Het Gentse Stadt komt met een overtuigend debuut af , krautpoprock, niet vies van wat progrock en psychedelicatunes . Het zijn broeierige , spannende songs , hebben weerhaken en kunnen mooi uitgewerkt zijn. Met “Healthy”, “Castle girl” en “Healing night” trekken ze al meteen de aandacht, die ergens de intensiteit hebben van Cave met z’n Bad Seeds , Pink Floyd en Led Zeppelin . Er zijn ook enkele sfeervolle poppsychedelische songs als “Hits of time” en “Can’t hold back” . Middenin gaan ze diep, “Sweet joy of loneliness” en “Singing” durven open te barsten en getuigen van experimenteerdrift op z’n Mars Voltas . Ook in de picture de Nederlandse zanger Fulco Ottervanger, die eerder in groepen terecht kwam als De Beren Gieren en Members of Marvellas.
Stadt biedt voldoende variatie en heeft op die manier een uitermate boeiende plaat uit !
http://www.stadtmusic.com
Het Antwerpse collectief Renton Jules is gegroeid uit Newton , die we een paar jaar durfden carte blanche te geven met hun aanstekelijk , dromerig en fris opbouwend materiaal . Fijne pop die bij Renton Jules duidelijk een vervolgverhaal heeft , met een reeks afwisselende frisse , gruizige , broeierige en dromerige, sfeervolle songs , die wat meer kleur krijgen door keys /piano en emotievolle vocals .
Het kwartet houdt het uitermate spannend met die variaties op “Boxcar”, “Pale complexion” en “From outside we exit”. Nog wat meer intensiteit is er in de titelsong met de guestvocals van Ellen Janssens. Een even mooie toekomst wensen we hen …
Info http://www.facebook.com/rentonjules
Fijuka is het vrouwelijke duo Ankathie (voc/keys) en Judith Filimoniva. Het Oostenrijks- Duitse duo ontmoette elkaar in de kunstschool in Wenen en brengt popelektronica, die houdt van de tunes van Goldfrapp . De zangpartijen vullen elkaar aan en worden op de “Parts van icecubes on a cactus … “ extra in de verf geplaatst . “58” , “Meredith” en “Behave” klinken duidelijk aanstekelijk en krachtiger .
De dames plaatsen hun stemmen en de elektronica voorop , en hebben na de EP ‘Behave (from now on )’ een sfeervolle , relaxte , groovy indietronicaplaat uit .
http://www.fijuka.com
Jake Bugg, een jonge Britse sing/songwriter , pas 19 , omgordt de gitaar , beschikt over een gouden fluwelen doorleefde stem en heeft al een sterk visitekaartje afgeleverd met z’n titelloze debuut. Hij is nu aan z’n tweede plaat toe . Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af , die een reeks artiesten samenbalt als folky bards Robert Johnson, Bob Dylan, Buddy Holly , als de onmiskenbare Britinvloed van de Beatles , Oasis, Noel Gallagher, Miles Kane en Alex Turner’s Arctic Monkeys . Het zijn gewone , eenvoudige maar treffende songs . Hij klopte aan bij Rick Rubin voor z’n tweede cd , werd wat in de Nashville/Memphis cultuur ondergedompeld en noemde de cd naar de studio’s van Rubin, ‘Shangri La’. Geen wonder dat Johnny Cash door de boxen te horen was en hij ‘My my hey hey’ covert van Neil Young. ‘Rock’n’roll zal zeer zeker niet sterven !
En die rock’n’roll hoorden we in al z’n verschillende vormen , melodieuze frisse pop , pure, naakte intieme sing/songwriting en rauwe , primitieve Britrock. Hij wordt bijgestaan door een basgitarist en een drummer , die sobere , dromerige , huppelende ritmes toevoegen . We hebben de muzikale boodschap van Jake Bugg goed begrepen … twintig songs weliswaar, en hij begon er goed aan met een paar korte , kernachtige nummers, waarbij al gauw een paar singles passeerden , “Seen it all” en “2 fingers”, die door de handclaps van het publiek een toegevoegde waarde kregen . Als we de set van in de l’Aéronef er op nahouden , dan kon hij hier rekenen op een warm onthaal en respons en dat deed hem deugd . Hij was minder onwennig, zocht toenadering en er kon af en toe een woordje en een glimlach vanaf . Na die aanstekelijke songs , die ergens een ‘Grease Lightning’ deden ervaren , kwam er al één van die weerbarstige rockers , “Messed up kids” .
Dat hij het songschrijven in zich heeft hoorden we in de intieme , aangrijpende, indringende “Country song” , “Pine trees” en een “Love song” , waarbij stem en gitaar versmolten en de gevoeligheidsfactor aandikten .
Een volgend luik waren de meer rauwe , ruwere rocksongs als “Green man”, “Kingpin” en de sterkhouders “Taste it” , “Slumville sunrise” en “What doesn’t kill you” . We kregen er nog drie bovenop , met de cover van Neil Young en het levenslustige “Lightning bolt” .
Dat hij een revelatie was, bewees hij al op de vorige concerten. Kwalitatief boeiend, knap, sterk werk , dat intussen een breder publiek heeft. Talent en vakmanschap dropen er van af. Nu nog beetje schaven aan de présence en dan hebben we hier met een briljant artiest te maken.
We zagen nog een paar nummers van de support HoneyHoney , Suzanne Santo & Ben Jaffe ,
die sobere , kleurrijke folky/americana speelden . De switches van gitaar , banjo en viool en haar heldere vocals zorgden voor een uiterst emotievolle sound .
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de l’Aéronef, Lille op 22 november 2013
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337
Organisatie: Live Nation
Papa Roach is een band die intussen 20 jaar bestaat en afgelopen maandag de zoveelste doortocht maakte in België! Deze keer stond de AB op het programma en het moet gezegd Jacoby en zijn kornuiten gingen er weer helemaal voor en bouwden een rock’n’roll feestje zoals we eigenlijk van hen gewoon zijn. Of je nu hun songs weet te waarderen of niet, hoedje af voor hun niet aflatend enthousiasme en eeuwig energieke set! Zeker als je weet dat de bassist Tobin gans de dag had moeten overgeven en behoorlijk ziek was. Respect!
Opener van de avond had Middle Class Rut moeten zijn maar de band cancelde op het laatste moment en werd vervangen door de Parijse band Debunk! Ik had deze jongens graag aan het werk gezien maar het drukke verkeer en het zoeken naar parkeerplaats beslisten er anders over. Later op de avond deed ik kort een praatje met de drummer van de band. Hij vertelde me dat hun debuut CD helemaal klaar is en binnenkort zal verschijnen. Wie wil weten wat deze kerels in hun mars hebben ? kijkt best eens op youtube naar het nummer “Bite the hand that feeds you”!
Glamour of the Kill was de volgende band op het programma! De zaal was al goed gevuld bij hun intrede en de respons van het publiek was (buiten mijn verwachting) heel positief. Het moet gezegd de heren van Glamour stonden met veel bravoure op het podium, het geluid was meer dan ok en de nummers klonken best aanstekelijk! Er werd vooral geput uit de dit jaar verschenen 2de CD ‘Savages’ en uit het debuut ‘The Summoning’. Songs als “Second chance”, “If only she knew” en de recente single “Break” hebben heel wat potentieel. Zeker een band die nog van zich gaat laten horen en heel wat zieltjes heeft gewonnen in Brussel. De perfecte opwarmer ook voor Papa Roach!
Stipt om 21u wat het tijd voor de hoofdbrok van de avond, Papa Roach . De AB was zo goed als vol (niet uitverkocht want het 2de balkon bleef dicht) als Mister Shaddix en de zijnen begonnen aan hun set.
Meteen zat letterlijk en figuurlijk de vlam in de pijp met het toepasselijke “Burn”! De zaal reageerde van bij het begin vol begeestering en brulde luidkeels mee. Jacoby zag dat het goed was en gaf zich helemaal! Ouder werk werd afgewisseld met recente songs van de laatste CD ‘The Connection’. Bij het krachtige “Blood brothers” en het gekende “Between angels en insects” ontstond spontaan een circle pit en ging gans de zaal voor de bijl! Wat een heerlijke sfeer! Deed me denken aan het afscheidsconcert van De Heideroosjes meer dan een jaar geleden!
Halfweg werd wat gas teruggenomen en brachten iets meer ingetogen nummers als “Forever” en “Leader of the broken hearts” een beetje rust. Maar de rust was van korte duur…of wat had je gedacht? “Still swinging” en “Born with nothing…” , brachten de band en het voltallig publiek weer onder stoom, de muzikanten werden voorgesteld en mochten kort elk hun moment scoren. De frontman (die een lichte vorm van ADHD zou hebben) bespeelde intussen het publiek en palmde het alweer volledig in!
“Scars” en “Lifeline” werden afwisselend door Jacoby en door de hele zaal vertolkt! Mooi om zien hoe deze ervaren muzikanten, die tijdens de huidige Europese tour zo goed als dagelijks op het podium staan, merkbaar genoten en in hun nopjes waren van de massale reactie van het AB-volkje.
“To be loved” rondde de set van 13 nummers mooi af…maar het was wachten op nog enkele klassiekers tijdens de toegift! Die kwamen vrij snel na elkaar in de vorm van “Getting away with murder”, het fantastische “Dead Cell” en het lijflied van de band “Last resort” dat hun grote doorbraak inluidde in het jaar 2000!
Voorspelbaar maar schitterend einde van een typische Papa Roach set! Great rock’n’roll show…puur en oprecht, zonder veel visuele poespas en overdreven smalltalk…maar boordevol energie en uitstraling! Papa Roach stelt nooit teleur en bewijst waarom ze al zoveel jaren meerdraaien in het muziekcircus…
Ik kijk alvast uit naar hun nieuw werk en een volgende doortocht in België…Ondertussen geniet ik van wat zich maandag afspeelde in de zaal!
Wil je meegenieten? Neem gerust een kijkje naar de pics
Glamour of the Kill - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4345
Papa Roach - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4344
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie er op voorhand durfde aan twijfelen of Queens Of The Stone Age een zaal van het kaliber Sportpaleis zouden aankunnen, werd al na één seconde abrupt het zwijgen opgelegd.
The Queens namen een verschroeiende start met een snoeihard “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” dat al meteen overging in het geweldige prijsbeest “No One knows”. Na amper twee songs wist een dol Sportpaleis al dat hier geschiedenis zou worden geschreven en “The lost art of keeping a secret “ en “My God is the sun” deden daarop het boeltje nog wat meer ontploffen. De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien door de zaal gejaagd.
Queens Of The Stone Age waren zelf nogal verrast dat ze zo een immense zaal konden inpalmen, Homme stak zijn respect voor het publiek niet onder stoelen of banken en sloofde zich extra uit. Hoe heviger hij er een lap op gaf, hoe uitzinniger de fans werden. Het dak moest en zou er af gaan. “Little Sister”, “Sick Sick Sick” en “Go with the flow” ramden als een stel op hol geslagen bizons op het publiek in.
Tussen al die snerende rocksongs grepen The Queens geregeld naar de variatie van de nieuwe plaat met de hete funk van “If I had a tail” en de sexy grooves van “Smooth Sailing”. Het experimentele “Kalopsia” en het wondermooie “I Appear Missing”, dat prachtig uitdeinde met Homme’s zweverige gitaar, zetten de subtiliteit van die nieuwe plaat nog wat duidelijker in de verf.
Nog meer adembenemende verpozing kwam er met het fraaie “…Like clockwork”, dat zelfs even naar Pink Floyd neigde, en een werkelijk schitterend “The Vampyre of Time and Memory” dat met Homme achter de piano een fenomenale bisronde inzette. Een briesend “Feel good hit of the summer” en een hels “A song for the Dead”, dat ook zonder Mark Lanegan een heuse orkaankracht verspreidde, maaiden als finale krachtstoten genadeloos het hele Sportpaleis omver. Dit was heftig.
Het gevreesde akoestiekspook van het Sportpaleis had geen vat op QOTSA, dit was de legendarische doortocht van een verwoestende rock’n’roll tornado.
Grote band, groots concert.
