Don McLean – 40th anniversary tour
… Ik had het moeten weten. … De Meester kan je enkel beluisteren in ideale omstandigheden, bij voorkeur met een goed glas wijn in de hand. Hij mag voor mij steeds komen optreden op een Scandinavisch terras midden in de natuur, op een eindeloze midzomernacht. Hij mag zijn gitaar meebrengen en zijn breekbare stem, meer hoeft dat echt niet te zijn. Als hij verhinderd zou zijn ben ik desnoods bereid vrede te nemen met een opname, gespeeld door een perfecte geluidsinstallatie.
Gisteren was dat wat minder, alhoewel het voorgaande natuurlijk een zoete droom is en ook steeds zal blijven. We moeten leren tevreden zijn met het hoogst haalbare. En dat was gisteren een optreden van Don McLean met zijn band in de Roma in Antwerpen/Borgerhout.
Het imaginaire terras had plaats gemaakt voor een harde stoel in de rij, met achter ons een zestal Aziatische schonen, die voortdurend onverstaanbaar zaten te kwetteren en die ongelooflijk vals meebrulden van “This will be the day that I die…”.
Mijn niet zo vriendelijke reactie (in gedachten) was: “Doe dat dan, en liefst heel snel”. Maar het mocht niet baten, de magie was nu wel helemaal verknald.
Don McLean is al heel lang bezig. Denk maar aan de naam van de tournee (40th anniversary tour). Hij maakte vele prachtige songs, heel gevoelig gezongen en soms heel intimistisch.
Na al die tijd is hij nog steeds aan het touren. Zijn stem heeft nog steeds het timbre van toen, maar er begint toch wat sleet op te komen. Zijn band speelt soms te luid en niet altijd erg synchroon. Spijtig. Want zoals ik al zei, zijn songs zijn te mooi, te gevoelig en verdragen geen ruwe behandeling.
Ook het geluid was niet zo goed. Zeker vooraan in de zaal was het ronduit slecht, een gemiste kans. Want de Roma heeft zeker geen slechte akoestiek.
De covers die hij speelt zijn zeker niet slecht en zijn band is meestal OK, maar bij sommige nummers had ik het gevoel dat wij geteletransporteerd waren naar ‘The Grand Ole Opry’. Ik verwachtte elk moment de stalen gordijnen te zien neervallen ter bescherming tegen rondvliegende voorwerpen. Dit alles om te zeggen dat het soms een beetje te veel de (platte) countrytoer opging.
Maar daarentegen waren er ook prachtige momenten, meestal met minimale begeleiding van de band. Een eerste hoogtepunt was “Crossroads”, dat een beetje gestoord werd door de pianist die voortdurend de meest onwaarschijnlijke loopjes verweefde met de prachtige zang. Overdaad schaadt. En het ging voort, vooral met “Winterwood”, “And I Love You So”, “Castles In The Air”, “Crying” en het onovertroffen “Vincent”.
Met “American Pie” kwam een luid meegezongen einde aan dit prachtige concert met de gemiste kansen. Als bis werden dan nog enkele countrysongs gebracht, terwijl het publiek langzaam de zaal uit druppelde.
Setlist: Fool's Paradise, Everyday (Buddy Holly), Food on the Table, Homeless Brother, Jerusalem, Crossroads, Winterwood, In a Museum, And I Love You So, Castles in the Air, Vincent, Guess things happen that way (Johnny Cash), Crying, Tulsa Time/Deep in the Heart of Texas, It Was a Very Good Year, If I Hadn't Met You, That's All Right Mama, American Pie
Encore: Start All Over Again/Stay Down
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/don-mclean-16-11-2012/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
NoMeansNo: yes, yes, yes and YES!
NoMeansNo / The Hickey Underworld / Oei Oei
JC Kavka
Antwerpen
Het lokale en weirde Oei Oei trekt al direct onze aandacht, al was het maar door de schaarsgeklede bassist (Manuel Sanz Arques, een Spaanse inwijkeling met bakkebaarden waar voormalige zeekapiteins uit de Gouden Eeuw jaloers op zouden zijn) en drummer Bootsie Butsenzeller: beiden enkel getooid in een goudkleurig mini-broekje. In combinatie met voor de rest enkel een paar kousen en schoenen werkt dit alleen maar op de lachspieren. Als je dan ook nog als toetsenist in duikerspak mét zwemvliezen en bril en snorkel achter een orgel staat te spelen, is de hilariteit compleet. Zieker dan Mr.Bungle en zotter dan Zappa en Beefheart samen, met in de hoofdrol een op hol geslagen Bootsie op zowel drums als double neck plastic electric ukelele. Muzikale mayhem ten top en gesmaakt door ondergetekende. Jammer dat deze crazy Antwerpenaren maar sporadisch nog eens optreden.
Zie je ze ergens plots op een affiche prijken: aarzel niet en ga ze zien. Muzikale “Schweinerei” waarbij het Gentse Kapitan Korsakov tot een stel brave koorknaapjes verbleekt. Het Antwerpse Oei Oei heeft er één Westvlaamse parkingfan bij!
Verrassingsact van de avond is The Hickey Underworld (op het laatste nippertje aan de affiche toegevoegd). Tijdens hun recente tour in Engeland worden de Antwerpenaren zowel de hemel ingeprezen (een 5-sterren review vat het kort samen: “Within one song, The Hickey Underworld have condensed Shellac, Nine Inch Nails, and Nirvana into one tight package”) als de grond ingeboord (een belachelijke 1-ster recensie “Very much a family friendly affair to be marketed to the great corporate festival in the sky”). Een band die je ofwel haat of met liefde omarmt. Wij behoren tot de laatste groep na hun verpletterend concert op het Dourfestival deze zomer.
En vrijdagavond doen ze dat nog eens dunnetjes over. Vooral bassist Yorgos Tsakiridis voelt zich op het podium als een vis in het water en komt ook na enkele nummers het publiek ingestormd om het wakker te schudden. Hilarisch zijn de momenten waarop de manager te pas en te onpas het podium wordt opgestuurd. Hij blijkt voor de gelegenheid de roadie van dienst en zowel bassist Yorgos (monitor ‘zogezegd’ niet goed afgesteld) en drummer Jimmy (duwt plots zijn bastrom omver) rammelen met zijn voeten dat het niet meer mooi is. Wij schieten voortdurend in een schaterlach bij zoveel Spinal Tap momenten, temeer dat de persoon dit gewoon niet door heeft. Het wordt een zeer gesmaakt blitzoptreden van een groot half uur met hoogtepunt het catchy “Future Words” met een uit volle borst meegezongen chorus (“Can't you see what happened / Can't you see what's changed / The lonely thing that this is / Was the icing on the cake”). Het overgrote deel van een dolenthousiast publiek schreeuwt zich de longen uit het lijf.
Keigoed optreden. We wensen drummer Jimmy van harte beterschap na het verkeersongeval op de terugweg met een ingedrukte ribbenkast tot gevolg en hierdoor 6 weken op non-actief!
Hoofdact NoMeansNo hoeven we niet meer voor te stellen. Dit Canadese progressieve power punk trio uit Vancouver maakt de wereld al onveilig sinds 1979. Hoewel ze nooit het grote succes opzoeken, hebben ze een trouwe schare fans in zowel Noord-Amerika als in Europa. Hun samenwerking met zanger Jello Biafra van de legendarische punkband Dead Kennedys resulteert in een zeer gesmaakt album ‘The Sky Is Falling And I Want My Mommy’ begin jaren negentig. Hierdoor stijgt hun bekendheid ten top. Persoonlijke voorkeur van ondergetekende is ongetwijfeld het album ‘Wrong’ uit 1989.
Drie grijze Canadese vijftigers verschijnen rond 23h00 op het podium. Een uitverkocht Kavka verwelkomt hen op een wijze die doet denken aan de periode van de bevrijding na WOII.
Een afgeladen vol Kavka dat vanaf opener “The River” uit het in 1993 uitgebrachte ‘Why do they call me Mr. Happy’ verandert in een kolkende rivier. Zweetdruppels parelen op talrijke voorhoofden, crowdsurfende fans komen om de haverklap als oorlogshelden het dolgedraaide publiek ingerold en Kavka verandert langzaam maar zeker in een Canadese sauna op een gure winteravond. Parelend zweet op de rug, van zweet doordrenkte T-shirts, uit hun dak gaande fans, vrouwen die staan te huppelen als zijn ze lid van de Afrikaanse tribalstam The Masaï en goedkeurend ja-geknik van headbangende hoofden: we krijgen het allemaal op een trillend presenteerblaadje voorgeschoteld.
Dat de punk van NoMeansNo uniek is bewijzen zowel de jazz als de rock invloeden. Zanger/bassist Rob Wright (ook bekend onder pseudoniem Mr. Wrong – pun not intended J ) plukt uit enthousiasme zijn bassnaren bijna van de basomkasting. Een basgitaar die een duplicaat blijkt te zijn van de Marshallbas van legende Lemmy van Motörhead. Grote fan van de man: niemand minder dan Mike Watt van Minutemen en The Stooges en dat wil wat zeggen in de muziekwereld. Zelf is hij grote fan van jazzlegendes Jimmy Blanton en Paul Chambers. Broer John Wright gunt zijn drumstel geen moment rust en vormt samen met Rob de solide basis van de aanstekelijke punkrock van NoMeansNo. En met gitarist Tom Holliston, die de snaren van zijn gitaar laat klinken alsof ze van prikkeldraad zijn gemaakt, is dit drietal sterker dan een op hol geslagen kudde Canadese muskusossen.
En de teugels worden op geen enkel moment gevierd, waardoor de spanning doorheen de volledige set hoog gehouden wordt. Geen oeverloos gelul tussen twee nummers door maar keer op keer kopstoten van songs die het publiek ophitsen tot het kookpunt en erover.
Ook bij de bisnummers (de Canadese krasse knarren worden tot tweemaal teruggeschreeuwd door een ontketend publiek) worden we murw geslagen met buffelstoot “The Tower” en de catchy punkrocksong “The End Of All Things” uit het ‘Wrong’-album en dan is het plots gedaan. Een oorverdovende stilte contrasteert fel met de Canadese punkpokkeherrie. Een concert dat in de top 5 van beste live gigs van 2012 genoteerd staat bij ondergetekende!
De afterparty met DJ Faster Pussycat zet daarna nog de puntjes op de i. We blijven nog tot in de vroege uurtjes dansen op de schitterende playlist van deze vrouwelijke DJ met ballen en een goede muzieksmaak. Op de turntabels o.a. Tool, Slayer, Prong, Dead Kennedys, Ministry, Primus, … en zo kunnen we nog enkele minuten doorgaan. Kortom: spek naar onze muzikale bek! We helpen daarna rond 03h30 ook nog de deuren van de Kavka sluiten na een stevig potje nachtbraken. J
Set list NoMeansNo: [1] The River [2] In Her Eyes [3] The Fall [4] Jubilation [5] Ghosts [6] Slave [7] Graveyard Shift [8] The World Wasn’t Build In A Day [9] Would We Be Alive? [10] Obsessed // Encores [11] He Learned How To Bleed [12] My Problem [13] The Tower [14] The End Of All Things
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nomeansno-16-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/oei-oei-16-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-hickey-underworld-16-11-2012/
Organisatie: Heartbreaktunes (i.s.m. JC Kavka, Antwerpen)
Alt-J is één van de Britse sensaties uit Leeds; de muziek van hun debuut ‘An awesome wave’ laat zich op vele manier omschrijven , maar bon , we horen een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde ritmes. Korte, kernachtige songs, motiefjes , die getuigen van finesse en subtiliteit. Dit is broeierige, weerbarstige als dromerige, gevoelige indie, niet vies van een zweverig melodielijntje en die toch weet in te werken op de dansspieren.
De arrangementen mogen dan nog spaarzaam zijn en vol onderhuidse spanning , vindingrijk en treffend klinkt het alleszins , waarbij we lekker kunnen dwalen op hun materiaal, die wordt gescheiden door een paar interludes . Kleurrijk gegoochel die de originaliteit ademt van o.m. een Beck en een Yeasayer.
Op het podium stond een grote lichtgevende driehoek, een verwijzing naar het deltasymbool, waar het kwartet, met een kunstacademie achtergrond, zijn naam aan ontleent , gevormd door op een computer de toetsen Alt + J in te drukken .
Vanavond kregen we de kans ‘lekker te dwalen’; in hun uur durende set werd hun artistieke ingetogenheid van op plaat omgebogen tot een dampend, smachtend mainstreamgeluid, zonder ook maar iets van creativiteit in te boeten. Een geslaagde truc, die door het Franse publiek in de tot de nok gevuld Grand Mix enorm werd geapprecieerd , want na elk nummer werd het kwartet sterk onthaald . Het deed hen deugd , de zinnetjes Frans sloegen om de oren, en onverwachts bouwde er hier een klein feestje op. Wat een uitbundigheid , waarbij al meteen vonk oversloeg; “Tesselate”, “Something good” , “Dissolve me” en “Fitzpleasure” klonken overtuigend door de evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes van synths, gitaarweefsels , baslijntjes en drumtics. De dromerige, neuzelende zang van gitarist Joe Newman werd sterk ondersteund door een speelse meerstemmige en aanvullende zang van de toetsenist, die meer & meer aandacht opeiste in het Alt-J concept.
