Kate Nash: De meer dan geslaagde metamorfose
Kate Nash
Botanique (Orangerie)
Brussel
2013-09-24
Emile Dekeyser

Kate Nash heeft een metamorfose ondergaan. Van braaf meisje achter een piano met aanstekelijke popsongs naar een schreeuwende riot grrrl. Voor wie haar ooit live zag in haar ‘poppy’ periode kwam dat niet echt aan als een grote verrassing, haar optredens waren steevast een flink stuk harder dan de platen. Van waar dan de ommekeer om die platen nu ook lekker vuil te doen klinken? Misschien  heeft ze wel een leeftijd bereikt waarop ze begint te beseffen dat ze beter doet wat ze graag doet dan te wachten op de Grote Doorbraak. Aan haar om te bewijzen aan de talrijk opgekomen Belgische fans in de Botanique dat ze deze ommekeer en de daaruit volgende wijsheid (do whatever you wanna do), ook live kan overbrengen.

Als supportact bleek Bleached aanvankelijk op de affiche, maar wegens tourverplichtingen in Amerika moest de meidengroep verstek geven. Geen nood, met The Tuts vond de organisatie een vergelijkbaar meidengroepje met een flink pak enthousiasme. Met een bandnaam als dat denk je vooral aan betuttelende muziek van meisjes met schattige snoetjes.
Zo’n vaart leek het aanvankelijk ook te nemen. Het begon voorzichtig met vrij trage, alledaagse songs met teksten als “if you have a shit boyfriend, dump your boyfriend”. Pas toen ze het tempo gingen opdrijven met pure garage Ramonesachtige songs wisten ze naast de visuele ook de muzikale aandacht te trekken.
Bovendien was dit hun livedebuut op het Europese vasteland, die in een bindtekst vertelden dat ze hun thuisstand Londen flink ingeduffeld in grijs regenweer verlaten hadden, om hier toe te komen in de prachtige tuin van Le Botanique bij zomerse temperaturen.
Onbetwistbaar hoogtepunt in de set was het coveren van “Rudie Can’t Fail”, een van de beste nummers van The Clash dat ze in een nieuw kleedje hadden gestoken. Voor de geïnteresseerden: zo verover je mijn hart.

