Ieper Hardcore Fest 2012 beleeft schitterende verjaardageditie!
Ieperfest 2012
In 1992 startte er een een kleinschalig, tweedaags hardcorefestivalletje in de oude Vort’n Vis club in Ieper. We zijn twintig jaar later en datzelfde initiatief groeide ondertussen uit tot het langst bestaande underground hardcore festival in de wereld. . Deze organisatie kent steevast een sterke line up maar is ook om andere redenen zeer bijzonder. De organisatie doet al sinds de beginjaren zoveel mogelijk om haar ecologische voetafdruk te verminderen. Ieperfest viel zo de voorbije jaren in de prijzen en kreeg in 2010 als 2011 de Greenevent Award uitgereikt door OVAM. Heel wat andere festivals kwamen hier ondertussen ideeën opdoen en de stad Ieper nam verschillende zaken over op het vlak van afvalverwerking.
Dit jaar blies Ieperfest twintig kaarsjes uit en zorgde daarvoor speciaal voor een indrukwekkende line up. Dat betekent het kruim van de internationale topbands binnen het hardcoregenre, heel wat groepen die een uitzonderlijke reünieshow verzorgden én verschillende nieuwe acts die de kans kregen zich te presenteren aan het internationale kennerspubliek.
Zelf waren wij op de eerste festivaldag aanwezig. Traditiegetrouw is dit de kalmste dag van het festival maar desondanks was de weide toch aardig volgelopen, het optreden van H8000-pioniers Congress zal daar niet vreemd aan geweest zijn. We konden slechts iets na 16h aanwezig zijn en misten daardoor jammer genoeg ondermeer het optreden van onze favorieten van Death By Stereo. Niet getreurd want zanger Efrem zou de hele dag bij verschillende andere bands op het podium verschijnen.
Bij aankomst pikten we nog enkele songs mee van het legendarische Skarhead met de al even befaamde Lord Ezec in haar gelederen. Jammer genoeg had de band te kampen met een verschrikkelijk slecht geluid en was het onmogelijk om de bindteksten van de overgetattoeërde frontman enigszins te verstaan. Desondanks waren de reacties in de goedgevulde tent vrij enthousiast.
Daarna volgde Norma Jean met een pittige set. Deze Amerikaanse christelijke metalcoreband uit Douglasville, Georgia wist best wat mensen te enthousiasmeren met hun gelaagde en donkere hardcore. De meeste handjes gingen op mekaar toen Norma Jean vocale ondersteuning kreeg van ex-zanger Josh die iets later zelf de bühne opmoest met zijn formatie The Chariot.
Na het geweld van Norma Jean kregen onze landgenoten van Homer de kans om de tent op zijn kop te zetten. Jammer genoeg was er niet al te veel volk aanwezig maar desondanks slaagden zanger Johan en de zijnen er in om een gezellig feestje te bouwen. Homer heeft sinds kort een nieuw album uit (‘The Politics of Make Believe’) en presenteerde daarvan vijf songs op Ieperfest. Daarnaast speelde het viertal ook enkele oudjes waaronder “Long Gone Dreams”, “Tear It Down”, “Your Economy is Our New World Order” en “Stuck In A Moment”. Hoewel de kwaliteit van de geluidsinstallatie net als bij Skarhead niet optimaal was, genoten we van de catchy mix van melodieuze punk en stevige hardcore.
Opnieuw over naar het hoofdpodium waar de Engelse hardcorepioniers van Knuckledust het beste van zichzelf mochten geven en dat mag gerust letterlijke genomen: de band was in grote vorm! Knuckledust gaat al vele jaartjes mee, brengt niks nieuws onder de zon maar blinkt wel uit middels hun heerlijke cross over van snelle hardcore met diverse breaks en lekkere moshstukken. Bovendien staat er met de figuur van frontman Pierre een en al charisma op het podium. Binnen twee weekjes komt hun nieuwe schijf uit die ‘Bluff, Lies and Alibis’ zal heten. De nieuwe songs die ze op Ieperfest speelden, laten alvast het beste vermoeden.
Na het overweldigende Knuckledust opteerden we voor een bezoekje aan de gezellige More Than Music-tent. De bezoeker vond er zoals gewoonlijk een kleine bibliotheek waar je rustig doorheen interessante lectuur en fanzines kon bladeren. Daarnaast was er de mogelijkheid om een vegetarische snack te veroberen, kon je kennis maken met organisaties zoals Sea Shepherd, Fairfin en verschillende NGO’s en was er ruimte voor film, debatten, presentaties en interviews. Wij pikten het interview mee dat De Wereld Morgen afnam van Vinnie Stigma en Mike Gallo, respectievelijk de gitarist en bassist van Agnostic Front. Het werd een zeer interessant gesprek met deze twee hardcoreveteranen waarbij vooral de eerste een vrij bijzondere indruk naliet. Vinnie Stigma is niet de eerste de beste, hij is een selfmade man die naast zijn muzikale activiteiten ook diverse films opneemt en die bovendien zijn eigen tattoobedrijf uit de grond stampte. Stigma had heel wat interessante zaken te vertellen maar dreigde jammer genoeg geregeld ook een karikatuur van zichzelf te worden. De prima interviewer van De Wereld Morgen had het niet altijd onder de markt maar leidde toch alles in goeie banen. Het was ook leuk te zien dat jongere muzikanten van ondermeer The Mongoloids en Coke Bust de lof zwaaiden over hun collega’s van Agnostic Front.