Support act Band Of Skulls hadden we eerder al in betere omstandigheden (lees kleinere zalen) meegemaakt. Het Sportpaleis is vooralsnog een beetje te groot voor dit trio, maar een viertal puike nieuwe songs en de spetterende bluesy gitaar van Russell Marsden doen ons alweer uitkijken naar het nieuwe album.
Organisatie: Live Nation
Swim Deep - Jonge indie-rockers vanavond in Lille gesignaleerd. Verrassend poppy eigenlijk. Ergens had ik ook de term grunge gelezen, naar die kant van de band heb ik vanavond niet gezien of gehoord. Indie-pop met een vleugje psychedelica overgoten.
Indie-pop met een vleugje psychedelica overgoten dus … De kleurrijke belichting draagt daar ook wel toe bij. En af en toe een keyboardriedeltje helpt ook om de jaren 70 op te roepen. Maar het zijn vooral de bas en drum die de psychedelische fundamenten leggen waarop de zanger zijn hoge stem kan laten bot vieren. Gooi er dan nog eens een samba-ei tegenaan en de juiste muzikale sfeer wordt geschept. 5 man sterk deze band, met een traditionele bezetting: bas, drum gitaar/zang, nog een gitaar en keyboards. Een mooie balans tussen pop en psychedelica.
Daaruit volgt al snel een vergelijking met Tame Impala. Maar daarvoor klinkt Swim Deep te poppy. Laten we het houden op Tame Impala meets Vampire Weekend. Fijngevoelig materiaal dat menig jonge harten sneller zal doen slaan. En aan het jonge publiek te zien zijn ze er in Lille al in geslaagd.
We krijgen ook een heel feestelijke cover voorgeschoteld: “Girls just wanna have fun”. Met de nodige zwier en eigenheid gebracht en daarom zeer geslaagd. Het materiaal dat ze al bijeen hebben geschreven is niet onuitputtelijk en het ene album dat ze al uit hebben wordt integraal gespeeld. Maar na 45 minuten zijn de nummers op.
Benieuwd naar wat deze jongens in de toekomst nog allemaal uit hun muzikale hoed zullen toveren. Hopelijk gaat het wat meer naar de psychedelische kant op en wat minder naar de pop, want popbandjes zijn er al genoeg, maar de goeie psychedelica, daar kan er nooit genoeg van zijn.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Youth Lagoon stond eerder dit jaar op Rock Werchter. De meningen over dit concert waren verdeeld. Zo stond op de site van Humo: “Youth Lagoon Wondrous Bughouse is één van de ontroerendste, verrassendste en allround beste platen van het lopende jaar. Het concert dat wij vandaag gezien hebben, heeft daar geen moment aan kunnen tippen.” In tegenstelling tot Knack Focus: “Net als de plaat, was het concert van Youth Lagoon een rollercoaster van ambient-achtige, psychedelische pop,…”.
En Musiczine zelf : “Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag ”.
Vanavond zijn ze te zien in de Orangerie van de Botanique. Ik ben benieuwd …
Absolutely Free, een band uit Canada, had vanavond zijn 20ste en ook laatste show als voorprogramma van Youth Lagoon. Deze vierkoppige band wist het publiek goed op te warmen met elektronische effecten, twee drumtoestellen, verrassende wendingen en soms ook gestructureerde chaos. Zo brachten ze abstracte psychedelische nummers waarin je op één of andere manier toch je weg vond. Vooral het nummer “UFO” was het hoogtepunt uit hun set en ook hun laatste nummer waardoor het publiek warm was voor meer!
Trevor Powers, het brein achter Youth Lagoon, is een jonge twintiger die ervoor koos om zijn studie in de Engelse literatuur op te geven voor een carrière als ‘Indie-Rock-Ster’. Na een zomervakantie experimenteren bleek al snel dat er ook te weinig tijd overbleef voor zijn job in de Urban Outfitters, want zijn eerste singles leidden direct naar de eerste plaat ‘The Year of Hibernation’. Een plaat die hij voor het grootste deel opnam in de winter. Tijdens die tournee was de setting op het podium heel miniem. Zo zag je enkel Trevor achter zijn piano en klankkast begeleid door gitarist Logan Hyde. Nu, twee jaar later, verrast Youth Lagoon ons met het vervolg ‘Wondrous Bughouse’: een psychedelische plaat die je meeneemt op een dromerig popavontuur in je slaapkamer. Voor deze tournee zijn ze dan ook niet meer met twee, maar met vier. Trevor vond nog een bassist en een drummer om het plaatje volledig te maken.
Experimentele pianomuziek, een podium vol rook en spots die het geheel rood en paars kleurden. Zo werd het publiek zachtjes ingedommeld in een dromerige sfeer nog voor het concert begon. En om het geheel helemaal te kleuren waren de piano en klankkast van Trevor bedekt met doeken die dienst konden doen als gordijnen bij mijn oma. Opmerkelijk was dat de piano van Trevor niet gericht stond naar het publiek, maar naar zijn band. Gelukkig was er nog een klein pianootje langs de grote, dat wel gericht stond naar het publiek.
De band werd op het podium onthaald door een ingetogen publiek, rustig namen ze plaats achter hun toestellen en direct van je één-twee-drie klonk het nummer ‘Attic Doctor’ fors en stevig door de boxen. Het was direct duidelijk, live klinken ze goed! Meteen na het eerste nummer richtte de zogezegde ‘verlegen’ Trevor zich tot het publiek met de woorden: ‘Already thank you all for coming! This is our time togheter, let’s make it special!’.
Het optreden was van begin tot einde muzikaal genot. De nummers werden op een verrassende manier gebracht met feilloze overgangen. Zelfs zo feilloos dat het publiek niet eens durfde te applaudisseren om de sfeer vast te houden die de band zopas had gecreëerd. Ze speelden zowel met de intro’s als met outro’s als met de nummers zelf. Zo had je bijvoorbeeld in het nummer “July” een onverwachte stilte die erna helemaal uitbarstte. Je was hier duidelijk niet aan het luisteren naar een cd, maar naar een live band. Waarvan ik vond dat de nummers van de plaat ‘Wondrous Bughouse’ zelfs veel beter live klonken dan vanop mijn platenspeler.
Trevor legde het optreden regelmatig stil voor een gesprekje met het publiek. Zo wou hij met ons praten, maar gaf hij toe dat hij niks wist te zeggen… Dus begon hij maar over sport. ‘Who likes sports?’, vroeg hij, waarop een dame uit het publiek ‘I hate sports’ antwoordde met als gevolg dat Trevor zijn micro onder haar neus schoof. ‘Tell me why?’ vroeg hij, maar toen de dame wou antwoorden werd plots alles wat ze zei vervormd in een smurfenstemmetje wat op dat moment heel hilarisch was. Ook Trevor had plezier in zijn eigen mopje. Later tijdens het concert biechtte Trevor ook op dat zijn lievelingsfilm Cast away is.
Het optreden bestond voornamelijk uit nummers van de tweede plaat. Zo speelden ze “Sleep Paralysis”, “Pelican Man”, “Mute”, “Raspberry Cane” en “Dropla” waarbij Trevor met de woorden ‘You’ll never die!’ naar het publiek wees en uiteindelijk de set afsloot met het fantastische nummer “Daisyphobia” waarbij hij zelfs zijn micro op de grond smeet. Als bisnummer trakteerden ze ons op “The Hunt” een prachtschijf van hun eerste plaat. Dit was voor velen in het publiek een teleurstelling omdat ze graag “17” hadden gehoord. Ik vond het niet erg want “The Hunt” is voor mij een evenwaardig nummer.
Youth Lagoon live zien? ‘Ja!’. Deze band is aangenaam op cd, maar werkelijk een explosie aan prikkels live. Het was een dromerig concert waar je bij ieder nummer opnieuw kon kiezen voor een ritje op de achtbaan. Erin stappen was je enige opdracht en amai, dat was de moeite!
Organisatie: Botanique, Brussel
Simple Minds, één van de meest tot de meest verbeelding sprekende groepen van de jaren 80, keert terug naar Brussel, Vorst Nationaal op 23 november2013. En dit met hun ‘Tour Greatest hits’ , samen met de compilatie ‘Celebrate’ die uitkwam in maart laatstleden, met 2 onuitgebrachte liedjes “Broken glass park” en “Blood diamonds”.
Deze Schotse rock-pop en new wave groep gevormd in de jaren 70, die een groot aantal platina en gouden platen verzamelde, trakteert ons op een grote muzikale reis doorheen de laatste 35 jaar van hun carrière. Dankzij hun hits zoals “ Alive and kicking” , “Sanctify yourself” en zonder “Don’t you ( forget about me)” te vergeten, worden beschouwd als één van de klassiekers van de jaren 80.
Zonder enige twijfel, met deze duik in hun artistieke carrière, bevestigen ze zich als één van de meest legendarische groepen, die de moderne muziek het meest beïnvloed heeft.
De kilte van een novembermiddag ontmoedigt de fans niet. Ze wachtten buiten om zich een plaats te kiezen in een lang op voorhand uitverkochte zaal. Eens de deuren open, dringen de fans, waarvan de meesten dertigers zijn, binnen.
De show start op het voorziene uur, op de tonen van “Broken glass park” komt Jim Kerr op de scène, gevolgd door “Waterfront”.
Om de fans op te warmen, komt de song “I travel” die een shock van synthesizer en bass van Charlie creëert. Ondertussen creëert Jim een toffe ambiance. De liedjes volgen elkaar op, dit in afwachting van de grote(re) hits.
Liedjes als “Glittering prize” en “Promised you a miracle” nemen de fans zeer ter harte.
Na alles gegeven te hebben , komt Jim terug op adem tijdens “Theme for great cities”.
Vervolgens brengt de sentimentele melodie van “Someone, somewhere, in summertime” de
oververhitte zaal in beweging, welke ons met open mond doet terugdenken aan onze jeugd.
Ondanks de jaren, brengt Jim zijn repertoire op een rustige manier, en heeft hij nog altijd een goede interactie met het publiek. Daartegenover is Charlie iets meer gereserveerder naar het publiek toe. Ondanks dit blijft hij een schitterende, charismatische bassist. De geconcentreerde drummer Glen Gaynor komt heel krachtig over. Met “Love song” wordt het publiek euforisch , mede doordat dit één van de meest gekende is uit hun post-punk periode en is ook één van de meest krachtige van de set. “ Don’t you ( forget about me ).” zorgt voor een staande ovatie en is één van de mooiste momenten van de avond. De ganse zaal zingt mee.
Gedurende het ganse concert amuseert Jim zich met z’n micro. Hij laat het publiek alle kanten van de scène zien, en lat ze wensen dat ze met hem het podium konden delen.
In het laatste deel van het concert wordt met “New gold dream” de zaal omgevormd tot één grote discotheek.
Voor de encore komen de Simple Minds terug op de instrumentale intro van “ Speed your love to me”, met Andy Gillespie aan de drum, en Charlie aan de bass. Daarna zorgt “Sanctify yourself” ervoor dat iedereen met volle borst meezingt.
“Alive and kicking” zorgt voor de apotheose, het publiek staat recht op de banken.
Zoals verwacht werd deze avond een reis door de tijd …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4336
Rita RTP – vertaling: Gerrit Van De Vijver
Organisatie: Live Nation
Sonic Visions Festival 2013 – Groots muziekfestival in Lux - Sigur Ros als main act!
Sonic Visions Festival 2013 –
Rockhal
Esch/Alzette, Luxemburg
Sinds 2008 gaat op de industriële site van Esch-sur-Alzette in Luxemburg het Sonic Visions Festival door. Niet zomaar een doorsnee festival maar een groot muziekgebeuren waar ook een muziekconferentie aan vooraf gaat. Een conferentie die werd bijgewoond door 350 vertegenwoordigers uit de muziekindustrie en dit uit tientallen verschillende wereldlanden. Twee dagen lang werd er voorafgaand op het festival gedebatteerd over de nieuwe trends in de muziekindustrie en probeerde men oplossingen te zoeken voor de prangende problemen die deze business zwaar treft. Daarnaast was er natuurlijk ook het muzikale luik zelf. Een tweedaags indoor avondfestival dat zich vooral richtte op nieuw jong talent maar ook plaats bood aan enkele gevestigde waarden. Locaties waren de grote Rockhal mainhal samen met nog drie andere, kleinere locaties (Club / Rockhalcafe / Tent) .