Kate Nash - Om me heen kijkend merkte ik dat mijn geslacht duidelijk in de minderheid was vanavond. Kate’s mixtape met nummers van Pink, Destiny’s Child, Peaches, etc gaf de avond een nog meisjesachtiger karakter. De titel van haar laatste plaat is dan ook niet toevallig ‘Girl Talk’.
De stagesetting mocht er zijn. Mooie projecties op het scherm die je bovendien ook nog eens kon volgen op televisieschermen op het podium. Mede door een lang introductiefilmpje met van die beelden van een vorige tour waarbij je het alleen maar beklaagd dat je zelf niet in een (succesvolle) band zit, begon Kate Nash met haar all girl band ruim een kwartier “te laat”.
Na zo’n lange introductie zou het logisch geweest zijn als de band er direct in gevlogen zou zijn met 1 van de nieuwe uptempo riot grrrl nummers. Ze begon met “Sister”, dat traag en opbouwend begon en na een dikke minuut volledig losbarste. Het voelde een beetje onnatuurlijk aan om eens te meer op te bouwen, maar de toon was wel gezet voor het optreden.
Wat vooral raar was, was dat Kate opvallend hard aan dorpsgek Mark E. Smith van The Fall deed denken, (gelukkig) niet uiterlijk, maar wel vocaal. Een schreeuwen dat zangcoaches het stuipen op het lijf zou jagen, maar wél overkomt. Wie blijkbaar ook de stuipen op het lijf gejaagd werd was de platenfirma, Kate gaat nu door het leven als independent artist die doet wat ze zin in heeft. Haar ‘metamorfose’ is dus ook geen stunt van de platenfirma, maar komt recht uit het hart. Kate Nash is geen puppet on a string. Niet dat ze haar verleden volledig verwaarloosd dezer dagen. Nummers als “Foundations” en “Mouthwash” werden netjes gespeeld en waren niet echt buitenbeentjes in de set.
Aan veel merkte je wel dat dit het eerste optreden van de tour was, zo vertelde Kate soms net iets te veel tussen de nummers door, gaande van haar halsketting tot een boek vol vagina’s tot een beklag over de twerkende Miley Cirus, die een iets minder geslaagde gedaanteverwisseling onderging. Girl talk. Bovendien konden de twee gitaristes amper hun lach inhouden bij het zingen van de backingvocals in “Free My Pussy”, een feministische song ter ere van Pussy Riot. Buiten dit ene nummer kregen we geen feministisch gepreek, iets waar ik op voorhand fel voor gevreesd had. Niet dat ik geen feminist ben, de gelijkheid tussen mannen en vrouwen is de normaalste zaak van de wereld, maar het eindeloos preken op een optreden kan ook gewoon tegensteken of ongepast zijn. (Ja, Roger Waters)
Wie dacht dat Kate het podium op gekomen was met een kaars omdat ze die graag ziet, had het aan het verkeerde eind. De kaars werd gebrand voor een vriendin die dag op dag 1 jaar geleden overleden was, aan haar droeg ze “Mermaid Blue” op, een vrij emotioneel moment.
Een onverwachte cover was dan weer “Cocaine” van Fidlar dat ze veranderde naar “Grrrl Gang”, all I want for breakfast is my good grrrl gang. Nu ja, geheel onverwacht is veel gezegd sinds ze eerder al op de achtergrond te horen was in Fidlar’s song “Awwwkwarrrddd” en ze, hoewel niet officieel bevestigd, het liefje is van zanger Zac.
Het laatste nummer van de set was “Under-Estimate The Girl”, waarin Kate werkelijk klonk als Mark E. Smith trapped in a woman’s body en ze geflankeerd werd door The Tuts en een tiental fans die het podium opklommen. Van het vrouwelijke geslacht, uiteraard.

Op haar eentje kwam ze vervolgens terug om acapella “Lullaby For An Insomniac” te zingen, wat een intieme manier was om afscheid te nemen van een publiek dat ze meermaals bedankte zo talrijk opgekomen te zijn, zeker nu ze something completely different doet. Graag gedaan.

Neem gerust een kijkje naar de pics

The Tuts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4146
Kate Nash - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4147

Organisatie: Botanique , Brussel

Wie nog nooit van Smith Westerns gehoord heeft denkt bij zo een naam eerder aan potige stoner/desert rock. Zeker als de langharige frontman in een ‘Parental Advisory Explicit Lyrics’ T-shirt en op zijn legerbottines het podium betreedt. Hoe lang zal het duren voor die eerste mokerriff de boel opensplijt?

Niets van dit alles die avond in de Botanique. Wie hun puike tweede album ‘Soft Will’ al op zak heeft wist dat dit viertal uit Chicago grossiert in catchy, zoetgevooisde popmelodieën. Met een licht melancholische eighties toets à la The Smiths en een vleugje sixties psychedelica van The Byrds.  Het deed hun op ronduit geweldige nummers als “Varsity”, “Best Friend” en “White Oath” ergens niet ver van The Shins uitkomen. Of beter nog van Teenage Fanclub, wat een fantastisch nostalgiegroepje was dat ook al weer.
Spilfiguur van de groep is ongetwijfeld gitarist/toetsenist Max Kakacek, die tijdens “XXIII” zelfs een bescheiden Pink Floyd instrumental in petto had.  Ook de rest van de set was opgebouwd rond nummers die nooit stadions zullen uitverkopen maar wel ideaal gedijen in een besloten setting zoals die van de Rotonde. Tussendoor viel geen woord over hun noodlottige Pukkelpop passage twee jaar geleden (de Chapiteau stortte in tijdens hun optreden). Het is maar beter zo.

Intens te koesteren indiepop groepje!

