Een boeiend concept biedt het duo door de opbouw, de bezwerende groove, de donkere duistere sounds en de onverwachtse wendingen.
Tja , hier ergens tussen Boards of canada en Caribou te plaatsen en songs als “Home recording” , “Made to stray” en “So many times, so many ways” overtuigen sterk.
Mount Kimbie creëert ruimte voor fijne achtergrondmuziek!
Hoe verklaar je een uitverkochte grote zaal in de Ancienne Belgique voor een groep die je (jammer genoeg) nauwelijks hoort op de radio en amper drie jaar geleden nog nummertjes in elkaar zat te knutselen op een veel te klein slaapkamertje? Omdat, wat ze bij de NMBS over de stiptheid van hun treinen ook mogen beweren, kwaliteit gelukkig nog steeds komt bovendrijven in een oceaan van onvoorziene omstandigheden tiens.
Wat van bij het begin van de set opviel was hoe knap en ingenieus de songs van debuutalbum ‘If You Leave’ in elkaar staken. Ondanks hun prille bestaan leek het Britse Daughter er nu al in geslaagd om de gulden middenweg te vinden tussen kleppers als The National en The XX. Een compliment dat nochtans de doodstraf zou moeten verdienen voor wie er wildweg mee in het rond strooit. Afwisselend ingetogen, dan weer breed uitwaaiende, ijle gitaar soundscapes die de bedwelmende stem van frontvrouw Elena Tonra nooit nodeloos overstemden. De roffelende of stuwende ritmesectie die harmonieus aangevuld werd met subtiele synth akkoorden. En dit alles met een emotionele diepgang waarvoor in onze eigen contreien een geschikte voedingsbodem lijkt te ontbreken.
De band leek behoorlijk onder de indruk van de publieke belangstelling die bij momenten uitzinnig was. De frêle chanteuse kon haar gegiechel tussen de nummers door nauwelijks onderdrukken en excuseerde zich zelfs voor alweer een ‘depressed song’. En hoewel nummers als “Still”, “Smother” en “Winter” inderdaad behoorlijk melancholisch van inslag waren, nooit stond Daughter als een bende treurwilgen langzaam worteltje te schieten. De zinderende climax van publiekslieveling “Youth” was zo krachtig om de allerlaatste bladeren van de populieren te jagen.
Omdat ze blijkbaar niet meer songs in petto hadden bracht Daughter als bis nog een eigen versie van Daft Punk’s “Get Lucky”. Meteen de meest originele én geslaagde cover van het jaar wat ons betreft, waarin de zwoele, sexy discofunk van Nile Rodgers ingeruild werd voor een onderkoelde smeekbede op zwevende, apocalyptische postrock echo’s.
Begin dit jaar kwamen ze als veelbelovend jong talent al aan de deur piepen op het Eurosonic Festival in Groningen maar wat we die avond in Brussel zagen was een grandioze doortocht voor wellicht het grootste publiek in hun prille maar veelbelovende carrier.
Wij zijn alvast overtuigd, nu de rest van de wereld nog.
Zeker niet vrolijker klonk het Broken Twin in het voorprogramma. Spaarzame piano aanslagen en langzaam aanzwellende strijkers die onvermijdelijk deden denken aan dat populair groepje uit Ijsland vormden de niet al te bijster originele ruggengraat van dit duo afkomstig uit de bossen rond het Deense Aarhus. Op hun beste nummers evenaarde Broken Twin het treurigste van Portishead. Helaas waren die momenten te schaars om te blijven tot het eind van de set. In een ver ‘Duyster de setting moet deze ingetogen muziek zeker beter tot haar recht komen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een jonge beloftevol artiest en een rijzende ster – zoveel was me duidelijk met het optreden van Tom Odell vanavond. De 22 jarige Brit wist hier door te breken met het gevoelige, broeierige , aanstekelijke "Another Love”, wat niet weg te branden was op de radio; hij stond wekenlang in de hitparade en op 1 in de Afrekening. De bijhorende eenvoudige maar veelzeggende videoclip kon iedereen beroeren. Jonge meisjesharten braken …
Het songmateriaal is sterk door z’n kracht, emotie, subtiliteit, wordt bepaald door z’n pianospel en z’n gevoelige, dromerige stem . Hij heeft een apart bandje bij hem , drie rare snuiters ,die elkaar weten te vinden . De drummer en de gitarist leken wel van een metalband en de bassist uit de folkrock.
Ze begonnen met de nieuwe single "Grow old with me" , een song in het verlengde van z’n doorbraaksingle, ingetogen, aanzwellend , opbouwend en versnellend . Er kwam meer vaart in de set met "Can't pretend". Het tempo kon je wel strak noemen, zonder de factor gevoeligheid uit het oog te verliezen. Een snedig rockende Beatles cover "Get back" hoorde erbij en zorgde voor dampende lijven. Odell werkte naar het hoogtepunt van "Another love" toe, dat live nog meer beklijfde. Een tien voor Tom en z’n band.
En hij bracht variatie in stijlen aan, blues, gospel en een beetje country sijpelden door . Sommige momenten kwam hier z’n emotievolle stem wat te kort .
Aan inzet, motivatie en beleving was er geen gebrek. Hij trakteerde ons op een uitermate boeiende trip en hij kon genadeloos op zijn piano rammen. Bij het laatste nummer moesten microfoon en stoel er zelfs aan geloven.
De songs op het gepolijste album klinken live duidelijk extravert, meer uptempo en gedurfder .
De toekomst lacht hen toe , na vanavond hier en na de eerdere overtuigende passages in de AB en Rock Werchter. Tom Odell bevestigt moeiteloos . Een revelatie!
Setlist : Grow old with me, Can't pretend, Sirens, Sens, I know, Get back, Till I Lost to be, Another love, Long way down, Hold me, Gone at last, See if I care, I just want to make love to you, Cruel.
Als support kwamen twee leden van het Belgische Few Bits. Ze brachten hun nummers uiterst breekbaar en fragiel, met een knipoog naar de muzikale aanpak van Heather Nova. Helaas kwam de zangeres in haar commentaar over haar slechte kennis van het Frans nogal trutterig en storend over. Een gemiste kans.
Organisatie: Live Nation
Een druilerige schoonheid kenmerkt de muziek van de in LA residerende jonge dame Julia Holter . Ze heeft een nieuwe plaat uit, ‘Loud City Song’ en is niet aan haar proefstuk toe . Ze beweegt in een avant-garde geluid, met haar eigenzinnige, compromisloze, maar even sterk lichtvoetige, schone nummers. Haar ‘dreamchamber’ muziek hangt in een waas van een folky intimiteit door haar indringende, dromerige , etherische zang en haar keys/piano . De toevoeging van cello , viool , saxofoon en drums zijn muzikale weerhaken en zorgen voor weerbarstige nummers, die grimmig , grillig, onheilspellend kunnen zijn en verrassende wendingen ondergaan.
En toch brengt ze ons steeds opnieuw met haar band naar een mooi vertoevende, onschuldige wereld. Een klassiek patroon, geïnjecteerd van een gezonde dosis experiment .
Goed gevonden was dan ook dat het een zittend concert werd , om ondergedompeld te worden in deze twee werelden , waarbij ze haar inspiratie haalt uit novelles, o.m. bij het recente album hebben we ‘Gigi’ uit ‘44 van de Franse schrijfster Coilette, het verhaal van een jong meiske die in een vorige eeuw werd voorbereid tot hofdame, en alles wat dat met zich meebrengt, positief als negatief .
Muzikaal balanceert ze ergens tussen Laurie Anderson , Clannad , Nico, Joni Mitchell en Joanna Newsom aangevuld met spannende jazzy experimental loops en arrangementen , die het onvolprezen Britse Rip, Rig & Panic oproept. Op die manier worden we wat heen en weer geslingerd in haar songs als op “City appearing” , “Green wild” , “A true heart” en de twee “Maxim’s” , die ingetogen , opbouwend ; stuwend of voller en rijker klinken. “In the same room” en “Goddess eyes” besloten de set eerder op een toegankelijke , relaxte ontspannende wijze.
Julia Holter houdt van die klassieke ‘poetry’ en weeft een eigen muzikaal universum, dat somber, breed en extravert klinkt en best boeiend blijft wordt door de subtiliteit , de finesse en de gewaagde stukjes.
Ze werd voorafgegaan door de Columbiaanse Lucrecia Dalt , die solo opereert en even alternatief uit de hoek komt , met verwarrende dromerige en avantgardistische popliedjes , geleest op duistere , knisperende elektronica , soundscapes en basstunes . Bijzondere muziek hoorden we o.m. van haar plaat ‘Syzygy’ die duidelijk houdt van die experimenteerdrift .
Organisatie: Botanique, Brussel
Eén van de opkomende talenten is het (erg) jonge Britse trio uit Nottingham London Grammar , die binnenkort hun debuut ‘ If you wait’ zullen uitbrengen . Muzikaal werd de sfeer van geheimzinnigheid rond de band nu onttrokken. Intrigerende etherische trippop , die beelden van prachtige landschappen bij het ochtendgloren of bij ondergaande zon oproept. Mijmering van een weekendje Ardennen … ?!