Op vrijdag mocht de nieuwe Zwitserse popsensatie Pegasus openen op het grote podium, terwijl het synthpop-gitaarduo Hurts uit Manchester, de headliner was van de eerste festivalavond. Daarnaast waren er op vrijdag ook nog 10 andere bands her en der te zien. Wijzelf zakten enkel op zaterdag af naar het koude, kille Luxemburg voor de tweede festivalavond waar ook de korte wintertour van onze IJslandse vrienden van Sigur Rós even halt hield. Sonic Visions 2013 was naar Luxemburgse normen een groot succes! Met meer dan 5500 verkochte tickets kan de organisatie nu reeds bevestigen dat er ook in 2014 een nieuwe editie komt!
De tweede festivalavond begon in de kleinere club met Alvin And Lyle, een Luxemburgse producer die nu live zijn muziek op het publiek wil loslaten. Dit was pas het derde live optreden van dit trio en met enkel 3 uitgebrachte EP ’s duurde de set dan ook slechts 6 nummers lang. Ze brachten dromerige, ambient-synthpop dat wel werd gesmaakt door de talrijke aanwezig toeschouwers. Trouwens, begin volgend jaar komt het volwaardige debuutalbum uit van Alvin And Lyle.
Liefhebbers van sterke melodieën en bizarre ritmes verzamelden even later in het Rockhalcafe voor We Are Match dat de mosterd haalde bij bands als Fleet Foxes, Bon Iver en Foals. Deze jongens hebben ook nog geen debuut uit maar zijn nu wel al ‘hot’ in Frankrijk.
Synthesis, een Luxemburgs trip-pop duo, speelde erna in de tent. Terwijl op datzelfde moment de succesvolle Belgische sensatie Girls In Hawaii op het podium stond van een nokvolle Club. Er was echter geen doorkomen aan wat duidelijk weergeeft dat deze Belgische indie-rockband momenteel wel heel populair is.
Gelukkig moesten we slechts enkele ogenblikken wachten tot het Zweedse I Break Horses al aantrad op het hoofdpodium. Sinds het verrassende debuut in 2011 (‘Hearts’) was ik eerlijk gezegd deze Zweden volledig uit het oog verloren. De band met de mysterieuze Maria Lindén en haar kompaan Fredrick Balck moest wel gans hun set afwerken achter het opgehangen Sigur Ròs projectiedoek. Een vreemd visueel effect dat enigszins toch nog aansloot bij de donkere, romantische en koele klanken gevormd door de monotone hoge stem van Maria en de uitgesponnen beats en soundscapes van Fredrick. Mocht Lars von Trier nog een soundtrack zoeken voor zijn nieuwste film ‘Nymphomaniac’ dan is het opstapel staande nieuwe album van I Break Horses: ‘Chiaroscuro’ (januari 2014), dé ultieme tip.
Een goed gevulde mainhal was hierna volledig klaar om Sigur Rós (pics homepag) te omarmen. De IJslanders werken momenteel een korte wintertour af om hun zevende plaat ‘Kveikur’ aan het publiek voor te stellen. Na de passage in augustus 2012 in het Rivierenhof , Antwerpen en het optreden eerder dit jaar in Vorst Nationaal was dit al de derde keer dat ik de band in korte tijd live aan het werk zag. Was het toen in Vorst Nationaal hemels , mystiek , spiritueel, mysterieus, dreigend en huiverend…wel dat was het nu ook weer!
Het nieuwe album ‘Kveikur’ doet het erg goed bij de fans die de nieuwe gewaagde, wat apocalyptische dreigende klank wel weten te appreciëren. Het contrast met de ambient plaat ‘Valtari’ van het jaar ervoor is erg groot. Ikzelf heb het wat moeilijker met de nieuwe sound en hou toch meer van de brede, filmische immer melancholische klanktapijten van de band. Doch, nog meer dan begin dit jaar in Brussel (toen was ‘Kveikur’ nog maar net uit) klonken de nieuwe songs heel overtuigend! De donkere wat vuilere rocksongs vormden nu een mooier evenwicht met de meer sfeervolle poprocksongs. Aangevuld door de immens mooie, geïnspireerde visuals en lichtproductie was dit opnieuw genieten van begin tot eind. Zit er dan echt geen sleet op deze band? Wel,….de falsetstem van frontzanger Jón Þór 'Jónsi' Birgisson klonk bij momenten wat vermoeid maar op een ander moment weerlegde hij deze kritiek door een hoge noot minutenlang loepzuiver aan te houden. Bassist Georg "Goggi" Hólm maakte een wat afwezige indruk en was zichtbaar enkele kilo’s zwaarder geworden. Tegenwoordig met baard en met een rolletje in het nieuwe seizoen van ‘Game Of Thrones’ op zak, leek hij niet echt geïnteresseerd in het Luxemburgse publiek. Toch bracht de 11- koppige band ook nu weer een flitsend, pakkend optreden dat nog lang nazinderde en zijn gelijke in het genre niet kent!
De vriendelijke, speelse alternatieve folkrock van het Zuid-Afrikaanse Dear Reader (dat even later nog in een eivol rockhalcafé speelde) kon ons niet in andere sferen brengen want even later zochten we ons hotel op voor een heerlijke nacht vol zoete, zachte dromen waarin we ons verloren in monumentale, eenzame IJslandse natuurlandschapen.
Sonic Visions 2013 was een sterk en geslaagd muziekconcept. Alleen jammer dat teveel bands op hetzelfde moment speelden waardoor er toch gekozen werd voor vaste waarden in plaats van nieuw jong talent te ontdekken. Benieuwd hoe editie 2014 er zal uitzien….de eerste namen volgen binnenkort!
Gratis download van de Festival Mixtape via: www.7digital.com/sonic-visions
Neem gerust ook een kijkje naar de pics van Sigur Rós
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4358
Setlist Sigur Rós:
*Yfirborð *Vaka *Brennisteinn *Glósóli *Stormur *Hrafntinna *Sæglópur *Varúð *Hoppípolla *Með Blóðnasir *Rafstraumur *Kveikur *Festival
------------------------
*Ágætis Byrjun *Popplagið
Organisatie: Sonic Visions / Rockhal / Den Atelier
Texaans kick ass boogie trio Honky te gast in muziekcafé Elpee, Deinze. Het kon geen waar zijn, maar ze stonden er ! Verleden jaar zagen we de band rond ex Butthole Surfer JD Pinkus reeds aan het werk in de Vk* Molenbeek, tijdens de ‘Revenge of the Rock & Roll Monsters’ tour met Peter Pan Speedrock en Karma To Burn (7 okt ‘12, zie review elders op deze site). Toen moesten ze hun ding kwijt op amper een half uurtje, hier konden ze de hele avond voluit gaan.
Honky staat voor vettige, oer- Amerikaans boogie rock ! Men kan hun sound niet beter omschrijven als een hedendaagse, op hol geslagen en in een heavy sludge stoner saus gemarineerde versie van de klassieke vintage 70’s sound van dat ander Texaans trio, ZZ-Top. Dat bleek ook : de baarden van de heren bassist Pinkus en gitarist Bobby Landgraf krijgen stilaan ZZ-Top proporties, en halfwege de set zorgde hun “Undertaker” voor een vette knipoog richiting ‘Lil ole band from Texas’. “Undertaker” is het beste ZZ-Top nummer ooit, dat Billy F Gibbons jammer genoeg zelf vergat te schrijven.
De amper 50 man die zich de moeite troostten om zich op deze druilerige vrijdagavond naar de Elpee te reppen, kregen een snel, krachtig, stomend concertje te horen. Als een bolide scheurden de heren vanaf opener “WFO” door de set heen, met een knappe mix van songs uit hun 4 CD’s tellende oeuvre tot dusver. Vooral de snijdende instrumental “Plugs, mugs & jugs” en het daaraan geplakte snelle “Buckle Bunny” waren, naast het eerder vermelde “Undertaker”, absolute hoogtepunten. Alle 3 deze tracks zijn terug te vinden op de sterk aan te raden 3e CD ‘Balls out inn’.
De heren hadden er zelf ook duidelijk zin in, en heften meerdere keren het glas op om te toosten met het publiek. Geen ‘Vittel’ on stage voor deze doorwinterde rockers (tegenwoordig zien we niets anders, al wie op een podium klimt voelt zich precies geroepen om Bob te zijn), maar vanavond vloeide de Whisky rijkelijk op het krappe podium. “All for nothing” uit de recenste plaat ‘421’ was eventjes een ‘relatief’ op adem komen, evenals hun bijdrage tot het verruimen van onze vegetatieve kennis, bij monde van hun hommage aan het plantengeslacht Cannabaceae ‘Love to smoke your weed’, maar daarna terug de plankgas met “Gittin’ it”. Nog een kippenvel moment : na een goed uur ramden de heren er tot slot nog het toepasselijke “Snortin’ whiskey” door, een magistrale versie van deze classic van Canadese 70’s gitaarheld Pat Travers, zelf ook nog zeer actief en nog dikwijls op tour in onze contreien.
Nog wat bissen en daarna tijd nemen om de toch al zeer losse interactie met publiek (hierin speelde de whisky zeker ook een rol), nog wat aan te scherpen voor een ongecompliceerde ‘meet & greet’. Da’s het leuke aan dergelijke kleine concertjes.
Al bij al een memorabel avondje, helaas in die bezetting niet direct voor herhaling vatbaar. Gitarist Bobby Landgraf werkt immers nog deze tour af, maar pakt binnenkort zijn biezen en ruilt zijn Honky seat in voor een wellicht royaler betalende leadspot bij sludge metal helden Down. Die zien we wellicht niet meer terug in de Elpee, maar dit heuglijk avondje pakken ze ons alvast niet meer af!
Organisatie : Muziekcafé Elpee, Deinze
Om Vista Chino een beetje te situeren is een kleine geschiedenisles op zijn plaats.
In den beginne was er Kyuss, zeg maar gerust de uitvinders van de stonerrock onder impuls van producer Chris Goss, de stoner-godfather. De band had amper vier platen gemaakt (waaronder twee regelrechte klassiekers ‘Blues for the red sun’ en ‘Welcome to Sky Vally’) toen ene Josh Homme het nodig achtte om de stekker er uit te trekken en Queens Of The Stone Age op te richten. Zanger John Garcia bleef trouw aan het originele stonergeluid en maakte met de bands Unida en Hermano een stel potige stonerrock platen die echter nooit veel potten hebben gebroken. Idem dito voor drummer Brant Bjork die een aantal degelijke soloplaten uitbracht maar deze aan de straatstenen niet kwijt geraakte.
Garcia en Bjork vonden circa 2010 dat al die legendarische Kyuss songs het niet verdienden om stof te vergaren en het duo trok met de Belgische gitarist Bruno Fevery de wereld rond om dat stomende geluid te laten herleven onder de naam Kyuss Lives!. In België werden ondermeer de AB en de Lokerse Feesten platgespeeld door dat intact gebleven overweldigende bulldozergeluid, die naar onze bescheiden mening tot op heden nog niet geëvenaard werd, ook niet door QOTSA. Want, QOTSA mag dan op vandaag een succesvolle mega groep zijn, Kyuss zal altijd geboekstaafd blijven als zeer invloedrijke en legendarische pioniers, een cultgroep die verantwoordelijk is voor een bronstig genre.
Josh Homme kwam stokken in de wielen steken, de miljonair vond dat zijn ex collega’s het recht niet hadden om de naam Kyuss te gebruiken en hij dreigde met een proces. Waarop Garcia en co hun naam veranderden in Vista Chino en prompt een plaat opnamen (‘Peace’) met kersverse songs die niet moeten blozen tussen het onsterfelijke Kyuss materiaal. En hop, ermee op tournee natuurlijk.
In De Mast, Torhout herleefde die geweldige stonerrock sound van weleer en bleek dat de nieuwe songs absoluut hun plaatsje verdienden tussen al die onvergankelijke klassiekers.
De overtuigende strot van Garcia is intact gebleven, Brant Bjork mepte als een bezetene op zijn vellen en gitarist Fevery bleek nog maar eens een meer dan waardige vervanger te zijn voor Josh Homme. Wij blijven ons luidop afvragen wie het ooit in zijn hoofd heeft gehaald om Fevery in het dance-groepje Arsenal te laten spelen, dit is zo iets als Lionel Messi opstellen bij Cercle Brugge.
