Eerlijkheidshalve moeten wij u vertellen dat deze band uit Athens, USA ons nog nooit was opgevallen. Nochtans is dit hier al hun zevende plaat en die is uw en onze aandacht meer dan waard.
De band was aanvankelijk te situeren binnen post-rock milieu’s, maar op Maserati VII krijgen we een soort space-rock vermengd met dance-rock, Ozric Tentacles gekoppeld aan Goose, Suicide met gitaren (steken ze zelf niet onder stoelen of banken, het tweede nummer heet gewoon “Martin Rev”), post-rock met beats of kraut-rock in Daft Punk land.
Deze volledige instrumentale plaat is een mooie harmonie tussen synths en gitaren die voortdurend op een ophitsende beat verder drijven, en dat soms in songs van meer dan tien minuten zoals het aanzwellende “Abracadabracab”.
Andere hoogtepunten zijn de verslavende opener “San Angeles” en het stevig rockende “Earth-like”, een soort Mogwai on speed.
Maserati VII gedijt zowel in de dance club als in de rockconcertzaal en dat is meestal niet zo voor de hand liggend, maar hier wel zeer geslaagd. Een huwelijk tussen gitaren en dance beats is dus niet bij voorbaat gedoemd om te mislukken.
Het minste wat je van de Vlaamse poppunkers van The Rocket kan zeggen, is dat het de band flink voor de wind gaat. Het vijftal uit Aarschot staat al enkele weken in de histlijsten van MNM met een cover van Kate Perry, bovendien kregen ze vorige week een plaatsje toebedeeld op de nu al indrukwekkend ogende line up van Groezrock 2013 en tenslotte brengen ze met ‘Not Everyone Grows Up To Be An Astronaut’ een okselfrisse, nieuwe plaat uit!
Het schijfje heeft al een tijdje een prominente plaats in de cd-lader van onze wagen want The Rocket is erin geslaagd een prima poppunkplaat te maken die de concurrentie met buitenlandse grootheden in het genre moeiteloos aankan. De band schreef namelijk 12 catchy, meezingbare en hitgevoelige punktracks waarbij de verschillende instrumenten en de meerstemmige zang mekaar perfect aanvullen. Een belangrijke rol is er weggelegd voor de keyboards die nummers als “Come Along”, “Secret Place” en het fantastische “Step Down” net dat extraatje geven en zorgen dat The Rocket binnen het platgetreden poppunkgenre toch een duidelijk eigen sound heeft. Iets zegt ons dat we nog we meer zullen horen van deze heren!
Hoewel het geluid alweer heel herkenbaar klinkt is de nieuwe plaat van The Raveonettes een stuk luchtiger geworden dan de vorige twee snerende en donkere werkstukjes ‘Raven in The Grave’ en ‘In and out of control’. Wij zijn daar eerlijk gezegd niet zo blij mee, want de meeste songs zijn te oppervlakkig en nestelen zich niet zo diep in onze aderen als bij quasi alle andere Raveonettes plaatjes. Als we daarenboven ook moeten vaststellen dat er maar 9 songs op ‘Observator’ staan (na 31 minuutjes is ’t al gedaan) dan weten we meteen dat dit geen hoogvlieger is. Het gemis aan kwantiteit heeft zich deze keer niet echt vertaald in kwaliteit.
Een schamel hoogtepuntje is “Observations”, een mooie dromerige song die ondermeer via een heerlijk achtergrond gitaartje doet denken aan die verbluffende Chromatics cd van enkele maanden geleden. Afsluiter “Till the end” snijdt als vanouds ook nog een flink eindje door, maar voor de rest kabbelt het plaatje maar wat aan en wordt elke vorm van venijn gemeden.
‘Observator’ is The Raveonettes hun braafste album tot op heden en hoegenaamd niet wat wij van dit anders redelijk fantastische duo zouden verwachten. Wat niet wil zeggen dat u niet moet afzakken naar Het Depot op 8 december, want live zal de decibelknop een ferm stuk naar rechts gedraaid worden.
Driewerf hoera ! Onze favoriete wildebras is terug met negen lappen onvervalste en gloeiend hete rock’n’roll. ‘The Savage Heart’ is nog maar eens een kolkend stoompotje waarin Jim Jones met de nodige grinta zichzelf volledig overgeeft in een verzameling bruisende en vuile rockers.
Hij zingt en roept de ziel uit zijn lijf, de piano staat roodgloeiend als in de hoogdagen van Little Richard en Jerry Lee Lewis en de gitaren sneren zich als venijnige hyena’s doorheen het album. In vergelijking met de uiterst wilde uitspattingen van de twee vorige platen gaat men hier iets minder in het rood en is de aandacht wat meer op de songs gericht. Omdat de intensiteit hierbij niet verloren is gegaan is dit hoegenaamd geen probleem. Er zit wat meer variatie in ‘The Savage Heart’ maar het produceren van zinderende rock’n’roll is nog steeds het hoofddoel.
Laat The Jim Jones Revue over u heen walsen in de Trix op 13/12.
Mark Knopfler is het soort mega artiest die dankzij een uiterst succesvolle carrière de schaapjes al lang op het droge heeft en voor wie het allemaal niet meer zo nodig hoeft.
Met dit soort individuen heb je twee mogelijkheden. Ofwel laten ze zich toch nog verleiden door allerhande geldruikende platenmaatschappijen om afgelikte en op platte commercie gerichte muziek te maken ten einde zo veel mogelijk dollars in het laatje te brengen. Ofwel kiezen ze niet langer voor het bijspijzen van hun al uitpuilende bankrekening en doen ze gewoon hun eigen zin.
Knopfler is voluit voor de tweede optie gegaan, en daarom alleen al vinden wij ‘Privateering’ een vermeldenswaardige plaat.
De inspiratiebron is helemaal nog niet opgedroogd, dit is een heuse dubbellaar geworden en er staat maar weinig prul op, een paar slijmerige ballads niet te na gelaten. Knopfler keert terug naar de roots, de blues, af en toe een vleugje jazz en naar de Keltische folk. De gitaar blijft zijn beste vriend maar dit vertaalt zich nergens in overbodige guitar hero uitspattingen. ‘Privateering’ is gewoon een relaxe, klasrijke en eerlijke laid back plaat, zoals we die ook geregeld krijgen van andere grootheden als JJ Cale, Ry Cooder, Richard Thompson en Tony Joe White.
Soms zijn er nog wat referenties naar Dire Straits, check die typisch luchtige gitaartjes in het lekker voortrollende “Corned Beef City”, maar doorgaans is het toch vooral de blues die prachtig en doorleefd bedreven wordt in ondermeer “Bluebird”, “Don’t forget your hat”, “Gator Blood” en “Today is Okay”.
Als u al eens in de late uurtjes de snelweg op moet, schuif dan ‘Privateering’ in de cd lader, de ideale soundtrack voor uw nachtelijke trip.
Op 12/05/2013 komt de meester zijn nieuwe plaat voorstellen in het Sportpaleis. Het is geen schande om daar bij te zijn.
Het Franse The Bewitched Hands staan garant voor goedgemutste indiepop; sprankelende, aanstekelijke en betoverende melodieën met een luchtige, optimistische tune. Heerlijk zwierige muziek die nog een duwtje in de rug krijgt door de meerstemmige zangpartijen .
De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki , I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree en Broken Social Scene.
Een opgewekte stemming heb je al meteen met “Westminster”, “Thank you , goodbye, it’s over” en “50s are good” . Af en toe mindert de vaart en horen we een handvol eenvoudige broeierige popsongs, “Let me”, “Ah, ah, ah, ah!” , “The laws of walls” en de titelsong ; het sombere, melancholische kantje van de band heb je dan op de sfeervolle “Words can let you down” en “Modern dance”.
Kortom , er valt voldoende variatie te noteren, waarbij de plaat je in optimale stemming brengt . In Frankrijk zijn ze al een hype , hier loopt het nog niet over, maar ze zijn méér dan het ontdekken waard.
Het NYse duo Sarah Barthel (zang/keys) en Josh Carter (zang/gitaar) houdt het op synthpop, die het midden houdt tussen een droom psychedelisch en trippop geluid . Na hun debuut ‘Eyelid movies’, al ruim twee jaar uit, is er nu de EP ‘Nightlife’ met zeven songs . Op songs “Turning into stone” en “A dark tunel” zorgt het duo voor een zwaardere beat en kunnen de pedaaleffects worden ingedrukt , wat hen richting krautrock/shoegaze brengt .
Bij onze Franstalige vrienden zijn zij al goed ingeburgerd, hier bij ons is men er nog direct warm voor; hun intrigerende synthpop overtuigt en verdient een ruimere erkenning.
