We waren al sterk te vinden voor de eerder verschenen singles “Oh my God” en “Juno” van deze beloftevolle band . Terecht stonden ze in de finale van Humo’s Rock Rally 2012 en eerlijk gezegd ze konden een even goede winnaar zijn .
Het is een talentvol kwintet , die de kunst heeft om catchy popsongs te schrijven en die in ons hoofd blijven hangen . Jawel, lekker in het gehoor liggende, aanstekelijke en sfeervol dromerige indie/americana, die uptempo ritmes kunnen hebben en ontroeren door een puike samenzang.
Twee intermezzo’s , vier nieuwe sterke, gevarieerde songs en de doorbraaksingle “Juno” hoor je op de EP , in afwachting dat de full cd in 2013 verschijnt . Met “Duquesne’s horse” hebben ze meteen een van de najaarsingles uit . Heerlijk snedige indierock! De andere songs “Hannah”, “Rufus en “Indian child/ switch on the light” zijn minder heftig , maar overtuigen door de spannende intensiteit.
Voor wie houdt van een doorsnee Weezer, Grandaddy, Bon Iver en Fleet Foxes komt bij dit beloftevol bandje hier zeker aan z’n trekken …
Sinds 2004, het jaar van hun cover van “Comfortably Numb” van Pink Floyd, zorgen de Scissor Sisters voor opwinding bij hun publiek door middel van aanstekelijke melodieën en dikwijls subversieve of belachelijke maar vaak grappige teksten. Nadat ze drie op en top popalbums hebben uitgebracht, stelt de New Yorkse groep nu haar vierde werk voor: ‘Magic hours’, een werk dat zijn entertainerstatus officieel kracht bijzet. Een ongeoorloofd plezier dat live en in kleur de teugels in handen neemt op het podium van de AB op 8 oktober laatstleden. En uitverkocht, alstublieft!
‘Let’s Have a Kiki’! De Scissor Sisters kwamen voor de tweede keer in Brussel sinds 2004. Onvermijdelijk uitverkocht. En om hun terugkomst op onze hoofdstedelijke planken te vieren, vertrouwde het viertal de zware taak om een ijzersterk eerste deel te garanderen toe aan hun medewerker, DJ Sammy Jo. Resultaat: een saaie en steeds herhalende flutelectro, behalve voor wie al een paar glaasjes opheeft. En de lijdensweg blijft duren tot de lichten worden gedoofd.
Om 21 uur dus. Het moment waarop ‘Del Marquis’ en ‘Babydaddy’ het podium opkomen, in het gezelschap van twee achtergrondzangeressen en twee aanvullende muzikanten, piano’s en grote trommels, in het licht van de zwaailichten die in de vier hoeken van het podium staan.
Het befaamde logo van de band wordt op de achtergrond geprojecteerd wanneer het eerste lied van de avond begint: “Any Which Way”. Vervolgens verschijnen Ana Matronic en Jake Shears ten tonele op een parterre die op 2/3 staat van een bende uitgelaten jongens. Ana Lynch, aka Ana Matronic, schittert in haar gele bolletjesjurkje. Maar de persoon die het meeste aandacht van het publiek trekt is uiteraard Jason Sellards, alias Jake Shears, die hen allemaal hysterisch maakt. De subversieve danspasjes volgen elkaar even snel op als de stukken “Baby Come Home”, “Keep Your Shoes” en “Kiss You Off”.
We weten allemaal dat de AB een uitstekende akoestiek heeft. Maar hier was het geluid soms iets té perfect om nog natuurlijk te zijn. Sommige stukken van het optreden laten vreemd genoeg vermoeden dat enkele stukken in playback gebracht zijn. Maar het spektakel op het podium (en soms ook in het publiek) is onaangetast. Een “Take Your Mama » in regenboogkleuren gaat vlak voor één van de meest langverwachte nummers van de avond; in dit geval de single “Let’s Have A Kiki”, een electro-titel die een beetje gek maar vrij verslavend is. Wat behoorlijk goed de groep zelf voorstelt, die zelfs een website hebben gemaakt voor het nummer ( http://www.letshaveakiki.com ). Daarna volgen een akoestische versie van “Mary” en “Comfortably Numb”, geboosd op de gitaar.
Bij wijze van slotstuk, zetten “Invisible Light”, “Shady Love” (stuk dat oorspronkelijk vertolkt wordt in gezelschap van Azealia Banks, hier vervangen door één van de achtergrondzangeressen) en het klassieke “I Don’t Feel like Dancin’” de parterre en tribunes letterlijk in vuur en vlam.
Bovendien trekt Jake zijn hemd uit, al snel gevolgd door enkele jongens uit het publiek, op verzoek van Ana. Tegelijkertijd klaagt ze speels de paar ongelukkigen aan die op het eerste verdiep plaats hebben genomen.
Tijdens het bismoment laat “Only The Horses”, eerste passage uit ‘Magic Hour’, de spanning zachtjes verminderen, voor de uitbarsting van de gitaren bij het zeer middelmatige “Music Is The Victim”. De band had beide titels beter omgewisseld, maar gezien de overduidelijke vreugde van het publiek kunnen de Scissor Sisters alweer ‘veni vidi vicci’ roepen.
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
A Place To Bury Strangers stak meer variatie in hun set, maar gelukkig bleven ze de nadruk leggen op het creëren van immense geluidsmuren, lagen feedback en ruis
A Place To Bury Strangers is een snoeiharde New Yorkse band met invloeden uit de postpunk, de noise en de shoegaze. Gooi Joy Division, Sonic Youth en My Bloody Valentine in de blender en je bekomt ongeveer de sound van APTBS. De groep staat vooral bekend om hun spetterende liveshows, en de grootste tijd van het jaar touren ze dan ook de wereld rond. Ondanks hun overvolle agenda vonden ze dit jaar toch nog de tijd om zowel een EP als een LP uit te brengen. Twee platen die iets meer de nadruk probeerden te leggen op melodie dan op de pure noise die hun eerste twee platen zo kenmerkten.
In de Botanique in Brussel bleven ze echter hun oude handelskenmerken handhaven. Namelijk het produceren van withete noise, met voldoende ruimte voor improvisatie. Zo bewerkte Ackerman in hun cultklassieker “I Lived My Life To Stand In The Shadows Of Your Heart” zijn gitaar met een stroboscooplamp. De traditionele afsluiter was dit keer netjes in het midden van hun show geplaatst. Een goede beslissing, want zo ontplofte de set al vroeg. Andere bommetjes werden gegooid in de vorm van “Ego Death”, “Dead Beat” en “To Fix Your Gash In Your Head”. Hun ouder materiaal werd dus terecht niet vergeten. In het midden van de set plaatsten ze gelukkig enkele rustpunten met “Keep Slipping Away’”, dat enorm aan The Cure deed denken, en ‘Dissolved’ dat weliswaar maar bleekjes voor de dag kwam tussen al dat gitaargeweld. Gelukkig barstte de song halfweg nog open met een sprankelende gitaarrif. Luchtigheid die we niet gewend zijn van de band. Afsluiten deden ze met een langgerekte en psychedelische versie van “Ocean”. De bijhorende lichtshow zorgde ervoor dat je schrik had om elk moment een epileptische aanval te krijgen. Aangenaam was het niet, maar het paste echter wel perfect bij de muziek
Na een uurtje hielden ze het voor bekeken, maar het publiek zorgde voor een absolute rariteit. De band kwam na vijf minuten gejuich terug het podium op en speelden een bisnummer. Onverwacht, want het publiek reageerde tijdens de show nogal lauw op de muziek en APTBS staat er bovendien om bekend om zo goed als nooit een bisnummer te brengen. Daardoor kregen we de misschien wel beste song van hun laatste album ‘Worship’ nog voor de kiezen. “You Are The One” was explosief, catchy en luid. Alles wat je verwacht van een APTBS-nummer dus.
Het is duidelijk dat APTBS zijn horizon wat verruimd heeft. Af en toe moet de noise plaats maken voor een nummer waarin de melodie even belangrijk is als de sound. Helaas blijft de conclusie dat de band beter blijft in het creëren van complete chaos en geluidsmuren dan in het schrijven van popsongs, die op een enkele uitzondering na (“Keep Slipping Away”!!) te weinig diepgang hebben. Gelukkig hebben ze dat zelf ook door, waardoor deze show opnieuw een aaneenrijging was van adrenalinemomenten.
Pics homepag Xavier Marquis)
Organisatie: Botanique, Brussel
Kid Koala mag dan bijna veertig worden, deze turntable wizard blijft niet alleen zijn immer jeugdige look bewaren, ook zijn ontzettend frivole manier van performen lijkt onveranderd gebleven. Met zijn midlife crisis in het vooruitzicht werd het blijkbaar tijd om de nostalgische toer op te gaan. Voor zijn laatste langspeler, ‘12 Bit Blues’, groef hij diep in zijn platenbakken, op zoek naar zijn favoriete bluesplaten uit zijn tienerjaren. Resultaat, Kid mixte samples van huilende gitaren, koddige pianolijnen en soulvol gejammer van oude bluesklassiekers met nieuwe samples tot een soort gemuteerde vorm van blues. Zijn old skool SP1200-sampler/drummachine waar hij immens fier blijkt op te zijn, is van cruciaal belang. Hij demonstreert hoe alles tot stand kwam.
De voorziene musical comedy met 'Adira Amram & The Experience' wordt jammer genoeg niet opgevoerd. De afwezigheid van deze act wordt ruimschoots goed gemaakt door een uiterst vermakelijke en een - meer dan ooit tevoren - interactieve performance van de Canadese platengoochelaar Kid Koala . Dit was zonder twijfel zijn beste show in jaren.
Vooraleer hij nieuw materiaal door zijn mengtafel op ons afvuurde, toont hij ons waartoe hij in staat is met drie draaitafels en wat vinyl. Van zijn skills moet hij ons al lang niet meer overtuigen. Het blijft gewoon indrukwekkend te zien hoe hij de meest uiteenlopende genres vingervlug in elkaar scratcht met een bovenmenselijke precisie. Platengroeven kent hij tot op de millimeter en draaitafels zijn niet alleen een medium maar worden tevens instrumenten. Pop, hip hop, metal en drum and bass en eigen oud materiaal rijgt hij aan elkaar alsof het kinderspel is.
De tracks van '12 Bit Blues' doorjagen, daar is helemaal geen sprake van. Het siert hem dat hij op een eigenzinnige manier vrij spaarzaam blijft met nieuwe tracks. De performance ontaardt vooral in een ware variétéshow vanaf "1 Bit Blues (10,000 Miles)" met de danseressen van de 'Incredible Dancing Machines'. De rest van de show is een opeenvolging van dolkomische toestanden. Dansende poppen, limbodansen met het publiek, de geniale kazoo-jamsessie met toeschouwers, Kid in zijn befaamde koalapak bij het kinderlied "Yo Gabba Gabba", rondvliegende papieren vliegtuigjes bij "8 Bit Blues", de polonaise, ... Kortom, een knotsgek en hyperactief spektakel waar menig organisatoren van hedendaagse variétéshows jaloers zouden op zijn.