Het drietal van Corrosion Of Conformity was misschien wel een wat vreemde eend in de bijt op Ieperfest. De heren lieten het zich niet aan het hart komen en onder het credo ‘ niet lullen, maar spelen’ serveerden ze vijftig minuten lang een crossover van metal, punk, sludge en stone. Opvallend was dat zowel de gitarist, de bassist als de drummer afwisselend de vocalen voor hun rekening namen. Jammer genoeg konden slecht enkele metalheads de muziek smaken en was COC voor velen het sein om een hapje te eten of wat bij te praten in een van de gezellige hoeken van het festivalterrein.
Ook wij zaten het optreden van het Amerikaanse drietal niet uit want we wachtten vol ongeduld op onze helden van Mucky Pup. Wij leerden de band een kleine twintig jaar geleden kennen met het zeer fijne album ‘Lemonade’. Deze van emotie doordrongen plaat bleek echter zeer atypisch voor Mucky Pup gezien de heren uit New Jersey zich tijdens hun loopbaan eigenlijk ontpopten tot de partyband bij uitstek. Na lang wachten op een nieuwe geluidsinstallatie kwam frontman Chris Milnes eindelijk op het Ieperse podium en bleek dat ie met Sean Kilkenny en Marc De Backer (beiden voorheen bij Dog Eat Dog) twee topmuzikanten meehad. Vanaf opener “P.T.L. We want you Money” was het een en al feest op en voor de stage. Mucky Pup bracht daarna de ene feestsong na de andere (“Batman”, “Nazichicm”,en “Death By Cholesterol”) waarna met enkele covers het dak zowat van de tent ging. Zo was er eerst Maidens “Running Free” met vocale ondersteuning van Efrem Shulz van Death By Stereo waarna een knallende versie van “Little Pigs” volgde. Na opnieuw een eigen oudje (“The Skinheads Broke My Walkman”) en wat flarden AC/DC door Kilkenny kwam zanger Chris met zijn corpulente lichaam in een vrij smalle boksoutfit op het podium en volgden nog Danzigs “Mother” en de knallers “Hippies Hate Water” en “You Stink But I Love U”.
Na Mucky Pup was het opnieuw de beurt aan Lord Ezec die ditmaal met Crown Of Thornz op het hoofdpodium stond. Deze formatie splitte 14 jaar geleden en werd vooral geprezen omwille van het legendarische album ‘Train Yard Blues’ Op Ieperfest gaven ze een exclusief optreden en heel wat mensen wilden de show maar al te graag meepikken. Ons kon Crown Of Thornz niet echt bekoren, dat kwam enerzijds door het rommelige spel en anderzijds door te lange pauzes tussen de diverse nummers.
Op Ieperfest is er op tijd en stond wat ruimte voor death metal en dat was dit jaar ook het geval bij Aborted. Het immer hardwerkende vijftal bracht dit jaar hun zevende plaat ‘Global Flatline’ uit en de formatie putte gretig uit het nieuwe werk. Ondermeer single “Global Flatline”, “Coronary Reconstruction”, “From A Tepid Whiff” en “The Origin Of Disease” passeerden de revue. Vooral opvallen deed frontman Svencho die met zijn hele lijf de meest geschifte geluiden produceerde.
Het contrast tussen Aborted en de volgende band van de avond was immens. Funeral For A Friend wist met zijn mix van emo, posthardcore en uiterst melodieuze punkrock een heel ander publiek aan te spreken. De vijf heren konden ons best te bekoren met hun radiovriendelijke muziek, enkel zanger Matthew Davies – Kreye bleek niet al te best bij stem.
Ondergetekende wachtte net als de meeste aanwezigen vol ongeduld op Congress. Zij waren begin jaren negentig de grondlegger van de zogeheten H8000 stijl van hardcore en bleken een onmiskenbare invloed voor tal van Europese en Amerikaanse metalcoregroepen. Hun mix van old school hardcore met trash, metal en gothic was meer dan vernieuwend en wie Congress hier zag optreden, moet erkennen dat de band nog steeds boven veel andere bands uitsteekt. De ingenieuze afwisseling tussen snelle en rustige stukken, het virtuoze gitaarspel van Josh, de strakke ritmesectie en de ijzingswekkende strot van de kleine maar indrukwekkende pitbull Josh.... het is niet zomaar dat Congress nog steeds zo indrukwekkend is. Voeg daarbij de talloze overbekende songs zoals “Slaves Of Decay”, “Acoustic Life”, “Blackened Persistance”, “Underpressure”, “Lifting The Ban”, “I Lead Astray”, “Conspiracy Of Silence” ... en het is duidelijk dat dit een show is die veel Iepergangers nog lang zullen herinneren.
Agnostic Front bleek de ideale afsluiter van een geslaagde festivaldag. Met Vinnie Stigma en Roger Miret beschikt de band uit New York over twee levende legendes die weten hoe je een goed hardcore-feestje bouwt. Agnostic Front telt bovendien een aantal songs die iedereen probleemloos uit het hoofd meebrult en dat was ook op de Ieperse slagvelden niet anders. Vanaf opener “Victim Pain” was het drummen geblazen op en voor het podium en dat bleef zo toen ook “Dead To Me”, “For My Family”, “Friend Or Foe” en “United Blood” uit de speakers knalden. Zanger Chriss van Do Or Die mochten daarna meezingen bij “Piece” waarna Agnostic Front de finale inzette met “Crucified” en “That’s For Life”. Daarna volgde “Gotta Go”, ongetwijfeld dé song van de dag die iedere bezoeker ongewijfeld de hele nacht bleef meeneurïen.. Agnostic Front liet gretig alle aanwezig meespringen en zingen op het podium en zette daarna ook “A Mi Manera” in. Voor ons het sein om na een leuke dag huiswaarts te trekken.
Niet alleen muzikaal was Ieperfest een topeditie. Ook qua publiekopkomst was dit een geslaagd feestje gezien de meer dan 1200 bezoekers. We geven nog mee dat op 18 februari 2013 de wintereditie van Ieperfest plaatsvindt.