Skip & Die - Een ontmoeting die vonken opleverde, nl Jon Collignon meets Catarina Aimée Dahms (‘Cata Pirata’), aanstekelijke , opzwepende , dansbare worldpop , samen met een rits Zuid-Afrikaanse artiesten, het thuisfront van dame ‘Cata Pirata’. Er wordt hier in wat dialecten en in de Engelse taal gezongen . Af en toe wordt wat vaart teruggenomen, maar dan nog hebben we een uitermate kleurrijk relaxt, zonnig , zwierig plaatje .
Toegegeven , op den duur hebben we wat gehoord , maar de dynamiek en de vitaliteit is om U tegen te zeggen. Een rits groovy exotische worldpop nummers , met ergens een Zuid-Afrikaanse MIA …
Het Kortrijkse kwintet van de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, heeft opnieuw een sterke plaat afgeleverd . Na ‘Applause’ namen ze de tijd te werken aan die belangrijke tweede.
Overtuigend klonken ze door de broeierig spannende opbouw, de heerlijke melodielijnen , de meerstemmige zangpartijen en de toevoeging van synths en viool, die niet vies zijn van een grimmig randje .
Hier hebben ze hun materiaal nog dieper in detail uitgewerkt . De songs zitten ingenieus in elkaar en zijn veelkleurig door het brede instrumentarium, de experimentjes met blazers en de huppelende, sfeervolle ritmes.
Hecht songmateriaal van een hecht klinkende band. Balthazar is op z’n minst als een Gorillaz bezig, die ook met finesse te werk gingen; dat levert pracht op als “The oldest of sisters” , “The man who owns the place” en “Any suggestion” , zonder de andere groeisongs te vergeten . Geen enkel moment van verveling.
Hier druipt de spanning en de originaliteit van af . Klasse! .
Wie Hot Chip de laatste jaren aan het werk heeft gezien , weet dat de Britse electropop band garant staat voor een avondje uiterst genietbare dans plezier waarbij stilstaan echt een helse opdracht blijkt. Voor de afsluiter van hun 5 weken durende tournee op het vasteland stond de band dinsdagavond in Lille geprogrammeerd.
Net zoals op Pukkelpop afgelopen zomer brengt Hot Chip live een soort 'best of' van hun vorige albums. De band heeft na 4 albums een mooie setlist weten te destilleren en omdat ze soms al jaren aan de songs sleutelen klinken deze live steeds harder, beter en vetter. De groep weet met de laatste albums misschien de middelmaat niet te overstijgen, live merk je daar alvast bitter weinig van en volgen de hits elkaar aan een razend tempo.
Wie nog aan de bar stond aan te schuiven en wat later binnenkwam had al meteen "Shake a Fist", topsong "Boy from School" en "Don't deny your Heart" gemist. Een stevige binnenkomer waar meteen de sterke punten van Hot Chip naar boven komen. Het podium staat vol met synth's, drums en allerhande percussie. Zeven man (al zit sinds kort Sarah Cane van de New Young Pony Club achter de drums) die een gladde mix brengen van disco, soul, psychedelica en groovy synthpop, en dat alles met een vette knipoog en maar één missie: complexloze fun. De stemmen van opperhoofd Alexis Taylor en Joe Goddard vormen een mooi geheel, songs hebben catchy maar cheesy meezing momenten, en de hele tijd zit het tempo er strak in. "Night and Day" en "Flutes" gingen naadloos over in misschien wel de grootste hit "Over and Over".
Een eerste rustpunt werd ingebouwd met "Look at Where We Are" en "How do You do" om daarna het feest weer op gang te trekken met "Ready for the Floor", een song die het altijd doet (en zal blijven doen ook) en de Fleetwood Mac cover "Everywhere", die qua sound en uitvoering perfect past in het Hot Chip universum.
Geen enkele song viel uit de toon en er was geen tijd om je aandacht te laten verslappen. Toch was het publiek in Lille op zijn zachtst uitgedrukt niet echt in feeststemming. Waar ik op vorige concerten van de band het publiek telkens zag veranderen in een uitzinnig dansende massa bleef het vanavond uiterst rustig.
Applaudisseren en de armen in de lucht steken tot daar aan toe, maar rond mij stonden echt een heleboel mensen waar ik niet eens een voet zag meebewegen op de moddervette beat waarmee je toch wel heel de avond rond de oren werd geslagen, ‘faut le faire’. De band liet het in elk geval niet aan hun hart komen en speelde een nagenoeg perfecte show.
Hot Chip bedankte beleefd het publiek, de technische crew voor de geslaagde Europese tournee en sloten die gepast af met nog 3 bisnummers waarvan we vooral "I Feel Better" zullen onthouden: "I only want one night, together in our arms… I feel better"!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hot-chip-06-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Er valt nauwelijks een etiket te kleven op deze band die zichzelf noemt naar een of ander schaapachtig sokkenpopje. De meesten kennen Wagner en co enkel van de eigenzinnige, maar superbe cover “This Corrosion”, ooit grijs gedraaid op StuBru – wie daarvoor kwam, was er meteen aan voor de moeite. Lambchop heeft al jaren een patent op de ongemeen boeiende mix van alternatieve country, folk, soul en rock.
Begin 2012 verscheen Mr M, de elfde langspeler van de groep. Na vier jaar stilte werd het ook een van hun betere schijven met hun typische warme sfeerrijke en ontroerende liedjes, of noem het maar composities. Deze keer opgedragen aan ons aller Vic Chesnutt. “Gone tomorrow” weze hier een perfect voorbeeld van. Slow motion soul noemt Kurt Wagner het zelf, die meeslepende mix van countrysoul, jazz en orkestrale pop, waarin hij zijn mooie, sombere poëzie drenkt.
Met zijn zessen stonden ze op dat podium. Stuk voor stuk klassemuzikanten. Vooral onze multi-instrumentalist viel in het oog. Geef die goozerd eender wat en hij weet er muziek uit te puren.
Kurt Wagner staat erop dat de volumeknop niet hoger gedraaid wordt dan pakweg 3 (op een schaal van 10). Aanvankelijk is dit even wennen, maar naarmate het optreden vorderde was het aangenaam vertoeven in de warme, akoestische klanken. Je bent voor of tegen het karakteristieke stemgeluid van Kurt Wagner, dat ergens het midden houdt tussen een verkouden Kermit en Robert Wyatt. De nummers zelf zweven tussen Americana en softe jazz, maar steeds met een eigen draai, en dit dankzij het selecte clubje Nashville cats waarmee Wagner zich graag pleegt te omringen. Songs als “Gone tommorow” , “Buttons”, “2B2”, “Mr Met” kabbelen rustig verder. De tijd lijkt trager te gaan, als was het dat je met Wagner en co eventjes in een obscuur rokerig koffiehuisje over koetjes, kalfjes, de lokale en nationale politiek, of een passerende straathond zit te morren. De drummer streelt zijn troms en schijven, de bassist wandelt Fernando Saundersgewijs door de melodieën, de toetsenist raakt met de grootste voorzichtigheid de toetsen van zijn Nord aan alsof hij net zijn vingers niet verbrandt, onze zopas vermelde multi zorgt voor meesterlijke tapijtjes en arrangementen , en onze Kurt weet best wat een gitaar is.
Relativeren kunnen ze ook wel met opmerkingen als ‘This song sounds like all the other songs.” De (misschien wat belegen) mopjes van Tony Crow, de min of meer vaste sidekick van Wagner maakten de vaak duistere sfeer een beetje lichter (“You know why Republicans are very good in doin' the laundry? Because they're used to separate colours from white”). Dit warme familiaire en vrienden-onder-elkaar-gedoe komt echter niet geforceerd over.
Een eerlijk, warm en intens optreden
Organisatie: Aéronef, Lille (ism Grand Mix Tourcoing)
Twin Shadow is het alter ego van multi-instrumentalist George Lewis Jr . Twee jaar terug debuteerde hij sterk met z’n sfeervolle elektronicapop, ‘Forget’. Dominicaan van geboorte, opgegroeid in Florida en NYC als thuisbasis, verdiepte hij zich in modieuze elektronica. Een ‘artyfarty’ geluid , graaiend en tuimelend in eightiesbakken; bands als Roxy Music, Talking Heads , maar vooral Giorgi Moroder en Flash Gordon ’s “Together in electric dreams” borrelden, gerelateerd aan een zalvende zang van Talk Talks Mike Hollis.
Materiaal dat een romantisch verlangen uitstraalt; de eigenwijze tics en de variaties zorgden toen voor een boeiend geluid, en ook live kon hij toen op ‘Les Nuits Bota’ voldoende overtuigen.
