst eigenzinnige Nicolas Jaar en gitarist Dave Harrington, bracht ons voor nog geen twintig euro een heel pak voorbij de dampkring.
Nicolas en Dave staan al langer dan sinds deze debuutplaat samen op een podium. Dave Harrington was de vaste gitarist in de liveshows van Nicolas Jaar en vóór de geboorte van hun langspeeldebuut “Psychic” brachten ze al een selftitled EP uit en een herwerkten ze de allernieuwste van Daft Punk. De chemie tussen deze twee geniale muzikale breinen werd nu gebundeld in een geweldige spacerockplaat.
De intiem belichtte ABbox werd het geknipte decor voor het werelddebuut van het duo. Hun performance klonk net iets anders dan op plaat en het is duidelijk dat beiden nog op zoek zijn naar nog meer perfectie op het podium. Deze spaced out rock met flarden electronica en ambient klinkt vrij minimaal en kent hier en daar een dansbare uptempo stuiptrekking met die typerende bass drops. Wat we gisteren te horen kregen was echter niets minder dan geweldige buitenaardse seks zonder orgasme met een Lynchiaanse schone. De met een beetje verbeelding op Lynch lijkende Harrington heeft duidelijk de hoofdrol in dit verhaal. Nicolas Jaar draait aan de knoppen en neemt zoals altijd de zanglijnen voor zijn rekening. Ze bewijzen dat goede composities niet moeilijk hoeven te zijn en niet noodzakelijk naar hoogtepunten hoeven te zoeken. Darkside bracht ons één lang uitgesteld muzikaal orgasme en dat werd enorm gesmaakt bij de smeltende fans. We kregen zelf twee bisrondes. Bij de tweede encore waren de twee net iets te goed op elkaar ingespeeld om van een zogenaamde improvisatieronde te kunnen spreken.
Maar wat maakt het uit als je weet dat meneer Jaar telkens opnieuw zelf de krijtlijnen trekt voor het ontstaan van nieuwe stromingen. Bovendien kunnen we bijna met zekerheid zeggen dat het eigenwijze jonkie nooit zal bezwijken voor het geld en de daarbij horende dwingende richtlijnen van grote labels. Alsjeblief Nicholas, blijf gewoon doen wat je doet.
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Broer en zus Elliot en Natalie Bergman uit Chicago hebben een verfrissende indiepopplaat uit, waarbij ze een lichte groove aan toevoegen. Hun sound buigt zelfs om richting ska , bossanova en jazz . De songs krijgen op die manier dankzij multi-instrumentalist Elliot een zomerse tint. Vocaal plaatst Natalie zich in de spotlights door haar indringende, soms hemelse, maar ook soms diepe stem. “Keep you” en “It’s too late” zijn de barometer van de plaat door het leuke , sfeervolle geluid. “Twisted” intrigeert door de worldinjecties en “Shine” werkt aanstekelijk. Het tweede deel van de cd is intiemer .
Voor wie houdt fijne , ontspannende dromerige muziek, heeft via Wild Belle alvast een prima debuut!
Band naam: Peace – Cd: ‘In Love’ – twee titels die een optimaal samenhorigheidsgevoel verwezenlijken . Na de EP ‘Delicious’ is het eerste full album van deze jonge gasten van Birmingham uit. Prikkelende , melodieuze indiepop , met een link naar de Brit ’Manchester’ scene door de gitaargrooves . Jim Abiss , gekend van Florence en Arctic Monkeys stond in voor de productie .
Toegegeven , de band brengt niks nieuws in het genre , maar het is een erg gemoedelijk plaatje , waarop enkele mooie songs als “Higher than the sun” , “Wraith” en “Toxic” te horen zijn .
Klanken hebben David Sylvian altijd al geïntrigeerd . Na het werk met Japan, z’n soloplaten , en talrijke samenwerkingen, legt hij zich de laatste jaren toe op een klankenspectrum met Fennesz en Derek Bailey, wat we o.m. hoorden op de cd ‘Blemish’ . Een experimenteel terrein dus .
Bij ‘Wandermüde’ kreeg de electro- akoestische componist Stephen Mathieu beschikking mee te werken en samen met Sylvian wordt hier instrumentaal ambiente filmische soundscapes gecreëerd, een pastelachtige kleur, drones, klankenvelden, met een minimum aan melodische ontwikkeling. We moeten vocaal het zachte, indringende timbre van Sylvian missen , maar wie houdt van muzikale onthaasting komt met ‘Wandermüde’ aan z’n trekken .
Amper twee jaar geleden zag in het Duitse Munster een nieuwe punkband het levenslicht. Vijf jonge honden gaven hun band de naam Idle Class en besloten meteen alles op muziek te zetten en hun toenmalige jobs op te zeggen. Na een EP ‘Stumbling Home’ in de zomer van 2012 verschijnt met ‘The Drama’s Done’ een eerste full album. Het resultaat mag er zijn want het vijftal leverde een plaat op die de vergelijking met toonaangevende Amerikaanse bands moeiteloos weerstaat.
Idle Class kun je probleemloos in één adem noemen met formaties als Polar Bear Club, Make Do And Mend en The Flatliners. Wie de populariteit van genoemde bands in overweging neemt, beseft dat deze Duitsers kunnen uitgroeien tot een van de belangrijkste Europese namen in het genre. Dit eerste volledige album bestaat uit tien knallende songs die adjectieven als cathy, hard, melodieus en rauw perfect verzoenen. Het rauwe geluid wordt net als hun Amerikaanse grote broers in grote mate bepaald door de ‘raspende vocalen’ die de sound net dat tikkeltje extra geven.