London Grammar heeft de voorbije periode duidelijk nieuwsgierigheid gewekt , gezien er buiten een paar nummers weinig of niks geweten was van het trio. Ze laten hun luisteraars het zelf invullen . Missie geslaagd in tijden van massacommunicatie via het internet. Gevolg: de optredens in kleine pittoreske zaaltjes als deze van de Witloof Bar geraken dan moeiteloos vol!
Kijk , hun songs ademen een mystieke sfeer en hebben een minimalistische sound door de elektronica, sobere drums, jambee en pianoloops van multi-instrumentalist Dot Mayor en de ingehouden gitaardeuntjes van de schuchtere Rothman.
Het zijn sfeervolle, broeierige juweeltjes, die deels durven aan te zwellen, op te bouwen, maar ingenomen blijven, zonder echt te exploderen . Ze worden gedragen door de ijle, indringende soms huiverende zang van Hannah Reid , ergens tussen Florence Welch , Kate Bush , Loreena McKennitt en verder ergens de sound van The xx en Portishead .
Die etherische inhoud kunnen we vanavond maar bevestigen door sterke songs als “Hey now”, die de set opende. Een minimalistisch nummer , die meteen kippenvel bezorgde en bepaald werd door die aparte , huiverende , sterke zang. Meer om zich hadden “Darling are you gonna leave me” door de elektronica en jambee. Ook “Shyger” en het gekende “Wasting my young years” , trouwens gescandeerd op de t-shirts in de merchandise! Verderop met “Strong” en “Metal & Dust” klonk het extraverter en borrelden de beats op. Overtuigend en origineel verpakt waren ook de twee covers: “Nightcall” van Kavinsky en in de bis “Wicked games” van Chris Isaak. Een geslaagde zet!
Muzikaal zit het erg goed bij het trio . Enkel nu de onwennigheid en de terughoudendheid wat overwinnen en het trio is zeer zeker gelanceerd voor een groter publiek . Het sfeertje van geheimzinnigheid is doorbroken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Palma Violets
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Een verrassende matige opkomst voor wat toch één van de meest energieke nieuwe bands van het moment is, we zitten hier duidelijk niet in de UK.
Support act The Growlers speelden Californische feelgood retro surf pop met een luizig kantje, ergens tussen Allah-Las en The Sadies in. Klonk allemaal best aardig maar hun liedjes waren iets te veel onderling inwisselbaar om te kunnen blijven boeien.
Tijd voor alweer een Britse revelatie. Een goeie deze keer, in het kielzog van Arctic Monkeys en Vaccines.
Ja, Palma Violets bedienden zich van die typische Britse arrogantie, maar hun attitude zat de spontaniteit niet in de weg, integendeel, de band produceerde een intensiteit die we sedert The Libertines niet meer meegemaakt hebben. Jong onstuimig geweld, met kernachtige songs die recht op hun doel afgaan. Een ontketende bassist Chilli Jesson wist van meet af aan het publiek op te hitsen, frontman en gitarist Samuel Fryar ging mee frontaal in de aanval. Peter Mayhew bekeek het van achter zijn keyboard allemaal een beetje van op afstand en liet de wilde uitspattingen volledig aan zijn uitgelaten collega’s over, maar zijn frisse orgeldeuntjes bleken wel degelijk bepalend voor de onbevangen sound van dit dynamische gezelschap. Palma Violets kon terugvallen op een pak splinterbommen van songs die in vol ornaat staan te blinken op hun verfrissende debuutplaat ‘180’.
De live uitvoering van quasi het volledige album bevestigde de stevige live reputatie die Palma Violets tot op heden al hadden verworven, daar is geen jota van overdreven. Het vuur sloeg aan met een jachtig “Rattlesnake Highway” en werd een klein uurtje later gedoofd na de punk opdonder “Invasion of the Tribbles”. Tussendoor een pak knetterende explosies meegemaakt met o.a publiekslieveling “Best of Friends” en “Johnny Bagga’ Donuts”. Met de dartele meezinger “14” ging het even de melodieuze kant op en ook dat was uiterst genietbaar.
De band gaf amper een klein uurtje van jetje op het podium van de AB. Juist daarom was deze set zo geweldig, het deed ons meteen terugdenken aan andere legendarische ultrakorte maar onbegrensd bruisende sets van prille Strokes en (daar zijn ze weer) Libertines. Dergelijke primitieve en onbesuisde sets van jonge bandjes in volle opmars zullen altijd onze meest dierbare concertervaringen blijven, daar kan geen Sportpaleis tegenop.
Palma Violets in de AB is voorgoed bijgezet in onze hall of fame van onvergetelijke concertjes.
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Zeer benieuwd naar de live reputatie van de Editors, was deze avond een must. Als men daar nog eens Balthazar bijkrijgt, wordt het helemaal mooi. En het moet gezegd, geen woord is er gelogen over de sterke live-performance van de vrienden uit Stafford. De indiepop/rockband, rustig mogen groeien op Werchter, op de site worden ze zelfs de officieuze “RW home band” genoemd, heeft dáár vooral het metier geleerd om een live publiek te leren bespelen. De grandeur van een festival hebben ze nu perfect weten te implementeren in volle zalen. Editors brengt Werchter een stukje dichter bij ons, gelukkig maar.
Balthazar, amuse van dienst met zin, want ze begonnen een kwartiertje vroeger dan voorzien, kweet zich uitstekend van z’n taak. Blijkbaar had Tom Smith hen aan het werk gezien, en raakte overtuigd van hun kunnen. Ook het feit dat ze ook al sterk aanleunen bij het indiepop/rockband-genre, zal wel een rol gespeeld hebben. Uit het feit dat ze een mooie podiumruimte kregen, en de daarbij horende verlichting, spreekt appreciatie. Het werd een soort van best-of, en dat was nodig ook. Zeker als je weet welke kleppers er achter het gordijn staan te wachten. De reactie van het publiek liet op zich wachten, en ging enkel bij “Fifteen floors” en “Sinking ship” echt vol mee. Maar who cares, als je een set mag spelen van 45 minuten voor +- 18000 man, mooi meegenomen toch?!
Bizar, leg ik een cd op van de Editors, dan jeukt het soms na een uur om toch maar weer die radiozender te verkiezen. Die ietwat monotone, doch warme stem, weet je. Blijkt nu net deze prachtige, volumineuze stem HET bindmiddel te zijn waardoor de jus pakt. Noem een aspect en ze beheersen het. Maar alles wordt zo gebracht dat het wow-effect blijft. De clevere opstelling en uitgekiende belichting van talloze spots, vlammenwerpers, vuurwerk, confetti, …Maar absoluut geen overkill.
Zo ook de zeer gevarieerde setlist. Er werd geput uit de albums: - The weight of your heart / The back room / An end has a start / In this light and on this evening / You are fading.
“Sugar” , welke z’n diepe stem accentueert, opende de reeks gepaard gaand met metershoge vlammen. Het publiek ging direct mee met “ Someone says”, “Smokers outside the hospital doors” en “Bones”. Aan de piano toonde Tom z’n extra talenten bij “ Eat raw meat”. “Two hearted spider”, “ You don’t know love” en “All sparks” passeerden vlot en onderhielden het tempo. Met “ Formaldehyde” hebben ze een ongeslepen diamant achter de hand.
De eerste, gematigde, massahysterie brak los bij “A ton of love”. Goed opgewarmd werd het stembereik getest bij “ Like treasure”. Het gaspedaal werd nog eens vol ingeduwd bij “ An end has a start” en “ Bullet”. Dat Tom z’n stem beheerst wordt duidelijk in “In this light en on this evening”. Dit nummer wordt gedeclameerd zowaar. “The phone book”, akoestisch, rolt de rode loper uit voor “No sound but the wind”. Solo op het podium, een enkele spot gericht, …Koude rillingen, haren rechtop, … onbeschrijflijk mooi. Een must see moment in een mensenleven.
Om direct daarna bij de keel gegrepen te worden door het krachtige“ Munich”. De prachtige ballades “ The racing rats” en “ Honesty , vergezeld met tonnen confetti, vormden een mooie, waardige afsluiter.
De encore begon met “Bricks and mortar”. Het zware “Nothing” werd begeleid door een heel arsenaal spastische bewegingen van Tom en een prachtig neerdalend vuurwerk. Wat het ietwat donkere nummer oplichtte en toch benadrukte. De totale anarchie, gepaard met massahysterie, kon losbreken bij “ Papillon”. Een langere versie, maar dit nummer kon blijven duren, geen mens die er om maalde. Mede ondersteund door alles wat er voor handen was. Op het aantal lux werd niet gekeken en de onophoudend spuwende vlammenwerpers gaven dit nummer de nodige grandeur.
Je hebt groepen die schitteren op festivalpodia, maar door de mand vallen in concertzalen. Deze jongens hebben daar totaal geen probleem mee. Door al hun ervaring en knowhow weten zij perfect wat te doen. Dosering is volgens mij het sleutelwoord. De setlist, belichting, arrangementen, stembeheersing, podium act, vlammenwerpers en confetti …
De show bevat alles, maar alles mooi geproportioneerd. Samen met een evenwichtige setlist, vormt dit de ideale symbiose om een coup te plegen op de concertzalen. Iemand die nog nooit de kans kreeg om ze aan het werk te zien op een festival, kan nu gerust naar de zaal. Bijna niemand die hen dat voordeed.