De opvolger ‘Confess’ , die Lewis Jr eerst op eigen houtje ineen knutselde , verrast minder, die typerende subtiliteit , fijnzinnige elekronicasounds , gitaarloops en drums dwarrelen minderen … Gewoonweg is er minder sprake van broeierig spannend materiaal.
Dit had ongetwijfeld z’n weerslag op het concert; tja, het eerste en laatste kwartier was Twin Shadow op z’n best en daar zat de keuze van de songs tussen: “Golden light”, “5 seconds” en “When we ‘re dancing” hebben een ontwapenend, rijker geluid; qua songstructuur , sounds en vocals zat het goed snor, net als de laatste drie “Forget” , “Castles in the snow” en “Tyrant destroyer” , die de sfeer van een ‘road trip movie’ ademden . Een heerlijk evenwichtig , spannend concept van synths , geprogrammeerde beats , gitaren, percussie en zangpartijen . Ook “Beg for the night” intrigeerde door de diepe basstunes, de grooves en de John Foxx/Gary Newman ‘achtige synths .
Twin Shadow verloor voor de rest die intensiteit , en zat in een drassige Seal poel vast, zonder dat we deze man de vinger willen wijzen.
Het optreden werd verder gered door een puike bis : “The one” , solo gespeeld, was ontroerend mooi en ook “Tether beat”, ook al van het debuut , klonk bezwerend en stuwde door de evenwichtige instrumentatie en zang , wat we tijdens de set te veel misten.
Twin Shadow zal ons niet bijblijven na vanavond , we konden het al vermoeden, een mindere tweede plaat had z’n invloed op de livegig . Benieuwd hoe Twin Shadow bij de volgende de nieuwsgierige popliefhebber naar zich toe zal trekken …
Organisatie: Botanique, Brussel
Sam Sparro, die in Vlaanderen dankzij The Magician Remix en vooral door de “Zet die ploat af”-versie van “Happiness” op een geelzwarte zondag in no time hot was geworden, kon niet genieten van dat De Wever-effect, want de Ancienne Belgique was verre van volgelopen. Zelfs de zijbalkons waren dichtgeluikt. En heel happy werd de Australiër daar blijkbaar ook niet van.
Zij die er waren, kwamen met veel (dans)verwachtingen. Van alle slag, vijftigers met hun tienerdochters, vrolijke gays en met snorren beschilderde moeders met idem dito kinderen. Voor Bodyspasm, twee DJ’s die een heel zachte en lauwe opwarmer verzorgden, was het in geen geval.
Om stipt 21 uur keek Sam Sparro de slechts voor driekwart gevulde AB in. Opgetut met pet en zonnebril, attributen die nummer na nummer zouden verdwijnen. Dat hij na een wildedans op het einde ook zijn broek zou scheuren, was wellicht niet in het vestimentaire schema vastgelegd. Maar erg vond hij het evenwel niet, want hij schudde wat graag met zijn kont naar het publiek.
Sparro, dat is electrofunk en soul doorweven. Een volger en fan van Prince, bij momenten zowel muzikaal als qua stem. Een stem die veel toonaarden aankan, al zat hij er bij een occasionele keer ook wel even naast. Dat deden de twee backing ladies niet, ook niet qua ornamenten, want in sexy zwart textiel stonden ze naast Sparro zelf vooraan vooral in de spotlights, geruggensteund door een toetsenist, een drummer en een basgitarist.
De Australiër, die zowel in Londen als in de States van alles ging proeven, startte heel funky en verzorgde – noblesse l’ oblige – ook de danspasjes met zijn meisjes die bij “The Shallow End” rond zijn micro kwam oehoe-en. Waarna hij ‘zomaar’ liet ontvallen dat hij drie dagen later verjaarde (30). Na het obligate ‘Happy Birthday’ zette hij “Yellow Orange Rays” (heel Princegetint) zelf helemaal verkeerd in en legde hij het nummer meteen stil. ‘I always mess up my lyrics’.
De originele “Happiness” volgde, zonder veel poeha of extra beleving, haast onherkenbaar voor de niet-kenners. Zijn bindteksten beperkten zich tot het uitleggen in welke trieste liefdesperiode van zijn leven hij de songs gecomponeerd had. “Paradise People”, naar eigen zeggen zijn eigenste favoriet, was sloom en traag, op het randje van het saaie af. Met “Black and Gold” kreeg hij eindelijk de dansvibes in de tent, waarna hij na driekwartier al van het podium verdween.
Zijn toegiften – na een heel kort wachten op stimulerend applaus dat maar matig kwam – waren dan wel weer dansmaterie waarbij hij – in stoere vest met een marcelleke eronder - niet naliet om vreemde eendjes (onder meer “Gypsy” van Christal Waters) in zijn bijt te leggen. Met een gescheurde broek en een verloren schoen. En de remix van “The Magician” als hoogtepunt en afsluiter na amper een uurtje werken. Wat zo leek het soms wel. De shift zat erop, hij holde van het podium. Plezier op het werk, dat zorgt toch voor happiness?
Play List 1. We Could Fly 2. The Shallow End 3. Yellow Orange Rays 4. Happiness 5. Closer 6. Sick/Pocket 7. Paradise People 8. I Wish I Never Met You 9. Black And Gold
Bis 10. 21st Century Life/Gypsy (Christal Waters) 11. Woman/ Nasty MF 12. Happiness Remix
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sam-sparro-05-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Kadavar: psychedelischer Rockhimmel über Antwerpen
Kadavar
JC Kavka
Antwerpen
The Machine, een Rotterdams trio van jonge wolven, laat er zondagavond van bij de start van hun set geen gras over groeien en doet vanaf de eerste noot hun live reputatie alle eer aan. Ze serveren ons een groot half uur rauwe, psychedelische stonerrock die door het talrijk opgekomen publiek gretig in de gehoorgangen wordt opgenomen. De Nederlanders maken de laatste jaren het mooie weer op de legendarische festivals in het genre: Stoned From The Underground, Roadburn (2 maal), Up In Smoke tour en vorige zomer Dunajam. Hun recente album ‘Calmer Than You Are’ is de vijfde schijf die de jonge snaken uitbrengen en tevens ook hun beste album tot op heden. De titel refereert naar de legendarische quote van Walter Schoback (gespeeld door John Goodman), de opvliegende vriend van The Dude, in de hilarische film van de Coen brothers: ‘The Big Lebowski’. Een foto van de beruchte scène staat dan ook ostentatief tegen één van de monitors richting publiek te prijken. Uit dit laatste album worden dan ook de meeste songs voor hun set gehaald. Een gebalde set met als toemaatje een nieuwe song, die op het op stapel staande nieuwe splitalbum met landgenoten Sungrazer, zal verschijnen. Het doet ons aan het beste van Sleep denken en dat is een referentie om U tegen te zeggen.
Kadavar toert al een geruime tijd rond met hun debuutalbum dat sinds begin dit jaar zowel op TeePee records (USA) als op This Charming Man (Europa) wordt uitgebracht. In Antwerpen openen ze met een krachtig “All Your Thoughts”. Een song die je meeneemt met de teletijdmachine naar de vroege jaren zeventig, wanneer het jonge Black Sabbath heer en meester is. De vergelijking met “Paranoid” is gemakkelijk te maken, maar het Berlijnse trio steekt er nog wat stonerrock en een dosis psych bij. Hierdoor wordt er een zodanig aanstekelijke sound verwekt dat het onmogelijk blijkt om hier gelaten bij stil te staan. Wiegende heupen, headbangende hoofden vol lang haar, wegwaaiende olifantenpijpen van seventies jeansbroeken, shakende asses… we zien het allemaal de revue passeren.
Ook op het podium een overdaad aan seventies nostalgie en memorabilia. Lupus Lindemann (guitar/voice) ziet eruit als een wolfachtige holbewoner met hoofdhaar en baard tot aan de navel en een set ivoren tanden aan een ketting rond de nek. Javier Mammut Kadavar (bass) lijkt juist weggelopen uit een seventies soap en drummer Ted Tiger Tinski is een reus van 2 meter die eruit ziet als Animal uit de Muppetshow. Bebaarde barbaren in seventies klederdracht, voorzien van de nodige ornamenten rond de nek en teveel opvallende ringen aan meerdere vingers. Kortom ‘the seventies revisited’ op het podium van jeugdcentrum Kavka. Hun sound is een mengeling van groovy riffs en sludgy gitaargeweld, dat onderbouwd is met een ritmesectie die swingt als een tiet.