Liefhebbers van energieke, positieve en eigentijdse punkrock mogen dit plaatje dus niet links laten liggen.
Meer info op www.idleclasse.de
De groepsnaam is een verbastering van (of een sneer naar) Joanna Newsom, de vrouwelijke bard die kamermuziek maakt voor zich interessant wanende mensen die met de pijp in de mond onderuit gezakt in hun relax zetel de intellectueel willen uithangen.
De Welsche band tapt echter uit een gans ander vaatje, eentje gevuld met shoegaze en noise-pop. Overhaaste en uiterst driftige shoegaze gitaartjes gaan een duel aan met de bitterzoete maar vaak giftige vocals van Alanna McArdle in ophitsende songs als “Anti Parrent Cowboy Killers”, “Sugarcrush” en “Graveyard”. Soms zijn er al wat raakpunten met heel vroege Placebo (ten tijde van hun debuutplaat) en Sonic Youth. De tintelende en jachtige gitaartjes in combinatie met de vaak opgejaagde vocals en dito melodieën doen ook wel eens aan Los Campesinos denken (in het lekker rollende “Secret Surprise”).
Het is allemaal fris, sprankelend en vrij punky. Joanna Gruesome bevindt zich hiermee in de vruchtbare poel waarin ook verwante bandjes als The History of Apple Pie en The Pains of Being Pure at Heart rondzwemmen. Natuurlijk hebben we dit wel al eens eerder gehoord, maar een nieuw bandje die het genre met dergelijke geestdrift in leven houdt, nemen we er graag bij.
Nu het tot voor kort verloren gewaande genre helemaal terug is, springen een hoop beloftevolle groepen op de krautrock kar, denk aan Wooden Shjips, The Soft Moon, Suuns, Disappears, Traams,…. Zo begint de invloedssfeer van cultgroepen als Can en Neu alsmaar groter te worden. Ook TV Ghost mag zich voor een stuk schatplichtig achten aan deze pioniers. De groep heeft hun krautrock wel in een eighties- en postpunk bad ondergedompeld, met een knipoog naar Echo & The Bunnymen. Er zit nogal wat echo op de gitaren en die komen ook al eens binnen langs de garagerockpoort. In combinatie met vuile en zwevende keyboards neigt dit soms naar The Horrors (“Placid Deep”) en ook wel een naar een ruwere versie van Interpol (“Cloud Blue Moments”).
TV Ghost heeft zich op dit bijzonder boeiend album alvast een eigen geluid toegeëigend die drie kwartier lang een bedwelmend effect uitstraalt.
In het kielzog van het fantastische Savages lijkt de weg wel vrijgemaakt voor post punk meidengroepen. Vanuit Manchester komt PINS overgewaaid en die hebben met ‘Girls Like Us’ een verdomd stevig debuut gemaakt. De titelsong is al meteen een schot in de roos, een onweerstaanbare riff, een diep dreigende bas en een aanstekelijk refrein maken er een hell of a song van. Met de naar bubblegum pop neigende surfgitaartjes van “Waiting for the end” neigen de vier heftige meiden naar de collega’s van Bleached, maar verder in het album komen steeds weer die duivelse Savages opdoemen.
Er moet dus nog wat meer naar een eigen smoel gezocht worden maar dat komt wel goed. Op de tweede plaats staan na Savages is dezer dagen trouwens geen blamage.
Black Star Riders is Thin Lizzy zonder Phil Lynott die tracht te klinken als… Thin Lizzy met Phil Lynott. Nadat origineel Lizzy gitarist Scott Gorham en zijn gevolg al jaren de wereld rondtrekken onder de naam Thin Lizzy en al die tijdloze klassiekers live laten verder leven, hebben ze nu toch de keuze gemaakt om onder een nieuwe groepsnaam vers materiaal uit te brengen. Moedig, maar juist daarom is het des te jammer dat ze die stap niet doortrekken in de songs, want hier wordt hardnekkig geprobeerd om nog steeds Thin Lizzy te zijn, met een zanger Ricky Warwick die zijn geforceerde best doet om te klinken als Phil Lynott.
De songs zijn allemaal vakkundig gefabriceerd volgens het old school Lizzy hardrock recept en klinken best krachtig en vermakelijk, geregeld komt ook die wervelende gitaartandem voorbijrijden, maar niets op de plaat klinkt origineel of duidt op een gewaagde stap in het ongekende.
Naar verluidt was het uit respect voor de legendarische Phil Lynott dat de plaat niet onder de naam Thin Lizzy werd gemaakt, maar dan hadden ze beter uit datzelfde respect wat meer eigen smoel in dit album gestoken, wat Lynott volgens ons meer zou geapprecieerd hebben.
Op vandaag klinkt Black Star Riders als één van die zovele tribute bands, en dat is een beetje jammer voor een stel hard rock zwaargewichten die hun sporen verdiend hebben bij ondermeer Alice Cooper, Megadeth, Ted Nugent en Whitesnake.
Parquet Courts, één van de meest verfrissende nieuwe gitaarbandjes van het westelijke halfrond, hebben na hun sterke debuut ‘Light Up Gold’ van eerder dit jaar nu ook nog een fijn aanhangsel geproduceerd in de vorm van een vijf tracks tellende EP. Altijd welkom.
Op deze EP treffen we terug die sympathieke spontane rommeligheid met neigingen naar Pixies, Modern Lovers, Pavement en Feelies.
Parquet Courts gaan op het elan van ‘Light Up gold’ door maar voegen er nog wat fantasietjes aan toe, zo is er op opener “You’ve got me wondering now” een lo-fi fluitje tussen de tintelende gitaren geslopen. De verrassing is echter de zeven minuten durende laatste song “He’s seeing paths” waarin een drumcomputer in combinatie met een stel potten en pannen voor een funky beat zorgt, met verderop een freaky feedback gitaartje die tussen allerhande bieps en bleeps de orde komt verstoren.