Organisatie: Botanique, Brussel

The Black Angels - Bezwerende psychedelica in een sixties bad
The Black Angels
Aéronef
Lille

We hadden ons voorgenomen om op tijd te komen vandaag, we hadden immers op voorhand ons huiswerk gemaakt om het Canadese Elephant Stone even te checken en waren aangenaam verrast. Hun eerder dit jaar verschenen tweede album ‘Elephant Stone’ blijkt een verborgen pareltje te zijn.
De band zorgde voor een boeiend en meeslepend geluid dat dweepte met een Manchester sound (en dan vooral Stone Roses) doorspekt met sixties- en Indische invloeden. Frontman Rishi Dhir speelde een aardig stukje sitar zonder daarbij in een geitenwollensokken hippie sound te vervallen, een beetje zoals Kula Shaker dat destijds ook kon. De man heeft trouwens al diensten geleverd aan onder andere Brian Jonestown Massacre en Soundtrack of Our Lives, op zich geen grote verrassing aan de sound van Elephant Stone te horen.
Vooral de sterke songs, die af en toe baadden in de sixties (“Setting Son”, “Heavy Moon”), haalden ons over de brug en deden ons deze band met stip in onze agenda en in ons muzikaal brein noteren. Een heuse ontdekking.

‘Indigo Meadow’, de vierde plaat van The Black Angels, is alweer een sterk staaltje bezwerende psychedelische rock met één been in de sixties en het ander been verscholen achter een stapel dreigende onweerswolken. Nieuwe fans hebben ze er niet mee gewonnen, daarvoor klinkt de sound te vertrouwd, maar voor de trouwe volgelingen is ‘Indigo Meadow’ uiteraard een goede reden om nog eens een live set The Black Angels mee te maken, want dat is altijd een belevenis.

Ook in l’Aéronef wist de band hun broeiend optreden terug tot een zompige en slepende climax te loodsen. Bovenop de spannende en sluimerende geluidsgolven die de band creëerde (een flard shoegaze met duistere sixties en een gulp Velvet Underground) wist zanger Alex Maas zijn demonische en galmende vocals, gedrenkt in een walm van echo’s, op de zaal los te laten. Zoals steeds had dit weer een bedwelmend effect waardoor we nog maar eens met volle overgave konden meegaan in de trip die deze zwarte engelen teweegbrachten. Venijnige lappen bijtend zuur uit de nieuwe plaat als “Indigo Meadow”, “Evil things” en een denderend “Don’t play with guns” stonden hun mannetje tussen moordende klassiekers “Bloodhounds on my trail”, “You on the run” en “Young men dead”.
Naar de finale toe werd de set alsmaar giftiger en meer en meer verslavend. Dat is nu net de sterkte van The Black Angels, ze sleuren hun publiek keer op keer mee in een verzwelgend geluid om dan telkens uit te monden in een brandende apotheose.

Ook wij lieten ons gewillig meeslepen tot de laatste streep feedback het licht kwam aansteken.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Elephant Stone - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4144
The Black Angels - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4145

Organisatie: Aéronef, Lille

Elementsfestival 2013 – De vierde Elements editie, nog maar eens een geslaagd feestje
Elementsfestival 2013
Stal Tillegem
Brugge

Op 21 september 2013 was het de 3^de keer op rij dat we het festivalterrein van Elements mochten betreden. We zijn het nog steeds niet beu! Dubstep, Hardcore en Techno was terug in grote getale aanwezig op deze 4^de Editie.
Een prima afsluiter voor de festivalzomer, ook al was de thermometer niet echt meegaand.  Geen probleem, de sfeer op de camping zat meteen goed, en dat zou ons wel warm houden.  Als persmedewerkers begaven wij ons immers tussen de die hard elements-bezoekers en maakten we er een driedaagse van. We waren als het ware undercover,  geen betere manier om de sfeer op te snuiven.