Tussen alle hilarische scenes door zou men haast vergeten dat Kid Koala een nieuw bluesalbum komt voorstellen. Tussendoor hoorden we ook nog "3 Bit Blues", "5 Bit Blues" en het oudere nummer "Skanky Panky". Bij het tot stand komen van de nummers heeft Kid Koala telkens respect voor de originele samples. De grauwe en soulvolle feeling van de originele nummers blijft keer op keer intact. Eigenlijk hoorden we net iets te weinig van de nieuwe plaat waardoor we net heel nieuwsgierig worden gemaakt om het volledige album te beluisteren.
Dit was een avondje good old fashioned topentertainment! Kijk hier naar de officiële trailer om zelf een idee te krijgen. We zijn nu al benieuwd wat de kleine Canadees na dit spektakel nog in petto heeft voor zijn fans.
Organisatie: Democrazy, Gent
Revenge of the rock’n’roll monsters met Peter Pan Speedrock, Karma To Burn en Honky
Revenge of the rock’n’roll monsters 2012
Revenge of the rock’n’ roll Monsters is, en dit al voor de vierde keer, een initiatief van het Nederlandse Peter Pan Speedrock. De heren nemen zo steeds een paar van favoriete bands op sleeptouw om samen als een pletwals over de lage landen te scheuren. Dat ze een fijne neus hebben voor de betere bronstige rock, bleek uit hun keuze voor dit jaar met de Amerikaanse boogierockers Honky en de instrumentale woestijnrockers Karma To Burn.
Dat de heren van Honky een ferme boon hebben voor ZZ Top steken ze niet onder stoelen of banken, check de baarden, de Texas hoeden en de zompige boogie sound. Hun nieuwe album ‘421’, het eerste in zes jaren, werd hier inde Vk* voorgesteld, wat waarschijnlijk hun allereerste ontmoeting was met een Belgisch podium. Stevige testosteron boogie rock met vlijmscherpe solo’s, misschien geen al te origineel geluid, maar wel een dijk van een optreden.
En dan was het tijd voor een legende. Hoe graag lieten wij ons alweer onderdompelen in de verzwelgende stonerrock van het almachtige Karma To Burn (zie pics), pioniers die niet te evenaren zijn in de wereld van de hardere instrumentale rock. Het trio moest op het nippertje nog voor een andere drummer zorgen wegens familiale omstandigheden, maar de interimdrummer was perfect op dreef om de bronstige groove-rock van Karma To Burn te ondersteunen. Het trio hakte genadeloos door en zoog ons mee in een uiterst potige set van een uur. Wij waren alweer sterk onder de indruk van die modervette sound en de gortige riffs. Deze band is uniek in wat ze doen. Daar waar andere groepen al snel zouden gaan vervelen met een set vol instrumentale tracks, gaat Karma To Burn bij iedere gitaaraanslag nog meer tot de verbeelding spreken. Geweldig.
Headliners waren dus uiteraard de Nederlandse rammelrockers van Peter Pan Speedrock, een band die al jaren garant staat voor wilde en onstuimige hardrock ergens tussen Motorhead, Nashville Pussy en The Hellacopters in. Niet zo vet als Honky en niet zo indrukwekkend als Karma To Burn, maar wel een luide en vuile rock’n’roll set met evenveel tempo als spelplezier. Na al die jaren toeren staan die gasten van Peter Pan Speedrock nog altijd als een bende jonge wolven het beste van zichzelf te geven. Subtilitiet is niet aan hen besteed, passie voor wilde rock’n’roll des te meer.
De doortocht in de Vk* was meteen het sluitstuk van de Revenge tournee, we durven er een bak Duvel op verwedden dat dit zootje ongeregeld er een bruisend afscheidsfeestje zal op gebouwd hebben ergens in de bruinste kroegen van Brussel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/karma-to-burn-07-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-pan-speedrock-07-10-2012/
Organisatie: Vk* Sint-Jans Molenbeek
Geen idee eerst wat te verwachten van deze (‘try-out’ van) Doe Maar ‘Symphonica in Rosso’ in De Roma. Toen ze stopten, had m'n leeftijd maar net 2 cijfers. Tal van hun jukeboxsongs zitten te spelen in m'n hoofd. 30 jaar later ben ik benieuwd wat die ooit catchy Nederpop met reggae en punk uitstapjes en hun soms spraakmakende teksten om het lijf hebben ..
Doe Maar: zeg maar gerust de populairste Nederlandse band ooit. Begin jaren '80 scoort de groep de ene hit na de andere, "Is Dit Alles", "De bom", "Smoorverliefd", "Een Nacht Alleen", “Pa” en "Sinds 1 dag of 2 (32 jaar)". Gillende tienermeisjes, uitverkochte concerten en vlotverkopende merchandise maken deel uit van het succes van Doe Maar. In die tijd fronsten de ouders even de wenkbrauwen en waren ze geschokt door titels en songteksten als "Nederwiet", "Je Loopt Je Lul Achterna" en "Heroïne (Godverdomme)". Maar dit ondermijnt het succes niet en het jonge Doe Maar-publiek geniet van deze songs. In 84 hield het kwartet van Henny Vrienten het voor bekeken … Af en toe kwamen ze samen en die Doe Maar ‘fever’ hield maar niet op . En kijk, als ze volgend jaar een heuse tournee ondernemen , zal het net vijfendertig jaar geleden zijn dat ze eraan begonnen .
Doe Maar bereidt zich goed voor . De symfonische concertreeks, twee in totaal, was in een mum van tijd uitverkocht …Een broeierig zwoele zaal dus.
De scene van De Roma staat propvol instrumenten en muzikanten, en we waren ferm onder de indruk welk rijk arsenaal sommigen bespeelden …
De ouder geworden boys trokken van leer met "Doe maar net alsof". Waarna "Zoek het zelf maar uit" volgt. En dat ‘zoeken’ moest nog wat gebeuren. De onwennigheid wat voorbij en op dreef , was het uitermate genieten van hun Nederlandstalige reeks .
"Pa" was de eerste meezinger …de wereld zal morgen een flink stuk heser klinken. "Héhé" dan, als opstapje voor de op hoge hakjes lopende "Nachtzuster". En als zelfs zij geen verlichting kan brengen, is er nog altijd "Heroïne". Het orkest bracht net dat ietsje meer met aanzwellende strijkers en pauken.
"Ruma saja" werd ingezet door Ernst Hansz ( ook bekend van Boudewijn De Groot) en Henny Vrienten, neus aan neus op een mini-xylofoon en een ander instrument.
Eén van de blikvangers was multi-instrumentalist Joost Belinfante met grijze baard, pots, zwarte overal en boots. Hij liet zich soms volledig gaan; ook drummer Jan Pijnenburg mag in dit concept niet vergeten worden …
Eén van de hoogtepunten is "Nederwiet" waarin 't parlondo gedaan wordt door diezelfde Joost. En zoals ie zingt "Nederwiet verveelt niet", beginnen zelfs de violistes mee te wiegen met hun strijkstokken. Toch wel knap wat de dirigent hier doet met een ‘op een hoopje gegooid’ symfonisch orkest; hij moet niet enkel z'n muzikanten vinden maar even sterk moet hij aanvoelen waar de band naartoe gaat. Sjiek!
"Dansen met Alice" wordt ‘Stomps’-gewijs begeleid op vuilbak. Het swingt als een tiet ! "Is dit alles" zou je denken, maar neen hoor. Ze zetten prompt "Padvinder" in waarbij Jan Hendriks en Henny een spelletje ‘in elkaars ogen kijken en niet beginnen lachen’ spelen. Ze breien er naadloos "Winnetoe" aan.
Tijdens "Radeloos" stond je dan na te denken … maar wel met een ‘theaterzaal’ brede glimlach.
Band als het orkest waren op dreef , wat dan een mooie versie opleverde van "Tijd genoeg", na 35 jaar pré-pensioen, met strijkers, mondharmonica en een soort geribbelde salami. ( als instrumentenbouwer zie je maar wat er allemaal kan gemaakt worden …). Toch "Gaat alles voorbij" waarbij gensters overspringen tussen de saxofonist en Ernst Hansz, gekluisterd aan z'n vleugel. En hij brengt een ingehouden mooi "Het leven gaat door/Er verandert niks", die een reggae-ske inslag krijgt .
Jawel hier staat een prima bandje. En dan kon de Doe Maar hitmachien verder gecheckt worden … Nostalgie met een "Doris Day" , … hier nog steeds op de plee. En als jong koppeltje werd je gek met "Sinds een dag of 2"; al die jaren later heeft die waanzinnige verliefdheid in de ogen enig relativeringsvermogen … "Belle Hélène" zal dan wel dat ideale meisje geweest zijn, om compleet zot van te zijn … En dan valt die verdomde “Bom”. Net als het doek … Grandioos!
In de bis nog 2 kleppers van songs, alle remmen los op "1 nacht alleen" en "Smoorverliefd" .
Doe Maar, (oude) knarren die het nog steeds doen , misschien minder snedig dan vroeger, maar ze zijn op elkaar ingespeeld , en de invulling van een symfonisch orkest doet de muzikale pijnscheuten verzachten.
Een geslaagde avond en voor wie twijfelde; ze is er nog steeds... de Doe Maar Mania ! Wie er nu niet bij was, heeft als troost dat ze terugkomen op 25 januari 2013 in Antwerpen (Lotto Arena) . De strijkers en blazers worden opgeborgen, de eigen instrumenten extra opgeblonken.
Kan er een ticket onder de kerstboom gelegd worden aub ?
Organisatie : de Roma , Antwerpen
Year of No Light – Zegel der Duisternis …
Year of No Light – Thisquietarmy – Hypno5e
De muziek van HYPNO5E, een viertal uit Frankrijk, wordt omschreven als experimentele metal. Het experimentele karakter van HYPNO5E uit zich in nummers die zowel ambient als fusion metal in zich dragen. Zowel hun verschijning als hun muziek heeft iets weg van de Oertijd. Ze schreeuwen als uitgehongerde holbewoners om dan plots uit te doven in zachte tonen die de rust na de primitieve jacht zou kunnen symboliseren. De overgang van hard naar zacht, en de plotse wendingen van ritme creëren het experimentele geluid van HYPNO5E. Bij geluid blijft het ook, want van een goed doordachte opbouw is weinig sprake. De samenzang tijdens de zachte delen is echter verrassend harmonieus en deed soms denken aan Malajube. De harde stukken afgewisseld met chaotische ritmes geven echter een nare bijsmaak.