Leuk tussendoortje, fijn groepje.
Parquet Courts staat op 20/10 in de Gentse Charlatan en op 27/10 in de AB Club te Brussel.
Nu JJ Cale het loodje heeft gelegd zal de ook al 70 jaar oude Tony Joe White het verder alleen moeten rooien in de velden van de laid back blues. Alhoewel, een herboren en bescheiden Mark Knopfler, die zijn ego even voor een tijdje aan de kant heeft gelegd, heeft op ‘Privateering’ zijn spelstijl ook in dezelfde richting laten vloeien. Trouwens, als Knopfler zijn grote voorbeelden ten volle wil erkennen, dan moest hij wel bij de uitvaart van JJ Cale op de eerste rij zitten, vlak naast TJ White bijvoorbeeld.
In zijn gekende swamp blues stijl en met die diepe bariton stem is TJ White ook op ‘Hoodoo’ uit de duizenden te herkennen. ‘Hoodoo’ is dan ook geen verrassing, wel meer van het klasrijke zelfde. Het mag al wat meer rocken dan op de verstilde voorganger “The Shine”, waarop TJ zich van zijn meest intieme kant liet horen, maar de gitaar gaat nu ook weer niet dwars door de muren scheuren, het is Tony Joe, niet Jack White, moet u weten.
‘Hoodoo’ is gewoon een oerdegelijk TJ White album gekenmerkt door die immer bruisende slide gitaar. Het is een plaat waarop een ervaren rot van op zijn barkruk in 9 knappe bluessongs zijn muzikale kunsten etaleert zonder in egotripperij te vervallen.
Een knappe aanvulling van een indrukwekkend repertoire.
Wie Duitsland en in het Engels zingende indierockbands zegt, denkt ongetwijfeld aan The Notwist en Blackmail. Een derde naam die je daarbij mag voegen, is het eigenzinnige Slut. Deze formatie uit Ingolstadt rond frontman Christian Neuburger bestaat al twintig jaar en deed in die periode uiteenlopende dingen. Naast een aantal traditionele poppy rockalbums werkten ze ondermeer muziek uit voor en samen met auteur Juli Zeh en herschreven ze ‘The Threepenny Opera’, een musical van Bertold Brecht en Kurt Weill.
‘Alienation’ is het nieuwste werk na vijf jaar stilte. Het creatieve vijftal levert de luisteraar twaalf afwisselende nummers die door verschillende producers werden opgenomen in diverse, Duitse studio’s. Het resultaat mag er zijn: Slut wisselt catcy, gedreven indierocksongs zoals eerste single “The Next Big Thing” en “Silk Road Blues” af met meer donkere, eigenzinnige composities als “Alienation” en “Nervous Kind”.
De minimalistische, postpunkachtige songs krijgen daarbij een melancholisch sausje door de vocalen van Neuburger en neigen qua sound sterk naar The Notwist of Radioheads ‘Kid A’. Ook Depeche Mode lijkt niet ver weg bij fraaie composities als “Remote Controlled” en “Deadlock”.
De songs blijven snel hangen en boeien ook na diverse luisterbeurten. Wie meer wil horen van deze Duitsers, surft naar slut-music.com .
Voor wie houdt van een lekker potje Celtic Rock, is de nieuwe plaat van de Canadezen van The Stanfields verplichte kost! De mix van folk, (hard)rock en punk die de heren leveren, hoort namelijk bij het beste dat wij sinds lang in dit genre hoorden.
Met de hulp van de legendarische producer Mike Fraser (AC/DC, Metallica, Aerosmith) nam de formatie uit Halifax tien uitmuntende tracks op die je in één ruk uitzit en waarbij je meteen daarna op de repeatknop drukt.
The Stanfields combineren hun vakkundig opgebouwd Celtic Punksongs met een ongebreideld enthousiasme en spelplezier waarbij ook de tekstuele meerwaardezoeker niet vergeten wordt.
Onze favorieten zijn het heerlijke, aan Springsteen schatplichtige “Run On The Banks” en de cover van de bekende Ierse folksong “Mrs McGrath” met het prachtige refrein dat je enkel kunt meeblèren door te spieken naar de teksten.
Je hoort meer van The Stanfields op www.rookierecords.de .
Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands herbergt. Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.
De vijf heren vermengen furieuze hardcore met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status. Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie! Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”.
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt. Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages. Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise. Opvallend is nog het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!
Fleetwood Mac is één van de ‘old time favorits’ die nog op het lijstje stond om aan het werk te zien . Terecht , van de huidige Brits – Amerikaanse rockband is van de originele bezetting uit 1967 alleen Mick Fleetwood, net de 70 voorbij btw, er nog bij. De drummer en oprichter van de band verzamelde doorheen de geschiedenis heel wat muzikaal talent , maar vaste vorm kwam er natuurlijk met John McVie , Christine McVie en verder de americanos Lindsey Buckingham en Stevie Nicks . Een straffe bezetting op gezegende leeftijd en door de jaren uitgegroeid tot topmuzikanten.
Een afspraak met de muziekgeschiedenis kregen we , want de band van Mick Fleetwood maakte met 'Rumours' het op drie na meest succesvolle album aller tijden, waarbij de hits “Dreams” , “Don’t stop” en “Go your own way” niet ontbraken .
Naast het eerste werk met Peter Green zit thuis een ‘Tusk’ of de 80s ‘Mirage’ , ‘Tango in the night’ en het 90s album ‘Behind the mask’ niet te ver verstopt.