Op het erotiserende “So slow” van Kylie Minogue borrelden dezelfde gedachten op; het nummer werd origineel verpakt met een ‘artyfarty’ geluid en hiphopachtige ritmes. Toepasselijk kwam het sfeervolle psychedelische “Mathilda” hierachter tippelen en kwamen de Twin Peaks/X Files tunes even voor de ogen op “Breezellocks”. De stemmenpracht van een Grizzly Bear of Fleet Foxes naderde bij een “Ms” en “Bloodflood” , acapella toon gezet, en aangrijpend binnen die ingehouden boeiende tunes . Even gevoelig en pakkend klonk het ingetogen “Hand –made” , van een vroegere demotape, tussen de toetsenist en de zanger. Een bezwerend extraverte “Taro” besloot finaal het fijne concert van een goed op elkaar afgestemd kwartet.
Kijk , Alt-J had een groeiplaatje uit en de songs laten zich ontdekken . Live hebben ze sinds de zomer al wat ervaring op zak en dat zet zich om in een relaxt, emotievol, groovy toegankelijk geluid , waarbij de songs aan zeggingskracht winnen . Tja , Alt-J geeft voor niks die prestigieuze Mercury Music Prize gewonnen …
Uit Lille kwam Delbi , een trio rond Romain Delbarre , die nogal energieke rock met een funkend ritme stond te spelen, warm, groovy , opwindend en af en toe exploderend; niet slecht voor een Noord-Franse band …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Midden september bracht de Britse progressieve rockband Marillion zijn zeventiende studioalbum uit. Om ‘Sounds That Can’t Be Made’ te promoten was er in juli en augustus al een eerste luik van een Europese tour. Daarna vertrok de band in oktober naar Zuid-Amerika. De respons op het zuidelijk halfrond was enorm. Het was dan ook bijzonder lang geleden dat de band daar nog eens toerde. Momenteel werkt de band het tweede gedeelte af van de Europese tour (European Tour 2012 Second Leg) en als start werd voor het Noord-Franse Lille gekozen. Helaas is er ook deze keer geen plaats op de kalender voor een concert in België. Ongetwijfeld mede daarom zakten heel wat (West-)Vlamingen af naar de Noord-Franse hoofdstad. Een trip die meer dan de moeite waard was want Marillion speelde een van zijn allerbeste concerten in Lille. Vooral de samenstelling van de verrassende setlist met nieuw materiaal maar ook heel veel Marillion klassiekers deden de fans genieten van begin tot eind.
Stipt om 20:00 mocht Carrie Tree openen. Een lieftallige dame met de akoestische gitaar ter hand mocht het publiek een halfuurtje bespelen. Deze Engelse singer-songwriter bleek heel wat in haar mars te hebben. Ze bracht erg breekbare songs die een bepaalde mystiek droegen, gekenmerkt door refreinloze songstructuren en bijzonder knap dramatisch gitaargetokkel. Ook haar stemgeluid was bijzonder mooi en de accenten die ze bracht met haar fluisterende manier van zingen kon de Splendid best bekoren. Nu en dan steeg het geroezemoes echter boven haar stem uit maar voor het grootste deel luisterde iedereen respectvol naar songs uit ‘The Kitchen Table’ haar eerste album.
Uiteraard was iedereen gekomen voor Marillion. Minder verrassend was de opener: “Gaza”, de openingstrack uit het nieuwe album. Deze -net geen twintig minuten durende- song is misschien wel de politiek meest beladen song uit het Hogarth tijdperk. Helaas is dit werkstuk ook vandaag opnieuw brandend actueel. Een indrukwekkende, dreigende start met Steve Hogarth (aka ‘H’), gehuld in een witte zelfgemaakte T-shirt met het vredesteken erop. Aanvankelijk zat de stem van Hogarth wat te nadrukkelijk in de eindmix, één van de weinige minpuntjes van de avond. Het contrast met het daaropvolgende “Beautiful” was bijzonder groot en deze popsong pur sang liet ons een eerste keer uit volle borst meezingen. Aanvankelijk liet zanger Steve Hogarth een wat zenuwachtige indruk na. Hij was niet altijd even stemvast maar gelukkig verbeterde dit naarmate het concert vorderde.
Over de kwaliteiten van Mark Kelly (keyboards), Ian Mosley (drums), Pete Trewavas (bass) en Steve Rothery (guitars) hoeven we al lang niet meer te twijfelen. Zeker gitarist Steve Rothery speelde opnieuw de pannen van het dak! Wat een gitarist en wat een indrukwekkende melodieuze gitaarsound weet deze kolos uit zijn snaren te toveren! Het is bijzonder moeilijk om niet lyrisch te worden over wat er vanaf het podium de zaal werd ingestuurd maar het benaderde de perfectie!!
Het feestje ging onverwijld door met meebruller: “Cover My Eyes” en het verrassende “Slainte Mhath” uit de Fish periode.
Maar er was ook ruimte voor nieuwe songs. De opzwepende, hypnotiserende bass van mister Trewavas zorgde voor een indrukwekkend: “Power”. Een technisch euvel in het synthesizerarsenaal van Mark Kelly was de aanleiding voor een geïmproviseerde, grappige versie van: “Three Minute Boy”. Ook het nieuwe “The Sky Above The Rain” was ronduit subliem. Wat een mooie, pakkende song is dit toch en hier was ‘H’ vocaal op zijn best! Met “The Great Escape” uit het waanzinnig sterke conceptalbum ‘Brave’ nam de band een eerste keer afscheid. In de bisronde greep de band dan weer terug naar enkele ‘gouwe ouwe’, waarbij “No One Can” zeer goed werd ontvangen omdat de band het nog zeer zelden live speelt. Vervolgens grapte Hogarth niet veel zin te hebben in slotsong “Sugar Mice” (van het Fish tijdperk) maar Le Splendid bracht hem met een massale zangstonde meteen op andere gedachten.
Marillion, het is nog steeds een ijzersterke liveband! Dit optreden verraste iedereen vanwege de sterke setlist en de keuze om ook eens wat meer oudere songs, klassiekers te spelen. Voeg daarenboven het aanstekelijke speelplezier op het podium, het zelfrelativisme met een grote portie humor, de gedrevenheid en de onberispelijke deskundigheid van elke muzikant en je hebt alle ingrediënten voor een geslaagde muzikale avond. Een professionele, sfeervolle lichtshow en een uitgelaten Splendid maakten het geheel af!
Marillion anno 2012, samenvattend in twee woorden: Pure Klasse!
Setlist:
*Gaza *Beautiful *You're Gone *Cover My Eyes (Pain And Heaven) *Slainte Mhath *Sounds That Can't Be Made *Neverland *A Voice From The Past *Power
*Three Minute Boy *Pour My Love *Real Tears For Sale
*The Sky Above The Rain *The Great Escape / The Last Of You / Fallin’ From The Moon
Bis: *No One Can *Sugar Mice
Neem gerust een kijkje naar de pics en de video’s via deze Youtube afspeellijst
http://www.youtube.com/playlist?list=PLrn7uAshsKbxw3eEZvrk14FWaOj1UlZ-j
http://www.musiczine.net/nl/fotos/carrie-tree-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marillion-15-11-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Marc Ribot’s Ceramic Dog
Kreun
Kortrijk
[SIC] is een lokale instrumentale band barstensvol jong muzikaal talent. Ze brengen hun recent gereleasde debuutalbum (te verkrijgen via VlasVegas Records in Kortrijk) met zoveel overtuiging dat je het spontaan op een dansen zou willen zetten. Een waterval aan aanstekelijke saxklanken (4 saxspelers blazen de pannen van het Kreundak), ondersteund door een ADHD-ritmesectie met vervormde catchy bassriffs en hyperkinetische drums zetten de zaal onder stroom. Denk aan een kruising tussen The Ex en een op hol geslagen Battles en je weet ongeveer waar we het over hebben.
Ga ze op 15 december zeker checken in Charlatan in het door Democrazy georganiseerde Glimps Festival voor aanstormend nieuw talent.
Marc Ribot’s Ceramic Dog is het rockende zijproject van muzikale meester-tovenaar Marc Ribot, een muzikale duizendpoot met stevige wortels in de jazzscene. Dat Ribot niet voor één gat te vangen is, bewijzen zijn diverse muziekvertakkingen in zowel rock, punk, noise, avant garde en no-wave als in latin, soul en jazz. Deze bonte mengeling aan muziekstijlen wist hij op krachtige wijze te bundelen in het alom bejubelde debuut ‘Party Intellectuals’ uit 2008.
Het overgrote deel van de set bestaat dan ook uit songs van dit schitterend album.
Maar we onthouden vooral de muzikale coveruitstapjes: een verbasterd “Break On Through” van The Doors, een lang uitgesponnen “Take Five” van Dave Brubeck en een rockende versie van de stokoude stakerssong “Bread & Roses”.
Marc Ribot zelf nog voorstellen is onbegonnen werk daar hij voor meerdere grootheden uit de muziekwereld geen onbekende is. Hij werkte samen met grootheden Tom Waits, John Zorn, Robert Plant en Elvis Costello. Een gitaarvirtuoos die zijn gelijke niet kent en dat werd duidelijk tijdens dit sublieme optreden.
En dat hij zijn partners in crime goed weet te kiezen, is een understatement. Een ritmesectie om het hoofd nederig voor te buigen: Shahzad Ismaily (bas, percussie & Moog synths) en Ches Smith (drums). Dit powertrio schuwt ook het experiment niet: Smith vindt het nu en dan nodig om zijn drumkit wat bij te stellen. Een schijf van de high hats afnemen en op de snaredrum plaatsen om er vervolgens wat mee te frunniken of met de achterkant van de drumstick wat krassende geluiden produceren op de onderzijde van een grotere schijf: het zijn maar enkele fratsen en grollen van deze magistrale drummer. Zijn collaboraties met crazy bands als Mr. Bungle en Secret Chiefs 3 zal er wel voor een groot deel tussen zitten. Ismaily’s verschijning op zich is al buitenaards. Na een zware hersenoperatie is zijn schedel volledig vervormd door afname en ook niet meer voorzien van enige vorm van beharing. Maar wat je nog meer extra terrestrial kan noemen, is zijn basspel: fenomenaal in combinatie met de virtuose gitaarcomposities van Ribot. We staan met open mond ons te vergapen aan zoveel meesterschap. Onder het motto “Een blode hond wordt zelden vet” (Wie niets durft, bereikt niet veel) zet dit power trio alle registers open en maakt ons hierdoor zo trouw als een hond.
Als we na een groot uur en enkele bissen terug uit deze muzikale droom vol energie worden gerukt, zijn we dan ook zo moe als een hond maar gelukzalig voldaan na zoveel slaan en zalven van onze trommelvliezen. We mogen ons bij de gelukkigen prijzen, die wederom een uniek concert in ons muzikaal hart kunnen opslaan, om er nu en dan eens met een brede glimlach aan terug te denken. Terug een zeer geslaagde Kreunavond!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marc-ribot-15-11-2012/
Organisatie: de Kreun, Kortrijk
Exitmusic, een Amerikaans kwartet , gevormd door gitarist Devon Church (beetje jonge Thurston Moore lookalike) en de bevallige zangeres en multi-instrumentaliste Aleksa Palladino, eigent zich een plaatsje toe binnen de noemer van etherische indie/trippop; vlagen doom , soundscapes, wave en shoegaze waaien er in golven overheen. Hier zou het vroegere 4ad label een vette kluif aan gehad hebben .
Inderdaad heel wat invloeden worden hier samengeperst; bands als Beach House, The xx , Zola Jesus, Lower Dens , Sigur Ros, Portishead, Mazzy Star en verder een Radiohead (niet voor niks is de groepsnaam ontleend aan een song van hen) en This Mortal Coil zijn terug te horen; in de zang doet ze ons denken aan een diepgravende Nico of een heerlijk uithalende Fever Ray (Karen Dreijer Andersson), Kate Bush of Elisabeth Frazer. Een intrigerende vocaliste dus. De frêle zangeres maakte zich als actrice al opmerkzaam in de serie ‘Boardwalk empire’, waarin een David Lynch duidelijk is ingebed.
Een optelsom leert dat we nogal snel uitkomen bij een beloftevol bandje dus . Na de EP ‘From silence’ is er nu de full cd ‘Passage’, die het kwartet naar Europa brengt en met twee concerten in ons landje, de Vooruit in de Nijdrop.
Tja , voor wie eerder de week hier naar ILikeTrains kwam , zal ook vanavond bij Exitmusic aan zijn trekken zijn gekomen. Ze waren met drie on stage. We werden een uurtje ondergedompeld in hun bezwerende donkere romantiek, met een huiverende, grillige , apocalyptische filmische tune. Een onderhuidse broeierige spanning, meeslepende, voort deinende en aanzwellende ritmes , die durfden te exploderen op de synths , percussie of in de gitaarlijnen . Ze konden naar een climax gaan, om dan opnieuw rust te ervaren. Songs als “The sea”, “The night”, “The city”, “Stars” , “The cold” , “Storms”, “White noise” en “Sparks of light” en de bijhorende mistige projecties spraken tot de verbeelding .