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Ieperfest weekend http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-2012/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Brussels Summer Festival 2012 - Iggy and The Stooges + The Stranglers
Brussels Summer Festival 2012
Ook in Brussel zullen ze het geweten hebben. Met Iggy Pop, the godfather of punk, breekt altijd de hel los en is niets nog wat het geweest is. De songs van The Stooges mogen dan bijna 40 jaar oud zijn, en Iggy zelf 65, de intensiteit is energieker dan ooit. Vurige songs als ”Raw Power” en “Search & Destroy”, waar Iggy steevast zijn optredens mee begint, zijn na al die jaren nog altijd explosiever dan een kilo dynamiet. Iggy mag dan al een ouwe zak zijn met het lijf van een gegrilde scampi, op vandaag kennen wij nog altijd geen enkele artiest of band die de oerkracht van The Stooges op een podium kan benaderen.
Wij hadden de band voor het laatst voor een tam Suikerrock publiek vorig jaar aan het werk gezien, maar nu zat er veel meer power, goesting, vuur en passie in de set van The Stooges. De groep speelde alweer de meest vuile rock’n’roll die een mens zich kan inbeelden, en dit mede dankzij een geweldige James Williamson (sorry, Ron Asheton, waar je ook mag zijn) wiens stijl op vandaag veel belangrijker is dan zijn imago (de man ziet eruit als de eerste de beste boekhouder maar hij speelt gitaar als een ontketende punker). Tussen de Stooges klassiekers uit die fantastische ‘Raw Power’ plaat spendeerden Iggy en James terecht weer de nodige aandacht aan dat fantastische ‘Kill City’ album die zij destijds samen inblikten, een plaat die overigens met de prachtige heruitgave van vorig jaar pas volledig tot zijn recht kwam.
Tevens kregen wij een primeur vanavond. The Stooges speelden niet alleen een verpulverend “Louie, Louie”, maar ook “The Passenger” mocht in de bisronde passeren, en dat was best aangenaam, hoewel het vreemd deed deze Iggy Pop song door The Stooges te horen vertolken, vooral als dit ten koste was van “I got a right” waar wij tevergeefs zaten op te wachten. Doch, we gaan niet mopperen want dit was een zinderend Stooges optreden, één van de beste die we al hebben meegemaakt, en dat wil wat zeggen.
Hoewel wij het eigenlijk al op voorhand wisten (wij zijn fan !) stonden we nog maar eens perplex van de grenzeloze onstuimigheid, het brio, het vuurwerk en de vitaliteit van deze bende. Wij kennen alle songs al lang van buiten en hebben Iggy nu al zo een slordige twintig keren aan het werk gezien, en toch hebben wij bij zijn optredens nog nooit een déja vu gevoel gehad en vinden wij telkenmale dat dit de beste live act is die een mens ooit te zien kan krijgen. Vanavond is onze stelling nog maar eens bevestigd. Iggy is the greatest.
Oh, ja, voor we het vergeten. Voor Iggy mochten ook The Stranglers hun ding doen, een band die destijds tegen wil en dank mee geklasseerd werd onder de term ‘punk’ terwijl ze eigenlijk meer mee hadden van The Doors dan van The Sex Pistols.
Hun set had zo zijn goede momenten, vooral tijdens klassiekers als “Peaches”, “Hanging Around”, “No More Heroes” en hun onsterfelijke bewerking van “Walk on by”, maar evenzeer zakten ze door het ijs en dit vooral met een zeer zwakke vertolking van “Golden Brown” en het nog steeds erbarmelijke “Always the sun”. The Stranglers waren goed voor een paar nostalgische momenten, maar ons echt omverblazen konden ze niet.
Organisatie: Brussels Summer Festival
Lokerse Feesten 2012: DAG 10: Gers Pardoel – UB 40 – Marco Borsato – Regi
Lokerse Feesten 2012
… Lokeren, laatste dag van 10 dagen feest. En Feest stond voorop op die afsluitende avond; met de warme zomerzon op de rug, was het niet nodig voor de eerste artiest om het publiek nog op te warmen …
Voor ons stond als eerste van de avond Gers Pardoel. Met de nummers “Morgen ben ik rijk” en “Spookstad” kon hij het publiek bekoren. Toen hij door een vriend, een meisje uit het publiek liet halen om het ook eens van ‘zijn kant’ te bekijken, werd de jeugd op de eerste rij uitzinnig om op het podium te staan. Toen het jonge meisje vanuit het oogpunt van Gers de menigte mocht begroeten, was “Het maakt niet uit wat je doet, zolang je maar jezelf bent” een mooie boodschap om mee te geven aan het publiek.
Natuurlijk kwamen de toeschouwers pas echt los wanneer hij de toetsenist even op weg hielp om het nummer “Bagagedrager” in te zetten. Met de klassieker “waar is da feestje” zorgde hij voor een mooie overgang naar: “Broodje bakpao” het nummer dat hij samen met The Opposites maakte en waardoor hij bekend raakte. Als afsluiter werd de vraag gesteld of het laatste nummer ons bekend was, het antwoord was vrij duidelijk toen iedereen op het plein het nummer “Ik neem je mee” bijna foutloos meezong.