Fleetwood Mac trad op voor een avondje nostalgie , en kwam naar hier om de sterke songs van hun repertoire te spelen , met een blik op de toekomst , want er is een nieuwe plaat op komst en daar hoorden we al een rockend “Sad angel” van .
Vier jaar na hun vorig optreden stonden ze opnieuw in het Sportpaleis . Op weg waren we benieuwd of Christine er zou kunnen bij zijn , gezien ze in Londen aanwezig was op twee gigs. Stiekem hoopten we het , maar nee, vanavond was ze er niet bij , waardoor hits als “Little lies”, “Everywhere” en “You make loving fun” in de kast bleven, naast de wondermooie instrumental “Albatross” .
Het gerespecteerde kwartet werd bijgestaan door een tweede gitarist , een toetsenist en twee backing vocalisten. In de bijna drie uur durende set werden we meegevoerd, - gedreven in hun rijkelijk gevulde oeuvre. We hadden een muzikale rit van pop , rock , roots, blues en psychedelica, waar ruimte was voor gesoleer, strakke drums , emotievolle vocals, subtiel uitgewerkt en gespeeld met een dosis sentiment en gevoeligheid . Het maakt hen zo invloedrijk en bepalend .
We kregen een gezapig optreden , een rockende en een sfeervolle , dromerige, breekbare Fleetwood Mac. De extraverte en intieme aanpak en de daarbijhorende prachtprojecties zouden in een zaaltje als de AB nog meer tot hun recht komen . Die projecties gaven extra dimensie aan de nummers en soms gaf het de indruk dat we Fleetwood Mac in 3D zagen spelen . Goed gevonden dus .
In het begin moest de band nog wat op dreef komen, ondanks de twee kleppers “Second hand news” en “Dreams” die al passeerden . Pas na het mooi uitgesponnen , uitgewerkte “Rhiannon” kwam de fluwelen doorleefde stem van Stevie er goed door . “Lets get the party started” riep ze . Imponerend was “Tusk”, retropoppsychedelica ten top, wat me even deed terugblikken naar die set van Camper Van Beethoven , die een kleine tien jaar terug in de AB de ganse plaat speelde.
Ergens kan je Stevie in één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith, met haar bezwerende danspasjes die ze o.m. op de sfeervolle “Sisters of the moon” , “Sara”, “Landslide” , “Gypsy” en het rockende “Stand back” uitvoerde . Lindsey op z’n beurt is een begenadigd gitarist en perste er alles uit als op “Never going back again” en “Big love” , die hij solo met die herkenbare akkoorden perfect beheerste ; of bij een “I’m so afraid” en “Gold dust woman” waar zijn gitaargepingel knap en indrukwekkend was. Kippenvelmomenten! Verder een McVie sterk geconcentreerd op z’n bas en Mick die er op de drums het tempo in hield . Natuurlijk kon hij de menigte eens prikkelen met het product van de jaren ’70, een ophitsende drumsolo; als een bezetene ging hij tekeer; zijn kreten tussenin en de samenhorigheidsquote “Are you with me” waren een toegevoegde waarde . Ook de duetten Lindsey – Stevie , zorgden steeds voor magie , “Without you” , “World turning” , “Don’t stop” en het afsluitende “Say goodbye” emotioneerden en pakten ons in .
Enkel de tien minuten uitleg hoe Stevie en Lindsey in de seventies bij Mick en John zijn geraakt is goed voor een babbel achterna , of bij een tv of radio interview , maar hier werd het op den duur vervelend en slaapverwekkend.
Fleetwood Mac is een succesvolle, geliefde band . Het is en blijft iets unieks, een optreden van bijna drie uur is niet niks , en weet naast (bijna) leeftijdsgenoten toch ook wat (nieuwsgierige) jongeren te bereiken . Deze tour valt samen met de 35ste verjaardag van ‘Rumours’ , in de spotlights vanavond met ruim vijf nummers.
Missie voldaan , we kregen een heerlijke, uiterst aangename , genietbare set! . TW Classic lonkt … “Take care , be kind to one another” , deze quote van Mick Fleetwood koesteren we .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4192
Organisatie : Live Nation
Heidenfest 2013 – zondag 6 oktober 2013
Heidenfest 2013
013
Tilburg
Heidenfest is ondertussen al lang geen geheim meer voor de pagan/folk metal fan. Ieder jaar passeert deze hoogmis (alhoewel ze deze term waarschijnlijk niet graag horen) van pagan/folk metal door onze contreien. Op zondag 6 oktober zakte ik af naar de 013 te Tilburg om te zien wat de pot deze keer schafte.
Hoewel het ernaar uitzag dat we het Finse Frosttide gingen missen door het verkeer raakten we toch nog net op tijd binnen en moesten we geen noot missen. Of we veel gemist gingen hebben door later toe te komen is nog maar de vraag. Slecht was het zeker niet maar de mix symfonische metal en vrij standaard folk metal was nogal saai. Het enige ietwat originele was de keyboard die helaas ook onmiddellijk het meest irritante instrument was van de set. Ik heb geen probleem met keyboards zolang je niet elke beschikbare seconde vult met nodeloos geriedel… Zowat het enige interessante aan de set waren de random kerels die verkleed wat op het podium kwamen dansen maar die kwamen bij quasi iedere band terug dus zo speciaal was het niet. Ik moet wel toegeven dat het een geboren live-band is en dat merkte je ook. Alhoewel dit de laatste show van de tour was straalden de heren van geluk en speelden ze alsof hun leven er vanaf hing. Ook het publiek kon ze best wel smaken. Ahja, misschien volgende keer beter.
