An Pierlé heeft nieuw werk uit en maakt de cirkel rond met de opstart van haar muzikale carrière . Ze startte eind de jaren ’90 solo achter de piano op een zitbal en speelde integere, emotievolle , gevoelige dromerige songs . Na talrijke muzikale omzwervingen waarin invloeden van pop , rock, psychedelica waren te horen, (o.m. met White Velvet) , keert ze hier terug naar de basis van piano en stem , waar nodig , treffend en sober aangevuld met strijkers , cello , hoorn en klokkenspel . Op die manier krijgen we opnieuw een oprecht passioneel album , dat erg sterk klinkt met de titelsong en de bloedstollende cover van Talk Talk’s “Such a shame” . Pierlé overtuigt ook met meer bedreven materiaal als “Winds” en “Coming of age”. Niet alle songs bekoren , maar ‘Strange days’ is een moedig album en biedt voldoende variatie in haar al goed gevuld en afwisselend oeuvre!
Binnen de soundscape/elektronica is het Schotse duo Marcus Eion en Michael Sandison een buitenbeentje . Tussen ’95 en 2005 was het duo redelijk actief , nu lieten ze een gat van 8 jaar ertussen . In wezen is er muzikaal weinig tot niets veranderd . De tijd mag hier even stilstaan ; het duo brengt sfeervolle , genietbare , mysterieuze ambient elektronica . Het zijn magische keyboardmotiefjes, omringd van zalvende beats, die regelmatig kunnen opentrekken. We vinden wel zeventien nummers terug , de ene meer uitgediept dan de andere. Hun minimalisme straalt warmte , melancholie , vervreemding en obscuriteit uit . Kortom, een apart bandje in die twintig jaar.
Macklemore & Ryan Lewis – Belgian Celebration
Macklemore & Ryan Lewis
Vorst Nationaal
Brussel
Het was een afgeladen volle Vorst Nationaal dat dinsdagavond Macklemore & Ryan Lewis, het Amerikaanse duo dat eind 2012 de Europese hitlijsten bestormde met de ondertussen alom bekende singles "Thrift Shop" en "Can't Hold Us", mocht verwelkomen. Er was duidelijk reikhalzend uitgekeken naar de Belgische stop op The Heist World Tour en tot grote tevredenheid van vrijwel alle aanwezigen stelden ze niet teleur.
Support werd verzorgd door Chance The Rapper, een combinatie van rapper en DJ die er met behulp van populaire klassiekers goed in slaagde om het (vrij jonge maar uitermate enthousiaste) publiek op de warmen. Muziek van de Black Eyed Peas, Justin Bieber, OutKast, … schalde door de luidsprekers, tot groot plezier van de dansende menigte. Een groot half uur nadat Chance het podium opkwam verliet hij het opnieuw op de nagalmende tonen van de Harlem Shake en het uitgelaten publiek dat ondertussen meer dan klaar was voor de veelbelovende hoofd act.
En die beloftes maakten Macklemore & Ryan Lewis meer dan waar. Zelden een artiest gezien die er in slaagt om een derde van zijn set te babbelen en toch het publiek niet kwijt raakt, maar hier is het bewijs: het kan! Verhalen over onder meer zijn gevecht met drugsverslaving werden afgewisseld met bekende en minder bekende songs, stuk voor stuk heerlijk dansbaar. Ook Macklemore en partner in crime Ryan Lewis leken zich enorm te amuseren, merkbaar in zowel hun woorden als lichaamstaal als duidelijke uitbundigheid.
Het was misschien een vreemde keuze om zowel "Thrift Shop" als "Same Love" en "Can't Hold Us", in Europa toch hun bekendste nummers, doorheen de set te spelen. Maar als het publiek naar het einde een climax miste, lieten ze dit niet merken. Van het bejubelen van de Belgische wafels tot het lenen van een bontjas uit het publiek, alles wat Macklemore deed werd op luid gejuich onthaald.
De set liep als een uitermate plezante trein waarbij zelfs de aanwezigen in de stoeltjes binnen de kortste keren stonden te dansen en luidkeels mee te brullen. Het eind kwam duidelijk voor velen veel te snel, en toen de rappers na een uitgesponnen bedanking van hun muzikanten en dansers het podium verlieten, was het protest letterlijk oorverdovend. Niets aan te doen dan, behalve om een nog betere encore neer te zetten, en ook hier slaagden ze in hun doel. Bij de herhaling van "Can't Hold Us", was Vorst Nationaal op ei zo na te klein.
Macklemore & Ryan Lewis zetten een hoogst entertainende en aanstekelijke show neer (compleet met pyrotechniek, vuurwerk een hele hoop glinsterende confetti) die door iedereen gesmaakt werd. Terugkomen, en snel, alstublieft!
Set list: BomBom (featuring The Teaching) - Ten Thousand Hours - Crew Cuts - Life is Cinema - Thrift Shop (featuring Wanz) – Otherside - Starting Over (featuring Ben Bridwell of Band of Horses) - Same Love (featuring Mary Lambert) - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton) - White Walls (featuring Schoolboy Q and Hollis) - Wing$
Encore: And We Danced - Irish Celebration - Can't Hold Us (featuring Ray Dalton)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Macklemore & Ryan Lewis - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4133
Chance The Rapper
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4134
Organisatie: Live Nation
Eerlijk gezegd vond ik de affiche van het anders immer sympathieke Leffingeleuren dit jaar wat aan de magere kant. Niet zozeer omdat het allemaal slechte groepen zouden zijn, nee, veeleer omdat er te veel namen op stonden die ik reeds eerder zag en een mens wil al eens verandering van spijs. Achteraf bekeken viel het muzikaal uiteindelijk beslist wel mee (enkel de zaterdag kende een dip) en was het de regen die de grote spelbreker was hoewel we daar op het terrein weinig hinder van ondervonden.
De laatste weken zorgde de terugkeer van Girls In Hawaii, na een lange afwezigheid wegens een verongelukte drummer, voor nogal wat laaiend enthousiaste commentaren. Maar hetgeen ik in Leffinge zag kwam niet veel verder dan wat braaf muzikaal behang. Ook het publiek bleef er opvallend mak bij tenzij bij die te schaarse momenten toen de gitaren wat forser mochten klinken.
Nee, geef mij dan maar And So I Watch You From Afar. Dit viertal uit Belfast grossiert in bijna volledig instrumentale postrock. Een genre dat me de laatste jaren steevast zure oprispingen bezorgt omdat de meeste groepen niet verder komen dan wat steriele vingeroefeningen. Maar het kan dus anders. And So I Watch You From Afar klonk krachtig en energiek terwijl het bijwijlen razendsnelle gitaarspel van Rory Friers ons de adem benam. Postrock-'n-roll !!
Op naar het café dan, want traditiegetrouw vielen de fijnste verrassingen ook dit jaar daar te beleven. Nadat ze op 5 maart nog in Trix hadden gespeeld waren Dead Ghosts uit het Canadese Vancouver reeds opnieuw in het land. Lekker weghappende sixties garagerock met een groot fungehalte. Duizenden groepjes deden het hen voor en reeds tijdens de eerste song hoorde ik een baslijntje dat gepikt was van The Animals. Maar wat geeft dat? Zanger-gitarist en tevens auteur van alle nummers, Bryan Nicol, en kompanen brachten het met zoveel vuur en passie dat het toch weer onweerstaanbaar werd. Toegegeven : er zaten enkele veel te softe songs tussen maar vanaf de 13th Floor Elevators-cover "You're gonna miss me", het garage anthem bij uitstek, ging het enkel nog steil bergopwaarts waarop vooraan de vlam definitief in de pan sloeg.
Na het pretentieloze amusement van Dead Ghosts kon het contrast met de dodelijke ernst van Amen Ra (doommetal uit Kortrijk) niet groter zijn. Allen in stemmig zwart produceerden ze een indrukwekkend geluid. Alleen miste die intense sound wat variatie om te blijven boeien en de prestatie van zanger Colin van Eeckhout, voortdurend met de rug naar het publiek gekeerd, was niet van die aard om me langer dan een halfuur in de zaal te houden. Zo miste ik het slot waarin naar verluidt een versnelling hoger werd geschakeld.
Op zaterdag zorgen Bed Rugs uit Antwerpen al voor een vroeg hoogtepunt. Dit vijftal vuurde met een aanstekelijk enthousiasme heerlijke, psychedelische pop/rock de zaal in. Goeie songs, een wat vrouwelijk klinkende zanger en wijds meanderende gitaren waren de voornaamste ingredienten. Nog tijdens het laatste nummer werd alles van het podium weggehaald, inclusief het drumstel, zodat roepen om een bis zinloos werd. Net nu ik daar eens goesting in had.
Na deze zeer gesmaakte set bleef ik heel lang (4 1/2 uur) op mijn honger zitten. Eerst bezorgden The Horrors (uit Londen) me nog een ware indigestie. Gothic rock, bedolven onder de synths, of het galmende niets. Meer kan ik er niet bij bedenken. Gitarist en bassist pleegden geregeld een dansje maar wat de reden daartoe was bleef me een raadsel. Ik ben uiteraard wat bevooroordeeld want van dit soort muziek heb in nooit moeten weten maar ook de reacties van een fel uitgedund publiek leken me wat lauw.
Jacco Gardner dan, het nieuwe wonderkind uit het Nederlandse Hoorn die een plaat, ‘Cabinet of curiosities’, uit heeft op het toonaangevende undergroundlabel, Trouble in Mind, waar ook het fantastische Night Beats onderdak vond. De piepjonge Jacco zorgde op keys, bijgestaan door gitaar, bas en drums, voor een mooie, subtiele en warme sound. Neo-psychedelische barok-pop heet dat dan en die voortdurende vergelijkingen met Syd Barrett bleken inderdaad terecht. Jammer dat het teveel bleef kabbelen en de power-injectie, die ik toch ergens verwachtte, uitbleef. Mooi maar tevens slaapverwekkend en dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Mijn verwachtingen voor het optreden van Max Romeo, als ik er al had, waren niet bepaald hoog. Onterecht bleek want deze krasse knar van bijna 69 lentes gaf één van de beste reggae-optredens die ik in jaren zag. Zijn achtkoppige begeleidingsband (4 mannen/ 4 vrouwen) met als uitblinkers de twee blazers en een hemelse mama op bas, die zich doorlopend verborg achter haar versterker, had hierin een groot aandeel. Maar ook Max Romeo zelf was goed op dreef en hield het naar reggaenormen ongelooflijk strak. Hier geen oeverloos gelul tussen de nummers. Hij hield de communicatie met de menigte erg beperkt. Opmerkelijk : "Chase the devil", dat dankzij The Prodigy blijkbaar door iedereen gekend is en een a capella gezongen versie van Marley's "Redemption song".
Na dit orgelpunt kon ik maar net de lokroep van de warme lakens weerstaan en strompelde ik de zaal binnen waar om één uur A Place to Bury Strangers afspraak hadden. ‘The loudest band of New York’, zoals ze gemeenzaam worden genoemd, greep me meteen bij mijn nekvel om niet meer te lossen. Gitzwarte noiserock die het daglicht niet verdraagt met gitaren die klonken als... Tja, als wat? De effectpedalen zullen wel hun voornaamste instrument zijn. Al na drie nummers gooide zanger Oliver Ackermann zijn gitaar twee keer keihard tegen de vlakte en wou dan gewoon verder spelen maar het ding was kompleet naar de vaantjes. Als milieubewuste mens heb ik daar wel moeite mee maar zo'n gitaar in het halfduister door de lucht zien klieven heeft visueel wel wat. Wereldschokkend was het allemaal niet maar qua intensiteit zijn er weinig groepen die hieraan kunnen tippen. Een bevreemdende totaalervaring met als bonus een weliswaar onherkenbare Dead Moon-cover.
Op zondag kon Trixie Whitley, ondanks een prachtige en bijzonder wendbare stem, me maar matig bekoren. Te gesofisticeerde pop of speelde haar begeleidingsband teveel met de handrem op?
Nee, dan liever Strand Of Oaks, uit Philadelphia, die het met veel minder middelen moesten doen in het café. Strand Of Oaks staat in feite voor Timothy Showalter, een man die eruit zag alsof hij in een metalband speelde maar hij klonk allerminst als een gekeeld varken. Integendeel, zijn stem smaakte hemelszoet. Soms heb je niet veel nodig om boeiende muziek te maken : een stem, een gitaar en wat drums. Maar hier klonk die stem nooit minder dan indrukwekkend, fonkelde zijn gitaar weids en majestueus en bleek de drummer een waar geheim wapen. Jason Slots leek wel te toveren met zijn drumstokken. Toen hij halverwege de set het podium verliet om Timothy Showalter zijn ding alleen te laten doen (waarin hij met verve slaagde) hoopte ik al vlug dat hij snel terug zou keren en ik was zeker niet alleen met die gedachte. Dit optreden in De Zwerver was het eindpunt van een 16 maanden durende tour en het werd er eentje om in te lijsten. Achteraf nam vriend Timothy nog eens ruim de tijd om de mensen die vooraan stonden te knuffelen.
Na deze hartverwarmende en in al zijn eenvoud schitterende set terug naar de tent voor afsluiter Seasick Steve die op zijn beurt alle harten voor zich won. Het recept is bekend en onveranderd. Primitieve blues op zelfgebouwde gitaren, een meisje uit het publiek pikken voor wie hij dan een liedje zong, ostentatief een fles wijn aan de lippen zetten waarop het volk hem telkens weer luidkeels aanmoedigde,.... Voorspelbaar als de pest en toch kon ik er opnieuw breed grijnzend van genieten. Seasick Steve blijft gewoon een onweerstaanbaar sympathieke kerel die ondanks het succes, dat hij nu toch al een ettelijk aantal jaren kent, nog geen spat veranderd is. Uiteraard kent hij intussen alle trucs om de toeschouwers voor zich te winnen door en door maar dat hypothekeerde zijn set allerminst en sloot hij samen met drummer Dan Magnusson Leffingeleuren in schoonheid af.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren - de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, kon alweer uitpakken met een boeiende affiche, want naast internationale kleppers, heeft de organisatie oog voor jong, fris talent en de heetste Belgisch bands van het moment.