Van Gers Pardoel, die toch op het lijf van de jeugd is geschreven, stapten we over naar UB40. Een gerenommeerde groep uit Birmingham die reeds van in 1978 actief is. Al is het niet meer in de originele bezetting, ze slaagden erin met “Here I am” de juiste sfeer te brengen op deze zomeravond. De reggae/pop muziek werd door de meerderheid herkend en we waren vertrokken voor een super optreden, of op zijn minst, dat dachten we. Bij de nummers “We will sing”, “Cherio, cherio baby” en “Rat in the kitchen” werd niet meer gedaan dan af en toe even naar het podium te kijken. Pas toen het nummer “Red red wine” gebracht werd sloeg de sfeer om in een gezellige meezingpartij, met het nummer “Can't help falling in love” werd het optreden wel heel mooi afgesloten. Het optreden was correct, de nummers werden goed gebracht maar helaas konden ze er niet in slagen een optimale sfeer te creëren.
Na het optreden van UB40 konden we met z'n allen meegenieten van een mooi vuurwerk buiten het terrein van het festival. Een leuk intermezzo vóór de klepper van de avond op het podium verscheen. Want we konden er niet omheen, de meeste aanwezigen waren afgezakt naar de Grote Kaai van Lokeren om Marco Borsato te zien. Toen we op een moment omringd werden door Nederlanders was dat wel zeker.
Hij zette zijn concert zoals steeds spectaculair in. Met het nummer “Branden aan de zon”, niet onmiddellijk de verwachtte opener, schakelde hij over naar “Vrij zijn” wat dan wel weer veel bekender is voor het ruime publiek. Hij sprak het publiek aan met de woorden: “ dit is mijn eerste festival in lange tijd en nu besef ik wat ik gemist heb!” en zette de eerste tonen van “Afscheid nemen bestaat niet” in. Hierdoor kon begrepen worden, dat het niet het laatste festival zal worden dat hij zal doen.
Bijna alle hits kwamen aan bod en ze werden een voor een gesmaakt. Het plein was volledig vol gelopen en er was een ambiance om u tegen te zeggen toen de nummers “Rood”, “Je hoeft niet naar huis vannacht”, “Ik leef niet meer voor jou” en “Dromen zijn bedrog” werden gebracht. Bij de nummers “Zij” en “Dochters” gingen de gsm's en lichtjes spontaan omhoog. Na het laatste nummer kon publiek er niet genoeg van krijgen en hij werd teruggeroepen, hij kwám ook terug met “Droom, durf doe en deel” deed hij het publiek dansen, springen en swingen. Met het nummer “Binnen” deed hij het plein een laatste keer ontploffen.
Zichtbaar genietend van het concert verliet hij het podium, zoals steeds dankbaar voor het enthousiasme van zijn publiek. Het moet gezegd, het was geen verwachtte gast op de Lokerse Feesten, maar zijn concert was top!
Na het verpletterende concert die Marco Borsato neerzette, liep het plein leeg. Op het podium werd druk gebouwd aan de mix-tafel van Regi. Toen na 20 minuten de ‘witte chesterfield’ opgesteld was, volgde de aankondiging snel, 10 minuten voor het vooropgestelde tijdstip. Hij zette de eerste plaat op en we zagen het plein opnieuw volstromen. Met remixes van nummers zoals van Bryan Adams' “Summer of 69” en Gustavo Lima's “Balada” zette hij oud en jong aan tot een waar dansfestijn. Het optreden werd onwaarschijnlijk een feestje van formaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brussels Summer Festival 2012 - John Cale - Subliem heeft een naam
Brussels Summer Festival 2012
Onze excentrieke Welshman John Cale heeft met een dijk van een concert bewezen dat op veelzijdigheid, klasse en genialiteit geen leeftijd staat, en dit enkele weken na zijn kompaan van destijds Lauwe Reet in de AB. Nog even voor de mensen die van een andere planeet komen: Cale en Reed lagen met The Velvets een dikke vijfenveertig jaar geleden aan de basis van iets wat rock en alternatieve muziek definitief heeft veranderd.
In tegenstelling tot ome Lou, die ondanks een behoorlijk concert een eerder oudere, kreupele en licht dementerende indruk gaf als was het dat hij net anaal gepenetreerd was, zag onze favoriete alternatieveling er héél patent uit. Deze creatieve duizendpoot brengt komende weken ‘Shifty Adventures in Nookie Wood’ uit en maakte ons uiteraard benieuwd wat het nieuwe werk zou geven.
Het concert wordt aangekondigd met een tiental minuten vioolgekrijs. Onze knoppenanalfabeet komt met zichtbaar plezier het podium opgewandeld en slaat met een ietwat onhandige indruk de toetsen aan. De instrumentale intro toont meteen dat Cale een superband achter zich heeft met stuk voor stuk kraks van muzikanten. Heerlijk genieten van de gitarist die goochelt met riffs, solo’s en heerlijke dissonanten. Hij scoort niet alleen met zijn band en zijn heerlijk kapsel, maar vooral met een heerlijke mix van oud en nieuw en met heerlijke (ver)nieuw(d)e versies van het rockende “Blue tooth”, de minimalistische funk van “Hey Ray” , de new wave pastiche “Catastrofuk”, het recentere “Set me Free” en “Sold”, het nieuwe “Wanna talk 2 u” ,… etc. U ziet, veelzijdigheid troef. Onze prettig gestoorde genie hoeft maar te putten uit een oeuvre dat meer dan twintig solo-albums bevat.
Wanneer hij, na het toetsenwerk en enkele nummers op zijn akoestische gitaar, eindelijk zijn zwarte Strat, die er een beetje verweesd bij stond, ter hand neemt, kon het voor uw verslaggever niet meer op. Hij stond als genageld aan de vloer met zijn bakkes opengesperd te kwijlen van verwondering en bewondering.
Zijn manier van zingen, zijn met sarcasme en humor doorspekte lyrics en de sfeer die hij daarmee oproept, de ondersteuning van een retestrakke ritmesectie, violisten, background zangeressen en een ietwat eigenzinnige maar meer dan schitterende gitarist, en vooral het overduidelijke speelplezier hebben van zijn passage op BSF een ware topper gemaakt. De velvetnummers werden geenszins gemist.