Eostre was mij blijkbaar niet echt gunstig gezind vandaag. Ook de 2e band van de dag Winterstorm was niet onmiddellijk mijn ding en dat is nog zacht uitgedrukt. Naar eigen zeggen spelen ze een mix van power Metal, Epic Metal, Folk Metal en Viking Metal. Ik hou het eerder op typische Duitse power metal met een folky tintje en een keyboard ook wel gekend als “van die huppeltrut muziek die 20 keer op Wacken speelt waar enkel Duitsers van kunnen houden”. Het Nederlandse volk was dit blijkbaar met mij eens want naast wat bescheiden beweging op de eerste rijen was de rest niet echt geboeid gezelschap. Toen dan ook de vraag viel of ik niet achter een pitta wou gaan heb ik snel het hazenpad gekozen. De pitta was trouwens beter dan de band – alhoewel, nu ook weer niet zoveel.
Na de middelmatigheid van de eerste 2 bands was het tijd voor de band waar ik eigenlijk voor aanwezig was, Suidakra. Ik wou deze heren al een eeuwigheid eens aan het werk zien maar slaagde er nooit in om een showtje mee te pikken. Vandaag was dus de dag. Na de voorgaande bands was ik een beetje bang dat ook deze heren mij enorm teleur gingen stellen maar niets was minder waar. Ze speelden de pannen van het dak en bombardeerden zich onmiddellijk naar de op één na beste band van heel Heidenfest. Ook het publiek was daarmee akkoord en ging helemaal los op de Celtic metal van deze heren die je nog het best kan vergelijken met Unleashed. Ergens was het wel spijtig dat ze niet wat hoger op de affiche stonden, gezien je deze band als één van de grondleggers van het subgenre mag zien.
Nu was het de beurt aan het oer-hollandse Heidevolk. Vreemd genoeg had ik eigenlijk niet echt veel verwacht van hen, ik had ze al 4 keer gezien en muzikaal vind ik ze ook niet bijster boeiend. Toch slaagden ze er in om mij volledig weg te blazen, de beste band van de avond te worden en toch de helft van mijn favoriete nummers niet te spelen. Ze waren in topvorm en al vanaf de eerste song lieten ze mij luidkeels meebrullen. Vreemd genoeg was het aanwezige publiek niet zo bekend met de teksten als ik had verwacht, slechts de helft van de Nederlanders stond mee te brullen. Althans, dit was zo tot ze publieksfavorieten Saksenland en het o zo geweldige Vulgaris Magistralis speelden. Hoewel dit eigenlijk een cover is word het toch gerekend als één van de beste songs van de band en dat weten ze ook. Een andere band deze avond had dat helaas niet zo goed begrepen…
Ondanks de geweldige show miste ik toch nog wel nummers zoals “Koning Radboud”, “Zwaarden Geheven” en “Hulde Aan De Kastelein” maar ach… Ik kan niet altijd krijgen wat ik wil.
Equilibrium was nog zo’n band waar ik niet echt veel van verwachte. Zoals eerder aangegeven ben ik geen bijster grote fan van huppelende melodietjes aangebracht door een keyboard op ieder mogelijk moment. Daarnaast vind ik het wel een vrij goede band, maar ze slagen er op album toch altijd in om mij na 2 nummers de gordijnen in te jagen. Toen ze openden met mijn persoonlijke favoriet “Blut Im Auge” was ik blij en teleurgesteld tegelijk. Nu had ik geen reden om de rest van de set uit te kijken. Wat ben ik blij dat ik mij vergist heb. Hoe irritant de band ook kan zijn op album sluit allesbehalve hun geweldigheid op het podium uit. Nummers waarbij ik normaal instinctief op next zou drukken lieten mij nu allemaal bewegingen maken waarvan ik niet eens wist dat ik dat kon ( of wou kunnen). Het was dan ook onmiddellijk de enige band van de avond waarvan ik het oprecht jammer vond dat ik niet vrolijk kon gaan mee moshen dankzij mijn vers versneden kruisband. Veel te vroeg was het gedaan maar dat kon mij niet schelen want hierna was het de beurt aan de band waarvan ik verwachte dat ze een spetterende show gingen neerzetten.
Die band was Turisas (wie de review van PPM gelezen heeft zal weten dat ik absoluut omver geblazen werd door de spetterende show van deze band). Nu waren ze één van de headliners en ging er dus nog meer spektakel inzitten. Ondanks de vele klachten over het nieuwe album ‘2013’ keek ik ook uit naar die nieuwe nummers. Teleurgesteld, dit is toch wel het voornaamste dat ik kan zeggen. Ik was overduidelijk niet de enige met dit sentiment, mijn compagnone die mij en iedereen zonder enige twijfel zou offeren om te trouwen met de frontman was zelfs teleurgesteld. De nieuwe nummers pasten niet in de set en zouden beter gepast hebben in een integrale live-set van het hele album. Deze nieuwe nummers namen de plaats in van klassiekers zoals “One More” en “The March Of The Varangian Guard”. Afsluiten deden ze dit keer niet met “Battle Metal” maar met “Stand Up and Fight”, de meesten – waaronder mezelf – hoopten natuurlijk op één van de beste covers ooit “Rasputin”, maar nee. Ondanks dat zowat het gehele publiek “Rasputin” zat te roepen kregen we het niet te horen. De band was ook niet zo actief zoals we gewoon van hen zijn maar dat kan natuurlijk ook liggen aan de vermoeidheid van de tour. Spijtig…
Ten slotte was het de beurt aan Ensiferum. Ondanks het feit dat het grondleggers van het genre zijn en hun gigantische populariteit heb ik het toch niet echt voor deze band, de muziek is daar net iets te gewoontjes. Ook live slaagden ze er eerder niet in om mij te bekoren door de nogal statische performance en een zwak geluid. Hoewel ik moet toegeven dat ik ze beter vond dan op hun passage op Frostrock x-aantal jaar geleden zal dit nog steeds niet mijn favoriete band worden. De klachten die ik bij deze show had zijn zo een beetje dezelfde als degene die bovenaan staan maar ietsje afgezwakt. Ze slaagden er immers dit keer wel in om mij te doen mee brullen met enkele nummers. Het zwakke geluid bleef voor mij toch wel het grootste struikelblok te zijn, blijkbaar is deze sound juist kenmerkend voor Ensiferum maar de drums die veel luider gaan dan de gitaar en de zang is toch niet aan mij besteed. Toen er mij gevraagd werd of ik het super erg vond dat we wat vroeger vertrokken om niet vast te staan met de auto viel mijn keuze dus nogal vrij snel en was ik weg.