Sinds mensenheugnis wordt het bijzonder sympathieke festival voor de eerste keer geconfronteerd met zwaar bewolkt weer en regenbuien. Het kan ons niet weerhouden af te komen, gezien de gigs ofwel in de concerttent doorgaan ofwel in het zaaltje (de Zwerver) iets verderop. En ondanks dit regenweer is de locatie rond de kerktoren iets unieks. Waar vinden we dit nog?!
15000 bezoekers hadden ze over het ganse weekend ; een glimlach, een piepend zonnestraaltje, goed spelende bands, een enthousiast publiek en veel sfeer vingen dit op …
Bon soit, op naar de bands . Duidelijk was dat het publiek zich niet liet ontmoedigen en de bands en artiesten sterk onthaalde . Een warme gloed , die de temperatuur maar kon doen stijgen …
dag 1 - vrijdag 13 september 2013
Op deze eerste dag LL hadden we alvast een heel gevarieerd aanbod . Check maar even mee …
Coely opende het festival. De 18 jarige is één van de ontdekkingen binnen de (Belgische) hiphopscene en was deze zomer het meest te zien op de festivals . Een aardige trigger om even het zwaarbewolkte weer te vergeten en te genieten , te ondergaan van de gepassioneerde, zelfverzekerde stijl waarmee ze haar materiaal brengt, met een tweede MC en een DJ . Wat show en entertainment kleurden de set. Haar militante gedrevenheid maakte af en toe plaats voor mellow hiphop en r&b . De singles “Ain’ t chasing pavements” en “Nothing on me” , de Kanye West/ Snoop Lion’s samples en Bob Marley’s “Could you be loved” zijn nog steeds muzikale kopstootjes! Mooie opwarmer .
In het zaaltje hadden we het beloftevol talent van A Soldier’s Heart . Het Antwerpse kwintet was één van de smaakmakers van de Nieuw Lichting op StuBru en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit , die ze lekker op het eind bewaarden . Overwegend hadden we aangename droompop , indietronica die harder , strakker en feller durfde te gaan en hield van een neurotisch trekje . Origineel was Gabriel Rios’ “Broad daylight”. De zangeres maakte allerhande danspasjes en hyperkinetische bewegingen. Ergens tussen Bel Canto , The Knife en The Yeah Yeah Yeahs’s . Een hartklop op z’n plaats!
Een sterke return noteerden we van het Brusselse Girls In Hawaii op Pukkelpop. Het sextet wordt aan de andere kant van de taalgrens op handen gedragen en kan hier nu ook aan z’n verovering beginnen . En terecht , want hen steeds omschrijven als goed bewaard geheim voor Vlaanderen , mag eens definitief worden afgebeiteld . De heren brengen ingenieus doordachte, gevoelige , dromerige indiepop , die weerbarstig , gedreven kan zijn, durft op te bouwen , te exploderen en live staat als een huis .
We werden ondergedompeld in hun mooie klankenwereld , die steeds meer refereert aan Grandaddy en houdt van Sparklehorse. Muzikale schoonheid en finesse van een gretig spelende band(!), die naast het oudere materiaal nog meer ‘jus’ krijgt door de puike singles “Not dead” en “Misses”. Nu nog even schaven aan de Nederlandse taal om hier nog meer harten te winnen!
Muzikaal scherp staat het Noord-Ierse And so I watch you from afar . Ze slaagden er in om de Zwerver te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock., die ergens zweeft/hangt tussen de doorsnee postrock/- metal , de tronica tunes van 65daysofstatic en Battles’ grooves.
Ze speelden een scherp, snedig , scherp concert! Hun sound hakt, snijdt en knalt! Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intens sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige , aanstekelijke , ontspannende tunes .
Eénmaal op gang gekomen , trokken ze de aandacht door de tempowisselingen en de strakke ritmes. Ze lieten de songs gieren , razen en ontploffen, zonder zich te verliezen in een poel van noise en fuzz . Een gedoseerde aanpak dus . Af en toe werd er wat gas teruggenomen en konden we genieten van rustige, slepende passages .
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’!
We konden nog iets meepikken van het Daan concert. De perikelen van een goede maand terug zijn definitief doorgespoeld en we zagen op ‘Daan’best , een gemotiveerde protagonist met z’n band. Daan blijft geliefd , da’s duidelijk. Het Franse lied werd deels herdefinieerd in Leffinge ; voor het feestje konden we niet omheen de elektrotunes van “Swedish designer drugs” , “Housewife” en “The player” .
Intussen zagen we in een eivol Café de Canadese garagerockers van Dead Ghosts . Hier draait alles omtrent zompige dampende 60’s rock’n’roll, niet vies van een psychedelisch tintje. Rammelend, relaxt en goed, dichtbij het publiek , die hier het best tot z’n recht kwam, ruikend naar zweet en bier. Meer moet dat soms niet zijn!
Welkom in de wondere wereld van Delvis aka Niels Delvaux . Beloftevol talent uit de omgeving van Leuven die hier komt aanwaaien met een flinke dosis dampende rock en soul&funk, flirtend met elektronicagrooves . Hij beschikt over een helder indringende stem , die de sound nog meer elan geeft . Hij heeft een heuse band achter zich , betrekt z’n publiek bij het materiaal en bijgevolg kreeg hij hen moeiteloos , o.m. met de single “Tell me” mee in de zaal!
De organisatie was uitermate fier om de weirde Britse elektronicatechneut Squarepusher aka Tom Jenkinson te strikken . In een indrukwekkende setting van ledschermen verraadt hij een heuse audiovisuele beleving , niet bevorderend voor epilepsiegevoelige mensen . Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven , besteeg Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen deed denken aan een Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Af en toe keek hij z’n publiek aan en porde hen aan , wat voor de nodige opwinding zorgde. De rauwe , stevige , neurotische , weerbarstige ritmes , de rusteloze, hyperkinetische, harde tunes, de abstracte elektronica , de breakcores en de basinjecties van z’n zessnarige bas is zeer zeker voer voor fans van Aphex Twin en Venetian Snares , en deden hier de wenkbrauwen fronsen van de doorsnee festivalganger. Squarepusher’s elektronisch vertier was een gewaagd spannend , tof experiment op de mainstage.
Tot slot ‘de Allesomvattende’ en ‘Nietsontzeggende’ ‘wall of sound’ van Amenra, West-Vlamingen, vaandeldragers van de postmetal/doom/sludge. Amenra is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek en de immense sound . Een slepend herhalen, dynamisch, explosief met zalvende stemmige melodieën en rustpunten, in een decor van zwart-wit beelden van allerhande uitbarstingen , lavastromen , stille waters en ga zo maar verder. Een apocalyptische soundtrack.
En die stille waters beginnen te overheersen in hun ‘wall of sound’ , een bocht die de band nu nog meer neemt. Amenra is niet meer zo overweldigend als vroeger, maar zorgt nog wel voor die kenmerkende beklemmende sfeer en berust op intens ervaren en beleven.
Intussen knalde Tiga er op los in de concerttent , maar met wat we vandaag al te horen kregen, hadden we al een eerste overdonderede LL ervaring!
…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Dag 2 werd geopend door de winnaars van Verse Vis, het rockconcours van De Zwerver met als hoofdprijs een optreden op Leffingeleuren. Dit jaar waren The Spectors de gelukkigen en dat is meer dan terecht. Vorige week mochten ze in de AB al het voorprogramma verzorgen van niemand minder dan My Bloody Valentine. Daar wisten ze ons al te overtuigen. The Spectors nemen ons mee naar het begin van de jaren 90, toen shoegazegroepen in Engeland a la The Pastels, Jesus and Mary Chain,… de wereld veroverden. Blij te horen dat deze jongelingen uit Brugge deze muziek een warm hart toedragen. De muziek werd gebracht met respect voor het oude, maar ook met een blik op de toekomst. Wat een verademing te horen dat deze muziek nog altijd brandend actueel kan zijn. Als zij op hetzelfde elan verder gaan, gaan ze een mooie toekomst tegemoet.
Steak Number Eight is ondertussen al een gevestigde waarde in ons Belgenland, maar het is nog steeds een nest jonge wolven. Je moet al heel hard je best gedaan hebben om ze nog nooit gezien te hebben de laatste jaren. Hun muziek heeft al een hele evolutie ondergaan sinds hun glorieuze overwinning in de Humo’s rock rally 2008. Het jeugdig enthousiasme is nog steeds aanwezig, maar de naïviteit heeft plaats gemaakt voor doorgedreven rockintellect en maturiteit. Op de laatste plaat horen we minder de langgerekte epische songs, maar iets commerciëlere rock die een groter publiek aanspreken. Dit wel zonder aan de originele kerngedachte van de band te raken. Tijdens hun optreden in Leffinge plukken ze uit alle 3 hun cd’s en brengen ze de muziek opnieuw met verve en energie. Een band om trots op te zijn.
Het eerste optreden in de zaal vandaag en dan weet je dat er weer wat te ontdekken valt. We krijgen als voorgerecht Cayucas voorgeschoteld. Ze brengen zomerse, Californische pop, die dezer dagen zeer populair is dankzij bands als Vampire Weekend (ook al zijn die niet van Californië), San Cisco,… Ze krijgen het publiek voor het eerst aan het dansen vandaag. En hoewel de soms lange pauzes tussen de nummers de vaart wat uit het optreden halen, blijft de band wel constant swingen als een tiet. Jonge band die nog wat moet werken aan een eigen sound, maar die klaar lijken voor het grotere werk.
Vorig jaar zagen we Bed Rugs al excelleren in de 4AD (in het voorprogramma van Motorpsycho). Nu, gewapend met een nieuwe EP, mogen ze nogmaals komen uitleggen waarom ik ze toen zo goed vond. Door de extra EP hebben ze wat meer materiaal om uit te kiezen en dat kan zeker geen kwaad. Bed rugs laveert tussen enerzijds poppy, dan weer zweverig, maar altijd waart er een zweem van melancholie rond. De mooie (hoge) stem van de zanger wordt perfect gedragen door muziek. Dat ze goed nagedacht hebben over de nummers is te horen. De ritmeveranderingen en de grote wisselingen komen niet zo maar aanwandelen. Maar nooit klinkt het te gemaakt of te glad. Er hangen nog genoeg weerhaken aan om te blijven kleven. Als laatste nummer gooien ze er nog een ‘valse tragen’ achteraan en wordt de drum, tijdens het nummer, vakkundig gedemonteerd door de bandleden zelf. Een mooi slotakkoord bij een goed optreden. En de hoop op een bisnummer ook direct van de tafel geveegd.
Dat er sfeer geschept zal worden maken Still Corners direct duidelijk met het projecteren van een opkomende zon voor het optreden. Still Corners klinkt een beetje als het verre nichtje van SX (dat op dat moment in de tent aan het spelen was), maar dan eentje dat serieus wat shoegaze had beluisterd. Meer indie en minder pop. Het glitterjasje van de zangeres zorgde voor de nodige bling-bling. Maar ook de muziek was daarvoor verantwoordelijk. De groep twijfelt tussen electropop en electroshoegaze en laveert heel het optreden door tussen die twee. Het is vooral wanneer de elektronische geluiden wat naar de achtergrond worden gedrukt door bas en gitaar, dat de band zijn ware gedaante toont en niet als een doorslagje gaat klinken van andere, gelijkaardige bands. Of misschien is het net die variatie die hen er laat uitspringen?! Moeilijk om te zeggen, maar zeker boeiend genoeg om nog eens te gaan kijken.
The Horrors stonden wat ons betreft nogal vroeg op de affiche. Deze up-and-coming band uit Engeland belooft een van de revelaties te worden de komende jaren. The Horrors klinken zoals een moderne post-punk band moet klinken: stevig, dansbaar, vol, luid,… Dat hun muzikale voorbeeld Joy Division is , kunnen ze moeilijk weg stoppen, maar toch klinken ze niet als een doorslagje van hun grote helden. New-wave in een modern kleedje dat zowel jong als oud aanspreekt. De bombast spettert er met momenten van af, maar dat mag! Het zal de laatste keer geweest zijn dat ze zo vroeg op een affiche zijn. Iedereen mag blij zijn dat ze aanwezig waren.
Drie zusjes die samen muziek maken. Dat was het enige wat ik op voorhand wist over Au revoir Simone. Blijkbaar waren anderen beter ingelicht, want voor het eerst dit weekend was de zaal volzet en werd mijn geduld voor welgeteld 2 minuten op de proef gesteld. Wat we te zien kregen was leuk voor het oog: 3 zussen die elk met 1 of meerdere keyboards voor hun neus hebben staan. Dat het elektronisch klinkt mag dan niet verwonderen. Vrolijke elektropop, veel beter kan ik het niet omschrijven. Iets meer diepgang is echter niet verboden. Maar er wordt lustig gedanst, dus swing zit er zeker in.
Tromgeroffel en hoorngeschal, want de nieuwe popgodin komt ons verblijden met een optreden. Jessie Ware heeft in haar korte carrière al heel wat lof gekregen. Met haar nummer “Wildest moments” heeft ze een serieuze hit te pakken, één die ik ook kan smaken. Maar live blijkt dat dit wel haar beste nummer is. Aan inzet geen gebrek. En Jessie kan uitpakken met een fenomenale stem die iedereen kan beroeren. Maar het geluid zat niet direct goed. De bassen overstemden de zang en gitaar te veel. Maar dat ze kan zingen, daar kan geen twijfel over bestaan. Wat meer nummers zouden haar ook geen kwaad kunnen. En mag ik haar ten zeerste aanraden om wat meer soul en funk in de nummers te stoppen. Want wanneer die twee het hoofd om de muur staken, barste het feest helemaal los en at het publiek uit haar hand. Met een ongelofelijk enthousiasme trad ze in interactie met het publiek en maakte ze af en toe een praatje met de fans op de eerste rij. Dit zorgde ervoor dat een reeds uitgelaten publiek nog enthousiaster werd. Dit alles kwam zodanig naturel over dat ik wel degelijk geloof dat haar een grote toekomst staat te wachten. Nu nog wat hits en wat meer inhoud en ze stoot de groten der aarde van de poptroon.