… Keep a close watch on John Cale …
Organisatie: Brussels Summer Festival
Lokerse Feesten 2012: DAG 08: The Charlatans – Royksöpp - New Order - Trentemöller
Lokerse Feesten 2012
De programmatoren van de LF en Britse artiesten en bands … ‘t Is in elkaar verweven. Op die manier zie je wel pak ‘oude’ grootheden terug, die de Britse scene kunnen samenvatten.
Eentje die erin slaagt twintig jaar Britse ‘Madchester’ scene te bundelen is de band rond Tim Burgess , The Charlatans, die samen met Inspiral Carpets en The Boo Radleys in de voetsporen traden van The La’s, Happy Mondays, Blur, Oasis en Stone Roses. Ze hebben al meer dan 15 platen uit, maar het zijn vooral die nineties eerstelingen ‘Some friendly’, ‘Up to our hips’ en de paar opvolgers die de Britpopscene kleur gaven. Net als bij hun vorige passage op de Lokerse Feesten ging hier in open air hun Brit wat verloren .
Een weinig verrassende, ietwat kleurloze set , hadden we, doordat de heren statisch op het podium stonden , geflankeerd door een introverte zanger, die buiten een “Glad to be here” en “How you’re doin’” het bij z’n dromerige zang hield; toegegeven, hij was een opvallende verschijning, die verouderde Burgess , met de geblondeerde haren. Buiten de eerste rijen zat de band wat in het slob, en het waren enkele de bezwerende, zweverige psychedelische “North country boys” , “How high” en masterpiece “The only one I know” die het publiek wat deden loskomen voor een eerste ‘movement’. Het was duidelijk dat The Charlatans een band zijn, die weinig impact meer hebben om op een groot podium het publiek te ontroeren en in te pakken.
Beeldrijke elektronica maakte het Noorse duo Royksöpp groots, die ijzige poolvlaktes opriepen op hun doorbraaksingle “Eple” , van hun debuut ‘Melody A.M. Vanavond bleef spijtig genoeg die heerlijke instrumental in de koelkast . Intussen hebben ze een handvol cd’s uit , waarbij hun instrumentale filmische elektronica wordt aangevuld met een keur aan gastvocalisten . En vanavond hadden ze o.m. Anneli Drecker (remember 80s Bel Canto) en Robyn mee , die elk een tweetal nummers zongen . En hun set kreeg nog meer kleur door een forse, krachtige, pompende Orbital/Leftfield trance beat , de acts en de attributen .
Eén van de twee techneuten zong mee , wat een erg gevarieerde set opleverde. Een grote transistorradio was te zien op een groot doek , en die boxen konden luid knallen.
Hun dance bevat geen hippe invloeden richting dubstep en drum’n’bass , maar de elektronica van “So easy”, “The drug”, “Remind me” en “Poor Lena” waren een ideale geleider naar de electropop van New Order.
En dan de songs met onze dames , Anneli Drecker was gekleed als een ‘witchy’ Fever Ray ( The Knife aka Karen Dreijer Andersson) en overtuigde op “This must be it” en een prachtig uitgesponnen “What else is here”, en Robyn trok de ‘dansschoenen’ aan op “None of them” en “The girl & the robot”.
New Order begint van België te houden , zo te zien . Na hun glansrijke reünie, november ll in de AB ( btw bedoeld om de ZH kosten te betalen voor één van de vrienden van het eerste uur, videomaker Michael Shamberg, die trouwens ook nog instond voor het befaamde Factory label begin de jaren ’80) , zijn ze een goed half jaar later opnieuw in het land. Dat was even anders , want ervóór konden we hun optredens hier op één hand tellen …
De eigenzinnige invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Leden van het eerste uur Bernard Sumner (zang/gitaar), Stephen Morris (drums/synths) konden niet meer rekenen op bassist Peter Hook, die met z’n diepe, hoekige , strakke, dreunende bas de sound van Joy Division en New Order bepaalde. Maar jonge gast Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over en speelde gemotiveerder dan z’n peetvader. Ook toetseniste Gillan Gilbert was er terug bij.
Net als bij hun optreden in de AB hadden we een gretig spelende band, getriggerd door de jonge bandleden , met op het achterplan een rits projecties , die de set kleurden . Enerzijds durfden ze krachtiger te klinken, anderzijds werden enkele songs een pompend elektrojasje aangemeten.
In de bijna anderhalf uur durende set kregen we een backcatalogue in een notendop , met o.m. het oude repetitief aanzwellende “Ceremony, de overgangssong Joy Division - New Order, “Age of consent” en “Temptation” , die konden rocken . “Crystal”, “Krafty” en “Bizarre love triangle” waren broeierige gitaar- en synthpopsongs, Maar het publiek genoot nog meer van de tunes, de vibes, de beats, de gitaarlicks van “The perfect kiss” , “True faith”, “586” en een ruwe “Blue Monday”, die niets vies waren van een vleugje discokitsch, en aanstekelijk werkten op de dansspieren ! Een hartverscheurende “Love will tear us apart” (ode aan Ian Curtis natuurlijk) klonk eigentijds en is van treurwilgklassieker uitgegroeid tot een heuse meezinger . Zo zie je maar …
New Order is alvast aan z’n tweede of derde adem toe met die combinatie oude en nieuwe groepsleden. Ze stonden garant voor een avondje die zowel de new waver, de electrodanser, de discofreak en de rockende gitaarliefhebber bij elkaar bracht; variatie genoeg in die nostalgische klankkleur. Opnieuw houden we aan hen een fijne herinnering over …
Ook uit Scandinavië kwam de Deense knoppenfreak Trentemöller , die zo’n event compleet maakte . Hij kwam in de belangstelling door een mix ‘80’s dance waveklassiekers aan Scandinavische koele elektronica , ijzige soundscapes en doom te rijgen in toegankelijke, aanstekelijke dance; hij sleepte een classic in de wacht met “Moaner”. “Lullaby” van The Cure trapte het uurtje ‘Get u freaky on’ af …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2012 : DAG 07: Echo & The Bunnymen – Public Image Ltd – The Specials
Lokerse Feesten 2012
Een avondje Lokeren met drie bands die hun glorie periode beleefden in de eighties en die nu aan een tweede leven zijn begonnen, de één al wat meer geslaagd dan de ander, zo bleek.