Op zich was het best wel een leuke avond en zie ik wel in waarom Heidenfest zo immens populair is, ook de 013 was best wel een leuke locatie. Alleen spijtig dat drinkhoors niet langer toegelaten waren en de vreemde manier van binnen- en buitengaan. Wel altijd tof om Jupiler te krijgen, ook al ben je niet in België en moest je er 2,50€ voor betalen. Ik had immers al nachtmerries van het idee dat ik op Heineken zou moeten overleven die dag.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4201
Organisatie: Heidenfest (ism 013 Tilburg)
Party on the stage, and everyone is invited! Zo is het concert van Rudimental zaterdagavond in de Ancienne Belgique in Brussel het best te beschrijven. Het Londense viertal en entourage zette een energieke, entertainende en vooral een erg leuke show neer, en zeg nu zelf: zijn er betere manieren om een zaterdagavond te spenderen?
Voorprogramma kwam in de vorm van Billie Kawende, een Belgische schone met roots in Congo. Billie is voor het concertseizoen 2013/2014 door de AB gekozen als één van hun Artists In Residence (in navolging van onder meer Selah Sue en The Black Box Revelation), en meer dan terecht, bleek al snel. Haar sound neigt vooral naar de soul, maar er zijn ook duidelijke invloeden van Afrikaanse muziek en gospel te bespeuren. Hoogtepunt van de set was vast en zeker de trage cover van Kelis's “Caught Out There”. Billie stelde haar kwaliteiten ruimschoots ten toon: een uitstekende stem, een vernieuwende sound en bakken vol talent. Belgische soul diva in de maak!
Als het publiek het voorprogramma al goedkeurde, dan ging het voor de hoofd act al helemaal uit de bol. Toen Rudimental in mei een concert moest annuleren was de teleurstelling groot en wanneer er een nieuwe datum werd aangekondigd, was de zaal dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Het publiek had er duidelijk zin in, en wat meer was: de goedgeluimde bende op het podium ook. Twee essentiële elementen voor een uitstekend concert, dus.
De set op zich bracht weinig verrassingen, maar dit kwam het concert niet ten nadeel. Ondanks hun korte bestaan heeft Rudimental al een paar hits die door bijna allen gekend zijn en de onbekende songs zijn aanstekelijk genoeg om het publiek aan te spreken. Ook de grote groep muzikanten op het podium (negen in het totaal) was nooit echt overweldigend. Zingen werd netjes afgewisseld tussen één mannelijke en twee vrouwelijke vocalisten en het was DJ Locksmith die het meeste vooraan op het podium stond om de verbroederen met het publiek.
De band was zich duidelijk aan het amuseren op het podium en dit gevoel verspreide zich onvermijdelijk doorheen de volledige zaal, met als gevolg dat de aanwezigen "I can feel the love, can you feel it too?" bleven schreeuwen tot lang nadat de bende al teruggekeerd was voor een encore.
Rudimental + Guests + Brussel: samen gooien, goed mixen en af en toe een vleugje disco of zelfs reggae erbij: het recept voor een eersteklas concert.
Setlist: Give You Up (feat. Alex Clare) - Right Here (ft. Foxes) - More Than Anything (ft. Emeli Sandé) - Spoons (ft. MNEK & Syron) - Baby (ft. MNEK & Sinead Harnett) - Not Giving In (ft. John Newman & Alex Clare) - Home - Hell Could Freeze (ft. Angel Haze) - Free (ft. Emeli Sandé) - Powerless (ft. Becky Hill) - Solo (featuring Ella Eyre & Mark Crown) - Ready Or Not (Fugees cover) - Feel The Love (ft. John Newman)
Encore: Now (Paramore cover) + Sun Is Shining (Bob Marley Cover) - Hide (featuring Sinead Harnett) - Waiting All Night (featuring Ella Eyre)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Billie Kawende - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4172
Rudimental - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4171
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Axelle Red – Geweldige sfeer!
Axelle red
Depot
Leuven
2013-10-05
Elien De Cock en Wouter Verplancke
Axelle Red - Als een gezonde jongeman roept Axelle Red alleen maar nostalgie op. De herinneringen gaan terug naar lange reizen richting het zuiden van Frankrijk, de vader die wel fan is van de roste vamp, en wij; de kinderen moesten het ook maar goed vinden. Nu zoveel jaren later lijkt dezelfde bewondering overgedragen te zijn, we trokken naar Het Depot. En we waren niet alleen, zelden stond er zo’n lange rij om het Depot te mogen betreden. Eenmaal in de zaal was het wachten geblazen, gelukkig konden we de tijd doden door ons te vergapen aan het opgestelde decor. Een prachtige rode vleugelpiano en een resem tl lampen waren genoeg om onze fantasie op hol te laten slaan.