Jacco Gardner is hét Nederlands wonderkind van het moment. Hij wordt over heel Europa uitgestuurd om de Hollandse eer hoog te houden. Hij wordt dan ook als dé grote belofte gezien. Tot mijn scha en schande is het de eerste keer dat ik hem aan het werk zie. Hij brengt alt-rock, met folkinvloeden. Warme muziek voor op een koude avond. Hij brengt alles heel onderhouden. De visuals en belichting ondersteunen alles perfect. Maar veel tijd is er niet, want in het café staat er een andere groep al te trappelen van spanning.
En die band, The Germans, blijft trappelen van spanning, ook en vooral tijdens het optreden zelf. En hoewel er al heel wat volk staat aan te schuiven om binnen te raken voor Compact Disk Dummies in de zaal, zit ook het café barstens vol. Voor mij was het lang geleden dat ik nog iets van The Germans had gehoord. En ze klinken bij lange niet meer zoals vroeger. Wat we voorgeschoteld krijgen is de meest experimentele lap muziek die ik in lange tijd gehoord heb, zeker van een Belgische band. Qua sound liggen ze tegenwoordig dicht bij The Mars Volta, zowel de stem als de solo’s. Groovy rock met percussies, maar zonder toeters en bellen. Ze schuwen een freestyle jam niet, of laten het zo klinken. Af en toe wordt er zelfs een mondharmonica boven gehaald. Ze mogen echter niet vergeten van ook wat nummers te spelen en niet enkel te teren op experiment. Maar dat het interessant is en geen moment gaat vervelen, dat kan ik je op een blaadje geven. Boeiende, verrassende muziek, zo heb ik het graag.
EN dan de ontegensprekelijke topper van de avond voor mij. A place to bury strangers had vorig jaar al De Kreun plat gewalst en dat doen ze vandaag droogweg over. APTBS brengt shoegaze, stevige shoegaze, alsof My Bloody Valentine gepaard heeft met Swans. Muur na muur van geluid wordt opgebouwd en verwoestend tegen het publiek aangesmeten. Bij het derde nummer vliegt de gitaar al door de lucht en op het podium. Wanneer de bassist dan nog eens het publiek in duikt weet je het al. Het wordt memorabel. De band straalt een ongelofelijke intensiteit uit, die het publiek niet onbewogen laat. De ene loopt al wenend de zaal uit, de andere blijft krampachtig smeken om meer, harder en luider. Het doet iets met een mens en dat is toch de hoofdbedoeling van muziek. Voor mij de absolute topper van het weekend!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2013 – zondag 15 september 2013
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge
Op deze derde dag kwam de klemtoon op het Belgische werk en dat werd smaakvol ontvangen . Ondanks het mindere weer , belette dit de concertganger niet af te komen . Mooi dus.
Na twee intense dagen LL is er dus gewoontetrouw op de afsluitende dag meer ademruimte; de optredens zijn in de concerttent gesitueerd, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikken.
Er was al veel volk opgedaagd om het beloftevolle Dez Mona te zien . Zij sloten letterlijk een ‘Gentlemans’s agreement’ met hun publiek. Een intens bezwerende set speelde het gezelschap onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Toegegeven, geen makkelijk zondagse brok, maar we werden naar hen gezogen door broeierige versies van o.m. “Suspicion” , “The back door “, “Didn’t it rain”, “Dark gate” en “Get out of here” . Ze rockten nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast . De instrumentatie van accordeon , piano en contrabas eigende zich een uniek plaatsje toe . Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en broeierige spanning, waarbij Frateur speels, spontaan door het materiaal laveerde en z’n duivels kon ontbinden . Hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of bij het publiek; zijn declamerende zeg/zang stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn door de hoge uithalen.
Knap zoiets , we hadden hier een imponerende band en zanger. ‘De Prinsen van de Nacht’ , zoals ze zich omschreven, waren onder de indruk van de belangstelling en trakteerden op een toegift . De(z)monisch mooi!
Scherp , gedreven en onderhouden klonk ook het Nederlandse Blaudzun van Johannes Sigmond die in ons landje heel wat airplay krijgt. Al van vorig jaar staat het wonderschone album ‘Heavy flowers’ in de picture . Hij komt hier graag z’n materiaal spelen , dat live breder klinkt, kleur, elan en een boost krijgt door een blazerscollectief , viool , accordeon , xylo en keys . Een uitermate boeiend optreden van een gretig spelende band , die stevig uit de hoek kon komen, beklijfde en vandaag toch één van hun meest overtuigende sets speelde . Het liep allemaal gesmeerd , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er al drie die we konden inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland!
Ook de Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley wordt in ons land sterk onthaald . Terecht, trouwens , de 25 jarige blondine , dochter van de bluesrockende hero Chris Whitley , heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook op haar solo optredens , vóór haar debuut, wekte ze nieuwsgierigheid op door de sober elegante stijl.
We hadden een afwisselende aanpak , waarbij Trixie kon rocken - de eerste twee nummers “Never enough” en “Grandual return” waren hier al de beste voorbeelden; ze raakte met de gevoelige broeierige, doorleefde singles “Need you love” en “Breathe you in my dreams”; en tot slot nam ze ons in met enkele pakkende nummers als “Oh joy” , geleest op haar pianospel . Ze heeft een goed op elkaar afgestemde band, kortom Trixie staat er met haar band en zespeelde een sterk geladen meeslepend concert .
Op zoek naar ontdekkingen? Dan mag je die Café concerten van de organisatie niet missen , Eén concertje vanavond , met name het Amerikaanse duo Strand Of Oaks , die ons bij ondergaande zon meevoerde naar een godverlaten strand. We lieten ons meedrijven op hun dromerig materiaal , die soms krachtiger werd, nostalgisch, weemoedig , hartverwarmend klonk en toch een positieve , ontspannende vibe ademde . Een gemotiveerd duo , dat zich bewees en perfect paste in de ontdekkingsreeks van de Bota . Strand Of Oaks kenmerkte een dromerige sound door een de spaarzame begeleiding van gitaar , drums en emotievolle vocals. Het duo wrong zich ergens tussen Iron & Wine , Tallest man on earth en Jackson Browne .
Een graag gezien gast op het festival is natuurlijk Arno . De Oostendse Brusselaar verloochent z’n afkomst niet , gooide en brabbelde er wat citaten en vloeken tegen aan, die natuurlijk steeds sterk werden onthaald . Arno, bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . En hij is en blijft op dreef , het laatste jaar met de nieuwe plaat ‘Future vintage’. Hij beschikt over een uitgebreide catalogue en doet het dampende , hitsende funkende rockvuur van TC Matic herleven door het aanstekelijke, frisse, dynamische en intieme ingetogen materiaal, als “We want more”, “Fantastic” , “I don’t believe”, “Vive ma liberté” en “Je veux nager” . Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . Z’n gekende hoempapa carrousel ontbrak niet , en dan kom je nogal snel uit op uitgesponnen versies van “Olalala” , “Putain putain” en “Bathroom singer”, songs in alle talen. Een volle tent , op handen gedragen - Arno speelt tijdloze rock, zoveel is zeker!
En die oudjes , die doen het wel op de festivals ! Een ander graag geziene gast , die de pensioengerechte leeftijd heeft bereikt is Seasick Steve . De amicale artiest verovert steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. Want er bleef veel volk staan om onze ‘John Deere’ freak in houthakkershemd aan het werk te zien . Meeslepende ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel), een ietwat omgebouwde sigarendoos en een elektrische gitaar, aangevuld met een ‘Animal’ lookalike meppende drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en een handvol intrigerende songs het resultaat.
‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden. Die formule is nagenoeg intussen gekend , hij speelt en entertaint , haalt er een jonge dame bij die vlakbij Steve mag genieten van een nummer .
Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren . Juist ja, we hebben z’n tricks en grappen nu onderhand wel door, want door de jaren heen doet Seasick Steve gewoon waar ie goed in is, welke song nu ook wordt gespeeld, en toegegeven, je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is … Santé, doorspoelen nu! Op naar de volgende LL!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
N9 Eeklo – events 2013
Muziekclub N9 in Eeklo maakt zich weer op voor een muzikaal najaar met enkele toppers (in spe) en heel wat te ontdekken muzikaal talent. Zowat alles komt aan bod: indie, rock, blues, jazz, gipsy, klassiek, funk, soul, chanson, belpop en drone.
Het openingsconcert van het seizoen is al meteen in thema. Op vrijdag 20 september zullen La Femme Belge (BE) en Les Croissants Belges (BE) met hun eigenzinnige gipsy swing de geest van Django doen herleven.
Gevestigde waarden
N9 verwelkomt dit najaar enkele gevestigde waarden. Singersongwriter Lloyd Cole (UK) van The Commotions (dinsdag 19/11) en the legendary godfathers of blues, soul & gospel The Holmes Brothers (US - zaterdag 30/11) zijn waarschijnlijk de bekendste namen in de programmatie. Ook Vuile Mong (BE - zaterdag 5/10) draait al velen jare mee in de muziekscene van Gent, en ver daarbuiten. Of wat dacht je van Eric Melaerts, Piet van den Heuvel en co (BE) die aan de slag gaan met het levensverhaal en de muziek van Serge Gainsbourg (vrijdag 15/11)?
Opkomend talent
Muziekclub N9 staat in de streek, maar ook daarbuiten, al langer bekend als dé plek om muzikale ontdekkingen te doen. Het was niet toevallig dat -we zeggen maar wat- Gabriël Ríos, C.W. Stoneking, Mélanie De Biasio, Pokey LaFarge, Douglas Firs, Selah Sue, Triggerfinger, Trixie Whitley, Absynthe Minded en Balthazar er ooit te zien waren, nog vóór iedereen erover sprak.
Het is dan ook uitkijken naar opkomend talent Mister & Mississippi (NL - zaterdag 7/12). De jongelingen breken potten in Nederland en zetten nu ook de verovering van België in. Ook Marble Sounds (BE - zaterdag 19/10) zijn goed op weg om hun naam definitief op de muziekkaart te zetten. Electric Empire (AU - zaterdag14/12) is nu al een van Australië’s grootste muzikale exportproducten. Met hun meerstemmige soul speelden ze al op Glastonburry en in uitverkochte zalen in Frankrijk en Japan. Wedden dat het de laatste keer is dat je deze bands in een kleinere club kan zien?
Onbekend is onbemind?
Onbekend is vaak onbemind. Meestal is dat niet terecht. N9 geeft graag een stem aan (inter-)nationale artiesten die vaak al jaren bezig zijn in binnen- en buitenland, maar toch onder de radar blijven. Er komen ook nu weer heel wat onbekende parels langs. Denk maar aan de drie vrouwelijke Canadese singer-songwriters Awna Teixeira, Brandy Zdan en Cara Luft (CA) die samen touren onder de noemer The ABC of Canadian Music. Of aan Chris Ruebens (BE/LT), die al enkele jaren het mooie weer maakt in de Letse muziekwereld en zijn eigen ensemble op zaterdag 26 oktober voorstelt in zijn geboortestad. Ook Luke-Winslow King (US) timmert in de met muziek overgoten straten van New Orleans al enige tijd aan de weg en komt op 2 november voor zijn allereerste Belgisch concert naar Eeklo.
Nog niet versleten
N9 heeft altijd al oog gehad voor blues. Dit najaar komen twee bluesveteranen tonen dat ze nog lang niet versleten zijn. Zanger Tommie Harris (US) laat zich op vrijdag 27 september begeleiden door het internationale krautblueskwartet Dynamite Daze voor zijn enig Belgisch concert van het jaar. En Gitarist Little Victor (US) -de Salvador Dali van de blues- nodigt op vrijdag 11 oktober het Belgische Fried Bourbon uit als begeleidingsband.
Speciale muziek
N9 organiseert ook enkele speciale avonden. Op Mix Me Down (vrijdag 25/10) nemen de dj’s van Radio Martiko (BE/NL) je met hun eclectische set mee van een stomende soulclub in Chicago naar een Haïtiaans feest, en terug (of verder, wie zal het zeggen…).
Tijdens de Nacht van de Duisternis op zaterdag 12 oktober zorgen de drones van Spookhuisje (BE) en de experimentele muziek van stadsgenote Sylvie De Pauw en Bart Maris (BE) voor de ideale soundtrack bij de donkerste nacht van het jaar.
Tijdens het optreden van New Country Rehab (CA - zaterdag 23/11), dat in de Week van de Smaak valt, krijgen alle bezoekers ten slotte een gratis pittig hapje.
Revolutie!
Op vrijdag 4 oktober komt de Amerikaanse protestzanger David Rovics (US) de revolutie prediken. En we voorzien nog meer rumoer op elke eerste donderdag van de maand. Tijdens Opstand klauteren telkens drie bands het podium van N9 villa op om zichzelf voor te stellen aan het Eeklose publiek. Op 3 oktober zijn dat Ask For Ursula ft. Jakobistan, The Fortunate Few en Grant Moff Tarkin. Altertape, Jane Spleen en Grant zijn een maand later, op 7 november, aan de beurt.