Thisquietarmy
Thisquietarmy was dit jaar al enkele malen eregast op de toer van Year Of No Light en wordt gedragen door Eric Quach uit Canada. Hij wordt binnen z’n landsgrenzen beschouwd als een pionier op vlak van experimentele muziek. Eric Quach bracht niet alleen z’n gevoel voor opbouwende soundscapes met zich mee, maar eveneens een videoprojectie die je meezuigt in de muziek. De trage bewegingen van de donkere beelden en de daarop passende muziek creëren een verstilling in en rond je. Hier hoor je duidelijk de feeling voor opbouw en pas na enkele minuten verandert de melodieuze aard in donkere drones. De naam Thisquietarmy past dan ook perfect bij de muziek, die begint als een stille tocht en eindigt in een dodenmars.
Year Of No Light
Year Of No Light komt uit Frankrijk en zijn een vaste, terugkerende waarde in Magasin4. Ze hebben hun uitmuntendheid op vlak van psychedelische postmetal reeds bewezen door splits met onder andere Mars Red Sky, Rosetta, Thisquietarmy en Altar of Plagues.
Hun muziek wordt dan ook vaak omschreven als ‘epic’. Mystieke dromerige riffs vloeien langzaam uit in een oorverdovende psychotropische duisternis. Gebogen versterkers en gemolesteerde drums geven het geheel een sfeer van Het Laatste Oordeel. Year Of No Light heeft alles in zich van sombere psychedelica tot het creëren van een eigen mix van black metal, sludge en drone gemarkeerd met het zegel der duisternis.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Net als in La Chocolaterie in Brussel enkele dagen eerder kwam er ook in de 4AD behoorlijk wat volk opdagen voor Left Lane Cruiser, die ik tot dan enkel in cafés (en een festival) had zien spelen.
Vooraf mochten de Chains Of Love uit het Canadese Vancouver de zaal op temperatuur brengen, wat slechts gedeeltelijk lukte. Nochtans mocht hun 'garagesoul', die me deed denken aan The Supremes en aan recentere groepen als The Come Ons en Shannon and Thee Clams, bij momenten best gehoord worden. Nathalia Pizarro bleek een geboren frontvrouw en een lust voor het oog, dit toch wat in tegenstelling met de tweede zangeres, van wie ik nooit achterhaalde of haar houterige bewegingen een poging tot dansen waren. Het zestal creëerde een mooie sixties-sound waarin het orgel van Henry Beckwith naar het einde toe steeds prominenter aanwezig werd. Toch bleef de motor wat sputteren en daarvoor zag ik twee redenen. Nathalia Pizarro zat wat door haar stem (dit soort muziek staat of valt met de stem) en het gapende zwarte gat voor het podium (alle, nochtans reeds talrijke, aanwezigen hadden zich helemaal achteraan teruggetrokken).
Maar met Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana) vond iedereen plots wel de weg naar het podium en het duo zette er dan ook meteen de beuk in met een Hound Dog Taylor-song. Meteen gevolgd door het drieste "Mr Johnson", een song die ze zelden live spelen maar hier openbarste als een etterbuil. Derde nummer was het wat tragere maar niet minder fantastische "Cheyenne" en met dit magische openingstrio kon mijn avond alvast niet meer stuk.
Freddie J IV bracht zijn ‘blues’ (met duidelijke punk- en zelfs hardrockinvloeden) heel verbeten en op een ziedende slidegitaar. Daarbij werd hij in het gareel gehouden door een strak meppende Brenn "Sausage Paw" Beck, die een enkele keer ook zijn washboard bovenhaalde. Maar het waren dus vooral de aftandse gitaren van Freddie die indrukwekkend klonken.
Eén probleem : alle drie hadden ze hun beste tijd gehad en moesten ze voortdurend gestemd worden. Dat haalde uiteraard de vaart wat uit de set maar de man beloofde dat hij zich voor een volgende keer een set nieuwe gitaren ging aan aanschaffen. ‘Wat te veel covers’ hoorde ik ook iemand kritisch wezen. Tja, driemaal RL Burnside kan misschien veel zijn maar wanneer hij een vermufte dinosauriër als Ted Nugent (Stranglehold) leven weet in te blazen, dan doe ik daar mijn hoed voor af.En wat ze deden met ZZ Top's "Thunderbird" was ook lovenswaardig terwijl ze met Leadbelly's " Black Betty" toch één hit speelden. Mij hoor je dus niet klagen, temeer daar ze met "Black lung" en "Represent", helemaal op het einde, mijn rijtje favoriete Left Lane Cruiser nummers compleet maakten.
Maar het beste van de avond was, net als in Brussel, een totaal nieuwe song, waarvan ik u de titel schuldig moet blijven. Na anderhalf uur labeur sprong Freddie J IV uiteindelijk van het podium om zijn publiek uitgebreid te gaan knuffelen.
Left Lane Cruiser was weer eens indrukwekkend en achteraf vernam ik nog heuglijk nieuws : The Painkillers, het monsterverbond tussen Left Lane Cruiser, James Leg (Black Diamond Heavies) en Jim Diamond (ex Dirtbombs) komen samen met Marc 'Porkchop' Holder (ipv Harmonica Sham) volgende zomer naar Binic!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/left-lane-cruiser-5-10-2012/
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Amper een tiental mensen vond de weg naar dit gratis optreden van Jeff Hershey and The Heartbeats (Ventura, California) in de Cowboy Up. Maar dat liet onze Jeff niet aan zijn hart komen, integendeel. De man bedankte ons meermaals voor onze komst zonder een greintje ironie of sarcasme in zijn stem en trakteerde ons met zijn Heartbeats op een stormachtige show waarin hij werkelijk alles gaf. Bij aanvang beloofde hij een reeks oude rock-'n-rollsongs te brengen maar we kregen toch vooral dampende soul in de beste traditie van een Wilson Pickett of een Sam Cooke op ons bord.
Al heel vroeg mochten we een eerste hoogtepunt smaken met een magistrale Los Lobos-cover, "I got loaded". Nooit gedacht dat deze song zoveel soul in zich had. En er volgden nog meer covers : "Hold on, I'm coming" (Sam & Dave), "Twisting the night away" (Sam Cooke) en iets minder voorspelbaar "Sexual healing" van Marvin Gaye, dat hij zonder kleerscheuren naar zijn hand wist te zetten.
Maar ook eigen nummers als "Knock you down", "Honesty road" en "Wearin' me out" scheurden heerlijk weg. Halverwege de set kregen we totaal onverwacht twee knallers van surfinstrumentals waarbij Jeff Hershey ook zelf een gitaar vastgreep. Zo verrassend was dit surfintermezzo nu ook weer niet als je weet dat voor hun plaat, ‘Soul Music Vol. 1’, Pete Curry van Los Straitjackets achter de knoppen zat en bassist Sam Bolle ook in dienst is bij grootmeester Dick Dale.
Naast Bolle niets dan prachtmuzikanten bij deze swingende Heartbeats : Joe Baugh (gitaar), Rivkah Ross (drums en met een verleden in de jazz), Ashley Jarmack (baritonsax) en tenorsaxofonist Kyle O'Donnell die tijdens zijn solomomentje mijn hart liet smelten. En Jeff Hershey zelf, die voorheen bij punk- en metalbandjes (Black Opal, Hybrid Moments en No Motiv) speelde, danste als James Brown tijdens zijn hoogtijdagen en zong de sterren uit de hemel.
Deze Jeff Hershey and The Heartbeats klonken zo overrompelend en hartverwarmend dat ik nooit de indruk kreeg dat ik me in redelijk desolaat zaaltje bevond. Dit terwijl de schaarse aanwezigen zich ook niet onbetuigd lieten en de groep luidkeels aanmoedigden en enkelen zelfs hun dansschoenen aantrokken. Na een lange en uitputtende set werd de groep nog tweemaal teruggefloten om ten slotte in vol ornaat te eindigen met "Shout".
Zijn passage op het Dour-festival van afgelopen zomer hebben we met heel veel spijt aan ons zien voorbijgaan. Daarom waren we er als de kippen bij om zijn zaalperformance in de AB mee te pikken. Voor een IDM-bons van zijn formaat waren onze verwachtingen heel hoog. Ondanks een technisch voortreffelijk uitgekiende show voor zijn laatste album ‘Ufabulum’ heeft Squarepusher het Brusselse publiek niet helemaal weten te overtuigen.
Opwarmer Machinedrum hield het na een half uurtje nerveus polyritmisch basgedreun met overduidelijke jungle-invloeden al voor bekeken voor een slechts half volgelopen zaal. Zonder meer maakte de man met aanstekelijk enthousiasme een goede beurt.
De indrukwekkende setting van ledschermen verraadt meteen dat Squarepusher een heuse audiovisuele belevenis zou gaan worden. Om het spektakelgehalte nog wat op te drijven bestijgt Jenkinson het podium met een bijpassende ledhelm dat ons meteen doet denken aan de véél originelere Daft Punk-helm van een aantal jaren terug. Bovendien lijkt het ding hem af en toe in zijn bezigheden te hinderen en creëerde het een onvermijdelijke afstand met zijn publiek. Ook muzikaal heeft Squarepusher enige moeite om de niet helemaal volgelopen AB mee op sleeptouw te nemen. De set is bijna niets meer dan een stuk voor stuk doorlopen van de nummers uit ‘Ufabulum’. De nummers werden telkens als aparte stukken gepresenteerd en er is geen sprake van een vloeiend overweldigend geheel.
Het recept van allesverpletterende en bovenmenselijke ritmes is de man nog steeds niet verleerd. Het verschil met vorig werk is dat ‘Ufabulum’ tussen alle aardverschuivende basinjecties en percussiegeweld door heel melodieus uit de hoek komt en bijgevolg bijna cheesy begint te klinken. “Dark Steering” is volgens ons ook het enige moment waarbij dit vernieuwde recept met weerbarstige ritmes en melodieuze ondertoon duidelijk impact lijkt te hebben op het publiek. Niet genoeg om van een onvergetelijke performance te spreken. Al een uur lang zitten we te kijken naar de tot nu toe onaangeroerde, zessnarige basgitaar. Nu ja, ‘Ufabulum’ is een puur elektronisch album geworden zonder echte live instrumentatie maar toch willen we zijn competenties als basgitarist maar al te graag eens tentoon gespreid zien. Ook hier blijken de meningen verdeeld over deze schijnbare lauwe improvisatie in de bisronde.