Qua ongeïnteresseerde attitude is Ian McCulloch zowat het grote voorbeeld geweest voor die twee oenen van Oasis en nog een hoop andere Britse artiesten die denken dat coolness gelijk staat aan arrogantie. Typisch Brits zeker.
Feit was dat de frontman van Echo and The Bunnymen in Lokeren voor bijna geen meter roerde en meer sigaretten rookte dan dat hij songs speelde. Hij mocht zichzelf dan wel zeer cool vinden, wij merkten dat zijn apathische houding niet echt bevorderend was voor de energie van de set. Op de man zijn vocale prestaties viel echter niets aan te dingen en ook een handvol onsterfelijke songs kregen fraaie uitvoeringen mee zoals “Seven seas”, “The killing moon”, “The cutter” en een outstanding “All that jazz”. Maar de goede momenten werden te veel afgewisseld met ongeïnspireerde episodes waarbij de band op slaapstand stond te spelen. Te wisselvallig.
Dan had John Lydon er veel meer zin in. Na de miserabele circusvertoning met The Sex Pistols van enkele jaren geleden had hij in Lokeren ook wel wat goed te maken. En de set van Public Image Ltd was in alle opzichten het tegengestelde van die schaamtelijke bedoening van de Pistols. Nu was er wel gedrevenheid, brio en creativiteit. Lydon was in supervorm en hield deze keer niet de gek met zijn publiek. Een schitterend “Albatross” was het begin van een uitmuntend PIL optreden en had al meteen een hoofdrol in huis voor gitarist Lu Edmonds die eigenlijk het hele optreden zou uitblinken. De man is met zijn gruizige baard en neanderthaler kapsel een lookalike van Warren Ellis, en ook qua begeestering waarmee hij zijn instrument bespeelt zit hij op dezelfde golflente van onze Bad Seeds, Grinderman en Dirty Tree held. De spontaniteit en gretigheid van een herboren PIL heeft volgens ons veel te maken met het sterke nieuw album ‘This is Pil’ waaruit hier een drietal puike songs geplukt werden (“Deeper water”, “One drop” en “Out of the woods”) die moeiteloos de competitie met het oudere materiaal konden aangaan. Er zat een onweerstaanbare beat in klassiekers als “This is not a lovesong”, “Death disco” en “Open up” en Lydon liet het publiek naarstig meedoen in een onvermijdelijk “Rise”.
Een PIL in bloedvorm was het beste wat we deze avond te zien kregen.
The Specials zagen hun optreden in Lokeren als generale repetitie voor de slotceremonie van de Olympics. Die repetitie mocht er van ons best wezen. Er werd al meteen afgetrapt met “Gansters”, het feestje was dus al snel begonnen. De jolige ska bende raasde door een set van maar liefst 22 nummers waaronder alle klassiekers (“Monkey man”, “Ghost town”, “A message to you,Rudy” , “Too much too young”,…) en het was gans de tijd dansen geblazen. Er zat nog geen sleet op dat authentieke en zeer aanstekelijke ska en reggae geluid met soms een punky randje en The Specials prikkelden alweer de dansspieren. De veer stond misschien niet altijd even gespannen (zo was dat strijkerstrio niet echt nodig) en halverwege viel het soms wat stil, maar een sterke eindspurt maakte alles weer goed.
Het tweede leven van The Specials lijkt dan ook een geslaagde operatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Het aantal platen van deze folkyamericana sing/songwriter is niet meer bij te houden . Tien sombere, sobere en semi-akoestische folk- en americana liedjes staan op deze plaat, bepaald door de weemoedige zang van Will Odham . Voordien durfde hij in wisselende bezetting sommige songs een luchtige, vrolijke, krachtige noot voorzien, maar hier klinkt opnieuw de introvertie , ingetogenheid door , waarbij de songs een minimale, spaarzame en gepaste geraffineerde omlijsting krijgen, indien nodig.
Een puur album vol trage schoonheid , soms mooi uitgesponnen , soms ondersteund van Angel Olsen, die Emmylou Harris oproept in haar helder, indringende stem .
Heerlijke nostalgie horen we van Minny Pops , die na ruim dertig jaar voor een reeks concerten terug bij elkaar komen en in Nederland een voorname exponent waren van een amalgaan coldwave/waverock en avantgarde . Toegegeven toen is de groep aan ons voorbijgaan. Deze liveplaat is alvast een mooi overzicht , ergens opgenomen ’81 in de Melkweg , Amsterdam ; we zijn behoorlijk onder de indruk van het materiaal .
Minny Pops was/is de band van zanger Willy Van Middendorp, die op plechtige, declamerende wijze de songs af haspelt. We horen hoekige, krassende gitaren, een dreunende bass, synths en ritmebox. Bezwerende repeterende, slepende , opbouwende en bonkende ritmes sieren de songs; 15 in totaal , waaronder enkele in de eigen taal .
Een boeiende catalogue , met songs als “Wong”, “Trance” , “Blue roses”, “Kogel”, “Mental”, “Jets” en “Time” .