Dit klonk 100 % als de allerbeste Kyuss. Voor de nostalgiezoeker was het zweten en genieten van dat brute geweld van ondermeer “Gardenia”, “Thumb”, “Green Machine” en “Freedom Run”. Het publiek, duidelijk overwegend bestaande uit Kyuss fans van het eerste uur, ging volop uit de bol bij die machtige oerrockers, maar had toch ook een hartig onthaal in petto voor krachtige nieuwe songs als “Dargona Dragona”, “Sweet Remain” en “Planets 1 &2”.
Vista Chino bulderde als een denderende stoomtrein en hield gans de tijd een strak tempo en een broeiende atmosfeer aan. Het was een bruisend en roodgloeiend concert van een legendarische band met een onverslijtbare en krachtdadige sound.
Vanavond deed er ons trouwens aan herinneren dat Kyuss albums als ‘Blue For The Red Sun’ en ‘Welcome to Sky Vally’ bij ons altijd hoger zullen aangeschreven blijven dan het beste werk van QOTSA, inclusief ‘Rated R’ en ‘Songs for the Deaf’.
Eigenlijk is het ongehoord dat hier amper een duizendtal mensen aanwezig waren terwijl Queens of The Stone Age nog maar eens het Sportpaleis hebben uitverkocht.
Ook de Canadezen van Monster Truck brachten een volumineuze montersound teweeg met een zanger die met de vingers in de neus de hoogste noten haalde. Dit was klassieke hardrock met één been in de seventies, maar helaas met het andere been in emmer clichés. Maar het was allemaal best naar de zin van de aanwezigen en eigenlijk kwam deze band er nog zo benard niet uit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Cowboys & Aliens - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4361
Monster Truck - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4363
Vista Chino - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4362
Pics van hun set op Speedfest 2013 (NL) Klokgebouw, Eindhoven
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4323
Organisatie: Vzw Strike , Torhout (ism Rocklive)
Muzikantendag 2013 - Muziek anders bekeken
Poppunt – AB
2013-11-23
Muzikanten van allerlei pluimage en mensen die graag iets met muziek te maken hebben konden zich de ganse dag vergapen aan allerlei standjes en presentaties op de overigens perfect georganiseerde muzikantendag in dé Brusselse muziektempel AB. Zelfs het goede doel werd niet gespaard. Muzikanten kunnen kun oude instrumenten afstaan om Afrikaanse knapen te helpen muziek spelen. Bovendien zijn muziekliefhebbers stevige drinkers en kunnen ze hun statiegeld van de drinkbekers afstaan aan de omvergeblazen Filipijnen.
Even kwam de gedachte opzetten dat een deel van de bezoekers tot een wereldje wil behoren waar iedereen elkaar blijkt te kennen en waar iedereen belangrijk probeert te wezen. Zo moest er in de AB-club een of andere hansworst aan Rios persé uitleggen hoe hij zijn songs schrijft en of dat in zijn ogen wel ok was. Gabriel bleef er rustig onder en beschreef hoe hij vanuit een paar akkoorden vertrok en er dan een tekst bij verzon. Gevolgd door een kleine gedemostreerde improvisatie die wel wat meehad van Bon Iver of zelf Fleet Foxes.
Terwijl Mauro ervoor gekend staat op het podium niet de grote communicator te zijn, ontpopte deze Pools Limburgs Antwerps gitaarvirtuoos zich tot een meester entertainer en stand upper. Met het nodige relativeringsvermogen demonstreerde Pawlowski met verbazend gemak en gespekt met heerlijke humor hoe nummers ontstaan. Terwijl vertelt, blijft hij steevast riedeltjes uit zijn zessnaar halen, het ene wat bekender dan de andere. Ik daag u uit om in Belgie een betere gitarist te zoeken.
Amenra werd door clevere recensenten van De Morgen uitgeroepen tot één van de vijf beste acts op Pukkel en bewijzen in de Club dat hun postmetal nummers in akoestische versie ook goed overeind blijven staan.
Het café werd omgetoverd tot een Demofeedbackruimte waar je aan een aantal wijzen commentaar kon krijgen over jouw kunnen of gebrek eraan. Vandaar dat ik daar de buitenwacht kreeg. Verder had je nog allerlei sessies in de foyer waar je kon kennis maken met nieuwe of obscure genres. In de Agora staan enkele merken en organistaties zich uit te sloven om al je vragen te beantwoorden.
Het was er zodanig heerlijk druk en de wijn was zo goed dat we toch het epicentrum van heel het gebeuren, namelijk de concertzaal zelf met onder andere The van Jets, Mintzkov en het managementskantoor Lobby Call over het hoofd moesten zien.
Heerlijke dag, Folks!
Oh, ja, de stand van Sabam bleef er over het algemeen vrij verlaten bij staan.
Organisatie: AB + Poppunt
1994. Kurt Cobain schiet zichzelf(?) een weg naar de eeuwige jachtvelden, Oasis laat ‘Definitely Maybe’ los op de wereld en in Nottingham wordt Jacob Kennedy, beter bekend als Jake Bugg, geboren. Negentien is ie dus, de man achter “Lightning Bolt”, “Two Fingers” en “What doesnt Kill You”. Het is tegelijk het geniaalste en het frustrerendste, waarom kan ik dat niet?!, aan de jongeman. Maar laten we het vooral bij dat ‘geniaal’ houden.
Want wie waren, vóór Jake Bugg, de laatste Britse artiesten recht uit the council estates met enige bekendheid buiten de landsgrenzen van Het Eiland? De jongens van Arctic Monkeys anno 2006?
Toeval of niet: net als The Monkeys op ‘AM’ waait er door Jake Bugg’s gloednieuwe plaat, ‘Shangri La’, ook een zeer Amerikaanse wind. Geen Dr. Dre beats of Queens Of The Stone Age woestijnrock, eerder echo’s van Neil Young, Fleetwood Mac en andere Amerikaanse classics.
Benieuwd hoe die nieuwe plaat, een handvol dagen na de release, live tot zijn recht komt trokken wij naar een stampvolle, we waren duidelijk niet de enigen met dat idee, Aéronef in Lille.
Een mixtape met The Stone Roses, The Velvet Underground (onvermijdelijk dezer dagen) en Oasis, dat heet: de juiste toon zetten. Dat deden de eerste twee nummers ook. “There’s A Beast And We All Feed It” (tevens opener op ‘Shangri La’) en “Trouble Town” (stuck in speedbump city where the only thing that’s pretty is the thought of getting out), dat zijn perfecte uptempo binnenkomers.
Gevolgd werden ze door “Seen It All”, 1 van de hoogtepunten, “Simple As This” en “Storm Passes Away”, iets tragere, doch daarom niet mindere, songs. Die nagenoeg perfecte wisselwerking tussen up-en downtempo, plugged en unplugged, bekend en minder bekend, is misschien wel het krachtigste wapen dat Jake Bugg ter beschikking heeft.
Opvallend: het leek wel alsof niet alle hitjes in België ook de Franse radiozenders bereikt hebben. Zo passeerde “Seen It All” eerder geruisloos en hetzelfde gold voor “Two Fingers”. Het publiek mocht dan misschien in grote getale opgekomen zijn, uitzinnig waren ze niet.
Na verschroeiende versies van “Messed Up Kids” (de toekomstige derde single?) en “Ballad Of Mr. Jones” kregen we een volledig akoestisch intermezzo met o.a. “Country Song” en “Pine Trees”. De gesprekken achter in de zaal, verpestten echter het ingetogen karakter van de bloedmooie, recht uit het hart komende nummers en de lawaaimakers werden meermaals aangemaand tot stilte door de personen rondom hen. Niet dat er noodzakelijk altijd iets verkeerd is met een gesprek voeren tijdens een optreden, maar wanneer het de bovenhand haalt van het geluid van de artiest die de rest van de zaal wel wilt horen, dan zit je met een probleem.
Halverwege “A Song About Love” stopte hij plots. Er kan enkel maar gespeculeerd worden naar de echte reden hiervoor. Jake, niet echt het grootste spraakwaterval, staarde wat om zich heen en riep zijn (vaste) roadie bij zich. Sommigen hadden het over laserlichtjes in zijn ogen, anderen dachten dat er fans onwel geworden waren. Wij denken, en hopen, dat Jake stopte als statement tegen het op sommige momenten respectloze publiek.
Kleppers “Taste It” en laatste twee singles “Slumville Sunrise” en “What Doesn’t Kill You”, harder en sneller dan alles wat hij tot nu toen gedaan heeft, sloten de set af. Niet eens een goodnight, Bugg doet niet mee aan ontkennen dat er een bisronde volgt.
Die bisronde typeerde met drie nummers wat voor een artiest Jake Bugg is. Als eerste kregen we een adembenemend mooi akoestisch nummer, “Broken”, zo indrukwekkend dat het zelfs de zaal zowaar stil kreeg. Vervolgens toonde hij wat voor een muziekliefhebber hij zelf is, door “Hey Hey My My” van Neil Young te coveren. Het nummer is allicht het bekendst omdat Kurt Cobain met de regel it’s better to burn out than to fade away” zijn suicide(?) note afsloot. De meest representatieve lijn voor Jake, dat op luid gejuich door het publiek onthaald werd telkens die woorden uit zijn mond rolden: rock ’n roll can never die. Niet will, maar can, kwestie van elk waterkansje compleet uit te roeien. Wat een meesterlijke versie trouwens, inclusief nagenoeg perfecte solo die hij met sprekend gemak uit zijn mouw schudde. Negentien? Leeftijd heeft niks te maken met wat op je paspoort staat.
Na het traag nummer en het eren van een held, volgde dan afsluiter “Lightning Bolt”, het uptempo nummer. De liveversie is anders dan de studioversie, zo zitten er korte pauzes tussen elke tempowisseling, waardoor hij speelt met de dynamiek van de song en die extra kracht geeft. Bovendien leek het wel alsof het publiek een heel optreden lang zat te wachten op dit nummer, dat duidelijk wel het voorbije jaar meer dan eens langs de Franse radiogolven voorbij gesurft is.
Voor de meesten van zijn leeftijdsgenoten zijn de examens in aantocht. Jake Bugg krijgt van ons alvast een 10/10 voor het vak “rock’n’ roll”. Het publiek krijgt -1 voor hun gedrag tijdens zijn presentatie. Foei.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4337
Organisatie: Aéronef, Lille
We voelden het al een beetje aankomen na hun optredens op Pukkelpop en op Leffingeleuren: de indiepop van Girls In Hawaii kan een groot, breed publiek bereiken , en is na al die jaren terecht . Twee uitverkochte concerten noteren we , in de Ancienne Belgique en in het Koninklijk Circus .
De Brusselse band rond Lionel Vancauwenberghe en Antoine Wielemans heeft een nieuwe cd uit ‘Everest’, mooi eerbetoon aan hun in 2010 overleden drummer Denis Wielemans, een muzikale verwerking , gezien hij hield van berglandschappen . Wat resulteerde in een bijna twee uur durend snedig , gedreven , weerbarstig en pakkend, emotievol , eerlijk concert , gedragen door hun warme samenzang . De dromerige indiemelancholica klonk live minder verfijnd en kreeg een levendige injectie.
Eerder hadden ze de Franstalige harten al veroverd. Na vanavond zijn ze overduidelijk klaar om bij de clubtour het komende voorjaar Vlaanderen bij hun fans te rekenen . Hun ingenieus materiaal, doordacht en subtiel uitgewerkt , raakt en intrigeert . Muzikale schoonheid en finesse! Dat gevoel en die ervaring hadden we door de songopbouw, die ze , waar nodig, lieten exploderen. Dit zestal was hier goed op voorbereid om zijn publiek en zijn fans een onvergetelijke avond te bezorgen . Meer dan zomaar wat dEUS of Grandaddy invloeden maar duidelijk ook geworteld in die 60s van Beach Boys , The Beatles en de indie van The Feelies. Je kwam dan uit op een gevarieerde set van een rits sterke songs als o.m. het gekende “Not dead” , al vroeg in de set , verderop met die andere single “Misses”, het dromerige “The fog” met z’n psychedelische keytunes , een rockende “Time” en “Changes”, “Summer storm” , die het geluid van Grandaddy nieuw leven kon inblazen. We konden niet afdwalen en ze hielden ons bij de leest!