Dit doorgedreven audiovisueel experiment met epilepsieverwekkende visuals maakt Tom Jenkinson voor enkelen tot een waar geniaal enfant terrible terwijl een groot deel van fans ontgoocheld de zaal verlaten. Een zonnebril om onomkeerbare oogschade te voorkomen lijkt ons geen overbodige luxe voor dit al bij al spectaculaire zaalconcert. Over de ganse lijn niet spannend genoeg als je het ons vraagt. Toch blijven we fan.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het duo Adam Stephens (vocals en gitaar) en Tyson Vogel (drums) hebben 5 jaar na hun titelloze derde plaat een opvallend rauwe en wilde opvolger gemaakt. Beklijvende en doordringende ballads in de aard van ongeslepen pareltjes als “Fly low carrion crow”, “Linger On”, “Waves of grain” en “Some slender rest” zijn er deze keer niet bij. Een beetje jammer misschien, maar in de plaats daarvan is er een volle en krachtige sound gekomen die de ruwheid en de scherpe kantjes van weleer ook nog steeds in pacht heeft.
Two Gallants neigen hier een beetje naar de potentie van grote broers The Black Keys, en dit vooral op vettige catchy rocksongs als “My love won’t wait”, “Ride away” en “Winter’s youth”. Dankzij de schuurpapieren stem van Stephens snijden de songs alweer tot op het bot, maar eigenaardig genoeg is dat niet het geval met de ruspuntjes “Broken eyes” en “Sunday souvenirs”, twee doordeweekse country songs die ons niet echt koeioneren maar die ook niet blijven hangen.
Two Gallants hebben op ‘The bloom and the blight’ een handvol vitale, gevarieerde en snedige rocksongs uit hun mouw geschud, maar voor de intieme en bloedende ballads die we van hen verwachten moeten we u helaas naar hun vorige plaatjes verwijzen.
Op 27/11 in de Botanique. Je vindt ons op de eerste rij.
Garron Frith is een Engelse singer-songwriter uit Manchester, wiens tweede plaat ‘Away From The Bright Lights’ onlangs is verschenen. Terwijl de eerste plaat nogal richtingloos was (reeds vijf jaar uit), krijgen we hier voornamelijk door hemzelf geschreven folky en bluesy songs met een beetje gospel. Zijn liedjes zijn vooral zelfanalytisch, en gaan over leven en liefde en houden van een beetje rock’n’roll. Toch is het pas vanaf de derde song dat deze plaat echt begint te boeien en dat er wat meer kracht in de liedjes steekt. “Rocknrollband” is een prachtig mid tempo nummer dat herinneringen oproept aan Stephen Stills, Ry Cooder en Van Morrisson.
“The Remedy” is prachtige country folk, gevolgd door “Old habits” welke een zekere hitpotentie heeft.
Kortom een tweede plaat die veel belooft voor de toekomst.
Het Britse Hot Chip is er na de uitstapjes van Joe Goddard , Alexis Taylor en Al Doyle (2 Bears – About Group en New Build) al snel terug met een nieuwe cd na ‘One life stand’ van 2010.
Het kwintet zit dus niet stil en heeft al behoorlijk fijne dancepop/elektronica/synthpop op z’n actief , met singles “And I was a boy from school”, “Over & over”, “Ready for the floor”, “Hold on” en “I feel better” . Linken zijn er met disco, soul, house en psychedelica. Heerlijke songs , die elan krijgen dor de groovy ritmes , dwarrelende geluidjes en bleeps. Geslaagd, ingenieus, gewaagd en leuk.
Net als op de laatste cd’s borduurt het gezelschap voort op een herkenbaar zeemzoeterig, dromerig, melancholiek en dansbaar klankpalet met zalvende, sfeervolle , broeierige en aanstekelijke melodielijnen. Het luchtige, dansbare gehalte komt naar boven met “Don’t deny your heart” en “Night& day” .
Eenvoudig, treffend en gewoon goed materiaal zonder echte uitschieters; de ideale soundtrack om een avondje uit in te zetten …
Geschifte, chaotisch ontregelde band toch, die Liars. Als je de vorige cd’s op nahoudt , komen we meestal op volgende zaken uit: vreemd, abstract, grillig, beangstigend, verward, mysterieus, geflipt en tegendraads. Een avant-garde band pur sang dus.
Ze zijn na ‘Sisterworld’ , twee jaar terug, toe aan de zesde cd , ‘WIXIW’, spreek uit, ‘Wish you’, is de meest bedachtzame in het rijtje . Een sfeervolle, bezwerende Liars plaat vol zweverige sounds van elektronica, gitaarlijnen , samples, percussie en zangpartijen. En Liars bijt graag hoor op “A ring on every finger”, “Ill Valley Prodigies” en de titelsong; het schuurt op zulke nummers en het mag zelfs swingen op songs “Octagon” en “Brats” . Op die manier valt er voldoende te noteren op de nieuwe Liars plaat . Opmerkelijke band!
Het Amerikaanse koppel Indra Dunis – Aaron Coyes is toe aan de tweede cd , de opvolger van ‘936’, ‘Lucifer’ . Een gegoochel van dubspace en psychedelische trips , die lang uitgesponnen kunnen zijn door lome , rustige voortkabbelende , repetitieve wiegende klanken. Een caleidoscoop hypnotische, dromerige sound door de orgelklanken, de gitaarpartijen, percussie en een dromerige zang .
Peaking Lights roept referenties op met een Animal Collective , die ook graag experimenteert, en het geheel goed beheerst en in bedwang houdt . Talrijke muzikale uitstapjes naar o.m. dub en reggae horen we. De zes songs , de twee instrumentals terzijde, zijn alvast het ontdekken waard …
De sympathieke songwriter Sherman had eerder al twee fijne catchy singles uit, “On your side” en “Days go by” . Die poppy rocksongs koester je maar best , gezien ze niet op het debuut te vinden zijn; Troost U we noteren een sterk debuut ‘Rise’, dat er komt met behulp van producer Jeroen Swinnen .
Een gevarieerd album , warme, sfeervolle , dromerige songs die spannend, ingetogen en broeierig kunnen zijn. Op die manier wisselt het album van de intiemere “Dear friend” , “Come my way” , “Head in the clouds” en de afsluitende reeks “Light in the dark” en de titelsong “Rise” naar de opbouwende “Leave their pack” , “Something ’s bound to happen” , “In comes the silence” en de single “Feel the sun”, die een breder arrangement hebben .
De kunst om popsongs te schrijven, da’s duidelijk; intrigerend materiaal , dat eenvoud ademt , en eens gekruid wordt van durf en avontuur, als op “Avalanche”.
Kortom , Sherman heeft hét en brengt een overtuigend puik debuut!
Op een doordeweekse dinsdag een concert meepikken breekt sowieso de werkweek. Zeker als Mauro Pawlowski op het podium staat. Deze muzikale duizendpoot heeft meer muzikale projecten lopen dan een projectontwikkelaar in Dubai. Zo zagen we hem deze zomer aan het werk met Gruppo Di Pawlowski in de Handelsbeurs op de Gentse Feesten en enkele weken terug schitterde hij tijdens een samenwerking met het dansgezelschap Ultima Vez van meesterchoreograaf Wim Vandekeybus in Brussel. Daarnaast kennen we hem natuurlijk ook van het ter ziele gegane Evil Superstars, Mauro and the Grooms, Somnabula, Mauro and the Maurons, The Love Substitutes, Mitsoobishy Jacson, Nieuw Zwart Trio en heden als vaste gitarist bij dEUS.
In de Kreun kwam hij onder de noemer Possessed Factory met goede vriend Jef Cuypers zijn kunsten botvieren op allerlei elektronica en keyboards. We kregen drie kwartier Mauro-gekte in de vorm van geluidsorkanen en golven van reverb en noise. “Downer Noise” of “Lukewarm Noise” zoals Mauro het zelf achteraf in een gesprek aan de toog van de Kreunbar omschreef. Een muzikaal hoorspel met door een resem effectpedalen vervormde klanken en songteksten ondersteund door bizarre, geniale electronica-noise en distorted gitaarspel. Geen spek voor de bek van muzikale watjes en des te meer door ons zeer gesmaakt als opwarmer voor hoofdact Black Dice!
Black Dice deed qua weirdness er nog een schepje bovenop. Het drietal uit Providence (USA) bracht een groot uur durende set die vooral uit kopstoten van beats, duivelse elektronica en zeer luide (ear plug alarm!) noise bestond. Terwijl het publiek eerst met de mond open stond te gapen naar deze rare kwieten, werd het langzaam maar zeker losser naar mate de set vorderde om op het einde volledig uit de bol te gaan. De 3 heren op het podium stonden dan ook zelf geen seconde stil tijdens deze wervelwind van smerige beats en bezeten noise. En dit werkte op de duur zo aanstekelijk dat je zelf niet meer stil kon staan. Om wat referenties aan te halen: denk aan een mix van de strakke EBM van Front 242 en het soepzootje van Aphex Twin en je weet ongeveer hoe Black Dice live klonk. Niet voor muzikale analfabeten dus. Ons konden ze alvast zeer bekoren. Terug een geslaagde avond kreunen in De Kreun!
Organisatie: De Kreun (Kortrijk)
Kursaal Oostende: evenementen
Nieuw
- Marco Bakker – 14 oktober 2012
- Engelbert Humperdinck – 23 november 2012
- Salvatore Adamo – 21 april 2013
- Will Tura op 17 mei 2013
- Cats vanaf 30 juli 2013 tem 18 augustus 2013 – zie info verder -
* Concerten en Events
- The Barry White Experience – 6 oktober 2012
- Compagnons de la chanson – 11 oktober 2012
- Franz Bauer op 12 oktober 2012
- Els De Schepper op 13 oktober 2012
- Chippendales ‘Most wanted’ op 27 oktober 2012
- Willy Somers op 31 oktober 2012
- Sterren aan de zee op 3 november 2012
- Michael Flatley Lord of the Dance – 10 & 11 november 2012
- Jill Lawson op 18 november 2012
- Alex Agnew 24 november 2012
- Petula Clark – 30 november 2012
- Broken Tango op 9 december 2012 – zie info verder -
- Rob De Nijs op 15 december 2012
- New Tenuto 2012 op 16 december 2012
- Geert Hoste 2012 vanaf 22 december 2012 t/m 27 december 2012
- Operette van Wenen tot Parijs op 20 januari 2013
- Golden Earring – unplugged – op 2 februari 2013
- Requiem van Verdi op 24 februari 2013
- Naturally op 1 maart 2013
- Umberto Tozzi – 3 maart 2013
- Hong – The Show – 23 maart 2013
- Pasion de Buena Vista – 24 maart 2013
- Young-Choon Park op 6 april 2013
- Patricia Kaas – 19 april 2013
- The Bootleg Beatles – 30 april 2013
- Marimba spektakel op 5 mei 2013
- Boudewijn de Groot – 10 & 11 mei 2013
- Vicky Leandros – 18 mei 2013
- Wouter Deprez op 8 juni 2013
- Kleinkunst deluxe – 15 juni 2013
- Laureaat Koningin Elisabethwedstrijd op 29 juni 2013
* Lounge Kursaal events - See Lounge Kursaal http://www.loungekursaal.be
Neem gerust een kijkje op de site betreffende de events
INFO
Dansspektakel BROKEN TANGO
In Spanje is het gezelschap R.E.A. danza een vermaarde compagnie. Ze brengen er jaarlijks tussen de 60 en 80 voorstellingen. Onder impuls van GP Productions reist de groep dit najaar door Wallonië en Vlaanderen. Op 9 december is de voorstelling te gast in Kursaal Oostende.