Hoogtepunten van hun groot uur durende set zijn ongetwijfeld de opzwepende coverversie van Aqua Nebula Oscillator’s “Flying Mountain”, dat wordt opgedragen aan onze Brusselse Shazzula (zangeres van Aqua Nebula Oscillator) en een krachtig “Purple Sage” (op deze song uit hun debuutalbum laat Shazzula de theremin alle hoeken van de studio laat zien). Dat Shazz juist naast ons in het publiek staat te glunderen en headbangt dat het een lieve lust is, is mooi meegenomen en geeft deze schitterende avond nog meer cachet. Kavka staat eventjes in lichterlaaie en wij allen in vuur en vlam. Vooral als we zien hoe een ontketende Ted Tiger Tinski zijn drumkit bijna van het podium mept met zijn typische repetitieve, rituele drumstijl (Animal van The Muppets verbleekt bij zoveel drumgeweld). We geraken gedurende deze song in een soort oer trance die ons onder een psychedelische hypnose houdt.
Kadavar is een band om in het oog te houden. Ze gooien nu al hoge ogen met hun fantastische debuutplaat en we popelen vol ongeduld om wat hun opvolger zal brengen. Indien ze ergens in je buurt opduiken: niet twijfelen en blindelings een ticket kopen! Live zijn ze beresterk! En dat kunnen we na hun doortocht in Jeugdcentrum Kavka alleen maar bevestigen.
Hier het bewijs: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=Ql2taUyDUI4
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kadaver-04-11-2012/
Organisatie: Jeugdcentrum Kavka, Antwerpen
Op de affiche vanavond The Cranberries , de Ierse popband die met “Zombie”, Linger”, “Dreams”, “Salvation” en “Just my imagination” in de jaren 90 stevig wist door te breken. Na 10 jaar stilte kwamen ze af en toe met een nieuw album op de proppen. Ze touren nu Europa rond en plaatsten de recente plaat ‘Roses’ voorop .
Voor een iets meer dan halfgevulde zaal kwamen de Ieren van Dolores O’Riordan het podium op; de hoge All Stars boots met flashy roze veters van onze zangeres vielen meteen op. De aandacht werd meteen gescherpt met “Dreams”, een van de classics, die de set opende; “Linger” volgde. The Cranberries legden in het begin de lat erg hoog; de nummers volgden elkaar nogal snel op, een beetje te snel weliswaar ...
Maar de band ging routineus te werk, zonder al te veel pieken . Contactname bleef grotendeels uit . Onze frontdame stond dan nog meer met haar achterwerk naar de zaal gericht dan echt een brug te slaan met haar fans . Van interesse kun je dan niet echt spreken . Af en toe werd het publiek aangepord een refrein mee te zingen , maar dat was niet echt een succes door de ‘coolness’ die de band uitstraalde . Spijtig dat deze kans onvoldoende benut werd, want op de eerste rij stonden uitbundige fans de longen uit het lijf te schreeuwen en gooiden hun favoriete band van vroeger een roosje en glitterhandschoenen.
Een ‘real best of’ werd het niet vanavond ; te vaak werd naar recente nummers gegrepen , en die zijn echt niet bekend bij het grote publiek; ze werden maar lauw werden onthaald , waarbij we sfeer misten . Als ze, na 90 minuten, die andere classic “Zombie” speelden, borrelde de nostalgie torenhoog boven; tja , de enige, echte zangstonde met Dolores.
Onze frontdame wisselde nog graag van kledij, maar de combinatie vloekte wel eens . Op een nummer als “Conduct” fronsten we hier de wenkbrauwen . Een rockende “Salavation” besloot de avond.
Het oude werk haalt het hier van het nieuwe materiaal , er vielen minder vonken te noteren in de huidige droompop . Een geslaagd concert, niet meer , niet minder … Eerlijk gezegd , we bleven wat op onze honger zitten vanavond.
In de nineties waren The Cranberries immens populair, uit de halfvolle Lotto Arena kunnen we afleiden dat de gloriejaren ver achter hen liggen. De laatste plaat is een poging om opnieuw aansluiting te vinden en in de spotlights te komen , maar echt goed treffend single werk blijft momenteel uit , waarbij we vrezen dat de comeback ‘on hold’ is … Live een herkansing waard eind november in de Zénith, Lille …
Set list 1. Dreams - 2. Linger-3. When You’re Gone - 4. Tomorrow - 5. How - 6. Animal Instinct - 7. Just My Imagination - 8. You And Me - 9. Put Me Down - 10. Twenty One - 11. Analyse - 12. Desperate Andy 13. What You Were - 14. Shattered (instrumentaal) - 15. Raining In My Heart - 16. Free To Decide 17. Schizophrenic Playboys - 18. Zombie
Bis: 19. Conduct – 20. Losing My Mind – 21. Salvation
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-granberries-04-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Het uit Brooklyn, NY afkomstige Grizzly Bear bracht in 2009 het soliede meesterwerk
‘Veckatimest’ uit , en hadden met “Two weeks” meteen een classic afgeleverd .
Wat viel op? De magistrale, sfeervolle, opbouwende (folky/americana), ontroerende popsound en de afwisselende en aanvullende stemmenpracht , beheerst door het duo Ed Droste en Daniel Rossen. We hoorden , naast enkel goed in het gehoor liggende nummers , dat ze een huwelijk aangingen met experiment en vernieuwingsdrang. De songs waren rijkelijk gevarieerd en werden minutieus uitgewerkt.
De band , live nu met vijf , nam ruim de tijd te werken aan die volwaardige opvolger, ‘Shields’, en maakten het hun luisteraar niet makkelijk . Geen echt singlewerk terug te vinden, eerder bevreemdend, complex werk, dat opnieuw subtiel is uitgekiend en waarbij allerhande stijlen elkaar kruisen als indie , americana, folkpop, progrock en psychedelica . Niet de meest makkelijke wijze, én toch Grizzly Bear heeft zijn publiek, want op nogal korte tijd was het concert in de AB uitverkocht.
Het kwintet zocht een evenwicht tussen de complexiteit en de toegankelijkheid . Ed Droste, spil van deze Grizzly Bear (btw vóór hun doorbraak was Grizzly Bear eerder z’n soloproject), was sterke geëmotioneerd van het sterke onthaal en de warme respons en bedankte overvloedig het publiek … Mooi!
Een sober , elegant lichtdecor, een soort lantaarn en baxter knipperlichtjes gingen omhoog en omlaag en sierden het muzikale decor … Spitsvondig !
Er werd gretig geput uit de laatste twee cd’s, en hier en daar drong een song door van de soundtrack ‘Blue Valentine’. Het elektronisch vernuft kreeg een voornaam plaatsje in het materiaal, maar beheerst en gepast.
Het publiek luisterde aandachtig naar de vernuftig in elkaar gestoken composities en de grillige wendingen . Het eerste rondje “Speak in rounds” , “Adelma” en “Sleeping ute” waren niet vies van wat gitaareffects en erupties . “Half gate”, “Foreground” en vooral “Yet again”, beetje het uitgangsbord van de nieuwe cd, liet een schurend rockende band horen met een stuwend baspartijtje , songs die nog elan kregen door de lighteffects en stroboscoops .
De heerlijk wisselende zangpartijen en de’ oohoohs’ zijn en blijven een belangvolle pijler. Vervlogen blazers en flutes waaiden soms over een song heen: “Lullabye” en “Sun in your eyes” werden met veel variatie en finesse gespeeld.
Een hobbelig parcours dat voor de modale muziekliefhebber inspanning vergde , maar wat werd het materiaal tot in de puntjes uitgewerkt; de instrumentatie en de zangpartijen kwamen verder tot hun recht op een “I live with you” en ”While you wait for the others” … Wat een broeierige intensiteit.
Ademruimte … jawel hoor …e n dan kon je genieten van de ingetogen pracht van het sobere “Shift” , één van de oudjes van Droste en natuurlijk “Two weeks” , de single die meer & meer mijlenver begint te staan van het nieuwe materiaal.
De eenvoud en de directe aanpak haalden het in de bis: een innemende “Knife” en een rockende “On a neck , on a spit”; het haardvuur knetterde op het akoestisch gespeelde “All we ask” , 4 stemmen en spaarzaam gitaargetokkel … Heerlijk.
Niet alledaags , en toch toegankelijk … Complexe grilligheid, eenvoud, finesse, subtiliteit met een sterke gevoeligheidsfactor . Het is allemaal verweven in de GB muziekdoos . Het getuigt welke richtingen GB allemaal met popmuziek inslaat.
Eerder op de avond stonden Villagers, het project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien, geprogrammeerd; ook al zo’n band die indie , americana en folk graag mengt met elektronica. Hartverwarmend materiaal.