Eindelijk was het zo ver, het concert begon. Axelle Red nam plaats achter de micro met haar gitaar en zette “Amour Profond” in. Hoewel het een mooie opening was, was de cd versie niet ver weg te denken. Gelukkig was de vrees voor een cd concert vlug verdwenen. Bij het tweede nummer leek Axelle Red wat losgekomen te zijn, hier startte de rode draad doorheen het concert. Ze stak van wal met een verhaal waarrond haar nieuwste cd opgebouwd is, namelijk het romantische scenario ala Romeo en Julia. Het tragische verhaal waarbij man en vrouw voor eeuwig verliefd zijn, maar niet bij elkaar kunnen zijn. “La Claque” wordt gekenmerkt door sterke blues invloeden die de krachtige stem van Axelle Red ondersteunen. Het cd gevoel verdween, de zaal zong lustig mee en de toon was gezet voor de rest van de avond. Vanaf hier kregen we een walk through memory lane, aangevuld met nieuwe nummers. De oude nummers “A Tâtons”, “Sensualité”, “Parce que c’est toi” sloegen in als een bom. Axelle Red dartelde over het podium alsof ze er op geboren was. Jaren ervaring straalden af op het publiek.
Het concert kende een goede afwisseling tussen oude en nieuwe nummers, tussen trage en snelle. Nummers als “Quelque Part Ailleurs”, “Si tu savais” brachten rust in de set. Axelle Red is niet alleen een showbeest, ze schuwt ook een intieme akoestische set niet. “Ce Matin” en “Je t’attend” werden door de akoestische begeleiding naar een hoger niveau getild.
Het was een concert die zowel jong als oud kon boeien, de perfecte mix tussen de nieuwe en de oude nummers zorgden voor een geweldige sfeer in de zaal en zelf hier en daar een kippenvel momentje. Het was een eer en een genoegen dat we hier bij mochten zijn.
Setlist: Amour Profond- La Claque- A Tâtons- Sur La Route Sablée- Elle Danse Seule- C’est Une Ville- Quelque Part Ailleurs-Sensualité- Temps pour nous- Si Tu Savais- Rester Femme- Je Te L’Avais Dit-Ce Coeur En Or-Jure-Ce Matin-Je T’Attend-Le Monde Tourne Mal- Ma Prière- De Mieux en Mieux- Rouge Ardent-Parce Que C’est Toi- Venez Vers Moi
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4186
Organisatie: Depot, Leuven
Fuck Buttons verbaasden een paar maanden terug door met ‘Slow Focus’ een nog betere plaat af te leveren dan in 2009, toen ze na het uitbrengen van ‘Tarot Sport ‘ alom geprezen werden door de muziekcritici. Heel veel sleutelde de band desondanks niet aan hun sound, en ‘Slow Focus’ voelde dan ook aan als een logische stap in hun ontwikkeling. Door een betere productie (die ze volledig in eigen handen namen) en een iets toegankelijkere en ook duistere sound zette de groep weer een stap vooruit. Hun grote minpunt blijft wel dat hun songs dynamiek missen, maar anderzijds is de massieve, pompende sound hun belangrijkste handelsmerk. De soms industriële, soms dromerige elektronica wordt recht in je gezicht gesmeten, en je moet zelf maar zien wat je ermee aanvangt.
De verwachtingen waren dan ook hoog, niet in het minst omdat Fuck Buttons eind juni op Best Kept Secret Festival een dijk van een set neerzetten. Helaas zijn we iets minder lovend over het optreden dat ze in de Ancienne Belgique brachten. Slecht was het absoluut niet, maar helaas slaagde Fuck Buttons er deze keer niet in om ons opnieuw volledig mee te zuigen in hun trippy elektronische noisetrip. Was het omdat de jongens zich moesten houden aan de rigide geluidsnormen van Schauvliege of was het de meer rechttoe-rechtaan aanpak - die op papier nochtans wel veelbelovend klonk-, die ervoor zorgde dat enkele songs niet helemaal tot zijn recht kwamen?
Neem nu bijvoorbeeld “Olympians”, op plaat één van hun sterkere nummers. Op Best Kept een euforische, adrenalineopwekkende trip die ons alle kleuren van de regenboog liet zien, in de AB een ietwat fletse bedoening waarbij we toch een aantal keer onze aandacht dreigden te verliezen. Het agressievere jasje dat de song kreeg aangemeten, zorgde ervoor dat elke zin voor nuance als sneeuw voor de zon verdween. De details geraakten zoek in het geheel en de song verzoop om nadien nooit meer boven water te komen.
Gelukkig was er genoeg materiaal dat wel voor de nodige opwinding zorgde. “Red Wing” was een onhoudbare stormram en zowaar zelfs dansbaar en “Hidden SX” klonk als een elektronische variant van een postrocksong met een melodie die ’s nachts nog steeds door je hoofd blijft spoken.
Ook visueel gezien was het genieten geblazen. De silhouetten van Andrew Hung en Benjamin John Power werden geprojecteerd op een doek, terwijl beide heren zijdelings hun kant van de draaitafel bedienden. Achter hen was een discobal opgesteld die lichteffecten de zaal injoeg, terwijl het duo hun nummers laagje per laagje opbouwde door nog wat meer knoppen open te zetten.
Al bij al leverde Fuck Buttons toch weer een straf optreden af, dat helaas net niet kon tippen aan hun acte de présence op Best Kept Secret. En in zo’n geval zijn we natuurlijk net even wat strenger dan gewoonlijk. Maar vergis je niet, Fuck Buttons blijft één van de strafste live elektronica-acts van het moment.