Ook het decor was meer dan moeite . Goed nagedacht met die Mount Everst op het achterplan, die door allerlei fonkelende sterretjes, glinsterende lichtjes en kleurschakeringen wat meer diepgang had , en emotie , herinnering losweekte , zeker bij een song als “Switzerland” , het geliefkoosde land van wijlen Denis , en “Mallory’s height” (het verhaal van 2 bergbeklimmers die in de jaren 20 daar mysterieus verdwenen …) , omgeven van allerhande donder- en bliksemsamples.
Een song als “Rorscharch” riep ergens ‘dark side of the moon’ op van Pink Floyd met die verlichte driehoek . Hartverwarmende , -verscheurende (hoe je ook wenst te noemen!) sterkhouders waren de sfeervolle duetten met An Pierlé op “Here I belong” , middenin de set, en “Organeum” , die op het eind werd bewaard .
Naar een climax ging het met de strakke ritmiek en de energie uitbarstingen van “Birthday call” , “This farm will end up in fire” en een lang uitgesponnen “Flavor” , waarbij Wielemans vanop de boxen het publiek danig ophitste . Een vitale ‘closing final’ die ons verdwaasd achterliet …
Girls In Hawaii staan op scherp nu . Kwestie zal zijn dat ze deze energie, dynamiek en gretigheid kunnen behouden want hun harmonieuze en grillige indie is een wisselwerking van fris aanstekelijk , melancholisch en spannend broeierige materiaal, dat sterk intrigeerde en overtuigde vanavond . ‘Don’t miss ‘em’ tijdens hun clubtour de komende maanden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Robbing Millions - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4331
Girls In Hawaii - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4314
Organisatie: Botanique, Brussel (ism Live Nation)
Een avondje feel good, zwervend op verhalen tussen Nederland, Vlaanderen en Zuid-Afrika met een Poolse insteek. Op zijn nieuwe tournee hangt de nergens-en toch-overal-thuis-globetrotter Stef Bos zijn koude jas in de hal en stapt de warme kamer van optimisme in. Het was er knus en naar zijn als vuurhaard knetterende stem was het aangenaam luisteren.
Luisteren naar verhalen ook, want Stef Bos is een vlot causeur, maar vooral naar zijn jongste nummers die voortvloeien uit een dubbele inspiratiebron. Enerzijds het op de poster afgebeelde schilderij van de jonge Zuid-Afrikaanse kunstenaar Christiaan Conradie en anderzijds een zin van de Poolse journalist Ryszard Kapuscinski: pessimisme is het kijken naar de werkelijkheid op een te korte termijn.
De Antwerpse inwijkeling kwam in Brugge, ‘waar ik mijn eerste Vlaamse lief vond die ik amper begreep’, zijn ‘kleine tour op zoek naar iets groots’ voortzetten en ontegensprekelijk was de rode draad naast optimisme ‘de taal’. Bos houdt van taal als communicatiemedium en er zat niet de minste ruis op de zender-ontvanger-relatie, al schakelde hij vlot tussen Hollands, iets Antwerpsachtigs en Afrikaans.
Bij momenten ingetogen stil – zoals bij zijn opener “De intocht” helemaal alleen aan de piano - en dan weer ongebreideld luid afro en latino met vele blues- en andere zijstapjes ertussen in. Vier muzikanten bracht hij mee voor wat hij nummers noemde die uit een piano als moeder en een gitaar als vader ontsproten waren.
Hij diepte af en toe nog wel eens uit de oude doos, die echt wel klassiekers bevat. Zo sneed hij al vroeg “Is dit nu later” aan en in zijn tweede deel sketchte hij een grappige versie van “Wodka”. Grappig want naast schrijven en zingen is Bos ook qua lichaamstaal een entertainer.
Maar het ging vooral om zijn nieuwere werk, intrinsiek geïnspireerd door zijn Zuid-Afrikabelevenissen. “Het midden” kreeg een uitgesponnen draai en bracht meteen stomige opwinding in de statige schouwburg. Ook in “Força da mudança” zat schwung, zij het op Afrikaanse wijze. “Viva Afrika”, klonk het even later bewogen en gemeend met een drumsolo geïmporteerd uit het zwarte continent eraan gekleefd. “Kloofstraat” en “Gelukkig” pasten daar wonderwel in. Met het mooie vertelsel dat hij zijn liederen meestal aangereikt krijgt.
Intussen verkleurden de doeken boven het podium het kwintet en het podium van sober nachtblauw tot schrille en warme kleuren en terug. En plots waren we op een Frans terrasje waar de accordeon “Rue de Mouffetard” smoel gaf.
Ook in deel twee zou de accordeon nog terugkeren, net als de positieve vibes die zijn hele avond doorspekten, zoals in “Alles wat ik heb”. Hij opende dat deel met “Goed” en had het over vechten en opstaan om dan plots heel ingetogen terug te grijpen naar zijn jeugd met een verhaal waar dichter Hans Andreus bij zijn ouders thuis binnenstapte en hem een boek cadeau deed. Mooi tijd om “Voor een dag van morgen” te reciteren en te verwerken.
Hij sloot af met “Onder in my whiskeyglas”, op zich een triest nummer dat met de inkadering toch enigszins paste in zijn optimisme-set, ondanks de ontvoering van de ‘drie skepe’. Of had WF Hermans toch gelijk toen hij schreef: 'Ik geloof dat de mens alleen uit onoplettendheid optimist is.’ Drank helpt, dacht ook Bos en hij zwaaide zijn gasten uit met een glas ‘Wodka’.
Bissen deed hij met zijn ‘Papa’ en ‘De Partij’, waar hij nog zijn ‘door de wind, door de regen, dwars door alles heen’ in mengelde. Oei, was dat niet het lied dat zijn ‘eerste Vlaamse lief dat hij niet begreep’ ooit vertolkte? Optimisme? Ach wat, met een glas tikken tot het licht wordt en zingen. Cheers Stef, op dat wat komen zal! Als je maar door het bos de bomen ziet. Of was het omgekeerd?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4335
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
"We got them singing, now let's get them jumping." Als we die zin op een rock concert horen, dan weten we al dat het goed zit. En goed zat het ook donderdagavond in Vorst bij Nickelback. Ze mogen dan snel als één van de meest gehate rockbands in de wereld gelabeld worden, dat was noch aan het publiek, noch aan de band zelf te merken.
Voorprogramma van dienst was Skillet, een christelijke rockband met lichte goth trekjes en bakken ambitie. En terecht, zo blijkt, want het mag gerust gezegd worden: zelden een voorprogramma gezien dat erin slaagde om het publiek zo vlotjes naar z'n hand te zetten. Reeds vanaf het begin van de set was het publiek enthousiast, geholpen door een charismatische frontman en catchy liedjes. Aan het einde van de set kreeg de band een daverend applaus. België wil ze duidelijk graag terugzien.
Met zo'n doeltreffend voorprogramma is het dus ook niet verbazingwekkend dat het publiek volledig klaar was voor de set van Nickelback. Ze werden niet teleurgesteld. Het concert kwam vlotjes op gang, geholpen door de immense catalogus aan bekende hits waar de band ondertussen al uit kan kiezen. Het was wachten tot nummer 11 (van de 18) voor het eerste liedje van hun laatste album, dat ondertussen toch ook al twee jaar oud is.
Een stevige set dus, grotendeels bestaand uit bekende nummers en goed gebalanceerd tussen snelle en ietwat tragere songs. Geen wonder dat het publiek alsmaar enthousiaster werd. Ook de band zelf leek er steeds meer plezier in te hebben, vermoedelijk geholpen door de shots die ze op het podium achterom sloegen. Contact met het publiek, goedgeluimd onderling gebabbel en stevige songs; de belangrijkste onderdelen van een goed concert waren allemaal aanwezig.
Gehaat of niet, de Belgische fans van Nickelback waren duidelijk tevreden met de passage van hun geliefde band!
Setlist: Animals - Woke Up This Morning - Photograph - Something in Your Mouth - Savin' Me - Far Away - Too Bad - Someday - If Today Was Your Last Day - Rockstar - When We Stand Together - Drum Solo - Gotta Be Somebody - Lullaby - Figured You Out -How You Remind Me
Encore: Saturday Night's Alright for Fighting (Elton John cover) - Burn It to the Ground
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4341
Organisatie: Live Nation
Heel wat volk was opgedaagd om de elektronica weirde Amerikaan Will Wiesenfeld aan het werk te zien . Hij was hier samen met een tweede man achter de keys en de knoppen, die ook nog af en toe een gitaarriedel speelde . Baths was hier in het kader van de events van Autumn Falls.
Baths plaatst zich met hun tweede cd ‘Obsidian’ in de kijker, die net als het debuut , een klankenspectrum bevat. In die sound kunnen we fijne melodieën herkennen met zalvende, slepende , hortende en stotende beats , gekenmerkt van een vleugje dubstep (remember Flying Lotus) en de knisperende elektronica van Notwist ; ze kunnen uit de bocht gaan, tegendraads zijn en ergens neigen naar de hyperkinetische , harde breakcore van Venetian Snares .
En om de experimentjes leuk te houden maken die twee heren er een ontspannend , speels optreden van , met tussenin grappige bindteksten en een komische noot.
Eerder was Wiesenfeld al in de Bota te zien. Ook toen klonk het ietwat rommelig en ging hij een beetje op t gevoel af . Vanavond was het niet veel beter, de techniek faalde af en toe en hij werd geconfronteerd door stemproblemen van een voedselvergiftiging.
Beiden spreidden hun talenten tentoon in hun keys/elektronica , waarbij nogal gegoocheld werd en ruimte was voor jams. Een paar heerlijke dromerige , sfeervolle , grimmige als opgewekte songs borrelden op. O.m. hadden we van het recente album “Worsening”, “Earth dead”, “No past lives” en “Phaedra” . Z’n falset zang was regelmatig ontstemd en vals , en zweefde over de nummers heen . Hij kon sterk uithalen met z’n schreeuwzang en enkele oerkreten, die de nummers een grimas bezorgde . Tja , van een experimentje meer of minder was het duo duidelijk niet bevreesd . Een lang uitgesponnen “No eyes” moest (meermaals) worden herhaald , maar wat een duracellsong werd het, door de krachtige groove en het elektronisch vertier. Het vatte de totaliteit van z’n weirde sound samen.
Baths was een aparte belevenis , waar structuur en chaos elkaar gedegen kruisten. Uniek staaltje elektronica die wist aan te trekken en af te stoten! Borderlinetronica!?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4340
Organisatie: Botanique, Brussel
Voorprogramma Pegasus bestaat uit vier jonge energiekelingen afkomstig van het Zwitserse Biel. Hoewel ze gekleed in een kostuum het podium opkruipen, verraden hun sneakers en wilde haren hun jeugdigheid en frivoliteit die ze in hun muziek en performance duidelijk niet proberen te verbergen. Ze brengen catchy, meezingbare muziek die een groot deel van het publiek spontaan meekrijgt. In de mix overheersen vooral de zang en de basdrum, wat het geheel zeer ritmisch, complexloos en dus zeer dansbaar maakt. Zanger Noah Veraguth is een charismatische zanger die zeker van zijn stuk is en dit ook toont in de omgang met zijn publiek. Hij speelt handig in op de Belgische meertaligheid, die hem als Zwitser niet vreemd is, en spreekt het publiek zowel in het Frans als in het Engels aan. Een fijne opwarmer die doet verlangen naar een geweldig hoofdprogramma.
Hurts is oorspronkelijk een Engels synthpop duo, bestaande uit zanger Theo Hutchcraft en synthspeler Adam Anderson. Met twee platen op hun naam, ‘Happiness’ (2010) en ‘Hurts’ (2013), toeren ze momenteel door Europa. Hiervoor wordt het duo vergezeld door een extra synthspeler, een bassist en een drummer. Voor de uitgesponnen intro van opener “Mercy”, zien we eerst Theo en Adam verschijnen. Theo verschijnt een beetje mysterieus met een kap over zijn hoofd en Adam heeft voor de eerste twee nummers een elektrische gitaar vast met verlichting die op de muziek mee pulseert. Zodra de andere muzikanten aan bod komen, valt de onconventionele podiumindeling op met de drummer en de bassist helemaal links in een hoekje geplaatst. De tweede synthspeler staat dan weer helemaal rechts achteraan. De nadruk ligt duidelijk op het duo Theo en Adam.