Opnieuw zijn we met Exitmusic een bandje rijker , die graag eenvoud en toegankelijkheid mengt met experiment en uitkomt op een boeiende, muzikale cocktail. Enkel nog wat werken aan die statische houding en podium présence, en ze komen er …
Support was True Bypass , opnieuw een project van zangeres/ multi-instrumentaliste Chantal Acda , van Nederlandse origine , maar die al lange tijd in België woont . Ze maakt deel uit van Sleepingdog en Isbells en tussenin maakte ze opnames met Nils Frahm, en kwam ze een samenwerking met de vroegere dEUS gitarist Craig Ward , die intussen flink wat kilo’s is bijgekomen en er al wat getekend uit ziet. Achter de cd titel ‘Toby’ schuilt een gans verhaal, is een beetje de eigen biografie van Acda geworden; een zekere Toby Litt, een Engelse schrijver , leverde de toepasselijke teksten aan. Een verwerking van Acda wat zich vertaalt in een reeks stilistisch sobere, broze, kwetsbare songs; een minimaal ingehouden, intimistische sound van gevoelig gitaargetokkel en stemmen. Melancholie, tristesse en dagdromen, pakkend, ontwapenend, eerlijk en oprecht. Opnieuw een geslaagd project van Acda , al wil ze in die gedeprimeerde inhoud een optimistisch zonnestraaltje toelaten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/exitmusic-15-11-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/true-bypass-15-11-2012/
Organisatie: Nijdrop, Opwijk
Buena Vista Social Club presents Eliades Ochoa, Arenbergschouwburg, Antwerpen op 14 november 2012 – Pics
Eliades Ochoa is geboren op het Cubaanse platteland en woont sinds 1958 in Santiago de Cuba, de bakermat van de Cubaanse son. Na Cubaanse muziekliefhebbers voor zich te hebben gewonnen veroverde Ochoa met Cuarteto Patria de rest van de wereld. Echt wereldberoemd werd Ochoa toen hij zich aansloot bij de Buena Vista Social Club. Hij is de stem van de alom bekende hits “El Cuarto de Tula” en “Chan Chan”. Tegenwoordig wordt hij gezien als Cuba’s belangrijkste zanger van de traditionele son.
Samen met zijn septet brengt Eliades Ochoa naast zijn eigen repertoire ook het sfeervolle en geliefde repertoire van de Buena Vista Social Club tot leven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/eliades-ochoa-14-11-2012/
Op de vooravond van hun Europese tournee stond donderavond Django Django in de AB. Dat de psychedelische pop-rock weer helemaal terug is wisten we al wel langer. Groepen als Clap Your Hands Say Yeah, Ariel Pink's Haunted Graffiti en Tame Impala zijn maar slechts enkele voorbeelden van groepen die de mosterd gingen halen bij deze oude sound en invloeden van bands als Pink Floyd, The Byrds, The Beach Boys en The Beta Band niet onder stoelen of banken steken. Het titelloze debuutalbum van de jongens van Django Django verscheen reeds in januari en werd overal op enthousiaste kritieken onthaald.
Net zoals op dat album opent het Britse viertal met een gepaste muzikale intro die mooi overgaat in "Hail Bop", één van de sterkste nummers van de plaat. Met een stevige surf sound, zweverige zang en zo catchy dat het schandalig is! Constant dreigt de zachte electro sound, en op de één of andere manier moest ik ook constant aan cowboys denken. Ook de tweede song "Storm" ademt zo'n aangename dreiging uit waarbij de drums en samenzang steeds aanzwellen tot ook de synths zwaar invallen en het geheel lekker vol maar toch niet te rommelig klinkt.
"Firewater" vertrekt van een zwoele baslijn en draaft verder op een uitstekende en ratelende gitaarriedel. Ook de dromerige stemmen en dito tekst passen mooi bij de sfeer van het nummer. Een prachtige song die steeds verder groeit en die ik bij elke luisterbeurt nog beter ga vinden. "Firewater" lijkt soms zo weggelopen van het ‘Howl’ album van The Black Rebel Motorcycle Club. Je merkt het, veel muzikale referenties maar geen enkele die zwaar stinkt. Ook "Waveforms" moet het hebben van de harmonieuze samenzang en een repetitieve ritme sectie die het hele nummer op gang trekt. Hun mengeling voor percussie , zachte elektronica en Afrikaanse ritmes past ook hier mooi in elkaar en zorgt voor een arty sound die niet zomaar een pose is.
Je hoort dat de band speelt wat ze zelf graag horen en dat ze hun muzikale invloeden mooi weten te verweven in hun eigen muzikaal universum. De song gaat over in een uitstekend muzikaal intermezzo waarmee op de dansspieren werd gemikt. Er kroop zowaar drie man achter de synthesizers en om het feest helemaal op gang te trekken werd er ook nog een verzameling percussie uit de kast gehaald. Daarna werd dan weer raar genoeg de akoestische gitaar bovengehaald en laste de band een rustmoment in. Over het nummer zelf geen slecht woord. "Hand of Man" is een rustige ballad, met een sterke akoustische gitaar en ook het handjesklap moment in de song klinkt vintage Django Django.
Next up, "Love's Dart", met zowaar een paar kokosnoten in de hoofdrol. Op de voet gevolgd door "Skies of Cairo", dat niet enkel in zijn titel verwijst naar "Egypian Reaggae" van Modern Lover Jonathan Richman maar ook muzikaal lijkt de song eerder een hommage. Pure fun op een lekker exotische afrobeat en een kabbelende Arabische synth! Zelfs Ghost Town van The Specials komt voortdurend zijn om de hoek kijken. Egypte leek zo inderdaad niet ver af. Opzwepende muziek, die mooi de overgang maakt voor "Default", dé hit van Django Django. Een song die al het goeie wat we al schreven alleen maar bevestigde. Vele stijlen, veel verschillende geluiden en effecten maar nooit klinkt het te vol of te gek. Tussendoor was er even tijd om de bandleden voor te stellen maar zelfs dat kon de fun niet uit de song er niet halen. Tijd om de bongo's uit de kast te halen voor een surf uitstapje met "Life's a beach". De vocals mochten wat mij betreft hier zelfs gewoon achterwege gelaten worden, ze zitten zelfs wat in de weg van de heerlijke surf riffs waar de song bol van staat, met heel wat invloeden van groepen als The Tornadoes en The Atlantics.
Een klein uur na het eerste nummer kondigde de zanger reeds het laatste nummer aan, waarbij hij zich verontschuldigde voor het wat korte optreden en beperkte setlist ( "We only have one album.") maar plechtig beloofde terug te komen wanneer de band meer songs klaar had. Dat de jongens oog hebben voor harmonie en ritmes op geniale manier in elkaar weten te verweven komt opnieuw sterk naar voor tijdens het opzwepende "Wor". Ook hier genoeg surf gitaar, vervaarlijke drums en andere effectjes die uitmonden in een te gekke song. Catchy tekst ook in deze moderne Ennio Morricone song.
De band had natuurlijk toch nog een song achter de hand gehouden voor de obligatoire bisronde. "Silver Rays" is de geslaagde afsluiter van hun titelloze debuutplaat en ook live is de song één van de toppers. Het leunt kort aan bij het "Default" universum: Lichte psychedelica, tempowisselingen, drums die het nummer vooruit stuwen, goede harmonie en voldoende Lalala's en oewoehoe's hier en daar om iedereen gelukkig naar huis te sturen. Bij het luisteren naar Django Django dwalen mijn gedachten wel vaker af naar film. Hun album zou evengoed bij een arty Bollywood of een moderne western kunnen passen. Folktronica noemt dat dan tegenwoordig en dat vind ik perfect de lading dekken. "Hail tot the Bop!"
Pics homepag: Bart Vander Sanden http://www.shoothestage.com
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
We worden door de Domzaal, die zich helemaal in de nok van de Vooruit bevindt, fysiek op de proef gesteld en werden verrast door zitplaatsen. Zonder voorkennis van True Bypass, het uitgekozen voorprogramma voor Exitmusic, nemen we plaats en worden we door de fragiele, warme stemmen van Chantal Acda en Craig Ward meteen in een intieme sfeer gebracht. True Bypass bestaat uit twee integere zielen in het gezelschap van hun semi-akoestische gitaar die liedjes brengen waar het hart weemoedig van wordt. Ze spelen elk in hun eigen ritme, maar hun wereld van puurheid en eenvoud is gedeeld. Titel van het album is ‘Toby’ wat verwijst naar de songwriter van het album, de Engelse schrijver Toby Litt.
Exitmusic is Aleksa Palladino en Devon Church, bij gelegenheid aangevuld door drummer Dru Prentiss en elektrogeek Nicholas Shelestak. Ze brachten dit jaar een nieuwe EP 'From Silence' uit onder het label Secretly Canadian.
Hun set bestaat uit meer instrumenten dan bandleden, wat bewijst dat ze houden van experimenteren. Deze filosofie klinkt ook door in de muziek die ze brengen die het best vertaald kan worden als een melange van experimentele noise , onderbouwd met een stem die zowel het vagevuur als de hemel bereikt.
De nummers stralen zowel duisternis als licht uit en de inzet van keyboard, gitaar en samples zorgen van tijd tot tijd voor een apocalyptische sfeer. Ze lijken de muzikale heersers van dualiteiten te zijn waar je je het ene moment waant in een bron van explosieve kracht om kort erna te vervallen in een duizelingwekkende stilte. In welke sfeer ook, de nummers stralen een ontembare primaire kracht uit. Bij het luisteren komen heel wat geluiden op je af, maar nooit vervalt het in een chaos van jewelste.
Het is onbegonnen werk de muziek van Exitmusic in een bepaald genre te gieten, laat staan op te zoek te gaan naar invloeden. Je hoort duidelijk dat ze hun eigen stempel op de muziek die ze brengen zetten en daar kan je als luisteraar enkel dankbaar voor zijn.
Exitmusic zijn duidelijk postexperimentalisten die de magie van muziek in nummers weten te vervatten. Vanuit België trekken ze verder naar Duitsland waar hun tour eindigt. Voor diegene die deze niet te missen show gemist hebben: jullie hadden ongelijk! Op Facebook vind je ze onder: weareEXITMUSIC
Neem gerust een kijkje naar de pics van het concert , 1 dag later in de Nijdrop, Opwijk
http://www.musiczine.net/nl/fotos/exitmusic-15-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/true-bypass-15-11-2012/
Organisatie: Vooruit Gent
Shantel & Bucovina (Club) Orkestar – Breaks a leg
Shantel & Bucovina (Club) Orkestar
Ancienne Belgique
Brussel
Stefan Hantel is het Duits-Roemeense brein achter Shantel & Bucovina (Club) Orkestar. Nog vóór hij bekendheid verwierf met het welgesmaakte gypsy-swing-recept kenden we de man vooral van zijn producties met een overwegende elektronische invalshoek. Sinds de release van zijn wereldbekende oorworm ‘Bucovina’ in 2003 leek Shantel echt resoluut te kiezen voor Balkanbeats. Het concept met zijn trawanten zet keer op keer concertzalen volledig op zijn kop en verschaft hem bovendien de status van Godfather of Balkan Beats. Ook vanavond zet hij met zijn Anarchy & Romance-tournee de driekwart volgelopen AB in lichterlaaie. Anderzijds zal hij zijn fans op bepaalde momenten met verstomming geslagen hebben met een aantal nummers van zijn aankomende album dat wordt uitgebracht op het Belgische Crammed. In september schoof hij “The Kiez is allright” als eerste single naar voren. Fans zullen meteen beamen dat hij voluit gaat voor een absolute stijlbreuk.
Ondanks de aangekondigde stijlbreuk krijgt het publiek datgene waarvoor ze uiteindelijk zijn gekomen. Een spetterende show dat van bij het begin bulkt van aanstekelijke Balkan-vibes. Net als eerdere shows lijkt de zevenkoppige band nog steeds te teren op de nummers uit de laatste twee albums. Samen met zangeres en zotte doos, Damla Pehlevan, arrangeren ze strak geproducete albumnummers tot nog spannender dancefloor fillers. Onversneden hits als “Disko Partizani” en “Disko Boy” brengen het knotsgekke publiek in extase. De geniale mix tussen etnische en elektronische muziek werkt uitstekend.
Dit euforisch gevoel wordt prompt de kop ingedrukt wanneer de band een aantal nieuwe nummers op ons afvuurt. “The Kiez is allright” toont aan dat de Balkanguru ineens transformeert in een rockende songwriter met een verhaal. Alle verwachtingen lapt hij op verrassend geniale manier aan zijn laars. Het nummer doelt duidelijk op een publiek in de garage rock scene. Indien hij hiermee iets controversieel en energieks voor ogen had, is hij zonder twijfel in zijn opzet geslaagd. In ieder geval blijkt het publiek uit zijn lood geslagen. Gelukkig bedient het Bucovina Clubje het publiek opnieuw op zijn wenken en laten ze het publiek opnieuw swingen totdat ze zichzelf in een circusact wanen.
Mensen beklimmen het podium en gooien zich uitgelaten terug in het publiek. De band lijkt hier ietwat op te kicken in tegenstelling tot de securityman met ZZ Top-baard. Zijn tussenkomsten lijken steeds grimmiger te worden totdat zich een ongeval voordoet. Peter, één van de stagedivers, werd volgens sommigen door de security brutaal van het podium geduwd. Zijn val heeft ervoor gezorgd dat zijn been in een vrij onnatuurlijke houding is komen te staan. Een ware domper op de feestvreugde! Het concert wordt even stilgelegd om de gewonde af te voeren. Even lijkt het erop dat het concert ten einde is. Frontman Shantel lost het zaakje goed op door een aantal nummers aan hem op te dragen. De gekte wordt terug ten top gedreven wanneer Shantel een twintigtal knappe dames uitnodigt op het podium. In een mum van tijd verdwijnen de bandleden tussen een bootyshakende menigte. Security wordt heel even te kakken gezet. Dit is meteen ook hét hoogtepunt na twee uur performance. Afsluiten doet hij in een akoestisch kwartiertje samen met de accordeonspeler.