Agenda
VR 20/09 La Femme Belge // Les Croissants Belges (BE)
VR 27/09 Tommie Harris & Dynamite Daze (US/GB/IT/DE)
DO 03/10 Opstand met Ask For Ursula ft. Jakobistan, The Fortunate Few en Grant Moff
Tarkin
VR 04/10 David Rovics (US)
ZA 05/10 Vuile Mong (BE)
VR 11/10 Little Victor & Fried Bourbon (US/BE)
ZA 12/10 Nacht van de Duisternis: Spookhuisje (BE) // Sylvie De Pauw & Bart Maris (BE)
ZA 19/10 Marble Sounds (BE)
VR 25/10 Mix Me Down met Radio Martiko (BE/NL)
ZA 26/10 Chris Ruebens Ensemble (BE/LT)
ZA 02/11 Luke Winslow-King (US)
DO 07/11 Opstand met Altertape, Jane Spleen en Grant
VR 08/11 The ABC of Canadian Music (CA)
VR 15/11 L’Amour Monstre - Het verhaal van Gainsbourg (BE)
ZO 17/11 Kunstendag voor Kinderen: Hans & Grietje (BE)
DI 19/11 Lloyd Cole (UK)
ZA 23/11 Week van de Smaak: New Country Rehab (CA)
ZA 30/11 The Holmes Brothers (US)
Do 05/12 Opstand met… T.B.A.
ZA 07/12 Mister & Mississippi (NL) // Mocking Jay (BE)
ZA 14/12 Electric Empire (AU)
Alle concerten vinden plaats in N9 villa, Molenstraat 165, Eeklo. Meer info over de concerten is te vinden op www.n9.be .
Leffingeleuren 2013 – vrijdag 13 september 2013 - indrukken
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge
Leffingeleuren - de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, kon alweer uitpakken met een boeiende affiche, want naast internationale kleppers, heeft de organisatie oog voor jong, fris talent en de heetste Belgisch bands van het moment.
Sinds mensenheugnis wordt het bijzonder sympathieke festival voor de eerste keer geconfronteerd met zwaar bewolkt weer en regenbuien. Het kan ons niet weerhouden af te komen, gezien de gigs ofwel in de concerttent doorgaan ofwel in het zaaltje (de Zwerver) iets verderop. En ondanks dit regenweer is de locatie rond de kerktoren iets unieks. Waar vinden we dit nog?!
Bon soit, op naar de bands . Duidelijk was dat het publiek zich niet liet ontmoedigen en de bands en artiesten sterk onthaalde . Een warme gloed , die de temperatuur maar kon doen stijgen …
Coely opende het festival. De 18 jarige is één van de ontdekkingen binnen de (Belgische) hiphopscene en was deze zomer het meest te zien op de festivals . Een aardige trigger om even het zwaarbewolkte weer te vergeten en te genieten , te ondergaan van de gepassioneerde, zelfverzekerde stijl waarmee ze haar materiaal brengt, met een tweede MC en een DJ . Wat show en entertainment kleurden de set. Haar militante gedrevenheid maakte af en toe plaats voor mellow hiphop en r&b . De singles “Ain’ t chasing pavements” en “Nothing on me” , de Kanye West/ Snoop Lion’s samples en Bob Marley’s “Could you be loved” zijn nog steeds muzikale kopstootjes! Mooie opwarmer .
In het zaaltje hadden we het beloftevol talent van A Soldier’s Heart . Het Antwerpse kwintet was één van de smaakmakers van de Nieuw Lichting op StuBru en heeft met de sfeervolle single “African fire” al meteen een sterke hit , die ze lekker op het eind bewaarden . Overwegend hadden we aangename droompop , indietronica die harder , strakker en feller kon zijn en hield van een neurotisch trekje . Origineel was Gabriel Rios’ “Broad daylight”. De zangeres maakt allerhande danspasjes en hyperkinetische bewegingen. Ergens tussen Bel Canto , The Knife en The Yeah Yeah Yeahs’s . Een hartklop op z’n plaats!
Een sterke return noteerden we van het Brusselse Girls In Hawaii op Pukkelpop. Het sextet wordt aan de andere kant van de taalgrens op handen gedragen en kan hier nu ook aan z’n verovering beginnen . En terecht , want hen steeds omschrijven als goed bewaard geheim voor Vlaanderen , mag eens definitief worden afgebeiteld . De heren brengen ingenieus doordachte, gevoelige , dromerige indiepop , die weerbarstig , gedreven kan zijn, durft op te bouwen , te exploderen en live staat als een huis .
We werden ondergedompeld in hun mooie klankenwereld , die steeds meer refereert aan Grandaddy . Muzikale schoonheid en finesse van een gretig spelende band(!), die naast het oudere materiaal nog meer ‘jus’ krijgt door de puike singles “Not dead” en “Misses”. Nu nog even schaven aan de Nederlandse taal om hier nog meer harten te winnen!
Muzikaal scherp staat het Noord-Ierse And so i watch you from afar . Ze slaagden er in om de Zwerver te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock., die ergens zweeft/hangt tussen de doorsnee postrock/- metal , de tronica tunes van 65daysofstatic en Battles’ grooves.
Ze speelden een krachtig, scherp concert! Hun sound hakt, snijdt en knalt! Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intense sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige aanstekelijke , ontspannende tunes .
Eénmaal op gang gekomen , trokken ze de aandacht door de tempowisselingen en de strakke ritmes. Ze lieten de songs gieren , razen en ontploffen, zonder zich te verliezen in een poel van noise en fuzz . Een gedoseerde aanpak dus . Af en toe werd er wat gas teruggenomen en konden we genieten van rustige, slepende passages .
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’!
We konden nog iets meepikken van het Daan concert. De perikelen van een goede maand terug zijn definitief doorgespoeld en we zagen op hun best een gemotiveerde protagonist met z’n band. Daan blijft geliefd , da’s duidelijk. Het Franse lied werd deels herdefinieerd in Leffinge ; voor het feestje konden we niet omheen de elektrotunes van “Swedish designer drugs” , “Housewife” en “The player” .
Intussen zagen we in een eivol Café de Canadese garagerockers van Dead Ghosts . Hier draait alles omtrent zompige dampende 60’s rock’n’roll, niet vies van een psychedelisch tintje. Rammelend, relaxt en goed, dichtbij het publiek , die het best tot z’n recht kwam hier, ruikend naar zweet en bier. Meer moet dat soms niet zijn!
Welkom in de wondere wereld van Delvis aka Niels Delvaux . Beloftevol talent uit de omgeving van Leuven die hier komt aanwaaien met een flinke dosis dampende rock, soul&funk, flirtend met elektronicagrooves . Hij beschikt over een helder indringende stem , die de sound nog meer elan geeft . Hij heeft een heuse band achter zich , betrekt z’n publiek bij het materiaal en bijgevolg kreeg hij moeiteloos , o.m. met de single “Tell me” hen mee in de zaal!
De organisatie was uitermate fier om de weirde Britse elektronicatechneut Squarepusher aka Tom Jenkinson te strikken . In een indrukwekkende setting van ledschermen verraadt hij een heuse audiovisuele beleving , niet bevorderend voor epilepsiegevoelige mensen . Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven besteeg Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen deed denken aan een Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Af en toe keek hij z’n publiek aan en porde hen aan , wat voor de nodige opwinding zorgde. De rauwe , stevige , neurotische , weerbarstige ritmes , de rusteloze, hyperkinetische, harde tunes, de abstracte elektronica , de breakcores en de basinjecties van z’n zessnarige bas is zeer zeker voer voor fans van Aphex Twin en Venetian Snares , en deden hier de wenkbrauwen fronsen van de doorsnee festivalganger. Squarepusher’s elektronisch vertier was een gewaagd spannend , tof experiment op de mainstage.
Tot slot ‘de Allesomvattende’ en ‘Nietsontzeggende’ ‘wall of sound’ van Amenra, West-Vlamingen, vaandeldragers van de postmetal/doom/sludge. Amenra is iets aparts en klinkt gitzwart door een onheilspellend , dreigend, apocalyptisch, ijzig sfeertje ; meedogenloos door de wisselende ritmiek en de immense sound . Een slepend herhalen, dynamisch, explosief met zalvende stemmige melodieën en rustpunten, in een decor van zwart-wit beelden van allerhande uitbarstingen , lavastromen , stille waters en ga zo maar verder. Een apocalyptische soundtrack.
En die stille waters beginnen te overheersen in hun ‘wall of sound’ , een bocht die de band nu nog meer neemt. Amenra is niet meer zo overweldigend als vroeger, maar zorgt nog wel voor die kenmerkende beklemmende sfeer en berust meer op intens ervaren en beleven.
Intussen kanlde Tiga er op los in de concerttent , maar met wat we vandaag al te horen kregen, hadden we al een eerste overdonderede LL ervaring!
…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Vista Chino is eigenlijk Kyuss Lives! die noodgedwongen en onder druk van ex Kyuss gitarist Josh Homme van naam moest veranderen. Originele Kyuss leden en stonerrock iconen Brant Björk (drums) en John Garcia (vocals) zijn, aangevuld met de Belgische gitarist Bruno Fevery, nu al enkele jaren aan het toeren met setlists gevuld met al dat legendarische Kyuss materiaal. Hun stomende live sets moeten daarbij in niets onderdoen voor de originele gigs met Josh Homme, wat op zich een dikke pluim is voor Bruno Fevery. Maar omdat men niet kan blijven teren op oude successen werd het hoogtijd om met nieuwe songs op de proppen te komen.
Zo is ‘Peace’ tot stand gekomen en de plaat is een geslaagd vervolg op het legendarische oeuvre van Kyuss. Het album neemt de draad op waar Kyuss hem heeft achtergelaten in 1995 met ‘…And the circus leaves town’. Het gros van de songs blijft trouwens mooi overeind naast al dat onsterfelijke Kyuss materiaal, het album bevat dezelfde gloeiende groove en denderende sound van zoveel jaren geleden. De gutsende drums van Björk en de vlijmscherpe vocals van Garcia stuwen de volbloed stonerrocksongs naar eenzame hoogtes en het verbluffende gitaarwerk van Fevery evenaart de woestijnkracht van zijn klasrijke voorganger, en dat wil wat zeggen. Fevery mag lekker uitfreaken in hoogtepunten “Planets 1 & 2” (met Björk even op zang) en het 13 minuten lang doorscheurende “Acidize…the gambling moose”. Het is haast niet te geloven dat zo een bedreven gitarist voorheen zijn pap moest koelen met het Belgische ambiance groepje Arsenal. Wat deed die kerel daar in hemelsnaam ?
Vista Chino zorgt ook ten gepaste tijde voor de nodige afwisseling. Het brute stonergeweld wordt bij momenten aangenaam afgewisseld met bluesy of zelfs jazzy uitstapjes (het instrumentale intermezzo “Mas Vino” bijvoorbeeld, of “Dark and Lovely”, een lustig potje jammen met de teugels los) en dat maakt het totaalgeluid alleen maar rijker. Het meer melodieuze “Barcelonian” neigt zelfs naar Soundgarden.
‘Peace’ is een ijzersterke klomp ruige rock in pure stonertraditie, alsof de tijd heeft stilgestaan. U mag het album zonder blozen een plaatsje geven tussen uw fel gekoesterde Kyuss cd’s.
Op vrijdag 22/11 kan u in De Mast te Torhout gaan kennismaken het nieuwe stuff, en ongetwijfeld ook met een handvol all time Kyuss klassiekers. Iets om naar uit te kijken.
De nieuwe White Hills is op zijn best terug een brok wilde en ontspoorde psychedelica, maar helaas is het album opgevuld met te veel overbodige tierlantijntjes waardoor we niet echt van een sterk geheel kunnen spreken. De groepsleden hebben te lang aan het verboden spul gezeten, dat vertaalt zich in freaky geluidsuitstapjes die ongetwijfeld in de studio voor de nodige roes zullen gezorgd hebben, maar die op onze nuchtere geest maar weinig effect uitoefenen.
Blijft over : de gruizige, bedwelmende en supersonische spacerock van “In your room”, “So you are… so you’ll be”, “Forever in space (enlightened)”, “Rare upon the earth” en “Mist”. En dat zijn nu precies het soort songs waarvoor wij met ons galactisch ruimteschip koers zullen zetten naar de Kreun in Kortrijk op 16 oktober.
She & Him : actrice Zooey Deschanel (uit LA) + sing/songwriter M Ward (uit Portland); een zingende actrice en muzikant vinden elkaar al drie cd’s lang met een reeks retropop60ies nummers, die luchtig , lichtvoetig, ontspannend en dromerig klinken . Hij ondersteunt eenvoudig , sober en elegant de songs . Zij zweeft vocaal over de nummers heen. De sfeer van Buddy Holly , The Ronettes , Beach Boys, The Carpenters, The Mama’s & Papa’s en Nancy Sinatra wordt opgestoft .
Het zijn aanstekelijke , vrolijke en relaxte midsummersongs , die orkestraal soms wat worden uitgediept. “I’ve got your number, son”, “Never wanted your love” en “I could’ve been your girl” zetten de toon . Zij neemt het leeuwenaandeel voor zich , hij vult vocaal (soms) aan, zoals op “Baby” . Ook Blondie’s “Sunday girl” is uitermate geslaagd en de pianoballad “London” zorgt voor kippenvel .
She & Him brengt je een lekker lentegevoel!
Zelden heeft een sax zo de adrenaline kunnen opwekken als bij Melt Yourself Down. Dit is bloedhete jazz-afro-punk-funk die zo aanstekelijk werkt dat het voelt alsof zich een zwerm vliegende mieren in onze onderbroek heeft genesteld. Wij worden verleid tot hyperkinetische dansbewegingen bij opzwepende songs als “Fix My Life”, “Release!”, “Kingdom of Kush” en het onophoudelijke heen en weer klutsende “We are enough”.
Melt Yourself Down zorgt voor een extatisch dansfeestje in de Afrikaanse jungle, waar de meest explosieve plantenextracten in de cocktails gedraaid worden en waar de shakende negerinnen hun tieten in alle richtingen laten klotsen.
Op bezwerende tracks als “Free Walk” en “Mouth to Mouth” mag u van ons gerust een gedurfde sjamanendans inzetten, er zal niemand raar van opkijken.