Het poppy “Miracle” pakt uit met een spectaculair lichtspektakel in de vorm van een dubbele X waar iedereen even van moet wegkijken, maar wel indruk maakt. Na “Silver Lining” zet Hurts het nummer “Wonderful Life” in waarin zanger Theo in het refrein dezelfde intensiteit behoudt als tijdens de strofes terwijl de rest van de muzikanten het geheel naar een hoger niveau tillen, wat een interessante dynamiek aan het nummer geeft. Het publiek reageert enthousiast en neemt de zang van het laatste refrein voor zijn rekening. Dit trekt Theo voort door het publiek de “ee’s” en o”o’s” van “Blind” te laten inzetten. Tot groot jolijt van verschillende groepjes tienermeisjes die het nummer maar al te graag meeschreeuwen. Het mooi opgebouwde “Evelyn” neemt het publiek mee naar een hoogtepunt waarna het publiek het nummer neerlegt door zachtjes de outro mee te zingen.
Tijdens “Cupid”, dat af en toe aan Depeche Mode doet denken, krijgt Theo de zaal mee door zelf op en neer te springen op de dreunende instrumentale refreinen. Dit is het meest actieve dat we de zanger te zien krijgen, de rest van de tijd staat de hij namelijk Liam Gallagher-gewijs zeer rustig en nonchalant op het podium.
Hurts plaatst vervolgens een rustpunt in de set met “The Crow”, hun interpretatie van een ballad. Dit zetten ze nog even voort door een versie van 3Blood, Tears And Gold3 neer te zetten met enkel gitaar en zang. De stilte doorbreken ze door “Exile” in te zetten, de titelsong van hun laatste album. De sfeer van het nummer doet denken aan “Angel” van Massive Attack dat in de zaal gespeeld werd vlak voor ze het podium opkwamen. Toeval of een knipoog naar één van hun inspiratiebronnen? Het nummer bouwt op van begin tot einde en brengt het publiek terug naar een hoger energieniveau, klaar voor het laatste deel van de set. “Sandman” zet in met een geweldige hip-hop beat die wat variatie brengt maar het refrein valt weer terug in de succesformule van de band: stilte voor de storm. Vervolgens worden alle registers opengetrokken en worden de nummers zo meezingbaar mogelijk. Een formule die werkt om een zaal fans volledig mee te krijgen. Zo ook bij het dansbare “Sunday” waar het publiek het meest enthousiast op reageert en zelfs de zittende toeschouwers voor rechtspringen.
De drie laatste nummers voor de bisronde – “Stay”, “Illuminated” en “The Road” - baseren zich ook op de succesformule van de band van zeer rustige strofes en grootse refreinen. De zanger gaf “Illuminated” een leuk sfeertje door aan iedereen te vragen om het lichtje van hun telefoon aan te steken. “The Road” ontaardt in chaos en laat het publiek verweesd achter.
Een bisronde krijgen ze in de vorm van “Better Than Love”, waar een groot deel van het publiek op zat te wachten. De geluidsman heeft het volume duidelijk wat de hoogte in geduwd voor wat extra impact en ook de indrukwekkende lichtshow ondersteunt deze poppy meezinger. Een laatste keer bouwt Hurts op van een vrolijk, klein walsje naar een eclectisch einde met “Help”. Hierna neemt de band afscheid en gooien ze, vooral voor de vrouwelijke fans, nog wat bloemen in het publiek.
Hurts gebruikt enkele vaste formules voor hun nummers. Ze bouwen ofwel stilaan op naar het einde toe met eventueel nog een korte herneming, ofwel halen ze telkens alles uit de kast bij het refrein. Dit werkt zeker bij de fans maar ook niet-fans moeten toegeven dat zoiets live impact heeft en Hurts kan net genoeg variatie maken om er een interessante show van te maken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pegasus -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4319
Hurts - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4318
Organisatie: Live Nation
Het nieuwe recept van White Lies : ruimtereiziger op de cover, aanzwellende strijkers, pompeuze synths, Night of The Proms, hoogdravende zang, Pet Shop Boys, plastieken eighties gitaartjes, Susan Boyle, weidse gebaren, kerstlichtjes in de aanslag, meezingbare A-Ha refreintjes,…
Nochtans vonden wij hun debuut ‘To lose my life’ uit 2009 een vrij treffelijke plaat, maar dit hier is om eczema van te krijgen. Mogen ze er mee de ruimte in vliegen om nooit meer terug te komen.
White Lies heeft met deze drol twee keer de AB uitverkocht, op 29 en 30/11. Het wordt het weekend van de wansmaak. Er is toch nog troostend nieuws voor de sukkelaars die geen kaartje konden bemachtigen : The Backstreet Boys komen naar het Sportpaleis.
Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor achter The Antler King. ‘Patterns’ is de opvolger van hun twee jaar geleden verschenen debuut …Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties hadden we .
De opvolger getuigt opnieuw van vakmanschap en emotie. Hun pop sing/songwriting is een wisselwerking in intimiteit, sfeervolle dromerige arrangementen , catchy, uptempo materiaal en meerstemmigheid . Ze behouden nog steeds dat ‘roadmovie gevoel’.
Er valt voldoende afwisseling te noteren als je “Gold red circles” , “Chain of memory lane”, “Little shakers & wooden blocks”, “14:48” en “Moonbeams” naast elkaar plaatst, waarbij ze balanceren tussen ingetogenheid en een voller, rijkelijk geluid , niet vies van wat psychedelica en wavetunes.
Kortom , een boeiende luisterervaring van kwalitatief puike songs . Dit Belgisch tweetal koesteren we !
Tijuana Panthers is een Californisch bandje die het houdt op gruizige , evenzeer aangename ‘60s garagerock’n’roll . Op hun doorbraak hier, komt het trio af met 12 songs in een kleine dertig minuten . Fris, vaardig klinkende rocksongs die in de buurt hangen van Dead Moon , Thee oh sees , The allah-las en het oude Strokes .
We noteren boeiende variaties in de sound, “Above your means” (zompig , neigend naar een shoewavegeluid) naar “Wall walker” (punky), tot “Father figure” (Amerikaanse Strokes natuurlijk) en “Pushover” (relaxte ‘60srock’n’roll) . Op de laatste 2 songs , “Sunday” en “Boardwalk” (een reprise van de snellere versie op de cd) komt de klemtoon op een lofisound. Tijuana Panthers - Garagerock’n’roll , niet vies van wat reverb en intussen met een afgerond, onschuldig kantje …
“All the way down from St. Louis Missouri, Usa” … Pokey Lafarge is al een paar jaar bezig en explodeert graag in de muzikale traditie van de Amerikaanse rootsmusic . Hij wordt op sleeptouw genomen door Jack White , die mee instond voor de nieuwe titelloze plaat .
Samen met het combo The South City Three , een bigband, brengen ze een soort vooroorlogse retroroots van jazz, western swing , countryblues, pop en doowop …Akoestische dansmuziek, een “sun blessed riverboat style” die onsterfelijk klinkt volgens Lafarge.
We horen het zeker aan het enthousiasme, de dynamiek en de friste in het materiaal . Aangename muziek voor wie houdt van die traditional old style van Kitty , Daisy & Lewis of Caro Emerald .
Het Canadese Majical Cloudz , rond producer Matthew Otto en zanger Devon Welsh , uit Canada , brengt een bevreemdende, hypnotiserende, elegische sound in hun indietronica . In de picture staat de muzikale zang van Devon , die diep indringend , bedwelmend , helder, sterk is en ergens de hoogte in kan gaan op z’n Anthony Hegarty’s ; verder natuurlijk de spaarzame , minimale begeleiding van keys en toetsen . Bijna een transcendent ervaren, dat zelfs een tikkeltje akelig en benauwelijk is . Welsh liet zich al opmerken op het debuut van Grimes.
‘Impersonator’ is fragiele, elektronische kamerpop, die breekbaar , morbide klinkt . De eerste nummers “This is magic” , “Childhood’s end” en de titelsong dompelen je meteen onder in die aparte sfeer. De toevoeging van orkestraties, psychedelica, verstilde soundscapes en knisperende elektronica op z’n Notwist op “I do sing for you” , “Silver rings” , “Bugs don’t buzz” en “Mister” geven wat verruiming .
Een plaatje dat we binnen het genre graag bij de collectie toevoegen.
Meer dan opgewekt worden wij van debuutplaatjes als dat van het Franse Happening. Het trio uit Aix les Bains bestaat pas sinds 2012 en brengt met ‘Birth’ een veelbelovende ep uit. De vijf songs zijn zeer afwisselend en laten diverse invloeden horen. Het geluid van Happening varieert tussen alternatieve rock, punk en vooral posthardcore en doet denken aan Thrice, Sparta, Fugazi en The Bronx. Verder refereerden de begintunes van de songs regelmatig naar Helmet door het typische, venijnige samenspel van gitaar en de repetitieve drums.
Stevige maar melodieuze tracks als “Social Mask”, “Lacks” en afsluiter “Empty Bottle” tonen een jonge band met een zeer mature smoel en doen verlangen naar meer!
Meer info op http://happening.bandcamp.com/.
Watertank (what’s in a name…) bestaat tien jaar en na enkele EP’s brengt dit Franse vijftal een eerste full album uit! De heren zijn duidelijk niet voor één gat te vangen want de groep mixt diverse genres tot één stevig maar melodieus geheel. De krachtige, cathy riffs refereren naar betere grungetijden en worden gretig vermengd met een flinke dosis posthardcore, hardrock, sludge, stonerrock en zelfs doom.
Aanvankelijk hadden wij een soort deja vu bij het beluisteren van ‘Sleepwalk’ maar na enkele luisterbeurten moeten we concluderen dat Watertank een voortreffelijke band is met diverse sterke composities. Luister maar naar het aan de Foo Fighters schatplichtige “Ants in Suits”, de stadionrocker “Giant Heads” of “Off The Radar” waar sludge en posthardcore hand in hand gaan. Afsluiter “Six Days” is dan weer onze absolute favoriet en een machtige afsluiter van deze plaat!
Wie fan is van pakweg Cave In of Torche zal deze stevige postgrunge zeker kunnnen smaken.
Meer info op https://www.facebook.com/wtrtnk
Al 13 jaar werkt Noord-Ierse The Answer hard om wereldwijd bekend te worden ! De formatie maakte al een paar degelijke platen en maakte vooral naam toen het met AC/DC meeging als voorprogramma op hun ‘Black Ice World’-tour. Geef toe: er zijn bands die het minder mooie adelbrieven moeten doen... ‘New Horizon’ is de vierde plaat die verschijnt op een nieuw label en die zeker positief zal onthaald worden bij liefhebbers van een potje klassieke rock.
Op deze nieuw worp staan tien tracks waarvan wij er enkele zeker kunnen pruimen. Zo is er single en stadionanthem “Spectacular” dat lekker meebekt. Verder viel ons het catchy “Concrete” op met een hoofdrol voor het swingende gitaarwerk en de groovy bass.
Op afsluiter “Scream A Louder Love” toont The Answer dat ze een uitmuntende, stevige en klassieke rocksong kunnen componeren.
Verder moet je toegeven dat de productie van ‘New Horizon’ lekker retro klinkt en dat de vocalen van frontman Cormac Neeson een pluspunt zijn. Toch een flinke kanttekening want na enkele luisterbeurten blijven we toch wat op onze honger zitten.
‘New Horizon’ is een degelijk rockalbum maar ontbeert een scherp, verrassende kantje en zal daardoor een weinig prominente plaats in onze platenkast krijgen...
Mount Kimbie speelde zich in de kijker op het afgelopen Pukkelpopfestival en slaagde er moeiteloos in om de brug te slaan tussen elektronische sounds , soundscapes en sing/songwriting . Het is aangenaam te zien dat live instrumenten gitaar , bas , drums en de regelmatige toevoeging van zang en hiphoprhymes de elektronica ondersteunen .