Met de paplepel ingegeven
De Argentijnse Choreograaf Diego Arias vertelt vol vuur en trots over de productie, die mee de twintigste verjaardag van het gezelschap markeert. Onder zijn leiding werkte R.E.A. danza reeds voor wereldsterren zoals Julio Iglesias, Amalia Rodrigues en Mercedes Sosa. "Tango is niet iets waar ik voor gekozen heb," zegt Diego, "bij ons thuis werd je gewoon meegesleurd in de dans. Op elk feest was er wel een tante die je tegen haar aandrukte en begon te dansen. Tango is een wezenlijk deel van mij."
De titel Broken Tango verwijst enerzijds naar gebroken harten, gebroken mensen en gebroken relaties, maar anderzijds en vooral ook naar het feit dat het gezelschap de traditionele tango doorbreekt en van de voorstelling een passioneel en gevarieerd spektakel maakt, dat de evolutie brengt van de tango de laatste 100 jaar.
Kracht, passie en sensualiteit
Sterdanseres Mercedes Angel Lopera vertelt al even passioneel over de tango. Haar grootmoeder was Argentijnse, zelf groeide ze op in Spanje en studeerde ze eerst Spaanse dans en pas daarna tango. Het is een dansvorm vol kracht, passie en zuiderse sensualiteit. "Tango," zo zegt ze, "dat zijn twee verliefde lichamen van wie de benen met elkaar vechten."
Een intense ervaring
Op de vraag waarom we naar Broken Tango moeten komen kijken, antwoord Diego: "Het is een zeer intense ervaring. Je zult de ware tango leren kennen, maar ook kunnen genieten van wat wij ermee doen. Onze 19 rasartiesten zullen je raken tot in je ziel."
- CATS KOMT NAAR OOSTENDE!
Na MAMMA MIA! in 2011 en Riverdance in 2012 presenteert Kursaal Oostende - in samenwerking met Arrano en Proud to Present - tijdens de zomer van 2013 opnieuw een internationale topshow: CATS. De oorspronkelijke productie van deze succesvolle musical ging meer dan dertig jaar geleden in première in Londen. Ondertussen hebben meer dan 50 miljoen mensen over de hele wereld het spektakel beleefd. In Kursaal Oostende zal een compleet nieuwe productie te zien zijn, die in februari 2013 in Edinburgh in première gaat. De show zal in de originele Engelstalige versie te zien zijn en net zoals bij MAMMA MIA! wordt een Nederlandse en Franse vertaling voorzien.
CATS is niet alleen de langstlopende musical in het Londense West End, maar eveneens de musical met de meeste voorstellingen op Broadway én de langst tourende productie in de geschiedenis van de Verenigde Staten.
In 1983 won de Broadway productie maar liefst 7 Tony Awards (de 'Oscar' voor musicals) waaronder die voor Beste Musical. De beroemde hitsong 'Memory' is inmiddels door meer dan 170 artiesten gecoverd, van Barbara Streisand tot Céline Dion.
CATS zal in Kursaal Oostende lopen van 30 juli t/m 18 augustus 2013. De ticketprijzen variëren van 25 tot 74 euro (exclusief kosten) en zijn vanaf nu verkrijgbaar via www.sherpa.be. Er werd een theaterarrangement gemaakt met een driegangendiner voorafgaand aan de show. Dit menu kost 119 euro per persoon, inclusief ticket.
http://www.kursaaloostende.be
Onder de slogan: “’t is Begun”, trapte cultuurbeleidscoördinator Dirk Ghys het nieuwe Gistelse cultuurseizoen af. Hiervoor had hij niemand minder dan The Scabs naar CC Zomerloos gehaald voor een toch wel uniek zaaloptreden in de regio. The Scabs deden Gistel aan als deel van hun exclusieve zomertournee. Dit optreden in de grote zaal van Zomerloos was 1 van de 4 unieke indooroptredens die de populaire Belgische band deze nazomer gepland had. Zomerloos liep dan ook aardig vol voor Guy Swinnen en de zijnen….en als toemaatje kregen we de coverband Sparkling Pistols er nog bovenop!
Voorprogramma Sparkling Pistols bleek de ideale opwarmer voor wat komen zou. Deze coverband is een bont allegaartje met o.a. leden uit Gorki, Ozark Henry & Revenge 88. Gitarist Misten van Revenge 88 stond hier trouwens enkele maanden terug ook al, toen in het voorprogramma van het Britse Nazareth. De leukste van deze bonte bende was zonder twijfel zanger Luc Dufourmont die ons met scherpe, grappige en soms ook platvloerse commentaren doorheen het oeuvre van de Sex Pistols loodste. De ‘fuck off’ houding leidde tot enkele hilarische momenten, net zoals Johnny Rotten & co het hen hadden voorgedaan. De hommage aan de Sex Pistols mocht er zijn, alleen stond de volumeknop te veel naar rechts gedraaid, waardoor het zonder oordopjes echt gevaarlijk werd.
Gelukkig hadden The Scabs even later beter begrepen dat je niet per se met de gehoorpijngrens moet flirten. Verwonderlijk dat er in deze multifunctionele hal een quasi perfect geluid werd geproduceerd. Al vanaf de start met: “Keep On Driving” lieten Guy Swinnen, Willy Willy, Frank Saenen en nieuwkomer Geert Schuurmans zien dat ze er zin in hadden. Bijgestaan door twee bevallige backgroundzangeressen brachten ze een sound om handen en vingers bij af te likken. “Let’s Have A Party” knalde even later door de boxen…en dat werd het ook… een authentiek, nostalgisch Belpop feestje! Of wat dacht je van de setlist met o.a. “I Need You”, het akoestische “Stay”, “Time”, “Nothing On My Radio” en het uitbundige meegebrulde: “Hard Times”.
Ook de fans van het oudere The Scabs werk kwamen aan hun trekken. Een sublieme versie van “Matchbox Car” en de song waarmee het voor de band allemaal begon: “So Called Friends” refereerden naar de beginperiode .
Sinds de reünieconcerten in AB (september 2007) kon men The Scabs regelmatig live meemaken. Helaas brachten de weinige studiobezoeken geen nieuwe plaat op. Slechts één nieuwe single: “Why?” zag ondertussen het levenslicht. Deze single werd opgenomen om de verzamelaar ‘The Singles’ (2010) wat extra aandacht te geven. Die single werd live ook heel overtuigend gebracht, wat ons deed verlangen en hopen dat er ooit nog eens een volledig nieuwe The Scabs plaat komt. Sterke versies van de The Clash cover: “Londen Calling” en die andere klassieker: “Rockin’ In The Free World” (zowaar eigenlijk een The Scabs klassieker) bevestigden alleen maar ons vermoeden dat deze Belgische rocklegendes anno 2012 nog steeds bestaansrecht hebben en nog helemaal in staat zijn om een publiek een zeer vermakelijke, nostalgische rockavond te bezorgen.
Gistel genoot….dat moeten we meer doen Dirk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-scabs-29-09-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sparkling-pistols-29-09-2012/
Organisatie: CC Zomerloos, Gistel
Een fijne ontdekking , waar we nog van kunnen horen . Benieuwd alvast of ze breder zal gaan in haar ingetogen materiaal.
‘I predict a graceful expulsion’ is een terechte titel van het debuut van Cold Specks aka Al Spx, een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar heldere, indringende, doorleefde, krachtige stem weet de ziel diep te raken.
Een eenvoudig , timide jong meisje in zwarte jas getooid, half biddend en de ogen naar de hemel gericht; een nieuw stemwonder, die haar ervaringen uit de gospel en de blues tentoon spreidt, en ons moeiteloos inpalmt met een reeks intieme , sfeervolle , ontroerende , aangrijpende songs. Soulfulle en bezwerende rootspop, spaarzaam en sober door gitaar en een pianotoets omgeven, en dan doordacht en rijkelijker ingekleurd door een ‘verloren gewaande’ sax of basklarinet, gitaarklanken, -effects en een toegevoegde bas.
Een talent, een beloftevolle dame die weet te huiveren ... “The mark”, opener van de gig, zette ze eerst solo in , overwaaiende klanken en de ingehouden backing vocals van haar gitarist , een soort zingende zaag, vulden aan . Uit het hart … treffende songs, kort van aard, innemend, meeslepend en sober opgebouwd. Haar sound slaat aan . Boeiend. …
De single “Blank maps”, “Heavy hands” , “Winter solstike” en “When the city lights dim” volgden. Toegegeven , de songs zijn nog wat beperkt, het materiaal moet nog wat groeien, dezelfde sfeer blijft behouden en er is nog onvoldoende afwisseling. Middenin hoorden we de sterke gevoelige single “Hector (bring me down)” en “Send your youth”, met repetitieve pianotunes en gedragen door haar zuivere stem. Iets verderop, meer instrumenten, geluidjes en soundscapes bij “Elephant head” , “Holland” en “Steady”, pakkende songs die durven aan te zwellen.
Ze mag verlegen zijn , ze getuigt van durf en moed; de kracht van haar zoetgevooisde stem gebruikte ze bij een acapella version van het thema van ‘The fresh prince of Bel-Air’ en bij de cover “Milesteps”, in de bis , half versterkt, en op sombere wijze gezongen, wat kippenvel bezorgde. Doe het haar maar na.
“Lay me down” besloot definitief de set van deze beloftevolle dame, die door de BBC opgehemeld werd en hier eerst in de spotlights kwam op Radio 1.