Pics homepag Bart Vander Sanden (http://www.shootthestage.com - http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het Zweedse Ef is al tien jaar bezig en manifesteert zich de postrock , met langgerekte dromerige stukken . De songs mogen dan deels instrumentaal aangepakt zijn door gitaren en percussie, licht orkestraties en vervlogen zachte zangpartijen vullen aan en zweven over de sound . Ef geeft een gevoel van onthaasting, en biedt een toegevoegde waarde aan het postrockgenre door de zalvende, sfeervolle aanpak . De songs zijn verfijnd en subtiel uitgewerkt . De toevoeging van piano, cello , viool, trompet , trombone en klokkenspel zorgen voor een kleurrijk palet.
We noteren een afwisselende opbouw, die de repetitieve structuurlijn doorkruist, forser kan klinken , durft aan te zwellen en verder lichtjes explodeert. De nummers zijn op die manier best spannend en boeiend. Voor fans van Explosions in the sky , Mogwai en Sigur ros.
http://www.efmusic.se
Mike Rosenberg aka Passenger is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit btw en kwam in de belangstelling met de emosingle “Let her go”.
Sing/songwriters zitten in de lift , denk maar even aan The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg of dichter bij ons Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
Wie houdt van elegante , gevoelige dromerige pop , komt hier duidelijk zijn trekken . Live worden z’n nummers solo gespeeld ‘one man – one voice - one guitar ‘. Op plaat kunnen de (semi-)akoestische songs spaarzaam omlijst worden met een piano , blazers , xylofoon of zalvende drums , wat de intensiteit , warmte en de gevoeligheid verhoogt en een kleurenpalet biedt . Je komt uit op beklijvend materiaal met een glimlach …
“Let her go” en “Holes” zijn de eerste smaakmakers en er valt veel moois te rapen.
De cd wordt nog aangevuld met live opnames wat het plaatje compleet maakt . De muzikale aanpak boeit en hij is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid. Passenger is ‘hot’ en heeft z’n plaatsje opgeëist!
Er zijn intussen bijna vier jaar geslopen tussen het debuut’ Hands’ en de tweede , ‘Nocturnes’ van het Britse Little Boots , waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt. Toen zat haar toegankelijke , onschuldige en lieflijke elctropop zeer zeker in de lift , samen met La Roux , Lykki Li , Robyn en Ellie Goulding ; intussen hebben we al een rits artiesten in het genre als Charlie xcx en Chvrches .
De nummers worden gedragen door haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. ‘Nocturnes’ blijft natuurlijk in dezelfde sfeer van eighties dancepop in de voetsporen van Eight Wonder , Transvision Vamp , Pet Shop Boys , Human League, maar valt minder op . De sound is breder, en klinkt dromerig , lichtvoetig , fris en luchtig . Het zijn tien songs fijn om naar te luisteren die een lichtje Goldfrapp doen flikkeren . Goed afgewerkt fraai album , maar ook niet meer dan dat !
White people and the damage done
Jello Biafra and The Guantanamo School Of Medicine
Alternative Tentacles
Goeie ouderwetse kwade Amerikaanse hardcore punk, waar kan je voor zoiets beter terecht dan bij Jello Biafra ? 54 jaar oud, maar hij is nog altijd even boos als weleer, alsof The Dead Kennedys nooit zijn weggeweest. Biafra is een overblijver van een bijna uitgestorven soort punks, zo eentje die in de eerste plaats kwaad is op alles en iedereen en daarom zo hard mogelijk tegen ieders schenen schopt. Een groot contrast met de punks van vandaag die eerder begaan zijn met de nieuwe H&M collectie dan met alles wat er verkeerd loopt in de wereld.
Daarom is het des te leuker om nog eens een woeste Biafra te horen die met de nodige humor een blik energetische old school punk opentrekt. De man heeft nog genoeg woede, agressie, intensiteit en inspiratie in zich om er een zinderend album uit te puren. Met The Guantanamo School of Medicine heeft hij ook een vlijmscherpe band rond zich, een zootje ongeregeld die zonder omkijken Biafra’s songs in de juiste (lees ongecompliceerde) punkspirit brengt.
Op ‘White people and the damage done’ staan er tevens een paar geweldige motherfuckers van songs die boven de 5 minuten uitkomen (de titelsong en een driftig “Burgers of Wrath”). De ongeschreven tijdslimietwet voor punksongs (boven de twee minuten is uit den boze) heeft op Biafra duidelijk geen vat. Fuck that, gelijk heeft ie.
Jello Biafra, een man naar ons hart.
Neem uw platen van Hawkwind, MC5 en A Place To Bury Strangers, kieper ze in een inox kookpot en flikker die bij wijze van experiment op 600 Watt de magnetron in. De ravage die wordt aangericht krijgt van ons de naam Destruction Unit.
Zowel groepsnaam als albumtitel spreken boekdelen. Destruction Unit zuigt ons mee in een vernietigende storm van psychedelische noise en verschroeiende spacerock met een in your face punk attitude. Acht buffelstoten van songs rammen ze er door, zonder tussenpauze en met een genadeloze oerkracht. Ze komen binnen zonder kloppen en beuken meteen de voordeur aan diggelen.
‘Deep Trip’ is een bloeddorstige pitbull die 34 minuten lang onophoudelijk zijn tanden in uw hielen zet, of een op wraak beluste gevechtsstier die zonder weerga vakkundig uw ballen doorboort. Een geweldige trip waar geen mens heelhuids doorheen komt.
Destruction Unit raast op 19/10 door de Antwerpse Kavka en de dag erna door het groezelige kot The Pits in Kortrijk. ’t Zal er stuiven !
Nederlands 
Français 