Mount Kimboe zweert de vlakke ‘boemboem’ elektronica af , en zorgt voor een ‘andere boem’ , een voller , percussief geluidstapijt, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren . Tja, ze zijn ergens tussen Boards of canada en Caribou te plaatsen
Een uitverkochte Grand Mix en een eerder uitverkochte Bota … De elektronica van het Londense duo Dominic Maker en Kai Campos van Mount Kimbie zit duidelijk in de lift . Ze bieden een boeiend concept door de opbouw, de bezwerende groove, de donkere duistere sounds, de filmische soundscapes en de onverwachtse wendingen. Twee gewone jonge gasten, die graag van apparatuur switchen, bas en gitaar aanvullen en over een percussionist als derde man beschikken . Dit is dansmuziek voor in de huiskamer , poppy geïnjecteerd, en regelmatig ondersteund van een zalvende zang . En op een optreden mag het dan wat krachtiger en harder klinken .
Het trio werd sterk onthaald en die warme respons deed deugd . Ze bouwden hun set op naar een sterke closing final . Ze begonnen met de fijne achtergrondmuziek van een lounge “Carbonated” en “Before I move off”, die aanzwollen, werden uitgediept en forsere beats hadden , zonder hun identiteit te verliezen . Iets verderop hetzelfde met het prachtige “Fallout”, letterlijk op z’n Boards of canada gestart met ‘bleep’ soundscapes, die dan door percussie , gitaar en basloops wat meer dynamiek krijgen.
“Home recordings” zette de eerste zangpartij in en vanaf “Blood & forms” kreeg je de klemtoon op de ritmiek en op aantrekkelijke , aanstekelijke, dansbare elektronische grooves. Ze serveerden een ongelofelijke live ervaring met “So many times, so many ways”, “Made to stray”, en oudjes “Field” en “Mayor”, die elan kregen door lichteffects en stroboscoops .
Mount Kimbie – elektronicatechneuten die de brug slaan met warme popsounds, de dansspieren aanspreken en er een ongelofelijk live ervaring van maken . Sjiek!
Organisatie: Grand Mix Tourcoing
Nick Cave & The Bad Seeds - Zoals hij gewoon is en als was het dat hij even een bakkerij binnensprong om een grof brood te scoren, flirtte onze voormalige koorknaap Nicholas Edward Cave met de duivel en speelde zowat iedereen die ook maar een greintje naar concurrentie zou kunnen en durven ruiken naar huis. Jezus met kloten. Met een zekere pose en de nodige theatraliteit kwam onze grottenmens met zijn slecht zaad naast zijn talloze klassiekers zijn nieuwe ‘Push The Sky Away’ voorstellen. Even weg van het stomende en brute Grinderman, even weg van Blixa en Mark die jaren geleden The Seeds voor bekeken hielden. Warren Ellis rules! Dit bebaarde multitalent vervangt op treffende wijze Micks pianogehamer en Blixa’s explosieve en dissonante gitaargeweld, en dit met pakweg een viooltje en een dwarsfluitje. De nieuwe krijtlijnen zijn duidelijk getrokken. De subtiliteit van het ogenschijnlijk zinloos geweld.
Met het heerlijke en rustig kabbelende “Whe know who U R “ zette Cave en Co de set in en alras kwam onze bijbelman de voorkant van het podium opzoeken. Als een ware profeet en orator ging Nick door een verbazingwekkende set met allen maar kippenvel op het menu. Ondergetekende stond met opengesperde muil als aan de grond genageld te luisteren. Het is aan weinig artiesten gegeven om na meer dan dertig jaar nog strelend en mokerslagsgewijs tegerlijkertijd nog dergelijke uppercuts uit te delen. In “Jubilee street”, pas het tweede nummer, worden meteen ook de kaarten even herschud en word ik er meteen weer aan herinnerd waarom ik zo’n fan ben: Die kerels maken heerlijke teringherrie.
En dan nog even de heerlijke postpunk ode aan een zekere Elvis met “Tupelo Boy”. Alweer een lel van jewelste. Het publiek wordt stilletjes aan klaar om geëxecuteerd te worden. Resultaat: “From her to eternity” De klasse druipt er overal van af. Zelfs Mephisto dient even gas terug te nemen om zich achter de piano te scharen. Cave kan als geen ander een liefdesbrief schrijven. (Love Letter).
Subtiliteit in het kwadraat met de instant klassieker “Push The Sky Away”. We maken het even stil in ons hart met “God is in The House”.
Gaat die kloot dan nog even als afsluiter niet mijn trouwliedje “Into My arms” als een ware middeleeuwse bard brengen? Moet ik er heel aan, Mr Cave? Wil ik nog andere concerten zien?
Neem gerust een kijkje naar de pics van zijn set tijdens Lowlands 2013
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=detail&catid=3936&id=39254
Organisatie: Live Nation
Anderhalf uur hield Ghostpoet, het alterego van de Londense Obaro Ejinive, ons in zijn greep. Onze jonge zwarte poëet met levensgrote bril balanceert behendig tussen mellow hiphop, elektronica, dubstep, trippop en sing/songwriting . In een nogal donker decor dat werd gecreëerd , zorgde het kwartet voor een beklijvend setje en avondje; niet zomaar wat ‘hipeletronica’ maar een boeiende reeks aantrekkelijke, aanstekelijke als duistere, melancholische nummers , die hier door een goed op elkaar afgestemd kwartet gespeeld werden !
Als leadfiguur loodste hij ons doorheen een broeierige, spannende, adembenemende set . Tja, zelfs eerder een bedwelmende , hypnotiserende trip van sfeervolle , creatieve en experimentele nummers , bepaald door z’n getormenteerde , gepassioneerde , mompelende lyrische rap en zegzang , die door een apparaat bij zich nog wat effects meekregen.
Er werd gretig geput uit de twee cd’s die totnutoe zijn verschenen , ‘Peanut butter blues & melancholy jam’ en ‘Some say I so I say light’. Een goed opgebouwde set hoorden we met sterke songs als “Gaaasp” , “Cold win”, “Plastic bag brain”, “Survive it” en “Run run run”, die elan hadden door de subtiel toegevoegde geluidjes van keys en die ‘neverending’ zegzang. Ook de slepende , gruizige tunes van “Meltdown” en “Sloth troth” intrigeerden. De invloed van Gangstarr, Roots Manuva , Bobby Sichran en MC 900 ft Jesus is onmiskenbaar.
Ook de dame aan de keys die soms dienst deed als zangeres met de vocale dialogen overtuigde . Hier kwam Tricky met Martina Topley-Bird om de hoek kijken .
Kijk, het toont de speelsheid en de veelzijdigheid aan waarmee Ghostpoet switch in stijl . “Comateuse” ,“Dim sun” en “Us against whatever” , met opnieuw die samenzang , waren dansbare outfreaks en besloten een zalige avond.
Ghostpoet is muzikaal toch iets apart en unieks binnen het genre, die het moet hebben van het Woord; onnavolgbare rhymes zijn in een boeiend muzikaal web geweven en alles viel mooi op z’n plaats!
Ook de support Hiatus Kaiyote verraste aangenaam. Het is een Australisch gezelschap rond de bevallige Nai Palm. Een warme, slepende, bezwerende sound van jazzy trippop hoorden we van deze band . De dame benadert ergens de Joodse traditie in haar kledij en muzikaal kreeg de sound diepgang en sterkte door de diepe basstunes , de kleurrijke synths , de percussieve ritmes en haar heldere, indringende, zwoele vocals. Een fijne ontdekking!
Organisatie: Vk* , Sint-Jans Molenbeek
Crossing Border Festival 2013
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2013-11-17
Afgelopen zondag vormde de Antwerpse Arenbergschouwburg voor de vijfde maal het fraaie decor voor het jaarlijkse Crossing Border festival.
Het Belgische luik van dit festival dat in 1993 voor de eerste maal georganiseerd werd in het Nederlands Den Haag en intussen uitgegroeid is tot zowat het meest vooraanstaande internationale, interdisciplinaire literatuur- en muziekfestival in zijn soort in Europa, werd – in tegenstelling tot enkele voorbije edities – herleid tot één dag. Maar met zowat 40 muzikanten, schrijvers, dichters, tekenaars en vertellers gespreid over vier zalen, was er opnieuw aan keuzemogelijkheid geen gebrek. Hierbij de bevindingen van de redactie van Musiczine
Het kwintet Lucius (***) afkomstig uit Brooklyn, New York, was niet enkel de opener van de festivaldag maar mocht meteen ook aantreden in de grote zaal (voor de gelegenheid omgedoopt tot La Zona Rosa). Opvallende kenmerk was dat er vanuit de groep duidelijk gewerkt wordt aan een ingestudeerd imago, niet in het minst via de twee zangeressen Jess Wolfe en Holly Laessig. Zo stonden zij niet enkel centraal op het podium tegenover elkaar, waren ze getooid in een identiek geruit kostschoolpakje en zwarte kniekousen en voorzien van een zelfde kapsel, maar bovendien pakten ze uit met hun harmonieuze samenzang die vaak deed denken aan sixties groepjes als The Shirelles of The Shangri-Las. Waar op visueel vlak symmetrie troef was, was de diversiteit muzikaal des te groter. Zo ging het van country, blues over soul naar indie-, elektro- en AOR-pop. Qua percussie kon er dan weer gerefereerd worden aan Local Natives. Maar waar hun passage enkele jaren geleden op Crossing Border nog gensters sloeg, kon het speelse en flirtende Lucius – hoe suggestief men ook tracht te zijn (zie maar bijvoorbeeld de hoes van hun zonet verschenen eerste volledige album, ‘Widewoman’) - niet verhullen dat globaal het songmateriaal nog wat te licht is om in oor en geheugen lang te blijven hangen.
Dit laatste ging zeker op voor de passage van het Engelse Swim Deep (**1/2). Genietend van enige populariteit in hun thuisland, is dit in alle opzichten jonge bandje uit Birmingham in onze Lage Landen nog een vrij onbekende. Ze kwamen op Crossing Border hun debuutalbum ‘Where The Heaven Are We’ voorstellen. Op plaat klinken ze als een reïncarnatie van Britse 90’s groepjes als Lightning Seeds, Mocking Turtles, Northside of Stone Roses maar live lieten ze de uitgekiende productie voor wat het was en gingen ze meer gaan rocken. En dat bleek hun zomerse melodieën en teksten niet altijd goed te doen. Ook de stem van zanger Austin ‘Ozzy’ Williams kwam er door het extra aan volume niet steeds naar behoren uit. Inzet, potentieel en goede pogingen ten spijt leken alle nummers ook nog eens qua stijl in elkaar over te vloeien. « She Changes The Weather » (fraaie opbouw met piano, synth en gitaar) en vooral het uptempo « King City » konden ons dan wel weer bekoren maar jammer genoeg waren dit niet toevallig de twee laatste nummers zodat er van enig herstel geen sprake meer kon zijn. En ook de eerder gebrachte cover van « Girls Just Want To Have Fun » (Cindy Lauper) verschafte geen meerwaarde.
De tribune in de Red Eyed Fly zat bomvol voor de Welshe singer-songwriter Cate Le Bon (***). Le Bon (een artiestennaam die als flauwe grap refereert naar de zanger van Duran Duran) is dertig, verhuisde dit jaar van Wales naar Los Angeles en brengt deze maand haar derde album ‘Mug Museum’ uit. Niet iedereen is gecharmeerd door haar hoge stem, het eerste folknummer dat ze zong klonk nogal zwaar op de hand en was een beetje gedateerd, maar in de meer uptempo nummers konden wij haar groot zangbereik wel appreciëren. Deze Welshe dame met het pagekopje schakelde soepel over van een lage zangstem (denk aan Nico van The Velvet Underground) naar hogere vocalen (Sinead O’Connor), stond op de tippen van haar schoenen zich uitreikend naar de microfoon en toverde splijtende gitaarmelodieën uit haar vingers waarbij de gebrachte indierock verwantschap toonde met haar grote voorbeeld Pavement. « Fold The Cloth » met zijn farfisa orgelgeluid had dan weer iets weg van Stereolab. Cate zong zondag geen nummers in het Welsh. Alleszins hebben wij toch geen songteksten gehoord met vreemde keelklanken.