Als support hadden we de Naamse jongelinge Li-Lo , die solo lichtvoetige pop presenteerde; songs op akoestische gitaar en ukelele en gedragen door haar innemende stem . Ze was goed bij stem , en ook zij zat er niet mee een cover te spelen en te zingen, “Feel good inc” van Gorillaz , die iedereen kon overtuigen …
Organisatie: Botanique , Brussel
Na het voorprogramma (vakkundig verzorgd door The Darkness, u weet wel, die van “I Believe In a Thing Called Love” en waarschijnlijk de meest authentieke hedendaagse glamrockband) is het even wachten want La Gaga zou pas om 20u30 van start gaan. Klassieke muziek weerklinkt door het Antwerpse Sportpaleis en de spanning is te snijden. Het is uiteindelijk kwart voor 9 als het licht dooft en zowat iedereen instant compleet gek wordt. Het doek dat het hele boeltje voor ons verborgen hield, valt. De scene bestaat uit een indrukwekkend sprookjeskasteel, compleet met kantelen, torens, trappen en een ijzeren toegangspoort.
Als een ietwat duistere hofdame die te paarde haar kasteel verlaat komt Gaga het podium op. Al bij de eerste noten die we horen wordt één ding duidelijk: Muzikaal zal hier bitter weinig op aan te merken zijn. Al zie je niet meteen muzikanten, je hoort ze! En het eerste nummer is meteen al retestrak. Niet veel later vouwt het immense kasteel open, en daar zijn ze! De gitaristen, als twee ridders in lederen jekker, hebben hun vertrekken op de bovenverdieping, drums en toetsen zijn op het gelijkvloers gehuisvest.
Heel de show is trouwens rond het kasteel opgebouwd. Het constant veranderende interieur doet dienst als slaapkamer, even later als lugubere slagerij, en waarschijnlijk zelfs als kleedkamers voor Gaga en haar persoonlijk ballet, die zich meer dan eens in een ander plunje hullen in een tempo waarvan je je afvraagt of er magie mee gemoeid is.
Het gevolg is dan ook een visuele show die zelden verveelt, zelfs al verdwijnt de frontvrouw enkele keren voor het einde van een nummer van het podium.
Lady Gaga staat niet alleen voor muziek. Alles wat ze doet, alles wat ze vertelt, draagt dezelfde boodschap mee. “be yourself/be real!” Zij zelf is naar eigen zeggen al altijd de excentriekeling geweest die ze nu is, oppert ze in een speech tot het publiek. "I started wearing leather and studs when I moved out of my parents house at 18." zo klonk het. "Deze muzikanten zijn stuk voor stuk mensen die al vanaf hun kinderjaren muziek spelen en al mijn dansers dansen al sinds hun jeugd." Veel moeite om dat te geloven, moet je niet doen. Zowel de dansers als de muzikanten zijn als vissen in het water.
De excentriciteit van het collectief zorgt echter regelmatig voor taferelen die niet echt geschikt zijn voor de jongere toeschouwers. De erotische verwijzingen en de suggestieve bewegingen zijn schering en inslag en de dansers zijn bijzonder fysiek met elkaar.
Geen kostuum is haar te zot. Één keer maakt ze zelfs deel uit van een motorfiets die de scène komt opgereden, bereden wordt door één van de danseressen en uiteindelijk transformeert tot piano. Gaga neemt even tijd voor haar fans. Ze haalt een 10-jarige fan uit het publiek en brengt solo een nummer voor ‘hem en voor al haar fans’. Fans die haar erg dierbaar zijn, zegt ze. Het moet gezegd dat ze in elk geval die indruk geeft, zeker wanneer blijkt dat één van de fans uit de 'monster pit' (hoe noem je anders dat gedeelte tussen de catwalk en het podium op een Lady Gaga concert?) jarig is en ze spontaan in 'happy birthday' uitbarst.
Even later komt de schwung er weer met een steengoeie versie van “Pokerface”, verlaat een ridder het kasteel voor een Spaanse gitaarsolo, die uitmondt in “Alejandro” en krijgen we nog “Pokerface” te horen, waarvan de eerste strofe gezongen wordt door een soort holographisch hoofd dat boven de bühne zweeft.
Uiteindelijk komt aan alle liedjes een eind en komen we aan het laatste nummer, “Sheiße”!
Het publiek bedankt met minutenlang applaus, en het kan dan ook niet anders, of Gaga verschijnt in het hoogste torentje van haar nederig stulpje voor wat begint als een summier solo-stukje, maar evolueert naar een bombastische versie van “The Edge”. “Marry The Night” krijgen we er nog gratis bij en dan is het definitief afgelopen en verdwijnt ze samen met een klein dozijn zelf uitgekozen fans in het podium.
Indrukweddend? Alleszins! Steengoed? Dat zal van uw smaak afhangen. Is uw reporter blij dat hij erbij was? Absoluut!
Organisatie: Live Nation
De titel van hun meest recente album, ‘Anastasis” (Grieks voor ‘wedergeboorte’) was veelbelovend. We hebben inderdaad een echte ’anastasis’ bijgewoond op 29 september laatstleden van het in een mum van tijd uitverkochte concert van Dead Can Dance in het Koninklijk Circus. Het laatste bezoek van de groep dateerde van 2005 (in de Bozar) en op discografisch vlak was hun laatste originele productie in 1996 (‘Spiritchaser’). Het was dus hoog tijd om de schone slaper hevig wakker te schudden en hem in de dans te re-integreren…
Dead Can Dance (‘De Dood Kan Dansen’), een zeer mooi ‘oxymoron’ dat zijn verklaring onthult op het hoesje van het eerste gelijknamig album uit 1984. We zien er een houten masker uit Nieuw-Guinea: een object dat bewijst hoe dood hout kan blijven dansen als het gebruikt wordt bij rituele ceremonieën. Geleid door de Engelse Ier Brendan Perry en de Australische Lisa Gerrard was Dead Can Dance, samen met Bauhaus en Cocteau Twins, het vlijmscherpe wapen van label 4AD.
In de loop van hun lange carrière evolueerden ze met groeiend succes van cold-wave over klassiek geïnspireerde, gotische en middeleeuwse muziek tot betoverende, zelfs magische klanken, om tot slot uit te komen bij een ‘World Fusion’, waarbij ze hun klanken ontlenen aan traditionele Noord-Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse en Aziatische muziek.
Bij het voorprogramma zijn we dus niet verbaasd een duo te ontdekken dat eveneens in ‘world music’ gespecialiseerd is, bestaande uit Vladiswar Nadishana, Siberische multi-instrumentalist, en David Kuckhermann, Berlijns percussionist. Met hun traditionele instrumenten voeren ze ons naar een geluidsuniversum dat een vluchtgevoel oproept. Het centrale instrument van het duo is een ‘hang’ of ‘hangdrum’, een soort ovale ‘steel drum’ die doet denken aan de vorm van een vliegende schotel. Een eerste geraffineerd en fijngevoelig deel , de ideale voorbereiding op de reis van Dead Can Dance …
Wanneer Dead Can Dance zich het podium toe-eigent, vult een oorverdovend applaus het Koninklijk Circus. Nog voor de groep één enkele noot heeft gespeeld, krijgen ze een echte ovatie. Daarna weerklinken de eerste sinthersyzerklanken van “Children Of The Sun”, het eerste stuk van ‘Anastasis’, een nummer met een vleugje flower power. De diepe baritonstem van Brendan Perry vervult de ruimte, verheven en autoritair. Met zijn gerimpelde aangezicht en grijs wordende baardje, lijkt hij een oude wijze vol passie voor zijn muziek. Lisa Gerrard ziet er prachtig uit, gehuld in een jurk van bruin velours en met een met goud en zilver geborduurd brokaat dat om haar schouders zweeft.
In het tweede stuk, “Anabasis”, ontdekken we nauwkeurig haar sublieme altstem, wellicht de mooiste vrouwenstem ter wereld. Een lage, ontroerende, verdragende en sombere stem, met een warme en oprechte tessituur. Zoals in het merendeel van haar composities zingt Gerrard in een eigen taal, die ze vanaf haar twaalfde ontwikkelde: een vreemde en onverstaanbare ‘idioglossie’ met Arabische klanken. Een magische sfeer baant zich een weg doorheen de zaal en het publiek is aangedaan en rilt van geluk.
In het algemeen bestaat de setlist hoofdzakelijk uit passages van ‘Anastasis’, maar de groep zal toch enkele buitenbeentjes opnemen in haar zeer rijke discografie. Zo weerklinken een triangelgeluid en zelfs enkele tonen van een yangqin, de Chinese dulcimer. Het publiek applaudisseert omdat het “Rakim” herkent, uit ‘Toward The Within’, het live album uit 1994. Het is vooral Perry die zingt op dit Afrikaans klinkende stuk. Diezelfde tune herkennen we bij “Kiko”, misschien wel de mooiste track van ‘Anastasis’. De bedwelmende stem van Gerrard biedt er antwoord op de terugkerende bouzoukiregels van Perry.
In het midden van het stuk voltrekt zich een prachtig moment, wanneer de zeer bijzondere ritmiek (een ‘time signature’ van 4/4-5/4), die gepaard gaat met de zeer mooie harmonieën en de bouzoukisolo, een soort duistere, uiterst intense mars creëert. Wat een aangrijpende schoonheid…
Brendan Perry kondigt vervolgens “Lamma Bada” aan, een oud lied afkomstig uit het Moorse Andalousië. Geschreven in een oude Arabische taal verhaalt het het verdriet van de liefde die iemand koestert voor het beeld van iemand anders, die zich aan de andere kant van een ruimte bevindt. Perry toont er al zijn maestria op de twaalfsnarige, fretloze gitaar. £
Na “Agape” en “Amnesia”, twee andere nieuwe nummers, die niet zo sterk zijn, komt er een volgend sleutelmoment van het concert: het sublieme “Sanvean”, op meesterlijke manier vertolkt door Gerrard. Ze componeerde het lied in 1993 samen met Andrew Claxton, denkend aan haar familie die ze in Australië had achtergelaten. Op het violentapijt dat Jules Maxwell op de toetsen tekende, begint ze haar melodie, die zo mooi is dat je ervan kan huilen. Je kan een speld horen vallen en het is een magisch moment. Het publiek is versteend door de melancholische perfectie die opstijgt uit een muziek die alle liefde op aarde in zich draagt (zie http://www.youtube.com/watch?v=iryLWYBJ4mQ voor de video).
Met “Nierika” (van ’Spiritchaser’), één van de uiterst zeldzame stukken waarbij de twee zangers samen zingen, keren we terug naar Afrika. Daarbij toont Perry, met een trommel tussen zijn benen geklemd, eveneens zijn talent als percussionist. Daarna volgt “Opium”, een stuk in Aziatische sfeer, verfraaid met zachte hangdrumtonen.
Vervolgens verscheuren paukenslagen de zeilen van een plechtig orgel: het is “Host Of Seraphim”, van ‘Serpent’s Egg’. Zo bevinden we ons opnieuw in de gotische periode van de groep, die voor heel wat fans de merkwaardigste blijft. Meer bepaald omdat de twee protagonisten op dat moment een stadskoppel waren en hun composities bedrukt waren met de stempel der hartstocht (zie http://www.youtube.com/watch?v=BlehmMmzOlI ). Bovendien merken we op dat “Host Of Seraphim” één van de bekendste stukken is van het duo, aangezien deze in talrijke films als muziek wordt gebruikt.