Editors on tour, of is het RW home band on tour?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4273
Organisatie: Live Nation
Warpaint
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Warpaint zal begin 2014 haar tweede album op de wereld loslaten. Om hun debuut ‘The Fool’ te evenaren zal het vrouwelijke kwartet echter straf uit de hoek moeten komen, want die eersteling is nog altijd één van onze favoriete platen van de afgelopen jaren. Eerste single en voorproefje “Love is To Die” borduurt alvast voort op de hypnotiserende sound die ze tentoonspreidden op hun debuut.
Het Gentse indiecollectief Horses kreeg de opdracht om het publiek op te warmen, maar slaagde daar niet helemaal in. “Dark Darker” zorgde met zijn uitwaaierende gitaarlijnen en warme, melancholische toets nochtans voor hoge verwachtingen. De rest van het materiaal klonk echter te klef, te standaard, te zoet. De creativiteit die hun grote voorbeelden (Sparklehorse, The Flaming Lips, My Morning Jacket) wel hebben, hoorden wij niet terug bij Horses. Ook wanneer de band tijdens het laatste nummer een versnelling hoger schakelde, wist ze niet te overtuigen. Instrumentaal zat het echter wel snor, frontman Bert Vliegen werd begeleid door vier uitstekende muzikanten. De brave sound van de band kan er voor zorgen dat Horses door een groot publiek gesmaakt wordt, maar voor de liefhebbers van iets experimentelere muziek was dit toch maar een lauw voorprogramma. Nochtans hoorden wij wel dat de groep voldoende potentieel in huis heeft, in se zijn het stuk voor stuk prima songs, die echter gebaat zouden zijn met een iets minder gepolijste aanpak.
Warpaint begon een kwartiertje te laat aan hun set, maar maakte dat goed door een dijk van een optreden neer te zetten. Stuk voor stuks namen de songs je langzaam bij de lurven. De dreinende baslijnen, bezwerende drums en hemelse samenzang waren haast onaards. De donkere postpunk van Siouxsie and The Banshees ging een perfect huwelijk aan met de etherische schoonheid van Cocteau Twins en hun bastaardkind bezorgde het publiek een ijle koortsdroom van anderhalf uur.
De nieuwe nummers die ze speelden pasten perfect tussen hun oud materiaal, al klonken ze misschien iets luchtiger en dansbaarder. Maar goed, bij een band als Warpaint, gaat het meer om het totaalplaatje dan om de individuele songs. Dat het optreden desalniettemin nog enkele gigantische hoge pieken haalde, spreekt enkel in het voordeel van de groep. Afsluiter van de reguliere set, “Elephant”, was een gigantische pletwals die je finaal in stukjes hakte. De euforische baslijn denderde langs de elegante gitaarrif, terwijl Emily Kokal als een bezetene gif spuugde. In de jamsessie die erop volgde ging de band genadeloos een dodendans aan met Satan, waarbij die laatste na afloop verslagen moest afdruipen. Het publiek hing aan de lappen van het kwartet, smekend om meegenomen te worden naar Warpaints eigen ondermaanse universum. Het contrast kon niet groter zijn toen Kokal alleen terug het podium opkwam en het liefelijke “Baby” inzette. Het is die schizofrenie van de band die hen tegelijkertijd zo verleidelijk maakte. De overgang tussen beide gezichten verliep bovendien zo onopvallend dat je blindelings het pad bleef volgen die de groep had uitgestippeld.
Zelfverzekerd, maar omhuld met een mantel van mysterie, baande Warpaint zich een baan door de set, het publiek meteen bij de kladden grijpend. ‘Now I Got You In The Undertow, Nobody Ever Has to Find Out What's In My Mind Tonight’ is dan ook een stuk tekst dat de avond perfect samenvatte.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4265
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Suede , een oude Britpop glorie , was opnieuw te zien in ons land… De groep werd eerder beloond met de prestigieuze ' Best Engels -groep ' van Melody Maker in 1991 , na amper één single te hebben uitgebracht , brak met hun gitarist Bernard Butler in 1994, na het grootse album ‘Dog Man Star’, een nineties klassieker. Richard Oakes verving hem.
Suede heeft vele watertjes doorzwommen … Gesplitst in 2003, nam de charismatische leider Brett Anderson, de tijd voor wat solowerk en enkele projecten. De groep besliste echter om in 2010 een nieuwe poging te wagen, enkel voor de live-optredens. In 2011 en 2012 zwierven ze van festival naar zaal om dan toch in 2013 een nieuw album aan te kondigen. Terwijl Blur en de Pixies trachtten een of andere single uit te brengen, bracht Suede ‘2.0 Bloodsports’ uit, bijzonder goed ontvangen door de critici; ze hoefden zich niet te schamen in vergelijking met hun originele albums.
Suede heeft een trouwe fanshare . De AB zat dan ook bomvol en was uitverkocht. Interessant om te weten was dat deze livegig ging worden opgenomen , een live-registratie voor een volgend album . Men verwachtte dus een epische avond… en dat werd het ook!
De set begon in ‘alle douce’ en zachtmoedigheid’ van “Europe is our Playground”, een zacht, sensueel nummer, gekenmerkt van vertrouwde Suede ritmes en riffs . “Barriers” legde het verband tussen het nieuwe en oude Suede , een bewijs van een perfecte mix in hun repertoire. Het publiek is extatisch terwijl Brett verwoed danst. “Snowblind” is het eerste gracieuze moment , zijn “hoo hoo hoo” weerklinken op majestueuze wijze . “It starts and ends with you” laat je hart sneller slaan, de parketvloer stuitert samen met ons op de ritmes.
“Filmstar”, “Trash”, “Animal Nitrate” volgen elkaar in een razend tempo op . De sfeer is broeierig. We ondergaan een kleine bijna doodservaring tijdens “We all watch them burn” en “We are the pigs’ , die ons in een bedwelmende trance brengen . “ He is gone”, een ode aan de overleden vader van Brett, schroeft het tempo terug . Het publiek kalmeert en gaat mee op in dit intens beleven. Hij maakt ons bewust van deze allerheiligendag; “Still life” is een 2e moment van gratie! De groep sluit de set met een trilogie van het eerste uur af, “So Young”, “Metal Mickey” en de “Beautiful Ones”. Een muzikale ervaring als een delier aanvoelen …
Zelden zo’n trance gezien in de AB. De ritmiek en de grooves waren opzwepend , aangevoerd door de echte volksmenner Brett Anderson, die zich compleet gaf , zong , danste en het publiek in z’n greep hield. Je voelt dat hij houdt van wat hij doet, en dat hij graag op de scene staat.
Suede bezorgde ons een uitermate spannende avond . Kijk , dit was voor mij alvast één van dé concerten van het jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Lina Chiefalo - Vertaling Gerrit Van De Vijver en Johan Meurisse
Teleman - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4264
Suede - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4255
Organisatie: Live Nation
Florence Welsh (Florence + The Machine) heeft er een jongere zus bij ! Lizzy Plapinger, vormt samen met haar partner Max Hershenow Ms Mr (uitgesproken als "Miss Mister") en deelt met de beroemde Florence een krachtige, diepe stem en creëert een wereld van donkere , lumineuse kanten ... De muziek is 'dark', een beetje plechtig, maar heeft ook trip-hop en zelfs commerciële pop accenten. Afkomstig uit New York zijn ze en op hun naam hebben ze een EP , maar ook een eerste album, ‘Secondhand Rapture’, die ophef maakte in mei 2013.
Bijna een jaar na hun concert in de Witloof Bar, komt het duo terug naar de Botanique, maar deze keer in de grote zaal, en uitverkocht zelfs! "Last year we played in the basement, and this year, we're playing in the main hall: it's an upgrade for us!", zegt Lizzy Plapinger bij het begin van de show. Dit is trouwens de eerste van hun Europese tour, die volgt op een reeks van gigs in Noord-Amerika .
Het zijn natuurlijk de nummers uit ‘Secondhand Rapture’ die de meerderheid van de setlist vormen, plus twee covers: een stukje van de Arctic Monkeys ("Do I Wanna Know") en een stukje van LCD Soundsystem ("Dance yrself Clean").
Meteen zijn we onder de indruk van de 'présence' en de ‘naturel’ van Lizzy Plapinger. Haar indigo blauw haar en zwarte blouse, versierd met gouden borduurwerk, schitteren in het licht en haar glimlach is een zonnestraal op het podium. Vanaf het begin verleidt ze ons met haar gevoelige pop en haar buitengewone stem.
"Bones" , het eerste nummer van de plaat , opent logischer wijze de set. "Dig Up the Bones but Leave the Soul Alone" is nu al een memorabel cult refrein; de ganse compositie baadt in een subliem symfonisch, bijna tribal sfeertje. We denken natuurlijk aan Florence + The Machine , maar ook aan Lana Del Rey en HAIM .
Op het podium wordt Lizzy (MS) vergezeld door haar partner, Max (MR) op keyboards en 'backing vocals', Curtis Nystrom op bas/synths en Zach Nicita op drums vervoegen het duo.
Het geluid is gewoon perfect en de stem is prachtig verweven in de mix .