Achter Cold Specks gaat ene Al Spx schuil , een Canadese zangeres met Afrikaanse roots . Haar zoetgevooisde stem is bepalend in het innemende materiaal . Ingetogen, ontroerende en aangrijpende songs , die piano en gitaar als basis hebben , en rijkelijker kunnen ingekleurd worden . Ze gaat in haar soulfulle rootspop , richting gospel en blues en komt erg sterk voor de dag met songs als “Winter solstice”, “Holland”, “Hector” en “Blank maps” . Ook al houdt ze muzikaal dezelfde lijn , ‘I predict a graceful expulsion’ is een puik debuut van deze beloftevolle dame !
Punkbands die twintig jaar aan een stuk platen uitbrengen en shows spelen dat het een lieve lust is… vroeger was dit een zeer uitzonderlijk fenomeen (The Ramones niet te na gesproken) maar nadat punkrock in de jaren negentig opeens mainstream werd, zijn het aantal groepen die een jubileum mogen vieren exponentieel gestegen. Zo mogen ook de punkers van MxPX twintig kaarsjes uitblazen en ze doen dat in stijl met met deze energieke, nieuwe plaat!.
Voor wie MxPX niet kent, het betreft hier een trio rond Mike Herrera uit Bremerton, Washington dat zich de twee voorbije twee decennia specialiseerde in het maken van eenvoudige maar catchy, melodieuze punkrock.
Het nieuwe werkstuk ‘Plans Within Plans’ is daar geen uitzondering op want MxPX levert zoals gewoonlijk zeer toegankelijke, simpele upbeat punkpop die verdomd lekker uit de speakers knalt. “Best Of Times”, “Lucky Guy”, “far Away”... het zijn songs die je luid moet afspelen en waarbij je al even hard kan meezingen.
‘Plans Within Plans’ is verplicht voer voor fanaten van Descendents, Bad Religion en The Flatliners.
Nog dit: MxPX was dit jaar al te zien in ons Belgenlandje en dat op niet de minste festivals (Groezrock en Ieperfest). Frontman Mike Herrara is echter de enige die het ziet zitten om te touren en daarom doet hij een beroep op de leden van de Zwitserse punkband Cancer. Voor alle duidelijkheid wordt de naam van z’n band dan getransformeerd in MxPx All Stars.
Die solo projecten van Hot Chip zijn toch twa … Eerder waren we al behoorlijk onder de indruk van Alexis Taylor (About Group, Bang & Olufson) en Joe Goddard (The 2 Bears) . Nu zijn Felix Martin en Al Doyle aan de beurt . En beiden koesteren die ‘80s elektronica . Eerst moeten ze nog wat op gang komen met hun ‘arty farty’ popelektronica, maar vanaf song 5 “Behind the shutter”, zit het goed snor .
Broeierige, luchtige, slepende, sfeervolle, aanstekelijke en groovy ritmes en melodieën, met onderhuids een referentie naar Talking Heads, Beck , David Byrne en Brian Eno , wat sterk te horen is op “Do you not feel loved”, “The third one” en “Finding reasons” . Beide heren onderstrepen het talent van Hot Chip op dit project in direct klinkend materiaal, wat ervoor zorgt dat we een overtuigend plaatje hebben.
Lokerse Feesten 2012: DAG 05: De Mens – The Beach Boys – The Australian Pink Floyd Show
Lokerse Feesten 2012
“God Only Knows” hoeveel tijd we nog zouden gehad hebben indien we deze kans niet hadden genomen om één van de meest legendarische bands aller tijden live mee te maken. Want met een gezamenlijke leeftijd van meer dan 340 jaar rest ons waarschijnlijk niet erg veel tijd meer om deze vijf levende legendes van The Beach Boys live aan het werk te zien. Toegegeven, we keken wel even vreemd op toen, de organisatie van de Lokerse Feesten, The Beach Boys als eerste naam van hun tiendaags festival bekend maakten. Dat The Beach Boys het kleine Lokeren uitgekozen hadden om het enige Benelux concert te geven kan al even verrassend genoemd worden.
De affiche van Dag 5 werd vervolledigd met het Belgische De Mens & The Australian Pink Floyd Show. De Mens mocht de avond op gang trekken. Al jaren een vaste waarde in eigen land maar even vernieuwend als de handtas van uw oma. De kale knikker en grappige bindteksten van Frank Vander Linden gaven ons echter meteen een boost om een avond vol ouwe glorie mee te maken. De songs van De Mens zijn na twintig jaar gemeengoed geworden maar verveelden ook nu weer niet! Begin dit jaar verscheen de nieuwe verzamel-cd ‘Muziek!’ (2012) en deze diende als setlist. Van “Dit Is Mijn Huis” tot de huidige single “Wij”, het Lokerse publiek genoot van de Vlaams-Brabantse rockband (al hebben ze nu wel een toetsenist uit Poperinge!).
Na een uurtje De Mens hadden we rond 21:30 een afspraak met de geschiedenis. Want onder de noemer: ‘Together For The First Time In More Than Two Decades’ werd het reünieconcert van The Beach Boys ingezet met “Do It All Again”, een single die in 1968 voor het eerst werd uitgebracht. Even ervoor had de 9 koppige! begeleidingsband met Amerikaanse grandeur de vijf levende strandjongens: Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston & David Marks naar hun vaste podiumplaats gebracht. Zo kreeg boegbeeld en Beach Boys genie Brian Wilson een vaste plaats achter een mooie witte vleugelpiano.