Spijtig genoeg stonden ze erg vroeg , waardoor we de band misten , maar volgend jaar staan ze in de Bota . Herkansing dus …
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Cloud Nothings - Een avondje scheurende en noisy gitaren
Cloud Nothings – Lotus Plaza
Kreun
kortrijk
2012-11-04
Sam De Rijcke
Cloud Nothings is nog eens zo een gitaargroepje die uit het goede hout gesneden is, met een hitsige punky sound en heftige noise rock songs die aan een prille Nirvana en Sonic Youth doen denken. Het is er aan te merken dat die laatste schitterende plaat ‘Attack on Memory’ in een productie van niemand minder dan Steve Albini op de wereld werd losgelaten.
Quasi de ganse plaat werd er met een tomeloze energie in een half uurtje doorgejaagd, en dat was meer dan genoeg om ons te overtuigen van de kracht en intensiteit van dit bandje. Onze favorieten op plaat bleken ook live de meest tot de verbeelding sprekende tracks, en dan hebben we het over de fameuze gitaaruitbarstingen in “Wasted Days” en de naar Shellac neigende tonen van afsluiter “No future/no past”, de enige song in de set waar het gejaagde tempo ietwat werd ingetoomd. (zie Pics homepag)
Van Lotus Plaza hadden wij zo geen hoge verwachtingen, en dat omdat hun plaatje ‘Spooky Action at a Distance’ volgens ons geen uitschieter is binnen het huidige (over)aanbod van al die nieuwe Shoegaze revival bandjes die overal uit de grond rijzen.
Maar, kijk, de groep van Deerhunter gitarist Lockett Pundt wist ons zeer aangenaam te verrassen. Hun Shoegaze werd hier veel heter, spannender en krachtiger geserveerd dan op dat album. De galmende noise gitaren gingen fel en luid te keer en scheurden dat het een lust was, zoals het hoort bij dit soort muziek.
Zo hebben we vanavond weer onze portie rammelende en shuurpapieren gitaren gehad, dit van twee puike bands die compromisloos hun eigen ding doen en die de gitaren laten scheuren zoals ook de Velvets, The Stooges, Nirvana, Sonic Youth, Jesus & The Mary Chain en The Pixies het allemaal bedoelden, rauw en snedig.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/clouds-nothings-04-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lotus-plaza-04-11-2012/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Leuk om het Britse Hot Chip op een zaterdagavond te programmeren, de ideale cocktail om nog een stapke in de wereld te zetten , te fuiven en eens goed door te zakken op de zaterdagnacht, tenminste … als je er ergens bij kunt overnachten . Dit terzijde, zorgden ze voor een onweerstaanbaar dansfeestje , uitbundig, levendig , speels en dansbaar …
We hadden het al gemerkt in de Marquee op Pukkelpop, hier trokken ze de kaart van heerlijke danspopelektronica en kwam ook het party gevoel naar boven , een ‘mishmash’ van hits, aanstekelijk inwerken op de dansspieren … Real Hot Shots!
Hot Chip, al een kleine tien jaar in de running overtuigt in de livegigs ; enthousiast en bruisend, ondanks dat ze eigenlijk per plaat wat middelmatiger klinken, maar de rits hitsende , knallende , dromerige en sfeervolle singles maken steeds veel goed. Een ‘best of’ komt goed van pas, want de selectie songs die ze speelden, pasten ideaal in deze outfit …
Na talrijke uitstapjes van de voornaamste leden, hebben ze een nieuwe cd uit, ‘One life stand’, die vanavond deels in de spotlights kwam, maar mooi afgewisseld werd met de sterkste songs doorheen hun carrière .
De drie- eenheid Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle beschikt live over een goed op elkaar afgestemde band ; drumster Sarah Cane ( van de New Young Pony Club ) , de enige vrouw bij de band btw , en multi-instrumentalist Rob Smoughton ( synths – bas - bijkomende percussie) eisen hun plaatsje op in de band . Met zeven waren ze . Een hoop elektronica sierde het podium. Kortom , synthpop met live instrumenten !
Wat maakt Hot Chip zo groots? In hun groovy dance/synthpop zijn er linken zijn met disco, soul, house en psychedelica en wordt de brug geslagen met o.m. Giorgi Moroder/New Order/Leftfield tunes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd , leuk en vooral relaxt dansbaar . Geen moeilijkdoenerij, maar gewoon , eenvoudig en treffend met een meer krachtige, pompende beat, waar nodig. De zalvende , dromerige zang van Alexis Taylor, schoolnerd/loverboy op leeftijd ( en dat bedoelen we niet verkeerd!) en de aanvullende grauwe zang van Joe Goddard, ondersteunen de sound .
Ze kwamen op gang met “Shake a fist” . Het luchtige , dansbare gehalte kwam snel naar boven met “And I was a boy from school” , “Don’t deny your heart” , “One life stand” , “Night & day” en “Over & over” . De songs vloeiden soms in elkaar over en gaven het partygevoel, wat door het publiek enorm werd gewaardeerd . Band als publiek op stoom dus …
Al ver in de set , kregen we een rustmoment met de sfeervolle sleper “Look at where we are” en het subtiel dromerige “Brothers” . Ook de meer broeierige “Flutes” en “How do you do” stonden meer dan overeind . Nee , er moest niet altijd een krachtig motief zijn.
Hun doorbraaksingle “Ready for the floor”, werd in een mix gebracht met “Hold on” en Fleetwood Macs “Everywhere” , om dan terug te eindigen in aanstekelijke synths, percussie en gitaarmotiefjes van “Ready for the floor”, met dat aangenaam voortkabbelende refreintje. Schitterende vondst!
De intensiteit behielden ze in de bis; de drie songs “Cap craft dinner”, “I feel better” en “Let me be him” werden inventief opgebouwd, durfden aan te zwellen en te exploderen . Sjiek!
Ruim anderhalf uur genoten we van die heerlijke songs en deuntjes , die van Hot Chip een onweerstaanbaar, stomend bandje maken . Uiterst genietbaar en dansbaar dus …
Organisatie: Live Nation
Er zijn weinig hedendaagse groepen die erin slagen om verschillende generaties bij elkaar te brengen. Muse, Coldplay, MGMT, Radiohead? Wel, M83 maakt deel uit van deze categorie. Ontstaan dankzij Anthony Gonzales, afkomstig uit Antibes, combineert M83 met succes de erfenis van het verleden en de moderniteit.
Het verleden, dat zijn de verwijzingen naar progressieve rock (Pink Floyd, Rush, J.-M. Jarre), krautrock (Kraftwerk, Schulze, Ash Ra Temple) en new-wave (Talk Talk, Tears For Fears). Het heden, dat zijn de klanken van electropop, zelfs trance en de super vervalste stemmen.
Niet verbazend dan ook om in het publiek van de AB een mengeling te vinden van tieners en veertigers, tijdens wat - na de PIAS Nites in februari en de Ardentes in juli - niet minder is dan het derde bezoek van het combo in België in één jaar tijd.
Bij het vallen van het doek brachten de Galliërs van Man Without Country een kwaliteitsvolle shoegaze electropop, gebaseerd op krachtige synthesizers, snijdende gitaren en luchtige stemmen. In tegenstelling tot verschillende ‘supporting acts’, die zich tevreden dienen te stellen met een beperkt geluid, geniet Men Without Country van het ‘krachtige geluid’ van M83. Een interessant optreden. Hun eerste album ‘Foe’ werd geproduceerd door Ken Thomas, die eveneens “Saturday = Youth” van M83 produceerde. Een groep om te volgen!
Terwijl de eerste noten van het concert van M83 majestueus weerklinken, zijn we getuige van de eerste verwijzing naar progressieve rock. Morgan Kibby, de zangeres/keybordspeelster, komt alleen het podium op, gekleed in een lange zwarte jurk en met een dierenmasker op, dat ons aan het vossenhoofd van Peter Gabriel in Genesis herinnert. Een verrassende verwijzing! Vervolgens nemen de andere muzikanten het podium in, Anthony Gonzales op kop, gevold door Loïc Maurin op de drums en door de piepjonge Jordan Lawlor op gitaar/keyboard. In het stuk met de passende titel “Intro” neemt Morgan de gedeeltes die origineel door Zola Jesus in de studio werden ingezongen uitstekend voor haar rekening.
Het decor is kosmisch, bijna Floydiaans, met een sterrentapijt en met dromerige lichtstralen: we zijn klaar voor een ruimtereis naar sterrenstelsel Messier 83 (vanwaar de naam van de groep). De AB is uitverkocht en het publiek geheel enthousiast!
Na het zeer elektronische “Teen Angst”, die Fischerspooner oproept, gaat het optreden écht de hoogte in dankzij “Reunion”, de tweede single van ‘Hurry Up, We're Dreaming’. Een stuk waarvan de intro onvermijdelijk aan de Canadese prog-rockgroep Rush doet denken. Tijdens het refrein bewijst Gonzales dat hij het publiek reeds in de hand heeft door hen de ‘oh oh oh’s te laten herhalen. En daarna, een kleine verrassing in de vorm van een electro-house break die tot een grandioos einde leidt. Bekijk dit moment, gefilmd van op het balkon: http://www.youtube.com/watch?v=5EdL6F4e1CY.