Wat een ophitsend plaatje. Ons poepke jeukt er van.
Zes jaar liet boegbeeld van de Queens Josh Homme op zich wachten om nieuw werk uit te brengen . Na ‘Era Vulgaris’ is er dus nu ‘ …Like clockwork’ . Tussenin hadden we nog wel eens die ‘best of’ op een festivalpodium, waarin een nieuwtje kwam opduiken .
Zes jaar …, een hobbelig parcours en een zware beproeving voor Homme ; een donkere periode waarin hij het fysiek en mentaal moeilijk had , met een bijna-doodservaring .
Het heeft z’n weerslag op de nieuwe plaat . Niet meer dat stonerwerk van vroeger , of een ouderwets potje stampwerk , nee, ‘…Like clockwork’ is een brede plaat geworden, broeierige en theatrale rock en sfeervolle nummers .
Ook … geen echte vaste band , want op de plaat was er ruimte voor heel wat gastbijdrages. Natuurlijk kan Josh beroep doen op een Dave Grohl, Mark Lanegan , Nick Olivieri en Alex Turner; onverwachts kwam Elton John, Trent Reznor en Scissor Sister Jake Shears een handje toesteken.
Het zorgt ervoor dat QOSA hun meest diverse plaat uithebben , kleurrijk , gelaagd , melodieus en slepend . Op die manier kom je uit op een variatie als “I sat by the ocean”, “My god is the sun”, “Keep your eyes peeled”, en de intieme “The vampire of time & memory” en de titelsong.
QOSA is hier meer dan gegroeid , en levert op die manier een afwisselende en wisselende plaat af, die je wat gewoon moet worden , maar bon soit , waarschijnlijk wordt live het rockend concept meer dan goedgemaakt!
Een intrigerend beklijvend imponerend album komt van Ghostpoet , het alterego van de Londense Obaro Ejinive . Hij is toe aan z’n tweede plaat en balanceert behendig tussen hiphop, triphop , elektronica en sing/songwriting. Z’n mompelende lyrische rap/zegzag zit in de buurt van de onvolprezen Bobby Sichran .
We hebben te maken met sfeervolle creatieve en experimentele nummers en de samenwerkingen zijn uitermate geslaagd . Het materiaal heeft een bedwelmende hypnotiserende indruk , laat zich ontdekken door de toegevoegde instrumentatie en weet per luisterbeurt te raken . Check “Cold win” , “Them waters”, “Plastic bag brain” en “Comatose” maar eens . Kortom, Intellectuele hippop die overtuigt!
Het is nu wel duidelijk, na 5 platen zijn Arctic Monkeys nog steeds bijzonder hip, en dat is op zijn minst een heuse prestatie. Doorgaans prijst de Britse pers nieuwe bandjes de hemel in bij de eerst twee platen om ze dan vanaf de derde genadeloos de grond in te boren. Zo niet bij hun poulains Arctic Monkeys, die zijn precies met elke plaat nog een stuk cooler geworden. Heeft natuurlijk veel te maken met de supercoole frontman Alex Turner, wiens überhippe vetkuif hem nog populairder gemaakt heeft.
‘AM’ lijkt goed op weg om het meest overschatte album van het jaar te worden. Begrijp ons niet verkeerd, de plaat is best wel OK, maar om ze met zoveel superlatieven te overladen lijkt me toch wat overdreven, zo is de 10 op 10 van NME compleet van de pot gerukt.
Als notoire brompotten hebben wij zo een beetje onze bedenkingen bij ‘AM’. Fans van het eerste uur die zitten te wachten op uppercuts als “I bet you look good on the dancefloor”, “When the sun goes down” of “Brainstorm” krijgen hier eieren voor hun geld. Die fans mogen nu toch echt wel zenuwachtig beginnen worden want het is eigenlijk al vanaf de derde plaat “Humbug” (waarop Josh Homme meer slecht dan goed deed) dat zij op hun honger blijven zitten.
Voorstanders van ‘AM’ zullen u komen vertellen dat Arctic Monkeys geëvolueerd zijn (zo heet dat dan) en een volwassen sound hebben gecreëerd. Kan best, maar wij missen toch vooral de pittige stroomstoten en de vinnigheid van die eerste twee fantastische platen en dat zorgt er al meteen voor dat wij AM een stuk lager inschatten.
Er is uiteraard ook goed nieuws, zo is de onweerstaanbare single “Do I wanna know” niet uit ons brein weg te branden en ook “RU mine” en “Why’d you only call me when you’re high” (met dat weergaloos basloopje) zijn kanjers. Maar laat dit nu net de drie veelbelovende voorlopers zijn die ons moesten warm maken voor de definitieve release van ‘AM’. Dat razend knappe drieluik slaagde met glans in zijn opzet, vandaar onze lichte ontgoocheling bij het beluisteren van (een deel van) de rest. Toch ook ongetwijfeld boeiende tracks zijn “One for the road”, “Arabella” en als grote prijsbeest “I want it all” (een absoluut hoogtepunt, met een duidelijke Homme stempel, wel een goeie deze keer). Maar daarna wordt met slappe en slijmerige ballads als “No. 1 party anthem” en “Mad Sounds” het tempo onverbiddelijk uit de plaat gehaald (wat een lachwekkend en stompzinnig Oh la la la refreintje trouwens in “Mad Sounds”, het lijkt wel fuckin’ Elton John).
In “Snap out of it” en “Knee Snocks” (Franz Ferdinand is in de beurt) wordt er terug wat glamrock en fun binnengehaald. Leuke songs, maar nu ook niet wereldschokkend.
Afsluiter “I wanna be yours’ is op zijn best een onschuldig wiegeliedje, maar op het einde van een Arctic Monkeys plaat willen wij nu niet bepaald de slaap vatten, we zouden meer gediend zijn met een welgemikte ultieme adrenalinestoot. Niet dus.
Laat het ons zo stellen. ‘AM’ is zeer degelijk en bij momenten erg boeiend, maar de plaat van het jaar ? Vergeet het.
Ok, de verwachtingen waren dan ook zo onmenselijk hoog, dat het uiteindelijk niet anders kon dan tegenvallen.
‘AM’ kan wedijveren met ‘Humbug’ en ‘Suck it and see’, maar kan hoegenaamd niet tippen aan ‘Whatever people say I am, that’s what I’m not’ en ‘Favourite worst nightmare’.
U vindt ons ondanks alles wel terug in Vorst Nationaal op 09/11.
Crammerock 2013 - Alweer een schot in de roos
2013-09-06 & 07
Ik weet niet hoe het komt, maar ik blijf CR een van de beter festivalletjes vinden. Ondanks het feit dat het daar vol loopt met Antwerpenaren en Hollanders. Ondanks het feit dat er twee podia recht over elkaar staan in één tent en de ene de andere stoort met soundchecks. Neen, dus . Die vogels van de organisatie zijn er weer in geslaagd heel breed te programmeren en kanjers binnen te rijven. Voor elk wat wils. Op de koop lopen er niet alleen op het terrein veel West-Vlamingen rond, maar ook op het podium: Prozark, SX, Arno, Steak, …… . Alsof dat nog niet genoeg is , mocht Vanneste zijn alter ego Freddy Devadder de optredens aan elkaar praten. ‘Da mjiendje nie’.
dag 1 – vrijdag 6 september 2013
Op naar de festivaltent, waar het kruim van de Belgische music scene (Willow, Psycho 44, Steak Number Eight, Zornik en The Van Jets, ) reeds aan de beurt is geweest… We horen van de knallende, strakke riffs van Lou Barlow en gouwe ouwe Joseph Mascis – Ruben Block over 20 jaar – aan de zang, Dinosaur Jr. levert een knappe set af. Na tien studioalbums blijven ze boeien, er kan zelfs een cover van The Cure vanaf. Ik voel me plots ‘juist gelijk in den hemel’. Wie kan beter?
De twee jonge snaken van Black Box Revelation, toch ook al drie langspelers gebaard, bevestigen hun stevige live-reputatie en het publiek juicht massaal wanneer op de tonen van “I think I like you” het eindsignaal van Schotland-België weerklinkt. Kippenvelmoment!
En dan nog een serieuze mokerslag van Dinosaur Junior. Reeds twintig jaar zijn onze indie rockers bezig. Reeds twintig jaar brengen ze meer dan behoorlijke schijven uit met zowel pareltjes als tegenvallers. Ze hebben dus goed naar The Stooges geluisterd. Mascis omringt zich met Marschall torens en moet perse na ieder nummer zijn Jazzmaster stemmen, Barlow hangt zijn bas onder zijn knieen en speelt er gewone akkoorden op en de drummer lijkt net van een of ander Hawaiaans strand te komen. En toch speelt dit trio right in the face een retestrake set die je blijft vasthouden. Oordoppen waren zeker niet overbodig. Het is er hem duidelijk aan te zien dat die gasten al enkele decenia samenspelen. Ze voelen elkaar perfect aan en serveren de ene uppercut na de andere. Halverwege de set kwam dan hun wereldhitje “Feel The Pain”: ‘Zijne Retestrakheid’ gaf ons kippenvel. Nog even een windhoosje met “Start Chopping”, een heerlijke fuzz in “Freak Scene” en de mooi gevonden tegentijden in “Out There”. Met “Just like heaven” (The Cure) en het verpletterende “Sludgefeast” trachtte Lou ons nog eens knock out te slaan, wat eizona lukte ook.
Een fantastische pletwals die een beetje de bezieldheid van hun overgrootvaders The Stooges mist. Lang leve tinnutis.
Daarna is het de beurt aan Manic Street Preachers. De Welshmannen zijn maar al te blij dat buurland Schotland de boot inging tegen de Rode Duivels en trakteren ons op een heuse best-of set afgewisseld met nummers uit hun gloednieuwe plaat ‘Rewind the Film’, vanaf vrijdag in de winkel. James Dean Bradfield trekt smoelen zoals alleen Rowan Atkinson dat kan en wij zingen uit volle borst mee. Voldaan en met de glimlach op het gezicht kijken we dag twee tegemoet. De Hollandse Jeugd laten we aan ons voorbijgaan.
dag 2 – zaterdag 7 september 2013
Roland en Mauro begonnen een verrassend klassieke start.Een best te pruimen portie country blues folk. Daarna lieten ze Reena Riot eventjes alleen haar ding doen op het podium, om daarna heel gedreven en zoals verwacht de experimentele en improviserende toer op te gaan. Roland creeert samen met zijne genialiteit Mauro heerlijke klanktapijtjes die redelijk door merg en been kunnen snijden. Eigenlijk iets te vroeg geprogrammeerd.
SX wil nog steeds een of ander charisma claimen maar slaagt daar met de ietwat pretentieuze set met het clichematig slangengekronkel niet in. Meteen met hun radiohit “Gold” aftrappen houdt uiteraard risico’s in en om een publiek in te palmen moet je meer doen dan gerecycleerde indiepop presenteren alsof het warm water weer is uitgevonden. Laten we dit Kortrijks trio toch nog groeikansen geven.
The Scabs, zonder Reena Riot’s vader, speelden een retestrakke ‘best-of’ set en bewezen dat zij de enige en echte Vlaamse Stones kunnen genoemd worden. Muzikaal gezien viel er absoluut niets op aan te merken. Locomotiefdrum, fantastische verse bassist , een ‘swinnende’ ritmegitaar en een Willy Willy die de ene rif na de andere neerpoot. Ondanks een technisch akkefietje in het eerste nummer, vallen deze heren op geen enkele fout te betrappen. Maar helaas pindakaas. Ik kreeg al snel de indruk dat ze daar gewoon hun ding stonden te doen zonder meer. Passieloze perfectie dus.
Na met zijn ‘ Le Franc Belge’ het Franse lied te hebben herdefinieerd en met een zowat perfecte set in Lokeren de puntjes op de i te hebben gezet, kwam Daan dit nog eens leuk overdoen met de spreekwoordelijke vingers in de neus. Jean-Francois Assy spiest met Helvetische precisie baslijntjes in je maag. Blazer en manusje van alles Jo Hermans zorgt voor heerlijke arrangementen en die typische sound. De eeuwig fantastische verschijning Isolde Lasoen blijkt er niet alleen niet naast te meppen maar weet zich met haar zoetgevooisde stem te profileren tot een gretig performer. Jeroen Swinnen toetst alsof zijn leven ervan afhangt en druipt van het speelplezier. De rangen worden gesloten door niemand meer of minder dan gitaarwonder Geoffrey Burton ( Arno, Hong Kong Dong, Iggy Pop, Adamo, Absynth Minded,…..).De tent ontploft.
Arno kwam, zag en vergat te overwinnen. Ons icoon stond niet echt op scherp, alhoewel hij voor een heel strakke set gekozen had, hard, rauw en potig. Vanavond was er geen plaats voor de chansonnier in Arno, geen gevoelige songs als “Dans les yeux de ma mère”. Wel een verbeten, strakke en bijwijlen loeiharde set waarin meermaals de geest van TC Matic voorbijraasde. Arno kan dezer dagen terugvallen op een werkelijk fantastische band die stijf staat van de spanning. Gitarist Filip Wauters deed in één klap Geoffrey Burton en Jean Marie Aerts vergeten, Serge Feys is sowieso onmisbaar, maar ook een ronduit verbluffende bassist Mirko Banovic bracht het voltage niveau naar eenzame hoogtes. Hoogtepunten waren “Que Passa”, “Die Lie” en natuurlijk de onvermijdelijke nationale erfstukken “Putain Putain” en “Oh La La La” . Goed begonnen, ok, maar na enkele nummers begon de man die tegenwoordig vergeet te stotteren, gretig te rommelen aan zijn blaadjes op het pepiter en als een door een wesp of zes gestoken man in zijn kraag en vest achter zijn oortje te zoeken. Heeft Arno DMC (dement maar content)?