Shantel bracht ons het verwachtte , opzwepende balkanfeestje. Meer zelfs, hij heeft ons laten zien waar hij naartoe wil met zijn nieuwe album. Sommigen zullen het haten, anderen zullen ervan houden. “Anarchy & Romance”. De man is duidelijk niet bang om zijn nek te riskeren met dit totaal nieuwe experiment. De pers vond zijn Bucovinaproject jaren terug ook verkeerd. En kijk welk succes hem dit opleverde. “Music has neither morals nor nationality”, aldus Stefan Hantel.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Joe Jackson heerst nog steeds op het podium …
Joe Jackson And The Bigger Band ft Regina Carter
Kreun
Kortrijk
Joe Jackson heeft een goeie plaat uitgebracht. Het is ondertussen zijn dertigste. Alstublieft. The Duke bevat 15 instantklassiekers van Duke Ellington, weliswaar bewerkt door Jackson himself, én met de hulp van enkele vrienden muzikanten, waaronder Iggy Pop, Sharon Jones (Dap King records!) en Zuco 103.
Om maar te zeggen, Joe Jackson (58) is niet slecht bezig, is verre van in slaap gesukkeld en… er is altijd wel een reden om te toeren. Maar deze keer was het toch uitkijken naar een specialleke. Jazzmuzikant in hart en nieren , knipoogjes naar salsa, en rock nooit ver weg. Joe Jackson is van vele markten thuis. De samenstelling van zijn band deed vermoeden dat het concert méér zou worden dan een voorstelling van ‘The Duke’.
“It don’t mean a thing (If I ain’t got that swing” (Duke Ellington) lijkt wel Jackson’s lijflied geworden. De set start en eindigt met dit zelfde nummer, in diverse arrangementen. Een akoestische openingsversie, gevolgd door een al even ingetogen “It’s different for girls” (‘I’m the man’ 1979). De toon was gezet, de kop was eraf…
Dan maar even een blik muzikanten opentrekken: Regina Carter op viool, de werkelijk (letterlijk dan) imposante Sue Hadjopoulos op percussie – een Grieks-Puertoricaanse ‘la mama’ - en ouwe getrouwe Allison Cornell als instrumentaliste (organ, viool, backing vocals). Nieuwe bandleden zijn Jesse Murphy (bas, vocals, tuba), Adam Rogers (guitare) en Nate Smith op drums. Dat Joe Jackson niet met de eerste de beste het podium opgaat, wisten we al. Maar deze bigger band zoekt de harmonieën op, houdt halt als het moet, stoomt en toetert met harde stoten. U hoort het al, deze mens was onder de indruk van al dat moois.
“Caravan” (Duke Ellington) was dan ook het ideaal moment om de bandleden erbij te halen. Rogers mocht voor het eerst tonen wat hij in zijn vingers heeft…. Een magistrale bewerking van de alom gekende Caravan-melodie, met een sfeertje recht uit The Cotton Club. De melodie uit “Caravan” kreeg een gitaarbewerking mee om U tegen te zeggen. Dat zeiden we dan ook. Adam Rogers moet u trouwens eens checken op het net. Hij haalde ondermeer zijn mosterd bij John Scofield en speelde ondertussen met alle groten der aarde… Het is niet meteen el sympatico, maar dat hoeft ook niet als je het publiek op een andere manier in vervoering kunt brengen.
De setlist wisselt nummers uit ‘The Duke’ af met ouder werk. Enkel “Invisible man” komt uit zijn meest recente plaat ‘Rain’(2008). “Real men” en wat later in de set “Target” (‘Night and day’ 1982) vallen op door hun arrangement. Vooral “Target” groeit uit tot een hoogtepunt, waarbij onze Griekse percussioniste plots de hoofdrol opeist, om dan vervolgens te eindigen met een sublieme fade-out.
Het is door artiesten als Joe Jackson dat oude glorieën als Duke Ellington – de man is al een tijdje komen te gaan – weer tot leven gewekt worden. Verbluffend hoe eigentijds deze bijna 100-jarige muziek is. “I’m beginning to see the light” bijvoorbeeld is een typisch Jackson-arrangement geworden. Hij breit er ineens “Taking the ‘A’” train ‘ en “Cotton tail” aan in een –wat hij op zijn beste Frans ‘een potourri’ noemt. Het instrumentale “Rocking in Rhythm” krijgt dan weer iets clownesk als Jesse Murphy zijn bastuba tevoorschijn haalt. Allison Cornell haalt zwaar uit op Perdido, een nummer dat op plaat is ingezongen door Lilian Vieira van het Hollandse ZUCO 103. Elektrische gitaar maakt plaats voor akoestisch, bas voor tuba, piano voor zang.
Joe Jackson is ondertussen witgrijs, het haar strak achteruit gekamd, breed smoelend en bekken trekkend, achteroverleunend aan zijn – voor een rijzig man als hij – veel te kleine Nord stagepiano. Voor iemand die eerder op de dag nog de dokter moest opzoeken en slecht bij stem was, kon behoorlijk uithalen. Duidelijk genietend van het enthousiaste publiek (die al wat ouder is dan wat De Kreun doorgaans te slikken krijgt), had ie een verhaal in petto bij “Home Town”. Of we graag in Kortrijk woonden, en dat dit de stad is waar we steeds weer naar terugkomen…. Whenever? Dat denk ik nu niet, maar zijn versie – af en toe met een wat hese stem- mocht er wel wezen.
Het einde laat zich al raden. Een magnifieke versie ( de tweede dus) van “It don’t mean a thing”, met een dansende en dirigerende Jackson. Drummer Smith legt er deze keer strak de pees op met ne vetten beat, en violiste Regina Carter laat horen waarom ze erbij mocht/moet zijn (haar inbreng op ‘The Duke’ is redelijk indrukwekkend…) .
Niettemin, een viool als solo-instrument zal wellicht wel nooit mijn grote voorliefde wegdragen, maar het soloduel met Rogers mocht er wel wezen. Grandioze afsluiter en tijd en ruimte voor drie bisnummers: “Is she really going out with him” en “Sunday papers” (‘Look sharp!’ 1979) en “Slow song” als uitsmijter! (‘Night and day’ 1982).
Joe Jackson heerst nog steeds op het podium. Hij is werkelijk niets van zijn uitstraling en professionaliteit kwijt. In een interview stelt Jackson dat zijn hits toevalligheden waren. Niets is minder waar. Je schrijft niet zomaar incidenteel 30 platen vol. Daarvoor moet je vooral goed zijn, én bescheiden. Hij heeft ze alle twee.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-jackson-14-11-2012/
Pics gig in Trix, Antwerpen op 16 november 2012
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/joe-jackson-trix-antwerpen-op-vrijdag-16-november-2012-pics/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Absynthe Minded heeft opnieuw een boeiend album uit, de vijfde al … De cd moet echt niet onderdoen tegenover hun vroegere werk . Integendeel , opnieuw hebben we reeks warme, sfeervolle, broeierige en fris speelse popsongs, gedragen door Bert Ostyn’s emotievolle melancholische stem.
Het combo koos de kaart van de toegankelijkheid , waarin streepjes jazz, folk, gypsy, Balkan en Oosterse sounds doorsijpelen . De songs “Space” en “24:7” zijn alvast het uitgangsbord; sfeermakers zijn en blijven de viool, de piano en de toetsen . de creativiteit zit ‘em in de beheerst, pakkende en zwierige kant , en minder in de stijlvarianten. Het is luchtig, dromerig en gevoelig materiaal . Ze weten een breed publiek aan te spreken en de songs hebben een broeierige intensiteit .
Hun muzikaal talent wordt nogmaals aangetoond in een , vijfde , overtuigende plaat!
Er komt veel moois uit aan de andere kant van de taalgrens; waren we eerder al onder de indruk van de releases van Brns en Great Mountain Fire , dan dringt Montevideo (nee niet die hoofdstad van Uruguay!) zich nu op . Tja er valt veel leuks te noteren bij onze Franstalige vrienden hoor, gezien we al werk van Ghinzu , Girls In Hawaii , Hollywood Porn Stars , The Tellers en Sharko in de spotlights plaatsten.
En terecht! Montevideo rond Manu Simonis, Gaby Reding en de broers Waterlot zijn niet vies van punkfunk synths , zoals die ook bij ons eigen Goose te noteren zijn. Ze klopten aan in de studio’s van James Murphy van (ex) LCD Soundsystem , en die invloeden hoor je zeker. Dit is broeierige, aanstekelijke ‘catchy’ synthpop met dromerige zanglijnen . Met songs als “Castles” , “Madchester”, “Horses” tonen ze aan met scherp te schieten . Vooral met de ‘bubbelpop’ single “Fate & glory” (met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers ) , knipoog naar Balthazar, zetten ze zich op de kaart in Vlaanderen en in ons landje. De paar missers “Hello” en “Mr Drake” dekken we toe met de mantel der liefde.
Overtuigend bezwerende groovy plaatje. Btw de cd hoes verwijst naar het surrealistische decor van René Margritte.
Het combo rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino (drums) is ‘back’ . Calexico heeft een nieuwe plaat uit , een kleine vier jaar na ‘Carried to dust’ . ‘Algiers’ verwijst niet naar de hoofdstad in Algerije , maar naar een wijk in New Orleans , waar de songs werden geschreven en opgenomen .
Het duo deed terug beroep op Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke warme americana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tune krijgt . De gemene deler: exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, jazz, folk en spaghetti western.
De single “Splitter” is alvast de barometer van het sfeervolle, dromerige en aanstekelijke materiaal. De songs zitten ingenieus in elkaar en getuigen van bezield vakwerk . Calexico blijft een band in topconditie.
Emanuel and the fear is een formatie uit Brooklyn, New York. Dit is hun tweede langspeler. Sedert een tweetal jaren geven ze ook live concerten in Europa en lijken ze aan populariteit te winnen. Bombastische nummers (je hoort er zelfs wat Genesis in) wisselen zich af met eenvoudige, simpele liedjes. In enkele nummers komen zelfs regelmatig tempowisselingen voor, zodanig dat je zelfs twee songs in één krijgt.
Beste nummers zijn "The Janus Mirror", met de prachtige stem van zangeres en celliste Liz Hanley en " Wooble" dat begint met prachtige, zweverige klanken en zich gaandeweg ontpopt tot een stevig progressief nummer. Het beluisteren waard dus.
We moeten het nageven: Johan Quinten en zijn Funtime Records-label hebben een neus voor het detecteren van talentvolle rockbands… Na het succes van The Rocket is er nu het vijftal van Generation 84 dat met ‘Regardless Of What Is Right’ een fantastisch eerste full album op de wereld loslaat. Op het schijfje brengt de formatie 12 venijnige, gevarieerde tracks waarbij snelle, melodieuze skatepunk gecombineerd wordt met indierock en een lekkere portie posthardcore. Het muzikale vakmanschap van Generation 84 komt duidelijk naar voren maar wat de band echt naar een hoger niveau tilt, is de vocale prestatie van Teun Van Aerschot. In het genre hoorden we maar zelden een even indrukwekkende, gepassioneerde strot als van die gozer... Zet die man wat ons betreft op hetzelfde niveau als een Zoli of een Serj Tankian! Z’n stem zorgt namelijk voor dat de intensiteit en emotie van tracks “Death Tolls – Sell Papers”, “Tilting The Hourglass” en “Devotion” afdruipt. Surf snel naar http://www.generation84.com/ , u had deze heren al ontdekt moeten hebben.
Een aparte verschijning , toch die bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, en die een beetje schaars gekleed kan zijn . Broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek op z’n Twin Peaks is een juiste omschrijving van haar muziek. Haar debuut
‘Born to die’ , heeft een paar smaakvolle, huiverende singles uit, “Born to die”, “Bluejeans”, “Video games” en “Summertime sadness” , die sieren door de intens broeierige spanning , de slepende donkere beats , de orkestraties en de vrouwelijke backing koortjes . Emotioneel materiaal , gedragen door haar helder, indringende, beklijvende , doorleefde stem die iets meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse, Amanda Lear en Marlene Dietrich .
Een sound die ons 60 jaar terug in de tijd doet tuimelen . Een muzikale droomwereld, mysterieuze dieptes en een intrinsieke klankkleur, vakkundig uitgewerkt met een verleidelijke, smachtende tune … Een overtuigend debuut van wel twaalf songs, aangevuld met vier extra tracks en remixes .
Het wonderlijke Archive heeft met ‘With us until you’re dead’ nog maar eens een nieuwe prachtplaat uit die in Vlaanderen alweer voor geen meter aandacht heeft gekregen. Nog een geluk dat de Walen, net als de Fransen trouwens, deze atmosferische band op handen dragen zodat Vorst Nationaal toch nog voor de helft kon vollopen.
Eigenlijk zou een zaal als Vorst tot aan de nok moeten gevuld zijn voor zo veel pracht, want dit is één van de meest tot de verbeelding sprekende concerten die we ooit hebben mogen meemaken in de Brusselse bunker.
De sound van Archive omschrijven is niet zo evident. De band produceert een uniek geluid die zowel neigt naar triphop als naar prog-rock en het experiment wordt hierbij niet geschuwd. De muziek wordt in meerdere lagen op elkaar gestapeld, klinkt dikwijls orkestraal en toch is er geen overdreven bombast mee gemoeid.