Na "Bones" zet "No Trace" de symfonische sfeer verder terwijl "Salty Sweet" soul en bluesy accenten biedt. De mooie Lizzy zwaait op de ritmes van Zach Nicita en het publiek reageert enthousiast ! "BTSK" leidt naar een eerste pauze in het concert en het duo brengt dit ontroerende lied zij aan zij. "Fantasy" en "Think of You" tonen openlijk de ‘mainstream pop’ kant van het duo en op bepaalde momenten denken we aan Katy Perry of zelfs Taylor Swift.
Na de cover van de Arctic Monkeys en de zeer boeiende "Head Is Not My Home", spelen de New Yorkers het erg ontroerende "This Isn't Control". De orkestraties en het glockenspiel zijn het magisch decor voor de prachtige , mysterieuze melodie. De magie blijft bij "Dark Doo Wop" en "Ash Tree Lane", waarin Ms Mr z’n veelzijdig, breder palet toont van arrangementen .
Tijdens de cover van LCD Soundsystem, verlaat Max Hershenow zijn keyboards en komt hij dansen samen met zijn partner vooraan het podium, tot grote vreugde van de fans. "Wij hebben het beste voor het einde gehouden", kondigt Lizzy dan aan, en het is "Hurricane" , waarschijnlijk hun mooiste compositie, die de set besluit. Een sterke ritmiek, heerlijk 'donkere' harmonieën en een heldere melodie: het is duidelijke een hit, die ingenomen, intelligent klinkt!
De groep, die nooit ‘encores’ geeft, verlaat dan voorgoed het podium, tot grote ergernis van de fans.
'In a nutshell' hebben wij een geweldig emotioneel geladen concert gezien . Het was een oprecht plezier om het duo te zien spelen. Minpunt: het visueel aspect was een beetje beperkt (geen video's,...), zeker als je weet dat het duo enorm veel belang hecht aan videoclips en aan design. Tja, de volgende keer dat de Ms Mr genieën naar Brussel terugkeren, is de kans groot dat de Bota te klein wordt en kan alvast de kaart van meer show getrokken worden !
Support-act - Outfit, een band uit Liverpool die psychedelische 80s-pop speelt.
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Botanique, Brussel
Crystal Fighters - Een avond vol ambiance
De indierockers van Crystal Fighters stonden op Allerheiligen in de Vooruit in Gent. De band met Spaanse en Engelse wortels bezorgde de uitverkochte concertzaal een spetterende show, waarbij de zweet- en weedlucht de neus in werden geboord.
Zanger Sebastian Pringle leek vooral door dat laatste in de zevende hemel. Hij had zelf duidelijk niet van dit rookgerief af kunnen blijven. Gekleed in een raar soort maharadjalaken was hij de exponent van de gekte van deze muzikale hippies, al liet de halfnaakte Graham Dickson zich ook van zijn beste kant zien.
De set werd ingezet door “Solar System” van debuutplaat ‘Star of Love’. De lange elektronische intro werkte versnellend en toonde dat de Crystal Fighters het zagen zitten. “Follow” – een ander nummer van die sterke debuutplaat – volgde en de uitvoering van de knappe frontzangeres was dik in orde.
Daarna was het tijd voor “LA Calling”, de eerste keer dat we een plaat van ‘Cave Rave’ te horen kregen. De sfeer zat er zeker in, toch leek het af en toe een beetje op automatische piloot te gaan. Het bleek echter een soort van opwarming te zijn voor wat nog moest komen. Bij “Separator” schakelde vooral de percussie een tempo hoger en dat trok iedereen in de zaal mee.
“You and I” is een monsterhit die het verdient er één te zijn. We kregen een uitvoering met panache te horen, die bovendien verschillend is van die op de plaat. “Plage” ging er onmiddellijk achteraan. Het maakte het feestje compleet. In plaats van daarna wat rustiger aan te gaan doen, rockte Crystal Fighters stevig door met een andere topper van ‘Cave Rave’, “Are we one”. En ja, dat was met springen, enthousiast handengeklap, alle armen omhoog en een meezingend publiek. De vrolijkheid van de band straalde af op het overwegend jonge studentenvolkje. Met de glimlach konden we nog luisteren naar “Love Natural”, “In the Summer” en “At Home”. Tijdens dat laatste nummer werden publiek en groep even één dankzij een gezamenlijk zangmomentje.
De Crystal Fighters permitteerden zich nog een langgerekte pauze voor de bisnummers, terwijl de fans bleven schreeuwen om meer. De heerlijke elektropop van “I Love London” toonde aan dat de band vol zit met talentvolle en veelzijdige instrumentalisten. “Wave” was een hoogstaande afsluiter van een avond vol ambiance.
In Gent kreeg men dus een geëvolueerde ‘Crystal Fighters’ te zien, die in het echt ruiger klinken dan op de plaat. Altijd fijn om te horen dat de nummers tijdens het optreden nog meer kracht krijgen dan de studioversies. Kortom, deze band was een voltreffer van formaat, waardoor we graag werden geraakt.
Organisatie: Democrazy, Gent
Vanavond mocht Midlake ons ontvangen in een volledig uitverkochte Rotonde. En dat is volgens mij meer dan terecht. Zeker als je weet dat ze eerder dit jaar al redelijk overtuigend de Club op Pukkelpop inpalmden. Toen speelden ze ook al met de nieuwe zanger, dus echt nieuw is hij ook al niet meer.
Eerst nog wat tijd vrijmaken om het voorprogramma ook mee te pikken; Benoit Lizen. Een jonge Belg die zijn kans krijgt voor een groter publiek. De zaal is al aardig volgelopen om hem aan het werk te zien. Benoit is een singer-songwriter met een prachtige, gebroken stem. Hij doet het helemaal alleen op het podium, ‘Me and my gitar’, zoals de groot dichter Tom Dice zou zeggen. Hij legt de gehele Rotonde het zwijgen op met die stem en die gitaar. Hij tovert een walsje uit zijn ukelele, gebruikt zijn mond al trompet,… Maar het mooiste blijft toch die prachtige stem. Een ruwe diamant dus, waar er nog wat werk aan is, want de nummers zijn nog niet al te sterk. Maar kan wel schitteren.
Een uitverkochte Rotonde, dat houdt in dat heel weinig plaats is voor mensen die ietsje later binnen komen. Gelukkig laat de security mij er nog langs de zijkant in, waardoor ik perfect aan het podium geposteerd sta. Niet dat de band zien heel belangrijk is, want eerlijk is eerlijk, om de show is het hen niet te doen. Geen spectaculaire lichtshow of entertainende danspasjes. Nee, enkel de muziek is belangrijk. En die muziek, dat is americana van de bovenste plank. Met de muziek pakken ze heel de Rotonde in, zonder probleem. Met hun weldoordachte en perfect opgebouwde songs weven ze hun eigen web en spreiden dit over het publiek uit. En dat laat het publiek zich zeker wel bevallen. De warme americana slaat zeker aan. En die warmte stralen ze maar wat graag uit. De accenten liggen ook perfect: een gitaarsolo hier, wat meerstemmigheid daar,… Alles klinkt zoals het moet. Ook de slide-gitaar mag natuurlijk niet ontbreken. Die neemt af en toe de zangpartij over. Denk bij Midlake zeker niet aan saaie, slaapverwekkende semi-folk, want dat doet de band geen eer aan. Ze halen soms zeer stevig uit, maar perfect getimed, zoals alleen de groten binnen dit genre kunnen. Een perfecte balans die je bij de keel grijpt, dan weer zachtjes streelt. Mooie muziek, de beste manier om dit te omschrijven.
We worden bij het laatste nummer nogmaals verwent door de sologitarist die een prachtige partij neer zet. Hij laat zijn gitaar schreeuwen, zingen, huilen,… zoals alleen de groten dit kunnen. Een laatste nummer dat van mij gerust nog uren mocht duren. Te zien in de AB nog op 2 maart! Maar daar wacht alweer de nacht en het ruige Brussel. De buitenwereld weer in, op weg naar een volgend muzikaal hoogtepunt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Benoit Lizen - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4254
Midlake - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4253
Organisatie: Botanique, Brussel
Een uitverkochte Orangerie vanavond. Dat had ik niet verwacht. Blijkbaar is Half Moon Run dan toch een stuk beter gekend dan ik had verwacht. Misschien ook goed dat het herfstvakantie is, want het een groot deel van het publiek dat zich aandient in wel zeer jong.
In afwachting van het optreden horen we Neil Young door de boxen schallen: dat schept al direct hoge verwachtingen. Half Moon Run laat er geen gras over groeien. Ze blazen de set op gang met een nummer met een wel heel dansbare groove. De toon wordt direct gezet en de zanger laat er weinig twijfel over bestaan: hier staat een echte frontman. Zijn stem klinkt nagenoeg perfect, als een mix tussen Jake Bugg en Tom McRea. Maar muzikaal klinkt het toch anders dan deze twee.
Half Moon Run schippert het gehele optreden tussen dansbare indie-rock en semi-akoestische ballads, zonder dat het ooit te klef of te melodramatisch wordt. Gooi er af en toe nog een snuifje Kurt Vile bovenop en je krijgt al een beeld van hoe het geheel klinkt.
De Botanique maakte op hun website nog gewag van raakpunten met Mumford & Sons en of Monsters and Men, maar dat bleef ons gelukkig bespaard. Geen wannabe commerciële country, maar wel catchy en toegankelijk en met heel veel gevoel gebracht. De zanger bracht menig vrouwenharten sneller aan het slaan, maar ook het mijne liet hij wat sneller kloppen. Hij sprak het publiek in perfect Frans toe en dat kon op veel bijval rekenen.