“Sitting” is de eerste lange instrumentale ‘psychelektro’ van het optreden, één van de handelsmerken van M83. Vervolgens is het de beurt aan het folkklinkende “Year One, One UFO”, dat doet denken aan Yes en MGMT. “We Own The Sky” is een ander sterk moment : het ritme is kalmer en het gezang zweverig. Het einde van het nummer werd veranderd voor het optreden. Het ritme versnelt plots, ondersteund door de herhalende noten van Morgan Kibby: een fijne verrassing!
“Steve Mc Queen” is een ander voorbeeld van een electrohit die gedomineerd wordt door de kreten van Gonzales en door de veranderingen in dynamiek. Prachtig. Vervolgens toont “Wait” zich als hun eigen “Us and Them”. Zowel de harmonie als de structuur van het stuk roept zeer duidelijk het meesterwerk van Pink Floyd op. Het doet ons eveneens denken aan de recente albums van Anathema. Het einde van het nummer is groots, omhuld in keyboardwolken en een mooie gitaarsolo, die Gonzales doet op zijn knieën vooraan het podium. Video : http://youtu.be/UN2XwQB2UXc.
Na “Graveyard Girl” horen we de vocale riff van “Midnight City” en een enorm geschreeuw vult de AB. Met deze riff heeft Gonzales een universele ‘hook’ gevonden, die perfect instemt met onze tijd. Hij hoeft slechts zijn armen in de lucht te werpen en “Bruxelles!” te roepen en het publiek zingt volop de zes bekende noten mee, vooraleer een saxofonist dit moment ietwat verpest met een te schelle solo. Bekijk hier de video: http://youtu.be/JVkyt-M_Oqk.
Het optreden eindigt vervolgens in gehele zachtheid met het zeer rustige “My Tears Are Becoming A Sea”, dat een halve toon lager gespeeld wordt dan op de cd.
Maar de groep komt al snel terug om het excellente “A Guitar And A Heart”, één van mijn favoriete nummers van het album ‘Before the Dawn Heals Us’ (2005), te brengen. Het nummer kent een trage voortgang die doet denken aan het bekende “One Of These Days” van Pink Floyd (uitgegeven op ‘Meddle’ in 1971) en die trouwens in dezelfde toon gespeeld wordt (jawel). Het ritme wordt sterk geaccentueerd op een tapijt van synthetische geluiden en zwelt langzaam op tot het zijn hoogtepunt bereikt in een explosie van drums en gitaren.
Het concert eindigt uiteindelijk met het zeer plechtige “Outro” en het hoogstandje dat “Couleurs” heet. Ook hier vinden we een lange elektronische opbouw van meer dan 8 minuten. Bij de basisriff van de synthesizer voegen zich nu de ritmiek en de gitaren. De groep breekt echt los op dit nummer, dat eindigt in een geluidsorgasme.
Na dit optreden is het onbetwistbaar: M83 is een voorname groep geworden en mag zich nu tot de grote jongens rekenen… Enige kleine bedenking, het lichtjes te harde geluid van de drums en het probleem van de playback, dat helaas onvermijdelijk is in deze tijden. Het is moeilijk om te onderscheiden wat de muzikanten écht spelen, aangezien enkel de stemmen en de drum een 100% live bijdrage leverden.
Maar laten we ons plezier niet versmaden: de setlist was fantastisch, de muzikanten perfect, het geluid overweldigend en de lichtshow verbazingwekkend. Een stellair, fonkelend en verbluffend concert!
Setlist Intro; Teen Angst; Reunion; Sitting ; Year One, One UFO ; We Own The Sky
Steve McQueen; Wait; Graveyard Girl ; Midnight City; My Tears Are Becoming a Sea
Bisnummers: A Guitar And A Heart; Outro; Couleurs
Philippe Bauwens – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Je hebt zo van die bands , lekker ontstemd, onvast, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Het Londense Micachu & The Shapes is er zo eentje. Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Ze zitten net als een Liars in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel en geeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van hun muzikale vrijheid en gekte . En dan is er nog die neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Op losse , spontane en onstuimige wijze ging dit buitenbeentje een klein uur lang te werk . Het was genieten van die complexe relaxte structuur , de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de subtiele ritmes, die we hoorden in songs als “Vulture”, “Ok” en “Nothing” . Het publiek werd meegevoerd in die muzikale variatie, genoot ervan en onthaalde de band warm op elk nummer .
Twee keer kwam Micachu & The Shapes terug , en het afsluitende “Golden phone” klonk genadeloos en werd in een klankenrijkdom en fuzz gedompeld . Stuurloos, onbevangen, zware kost en toch catchy … Kortom , dit was Michachu & The Shapes. Overtuigende livegig … !
Organisatie: Botanique , Brussel
Op geen beter weekend kon de Amerikaanse avant garde band Liars geprogrammeerd staan … we werden al goed voorbereid, want op de vooravond van Allerheiligen, Halloween , kreeg je een reeks Canvas sf /horror films, was er de huiver van ‘Season of the witch , en tot slot de ingetogen mijmer, herdenking van wie je dierbaar is met Allerheiligen en Allerzielen. De sound van het geschifte, chaotisch ontregelde Liars vormde de ideale soundtrack in die dagen. Drie heren in een slordig kostuum, half dichtgeknoopt, hemd uit de broek en een loshangende das.
Al de heiligen, martelaren en fans fronsten de wenkbrauwen als het trio er aan begon, muzikaal een kruising van The Birthday Party, Sunn o)) en Swans. Bezwerende, sfeervolle en schurende synthpunk, die vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads klinkt , zonder de ‘toegankelijkheid’, de melodie en het ritme uit het oog te verliezen; het ‘toegankelijk’ randje viel zeer zeker te noteren; middenin de korte, krachtige, energieke set met “N°1 against the rush” en “Brats” van de recente zesde cd ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’ ( btw hun meest bedachtzame plaat totnutoe!) , die de dansspieren wisten aan te spreken; verder van hun befaamde ‘Drum’s not dead’, doorbraak ruim 6 jaar terug, het sfeervol , ingenomen “The other side of mt Heart Attack” , ooit in Brussel geschreven, een lekker uitgesponnen liefdes(?)song, dé potentiële Liars hit bij uitstek, die er nét geen werd … Tja , vergeet niet , Liars heeft oog voor subtiliteit …
Dat Liars al curator was van het alternatieve Sonic City festival in de Kreun, Kortrijk bewezen ze met het andere materiaal dat live geselecteerd werd; hier koesterden de drie het experiment: hard, dreunende, bezwerende sounds van elektronica, gitaarlijnen, samples en percussie, gekenmerkt van donker, dreigende repeterende ritmes en verrassende wendingen, wat kon exploderen, gedragen door die zweverige, zoemende , galmende, bulderende praatzang en screams van Angus Andrew, die allerhande rituelen uitvoerde met z’n handen. Je kwam uit op songs als “Scarecrows on a killer slant”, “Flood to flood” , “Broken witch” en “Plaster casts of everything” , een mooi overzicht van hun weirdo oeuvre.
De lighteffects , de stroboscoops en de abstracte zwart-wit en kleurrijke projecties maakten het Liars-plaatje in avantgarde compleet .
Liars - Muzikale genialiteit en gekte, dolgedraaide muziek , alternatief, experimenteel en toegankelijk, de subtiliteit en finesse niet verliezen. Heerlijke huiver dus …
Support was The Haxan Cloak , het soloproject van Bobby Krlic, die uitgeweken is naar Londen en een wolkendek creëerde van abstracte elektronica, donkere ambient soundscapes en gedreun. Tja , voor wie houdt van de sounds van o.m. Burial, Aphex Twin, Squarepusher, Flying Lotus en natuurlijk Liars, kwam hier aan z’n trekken
Organisatie: Botanique, Brussel
Een volgeladen Lotto Arena zocht bij Bon Iver beschutting tegen het gure herfstweer dat dezer dagen onze contreien geselt. File op de Antwerpse ring zorgde ervoor dat we vrijdagavond slechts de laatste tien minuten van het voorprogramma konden meepikken. De zussen die samen onder de noemer The Staves een akoestisch folk-rock-trio vormen, lieten het niet aan hun hart komen dat te veel mensen al te luidruchtig lieten blijken dat ze niet voor hen gekomen waren. Samen met hun violist kweten ze zich goedgemutst van hun taak, maar ja, het geroezemoes belemmerde dus dat we daar veel van gehoord hebben. We zullen dus hun debuutalbum, het binnenkort te verschijnen ‘Dead & Born & Grown’, moeten afwachten alvorens een gegrond oordeel te kunnen vormen over deze dames uit het Engelse Watford. Vocaal hebben ze alleszins wat in hun mars, anders zouden ze immers nooit door Tom Jones zelve gevraagd geweest zijn om hem te assisteren op diens ‘Praise & Blame’-album.