Wij horen Radiohead, Massive Attack, Pink Floyd en Primal Scream. Er zijn beats, er is intimiteit en er hangt voordturend een aanhoudende spanning in de lucht die nog wat extra aangedreven wordt door een verbluffende lichtshow. De vocals worden verdeeld onder de twee frontmannen en twee zangeressen, allemaal bezorgen ze ons kippenvel met hun uitmuntende vocale prestaties. Archive verveelt geen seconde, en dit voor een concert van ruim twee uur en 20 minuten. Faut le faire.
De nieuwe plaat is er eentje die u best van naaldje tot draadje in één ruk beluistert, maar hier worden de talrijke nieuwe songs (9 stuks) netjes over de hele set gespreid. Nieuwe pareltjes als “Interlace”, het dreigende “Conflict”, het orkestraal trip-hoppende “Violently” en het intieme “Stick me in my heart” mengen zich tussenin briljante klassiekers als het alweer fantastische “Fuck U” en het immer wondermooie “Again” dat hier een ingekorte en akoestische benadering kreeg, doch even innemend als het origineel.
Een opzwepend “Pills” en een onmetelijk mooi en spannend “Dangervisit” vormen samen met het nieuwe “Damage” het einde van een fantastisch eerste deel, maar Archive heeft naar goede gewoonte nog een knoert van een bisronde in petto.
In die bisronde zit terug indrukwekkend materiaal uit die nieuwe plaat met een ophitsend ritmisch “Hatchet” en een hemelsmooi “Silent” als hoogtepunt. Daarna zijn de wondersongs van die vorige wonderbaarlijke plaat ‘Controlling Crowds’ aan de beurt. Archive schittert in “Controlling Crowds”, “Bullets” en “Kings of Speed”.
Onder luid gejuich en applaus komt de band nog één keer terug voor een sublieme finale met het oudje “Waste” wat heel intiem en ingetogen aanvangt om dan in een verbluffende muzikale apotheose uit te barsten, dit is zo een wereldsong waar Archive het patent op heeft.
Prachtconcert. We zijn er nog niet goed van …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-13-11-2012/
Organisatie: Live Nation
Als voorbereiding van deze bespreking las ik nog eens de biografie van Steve Harley op de website Allmusic. Het lijkt vreemd hoe men daarin “Judy Teen” uit 1974 aanhaalt als eerste hitsingle. Bij ons was hij met zijn groep Cockney Rebel al wereldberoemd geworden in 1973 met “Sebastian”. “Sebastian” is een bombastisch nummer met een orkest en veel stemvervorming. Je bent er gek van of je haat het. Het geeft een indicatie van de grootheidswaanzin waar Harley in die tijd aan leed.
Bij ons (en in Nederland) werd het een monsterhit, in Engeland en de VS deed het helemaal niets. En dat weet Harley maar al te goed. Hij beseft dat zijn carrière hier begon, en dat vermeldt hij telkens weer als hij optreedt in onze contreien.
Ondertussen schijnt hij vrede gevonden te hebben met een rol op de achtergrond, met optredens in kleinere zalen. Dikwijls zijn dat akoestische sets, samen met violist Barry Wickens en keyboardspeler James Lascelles.
Hij was altijd al een notoir tegenstander van de elektrische gitaar en schijnt zich met deze bezetting heel goed in zijn vel te voelen. Tussen de nummers door durft hij al eens een monoloogje op te voeren, met hier en daar een cynische opmerking. En dat wordt duidelijk gewaardeerd door de trouwe fans, die nog steeds op zijn optredens afkomen. En met reden!
Harley begon als busker in Londen, vóór hij met Cockney Rebel aan een glamrock carrière begon, die uitmondde in een vijftal hits in het midden van de seventies.
Na al zijn omzwervingen is hij teruggekeerd naar zijn oude liefde, weliswaar in een iets comfortabeler omgeving van culturele centra en theaters. Maar daar heeft hij als zestigjarige wel recht op.
Zijn stem klinkt nog steeds als toen, zijn stembereik is nog altijd OK, en hij geeft een doorleefde set, waar je stil bij wordt. Geen geleuter in het publiek, maar totale stilte. Wat een unieke sfeer, bijna een klassiek concert. Het is heerlijk wegdromen op de muziek, luisterend naar de tekst.
Hij kon daar alleen staan met zijn gitaar, maar hij wordt aangevuld door twee rasmuzikanten. Barry Wickens is een echte violist, die heel wat meer kan dan wat riedeltjes te voorschijn toveren. Zijn solos zijn meeslepend, zijn begeleiding is hemels. Keyboardspeler James Lascelles draagt de meeste songs. Hij tovert de meest diverse klanken uit zijn keyboards en op die manier heb je soms de indruk dat je naar een grote groep zit te luisteren.
Het voert je mee, het doet je dromen. Deze keer niet een concert met veel lawaai en drank, waar je staat te wachten tot die hits nu eindelijk eens gespeeld worden. Who cares? Ieder nummer is groots op zijn manier, alles is virtuoos gespeeld en gezongen, wat wil je nog meer?
Zelf werd ik niet gehinderd door een grote kennis van ’s mans werk. OK, de hits wel, maar zijn LP-werk? Nee. Maar dit was een openbaring, zeker in de intieme sfeer en superbe akoestiek van de Brugse Stadsschouwburg.
De hits kwamen voor mij eerder als een anticlimax tussen de andere, mij onbekende, nummers. Alleen “Sebastian” staat nog altijd als een huis, en is in de live versie nog mooier, nog breekbaarder, zonder al die bombast. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik er aan denk, en dat is toch wat je zoekt als je naar een concert gaat?
Hij kreeg een staande ovatie, in de wereld van de klassieke muziek een teken van hoge waardering.
Dank je wel, Steve Harley, je bent een echte grote, je bent eindelijk jezelf op het podium. En daarvoor houden we van jou!
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge
Eens was er dEUS, Selah Sue en nu is er... SX. Deze groep uit Kortrijk, die onder leiding staat van Benjamin Desmet en Stefanie Callebaut, wordt wel eens de grootste hoop van ons kleine land op het gebied van alternatieve rock genoemd. Ze kwamen in het daglicht dankzij de Studio Brussel-wedstrijd Vibe On Air en een prachtige eerste single, "Black Video". Nu zijn ze er terug met een debuutalbum "Arche". Zij presenteerden dit album aan een honderdtal fans tijdens een exclusieve showcase in het Planetarium van Brussel. We hadden een klein gesprek met hen.
SX is een verhaal vol contrasten. Zoals in de naam bijvoorbeeld. "In SX, heb je de 'S', die staat voor de vrouwelijke kant", zegt Stefanie. "Het is de warmte, maar ook de bekende elementen van het verleden. 'X' staat voor spanning, het mysterieuze, het futuristische. Beide letters trekken elkaar aan en dat is ook zo in onze muziek. We combineren bekende elementen en we zetten die om in iets krachtigs, iets alternatiefs".
Het resultaat is inderdaad fascinerende muziek, psychedelische en magnetische dreampop die haar inspiratie vindt in een brede scala van stijlen om iets nieuws te creëren. Wij denken natuurlijk aan Beach House wat betreft de etherische sferen, maar ook vooral aan Animal Collective en MGMT. Benjamin: "MGMT was inderdaad een trigger voor ons in het begin. Ze brengen een nieuwe creatieve dimensie. Ze combineren verschillende stijlen en zetten daar hun eigen stempel op. Maar onze invloeden gaan veel verder, met soul, blues, jazz en artiesten zoals Marvin Gaye, Stevie Wonder, Herbie Hancock ... "
Het soul-aspect vind je trouwens terug in de stem van Stefanie Callebaut, een sopraan die de hoogste noten kan bereiken, maar die eveneens een ziel heeft. Soms doet haar stem mij denken aan Grace Jones en haar donkere tinten aan Zola Jesus, Austra en Kate Bush. "Dit is het resultaat van een lange zoektocht om 'mijn stem' te vinden. Ik ben altijd een fan geweest van soul en gospel, van zwarte muziek in het algemeen, dus is het normaal dat deze muziek een invloed heeft op mijn stem. Ik probeer altijd de grenzen van mijn stem te verleggen en een eigen 'timbre' te vinden." De aanwezigheid van zo'n atypische 'zwarte' stem bij een blond meisje doet onmiddellijk denken aan Selah Sue, niet waar? "Ja, Selah Sue is geweldig. Maar ze zingt echter de ware soul.
De eerste lp van SX heet 'Arche’. Dit Griekse woord (αρχή) betekent 'begin', maar ook 'principe' of 'beginsel'. "Dit is het eerste beginsel, het fundament waarop wij ons project willen bouwen." Om Arche te produceren, is de groep erin geslaagd om een wereldberoemde producent te vinden, Ben H Allen III. "Toen hadden we nog geen contract. We stuurden hem gewoon een e-mail met onze demo's en natuurlijk Black Video. Hij reageerde zeer snel en een maand later zaten we in zijn studio in Atlanta. We hebben voor hem gekozen omdat hij op muzikaal vlak een breed perspectief heeft. Hij heeft uiteenlopende bands geproduceerd, zoals MIA, Animal Collective of Gnarls Barkley. Hij is een soundengineer met expertise, maar hij weet ook hoe men een nummer schrijft. Hij snapte perfect onze 'SX' aanpak. Hij was echt de perfecte producer voor ons."
In de productie van de lp is er eveneens een contrast: namelijk die tussen de moderne, digitale opnametechnologie en de analoge, 'vintage' instrumenten. Benjamin: "We hebben onze demo's op computer voorbereid, maar in de studio hebben we alles opnieuw opgenomen met analoge instrumenten, zoals de Yamaha DX7, de Juno en de Jupiter van Roland, oude Prophet's of Korg's, enz... Compressoren en equalizers waren ook analoog. Zelfs de reverb-effecten werden met veren en platen geproduceerd ... "
Maar voor SX is dat geen fundamentele benadering. "We gebruiken deze machines niet omdat 'vintage'-machines cool zijn. Gewoon omdat we de klanken leuk vinden." Het resultaat is een heldere en zeer levende sound, heel rijk in reliëf.
Naast Ben H Allen III, kreeg SX andere actieve sponsors, nl. dEUS. De band van Tom Barman nam SX als 'suppport act' mee in zijn Europese tour. "Het was een zeer intense ervaring! Als je elke nacht voor 1.500 mensen speelt, kan je heel snel je show verbeteren. Het deed ons enorm groeien. En de feedback van de publiek was uitstekend. We hebben zelfs een eigen fanbase kunnen opbouwen. Als we terugkeerden, waren we dan ook uitgegroeid tot een nieuwe groep... Het was een echte 'upgrade'! “
Vandaag de dag heeft SX een contract in België en is in onderhandeling met verschillende platenmaatschappijen voor een wereldwijde distributie. "We willen niet te snel gaan. We zijn voorzichtig omdat we willen controleren over wat we doen." Ondertussen blijft de groep repeteren om de live-optredens te verbeteren, vooral met het oog op een concert eind november in de AB (reeds uitverkocht) en verschillende clubconcerten in Vlaanderen (Gent, Antwerpen, Leuven en Kortrijk) en in Nederland. De band plant ook twee 'club remixes' te publiceren van hun nieuwe single, "Gold".
Na het interview gaven Stefanie, Benjamin en hun drummer Jeroen Termote een exclusief mini-concert van 30-minuten in het Planetarium. Ze speelden in het donker onder de monumentale koepel en zorgden voor een ideale soundtrack voor de ongelooflijke beelden van de ruimte en planeten, die in 360° boven en rondom het publiek waren geprojecteerd. Een unieke psychedelische ervaring! De setlist bestond uit 6 nummers uit Arche, waaronder een prachtige, bijna akoestische versie van "Gold" …
Bij het verlaten van het Planetarium waren we met ons hoofd in de sterren... We hadden een uitzonderlijk concert bijgewoond, gegeven door musici die snel internationale sterren gaan worden....
Video van de showcase: http://www.youtube.com/watch?v=ee7zMltkvyM
http://www.sxmusic.be/
Concertagenda:
SX ALBUM RELEASE SHOW @ AB - AUTUMN FALLS
vrijdag 30 november 2012
SX @ PARADISO, AMSTERDAM (NL)
zaterdag 22 december 2012
SX @ EUROSONIC NOORDERSLAG, GRONINGEN (NL)
vrijdag 11 januari 2013
SX @ HET DEPOT, LEUVEN
donderdag 21 februari 2013
SX @ DE KREUN, KORTRIJK
zaterdag 23 februari 2013
SX @ HANDELSBEURS, GENT
donderdag 28 februari 2013
SX @ TRIX, ANTWERPEN
vrijdag 1 maart 2013
Afgelopen zaterdag stonden The Van Jets in een uitverkochte AB Box voor de integrale voorstelling van hun nieuwe plaat ‘Halo’. Integraal jawel, of ‘From A to Z’, zoals ze zelf luidkeels verkondigden!
Wanneer de Oostendse jongens enkele weken geleden in Humo reeds de loftrompet afstaken over hun nieuwe album (‘Een klassieker in wording’) werd mijn interesse enkel groter. Deze zomer stonden ze enkel op Pukkelpop en Leffingeleuren dus was het niet enkel voor mij uitkijken naar deze redelijk exclusieve zaalshow.
Voor hun derde langspeler kozen The Van Jets voor Jeroen De Pessemier van The Subs als man achter de knoppen en gingen de plaat opnemen in de studio van Philippe Zdar, één helft van de Franse band Cassius, een man met een duidelijke voorliefde voor alles wat met synthesizers te maken heeft.