We moeten toegeven dat het na een zware nacht moeilijk was om de volgende dag van de camping weg te geraken. Maar met een duwtje in de rug, en een glas water in combinatie met een dafalganneke, zijn we er toch geraakt. Eens op de weide kwamen we volop in de juiste mood, we liepen meteen Point.Blank tegen het lijf op de Skankerz  Stage en het feest was voorgoed ingezet (de pré party op de camping even niet in aanmerking genomen). Point.Blank is altijd een aangename verrassing. We kunnen onze positieve commentaren net zoals vorig jaar niet achterwege laten. Deze Dubsteppers hebben laat ons zeggen deftig werk geleverd!
Hierna zijn we even ‘hallo’ gaan zeggen bij de Filthy-crew van Deinze ,die te vinden waren aan de Cliché Stage en heel hard hun best deden om er voor te zorgen dat de dorstige festivalgangers toch maar niet zouden uitdrogen (er mocht dan misschien al geen zon schijnen, dorst hadden we toch allemaal). Na onze dorstlesser hebben we besloten aan de Cliché Stage te blijven om Kraantje Pappie even de aandacht te geven die hij nodig heeft. Deze populaire rapper wist tot onze grote verbazing  het volk helemaal warm te maken voor een uitbundig feestje. Ons kon hij niet bekoren, dus zijn we maar heel hard weggelopen richting de Musick Stage waar het voor ons toch wel om te doen was op dit Festival. Daar hebben we onder andere Le Bask Live kunnen bewonderen, onze favoriete hardtek en hardcore techno producer uit Parijs die verrassend genoeg ook heel bekend was bij de festivalgangers. Zijn harde bassen slaagden er in om ons volkomen loos te laten gaan en er een heet fuifje van te maken.
Die Musick Stage was helemaal ons ding, er kwamen nog kleppers als Noize Suppressor en Angerfist. Met zo’n groepsnamen lijken het wel extreme metalbands. Nu goed, met zo’n vibraties en pompende core beats had het inderdaad ook dezelfde energie van de meest gore metalacts.
Toch snel even naar de Suburbs Soundz Stage gelopen voor de grootste naam op het festival, de gekende Amerikaanse technoproducer Jeff Mills, na al die jaren nog steeds een topact, zo bleek.
We eindigden onze trip met… Tripped, alweer op de Musick Stage, core in zijn meest stevige en agressieve vorm, ideaal om er een finale lap op te geven.
Om 01.00 hr ’s nachts gingen de deuren onherroepelijk dicht, er zat niks anders op dan de party verder te zetten op de camping, tot in de vroege uurtjes. Een mens leeft maar één keer.

Elements, tot volgend jaar !

Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge

Psychic Ills , Carlton Melton
Kreun
Kortrijk

Psychic Ills – uit NY zijn ze afkomstig en al jaren fungeren zij in de marge van de retropsychedelica . De groep nodigt op gezapige wijze uit mee te stappen in hun bedwelmende sound en dampend wierooksfeertje. Een donker sfeervol decor hadden we van gebroken licht en vloeistof dia’s.
Muzikaal situeert het kwintet zich ergens tussen die psychedelische drones van Spacemen 3 en Spiritualized en de retro van bands als Warlocks, Black Angels, White Hills en het oude Black Mountain . En natuurlijk kan je niet omheen de sixties van de VU , de indie van de Feelies en de slepende droompop van Galaxie 500 , die het plaatje maar compleet konden maken . Genoeg fijne referenties dus voor deze band.
Hun songs hadden een repetitief bezwerende opbouw, rustig voortkabbelend, soms iets meer crescendo, maar al bij al gematigd binnen het muzikaal raamwerk. Een goed uur werden we meegevoerd in dit muzikaal avontuur. Het kwintet heeft een nieuwe cd, ‘One track mind’, waar in het begin gretig uit geput werd , met “Depot”, “CU here” , “One more time” en “Might take awhile” , dat probleemloos aansloot bij het vroegere werk.
Contact met het publiek bleef grotendeels uit , en ondanks hun muziek niet echt iets nieuws onder de zon is, genoten we van een uiterst genietbare set , die aangevuld werd met meeslepende pareltjes “Mind daze”, “Electric life” en “January rain”.