In afwachting van de hoofdact weerklonk de prachtige ‘Pride’-plaat van Phosphorescent door de Lotto-Arena, ideaal om in de stemming te komen voor het moois dat ons nog te wachten stond.
De huidige tour van Bon Iver staat nog steeds in het teken van het vorig jaar verschenen ‘Bon Iver, Bon Iver’, de ietwat gecontesteerde opvolger van het unaniem de hemel in geprezen ‘For Emma, Forever ago’.
Opener “Perth” beschouwen wij persoonlijk als het beste dat Justin Vernon en de zijnen ooit op plaat gezet hebben en ook live blaast het ons meteen omver. De opbouw en arrangementen van dit lied blijven ons keer op keer met verstomming slaan. Dit op volle kracht mogen ervaren , rechtvaardigde op zichzelf reeds de tocht naar ‘t stad. Pas na het naadloos aan die opener gelaste “Minnesota, WI” trakteerde het publiek de 9-koppige band op een eerste welverdiende applaus. Het hemelse “Holocene” bewees vervolgens nogmaals dat elk van de 4 blazers en 2 drummers een meerwaarde betekenen voor de sound van dit combo. Het iets mindere “Towers” sloot de vier-eerste-songs-op-een-rij van hun laatste plaat af.
Hierna greep men voor het eerst terug naar ‘For Emma, Forever ago’. Een subtiele, lichtjes jazzy schuiftrompet-intro werd gevolgd door het met zeer lage stem gezongen eerste couplet van “Creature Fear” om uiteindelijk uit te monden in een verschroeiende versie van dit nummer. Indrukwekkend! Gelukkig liet het duo “Hinnom, TX” en “Wash” het publiek opnieuw wat naar adem happen.
In ieder geval was toen al duidelijk dat Bon Iver met verve de strijd tegen het huidige herfstweer in zijn voordeel beslecht had want hoe onwaarschijnlijk dit ook lijkt, denken we niet dat we de komende weken nog meer koude rillingen zullen voelen dan tijdens de vele muzikale hoogtepunten die er in de Lotto Arena te beleven vielen.
Justin Vernon kondigde met “Flume” vervolgens het eerste lied aan dat de ondertussen reeds 5 jaar bestaande band gemaakt heeft. In die tijd brachten ze naar eigen zeggen 2,5 platen uit. Bovenop de volwaardige albums is er immers ook nog de EP ‘Blood Bank’ waarvan het titelnummer gespeeld werd alvorens volop de vocoder aan het werk te zetten tijdens het er eveneens op prijkende “Woods”.
Het enthousiast onthaalde “Skinny Love” werd een beetje ontsierd door een beperkt aantal schoonheidsfoutjes van de frontman (zowel op gitaar als vocaal holde hij soms eens achter de feiten aan), maar niet zodanig dat we van een echt mislukte versie kunnen spreken. Na het applaus voor “Calgary” beloofde een dankbare Vernon dat hij ons binnenkort terug zal zien. De speculaties over welk festival Bon Iver zal mogen verwelkomen kunnen dus alvast beginnen. Aangezien de groep zich de ganse avond strikt gehouden heeft aan de volgorde van hun laatste plaat, is het niet te verwonderen dat het concert beëindigd wordt met diens afsluiter. Justin Vernon mag dus nog eens de Bruce Hornsby in zich loslaten tijdens “Beth/Rest”, het lied dat misschien in zijn eentje verantwoordelijk is voor de gemengde gevoelens die “Bon Iver, Bon Iver” oproept.
In de bisronde waagt men zich aan het van Björk ontleende “Who is it”. Erg geslaagd kunnen we die cover niet noemen, maar ook hier weer zijn we één en al waardering voor het risico dat Bon Iver durft te nemen. We zien dan ook volop uit naar wat de toekomst voor hen zal brengen.
Ondanks de afsluiters, “The Wolves (Act I and II)” en “For Emma”, hoorden we na afloop verschillende concertgangers klagen over het feit dat er te veel geteerd werd op de laatste plaat. Zelf vinden we dat dan net weer een pluspunt want aldus illustreerden Justin Vernon & Co dat ze weigeren om gemakkelijkheidshalve terug te vallen op het befaamde blokhut-album.
Zonder twijfel zouden ze nog verschillende gelijkaardige platen kunnen maken en zich daarmee gegarandeerd geliefd houden bij een vast publiek. Gemakzucht heeft echter zelden tot muzikale hoogtepunten geleid. Laat de muzikanten van Bon Iver dus maar volop de kaart van de vernieuwing kiezen. De kans lijkt me klein dat die met zulke klasbakken tot teleurstelling zal leiden. Laat die 3de (of 3,5de) plaat dus maar komen. Om nog maar te zwijgen van de live-uitvoering ervan!
Organisatie: Live Nation
De kans is groot dat u van deze Liverpoolse band nog maar weinig of niet gehoord heeft. Begonnen als doom-metal groep gooide Anathema in 1999 het roer volledig om en richtte zich met het album ‘Judgement’ op een soort gelaagde hedendaagse prog rock ergens tussen Pink Floyd, Archive, Porcupine Three en Dream Theater. Niet bepaald het meeste sexy genre, en zeker niet in Engeland, waar de pers altijd naar de nieuwe Arctic Monkeys zit te zoeken.
Anathema wordt ook nu nog vakkundig doodgezwegen door de Britse pers maar stilaan werd met de jaren een trouw publiek opgebouwd en liepen de concertzalen vol voor wat steevast kanjers van concerten van meer dan twee uren zouden worden.
Ook Frankrijk heeft een zwak voor Anathema, getuige het uiterst enthousiaste publiek. Te enthousiast, zo bleek. Fransen weten immers niet wanneer ze moeten juichen en wanneer ze hun klep moeten houden. Het handgeklap tijdens de meer intieme passages was bij momenten ontzettend irritant en het gejoel midden in de songs was ferm storend. Iemand moet die mensen eens dringend uitleggen wat het verschil is tussen een tempowisseling en het slot van een song. Al moet gezegd worden dat het een beetje de schuld was van de gitarist die het ook op de meest ongepaste momenten nodig achtte het publiek op te jutten.
Hoewel ze al 13 albums op hun rekening hebben, concentreerden ze zich vanavond op hun beste vier werkjes ‘Judgement’, ‘A natural Disaster’, ‘We’re here because we’re here’ en ‘Weather Systems’. Met het openingsduo “Untouchable” (parts 1 en 2) uit het imposante en prachtige nieuwe album ‘Weather Systems’ was meteen duidelijk dat dit een onvergetelijk concert zou worden. De sound zat perfect, de stemmen van Daniel Cavanagh en Lee Helen Douglas klonken uiterst helder en de muzikale kunde van de band was van een zeldzame pracht. In de intro van het overigens bloedmooie ”Emotional Winter” kwamen de Pink Floyd geesten heel dichtbij, we waanden ons midden in ‘Wish you were here’, en dat is uiteraard als compliment bedoeld.
Dat de band het metal verleden nog niet helemaal van zich heeft afgeschud was te merken met enkele heerlijke stevige uitspattingen, onder meer in “A simple mistake” en “Closer”.
Voor de rest was het genieten van de harmonieuze schoonheid van songs als “Thin Air”, “Everything” en “Wings of God” die stuk voor stuk melodieuze intimiteit en krachtige rock in zich droegen en gespeeld werden met evenveel gevoel als muzikale perfectie.
“The Storm before the Calm”, nog zo een geweldige gelaagde song uit ‘Weather System’, was zonder meer een hoogtepunt, het waren tien magische minuten waarin de Fransen omwille van de verrassende tempowisselingen weer zo een drie songs meenden te herkennen. Hierop haalde Anathema nog zo een parel uit hun mouw, “The Beginning and the End” was van een bovennatuurlijke schoonheid.
De reguliere speeltijd werd afgesloten met publiekslieveling “Flying” waarin een mondje mocht worden meegezongen, de song eindigde met een crème van een gitaarsolo die geleidelijk aan subliem wegdeemsterde tot de band achter de coulissen verdween.
Uiteraard moest zo een spectaculaire prestatie (we waren inmiddels al twee uren verder) vervolgd worden met verlengingen met daarin de nodige hoogstandjes, wat dan ook het geval was. In de bisronde werd nog even dieper in het (metal)verleden gegraven met een krachtig “Empty” en “Fragile Dreams”, dit tussenin alweer knappe symfonische pronkstukken “Internal Landscapes” en “One last goobye”.