Aangezien zelfs de songvolgorde van het album werd overgenomen ontplofte de zaal meteen een eerste keer bij de vooruitgeschoven single "Here comes the light". Meteen is ook duidelijk welke invloed de nieuwe omgeving en entourage op de sound van de band heeft gehad. The Van Jets waren na de Rock Rally nog een pure gitaargroep die hun geluid wel steeds meer verfijnden, maar op deze derde plaat worden er meer en vooral nieuwe registers opengetrokken en is er veel meer plaats voor coole synths, classy orgeltjes en nog meer van dat lekkers. Deze vintage electro past goed bij de gitaarsound van de band en zorgt voor diepere songs die toch ook helemaal het stempel van de groep behouden. Live kruipt Floris De Decker (Team William) mee op het podium en zorgt dus mee voor een bredere sound. Dat wil nu niet zeggen dat er geen plek meer is voor heerlijke gitaarsolo's en smerige licks.. Integendeel, de band lijkt perfect het evenwicht te vinden tussen beide invloeden en klinken zo voller, dreigender, complexer en ja hoor, vetter!
De singles van deze nieuwe plaat volgen elkaar in snel tempo op. Zowel "Here comes the light", "Broken Bones" en "Danger Zone" klinken reeds bekend in de oren en kunnen meteen ook wedijveren met enkele oudere en hitgevoelige songs van de groep. De band gaat door op hetzelfde elan met topsong "If I was your man" (met geslaagd meezing moment) en persoonlijke favoriet "Mistify". "Short Notes" en "Cherry" bleven misschien wat minder lang hangen maar met "Bankers" en "Waited Long Enough" zat het er weer pal op.
Afsluiter "Zodiac" vond ik misschien wel het minste nummer van deze nieuwe plaat, maar je gaat me niet horen klagen, integraal is integraal! En misschien denk ik er na enkele luisterbeurten alweer helemaal anders over. Misschien zullen de zware gitaar fans wat ontgoocheld met deze nieuwe richting die de Jets nemen, maar echt zwaar teleurgesteld kunnen ze wat mij betreft toch echt niet zijn.
Ja, groepen worden volwassener en ook aan hun sound merk je dat, maar de sterke punten van The Van Jets zijn nog steeds present! Johannes Verschaeve, met bloot bovenlijk en rode verf, wel een halve Bowie, is een zeer charismatische frontman en … dat wisten we al langer, wat een lekkere, naar The Strokes doen mijmerende, riffs schudt de gitarist uit zijn mouw, wat een vettige synthesizer sound en jaja wat een drums!
En dan was het tijd voor deel 2 van de show want de band had er duidelijk nog zin in. En waarom ook niet: het was zaterdagavond, het publiek wou meer en last but not least, de groep had nog een resem topsongs achter de hand. Geweldig eigenlijk als je van je set bisnummers eigenlijk een 'best of' kan maken met meer dan geweldige uitvoeringen van onder andere "The Future", "Down Below", "Teevee", "What's Going on" en een flard "Electric Soldiers". Afsluiten in stijl zeker wel.
Schrap die (iets) mindere ‘Halo’ songs van de lijst en voeg al dat nieuwe lekkers toe bij de oude garagerock sound, lekker overgoten met die lekkere electro saus en voilà: The Van Jets zijn terug van nooit weggeweest en we zullen het geweten hebben. Van het beste was België te bieden heeft!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-van-jets-10-11-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
I Love Techno 2012 - kwalitatieve line up …
I Love Techno 2012
ILT 2012 , editie 17, werd opnieuw aangekondigd als een heel divers, kwalitatieve line up: Dubstep, techhouse, minimal, techno of electro , ieder van de 35000 feestvierders kwam in de 5 'rooms' aan zijn trekken.
In de vooravond werden in de aanloop naar het event traditioneel de Red Bull Electropedia Awards uitgereikt. Drum'n’bass producer Netsky werd de grote winnaar . Boris Daenen kreeg niet minder dan vier awards: Artist of the Year, Best Song, Best Album én Best Live Act. En dan moest hij nog aan zijn set beginnen...
Om 19u werden de poorten van de 'danceheaven' geopend en kon het feest beginnen.
Een pak te ontdekken jonge talenten trokken eerst onze aandacht en we waren al vroeger dan gepland op pad . Spijtig dat één van de huidige sensaties Flying Lotus aka Steven Ellison met z’n aparte ‘adhd ‘ en ‘rohypnol’ elektronica verstek liet gaan …Ah zut, zei m’n Franstalige buur …
Muzikale indrukken
De Mainhall ( Orange room) was een immense zaal , die 2 x de capaciteit had van de andere rooms; hier viel meteen de enorme ledwall op van zo'n 50m . De ledwall stond pal achter de strakke dj booth; de dj’s speelden als ‘ongekroonde’ koningen hun set achter de decks en overdonderden, bekeerden de massa met hun pompende sound’n’beats ' .
NGA Sound gaf het startschot, d.i. een Gents gezelschap van (MC) Nice, (DJ) Gaz & (DJ) Allspark aka drum & bass guru One87, die de vroege dansfanaten in de juiste mood brachten. Moeiteloos slaagden ze in hun opdracht van actuele sounds, die durfden aan te zwellen en te exploderen . Wel uitgekozen pareltjes, waarvan het dansminnende publiek overstag ging. Veel volk op de been dus, die hun dubstep oriëntatie wist te smaken.
NGA Sound was de ideale geleider naar het Leuvense AKS , één van de ontdekkingen dit jaar . De debuut EP ‘Out of control’ van de 'poulains' van StuBru door Selah Sue voorgesteld, werd overal lovend onthaald. Hun energieke livesets in de clubs en op de festivalpodia maakten brokken en bereikten een mainstreampubliek. Eén van de meest bejubelde acts dus! De sterke singles "Round & round" en "Closer" staken een handje toe . De fabelachtige stem van frontvrouw Lola gaf zeggingskracht. Mooie liedjes duren soms niet lang , want we schrikten even toen in augustus de band en Lola uit elkaar gingen . De gigs werden opnieuw door Selah Sue en later door nieuwelinge Billie Kawende opgevangen.
Vandaar dat AKS hier kwam dj'en en dat van een live set mét band geen sprake was. In 2013 zal de band geen optredens doen; ze trekken zich terug in hun repetitiekot.
Over naar de orde van de avond... de dj set was letterlijk een sprookje; de tracks van hun platen knalden en waren anderhalf uur één hoogtepunt. De leden stonden vóór, op en achter de draaitafels; de eigen songs en een rits dancefloorfillers zorgden voor één groots feestje. Wat een onthaal. Dit succesverhaal houden we in het oog …
In tussen was in de Yellow Room Raveyards aan de gang. Een goed jaar terug sloegen Stefan Bracke (ex The Subs, Foxylane), Francois De Meyer (Villa, Soapstarter) en drummer Pieter De Wilde (Raketkanon, Sioen) de handen in elkaar voor dit beloftevol 'underground' project. We kregen op de Gentse Feesten al een voorsmaakje van hun geslaagde performance . Vol verwachtingen keken we uit naar hun passage. Van meet af aan vormde hun typerende donkere sound de basis, al klonk het nu iets toegankelijker dan bij hun eerste optreden. Ministry en Nine Inch Nails sijpelden door . Een pak nieuwe nummers hoorden we; helaas geen 'oorwurmen' zoals die single “Remember” en "The pack" . Een matige appreciatie van het publiek, ondanks het feit dat ze gretig speelden! Hier is nog wat werk voor de boeg. Het trio koos niet de makkelijkste weg, maar de leerervaring namen ze alvast mee . Vertrouw ons maar , deze Gentenaars zullen het wel weten aan te pakken ...Wordt vervolgd!
Iets later werd een nieuwe dj booth op hetzelfde podium uitgerold voor SCNTST. De 19 jarige Bryan Müller verscheen hier en hij is één van de opkomende talenten van het Boys Noize label. Hij zit duidelijk niet stil, is al toe aan de release van z'n 2de EP en hij maakte remixen voor o.m. Etienne De Crecy, Modek, Spank Rock en Mickey Moonlight. De Duitser, lak aan trends, veroverde ons al op Pukkelpop. De allesbehalve toegankelijk sound nestelt zich in je hersen(spinsels) en wie zich in zijn set van electro & techno liet meenemen, hoorde dat deze jonge techneut koos voor een weldoordachte opbouw. Alles stak goed in elkaar; de 'trage' start was slechts een prelude voor het stevig setje ‘ in-your-face techno’ !
In de grote Orange Room zagen we dan de Brit Flux Pavilion . Joshua Steele, oprichter van het dubsteplabel Circus records, zette met de groei van dubstep een enorme stap voorwaarts, als producer van de eigen tracks en door z’n djskills. Z’n dubstepklassieker "Bass Cannon" is nu al één van de beste dubstepanthems . Hoe onvoorspelbaar die 'witte kop' achter z’n draaitafel bezig kan zijn, hij had alles goed onder controle en hij hield het best uitermate spannend ; hij gaat zeer breed in z'n platenkeuze , al blijft de dubstep de rode draad in het muzikale verhaal . De Room was gezellig en goed gevuld; het jonge en weirdo publiek, ging uitgelaten en uitzinnig relaxt uit hun dak op de catchy tunes van deze overdonderende sound .
Rond half elf hadden we Boys Noize, één van de absoute headliners . Vaste klant want al voor de zevende! opeenvolgende keer was de Duitse Alexander Ridha hier te gast; enkel Dave Clarke doet beter totnutoe. De eerste 2 platen gaven de richting van het dansgenre aan, en zetten hem definitief op de kaart. De zaal liep dan ook volledig vol. Op de erg opmerkelijke dj booth - een doodskop met oplichtende rode ogen- opende hij met "What you want" uit het gloednieuwe album ‘Out of the black’. ILT was de ideale plek om classics en het nieuwe materiaal los te laten . De set van de DJ duizendpoot was dan ook geslaagd , gezien de massa laaiend enthousiast reageerde . De gekende "Lava lava", "Feel good" en "Kontact me" werden op de juiste momenten gedropt. De workaholic genoot als 'vanouds' van z'n 'residentschap' en speelde één van de stevigste sets sinds jaren !
Een stomende set hadden we dus . Kijk, als dj, producer, remixer en eigenaar van Boysnoize records, behoort hij nu tot de grootsten. Tot volgend jaar voor z’n achtste gig op ILT?!
Na omzwervingen van muzikale proevertjes in de verschillende zalen maakten we onze opwachting voor Vitalic, het andere zwaargewicht en topper van de avond. Onlangs verscheen van hem de derde ‘Rave age’. De Franse electrowizzard , een graag geziene gast in ons land, trok fel van leer in tegenstelling tot sommige van z’n collega’s . ‘Invincible metal disco warrior’ en ‘The Wagner of rave’ zijn voor niks zijn bijnamen . Best begrijpelijk als je zijn opzwepende, energieke sets kent en ondergaat . Een indrukwekkende lichtshow was een duidelijke meerwaarde en Pascal Arbez aka Vitalic stond garant voor een leuk en zwaar feestje met als apotheose een lang uitgesponnen en moddervet "La rock 01". Nieuwe tracks "Rave kids go" en het pompende "Stamina" zorgden voor broeierige taferelen. Het nieuwe "No more sleep" in het slot was een toepasselijke afsluiter van een uitmuntende show! Wat een ‘feel good party’ …!
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: Michael Kiwanuka, Willy Moon, Wild Belle en The Bots
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-09
De opener van dag twee Festival Les Inrocks waren de twee jonge broers van The Bots, Mikaiah Lei en Anaiah Lei , amper 15 en 18 jaar oud; een half uurtje straight forward punkrock/rock’n’roll/-abilly. Meteen werden we wakker geschud met enkele rake energieke kleppers als “I like your style”, “You are a liar”, “Silent man” en “Plastic jacket”. Hun eerste album ‘Self-titled album’ is er eentje om van te snoepen. Tonnen dynamiek, gretigheid en enthousiasme. Tijdens de ‘All Indies Music Awards’ in Hollywood ontvingen ze de titel van beste punkartiest. Terecht! Deze twee kunnen het nog ver brengen. Met deze twee jonge gasten lijkt een hier een nieuwe soort Bad Brains en 24-7 Spyz geboren … In het oog te houden dus …
De jonge zangeres Natalie Bergman en haar broer Elliot, multi-instrumentalist, staan in de picture voor de uit Chicago opererende Wild Belle . Een handvol afwisselende sfeervolle broeierige, trippende songs , waarbij “It’s too late” en “Backslider” meer dan moeite waard zijn, en aangevuld worden met elektronica , sax en een soort xylofoontje. In hun sound sijpelt wat Joni Mitchell/ Nancy Sinatra vaudeville, jazzy roots en ingehouden Afrikaanse Vampire Weekend door . Band met groeipotentieel …
Willy Moon, aka William Sinclair, is een Nieuw-Zeelander die in London woont, met een fiftiesfixatie, die zich zowel in zijn podiumact als zijn nummers uit: een lange slungel, strak in het pak, brillantine in het haar, een crooner uit de hel nedergedaald, die de fifties met de naughties mixt alsof het niks is: naast de gitariste, een ravenzwarte schoonheid in een catsuit, en een drumster die vooral opviel door haar Marlies Dekkers bovenstukje, had hij namelijk ook een draaitafelwizzard meegebracht.