We werden ook getrakteerd op enkele nieuwe nummers en die kunnen allemaal zo op de radio. Op welk net hoor ik u vragen? Wel, volgens mij is dit een van die weinige bands die zowel op StuBru, Radio 1 als MNM een plaatsje kan veroveren. Als ze dan ook nog eens een mondharmonica bijhalen, dan kan het voor mij al helemaal niet meer stuk.
Als toemaatje krijgen we nog een volledig akoestisch nummer, dat het publiek het zwijgen op legt en afsluiten doen ze met een fenomenaal bluesnummer dat ons als shakend en met weemoed de nacht in stuurt.
Een hele goeie frontman, een hele goeie zanger, een hele goeie band. Meer moet dat niet zijn om een avond in de Botanique perfect te laten verlopen. Meteen is het ook duidelijk waarom de zaal volledig uitverkocht was. Het zal waarschijnlijk ook de laatste keer zijn dat ze in een ‘kleine’ zaal te zien zijn. Deze heren horen thuis op een groter podium en volgens mij zullen ze daar zeker raken. Volgend jaar de AB uitverkopen heren? Ik mag het hopen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Queensrÿche - Na hun eerdere passage op PPM Fest in april 2013 in België, had de Amerikaanse progressieve metalband Queensrÿche opnieuw een show in hun agenda gepland in Belgenland, meer bepaald in de Brielpoort te Deinze. Zoals de meesten wel zullen weten zijn er 2 actieve Queensrÿche(s) op deze aardbol die hun kunstjes op het publiek loslaten, nl. de band waar Geoff Tate mee toert, en de band (die dus in Deinze aanwezig was) met de oudgedienden Rockenfield, Jackson en Wilton. Als vervanger van de originele frontman Tate werd Todd La Torre (ex Crimson Glory) in 2012 aangetrokken, dus tijdens de breuk en het ontstaan van de 2 verschillende bands. Een rare en uiterst zeldzame situatie als je het mij vraagt, maar barsten tussen bandleden kunnen dus zo'n situaties uitlokken hehe.
Terug naar het optreden nu...terwijl de support bands 'Methusalem', 'After All' en 'Max Pie' reeds hun show hadden afgewerkt, was het ongeveer 21u15 toen de lichten op het podium werden gericht om de show af te trappen. Bij aankomst aan de Brielpoort in Deinze had ik al direct in de mot dat er niet al te veel volk was afgekomen naar deze zaalshow, maar ik had toch meer dan een 500-tal personen verwacht. Inderdaad, ook na de support bands kon je kiezen of je nu op een halve meter van het podium wou staan, of helemaal achteraan rondom de bar. Spijtige zaak dat er veel lege plekken te bespeuren waren tussen het publiek, maar de Amerikanen lieten het niet aan hun hart komen!
En de eerste verrassing van de avond was een feit: Queensrÿche trapte af met hit nummer 1: “Queen of the Reich”, inderdaad, zo'n nummer dat je eigenlijk pas verwacht tijdens de bisronde. De stem van Todd kon gemakkelijk de hoge uithalen aan die bij de muziek vereist zijn en gehuld in een jasje en bijhorende zonnebril bezorgde hij het publiek met dit openingsnummer meteen de nodige vreugde. Reeds 13 studio albums werden uitgebracht, maar voor mij persoonlijk is het ultieme conceptalbum ‘Operation: Mindcrime’ mijn favoriet! En uiteraard werden enkele nummers uit deze klassieker ten hore gebracht zoals "Speak", "The Needle Lies", "My Empty Room" en de meezinger "Eyes of a Stranger". Het nummer "Empire" van het gelijknamig album mocht uiteraard ook niet ontbreken op de setlist.
In het jaar 1984 werd het debuutalbum ‘The Warning’ uitgebracht en met een tournaam als 'Return to History' kreeg deze plaat het meeste aandacht want het merendeel van de nummers vandaag waren uit dit album geselecteerd. Denk hierbij maar watertandend aan hits als "En Force", "Child of Fire", "Warning" zelf, "NM 156", "Roads to Madness" en afsluiter van deze avond: "Take Hold of the Flame".
Oh ja, ook meezinger "Jet City Woman" mocht niet ontbreken en werd dus logischerwijs als bis-nummer gebracht.
Een aangename avond, waarbij vooral opviel dat zanger Todd la Torre moeiteloos de plaats van Geoff Tate heeft overgenomen en er duidelijk chemie tussen de bandleden zichtbaar is! Heel leuk en verzorgd optreden, enkel spijtig van het beperkt aantal toeschouwers :(
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4262
Organisatie: R-Mine Productions
Beady Eye , de tandem rond gitarist Andy Bell en de grillige Liam Gallagher , zijn een goede twee jaar terug een nieuw muzikaal hoofdstuk begonnen met Beady Eye, na Oasis . Typical Britpop/rock , die natuurlijk niet omheen de Beatles kan . Hun debuut ‘Different gear, Still speeding’ viel al bij al mee , en enkele songs “Four letter word” , “The roller” en “Morning son” raakten.
Ook de tweede cd biedt dezelfde indruk . Goede plaat, maar ook niet meer dan dat , sfeervol broeierige, rockende Britpop, maar beklijft onvoldoende. Sommige nummers “Flick of the finger” en “Second bite of the apple” worden omgeven van orkestraties en blazers. Samen met het dromerige “Soon come tomorrow” en het rockende “Shine a light” onderscheiden ze zich en zijn het de sterkste songs.
Voor de rest zitten we terug wat vast en daalt de spanning. Het lijkt dat hier niet veel meer uit te halen valt . Wisselend album dus !
Hij heeft evenwichtig melodieus materiaal uit , bepaald door z’n pianospel (leidend in het materiaal) , beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma en betrekt op de optredens z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
De toegankelijke popsongs staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. “Grow old with me” en “Can’t pretend” zijn naast die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” sterke songs.
Tom Odell spreidt z’n talent tentoon op het debuut , vol overgave en vakmanschap, waarbij hij zeer zeker niet kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder .
De sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers bouwen op, zijn spannend en durven lichtjes te exploderen en te ontladen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal. Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals op “Sense”, “Sirens” en de titelsong . Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Een ‘rising star’ die een uitermate boeiende trip aanbiedt!
Achter Baths schuilt de elektronicaweirde Amerikaan Will Wiesenfeld . We horen een somber, sfeervol , dromerig als hoopvol en opgewekt klankenspectrum , die zalvende, slepende, hortende en stotende beats hebben en enkele grimassen kan hebben door de toevoeging van knisperende sounds op z’n Notwists .
Z’n falsetzang zweeft over de nummers heen . Het levert een paar sterke songs op als “Worsening” , “No eyes” en “Phaedra” op .
Op ‘Obsidian’ spreidt hij in instrument en zang Wiesenfeld z’n talent tentoon , wat resulteert in een schone cd, omgeven van een bewolkte sfeer .
De Franse indierockband Phoenix rond Thomas Mars is in eigen land populair . Hier bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . Maar bij de vorige cd’s , en zeker ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’, van een kleine vier jaar terug , noteren we een handvol toffe melodieuze relaxte singles als “Lasso” , “Lisztomania”, “Girlfriend” “1901” en“Rome” . Eerder hadden we al “Everything is everything”, “If I ever feel better” en “Run run run”. Uiterst genietbare pop , die een aanstekelijke ritmiek hebben en kleur krijgen door de keys .
De opvolger ligt in het verlengde , maar die gevoelige, gepolijste pop blijft hier minder hangen en beklijft dus minder . Meer suikerzoet in t algemeen , en dan kleeft “Entertainment” en “Trying to be cool” .
Zoals steeds fijne sfeervolle , dromerige pop , die af en toe wat forser uit de hoek komt en houdt van een elektronisch experimentje volgens de regels van de kunst. Maar ‘Bankrupt!’ maakt minder indruk dan het vroegere werk .
Na al die jaren komt Pearl Jam al lang niet meer verrassend uit de hoek, maar dat is ook hun betrachting niet. De band heeft altijd al garant gestaan voor solide rock en heeft steevast degelijke tot ijzersterke albums afgeleverd waarop stevige rockers worden afgewisseld met behaaglijke ballads die telkens gespaard bleven van overdreven sentiment.
Pearl Jam maakt het soort muziek waarvoor de term ‘tijdloos’ werd uitgevonden, het is een band die stadions vult zonder stadionrock te maken, een rockband pur sang die geen explosies, gigantische videowalls of overstelpende lichtshows nodig heeft om een publiek voor zich te winnen. Eenvoud, efficiëntie en een rock’n’roll hart op de juiste plaats, dat vat de groep kernachtig samen. ‘Lightning Bolt’ is daar alweer een mooie weerslag van.
We mogen dan ook spreken van een coherente Pearl Jam plaat waarbij we de term Pearl Jam als een kwaliteitslabel mogen aanschouwen. Klassiekers van het kaliber ‘Alive’ of ‘Black’ vinden we misschien niet terug, maar opvulling evenmin. Er zit flink wat vaart achter gevatte rockers als “Getaway”, “My father’s son” en vooral het furieuze “Mind your manners”, dat een prompte en nog steeds kwade Eddie Vedder verraadt.