Eerder werden we in de stemming gebracht van de instrumentaal stuwende retropsychedelische jams van Carlton Melton . In de eerste songs bleef het beperkt tot traag slepende , opbouwende lagen van gitaren , bas en drones van voorgeprogrammeerde keys; een hypnotiserende werking door lang aanhoudende repetitieve ritmes . Meer vaart kwam erin met de drumpartijen , bezwerende riffs en de zalvende , licht exploderende ritmes . De drie heren waren gefocust op hun instrument . Met een referentie aan Earth werden de handvol nummers op z’n minst tot op het bot uitgediept . Op het eind viel de spanning even weg en konden ze lekker venijnig loos gaan door een snedig felle aanpak .
Carlton Melton stond garant voor een filmisch intrigerend geluid, maar er kon iets meer pit en gedrevenheid vanaf om het een vol uurtje boeiend te houden!

Organisatie: Kreun , Kortrijk

Evenwichtig concert van Oudjes Wire
Wire – Mum – Wolf Eyes
Amerikaans Theater
Brussel
2013-09-20
Akim Serar

Een beetje geschiedenis eerst van de locatie om te beginnen, want zelden komt men in dit paviljoen,  gebouwd in 1958, ter gelegenheid van de World Expo … In ieder geval, voor mij, was het de eerste keer.
Een ongewone en enigszins vergeten plek, maar hier hebben we al een aantal grote namen in de jazz als Benny Goodman, Count Basie, Duke Ellington en Sarah Vaughan zien passeren. Een prachtig gebouw dat de tijd trotseert en een tweede jeugd ondergaat.
Tijdens dit weekend (en in afwachting van verdere programmering even spannend en uitdagend in de toekomst), plaatste de Ancienne Belgique zichzelf daarom in de kijker van het Amerikaans Theater.

De dag na het concert van BRNS, stelde de affiche vandaag een trip voor in 2 stappen , met experiment en tijdloze durf. Een leidraad welke toelaat dat verschillende artiesten zichzelf terugvinden in deze omgeving , gekozen vanwege zijn opmerkelijke akoestiek (met name in de grote zaal).

Bij aankomst blijkt Anna Von Hausswolff al halfweg haar set . Een bijzondere wereld die ik ontdekte door het luisteren naar 'Ceremony ' , een album welke me achterliet  met gemengde gevoelens. Mijn indruk werd de avond  versterkt na de voorstelling van de jonge Zweedse .  Anna von Hausswolff - Michaela Ebba Electra  , is niet erg groot ( in tegenstelling tot haar achternaam) , maar haar energie vertienvoudigt haar  krachten op het podium , een voedingsbodem voor de dynamische groep en een luidruchtige dimensie in de kleine pocket theater . Maar de sonische invallen incluis de duidelijke lyrische vaardigheden ( het dochtertje heeft wel degelijk power in haar ribbenkast ) kan me toch niet helemaal overtuigen . Is dit te wijten aan mijn late aankomst of gewoon mijn terughoudendheid in eerste instantie , hoe dan ook , de reeks eindigt minder sterk .

Mum - Ik was toch wel verbaasd over het kleine aantal toeschouwers die plaatsnamen  voor het  zware zwarte gordijn ... Ik onderga de muziek, zodat ze tot mij doordringt. " Sanda Sveitin Mila " is nog maar net begonnen , en ik raak betoverd door de gratie en nauwkeurigheid van dit mooi ensemble uit het Noorden . Spelend  met zowel  licht als zwaartekracht , distilleren de IJslanders in dit feeërieke stuk, op magistrale wijze, analoge geluiden en avontuurlijke experimenten in de elektronische wereld. Deze atypische groep voegt  een grote rijkdom van instrumenten toe als een  melodica, dansend zingend als een vallend herfstblad, een speels klokkenspel, ukelele en geschraapte strings aan de composities.
Magie hoorden we , een lappendeken van traditioneel geluid, gelinkt aan moderne instrumenten die een breekbare schoonheid vormen door gedurfde experimenten. … Experimenteren. Het sleutelwoord van vanavond. … Het woord is er uit .