Een mix dus van hiphop, en fifties crooners en rockabilly, die live heel erg goed werkt. “Yeah Yeah” klonk heel erg smerig, en Willy’s versie van “I put a spell on you” van Screaming Jay Hawkins mocht er ook zijn. Een duet met de gitariste had dan weer veel weg van sixties girl bands als The Ronnettes of The Shangri-Las.
Willy Moon heeft nog geen plaat uit, maar een van zijn singles werd wel al uitgebracht door Jack White’s Third Man Records.
Live staat Willy Moon er in ieder geval al, het valt af te wachten of de mix van turntables en fiftiesrock op plaat even sterk overkomt.
In Frankrijk is Michael Kiwanuka blijkbaar nog niet heel erg bekend, er waren maar een paar honderd man in de Aéronef voor de headliner van de avond. De aanwezigen zagen een paar heel sterke muzikanten, en een zanger die nog verrassend fris klonk na meer dan een jaar touren. Kiwanuka’s gouden soulstem kwam prachtig door in nummers als de opener “I’ll get along” en “Tell me tale”, en de band wist een soulgeluid neer te zetten dat op het niveau stond van de ‘Dap-Kings’ , de begeleidingsband van Sharon Jones en Amy Winehouse.
Ook Kiwanuka’s gitaarspel mocht er zijn, zowel op akoestische als elektrische gitaar. Jimi Hendrix is een inspiratiebron, zo vertelde Kiwanuka, en dus bracht hij een cover van Hendrix’ “May this be love (waterfall)”, dat hij op heel eigen wijze naar zijn hand zette.
Kijk, Kiwanuka staat er: zelfs bij het akoestische intermezzo samen met bassist Pete, slaagde hij er in de zaal muisstil te houden. De hit “Home again” deed menig koppeltje dichter bij mekaar kruipen, waarna “If you’d dare” een mooi orgelpunt vormde voor alweer een geslaagd Les Inrocks, dat wel minder publieksrespons kende dan andere jaren.*
Setlist Michael Kiwanuka
I’ll get along, Tell me a tale, Worry walks, Bones, May this be love, I,m getting ready, Rest, New tune, Home again, If you’d dare
Extra song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Alabama Shakes was voor de zomer opeens erg hot met het succes van single “Hold On”. Nu dompelen ze een uitverkochte AB onder in een mix van Southern rock, Gospel en Rock ‘n roll waarbij ze gretig aantonen meer dan een ‘one trick pony‘ te zijn.
Het is an sich toch wel een gedurfde move om je hits helemaal voorin in je set te stoppen. Meer dan een korte prelude met “Goin’ to The Party” is er niet nodig om onmiddellijk keet te schoppen met “Hang Loose” en “Hold On”, de gekendste prijsbeesten. Het blijkt echter een goede tactiek te zijn waarmee Alabama Shakes de singles van zich afschudt om een kleine twintig nummers lang zijn eigen smoel te laten zien. En die smoel is absoluut niet slecht voor een groep die slechts één plaat (en een EP-tje) uit heeft.
Frontvrouw Brittany Howard - hét uithangbord van de groep - kwijt zich muzikaal voorbeeldig van haar taak. Als een predikante begeestert ze ieder nummer waarin ze vaak de dynamiek en emoties opzoekt. In haar beste momenten ontbindt ze met een rauwe stem als een ware Janis Joplin al haar duivels. Dat leidt tot hoogtepunten als “Alway Alright”, het gestaag kwader wordende “Worryin’ Blues” en “You ain’t Alone” waarin ze de zaal muisstil krijgt op haar stem en het knetterende gezoem van een versterker na.
Het publiek hangt haar aan de lippen en tijdens de rustige soulvolle nummers waarin ze een zachtere kant van zichzelf laat zien – “Heartbreaker” en “Boys & Girls”- worden de praters in de zaal zelf een aantal keren zelfregulerend ge-shhhhhhh-t.
Alabama Shakes echter afdoen als een synoniem voor Brittany Howard is de rest van de band te weinig eer aandoen. Met sobere begeleiding en efficiënte uitschieters kleuren ze de songs op de juiste manier bij want de Alabama Shakes zijn op hun best als ze stevig rocken! De uitgesponnen intro van “Rise To The Sun” was geweldig en ook de manier waarop ze “Be Mine” naar het opgefokte einde bliezen. En wat te denken van de onvervalste rock ’n roll die af en toe de set binnensloop zoals in afsluiter “Heavy Chevy”.
Een bis kan er vanaf waarbij vooral het laatste nummer “Heat Lightning” de kers op de taart mag zetten. Of om het met Brittany Howard zelf te zeggen: “Beer, chocolate & gorgeous men, this place is a dream.” Aanstekelijk optreden van een band met veel potentieel!
Voorprogramma Dylan Leblanc beschikte ook over een niet onaardige stem maar zijn binnenmondse articulatie vergalt het een beetje. Desondanks hoorden we toch een mooie cover van Al Green’s “Let’s Stay Together”.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dylan-leblanc-09-11-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alabama-shakes-09-11-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Enkele maanden geleden bracht Efterklang zijn vierde album ‘Piramida’ uit. Een werk geïnspireerd op één van de reizen die ze maakten langs een eiland vlakbij de Noordpool, waar vroeger een mijnstad lag. Tijdens deze rondreis op zee nam de groep klanken en sfeergeluiden op, die vervolgens dienst deden bij de creatie van het album. Om die koude en atmosferische sfeer over te brengen bij hun live optreden hebben de Denen eenvoudigweg beslist om zich tijdens hun tournee te laten vergezellen door een symfonisch orkest.
In samenwerking met de Bozar en het Muziekgebouw van Eindhoven verwelkomde de Ancienne Belgique dus Efterklang en het Rotterdams orkest ‘Sinfonia Rotterdam’ onder leiding van Matthew Coorey. Voor de gelegenheid werden alle zitplaatsen bovengehaald en er lijkt geen enkele plaats meer vrij.
Het voorprogramma is zeker niet vreemd voor Efterklang, aangezien het om Peter Broderick gaat, een oud groepslid. Deze multi-instrumentalist afkomstig uit de VS komt zijn nieuwe soloalbum promoten. Hij maakt indruk met zijn vlotheid, zowel op instrumentaal als op persoonlijk vlak. Nummer na nummer verandert hij van instrument (banjo, viool, gitaar,…) en straalt een danige zelfverzekerdheid uit dat we vaak de indruk krijgen dat hij al van kindsbeen af de planken van de AB als speelterrein gebruikt. Met grote passen loopt hij over het podium, alleen, met zijn viool, en zingt bijna a capella. Na een dik half uur verlaat hij het podium. Voor eventjes maar, want Broderick maakt deel uit van de backing group van Efterklang, en neemt er het keyboard voor zijn rekening alsook de gemeenschappelijke zang.
Efterklang
Om 21 uur betreedt het orkest van Rotterdam het podium. Het verenigt een dertigtal muzikanten, waaronder een groep koperblazers, een groep strijkers en een percussionist. Verder wordt het basistrio ondersteund door drie koristen, door Budgie (de drummer van Siouxsie and The Banshees) en door Peter Broderick.
Alleen al bij de aanblik van het podium, zonder ook maar één noot gehoord te hebben, weten we dat het een topavond zal worden.
Het eerste uur van het concert is gewijd aan hun laatste LP. De stukken worden gebracht in de volgorde van de traklisting. Het orkest brengt samenhang aan de composities. De zanger Casper Clausen en zijn handlanger op de bas, Rasmus Stolberg, bezetten het voorste deel van het podium en lijken het verloop van het optreden te waarderen.
Wat later zal Clausen uitleggen dat dit concert het laatste was van de huidige tournee; Bovendien heeft hij ons eraan herinnerd dat de AB één van de eerste zalen was buiten Denemarken die hen ontving, in 2005. Dit verklaart ongetwijfeld dit duidelijk zichtbare en aanstekelijke plezier. De stukken vloeien uit elkaar voort. Al wordt het beste moment van het optreden bereikt tijdens de interpretatie van “Black Summer”, we zullen vooral de 30 minuten onthouden waarin het orkest een echte performance neerzet, voor de ogen en voor het plezier van de oren van de groepsleden van Efterklang.
Na “Monument”, het laatste nummer van de LP, verlaat het volledige, mooie gezelschap het podium, niet zonder meerdere malen de muzikanten te hebben bedankt in de vorm van applaus van een publiek dat rechtstaat en vraagt om meer.
Het publiek zal beloond worden, aangezien Efterklang, nog steeds in het gezelschap van het orkest, terugkomt om twee oude nummers te brengen. Eén daarvan is de zeer verwachte hit “Modern Drift”. Tijdens dit nummer wordt Clausen één met het publiek door zich tussen hen te mengen.
De groep verlaat nogmaals de planken, maar komt enkele ogenblikken later terug. Het enige probleem is dat alle stukken reeds gebracht werden en een impro proberen met een orkest van 30 personen is nogal riskant. De groep verontschuldigt zich hiervoor, maar herneemt dan toch “Hollow Mountain”, een compositie die in het begin van het concert werd gespeeld.
Een spektakel van hoog niveau. Het publiek is voldaan. Het verlaat langzaamaan de zaal, in feeststemming, bewijs dat dit concert meer dan geslaagd was!
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Tja waar is tijd dat het Britse trio Kosheen uit Bristol ons overspoelde met een reeks hits . Kosheen draait rond de producers Markee Substanc , Darren Decoder en zangeres Sian Evans. Vooral hun debuut ‘Resist’, elf jaar terug, is in het geheugen gegrift. De singles “Slip & slide suicide”, “Hide U”, “Catch” , “Hungry” en “Harder” waren meer dan de moeite. Die formule van pop, drum’n’bass, triphop en electro borrelde, en was aanstekelijk, groovy en dansbaar, bepaald door het bezwerende herkenbare stemgeluid van Evans. In een mum van tijd speelden ze voor uitverkocht zalen . Ze zorgden ervoor dat pioniers Roni Size, Adam F, Goldie , Grooverider en anderen, die al jaren stoeiden met het genre , mee in de belangstelling kwamen . De opvolger ‘Kokopelli’ uit 2003 was al iets minder; songs als “All in my head” en “Wasting my time” maakten het net nog de moeite . Met de derde cd verdween het trio uit de spotlights.
Met de heropleving van de drum’n’bass sound in ons landje , o.m. door ons eigen Netsky , kwam Kosheen nu zelf plots ook aandraven met een vierde cd, ‘Independance’ .
Duidelijk was de belangstelling niet meer het niveau van vroeger was ; hier werd de nostalgie van onder stof gehaald. In de Vk* was dit het afsluitende concert van hun tour . Geen gekte meer om aan een ticket te geraken. De recente plaat claimt wat aan de drum’n’bass , maar zit in het vat van de hedendaagse elektropop met chillout en trance invloeden. Kosheen wisselde het goed af, met “Hungry”, “All in my head”, “ Slip & slide suicide” , “Hide You” en een greep van het nieuwe, “Addict”, “Manic” en “Dependency”, de sterkste track trouwens .
Een mishmash aan stijlen, waarbij op die laatste tracks de mainstream dance de boventoon haalt. Eén constante: de zangkwaliteiten en live uitspattingen van Sian Evans .
De bijhorende alcoholische dranken konden alleen maar de show positief beïnvloeden en het vuur aan de schenen brengen . Want we hadden hier een energiek , dynamisch en opwindend optreden, goed anderhalf uur lang, waarbij ze het leuk hielden en ons met een aangename herinnering thuis voerden.
Een nostalgische overweging voor elke Kosheen fan , die er mee op z’n wenken bediend werd.
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: The Vaccines, Electric Guest, Phantogram en Poliça
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-08
Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om begin november naar Lille af te zakken op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles
Het festival Les Inrocks had iets te vieren. En niet zomaar iets, ze mochten namelijk 25 kaarsjes uitblazen. Bij deze een welgemeende proficiat aan de organisatoren van het indoor festival dat toch veelal het nieuwste uit de (indie) rock en/of the next big things weet binnen te halen.
Een van die nieuwe dingen was Poliça uit Minneapolis, de elektroband werd al bijzonder veel genamedropt door onder andere Jay-Z en Bon Iver vindt het de beste band ooit. Vernieuwend is het minste wat je kan zeggen van dit viertal, alleen al de samenstelling is zo goed als ongezien: twee(!) drummers, een bassist, een bakje vol samples en een (weliswaar uitstekende) zangeres. Haar zweverig hypnotiserende stem is veruit hun grootste troef, en dat beseffen ze maar al te goed: in zo goed als elk nummer draaide alles rond haar stem en dat ging al snel vervelen. “Dark Star” en “Wandering Star” waren dan weer wel sterke nummers, maar over de hele lijn schoot Poliça toch tekort. De beste band ooit was dit allesbehalve.
Wat Poliça misschien wel het meest miste had Phantogram dan weer wel: een gitaar! En iemand achter een keyboard. Het synthpoptrio uit New York vloog er stevig tegen aan en vooral de noise/shoegaze stukken spraken tot de verbeelding. Dit was de onverwoestbare elektronische sound of the streets van een metropool en zelfs tijdens een, ik zeg zo maar iets, orkaan zou dit trio blijven recht staan. Bovendien was iedereen keurig in het zwart uitgedost (pluspunt voor de keyboardspeelster in lederen broek!) wat hun ‘donkerder’ kantje extra in de verf zette.