De gloeiende rocksongs hebben duidelijk postgevat in de voorste gelederen, daarachter wordt plaatsgemaakt voor meer mijmerende tracks. Vedder legt zijn zieltje bloot in fluwelen songs als “Sirens” en “Yellow Moon”, rockballads waar Pearl Jam altijd mee wegkomt zonder liters stroop te moeten aanvoeren.
Het enige waar we wat moeite mee hebben is de hoes. Daar waar Pearl Jam op de voorganger ‘Backspacer’ nog uitpakte met bijzonder fijn artwork, komen ze nu aanzetten met een spuuglelijk bliksemlogo. Maar goed, naar een hoes luister je niet.
Het voordeel van instrumentale post-metal is dat je geen schreeuwerige zanger hebt die de zware gitaren, de forse riffs en de gelaagde songstructuren komt verstoren met ergerlijke grunts of misplaatst metal gegrom. Natuurlijk moet de muziek op zich dan wel sterk en potig genoeg zijn om er een ganse plaat de spanning en de drive te kunnen inhouden. Een opgave waar Pelican wederom met verve in geslaagd is.
Tussen de loden riffs in wordt er voldoende ademruimte gehouden voor fijngevoelige soundscapes. ‘Forever Becoming’ is een plaat die tegelijkertijd heavy en sensitief is, gitaren schakelen moeiteloos over van geraffineerd naar heftig en weer terug.
Het is al door meerdere bands gedaan, maar Pelican lijkt toch één van de meest behendige beoefenaars van het genre. Hun songs, 8 doorwinterde lappen post-metal in dit geval, staan als een huis.
Russian Circles - Chelsea Wolfe – Spannende dubbelaffiche
Russian Circles - Chelsea Wolfe
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
Chelsea Wolfe – Russian Circles – Spannende dubbelaffiche
Chelsea Wolfe – Russian Circles
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
Dalton Télégramme is een Waals kwartet , die sing/songwriting , countrywestern en folk ergens met de Franse chanson pop combineert . Op hun EP horen we 5 sfeervolle , broeierige songs in het genre . Met een song als “Réveil Martin” worden we meteen in deze sfeer ondergedompeld . Ze werden reeds geselecteerd in de finale van ‘Les Talents Acoustic’ van TV5 Monde uit meer dan 200 groepen .
Hun talent wordt alvast gerespecteerd aan de andere kant van de taalgrens en in Frankrijk . Het is ons alvast niet ontgaan .
http://www.daltontelegramme.be
Het Luikse Yew brengt een evernwichtsoefening van pop, folkrock , blues en ‘70s retro. Net als de vorige cd ‘White swan on black water’ horen we sfeervolle , broeierige songs , die door de klankkleur van de instrumenten , en zeer zeker door de bouzouki, mandoline en vioolpartijen fris, dynamisch en opwindend klinken . “15/16” en “Steam & Soul” zijn al meteen twee sterke opneners . Op het sfeervolle “Between up & down” kwam Arno meehelpen en op “You & I” en “Winter schizofrenia” hebben we de intieme kant van de band. Er valt dus voldoende afwisseling en stijlvariant te noteren in een opnieuw overtuigende plaat. Inderdaad, Yew is een aangename ontdekking aan de andere kant van de taalgrens . Mag dit muzikaal geheim eens hier doorbreken?!
http://www.yew.be
Altijd wel een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding , pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. Een leuke boel allemaal en heerlijk vaardig materiaal, waarbij hij raast door de tracklist . In een mum van tijd hoorden we een twintigtal songs en tussenin interacteert hij met zijn publiek. Miles Kane hield van de warme respons en wist een nauwe band te creëren. Mooi – Mooier –Mooist!
Na het avontuur met The Rascals heft hij met z’n twee cd’s totnutoe , ‘The colour of the trap’ en de nieuwe ‘Don’t forget who you are’ een boeiende verzameling Britsongs uit, die ergens hangen tussen The Beatles, The Stones, Paul Weller , Oasis (hou het dan graag op Noel Gallagher please), Arctic Monkeys en Last Shadow Puppets . Al die invloeden en samenwerkingen zitten gebald in zijn solowerk.
Het kwintet bracht melodieus aanstekelijke , snedige, denderende, energieke, explosieve nummers , waarbij maar af en toe het tempo werd terug geschroefd, o.m. op “Take the night”, “My fantasy” en “Out of control” , die in het tweede deel te horen waren . We hadden dus hier een broeierige , strakke , uptempo ontspannende set.
Tja, al meteen trok het kwintet rond de optimistische spring-in-‘t-veld fel van leer met “Bombshells” en “Gonna get it”. Hierop knalde het met de singles “Taking over” en “Rearrange”. Een uitermate hoge ritmiek en een aanhoudende spanning vielen te noteren .
Na de huppelende rockende “Quiksand” en “Better than that” sijpelde op een song als “What condition am I in?” de Beatles sterk door , of op een “Kingcrawler” de western/rock’n’roll van de Last Shadow Puppets. Miles Kane plezierde probleemloos de Britpop ‘mindende’ harten.
“Give up” maakte op z’n beurt de link naar “Pleased to meet you” van de Stones. Een treffende vondst ! Kane houdt van zijn helden. En dat was Koekenbak! “Inhaler” en “Don’t forget who you are” besloten het energieke optreden .
Een sobere , emotievolle “The colour of the trap” , speelde hij solo op akoestische gitaar en hij liet er ons lekker op wegdromen , om dan ontnuchterend af te sluiten met een stevig groovy rockende “Come closer”.
Miles Kane een ‘Here to Stay’ met z’n compromisloze Britrock!
Support act was Eugene + The Lizards die wat meer rock’n’roll zwier in die Britpop staken . Natuurlijk kan je dan niet omheen wat James Dean adeptie en de huidige uitstraling van Alex Turner van de Arctic Monkeys. Eugene Mc Guinness voegde er muzikaal met z’n band een gruizig , galmend aspectje aan toe. Goed geslepen rocksongs, maar ook niet meer dan dat …
Na Miles Kane kregen we in de l’Aéronef Bar het Franse trio The SpunyBoys, rockabilly/rock’n’roll op z’n Stray Cats , met een knipoog naar Gene Vincent. Fijn bandje btw!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eugene + The Lizards - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4276
Miles Kane - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4278
Organisatie: Aéronef, Lille
SUZANNE VEGA
Maandag 17 februari 2014
Kursaal, Oostende
Suzanne Vega wordt aanschouwd als één van de meest briljante songwriters van haar generatie en als één van de hoofdrolspelers in de folkmuziekherleving van de vroege jaren ’80. Sinds de release van haar, naar zichzelf genoemde, debuutalbum in 1985, verkoopt Vega wereldwijd concertzalen uit met optredens die het diepste van de ziel raken. Met een breekbare en tegelijk krachtige stem zingt de Amerikaanse over het stadsleven, gewone mensen en alledaagse onderwerpen. Herkenbare thema’s die iedereen aanspreken.
Als klein meisje wordt Suzanne Vega thuis blootgesteld aan een multiculturele muziekmix: Motown, bossa nova, jazz en folk. Ze is amper 11 jaar oud wanneer ze zelf experimenteert op haar gitaar en reeds als tiener pent ze haar eerste eigen songs neer. In 1979 begint ze haar ware artistieke stem te ontdekken en ontwikkelt ze, mede dankzij een concert van Lou Reed waar zij aanwezig was, meer en meer een voorliefde voor eigentijdste folkmuziek. Niet lang daarna schuimt ze concertzalen af en haar achterban groeit met de dag. Als Suzanne Vega in 1985 haar eerste langspeler uitbrengt, die meer dan 1.000.000 keer over de toonbank gaat, klinkt haar stem algauw door speakers over de hele wereld. Toch is het vooral met opvolger ‘Solitude Standing’ (1987) dat ze doorbreekt bij het grote publiek. De plaat behaalt een tweede positie in de UK, stijgt tot een elfde plaats in de Amerikaanse charts en wordt bovendien genomineerd voor maar liefst drie Grammy Awards, waaronder die van Record of the Year. Vooral single “Luka”, een song over een misbruikte jongen, weekt wereldwijd heel wat emoties los en wordt een megahit. Maar ook het a capella nummer “Tom’s Diner” staat tot op de dag van vandaag in het collectieve geheugen gegrift.
Bijna 29 jaar en 11 albums na haar debuut is Suzanne Vega vandaag nog steeds een pionier onder de singer-songwriters en een groot talent met een gouden stem. De Californische komt op maandag 17 februari 2014 naar het Kursaal in Oostende. Een muzikale hoogdag in het verschiet!
Tickets via Proximus Go For Music: 0900 2 60 60* of www.proximusgoformusic.be
Ticketprijzen (excl. servicekosten): 45 euro - 39 euro - 33 euro - 29 euro
*0.5euro/min, incl btw
Meer info via suzannevega.com
http://www.livenation.be
Ons landje houdt van Luka Bloom en Luka Bloom houdt van België. En als hij hier is , is er steeds een (korte) clubtour voorzien. Hij kwam ook naar Gent , vertoefde er een weekje en hield halt in de Handelsbeurs, z’n laatste optreden . De productieve Ierse bard kwam er zijn nieuwe album ‘This New Morning’ voorstellen.