Flaming Lips hield het bij een fantastische licht- en andere show, muzikaal sterk ondersteund, en kon heel velen enthousiasmeren. Deze heerlijke zichzelf relativerende clowns brengen hallicunante artrock en brengt je in andere sferen. Even amusant en verbazingwekkend zoals ze altijd zijn. Nu en dan toch een nummer te herkennen. Moeilijk te vatten groepje toch.
Wat is Crammerock een heerlijk festival!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4027
Organisatie: Crammerock, Stekene
Chic – Good times!
OLT Rivierenhof
Antwerpen
De temperatuur was er naar om iedereen nog te doen denken dat het nog vakantie was, en er was dan ook meer dan genoeg volk naar het Rivierenhof afgezakt om Nile Rodgers met zijn in de loop der jaren qua samenstelling flink gewijzigde Chic te zien optreden. Laten we hem maar terecht de godfather van de disco noemen, in ieder geval iemand met een staat van dienst om U tegen te zeggen, en dat besef je pas helemaal als je een concert van hen ziet waarbij ook een hoop van de hits die hij voor grootheden als Diana Ross, Madonna of David Bowie schreef ten uitvoer gebracht worden.
Bij een optreden van Chic weet je wat je mag verwachten, maar dat hoeft helemaal geen nadeel te zijn. Een feestje krijg je toch, en de band is top op een manier die je heden ten dage nog weinig te zien krijgt. Afgetrapt werd er naar wat blijkbaar traditie is met “Dance Dance Dance”, niet Chics sterkste song, maar wel eentje dat de heupen in beweging brengt, met aansluitend “Everybody Dance”.
Het was enigszins grappig hoe de man een beetje al te duidelijk meende te moeten zeggen dat hij wel degelijk al die hits voor grote namen als Madonna en Diana Ross had geschreven, en dat hoefde niet eens. Het kwam niet eens tongue in cheek over, en in een ideale wereld hoeft hij het niet eens te vermelden.
Het ging verder met het vaste repertoire hits dat je bij een Chicconcert mag verwachten, en het is ergens verfrissend dat ze weten waar het publiek voor komt en de hits dan ook gewoon zo goed mogelijk speelt. Bands met veel mindere songs kunnen er nog iets van leren.
Zo kregen we “I Want Your love”, een vrij korte versie van “We are Family”, “He’s the Greatest Dancer”, “Like a Virgin”, “Notorious” en “the Original Sin”. Om toch even te tonen waar het allemaal vandaan kwam. Tussenin was met “Thinking of You” ook al het enige introverte moment gepasseerd, wat hij aan de overleden helft van het gouden schrijversduo Bernard Edwards opdroeg. Aan een redelijke rotvaart ging we zo naar het einde van het concert met een leuke samenzang op “Spacer”, dat ondanks dat het geschreven werd voor het vrij obscure discobandje Sheila & the Black Devotion toch luidkeels meegezongen werd door het publiek, en Niles zag dat het goed was.
Tegen het einde van het concert werd het pas echt een feestje met geselecteerd publiek dat mee het podium op mocht, een uitgebreide voorstelling van alle bandleden en kreeg de band met “le Freak” en “Good Times”, met een stukje “Rapper’s Delight” rap ertussenin, iedereen recht. “Lucky” kon als grootste zomerhit van dit jaar niet anders dan afsluiter zijn en was eigenlijk des te meer indrukwekkend als je beseft dat er sinds “Good Times” al 34 jaar verstreken zijn en de man er nog in slaagt om instant klassiekers te schrijven. De zomer is vrees ik definitief voorbij, maar een betere afsluiter dan dit kon niet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4058
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4022
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4021
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Het NYse Vampire Weekend valt op door schone popliedjes te brengen, die rijkelijk geschakeerd zijn door Afrikaanse popritmes en exotische tunes . Aangenaam luistervoer , gezien het materiaal sfeervol, fris, sprankelend, leuk en toegankelijk is. Een zomerse positive vibe dus.
Ze integreerden de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid op de eerste twee platen ‘Vampire weekend’ en ‘Contra’. Op de derde klinkt het kwartet breder , sfeervoller, en naast de aanstekelijke “Unbelievers”, “Diane young”, “Finger back”, “Worship you” en “Ya hey” is er meer dan ruimte voor weemoedig , donkerder werk , die kaler is als “Step”, “Hannah hunt” en “Hudson”. Deze songs nodigen minder uit tot een heupwieg of een danspas , maar ze behouden alvast de warme sfeer.
Vampire weekend zijn niet meer het onschuldige bandje van vroeger , maar het zijn volwassen en ervaren gasten geworden, een veelzijdige band die hun songs mooi hebben uitgewerkt.
U mag ons dan al ouderwets vinden, maar wij hebben het doorgaans niet echt begrepen op artiesten die muziek produceren enkel met behulp van een laptop.
Wanneer het ‘afgewerkte’ product van zo een laptop freak aan ons wordt voorgesteld dan worden wij telkens op voorhand al overmand door een walm van argwaan, en dat blijkt dan meestal terecht te zijn. Wij krijgen het niet echt warm van de sufgehypete James Blake en ook de kille dondergeluiden van het door de ‘betere’ pers zwaar bejubelde The Haxan Cloak wekken bij ons geen wow! gevoel op, het lijkt ons eerder een soundtrack voor het mortuarium, en ginder heeft er toch niemand last van. Het is nochtans hip om deze dingen goed te vinden. Maar wij moeten niet persé hip zijn.
Enter Forest Swords, we zullen onze mening moeten herzien.
Forest Swords is het project van de Britse producer Matthew Barnes (in elektronische kringen spreekt men eerder van producers dan van muzikanten, klinkt moderner). Barnes heeft ‘Engravings’ helemaal in zijn eentje in de kille buitenlucht in mekaar geknutseld en hij heeft er echt iets heel moois en bijzonders van gemaakt. Er hangt voortdurend een mist boven dit plaatje, je wordt er niet vrolijk van maar je wordt er wel door bedwelmd. Het is een verzameling atmosferische en mysterieuze soundscapes om bij weg te dromen of naar een ander universum te reizen. Oosters aandoende klanken worden ondergedompeld in een dub-badje, vervormde stemmen worden er doorheen gemixt en op de achtergrond sluimeren af en toe echo’s van verdwaalde gitaren of een gesmoorde piano. We zijn een beetje beneveld door de mooie klanken die Barnes uit zijn laptop getoverd heeft, dit is het betere knip- en plakwerk om de donkere wintermaanden mee door te komen. Geen kille bedoening maar een boeiende reis doorheen een zweem van klanken die uit een andere wereld komen.
Geen idee of Pete Doherty zijn leven terug op de rails heeft, het zou ons verwonderen, maar er wordt tenminste niet meer zo over geroddeld, en dat is goed nieuws wat ons betreft. Een man als Doherty moet je waarderen omwille van zijn songwriter capaciteiten, niet omwille van zijn turbulente leventje en zijn druggebruik. En songs schrijven, dat kan hij nog altijd.
De derde Babyshambles plaat mist dan wel de rafelige kantjes van zijn voorgangers, en zeker die van The Libertines (‘Up the Bracket’ is op vandaag nog steeds ons geliefkoosd zootje rommel), maar dat is geen reden om ‘Sequel to the Prequel’ uit de weg te gaan.
Doherty heeft immers terug een handvol pareltjes uit zijn losse pols geschud en deze op een gevarieerd plaatje gepost. Het begint met “Fireman”, een venijnige punksneer van anderhalve minuut, om dan plotsklaps over te gaan in “Nothing comes to nothing”, het meest gladde en commerciële popsingletje dat Doherty tot op heden gemaakt heeft, maar het werkt wel en het typeert de veelzijdigheid van dit album.
Verder durft Doherty wel al eens te lichtvoetig te worden, zoals op het country niemendalletje “Fall from grace”, maar doorgaans weten Babyshambles hier de nodige variatie aan de dag te leggen met kwieke songs die misschien niet meer zo fel rocken als weleer, maar die alweer getuigen van een frisse en creatieve aanpak, zij het deze keer zonder stekels.
Puik plaatje, doch ietsje meer vuur had wel gemogen, maar daarvoor gaat u ongetwijfeld Babyshambles live aanschouwen in de AB op 16/01/2014 (onder voorbehoud natuurlijk, met Doherty weet je nooit).
Wat valt hier over te zeggen ? ‘Loud like love’ is een vintage Placebo album met …euh vintage Placebo songs. Niks nieuws, geen vermeldenswaardige aardverschuivingen in de sound, maar ook niet pretentieus en toch weer bij momenten fris en aanstekelijk. Placebo heeft op safe gespeeld, er moet tenslotte ook nog van geleefd worden. Het klinkt dus allemaal zeer herkenbaar en vertrouwd in de oren maar er zit toch weer lekker wat vaart achter de songs, hoewel die onderhand nooit meer echt verrassend voor de dag komen. Placebo heeft het wijselijk deze keer ook vrij kort gehouden, 10 songs om precies te zijn (uptempo nummertjes en ballads netjes met elkaar afgewisseld), waardoor de sleur er niet echt komt in te zitten.
Niet hun beste werkje (wij zijn nog altijd het meest te paaien met ‘Without you I’m nothing en ook hun vorige plaatje ‘Battle for the sun’ kon ons ook iets meer bij het nekvel grijpen), maar toch weer een onderhoudend Placebo plaatje.
Meer dan dit hadden we eerlijk gezegd ook niet meer verwacht.
Placebo komt hun jongste telg voorstellen op 07/12 in het Sportpaleis. Kan de moeite zijn.
Mintzkov, in een ver verleden nog een Humo Rock Rally winnaar, toonde het al op de vorige derde cd ‘Rising sun , setting sun’ aan dat ze een eigen identiteit hebben ; onderhuids borrelde soms die link naar dEUS op.
Het kwintet onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, namen opnieuw de tijd te werken aan de nieuwe plaat en hadden deze keer alle touwtjes zelf in handen. Hun DIY aanpak levert een uitermate boeiende plaat op . Hun melodieus weerbarstige songs zijn mooi uitgewerkt en klinken strak, opwindend en sfeervol, dromerig. Een boeiend resultaat en ‘opnieuw’ sterk overtuigend.
Op die manier kom je uit op de afwisseling die het materiaal te bieden heeft, het repetitief opbouwende “Slow motion, full ahead”, het mooie “World of mouth”, het verbeten “Old words” en het zalvende “Arial black” , de eerste vier songs die verschillende richtingen uitgaan in hun onderhouden rockmuziek .
Mintzkov verdwaalt niet in een eenzijdig geluid, maar intrigeert en gaat creatief te werk !
Anton Walgrave is een te koesteren sing/songwriter en hij slaagt er als geen ander in sterk onderhouden , knap gearrangeerde songs te schrijven . Hij is al toe aan z’n zesde album , ‘Tame hearts’ , en opnieuw zijn we onder de indruk van de ingenieuze songs, die semi-akoestisch prikkelen , en muzikaal verder worden aangedikt met de juiste muzikale ingrediënten .
De tien songs zijn mooi, met veel gevoel geschreven en boeien door de prachtige zalige meespelende opbouw . Een aanrader !
http://www.antonwalgrave.com
On An On is een trio dat ergens bengelt tussen Chicago en Minneapolis . Ze hangen tussen diverse stijlen in, van pop , postrock , synthpop en shoewave , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Het levert een rits fijne sfeervolle , broeierige , innemende en pakkende songs op als “Ghosts”, “The hunter”, “All the horses” , “Bad mythology” en “Panic”.
De groep eigent zich een plaatsje op tussen Beach House, Broken social scene, Elbow en Pinback door het indringende gitaarspel , de basstunes , de roffelende drums , de vintage keys, de elektronische beats en de experimentjes . De etherische mannelijke en vrouwelijke zanglijnen verscherpen de emotie in het materiaal .
Het trio weeft verleden met het heden en brengt op die manier een opmerkelijk overtuigend debuut uit!
Drenge is een Brits gitaar/drum duo die rauwe en onversneden rock’n’roll brengt. Op zich is dit al lang geen originele formule meer, maar dat geeft niet, want ze werkt nog steeds.
Het betreft hier de twee broertjes Eoin en Rory Loveless en ze hebben vanuit hun rommelgarage een vettig debuut geleverd. Natuurlijk moeten we u alweer in de richting van The Black Keys doen denken, maar ook Nirvana, Metz en zelfs Queens Of The Stone Age hangen in de lucht. Bij Drenge staan de gitaren namelijk vaak in een modderige grunge- en stonermodus, en dat met een zware voet op het gaspedaal. Er zit vaart, tempo en vettige motorolie in hun songs en dat manifesteert zich in een lekker zompige en vuile gitaarsound doorspekt met gortige drums. Tien korte en vuile lappen van songs razen er door in amper een half uurtje, onze favorieten zijn “I want to break you in half” (moordend), “Backwaters” (supervet) en “Face like a skull” (Nirvana!). Pas met de laatste twee songs (het lange en zompig doorscheurende “Let’s pretend” en het beatlesque “Fuckabout”) wordt de zware voet wat getemperd, maar de vunzigheid blijft wel plakken.
Dergelijke plaatjes kunnen nooit op onze zenuwen werken. Stevig en sterk debuut.
Drenge staat op 24/09 in de Rotonde van de Brusselse Botanique, wij ook.
“ The promoters have enforced Belgian LAW because they are AFRAID of the Belgian AUTHORITIES.
mbv would like to tell you this is the only country to date which has enforced such an UNINTELLIGENT LAW”
De boodschap op het scherm zo’n vijf minute voor showtime loog er niet om.
My Bloody Valentine is lawaai. Hemels voor de een, hels voor de ander. Achter die wall of sound zit wel vaak wel wondermooie song verscholen die je pas hoort na 2 à 3 intensieve luisterbeurten. Live kan je iets geen 2 à 3 keer herbeluisteren en kiezen ze er steevast voor een teringherrie door de versterkers te jagen.