Een indrukwekkend concert van maar liefst twee en een half uur met 21 songs om duimen en vingers van af te likken (de setlist om van te likkebaarden vind je terug op http://www.setlist.fm ). Anathema is een groep met pure klasse en een indrukwekkende muzikale bagage.
We hebben trouwens ook nog een pluim over voor het voortreffelijke voorprogramma Astra, een spacerock groep die met de teletijdmachine meer dan 30 jaar terugkeerde naar de oorspronkelijke progrock van bands als Jethro Tull en Yes (en dan bedoelen we niet de plastieken Yes van in de jaren tachtig die u kent van het gedrocht “Owner of a lonely heart”). De seventies dropen er af, niet alleen van hun uiterlijk (check de lange haren en wijde broekspijpen) maar ook van de songs die moeiteloos de 10 minuten grens overschreden en de solo’s die ons rond de oren vlogen. Je moet natuurlijk liefhebber zijn, maar wij konden dit wel smaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-31-10-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
De Zweedse troubadour Kristian Matsson heeft nu al drie voltreffers uit , na ‘Shallow grave’ (2008) , ‘The wild hunt’ (2010 ) is er nu die derde ‘There’s no leaving now’ . Zijn handelsmerk: zijn stem en zijn gitaarspel .
We kunnen maar zeggen dat hij zich ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg.
Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische/elektrische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem.
De nieuwe plaat wordt nog breder door de uitbreiding van het instrumentarium van o.m. piano en steelpedal . Ingetogen pracht die begeesterend vaardig kan zijn, als op “Leading me now”, “Bright lanterns” en “Wind & walls” en intrigeert door z’n dromerige, snijdende vocals . Emotionele vuistslagen heet zoiets …
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn mooi, subtiel en doordacht. Wat een verkenningstocht binnen het sing/songwriterslandschap . Uniek toch om al drie cd’s lang zo intens te kunnen boeien .
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek. Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten . Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
Tot wat stem en akoestische gitaargetokkel allemaal in staat zijn . The Bony King Of Nowhere aka Bram Vanparys heeft materiaal tot z’n pure essentie gebracht; folky sing/songwriterpop, eerlijk, oprecht , poëtisch , landelijk, gevoelig en dromerig . Een troubadour met een Cohen, Dylan als peetvader , een Bonnie ‘Prince’ Billy en Iron & Wine als grote broer en een Tallest man on earth als leeftijdsgenoot.
Hij overtuigt met negen korte eenvoudige, sobere, ingehouden songs .
Kijk, dit is een talentrijk zanger , met een gouden zalvende stem en een minimale begeleiding, weergegeven op de beste track van de plaat, “A travelling man”. Zeggingskracht en elegante schoonheid.
Moment of Collapse Records is een Duits onafhankelijk label die in 2007 tot stand werd gebracht door Jens en Basti, twee vrienden met een gedeelde passie voor muziek. Het label richt zich niet tot een bepaald genre, en hun enige ambitie is die bands te steunen die een duw in de rug kunnen gebruiken. Tot op heden scharen zich een twintigtal artiesten onder dit label waaronder Selenites, In The Hearts of Emperors, Black Everest, Light Bearer,...
Ons oog en oor valt op de split van In The Hearts of Emperors/Reka die in september dit jaar gereleased werd. In The Hearts of Emperors uit Zweden brengt samen met Reka uit Rusland een split die posthardcore, postmetal, doom en sludge verenigd.
In The Hearts of Emperors zorgt voor een killer kick off met het drieluik “Dreams of Hope and Loneliness'”. De ruige stem versterkt door de duistere postmetalsfeer die ontluikt uit hun instrumenten geven hun nummers een mastodontisch reliëf . De nummers vormen door de afwisseling van instrument versus vocals een zwarte eenheid en creëren een opbouw die eigen is (of zou moeten zijn) aan het genre. Ze brengen hierbij eer aan de zwaartekracht.
Reka's 'Legacy' doet meteen denken aan AmenRa. Eerder dan In The Hearts of Emperors is Reka's ritme strakker en komen de vocals meer op de voorgrond. Het zijn nummers met bezieling die de luisteraar naar adem doen snakken. De zwaarte wordt op je afgevuurd en het is een zwaarte waar je je niet voor wil afschermen. Dit is een split naar m'n hart!
Death Rattle staat garant voor onstuimige dark electro gemengd met een Fever Ray popgehalte. Ze balanceren op de rand van sentiment met teksten over isolement, liefde, eenheid en verlies aangevuld met een wervelwind aan electrobeats.
Death Rattle is afkomstig uit London en bracht in oktober dit jaar hun eerste EP uit onder het Belgisch label Frontal Noize. Bij Frontal Noize hebben ze een neus voor catchy sounds zo blijkt. Dat Death Rattle deze EP in een korte tijdspanne schreef is niet te merken aan de goed uitgebouwde nummers die elk een andere sfeer door de luidsprekers brengen doch trouw blijven aan het genre. Kortom, een debuutEP om U tegen te zeggen!
Hun Europese tour zit erop maar begin volgend jaar zou een album in de rekken liggen. Op deathrattle.tv vind je alles wat je zoekt.
Binnen de huidige shoegaze revival die nu toch al een tijdje aan de gang is, mogen we APTBS toch als één van de belangrijkste groepen aanzien. Als geen ander laten zij de snerpende gitaren en de wall of sound van een jonge Jesus And The Mary Chain herleven.
Eerder dit jaar hebben ze met de EP ‘Onwards to the wall’ al een niet onaardig visitekaartje afgeleverd, dit hier is hun derde volwaardige album.
Aan de formule is weinig veranderd. De gitaren snijden door merg en been, de decibelmeter gaat geregeld in het rood en de vaak onderkoelde vocals geven het geheel een duister eighties tintje mee. Als volleerde slijpschijven en boormachines slopen de gitaren de nodige muren, maar toch is er steeds een knappe song onder het geweld te vinden, en dat is wat APTBS zo bijzonder maakt. Zo schuilt er behoorlijk wat melodie in krautrock achtige songs als “You are the one” en “Worship”, en op “Dissolved” wordt de massieve geluidsmuur even aan banden gelegd voor een fijn gitaarriedeltje.
Elders wordt dan weer verschroeiend uitgehaald in de haastige brok noise “Why I can’t cry anymore” en in het extreem wilde “Revenge”, die we in al zijn razernij meteen tot onze favoriet van de plaat bombarderen.
A Place To Bury Strangers heeft misschien niet de meest verrassende plaat van het jaar gemaakt, maar de heren staan wel degelijk op scherp en deze ‘Worship’ is een al even logisch als splijtend vervolg op de vorige tijdbom genaamd ‘Exploding Head”.
For The Fallen Dreams is één van die bandjes op het Artery-label, een beetje muziekkenner weet dan al dat het om het zoveelste Amerikaanse metalcoregroepje... ‘Wasted Youth’ is al de vierde plaat van dit vijftal uit Michigan en is in vergelijking met vorig werk heel wat toegankelijker.
De band klinkt een stuk poppier door vooral de vele cleane zangstukken, daarnaast is er overvloedig ruimte voor de nodige breakdowns. In het Blink 182-achtige nnummer “Please Don’t Hurt” wordt bovendien het experiment niet geschuwd.
Het geluid op deze plaat tenslotte klinkt wat ons betreft enorm (misschien wel iets te) gelikt. Het plaatje is zeker voer voor fans van The World Alive, Parkway Drive en A Day To Remember en zal in Amerika enthousiast onthaald worden. Afwachten of dit hier ook het geval is...
Dit schijfje ligt al een tijdje klaar om gerecenseerd te worden… Uitstel is geen afstel om de nodige aandacht te geven aan deze vier flink rockende Belgen. Met ‘Smooth Driving Tunes’ zijn ze alvast niet aan hun proefstuk toe, The Whocares bestaat al sinds 2001 en bracht in het verleden een mini-cd en twee split-cd’s (met ondermeer Bad Preachers, Chuck Norris Experiment, V8Wankers en Electric Frankenstein) uit.
‘Smooth Driving Tunes’ is opnieuw een ep geworden met drie lekkere tracks. Zelf omschrijven ze hun muziek als “Hard Driven Rock & Roll Power” en wat ons betreft is die typering zeker terecht. “High Heels”, “Good Shake” en “Behind The Wheel” zijn verdomd stevige rocktracks met rock &roll, hardrock en zelfs wat bluesinvloeden. Voeg daarbij de uitmuntende stem van zanger Gaz Hard en de opvallende goeie productie en je hebt een band met heel wat potentieel.
Meer info vind je op www.thewhocares.be .
Nederlands 
Français 