En hij had er wel zin in, sprak zijn publiek toe in het Nederlands, volgens hem de ideale taal om stemoefeningen te doen. Hij begon met enkele gekende songs als "Diamond Mountain" en "The City of Chicago" .
Iedere song werd ingeleid met een ofwel een diepmenselijke of een humoristisch verhaal. “I listen to people and then I steal their story for a song …”.
Hij speelt z’n songs uit de losse pols en er is geen playlist. Het plan is dat er geen plan is . Hij zette voor de eerste keer "the first time I saw your face” in. Hij vroeg zelfs twee Belgisch-Australische meisjes op het podium om samen met hem "The Breeze" te zingen. Ze hadden blijkbaar via You tube hun versie naar Luka doorgestuurd … Een heel prachtig moment leverde dit op!
In 2011 was hij trouwens ook op toer in Australië met de Daila Lama, "As I wave Goodbye" was daar het themalied. En op die manier vertelde en zong hij maar door over zijn jeugdhelden als John Martin, alsook een prachtige ode aan Lou Reed met "Exploiring the Blue". Doorbraaknummers naar het grote publiek als " Gone to Pablo" en uit ‘Riverside’ "Rescue Mission" en "You coundnt have come a better time" werden gespeeld.
Luka Bloom is blijkbaar een fietsliefhebber; vorig jaar was hij gevraagd door de Nederlandse omroep NOS om "The ride" live in de Tour te brengen, wat trouwens een nummer is over ‘je hoofd leeg maken op de fiets ...’. " Sunny Sailor Boy" werd een aardig onderonsje met zijn publiek , gevolgd door " FertileRock" .
In de bis kwamen er drie vrienden-muzikanten mee en er werd afgesloten met de traditionele Ierse Gigs. Het publiek was er dol op en hield ervan.
Luka Bloom koesteren we en hij stond garant voor hartverwarmende avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4244
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
In Memoriam : Lou Reed
Lou Reed is dood, maar hij had zichzelf al onsterfelijk gemaakt in 1966 met de oprichting van de Velvet Undergound en die fameuze debuutplaat ‘The Velvet Underground & Nico” die destijds straal genegeerd werd maar nadien is uitgegroeid tot de meest invloedrijke rockplaat aller tijden.
Sinds The Velvet Underground mochten gitaren ook fungeren als geniale stoorzender, als bron van onnavolgbare ruis, als feedbackgenerator en als verslavende repetitieve geluidsfactor. Allemaal de verdienste van Lou Reed. Zonder Velvet Underground geen Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain, Suicide, Dream Syndicate, Television, Yo La Tengo, Feelies, Nirvana, The Cure, BRMC, Modern Lovers, Mogwai, Nick Cave & The Bad Seeds… en duizenden andere groepen.
Doordat iedereen zich blind staart op die legendarische Andy Warhol banaanplaat, zou een mens haast vergeten dat Reed nog drie andere VU klassiekers inblikte, al dan niet met dat andere geniale brein John Cale aan boord. Ook de platen ‘White light/White heat’, ‘The Velvet Underground’ en ‘Loaded’ zijn onuitputtelijke kweekvijvers voor elk bandje die zichzelf alternatief wil noemen.
Toen VU definitief onder de mat geschoven was, begon Reed aan een indrukwekkend solo repertoire waarop hij altijd halsstarrig zijn eigen ingevingen heeft gevolgd. Geen artiest die zo koppig zijn eigen ding deed als Reed. Het wondermooie maar pikdonkere ‘Berlin’ werd destijds verguisd en werd door de zogenaamde betere rockcritici de grond ingeboord. Nu wordt dit kunstwerk aanzien als Reed’s het absolute meesterwerk.
Met ‘Metal Machine Music’ onderwierp hij zijn verstomde fans en een compleet verbaasde rockwereld aan een schrikwekkende walm van feedback, distortion en geruis. De plaat is tot op vandaag een niet te beluisteren vehikel, maar heeft net omwille van die dwarsheid ook een cultstatus verworven. Nog zo eentje: Reeds laatste studio wapenfeit ‘Lulu’, de door niemand verwachte en door quasi iedereen afgekraakte samenwerking met de metalgiganten van Metallica, kreeg de volle laag van de pers maar is alweer een perfect staaltje van de koppigheid van de meester. Bovendien is ‘Lulu’ helemaal niet zo slecht als iedereen beweert en zou ook dit werk wel eens kunnen uitgroeien tot een klassieker, zeker nu de patroon dood is.
Lou Reed had het imago van de eeuwige brompot, de norse intellectueel, de weerbarstige rockmuzikant, hij was de nachtmerrie van elke rockjournalist. Velen beklagen het zich nu nog dat ze die dwarse stijfkop niet met rust hebben gelaten, maar wie zijn werk aanvoelde en begreep mocht altijd een poging ondernemen om door dat verstokte harnas door te dringen. Het is enkelen gelukt.
Reed liet vooral zijn muziek spreken, zijn songs en zijn gitaar. Wij zouden hier zomaar een honderdtal geweldige songs kunnen opsommen die Reed in zijn indrukwekkende loopbaan heeft neergepend, maar we laten het aan u over om u volledig te laten inpalmen door diens grootse oeuvre. Platen waar u alleszins niet omheen kan zijn -naast het volledige VU naslagwerk- ‘Transformer’, ‘Berlin’, ‘Rock’n’roll Animal’, ‘Coney Island Baby’, ‘Street Hassle’, ‘The Blue Mask’, ‘Live in Italy’, ‘New Sensations’, ‘New York’, ‘Songs for Drella’, ‘Magic and loss’ en ‘American Poet’. Neem er uw tijd voor.
Wij hebben Lou Reed voor het laatst aan het werk gezien vorig jaar in juni (ons verslag vindt u terug op deze site) en werden toen al geconfronteerd met de erbarmelijke gezondheidstoestand van dit rockmonument. Wij waren maar al te blij dat wij er toen bij waren, de songs die hij opvoerde waren nog maar eens grandioos en het genie van de man was onbezoedeld. Bovendien had hij de bokkigheid volledig van zich afgegooid en stond er een gemoedelijke en dankbare ouwe knul op dat podium. Maar aan diens fysieke toestand te merken vreesden wij al een beetje dat dit concert wel eens ons afscheid zou kunnen zijn van één van de allergrootsten. Wij hadden het helaas bij het rechte eind.
Een groot rockmonument, een absoluut icoon, een onvergankelijke legende is naar de eeuwige jachtvelden getrokken. Het wordt stilaan dringen daar in het hiernamaals van de rockgrootheden, maar Lou Reed mag er van ons de grootste troon opeisen, naast Jimi Hendrix (nadat hij snel even onderweg Kurt Cobain de hand heeft geschud).
Adios, Lou, en bedankt voor uw immense muzikale erfenis, wij zullen er nog eeuwen zoet mee zijn.
Miles Kane een selfmade man noemen is misschien te veel van het goede. In de beginperiode van zijn solocarrière speelde vooral zijn verleden als, naast Alex Turner, die andere Last Shadow Puppet mee. Van het voorprogramma van Beady Eye in de AB naar de Rotonde in de Botanique, tot de De Club op Pukkelpop 2011(een optreden dat echter nooit plaatsvond), vervolgens gepromoveerd tot De Orangerie in diezelfde Botanique, afgelopen zomer nog samen met Johnny Marr afsluiter in De Marquee op Pukkelpop en nu, 26 oktober 2013, terug in een uitverkochte AB, dit keer niet als voorprogramma maar als headliner. Het klinkt wel allemaal vrij American Dream.
Alhoewel Miles Kane en American erg vreemd is om in eenzelfde zin te gebruiken. Weinig artiesten dezer dagen die nog zo Brits zijn, zo stond hij dit jaar nog op Glastonbury in een Union Jack jas. Een Union Jacket dus.
Met de release van tweede studioalbum ‘Don’t Forget Who You Are’, zo eentje boordevol anthems, kan je wel zeggen dat The New Modfather nu niet langer Alex Turner’s mate is maar een volwaardig soloartiest. Het de twee zit ‘m vooral in het feit dat de laatstgenoemde wél de live energie kon overbrengen. Zelf noemt hij de plaat de perfecte soundtrack om je op zaterdagavond voor de spiegel klaar te maken om naar de pub te trekken.
De massa werd opgewarmd door The Vogues, een Brussels vijftal die allen Miles’ vader konden geweest zijn. En dan heb ik het niet enkel over hun leeftijd. Eventjes leek het alsof Brussel in Groot-Brittannië lag. De invloeden van het beste van 5 decennia Britse popmuziek waren duidelijk hoorbaar. “It’s only rock ’n roll” zong de Franstalige zanger, die erg goed op Brett Anderson van Suede leek, tijdens het derde nummer dat très Rolling Stones/Primal Scream was. Eerder had diezelfde zanger al een mondharmonica uit zijn broekzak getoverd en tijdens het tweede nummer floot ie een melodietje, het moet van Shaun Ryder in “Step On” geweest zijn dat fluiten nog zo cool klonk.
Soms moesten we denken aan The Strokes en The Libertines, dan weer aan Buzzcocks en Magazine. Misschien niks nieuws onder de zon, maar wel een meer dan degelijk voorprogramma. Dat ik geen CD’tje kon vangen was zowat het enige negatieve.