Ik leerde hen kennen tijdens een les Biologie. Wellicht, samen met de studies van de vacuole met tonoplast (hence the sarcasm), het interessante wat ik daar geleerd heb. Een jaar of 14 was ik en het ging over Geluid, de leerkrachte had een artikel mee over hun passage op Pukkelpop dat jaar. “De luidste band ooit op een Belgisch festival”, “Zelfs fans op de eerste rijen moesten vluchten”. Zonder ook maar 1 noot gehoord te hebben was ik al op slag verliefd, een beetje zoals vallen voor iemand die je enkel kent van de straffe verhalen die er de ronde doen over haar. (/hem, schrap, indien nodig, wat niet past)
Maar in de AB was het dus niet zo. Niet dat het stil stond, op pakweg De Lokerse Feesten en BSF stond het deze zomer een flink stuk stiller, maar we hadden graag eens willen weten wat het was, je oren laten terroriseren door Shields, Butcher en co.
Toen ze opkwamen en iemand LOUDER riep begon Kevin Shields doodleuk volumeloos gitaar te spelen en grapte hij dat dit het volume was voor de hele avond. Wanneer dat op gelach en gejuich onthaald werd waarschuwde hij ons kurkdroog niet té luid te roepen want you might break the law!
Kevin Shields. Hij heeft wat weg van uw alleenstaande, postzegelverzamelende nonkel. Alleen is het brein achter MBV geen filatelie- maar een geluidsfreak. En freak is hier nog een understatement, zijn eindeloos gepuzzel aan hun debuutplaat, dé hoeksteen van de shoegaze ‘Loveless’,was 1 van de factoren waardoor het legendarische label Creation Records op z’n zachtst gezegd eventjes in het rood ging. Hij sleutelde ook nog eens ruim 22 jaar aan een vervolg, het dit jaar op de wereld losgelaten ‘m b v’.
Nog nooit een betweter (meestal circa 45 jaar oud en ondertussen al lang hun ziel verkocht aan de consumptiemaatschappij met hun bureaujob) tegengekomen die jouw favoriete bands The Horrors, A Place To Bury Strangers of Crocodiles slappe kopieën van het mythische My Bloody Valentine noemde? Nee? Als je erbij was in de AB op 3/09 kan je nu zelf 1 van die strontvervelende droplullen zijn, want de Schotten bewezen na al die jaren nog steeds de ultieme shoegazeband te zijn. Ongenaakbaar in hun, ja hun!, genre.
Volledig volgens het boekje geldt: een shoegazeband is niet spannend of aangenaam om naar te kijken, de naam van het genre slaat ook letterlijk op naar je eigen schoenen staren tijdens het spelen. Live lossen ze dat op op 2 manieren:
-Er is de zangeres/gitariste en ex-vrouw van Shields: Bilinda Butcher. Na al die jaren nog steeds Queen Bilinda. Het engelengeluid van haar stem brengt je naar de hemel. Shoegazeheaven.
-In een andere wereld beland je ook door de ronduit indrukwekkende visuals, die perfect aansluiten bij de muziek en alles nog trippier maken dan het al was.
En vrouwelijke collega (met verlof!) van een ‘concurrerend’ online muziekmagazine omschreef sommige songs als ideale filmmuziek, vermoedelijk door de mooie aansluiting met die visuals. Wie contacteert Gert, euh, Jan Verheyen? Van Looy mag ook, als die het niet te druk heeft met NVA’ers te lanceren en hen te bombarderen tot stemmenkanon in zijn quiz.
U vraagt hoogtepunten? Wel, volgende songs staken er bovenuit: opener “I Only Said”, het meest old school MBV nummer uit de nieuwe plaat: “Only Tomorrow”, de eerste track van ‘Loveless’: “Only Shallow”, de adembenemende versie van “Soon” en het laatste nummer van de set: “You Made Me Realise”, met halverwege in de song 5 minuten rammen op de basgitaar en pure feedback voortkomend uit de gitaren, waarbij iedereen zo graag de volumeknop volledig open gedraaid had gezien. En dan plots, uit het niets, werd de song terug ingezet door de voltallige band tegelijkertijd. Ongelooflijk knap.
“Sorry voor de onmenselijk stille sound”, zei Shields nog. De vraag is nu: moeten we blij zijn dat we hen op deze manier zagen, of toch niet?
De personificatie van De Wet (iets wat we zo eventjes van onze goede vriend Franz Kafka geleend hebben), was de grootste tegenstander van de band.
Noot na het optreden van My Bloody Valentine
… De review had niet de intentie stenen te gooien naar de organisatie waar alleen maar bewondering voor gekoesterd kan worden. Mede door de manier van communiceren door My Bloody Valentine zelf (de boodschap op het scherm, de grapjes met het publiek) zetten ze de organisatie ietwat in een negatief daglicht omdat het leek het alsof de band slechts 3 minuten vóór ze van start gingen geïnformeerd werd over de geluidsnormen. Nu blijkt dat ze het niet 3 minuten, maar wel 3 maanden op voorhand al wisten en het zelfs in het contract vermeld stond.
Dit was geen pleidooi voor volumes waarbij iedereen met tinnitus, al dan niet voor het leven, huiswaarts keert, er werd gewoon getracht melding te maken van het gemor van publiek en band en we stelden ons de vraag of het goed was een band te zien op een manier waarop ze zelf niet willen spelen.
De nummers verdronken niet in het lawaai, iets wat, afgaande op reviews van MBV concerten in andere landen, wel vaker gebeurt, in dat opzicht zat het dus zeker goed.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Masters@Rock Festival 2013 – Eerste festivaldag van Master@Rock meer dan geslaagd!
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout
Op vrijdag 30 augustus en zaterdag 31 augustus 2013 was er in Torhout opnieuw het fijne Masters@Rock.
Voor het tweede opeenvolgende jaar vond het festival plaats op een mooie weide langs de Vredelaan. Organisator Peter Lavens en zijn team hadden enkele kleine aanpassingen gedaan (ondermeer de toiletten waren dit jaar gratis) en het moet gezegd: de inkleding en indeling van het festivalterrein waren top en bezorgden de bezoeker een maximum aan comfort. Kenmerkend voor dit festival is trouwens het relatief oudere publiek waarbij een groot deel gretig zijn weg vond naar de leuke dranktenten.
Het muzikale zwaartepunt van Masters@Rock 2013 lag op zaterdag met ondermeer Sick Of It All, Kreator, Guano Apes en Venom maar dat nam niet weg dat ook vrijdag een geslaagde avond was met een voortreffelijke headliner.
Zelf waren wij door omstandigheden pas voor het optreden van Front 242 in Torhout aanwezig. Enkele bezoekers wisten ons te melden dat vooral The Kids en Good Riddance wisten te scoren. De eerste band uiteraard met enkele songs die tot de Belgische punkrockgeschiedenis behoren, de Amerikaanse band uit de Fat Wreck Chords-stal deed het op zijn beurt met een opvallend strak en melodieus geluid.
Front 242 was nadien een vreemde eend in de bijt. De elektronische sound van de heren paste niet echt in de punkrockgetinte line up maar viel desondanks bij heel wat aanwezigen in de smaak. Vooral een opvallend festivalganger in blote voeten, korte broek en rastakapsel danste op de stevige beats alsof zijn leven er van af hing. Wij genoten vooral van sterke nummers als “Headhunter”; “Religion” en het repetitieve “Im Rytmus Bleiben” en de geschifte beelden die geprojecteerd werden op het podium. Puike show!
Andy Cairns en de zijnen lieten het publiek daarna even wachten voor hun enige show in ons land dit jaar! Toen Therapy? uiteindelijk het podium betrad, waanden we ons eventjes opnieuw in 1995 of 1996 toen de band hun absolute hoogdagen kende en twee keer na mekaar op Torhout/Werchter stond. Frontman Cairns stond op Masters@Rock net als toen in zijn korte, zwarte broek en bleek na al die jaren nog steeds diezelfde, innemende en sympathieke frontman te zijn. Opvallend was dat de bar die daarvoor nog overbevolkt was plots leeg bleek bij de eerste noten van Therapy? .
De stem van Andy Cairns is misschien niet altijd meer van de zuiverste maar Therapy? is een geoliede machine die een publiek doet rocken als de beesten! Uiteraard speelde de band in Torhout de vele hits van de albums ‘Troublegum’ en ‘Infernal Love’ uit de nineties. Therapy? heeft echter daarvoor en in de jaren daarna nog talrijke albums gemaakt die op commercieel vlak minder scoorden, maar waarbij het talent van songschrijver Cairns herhaaldelijk tot uiting kwam. Het trio beschikt zo over een muzikale catalogus om u tegen te zeggen.
In Torhout startte het trio (of moeten we zeggen een kwartet gezien de extra gitarist die in een klein hoekje van het podium op diverse songs meejamde) met de oudjes “Meat Abstract”, “Potato Junkie” en “Nausea” waarna met “Knives” een eerste golf van herkenning door het publiek ging. Vervolgens werden een aantal minder bekende songs waaronder “Exiles” en “Get Your Dead Hand Of My Shoulder” afgehaspeld om met “Trigger Inside” de temperatuur met een flinke snok de hoogte in te jagen.
Met “Stories” was er de eerste, echte publiekslieveling die gretig werd meegezongen door de pakweg 4000 bezoekers. Met “If It Kills Me” en “Polar Bear” werden daarna 2 prachtige maar iets minder bekende composities gespeeld uit de jaren 2000. Na een drumsolo van Neil Cooper begon Therapy? aan een eerste finale met cultsong “Teethgrinder” en de fel toegejuichte tweeklapper “Nowhere” en “Died Laughing”.
Cairns, Mc Keegan en Cooper verlieten daarna de stage om vrij snel terug te keren voor een grandioze bisronde. “Turn”, een lang, uitgesponnen en stevige versie van meezinger “Diane” en “Stop It You’re Killing Me” met een hoofdrol voor de overstuurde gitaren van Cairns, het was werkelijk genieten voor de vele bezoekers.. Ook de overbekende Joy Division-cover “Isolation” mocht daarna niet ontbreken waarna met “Teenage Kicks” de avond werd afgesloten.
Therapy? bleek de ideale afsluiter te zijn voor een eerste geslaagde festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Masters@Rock Festival 2013 – gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout
Zaterdag 31 september 2013 wast opnieuw prijs … Masters@Rock vervolgde zijn weg na de openingsdag met bands als The Kids, Front 242 en afsluiter Therapy. En de zaterdag was het smullen geblazen voor de metalfans, want het beloofde een knaldag te worden met een leuk weertje erbovenop.
In de voormiddag trapte Always Fallen deze festivaldag af, gevolgd door Wallace Vanborn. Beide bands heb ik helaas niet aan het werk gezien, maar te horen naar de reacties waren de meesten unaniem akkoord dat beide bands een perfecte opener waren om de slaperige hoofden te ontwaken.
Spoil Engine was bezig met de soundcheck toen ik reeds voet had gezet op het Torhoutse grasveld ietsje na twaalf uur. De melodische death metal van deze mannen werd door een grote groep volgelingen in dank aangenomen en de vette breaks die te ontdekken waren, gekoppeld aan de vurige bommen die uit het podium ontsproten, zette het feestgedruis in gang.
Zanger Niek Tournois was in zijn nopjes en danste van links naar rechts op het podium, zijn troepen aan te vuren. Er werd afgetrapt met “The Absurdist” om zonder aarzeling door te gaan op “In the Line of Fire”. Instrumentaal klonk deze band dik in orde, wat toch zeker mag verwacht worden na hun optredens op festivals als Pukkelpop en Dynamo in Nederland. Af en toe vond ik wel dat de zang van Dhr. Tournois niet duidelijk hoorbaar was toen hij energiek mee headbangde met zijn collega’s, maar dat was maar een klein minpuntje. Afsluiten deden ze met een hommage aan Phil Baheux (drummer Channel Zero) met het nummer “Fitting the Pieces” en “A World on the Outside”. De dag was alleszins voor mij goed begonnen! Extra noot voor de jonge drummer: fenomenaal!
Na het hardere materiaal van S.E. stonden de Britse hardrockers van Godsized paraat om hun show te beginnen. Helaas was hun materiaal niet gekend bij ondergetekende, maar ik moet zeggen dat er leuke riffs te ontdekken waren in dit optreden. Opnieuw waren er genoeg toeschouwers voor het podium te bespeuren en hadden de meesten een smaakvolle show om te genieten.
De eerste, aheum, verrassing van de dag was gepland rond ietsje voor 17u…de Duitse power metal van Powerwolf maakte hun intrede. Geschminkt zoals sommige black metal bands, begon hun frivole muziek uit de boxen te knallen. De frontman Attila Dorn had een soort van priestergewaad aangetrokken om de show nog meer bekijks te geven en één van de gitaristen vond het blijkbaar niet nodig om zijn gitaar aan te pluggen. Oké, waarschijnlijk zal dit te maken hebben met een technisch defect, maar jongen, de mensen die wat kennen van muziek hadden vlug in het snotje dat er ‘geplaybackt’ werd, ook al sta je daar een nummer of 4 het beste van jezelf te geven :p. Soit, visueel was alles in orde, maar muzikaal vond ik dit toch te weinig om er plezier aan te beleven. Sommigen zullen mij tegenspreken op dat vlak, maar helaas, bij mij ging het er net niet in.
Het leukste moment was ongetwijfeld toen het publiek gevraagd werd om te reageren op “If we Say HOE, you say…” waarop wij “RE”…Grandioos, en lang geleden dat ik nog zo gelachen had hehe. Alleszins merkte ik dat menig toeschouwers uit hun dak gingen met nummers als “We Drink Your Blood”, “In the Name of God” en “Raise your Fist, Evangelist”. Ondertussen slenterde ik rustig richting bar om deze muziek weg te spoelen…
Diablo Boulevard had twee jaar geleden ook al een plaatsje veroverd op de affiche van Masters@Rock en dit jaar mochten ze hun kunstje opnieuw doen. Waar ik meestal een directe link leg tussen Alex Agnew, Danzig en mijn vriend Bram (die dus een goeie look-alike is van hem), viel het mij deze keer op dat Alex minder geneigd was om zijn stem richting Danzig te duwen. Niet slecht bekeken, want zijn stem klonk oprecht goed, en het klonk zuiver! Uiteraard werd er geput uit hun 2 full-length albums ‘The Greater God’ en ‘Builders of Empires’ zoals bv. “Virus (The Pride)”, “Scarred and Undefeated”, “Between the Hammer and the Holy Cross”, hit “Black Heart Bleed” en afsluiter “Outcast”. Leuke set en aangename show, zoals het hoort dus! Prima.