Het beest ook - Wolf Eyes is qua melodische aspiraties juist het tegenovergestelde van MUM. Hier zal het destructieve concept zich meer aangetrokken voelen tot de hel, tegenover het paradijs, afdalend naar de Styx, en passant een bad nemend van corrosieve lava. Een concept dat echter een eindpunt mankeert en de grenzen niet ver genoeg overschrijdt.
Wolf Eyes - resulterend in geluid om het geluid, wisselend tussen improvisaties en nihilistisch aan banden gelegde mantra , maar helaas belemmerd door hypnotische overtredingen.
Het publiek is verscheurd, maar molesteert hen niet, dankzij de goede beurt die het trio ten allen tijde maakt in deze avontuurlijke context.

In een goed gevulde zaal, begint Wire zijn concert. Veteranen van Punk en Post Punk ( + andere labels die ze opgelegd kregen ) bewezen de Engelsen dat ze niks van kwaliteit verloren hebben . Actief sedert 1977, kan  de groep geleid door Colin Newman, ons een hoogwaardig concert aanbieden, dankzij een  enorm repertoire, en puttend uit een enorme discografie. Geconcentreerd rond « From Change Becomes Us », de laatst gedateerde , maar verre van achterhaald, met hergebruikt materiaal van de jaren ‘80.
En het werkt!
Een voorstelling die ironisch genoeg in het verleden startte ( " 23 Years Too Late " ) en die de aparte loopbaan van het trio weet te raken. Enkele tijdlozen uit hun cataloog en «  Marooned » als encore, gecombineerd met toekomstige, onuitgegeven werk (« The Flying Dutchman », « Blogging Like Jesus » et « Swallow Corn ».
Als je de tand des tijds kunt aflezen van hun gerimpeld gezicht, heeft de god chronos geen impact op hun creativiteit en Wire raakt één voor één de sterren aan, die deze avond de vlag van het paviljoen versieren.
We noteren ook de rijkelijke ondersteuning van een reeks effecten aangepast door  Matthew Simps, de gitarist die de groep vervoegde in 2011,  en van wie de muzikale aanpak toegespitst op het geluid, een meerwaarde kan bieden aan de groep.
Het besluit is: een evenwichtig concert van de Oudjes. Mijn god, het was schitterend!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Anna Von Hausswolff
Wolf Eyes
Mum
Wire

Akim Serar – vertaling: Gerrit Van de Vijver

Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel

Radio Moscow - Gitaren in de retro stand
Radio Moscow
DOKBox
Gent
2013-09-19
Sam De Rijcke

Het retro powertrio rond briljant gitarist Parker Griggs zit momenteel op een nieuwe plaat te broeden en daar kregen we in Gent een bijzonder aangenaam voorsmaakje van. Geen bruuske stijlbreuken, waarom zouden ze. Radio Moscow blijft vasthouden aan een sound die meer dan 40 jaar geleden gecreëerd werd door sprekende namen als Jimi Hendrix, Black Sabbath, Cream en Blue Cheer.

Om zich te kunnen meten met het grenzeloze genie van Jimi Hendrix moet men al wat aangeboren talent in de aderen hebben, Parker Griggs heeft dat. Eens te meer bleek in Gent dat Radio Moscow zijn, en alléén zijn, ding is. Een nogal statische bassist en een iets meer bedrijvig drummer zorgden voor een potente ritmesectie, maar de songs, het brein en de geweldige gitaarsolo’s van Griggs bepalen duidelijk het geluid van Radio Moscow.
Radio Moscow slaagde er in om die schaamteloze retro rock om te zetten in een eigentijdse sound die krachtig, fel, snedig en begeesterend voor de dag kwam. De songs werden naar goede seventies gewoonte al eens wat langer uitgesponnen dan hun vrij korte studioversies. Ze werden overladen met vettige lagen heavy psychedelica en stevige bluesrock, en steeds waren er daar die vinnige solo’s van Griggs die het geheel naar hogere sferen loodsten. Het nieuwe materiaal, dat naar ons gedacht nog een stukje meer Hendrixiaans klonk, was alleszins veelbelovend en wij kijken vol verlangen uit naar die nieuwe plaat.