Het is een publiek geheim dat Miles Kane een van de beste live acts van het moment is. Die attitude, arrogant doch natuurlijk (in tegenstelling tot zijn maatje Alex bij wie het een heel stuk minder natuurlijk overkomt), het teasen van zijn fans en vooral: de songs die live telkenmale snediger klinken dan op plaat.
Net zoals op Pukkelpop en in De Botanique eerder dit jaar kwam de band weer het podium op met “Morning Glory” van Oasis door de boxen geknald, de toon was wederom gezet. “Bombshells” en “You’re Gonna Get It” bleken echter voorzichtige openers te zijn, bij het derde nummer en recentste single “Taking Over” ontplofte de boel echt.
Vanaf dan had Miles, piekfijn uitgedost as ever, werkelijk vrij spel. Wie kan er nu niet meezingen met “Rearrange”, de ayayaya’s in “Kingcrawler” of papapa’s in “Quicksand”? “Better Than That”, “Darkness In Our Hearts” en “Tonight” waren pure vuistslagen, die werden afgewisseld met rustigere songs als “Take The Night From Me”, “My Fantasy” en “Out Of Control”.
En de echte hoogtepunten moesten dan nog komen. Van Miles Kane weten we dat hij niet vies is van zijn helden te coveren, zo kregen we op eerdere optredens al “Hey Bulldog” van The Beatles en “Le Responsable” van Jacques Dutronc. Nu ging hij nog een stapje verder; net voor het opbouwend stukje in “Give Up” (voor de you’re pretty good looking but i’m looking for a way out) begon de band plots “Sympathy For The Devil” te spelen, zo’n nummer waar je normaal gezien afblijft. Toch werkte het verbazend goed, die “woho” krijg ik, en met mij ongetwijfeld ook vele anderen, er de volgende dagen nog niet direct uit.
Ook de laatste twee nummers van de reguliere set, “Inhaler” en “Don’t Forget Who You Are” waren absolute hoogtepunten. Na de laatste noot en voor het aftreden zong Miles het refrein van “Don’t Forget Who You Are” nog 1 keer, wat opgepikt werd door het publiek, dat het vervolgens minutenlang bleef verder zingen, precies alsof we in de spionkop van een Engels voetbalstadium zaten. Het bleef maar doorgaan tot Miles in zijn eentje terug op het podium kwam om een fantastische versie van “Colour Of The Trap” te spelen en vervolgens, terug geflankeerd door zijn bandleden, afsloot met “Come Closer”. Miles Kane stelt nooit teleur en de AB blijkt een op zijn lijf geschreven zaal te zijn.
“Don’t Forget Who You Are” als perfecte soundtrack als voorbereiding voor a night out? Eerlijk, geen enkel bezoek aan gelijk welke pub in gelijk welk gezelschap gaat boven een optreden van Miles Kane. Terwijl ik dit typ verandert het uur van 3 naar 2, waardoor ik straks 1 uur langer kan slapen, had Miles maar 1 uurtje langer kunnen spelen. Dat en alleen dat is het enige minpunt.
Pics homepag Tina Herbots (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse musicus en zanger Lou Reed is overleden. Dat bericht het Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone zondagavond op zijn website. Reed werd 71. De oorzaak van zijn overlijden is niet bekend, maar de zanger onderging in mei nog een levertransplantatie.
Reed was samen met John Cale het gezicht van de uitermate invloedrijke rockgroep The Velvet Underground. Hij kende nadien ook een succesrijke solo-carrière, met hits als 'Walk on the Wild Side' en 'Perfect Day'.
(Info Nieuwsblad)
Al voor de tweede keer dit jaar kregen we de kans om Steven Wilson op een Belgisch podium te zien. Nadat hij in februari een verbluffend concert gaf in de Arenbergschouwburg (Antwerpen) speelde hij deze keer in het gezellige Depot in Dijlestad Leuven.
Begin dit jaar verscheen Wilson’s derde studioalbum: ‘The Raven That Refused To Sing (And Other Stories)’, een album dat nog steeds groeit na elke nieuwe luisterbeurt. In slechts 6 songs slaat Steven Wilson en band op deze plaat de brug tussen de progressieve rock uit de jaren ’70 en de alternatieve prog-fusion rock van vandaag. Een uitverkochte Depot wou het allemaal wel eens live meemaken en zowel jong als oud waren het na het optreden unaniem eens: de man is een genie, al moesten we de complexiteit van enkele voorgeschotelde werkstukken nadien toch even doorspoelen met een stevige Leuvense pint.
Ook Wilson was blij en maakte zijn entree met de profetische woorden: “It is always nice to come to a place you've never heard of and sell it out”.
Wilson had dan ook niets aan het toeval overgelaten en nam quasi dezelfde sterke muzikanten mee op tour waarmee hij ook het album maakte: Guthrie Govan (Guitar), Adam Holzman (Keyboards/Piano), Theo Travis (Flute/Sax), Nick Beggs (Bass/Chapman Stick!) en nieuweling Chad Wackerman, een befaamde jazz-fusion rockdrummer. Samen met Wilson vormden deze heren een hecht en onverwoestbaar sextet!
De start van het optreden begon eigenlijk al 15 minuten voor het optreden begon (volgt U nog?) met een donker maar speels introductiefilmpje dat net iets te lang duurde om onze aandacht vast te houden. Maar toen Steven Wilson aan het eind van het filmpje de gitaar aansneed om “Trains” in te zetten kregen we hem ook synchroon live op het podium te zien met een akoestische, echter weinig overtuigende versie van de bekende Porcupine Tree song. De echte start kwam er nadien met het knotsgekke “Luminol”, doorspekt met wilde jazzklanken, een progressief werkstuk om U tegen te zeggen. Het duurt even voor je door hebt hoe deze song in elkaar steekt maar eenmaal je mee bent laat de song je niet meer los. De band liet een indrukwekkende perfect gebalanceerde sound los op het Leuvense publiek en laat dit nu net een zeer grote pluspunt zijn in de verrassende, mooie akoestische omgeving van deze kleine zaal.
Wat volgde was het sterk georkestreerde “Postcard” uit Steven Wilson’s tweede soloalbum: ‘Grace For Drowning’, één van de weinige Steven Wilson songs die onder de vijf minuten klokt. Hierna werd er opnieuw stevig van leer getrokken met “The Holy Drinker”. Allesbehalve een hapklare brok maar wel een waanzinnig experimenteel epos dat zijn gelijke niet kent. Wilson mag dan wel (voorlopig) zijn buik vol hebben van het metalgenre, tijdens dit epos werd er zeer stevig gemusiceerd. Absoluut hoogtepunt van de avond kwam er nadien met het dromerige, melancholische “Drive Home”. Steven beschreef zich als de ‘lonely Swede in the woods’ en liet voorafgaand aan de song Guthrie Govan enkele diverse sferen uit gitaar toveren. De fijne, droge Britse humor van Steven zorgde voor een grappig intermezzo. Het waanzinnig mooie animatiefilmpje zette de song nog wat kracht bij. “Drive Home” is misschien wel de allermooiste song van 2013 en ook de live versie was subliem!
Een nieuwe song aangekondigd als “German Bite” bleek nog niet echt afgewerkt, boeide minder en was zelfs hier en daar saai en langdradig. Hier kwam ook de verduidelijking van Wilson waarom er die avond absoluut geen foto’s noch video’s genomen mochten worden. Hij probeerde ons te overtuigen hoe oneerlijk het wel is om via een smartphone een opname te maken en die dan in belabberde kwaliteit op het internet te gooien. “Laten we gewoon de verrassing houden voor iedereen die naar de show komt kijken”, klonk het. Trouwens, een niet mis te verstane waarschuwing aan de ingang van de zaal liet weten dat iedereen die foto’s of video’s nam (inclusief smartphone!) het risico liep om uit te zaal gezet te worden. Een advies dat zeer goed werd opgevolgd.
De introductievideo van “The Watchmaker” kondigde na een korte adempauze het tweede deel aan. Het grote projectiedoek viel naar beneden en zorgde voor nog mooiere visuals en effecten. Ook muzikaal was dit tweede deel misschien nog een stukje sterker. Hoogtepunten waren het met een creepy grafstem aangekondigde, donkere: “Index” en het naar Porcupine Tree refererende “Harmony Korine”.
Na een ingekorte versie van “Raider II” sloot de band de set af met de sfeervolle titeltrack: “The Raven That Refused To Sing”, voorafgaand door een leuke les over de fascinerende wereld van het elektrische muziekinstrument de mellotron.
Nog eenmaal kwam de band terug om onder nucleaire dreiging te bissen met “Radioactive Toy” uit het Porcupine Tree debuut ‘On The Sunday Of Life’ (1992), alsof Steven Wilson een statement wilde maken dat Porcupine Tree definitief begraven is.
Maar treuren doen we zeker niet want deze Steven Wilson band is echter een evenwaardig alternatief en als het even minder complex mag zijn hebben we ook nog Blackfield, ook al een geesteskind van de grote meneer Steven Wilson. Subliem optreden!
Setlist:
*Trains *Luminol *Postcard *The Holy Drinker *Drive Home *Untitled New Song Introduced as "German Bite" *The Watchmaker *Index *Sectarian *Harmony Korine *Raider II *The Raven That Refused To Sing
*Radioactive Toy
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