De derde band Electric Guest , een band uit LA, rond opdondertje en zanger Asa Taccone en drummer Matthew Compton, blies ons nu ook meteen niet omver. Hun debuut,”’Mondo’, werd door Danger Mouse geproduceerd, maar blijkbaar kan je er niet van uitgaan dat alles waar hij zijn stempel op zet van hoge kwaliteit is. Eletric Guest bracht een verdienstelijke versie van heel lichte indie dance-pop, en leek heel erg de mosterd bij bands als Foster the people, Passion Pit of Friendly Fires te halen. De falsetstem van Taccone viel echter wel heel licht uit (denk aan Mika), en de songs waren niet heel erg memorabel, met uitzondering van “This head I hold”, popsoul die wel van Danger Mouse zijn Gnarls Barkley kon zijn.
De beste nummers zaten aan het einde van de set, en Electric Guest heeft zelfs al enige bekendheid opgebouwd in Frankrijk, maar heel erg warm werden we hier niet van.
The Vaccines brachten de oerkracht van de rock ’n’roll weer tot leven in de Aéronef. Ze bewezen meteen dat je niet per se vernieuwend hoeft te zijn en dat heel goed luisteren naar je voorbeelden en daar je eigen ding meedoen ook gewoon uitermate goed kan werken.
Het ging de afgelopen twee jaren bijzonder hard voor de Londenaars: de wereld was nog niet goed en wel bekomen van hun debuut ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ –boordevol popsongs in de stijl van The Strokes en The Ramones- of er was al een opvolger klaar: ‘Come Of Age’, waarmee ze ook letterlijk een volwassener geluid aan de man brachten met invloeden als Blur en The Pixies.
Op voorhand werd er, al dan niet terecht, gevreesd dat het contrast tussen de nummers uit beide platen (te) groot ging zijn, maar The Vaccines bewezen op deze donderdagavond dat ze erg gegroeid zijn als liveband. Van opener “No Hope” tot afsluiter “Norgaard” was het 55 minuten rock’n’roll pur sang. Nieuwe nummers als “Teenage Icon”, “Bad Mood”, “Ghost Town” en het eerder genoemde “No Hope” moesten allesbehalve onderdoen voor ‘oudere klassiekers’ als “Post Break-Up Sex”, “Blow It Up” of “If You Wanna”. Op hun allerbest zijn ze wanner ze zich volledig kunnen uitleven met nummers als “Wrecking Bar (Ra Ra Ra)” en “Norgaard”, twee 90 seconden durende uppercuts die je zo knock-out slaan.
* Minpuntjes? Nieuw nummer “Change Of Heart Pt. 2” was een beetje misplaatst maar dat gold evenzeer voor “Wetsuit” dat ondanks het feit dat het hun grootste hit is, toch vooral een draak van een nummer blijft. En er was natuurlijk de minimale interactie met het publiek, wat zo stilaan een beetje het handelsmerk aan het worden is van The Vaccines. Ze zijn van het ‘let the music speak’ principe. En eerlijk: met zo’n ijzersterke songs zien wij daar allesbehalve gaten in.
* De balans? De oerkracht van The Vaccines haalde het van de ‘vernieuwende’ bands en als Les Inrocks de weerspiegeling is van wat we de komende jaren op ons bord geserveerd zullen krijgen, hopen wij dat het vooral die oerkracht zal zijn dat de pot schaft.
Er zijn al betere verjaardagsfeestjes geweest voor een zilver jubileum maar desalniettemin wensen we het festival binnen 25 jaar toch dat gouden jubileum toe. Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Night Of The Proms 2012 - Fantastische Jacksons op Night of the Proms
Night Of The Proms 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Dit jaar zijn we alweer toe aan de 28ste editie van Night of the Proms. De affiche beloofde vuurwerk en dat hebben we ook gekregen …
Naturally 7 mocht openen. Deze opmerkelijke band speelt zonder instrumenten. Met hun stemmen deden ze de instrumenten na .”In the air tonight” was een prima opener .
De Nederlander Remy Van Kesteren mocht daarna het klassieke stuk verderzetten. Samen met het orkest speelde hij op harp een allegro met heel bekende deuntjes zoals “Somebody that I used to know “ van Gotye, Robert Miles “Children” ,Lana del Reys “Videogames” enz. Carl Huybrechts speelde een kandidaat in de Slimste Mens. Goed gevonden om zo de overgang te krijgen naar het klassiek stuk van de film ‘The good, The Bad and the Ugly’. Vervolgens kregen we Ozark Henry. Blootvoets optreden doet hij alleen wanneer hij zich goed voelt. En dat was duidelijk het geval. Goddaer bracht “Indian summer”, “An angel fell it’ done” en sloot af met “This ones for you”.
Naturally 7 kwam dan terug. Spectaculair hoe zij al die verschillende instrumenten met hun stem konden nadoen.
Anastacia mocht het eerste deel afsluiten en deed dat uitstekend ; “Left outside alone”, een cover van The Foo Fighters “Best of you” en met “I’m outta love” deed ze voor het eerst de zaal ontploffen.
Na de pauze mocht Remi Van Kesteren zijn kunstjes nog eens vertonen op de harp waarna John Miles nog eens de klassieker” Music” bracht. Dit jaar zong hij ook nog een liedje dat hij 25 jaar geleden had geschreven voor zijn dochter Tanja en nooit had uitgebracht. Hij droeg dit op aan het zoontje van Tanja dat een lichamelijke en geestelijke achterstand heeft. Een heel emotioneel moment. John Miles bracht ook nog een duet met Anastacia (“I belong to you”) als opwarmer voor the headliner, The Jacksons, de broers van Michael, die vroeger als The Jackson 5 door het leven gingen. Het was de eerste keer dat ze in ons land optraden. Met “Can you feel it” werd meteen de juiste sfeer geschapen. Je voelde wel dat de stem van Michael werd gemist maar de show was op en top Amerikaans. “Blame it on the boogie”, “ABC-Iwant you back- Stop the love”, “I’ll be there” ze passeerden allemaal de revue.
Een speciaal eerbetoon aan Michael werd gebracht met het nummer “Gone to soon”.
Daarna kon het publiek helemaal uit de bol gaan met “Don’t stop till you get enough” en “Shake your body down to the ground”. Als hoofdact alweer een uitstekende keuze.
Wie er nog wil bijzijn. De concerten lopen nog tot zaterdag 17 november. Er zijn nog tickets te verkrijgen voor de drie resterende dagen (15/11, 16/11, 17/11)
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Purity Ring
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
Achteraf overheerste de indruk dat velen in het publiek net een tikkeltje meer verwacht had van Purity Ring, een piepjonge (opgericht in 2010) hype uit Montreal rond Megan James (vocals) en Corin Roddick (elektronica) …
Op hun dit jaar verschenen debuutalbum ‘Schrines’ deelt Purity Ring de avontuurlijke experimenteerdrang van Fever Ray en Björk, al sluiten de composities wellicht nog het dichtst aan bij de ‘witch house’ van landgenote Grimes. Maar terwijl deze indie party chick in haar aanstekelijke live performances resoluut een ‘rave’ registertje durft open te trekken houdt Purity Ring het meer ingetogen en afstandelijker. Iets meer ‘witch’ en iets minder ‘house’, ook visueel door de tribale verschijning van de in heksenkapsel en lange gewaden gehulde zangeres. Dat de band hierdoor waarschijnlijk nooit de sensuele uitstraling van voorgenoemde vrouwelijke artiesten zal evenaren zullen we er maar bijnemen.
Onder een zwerk alien achtige coconnen die aan het plafond ritmisch in alle kleuren oplichtten verdeelde het jonge duo onder elkaar netjes de aandacht van het publiek. Elektronica brein Corin Roddick sloeg iets te druk gesticulerend een batterij elektronische drums aan (voor ons blijft de klinische, robotachtige manier waarop Kraftwerk dit veertig jaar geleden al voordeed nog altijd ongeëvenaard), terwijl zangeres Megan James sporadisch haar gezicht verlichtte met een soort van draagbare gloeilamp en af en toe ook een gong aansloeg. Helaas was die aanslag zelden in de maat van de muziek, waardoor dit tafereel na verloop van tijd eerder storend van verrijkend werkte.
Hoogtepunten vielen er wel degelijk te noteren. De knappe single “Fineschrine” bijvoorbeeld, waarop Megan bedwelmend verleidelijk klonk. Of het retro futuristisch klinkende “Obedear”, waarop dubstep ritmes een onbeslist duel aangingen met kitscherige eighties synth motiefjes.
Toch klonken veel nummers te inwisselbaar met als gevolg dat de set nooit volledig loskwam. Purity Ring leverde op plaat een boeiende “chillstep” introductie af, maar live mankeert nog de noodzakelijke ervaring en présence om te blijven boeien. Als dit duo hun kuisheidsgordel durft uittrekken zijn ze zeker nog tot spannender dingen in staat!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Godspeed You! Black Emperor heeft na een lange winterslaap eindelijk een nieuwe plaat uit en daar hoort natuurlijk een tournee bij. Het was dus reikhalzend uitkijken naar de komst van de Canadese cultgroep. Dat de band allesbehalve vergeten is, bleek uit de schare fans die vol ongeduld op hun helden stond te wachten.
Baby Fire had de eer de zaal te mogen opwarmen. De twee rockchicks uit het Brusselse deden hard hun best om de garagerock van weleer tot leven te brengen maar hebben duidelijk nog veel te leren. Het duo kwam eerder schattig dan gevaarlijk over. Blood Red Shoes zonder ballen, The White Stripes zonder riffs.
Godspeed You! Black Emperor (GY!BE voor de vrienden) toonde gelukkig wel hoe het moest. De achtkoppige band kwam kalm, bijna onopvallend op, en opende het optreden met de dreigende geluiden van “Hope Drone”. Omringd door een halve kring van luidsprekers liet de band de spanning toenemen. Op een scherm werden ondertussen abstracte, melancholische beelden geprojecteerd. Een goed begin van het optreden.
Het was echter pas bij het nieuwe “Mladic”, toen de ritmesectie met een verschroeiende beat de aanval inzette, dat het optreden naar een hoger niveau getild werd. GY!BE houdt niet van half werk, en we zullen het geweten hebben. De band blies het dak van de zaal, en liet het nooit echt meer neerkomen. Iets waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen. Violiste Sophie Trudeau kreeg alle tijd om haar kunsten te etaleren tijdens het prachtige “Moya”, en het half afgewerkte “Behemoth” liep nu al over van de ideeën. Nog niet elk stuk voelde even goed aan, maar bij een drie kwartier durend muzikaal epos is het ze graag vergeven.
“The Sad Mafioso” werd op gejuich onthaald en vormde een emotionele afsluiter van een geweldig optreden.
GY!BE heeft geen frontman nodig om te overtuigen en doet niet aan vuurwerk of ontploffingen. Sfeer en vakmanschap staan centraal. GY!BE bewijst dat het ook vandaag de dag nog kan.
Organisatie: Botanique, Brussel
Carlton Melton – Moon Duo - Repetitieve spacerock en postrock op een donker podium vormden vanavond het muzikaal decor in de Kreun, Kortrijk …
Het Amerikaanse trio Carlton Melton is al een paar jaar bezig en wentelt zich in een web van postrock , krautrock, progrock en 70s Pink Floyd. Heel wat mistige, slepende, repeterende, opbouwende lagen en drones, waarbij variatie en drive te noteren viel door de schurende gitaarsoli, de gitaareffects en een ‘Animal ‘ dwepende percussie. De sound en act kreeg meer draagwijdte en verraste toen vooral de gitarist effectbejag en echoënde klanken aansloeg vóór de boxen . Een intense spanning dan , waarbij de vonken er wat meer afvlogen. Aangename ontdekking
Evenveel tijd kreeg Moon Duo toebedeeld , het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Een welig vertier van slepende , voortdrijvende , repetitieve, eentonige ritmes, psychedelische tunes en aanzwellende beats. Een twee - drie akkoorden sound op een ‘repeat’ toets brachten bezwerende muziek , die de sfeer van Spacemen 3, Sonic Boom, Spiritualized, Silver Apples en Suicide ademen, minder paranoia , meer rustgevend door de ritmische onderbouw en de zalvende , ingehouden zang .
Op de achtergrond zagen we psychedelische patronen en wat video’s die meteen ook het lichtdecor vormden bij het duo .
Erik ‘Ripley’ Johnson buigt zich over z’n gitaar , dwarrelende gitaarloops volgen, die wel eens durven gieren, maar beheerst. Hij ziet er als een jongbejaarde man uit, met z’n lange deels grijze baard , de onverzorgde haren en de versleten t-shirt. Sanae Yamada is de schone zwarte raaf , in spannende leren broek, de haren voor de ogen, die sensuele heupwiegende pasjes rond haar keys maakt . Met een paar vingers zorgt zij voor de basistune. Meer moet dat soms niet zijn .
Een handvol songs doen het wel, “Sleepwalker”, “I can see” en “Circles”, door de opbouwende lagen , de aanzwellende, dansbare beat en de krachtige gitaarpartijen; op andere nummers wordt wat aangemodderd , sleept de song zich voort en baadt het duo ietwat te veel in die eentonige tune , wat de spanning wat doet afnemen. “Mazes” , goed bewaard tot het eind , dreunde lekker door, dweepte op en dreef het duo als publiek naar hogere regionen .
Tja, veel gebeurde er niet op het podium , en echt verrassend klonk het allemaal niet, maar wat niet wil zeggen dat hun lofispacerock en sixtiespsychedelica te appreciëren was …
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