We ruilen even de zwaar beladen sfeer in voor de luchtigheid van “Ime Prezakias”, een Rembetika, een muzikaal genre uit het Griekenland van de jaren ’30. De titel betekent “ik ben een verslaafde” en op het Perzische, swingende ritme van het stuk dansen de gele en gouden lichten tegen het zwart geruite doek dat het podium achteraan bedekt.
Lisa Gerrard neemt het over met haar meest geprezen nummer “Now we are free”, gecomponeerd door Hans Zimmer voor de soundtrack van ‘Gladiators’ (2000), een muziekstuk dat het duo een Golden Globe Award heeft opgeleverd. Met haar handen op een lessenaar, sluit ze haar ogen om elke ademhaling die haar stem produceert te controleren. Een break op zijn Afrikaans laat daarna plaats aan het laatste, sublieme klaaglied.
Het spektakel eindigt vervolgens in uiterste zachtheid met “All In Good Time”, een trage melopee van Perry, misschien niet het ideale stuk om een optreden af te sluiten maar wanneer de muzikanten weggaan weerklinkt een immens kabaal voor een bisnummer.
Terug op het podium spelen ze het zeer Indische “The Ubiquitous Mr. Lovegrove” van ‘Into The Labyrinth’ (1993), gevolgd door het rillende “Dreams Made Flesh”, een stuk gecreëerd door Perry en Gerrard voor het album ‘I'll End In Tears’ van het 4AD project This Mortal Coil.
Nu vervoegt Perry Lisa Gerrard om haar te begeleiden op de yanghin en het vertedert ons om het oude koppel opnieuw zij aan zij te zien (zie video http://www.youtube.com/watch?v=iryLWYBJ4mQ ).
Voor het tweede bisnummer blijven we bij hetzelfde album uit 1984 met “Song To The Siren”, waaraan Perry ons vertrouwd heeft gemaakt tijdens zijn soloconcerten. Zijn versie staat dichter bij het origineel van Tim Buckley en Larry Beckett (1970) dan de versie van This Mortal Coil... Prachtig. Uiteindelijk geeft “The Return Of The She-King”, doordrongen van een diep Keltische schoonheid, de kans aan Astrid Williamson, backing vocal op piano, om de schoonheid van haar stem in echo met die van Gerrard te laten zien. Op dat moment schetsen de spots arabesken uit licht op het podium en we wanen ons in een Middeleeuwse droom. Perry voegt zich vervolgens bij de twee zangeressen om er samen een koortje te vormen dat het lied in een prachtige a capella laat eindigen (voor de video, zie: http://www.youtube.com/watch?v=SowPy3CSMkM ).
Als kers op de taart van dit onvergetelijke concert, zal Lisa Gerrard terugkomen om “Wandering Star”, uit haar laatste album ‘The Silver Tree’ (2006), voor te dragen.
Op het moment dat we het Koninklijk Circus verlaten, hebben we een krop in de keel van de hevige emoties. Uiteraard hadden we liever wat meer oude nummers gehoord of had de setlist voorkeur mogen geven aan meer ‘geritmeerde’ nummers, vooral naar het einde toe, maar we kunnen niet ontkennen dat de terugkeer van Dead Can Dance zonder meer geslaagd is.
Als ik hun optreden vergelijk met de tournee ‘Into The Labyrinth’ , die ik in 1993 zag, kan ik enkel concluderen dat de groep niets heeft verloren van haar muzikale kwaliteit. Het magische duo is terug, en weet je, het is alsof ze nooit zijn weggeweest…
Setlist : Children of the Sun, Anabasis, Rakim , Kiko, Lamma Bada, Agape, Amnesia, Sanvean, Nierika, Opium, The Host of Seraphim , Ime Prezakias, Now We Are Free, All in Good Time
Bis: The Ubiquitous Mr. Lovegrove, Dreams Made Flesh (cover of This Mortal Coil)
Bis 2: Song to the Siren (cover of Tim Buckley), Return of the She-King
Bis 3: Wandering Star
Philippe Bauwens - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Cave had vorige vrijdag de moeilijke taak om ons op te warmen voor headliner White Hills. De band uit Chicago liet er echter geen gras over groeien en schotelde ons - in de slechts 30’ die ze toebedeeld kregen - 5 prachtsongs voor. Repetitief, minimalistisch, fris en telkens met een catchy groove. Denk aan een mengeling van nu-jazz, psych en krautrock in een hedendaags jasje. Ons hart hebben ze alvast veroverd. Overtuig jezelf en luister naar hoogtepunt “Ravens Hash”: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=VhbSSixq1Pg
White Hills koos Trixbar Antwerpen als startvenue voor hun herfsttour, die nog gedurende de volledige maand oktober kriskras door Europa loopt. Het drietal uit New York bracht onlangs het schitterende album ‘Frying On This Rock’ uit. Een album dat barst van rauwe energie en compacte songs vol verschroeiend gitaarwerk en trippy psychedelia en dat het alom bejubelde ‘H-p1’ uit 2011 ruimschoots overstijgt. White Hills deelde het podium met bands Flaming Lips en Sleep en stond op het prestigieuze ATP New York en Roadburn Tilburg. En nu dus in Antwerpen.
Live brengen White Hills (oorspronkelijk het duo Dave W. en Ego Sensation) hun studiodrummer Nick Name (what’s in a name…) mee. En wat voor een drummer! Een groot uur work-out powerdrummen zonder ook maar één verkeerde slag: het is niet aan iedereen gegeven. Samen met de ravissante Ego Sensation (denk aan een kruising van bassiste Candy Del Mar van The Cramps en bassiste Kim Gordon van Sonic Youth) die in een rood gestreept broekpakje de bass en synths sexy onder handen nam en Dave W. met zijn van fuzz en feedback doorspekte gitaarpartijen vormde hij een drietal dat van bij opener “The Condition Of Nothing” in vuur en vlam stond. En de vlammen sloegen aanstekelijk over op een goed gevulde Trixbar. Een feestje was in de maak en wij mochten er dankbaar deel van uitmaken. Er volgde nog een groot uur space rock waar zelfs extraterrestals versteld van zouden staan. Dat het gaspedaal niet altijd volledig ingeduwd kon blijven, was ontegensprekelijk noodzakelijk. Daarom werden telkens na 3 songs de teugels er eventjes afgelegd en trakteerde Ego Sensation ons op een muzikaal synth intermezzo. Maar dit was telkens van korte duur om de vaart niet uit dit opzwepend concert te houden. We onthouden nog hoogtepunten “You Dream You See” en “Under Skin Or By Name” en natuurlijk de 2 encores “H-p1” en “Dead”. En we waren zelf een klein beetje dood van het vele headbangen op zoveel spacy energie die rechtstreeks uit de ruimte ons hoofd op hol bracht.
Voor een eerste gig van een tour kon deze van White Hills wel tellen. Ze zijn nu al helemaal op elkaar ingespeeld en dat belooft alleen maar voor de volgende concerten. Wij konden er achteraf niet over zwijgen aan de toog van Trixbar. DJ Aldolino (Aldo Struyf) die de afterparty verzorgde en zijn kompaan Jan Wygers van Creature With An Atom Brain konden ons enthousiasme over dit fenomenaal concert alleen maar beamen. We verkeerden namelijk in goed gezelschap toen we deze geslaagde avond met glans en enkele glazen bier beëindigden. Op naar de volgende!
Set list: [1] The Condition Of Nothing [2] Monument [3] Robot Stomp [4] Pads Of Light [5] Song Of Everything [6] You Dream You See [7] Enlightenment [8] Under Skin Or By Name *** Encores: [9] H-p1 [10] Dead
Hier kan je nog even meegenieten van de spacy White Hills op dreef in Trixbar. Sonic Youth on acid! Footage by GoDi foto. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=1iOBoBR3zvE
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-hills-28-09-2012/
Organisatie: Trix, Antwerpen
De Nederlandse punkrockers De Heideroosjes nemen na 23 jaar afscheid van hun Belgische fans met twee uitverkochte concerten in de Ancienne Belgique. Vóór we de zaal betraden, troffen we in de inkomhal een bandje aan die Heideroosjes-nummers coverden.
Omstreeks 20u30 gingen de lichten uit in de zaal en kregen we een filmpje te zien met Urbanus in de hoofdrol. Zo zagen we hem van Tollembeek naar Horst stappen waar De Heideroosjes begraven lagen. Daar wou hij voor een laatste keer een cd van de Heideroosjes opleggen, maar omdat hij geen stroom had, trapte hij het kwaad af. De plaat startte zelf en we zagen dan de band het podium op verschijnen.
De sympathieke Nederlanders vlogen er meteen stevig in met “Tot Hier”, een nummer dat op hun recentste album ‘Cease-Fire’ te vinden is. Na enkele nummers haalde frontman Marco Roelofs aan waarom ze er mee stopten; tijdens de show hoorden we alvast volgende weerkerende woorden: “It's better to burn out than to fade away".
De Heideroosjes weten als geen ander hoe hun publiek te bespelen, naar hun kant te krijgen, er een leuk feestje van te maken en ‘het kot’ af te breken. In geen tijd zagen we pinten door de lucht vliegen en ontstonden spontane mosh- en circle pits.
Anderhalf uur lang gaven ze het beste van zichzelf, een strakke set van een fijn repertoire. Nummers als “We smelten de paashaas” en “Sjonnie en Anita” , die ze anders bijna nooit live spelen, haalden ze van onder het stof. Sjiek.
Halverwege de set verrasten ze ons, toen links en rechts van het podium een mannenkoor verscheen. De heren brachten hun versie van ” Lekker belangrijk”, knap en origineel, … alleen was de zaal onvoldoende stil om het geheel écht goed tot zijn recht te laten komen.
Na dit intermezzo viel het doek , waar ‘De Heideroosjes’ opstond, achter de band naar beneden en kwam er ‘Ramroosjes’ tevoorschijn. Ramroosjes had als doel enkele covernummers te spelen van hun muzikale helden.