Hardcore pioniers Sick of it All…wie kent deze mannen niet!!??? Ik waagde me vooraan de pit, beukte en moshte mee met de meute, kreeg ongetwijfeld 2 emmers stof/zand rechtstreeks in mijn longen geïnjecteerd, kreeg sporadisch een hiel tegen mijn hoofd tijdens de veelvuldige crowdsurfers en hield er enkele blauwe plekken en scharten aan over haha. Met andere woorden, een vet en plezierig optreden van deze Amerikanen!! Vele bekende nummers werden afgevuurd en iedereen ging wild op nummers als “World full of Hate”, “Just Look Around”, “It’s Clobberin Time” en de wereldgekende hit “Step Down”. FAN-TAS-TISCH optreden, maar kan ik er niet over zeggen! Bij deze band is de slogan niets minder dan ‘have fun and live for this moment’!
Eventjes op adem komen zat er niet bij want de Duitse thrashers van Kreator stonden al paraat. Zoals gewoontetrouw speelden ze de pannen van het dak en zat de nodige schwung en verbetenheid in hun muziek. Iedereen, uitgezonderd enkelingen, stonden met een brede glimlach de actie van Ventor, Mille Petrozza, Christian ‘Speesy’ Giesler en Sami Yli-Sirniö te aanschouwen en uiteraard vooraan het podium te beleven. Echte fans weten wanneer er keihard gebeukt wordt, en opnieuw was dit zonder twijfels op de krakers “Phantom Antichrist” van hun laatste full album, meebruller “Warcurse”, het oudgediende en snelle “People of the Lie”, het duistere “Phobia” en “Enemy of God”.
Het zweet spatte van het podium en de toeschouwers, de stofwolk bereikte ongekende hoogtes, armen en benen vlogen van links naar rechts en van boven naar onder en uiteraard bezorgde Kreator nog enkele absolute climaxen! Denk maar aan het agressieve “Pleasure to Kill”, ouwe trouwe “Coma of Souls” gevolgd door “Endless Pain” en meezinger “Violent Revolution”.
Wie dacht dat deze Duitsers reeds het beste van zichzelf hadden gegeven was grondig mis, want afsluiten deden ze in stijl met hun lijflied ‘it’s time to raise the’: “Flag of Hate” gevolgd door de vingervlugge riffs en aanstekelijke chorus in de kraker “Tormentor”. Zoals altijd, strak, rechtdoor en agressief, of in 1 woord: KREATOR!!!
De boog kan niet altijd even gespannen staan, dus had de organisatie voor de die-hard metalfans eventjes rust ingelast want ze hadden Guano Apes op de affiche geplaatst. Met hits als “Lords of the”, “Open Your Eyes” en de cover “Big in Japan” had ik voor de rest in feite geen flauw idee wat deze band nog allemaal in het verleden had uitgebracht. Qua sound wist ik wel welke kant het uitging, maar live was dit een primeur voor mij. Persoonlijk was dit niet echt mijn dada, maar aan het volk te zien waren er velen benieuwd naar dit optreden. Geslaagd zou ik het niet noemen, maar globaal gezien was dit een middelmatige show in mijn opinie…
Gevormd in 1979, dus reeds meer dan 30 jaar actief, 13 albums uitgebracht met ‘Fallen Angels’ als recentste daterend uit het jaar 2011, voor sommigen de grondleggers van Black metal, afkomstig uit Engeland, en met een exclusief optreden in België…een mens zou voor minder vol spanning uitkijken naar de komst van Venom! Twijfels twijfels twijfels, want eerlijk gezegd, Venom is niet zo vaak meer te aanschouwen op het podium, hun laatste albums waren niet echt grandioos, en de leeftijd zit hen ook achterna…dus rees de vraag: hebben ze het nog in zich??
Het antwoord: een volmondige JA! Cronos, met blote bast zijn legioen in stelling brengend, bewees dat zijn muziek staat als een huis. Krachtige riffs, een stem als vergif, drums die alles op hun weg splijten, …noem maar op. Het zelfvertrouwen dat deze Engelsen uitstraalden kende geen weerga, en met een doos vol klassiekers op hun setlist kon de avond niet meer stuk! Denk maar aan opener “Black Metal”, “Leave me in Hell”, “Hail Satanas”, “Possessed”, “Schizo”, “Live Like an Angel”, “Buried Alive”, “The Evil One”, “Straight to Hell”,…kortom teveel om op te noemen. Met de nodige duistere achtergrondtonen en de lichtshow had je het gevoel dat je samen met occulte personen een ‘black sabbath’ aan het houden was, terwijl momenten van nostalgie je lichaam vervulden. Als afsluiter stonden “In League with Satan” en “Witching Hour” geprogrammeerd, maar de hit dit de meeste vuisten in de lucht kreeg was ongetwijfeld “Welcome to Hell”, de klassieker van Venom die iedereen kent en kan meebrullen. Cronos en co waren dit jaar de perfecte afsluiters, en hopelijk mogen deze heren nog een tijdje hun kunsten tonen aan de mensheid!
Zo, Masters@Rock editie 2013 zat er weeral op, en ik ben benieuwd wie ze volgend jaar uit hun hoed zullen toveren… Het was alleszins weer plezant!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Samen met generatiegenoten 10cc, Procol Harum en ELO stond Supertramp symbool voor de betere gestyleerde progpop die tijdens de jaren ’70 niet weg te denken was uit de betere platenkast. In 2010 mocht de groep 40 kaarsjes uitblazen, en om de pensioenkas van de nog overgebleven leden nog wat te spijzen werd daar uiteraard een anniversary tour aan vastgeklonken. Grote afwezige op dat verjaardagsfeest was Roger Hodgson, die 13 jaar lang een songwriting tandem vormde met oprichter Rick Davies maar in ’83 Supertramp definitief verliet.
Hoe groot de verdiensten van Davies als zanger en componist ook moge zijn, het is Hodgson die de meeste van Supertramp’s grootste hits heeft ingezongen en dus voor het grote publiek voor altijd het gezicht van de groep zal blijven. Het was dus enkel een kwestie van tijd of de naar Californië uitgeweken Brit zou op zijn beurt de erfenis van Supertramp proberen verzilveren. We troffen de 63-jarige Hodgson en zijn vierkoppige band in het statige Oostendse Kursaal voor één van de laatste Europese haltes van zijn huidige ‘Breakfast in America’ wereldtournee.
Aan de ingang kregen we een foldertje toegestopt maar daarop een lijst van 33 songs waaruit Hodgson put tijdens deze tour. De eerste op dat lijstje, “Take the Long Way Home”, is tevens steevast de opener van deze concertenreeks. Meteen werd duidelijk waarom de overigens erg relaxte Hodgson zich nog steeds met recht en rede ‘the golden voice of Supertramp’ mag noemen. De man heeft zich al die jaren duidelijk goed gesoigneerd onder de Californische zon, want zonder overdrijven kunnen we stellen dat zijn van melancholie doortrokken hoge stem werkelijk geen spat is veranderd, en misschien zelfs expressiever klinkt dan vier decennia geleden. Naast zijn karakteristieke stem is er natuurlijk dat typische vibrerende geluid van zijn onafscheidelijke Wurlitzer piano die de signature sound van de meeste Supertramp evergreens heeft bepaald. Hodgson brak ooit beide polsen, maar heeft daar zichtbaar niets aan over gehouden te oordelen aan het enthousiasme waarmee hij twee uur lang zijn ‘wurly’ betastte en bepotelde.
We kunnen ons wel inbeelden dat het bovenvermelde songlijstje een aangenaam geheugensteuntje betekende voor het 50+ deel van het publiek, maar anderzijds wisten we ook meteen welke nummers we aan onze neus zouden zien voorbij gaan. Persoonlijke Supertramp favorieten als “Bloody Well Right” en “Crime of the Century” dragen nu eenmaal de handtekening van Rick Davies, dus moeten we leren leven met Hodgson’s keuze om enkel zijn personal darlings in de set te stoppen. En waarom niet, want de man heeft op die manier nog altijd keuze te over.
Alleen al tijdens het eerste concertuur zette de man met “School”, “Breakfast in America”, “Lord is it Mine” en “Hide in Your Shell” een indrukwekkende Supertramp reeks neer. Dat die songs er nog steeds staan was trouwens niet enkel de verdienste van Hodgson, maar evenzeer van de twee Amerikaanse en twee Canadese muzikanten die de gelaagde en bijwijlen symfonische sound van Supertramp virtuoos onder de knie hadden. De grandeur die sommige songs hierdoor uitstraalden leek wel weggelopen uit de Night of The Proms, het soort nachten waar we trouwens vriendelijk voor bedanken. Terwijl al zijn muzikanten hun métier als hun broekzak kennen stak Hodgson toch expliciet een pluim op de hoed van Aaron MacDonald, een polyvalente kerel die naast extra keyboards en backing vocals ook vlotjes laveerde tussen klarinet, fluit en natuurlijk de karakteristieke saxofoon.
De eerlijkheid gebied ons om te stellen dat de ruim twee uur durende show ook een aantal minder beklijvende momenten opleverde. Niet zelden ging Hodgson daarvoor te rade bij de drie solo albums die hij in zijn post-Supertramp periode uitbracht en amper memorabele songs hebben opgeleverd. Eén opmerkelijk lichtpunt was echter “Death and a Zoo” uit zijn laatste solo exploot ‘Open the Door’ (‘00), een muzikaal erg avontuurlijke song waarin de typische progpop van zijn oude band werd gedrapeerd met geluiden uit de Afrikaanse rimboe.
Bleef het publiek aanvankelijk nog netjes in de comfortabele zeteltjes zitten, tegen het eind van de set kwam er een stuk meer beweging in de massa. Na een magistraal “The Logical Song” en een lang uitgesponnen “Child of Vision” met een schitterende piano outro ging het hek toch van de dam tijdens het nog steeds onweerstaanbare “Dreamer”. De kale en grijze herenkoppen en de wulpse dames die massaal naar het Kursaal waren afgezakt zetten het op een dansen als betrof het hun eerste T-dansant ergens in de zomer van 1974 toen dit nummer Supertramp definitief op de kaart zette. Met de progpop suite “Fool’s Overture”, volgens Hodgson het resultaat van drie onafgewerkte songs die op een dag het begin, midden en einde bleken te zijn van een groter geheel, zwaaide de groep een eerste keer af.
Ietwat voorspelbaar maar daarom niet minder doeltreffend werd de sfeer luchtig gehouden met “Give a Little Bit” en “It’s Raining Again” als encores. Hodgson had vanavond reeds bewezen dat hij een pak betere nummers heeft gepend en gezongen, maar toch bekende hij dat net deze twee songs hem avond na avond nog erg veel voldoening geven. Ergens willen we hem wel geloven, ook toen hij twee uur ervoor het publiek had verzocht om alle dagdagelijkse problemen en zorgen even aan de kant te zetten.
De man is met verve in die opzet geslaagd, vraag dat maar aan die overjaarse dame die voor onze neus eensklaps een bloedrode paraplu tevoorschijn toverde en een averechtse regendans inzette tijdens “It’s Raining Again”.
Organisatie: Kursaal Oostende - AJA concerts
De Roma, Antwerpen – events 2013
Nieuw
05/11 – Trixie Whitley
07/11 – Madeleine Peyroux
05/12 – Neko Case
11/12 – Shantel & Bucovina Club Orkestar
05/02 – Tigran Hamasyan Quintet
09/03 – Dadada Dan Tenko, Feniks Taiko
Concerten - Events
05/09 – Seun Kuti & Egypt 80
06/09 – Benefiet voor het Bouwfonds van de Roma – Viva Roma (info zie site)
07/09 – Steve Vai
13/09 – Absynthe Minded
14/09 Sam Vloemans & band
17/09 Asaf Avidan
19/09 Enrico Rava Quintet , Tribe
26/09 – Axl Peleman: Volksliedes II
03/10 – Raymond Van Het Groenewoud: Bijna Volwassen
07/10 – Groot Liedboek
10/10 – Bart Herman
13/10 – Wat als (marathon)
15/10 The Fabulous Thunderbirds
18/10 - Bent Van Looy
19/10 – Ozark Henry
25/10 Yasmine Hamdan
09/11 - Maria Farantouri
11/11 - Wayne Shorter Quartet: Without a Net
13/11 – Nils Frahm
15/11 – Vieux Farka Touré
21/11 - Axelle Red: Rouge Ardent (cd-voorstelling) (extra concert!)
27/11 The Happy
30/11 - Mariza
07/12 And the band played on (tribute concert)
15/12 Dans Dans
27/02 Nana Mouskouri
INFOS
- Aandacht naar het klassieke luik + film + Jazzlab Series
ZAAL: De Roma, Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout (Antwerpen)
TICKETS: € 45 basisprijs / € 43 kortingprijs (-26, +65, inwoners van 2140 Borgerhout en 2060 Antwerpen) via +32 (0)3 292 97 40 en ticketbalie Turnhoutsebaan 327 (iedere werkdag van 9u30 tot 12u30 en van 13u30 tot 17u) - www.deroma.be - Fnac-winkels.
De Roma
Turnhoutsebaan 286, 2140 Borgerhout Turnhoutsebaan 327, 2140 Borgerhout
www.deroma.be
Nederlands 
Français 