Phosphorescent (****) onder leiding van Matthew Houck, bevestigden in de volgelopen La Zona Rosa opnieuw na hun erg sterke passage afgelopen zomer op Pukkelpop. Ook in Antwerpen werd aangetreden met dezelfde ruime bezetting (6 extra muzikanten inclusief twee keyboards). De groep wisselde Alt-Country en Americana af met een vleugje elektronica en bracht sterke songs in de beste traditie van Will Oldham en de onlangs veel te vroeg overleden Jason Molina. Uitschieters waren onder meer « Down To Go » (mede door een fraaie slidegitaar), « Song For Zula » (extra elektronica en opvallende voetdrum zorgden voor een mooie omkadering) en afsluiter « Los Angeles » (samenzang in combinatie met mooie gitaaraccenten en een 70’s klinkende orgel). Ook toen Houck zijn band – die hij overigens meermaals dankte – wegstuurde naar de coulissen, bleef hij uitermate boeien. Met het ontroerende « Muchacho’s Tune » kreeg hij de zaal muisstil en bij « Wolves » uit ‘Pride’ (2007) maakte hij op het einde gebruik van een loop machine om zijn stem- en gitaargeluid te samplen. We zagen het op Crossing Border Ed Harcourt hem al voordoen en ook nu pakte het bijzonder fraai uit. Of hoe Americana ook eigentijds kan klinken.
Het dit jaar uitgebrachte album ‘Muchacho’ is er eentje voor de eindejaarslijstjes en met zijn uitstekend concert onderstreepten Houck en zijn bandleden dat dit volkomen terecht zou zijn.
We hadden mede op basis van hun uitverkochte passage in de Brusselse AB Club vorig jaar, opnieuw heel wat verwacht van de set van Radical Face (***). Zeker nu hun vorige album ‘Family Tree: The Roots’ (2011) zopas een mooi vervolg kreeg in de vorm van ‘Family Tree: The Branches’, het tweede deel uit een trilogie. Maar de groep onder aanvoering van de Amerikaanse zanger-liedjesschrijver Ben Cooper (ook de helft van onder meer Electric President), bezorgde ons niet het verhoopte gevoel. Hun luisterliedjes gingen niet zozeer de mist in (deze was gelukkig de nacht ervoor opgetrokken) maar verdampten nagenoeg volledig in het lawaai van publiek dat binnenkwam of de dorst leste aan de naastgelegen toog. Dat ieder groepslid van Radical Face ook nog eens neerzat, deed het stem- en volumebereik geen goed. Bijgevolg dat de humor van Cooper niet verder reikte dan de eerste rijen. En ook de details (zoals met een drumstick over de cymbalen strijken tijdens het prachtige « Always Gold » of het bij wijze van percussie op de billen klappen tijdens het afsluitende, via het gebruik in een reclamefilm van Nikon bekende « Welcome Home ») gingen voorbij aan de aandacht van velen. Dat « The Gilded Hand » een uitvoering à la dEUS ten tijde van hun ‘Worst Case Scenario’ meekreeg, werd evenmin in de thuisstad van Barman en co opgemerkt.
Onopgemerkt en ten onder gaande aan het rumoer in de Continental Upstairs was ook de set van RM Hubbert (*) (niet in het minst vanwege de setting). Eveneens hier brachten enkel de voorste rijen van de toeschouwers enige aandacht op voor de akoestische nummers van de uit Glasgow afkomstige zanger-gitarist terwijl er heel wat bestellingen aan de bar werd gedaan of dat fans van John Grant reeds hun opwachting maakten aan de deuren richting grote zaal. Noch de imposante verschijning van Hubbert of een afsluitend duet met Aidan Moffat waren hier tegen opgewassen. Het was wellicht beter geweest om de man in de kleine zaal van de Red Eyed Fly te programmeren omdat die locatie afgesloten was van de vele passanten. Daar zouden zijn mooie – laten we dat niet vergeten - folknummers veel beter tot hun recht gekomen zijn. Een gemiste kans.
Fat Possum was ooit een legendarisch bluesrock label maar de laatste tijd brengen ze ook meer popgetinte releases uit. Een voorbeeld hiervan is het tweede, zelf getitelde album van het New-Yorkse vijftal Caveman (**1/2). Zanger Matthew Iwanusa mepte in de Club De Ville tijdens een aantal nummers stevig op een drum, de band wisselde gitaarmelodieën af met keyboardlijnen en het geheel klonk poppy en optimistisch maar desondanks zinderden niet alle nummers even sterk na.
Wél nazinderend was het concert van John Grant (****) in de La Zona Rosa. De gewezen frontman van het in de jaren ’90 opgerichte The Czars die door het uitblijven van succes in de schemerzone belandde, jarenlang vocht tegen zijn alcohol- en drugsverslaving en ook nog diende op te boksen tegen gevoelens van verwarring en vervreemding, kerfde aan de hand van zijn gevoelsmatige, autobiografische teksten meermaals vlijmscherp in het hart en het gemoed van de toeschouwers. Vooral het aangrijpende « Glacier », ontsproten aan het feit dat Grant diende te leren omgaan met zijn homoseksualiteit en geschreven om zichzelf moed in te spreken, liet niemand onberoerd. En dat het Grant ook zelf nog steeds niet onbewogen laat, bleek toen hij bij aanvang van het nummer de setlist gelegen aan zijn microfoonstandaard, als uitlaatklep met een krachtige beweging wegtrapte.
Grant die het publiek af en toe in het Nederlands toesprak, plukte vooral nummers uit zijn in het voorjaar verschenen, tweede soloalbum, ‘Pale Green Ghosts’. Dat daarop door de input van Birgir Þórarinsson (a.k.a. Biggi Veira) van de IJslandse formatie Gus Gus veel meer elektronica gebruikt werd dan op zijn voorganger, het excellente ‘Queen Of Denmark’ (2010), werd ook in Antwerpen nog eens overvloedig gedemonstreerd. Tijdens « It Doesn’t Matter To Him » was de inbreng van elektronica nog sporadisch en « Pale Green Ghosts » vertoonde gelijkenissen met het vroege werk van The Human League, Fad Gadget of Depeche Mode. Maar het was in de eerste plaats « Black Belt » voorzien van een prachtige opbouw, dat de grote zaal van de Arenberschouwburg injecteerde met een clubsfeer. Daarbij imponeerde Grant telkens met zijn krachtige baritonstem door moeiteloos het volume te kunnen weerstaan.
Het voormelde drieluik verdeelde het publiek – net als in de Botanique eerder dit jaar – in voor- en tegenstanders. De eensgezindheid keerde tegen het einde van de set terug met een schitterend uitgevoerd « Queen Of Denmark », door Grant solo op piano ingezet en uitmondend in een mooie finale.
John Grant en zijn nagenoeg volledig IJslandse begeleidingsgroep (de man woont tegenwoordig in Reykjavik) kregen na afloop een staande ovatie.
Het was al de vierde keer dat we dit jaar Savages (****) aan het werk zagen. Om maar aan te duiden dat dit voor ons qua nieuwe bands dé live band van 2013 is. Terwijl de productie van hun plaat ‘Silence Yourself” de intensiteit van hun concerten mist, is live de postpunk sound van deze vier Londense meiden een sonische mokerslag. Natuurlijk brengt Savages niets nieuws. Net zoals Interpol zijn Savages gigantisch schatplichtig aan de troosteloze new wave sound van de vroege jaren ‘80, met Joy Division, Magazine en Siouxsie And The Banshees als grote inspiratiebronnen. Maar de power en de dynamiek van de ritmesectie (ook op Crossing Border was het drumwerk van Fay Milton in alle betekenissen van het woord doeltreffend), gecombineerd met de gitaarbeheersing van gitariste Gemma Thompson en de vocale kracht en podiumprésence van zangeres Jehnny Beth Beth (echte naam: Camille Berthomier), is ongeëvenaard. Op het kleine podium van de Club De Ville hadden Savages weinig bewegingsruimte maar toch vonden we ze beter (lees: strakker) dan op Pukkelpop afgelopen zomer of een drietal weken geleden in Le Grand Mix (Tourcoing). Tijdens « Shut Up » kregen we een machtig samenspel tussen de spattende hi-hats en de slappende bas van de jarige bassiste Ayse Hassan en voerde de declamatie van Jehnny Beth de zaal naar een eerste hoogtepunt. Ook « City’s Full » had een machtige drive waarbij Gemma Thompson gretig gitaaruitbarstingen rondstrooide. Savages namen toen een beetje gas terug met « Strife » en « Waiting For A Sign » dat veel mee had van Jeff Buckley’s rauwste nummers in hun legendarische live uitvoeringen (zie ‘Eternal Life’). « She Will » had dan weer evenveel meezinggehalte als de vroege Editors maar het refrein was vlijmscherp als een net uit de verpakking gehaald nieuw scheermesje en Jehnny Beth deelde muzikale karateslagen uit als een vrouwelijke Bruce Lee. Savages ontbonden al hun punkduivels in het korte « Hit Me » en trakteerden de Arenbergschouwburg nog op een verschroeiende finale met het abrasieve « Husbands » en de aan het Gang of Four schatplichtige disco not disco van « Fuckers ». Savages: Game, set en match.
Pure kracht en subtiele verfijning lagen op Crossing Border maar enkele traptreden van elkaar verwijderd. Onze gehoororganen moesten zich dan ook even aanpassen toen we de grote zaal betraden waar de afsluitende band van deze festivaldag, These New Puritains (****), reeds aan hun set begonnen waren. Terwijl Savages nog volop de kaart van de postpunk trekken, hebben These New Puritains dit genre intussen al geruime tijd nagenoeg volledig achter zich gelaten. De weg die ingeslagen werd met hun vorige album, het fel bejubelde ‘Hidden’ (2010) wordt met hun nieuwe, derde album ‘Field of Reeds’ verder gevolgd en geplaveid met een extra aan speciale instrumenten en klanken. Het leidt hun artrock nog meer richting uitgekristalliseerde klassieke muziek, elektronica en jazz. Bij momenten deden ze ons in de Arenbergschouwburg denken aan The Cinematic Orchestra of in mindere mate Bonobo maar dan met minder soulinvloeden. Wel hadden ze een jazzzangeres meegebracht die haar stempel op enkele nummers kon drukken.
« Organ Eternal » wist te verleiden door zijn combinatie van een repetitief keyboard thema (zoals vaak te horen bij minimalistische klassieke muziek) met vibrafoon en blazers. De havik die ze in de studio zouden losgelaten hebben om het gekrijs te kunnen opnemen en verwerken in het nummer, hadden ze gelukkig voor de toeschouwers en het welzijn van het beschermde diertje niet mee. De freejazz in « Field of Reeds » werd zo beheerst gespeeld dat het net niet alle kanten op stuiterde mede door een erg mooi refrein, mijmerende blazers, verzorgde gitaarstukjes en de samenzang tussen Jack Barnett en de gastzangeres.
In het Nederlandse luik van Crossing Border zou Barnett naar verluidt de toeschouwers uitgeput hebben waarbij slechts een handvol toeschouwers achterbleven. Maar zo’n vaart liep het in de Arenbergschouwburg zeker niet. Ondanks de niet hapklare brok muziek, bleef de zaal toch vrij goed gevuld tot op het einde.
Enige minpunt was dat er soms een zo hevige geluidslaag werd aangebracht dat de stem van Barnett bij momenten veel moeite had om er bovenuit te geraken en te weinig op het voorplan kwam.
Wat These New Puritains brachten, deed ons denken aan de passage van The Kyteman Orchestra vorig jaar. Een mengelmoes van stijlen en tempo’s zonder de eenheid daarbij te verliezen maar synchroniserend tot een perfecte cross-over. Volledig passend dus in de sfeer van het Crossing Border festival. Of om maar aan te duiden dat het festival niet enkel symbool staat voor het samensmelten van literatuur en muziek maar dat ook binnen één culturele tak nog uit verschillende vaten getapt kan en mag worden.
Editie 2013 van Crossing Border had op muzikaal vlak dan wel niet de grote kleppers en de affiche oogde commercieel misschien minder aantrekkelijk als vorige edities (de publiekstrekkers stonden ook al eerder dit jaar op een Belgisch podium) maar haalde toch voldoende kwaliteit in huis om iedereen te kunnen boeien.
Organisatie: Crossing Border ism Arenbergschouwburg, Antwerpen
Nederlands 
Français 