Net vóór de bisronde maakten ze nog even reclame voor hun fotoboek en de live dvd die ‘s anderendaags zou worden opgenomen in de AB. Muzikaal sloten ze af met “Damclub Hooligan”. Natuurlijk kwamen ze terug en begonnen ze met een akoestisch nummer , waarbij bassist Fred Houben even de zang op zich nam. Toen volgde “I'm not Deaf, I'm just ignoring you” , het nummer dat op vele t-shirts van de fans is te vinden . En “United Scum” trok definitief de stekker uit het Heideroosjes avontuur ; een dolenthousiast publiek kon voor een laatste keer nog eens uit z’n dak gaan …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heideroosjes-afscheidsshow-28-09-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
5 jaar liet hij tussen de vorige, al vierde cd , ‘The western lands’ en deze hier … Gravenhurst is het muzikale project van sing/songwriter Nick Talbot. Elementen worden aangehaald uit de sferische, akoestische folkpop, postrock en indienoise. Songs met een broeierige spanning dus, ergens tussen Fairport Convention, Midlake en Yo La Tengo . Een intieme, breekbare, melancholieke, dromerige setting waarbij het gaat van sober semi-akoestisch werk dat kan aanzwellen, opbouwen of weelderig omlijst wordt . “Circadian” , ”The foundry” en “Fitzrovia”, gekenmerkt van een soms langgerekt panoramisch stuk en creepy ambiente soundscapes getuigen van een intense schoonheid. Ook “Islands” en de ingetogenheid van de afsluitende “The ghost of Saint Paul” en “Three fires” zijn de moeite . Bijzondere plaat … Moeten we nu terug vijf jaar wachten ?!
One of my kind
Conor Oberst & The Mystic Valley Band
Bezige bij toch wel , die Dylanesque sing/songschrijver Conor Oberst ; hij stond met z’n muzikaal project Bright Eyes en de plaat ‘Casadaga’ in 2007 op het punt definitief door te breken. Maar het muzikaal talent liet het voor wat het was en trok op tournee met enkele vrienden onder The Mystic Valley Band.
Op een goed jaar tijd verschenen er twee platen . En kort daarop was er een ‘achterdeschermendocumentaire’ bezig van de uitgebreide tour van Oberst en de zijnen door z’n gitaartechneut Phil Saffart. Het grootste deel van die tweede plaat ‘Outher south’ kwam hierbij tot stand.
Die docu is nu ook officieel gereleased en bevat een rits b-sides, een verzameling tour EP’s, outtakes , traditionals en covers.
Onmiskenbaar puurt hij uit de Amerikaanse rootstraditie. We hebben te maken met ‘70’s retrorock en americana/countrypop in de beste traditie van Green On Red, het oude Wilco, Will Johnson (South San Gabriel/Centro-Matic) en Bob Dylan natuurlijk.
Het zijn sfeervolle, dromerige, snedige emotievolle ‘on the road’, soms kampvuursongs, waarin het gitaarspel en de Hammond toetsen een prominente rol krijgen, fris, zwierig, meeslepend, ingetogen en sober!
Ze beleven ‘the time of their life’ … retro juweeltjes die een uiterst genietbare plaat tekenen . Uitkijken wordt het volgend jaar als hij solo toert … Multifunctioneel die sing/songwriter .
‘Tempest’ wordt zowat overal op lovende recensies onthaald, maar wij vinden toch dat den ouwe hier een beetje te veel aan het zagen slaat. De plaat bestaat uit overwegend lange songs die weinig van richting veranderen en zo soms echt te lang voortkabbelen, zeker in het geval van de stroperige titelsong (13 minuten lang, het zijn er zeker 10 te veel). Zet daarop die typisch nasale stem van de bejaarde knorpot en het wordt soms een beetje te veel van het goede. Bovendien zit Bob zodanig met de krop in de keel dat je eerder zou denken dat hij meer door de anus dan door de neus zingt.
Dylan doet zoals steeds wel zijn goesting, hij houdt het bij rootsmuziek en bedrijft folk, blues en country op zijn gemak zonder daarbij één enkele keer uit de bocht te vliegen. Op “Narrow way” mag er al eens gerockt worden, maar de song drijft meer dan zeven minuten door op één simpele riff dat het op den duur op de zenuwen begint te werken. Als een song dan eens wat korter is, dan is het slijmbalgehalte weer te hoog (“Long and wasted years” en alleszins “Tempest”). En een man van dat kaliber zou met de blues toch meer moeten aanvangen dan de zoveelste kopie van de eeuwige Muddy Waters ‘Hoochie Coochie’ riff op “Early roman kings”.
Pas op de mooie ballad “Tin Angel” weet Dylan ons echt te raken zoals hij dat vroeger kon, een song die we, en dat is straf, een plaatsje zouden durven geven naast “The man in the long black coat”.
Als opvolger van de laatste vier voortreffelijke studio platen ‘Time out of mind’, ‘Love and theft’, ‘Modern Times’ en ‘Together trough life’ (het kerstmisgedrocht ‘Christmas in the heart’ even buiten beschouwing gelaten) is dit een ware ontgoocheling.
Nooit gedacht dat we dit ooit zouden durven schrijven, maar Bob Dylan anno 2012 klinkt een beetje saai.
De extreem vuile gitaar waarmee Billy Gibbons op de uiterst potente rocker “I gotsta get paid” de nieuwe ZZ Top inzet verraadt meteen een bende oudjes in bloedvorm. Het moet van ‘Eliminator’ geleden zijn dat we de band nog zo hecht en stevig aan het werk gehoord hebben. Een deel van de pluimen mag op de hoed gestoken worden van producer Rick Rubin die er in geslaagd is om ZZ Top volledig zichzelf te laten zijn en hen terug te brengen naar de spirit en de groove van hun beste dagen. De grom van Billy Gibbons heeft in tijden niet meer zo gevaarlijk uitgepakt en zijn Gibson klinkt roestiger dan ooit.
Amper 10 lellen van rocksongs staan erop, geen vulling dus, en met zijn allen zijn ze uiterst potent en moordend efficiënt. Ze klinken dus allemaal zéér ZZ Top, maar dan de beste ZZ Top in jaren. Dat de riff van een track als “Chartreuse” zeer dicht aanleunt bij hun seventies hit “Tush”, bedekken we met de mantel der liefde. Alles is immers zeer herkenbaar, maar juist daarom ook beresterk, alsof ZZ Top alle balast overboord heeft gegooid en enkel de essentie van de zaak, zijnde simpele en harde blues en rock’n’roll, heeft behouden.
De baarden hebben in eeuwen niet zo fris geklonken.‘La Futura’ krijgt in onze platencollectie een ereplaatsje tussen ‘Tres Hombres’ en ‘Eliminator’.
Dit is het soort platen die je met nodige korreltje zout moet nemen. The Darkness had deze foute metal grap al eens voorgedaan met ‘Permission to land’ in 2003 en dan nog eens met een flauw afkooksel ‘One way ticket to hell…and back’ in 2005. Van ‘Permission to land’ zagen wij snel de humor in, en omdat de plaat bij momenten echt wel rockte lieten wij ons daar gewillig in meegaan. Met diens opvolger hadden we echter al wat meer problemen, wij waren dan ook niet rouwig toen de band daarna in de vergetelheid geraakte en langs de achterdeur verdween.
Na een jarenlange periode van meningsverschillen en ontwenningskuren begon het bij de farinelli’s van de hardrock echter opnieuw te jeuken. Toch maar een derde keer proberen, meenden ze. Superjeanetten als Mika en Scissor Sisters blijven toch ook successen boeken met hun hoge en vaak irritante (toch zeker bij Mika) falsetto stemmetjes, waarom zou Justin Hawkins dat dan niet mogen ? Mika en Scissor Sisters doen het gewoon met kitscherige disco en opgeblazen pop, The Darkness doet het met over the top hard rock, dat is het verschil.
Tussen de cliche’s zitten echter een handvol sterke riffs en potige songs verscholen. De humor en de gitaren van “Every inch of you” halen ons over de schreef ,“Nothin’s gonna stop us” is gewoon een lekkere rocksong en “With a woman” is AC/DC met een gezonde scheut Queen. Radiohead adepten zullen spontane braakneigingen krijgen bij “Street Spirit” die hier een Judas Priest kleedje werd aangemeten, wij vinden die cover vooral grappig.
Elders is het drakengehalte dan weer tergend hoog, “Living each day blind”, “Forbidden love” en “Love is not the answer” zijn ongelooflijke slijmballen die een nefaste invloed kunnen hebben op uw sluitspier. Maar goed, een groep als The Darkness verwijten dat ze foute muziek maken, dat is zo iets als klagen bij de beenhouwer omdat die vlees verkoopt.
Natuurlijk is het er ver over, maar bij Muse is dat ook zo, en die zijn wereldtop. The Darkness is best wel te pruimen, doch liefst in beperkte dosissen.
De lievelingen van de Britse pers zijn er op hun tweede worp in geslaagd om de frisheid van hun veelbelovende debuut ‘What did you expect from The Vaccines’ te behouden.
Eigenlijk betreft het hier poepsimpele en primitieve songs met een retro twist, maar allemaal op een tintelende manier en met de nodige geestdrift gebracht. Zo is het immer aanstekelijke en opwindende “Teenage Icon” niet uit ons hoofd weg te branden en grijpt het ophitsende “Ghost town” ons vrolijk bij het nekvel. De vinnigheid van het flitsende “Bad Mood” verklaart waarom deze jongens al wel eens met de Strokes vergeleken worden (Strokes anno ‘This is it’ wel te verstaan, want daarna trad al het verval op) en de kriebels van “Change of Heart pt.2” brengen zowat ieders dansspieren in beweging.
‘Come Of Age’ is compromisloos, fris, sprankelend en ontdaan van elke vorm van pretentie. Voor één keer is de hype gerechtvaardigd.
Niet nodig om zelf het warm water uit te vinden als je rijkelijk kan vissen in de retro poel van de Amerikaanse muziek. Buffalo Killers keren op hun smerigste momenten terug naar de seventies rock van Blue Cheer (in de bijtende opener “Get it”), gaan elders de southern rock toer (“Graffiti Eggplant”), doen een ommetje via Big Star (“Those days”, “Hey girl”) en halen bij momenten ook hun zonnige Byrds gitaartjes boven. Tevens gaat de zang soms wel heel erg naar Joe Walsh neigen, maar gelukkig gaat de daarbij horende sound meer aanleunen bij The James Gang dan bij de meligheid van The Eagles.
Buffalo Killers zwemmen hier een beetje in hetzelfde vijvertje waarin Chris Robinson (u weet wel, die zingende joint van wijlen The Black Crowes) momenteel rond peddelt met zijn nieuwe psychedelische hippieband Chris Robinson Brotherhood, maar de songs zijn bijlange niet zo uitgesponnen. Bij Chris Robinson kan u gerust 2 jointjes ophebben in één song, bij Buffalo Killers moet u zich haasten om er eentje te smoren in drie songs. Doch, bij allebei zal het effect prachtig samengaan met de muziek. Ga gerust uw gang.
Knap retro plaatje.
Nederlands 
Français 