Dit was een uurtje pure en krachtige retro met de gitaar in een glansrol.

Ook support act Carousel had de klok zowat 30 jaren teruggedraaid. De band serveerde een stevige pot old school hardrock met splijtende riffs en gierende solo’s (twee leadgitaristen in de rangen, kwestie van er een beetje volume in te steken), soms traag scheurend, maar meestal snel en heavy. Een heftige versie van de AC/DC klassieker “Let there be rock” kon als statement wel tellen en zette een krachtig punt achter een korte en knallende set.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Radio Moscow - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4135
Carousel -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4136
Organisatie: Democrazy Gent (ism Heartbreaktunes)

Even, héél even, dachten wij dat Kings Of Leon het stadionjuk van zich afgegooid hadden en een verhoopte terugkeer naar de sympathieke rommeligheid van hun eerste twee platen hadden gepleegd. Wij zijn dwazen.
Waarom dachten wij dat ? Omdat wij overdonderd werden door de geweldige song “Don’t matter”, een werkelijk fantastisch gitaaropdondertje van drie minuutjes. Helaas blijken dit de enige drie minuten die de moeite waard zijn op dit nieuwe album (hun zesde al, en het derde overbodige). De rest is meer van het soort kwark dat ook al overvloedig stond te stinken op de vorige twee platen. Bombast, stroop, misplaatste pathos en op de hitparade gerichte melodietjes.
Een te duchten concurrent voor ‘The Weight of your Love ‘ van Editors in de categorie slijmplaat van het jaar.

Het Amerikaanse Pinback rond Zach Smith (zang/bas) en Rob Crow (zang/gitaar) vonden elkaar terug na vijf jaar en hebben dus nieuw werk uit . Een tussenstap namen ze even met een korte reünie van Three Mile Pilot , die in het verleden de lofi pop (extra) dimensie gaven . Terug onder Pinback ademt het materiaal friste  uit . Het is een uiterst genietbare plaat geworden, met verzorgde songs , in de zin van heerlijke melodieën, die groove en pakkend zijn door de knappe hooks , kortom alles past perfect in elkaar onder tintelende gitaarriedels , de repeterende indringende (ronkende ) basstunes en de bezwerende drums die dromerig, sfeervol en aanstekelijk zijn ; en deels worden gedragen door een fijne harmonieuze zangpartij.
Ze zijn niet vies van een balladsong als “Diminished” waarbij de piano op de front staat en met het afsluitende “Sediment” toont het duo nog eens de ingenieuze opbouw van een nummer. Af en toe valt een tegendraads , eigenwijs ritme te rapen; een lazy, ontspannende aanpak wordt vermeden . Pinback is Back dus!

The Veils rond de Londenaar Finn Andrews  is een onderschat bandje . Hun debuut ‘The runaway found’ uit 2004 koesteren we nog steeds . The Veils brengt broeierige rootsrock in een meeslepende emotionaliteit en intimiteit, onder mans pakkende, doorleefde en gekwelde stem. Een sfeervolle, bezwerende aanpak , die uitermate gevarieerd is en de verschillende gevoelslagen aanspreekt . Een eigen spannend geluid dat door de opbouw  intens , onheilzwanger en demonisch kan  zijn . Kenmerkend zijn de snerpende gitaarloopjes en – motiefjes , die we heel sterk terug horen op de eerste nummers “Through the deep, dark wood”, “Train with no name” en “Dancing with the tornado” .  Boeiend en Overrompelend. Dan klinkt hij met de band wat gematigder , maar de rode draad van bezielde muziek vanuit het hart blijft bewaard.
The Veils slagen er moeiteloos in je te laten meeslepen in hun bezwerende americana/roots/poprock. Sterk dus!