Hun fysieke verschijning deed ons even schrikken maar toen de zeventigers hun gouden stemmen lieten horen wisten we meteen dat het een onvergetelijke avond zou gaan worden. Al Jardine & Mike Love bleken nog steeds heel goed bij stem te zijn. Het stemgeluid van Brian Wilson bleek wel wat meer aangetast door de tijd en de man maakte ook een suffe indruk.
De negenkoppige begeleidingsband (allen voorzien van een microfoon) zorgde ervoor dat de goddelijke harmonieuze refreinen fris en vooral authentiek gebracht werden. Het repertoire werd in sneltempo als een ‘greatest hit jukebox’ op Lokeren los gelaten. Puur genieten was het voor de verschillende generaties op het festivalplein. De aanstekelijke Californische Surfpop toverde de droge maar kille avond om in een zwoele onvergetelijke zomeravond. Ook wij brulden onze ziel uit ons lijf tijdens de oneindige reeks klassiekers die de band enthousiast en met heel veel overtuiging bracht. Hoogtepunten in overvloed maar in een set van meer dan dertig songs moeilijk aan te duiden…. of als het dan toch moet kies ik voor mijn persoonlijke BB favoriet: “God Only Knows”.
Even succesvol werden enkele covers gebracht zoals: “Why Do Fools Fall In Love’ van Frankie Lymon en ‘Do You Wanna Dance’ van Bobby Freeman. Foutloos was dit optreden zeker niet, memorabel en triomfantelijk…dat zeker wel! ‘Good Vibrations’… daar aan de Grote Kaai en respect voor deze surfende zeventigers!
The Australian Pink Floyd Show mocht de avond afsluiten maar na The Beach Boys was dit toch een beetje een anti-climax. Hoewel deze covergroep qua productie en muziek heel erg dicht aanleunt bij de originele band, blijf ik het moeilijk hebben met het vocale aspect. De stemmen van Waters & Gilmour liggen mij erg nauw aan het hart en deze ‘Aussies’ hebben nog niemand gevonden die ook maar in hun buurt komt. Toch wordt deze band door Pink Floyd fans zeer geëerd, niet op z’n minst doordat het ook songs brengt uit het post-Waters tijdperk, meer bepaald uit de laatste twee Pink Floyd studioalbums. Een aardige afsluiter van een avond die toch al niet meer stuk kon!
Youtube videos: The Beach Boys (4 videos) http://www.youtube.com/playlist?list=PLBB94311E4C3776B9
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Setlist BB: *Do It Again *Little Honda *Catch a Wave *Hawaii *Don't Back Down *Surfin' Safari *Surfer Girl *Don't Worry Baby *Little Deuce Coupe *409 *Shut Down *I Get Around *That's Why God Made the Radio *You're So Good to Me *Then I Kissed Her *Why Do Fools Fall in Love *When I Grow Up (to Be a Man) *Cotton Fields *Sail on, Sailor *Heroes and Villains *God Only Knows *Sloop John B *Wouldn't It Be Nice *Good Vibrations *California Girls *Help Me, Rhonda *Rock and Roll Music *Do You Wanna Dance? *Surfin' USA
*Kokomo *Barbara Ann *Fun, Fun, Fun
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2012: DAG 04: Intergalactic Lovers - Absynthe Minded - The Roots - Arsenal
Lokerse Feesten 2012
Dag 04 - Belgische Topklasse
De opener van het klavertje 4 avond in Lokeren was Intergalactic Lovers. En de Grote Kaai heeft het geweten hebben. 'Greetings and Salutations' , hun debuutalbum is op frontvrouw Lara Chedraoui haar lijf geschreven. Haar unieke stem en de multiculturele invloeden heeft menig toeschouwer verbaasd en verstomd. De nummers “Feel For You” en “Fade Away” brachten het publiek en de groep dichter bij elkaar. Maar de hoogtepunten moesten nog komen. Chedraoui en haar vier muzikanten ontbonden hun duivels op het nummer “Bruises”. Waarna Intergalactic Lovers de hits “Shewolf” en “Delay” op het publiek afvuurden. En het viel vooral op hoeveel vooruitgang de groep het laatste jaar gemaakt . Wat een groei! Als afsluiter kregen we het nummer “Howl” te horen. We zullen nooit meer de letters 'h' 'o' 'double u' 'l' vergeten dankzij de vocale uithalen van Chedraoui. Schitterende opener!
Het plein liep lekker vol voor Bert Ostyn en Absynthe Minded . Alleen, was hij hier zelf wel tevreden mee? De eerste nummers werden als een sneltrein naar het publiek gestuurd. Net alsof hij binnen het kwartier terug thuis wilde zijn. Met zijn zonnebril in de schemer stond hij ver van het publiek maar dat deerde hem niet. En ook het publiek niet, dat wildeeen nieuwe Absynthe Minded zien. En wees maar zeker, Absynthe Minded stond er! Hun nieuwe cd 'As It Ever Was' werd mooi verweven in de klassiekers waarover de groep in hun repertoire beschikt. De invloeden van blues, rock, jazz en de zigeunermuziek kwamen goed tot hun recht vooral door het schichtige vioolspel. De nummers ”How Short A Time”, “As It Ever Was” en “End Of The Line” van de nieuwe cd werden net zo goed gesmaakt door het publiek als de hits “Envoi” en “My Heroics, Part One”. Wordt België te klein voor Absynthe Minded? Het Lokerse publiek gunt het hen van harte.
The Roots : Een aparte hiphoprockende style hebben we van deze Amerikaanse band, met een eerbetoon aan wijlen Adam “MCA” Yauch van de Beastie Boys. Toegegeven, niet iedereen is fan van 'The Roots' maar de jeugd op de Grote Kaai kon de muziek van de zevenkoppige band wel smaken. De diversiteit van muziek en het enthousiasme van de band moedigden het publiek aan tot ‘bodymovin’. Questlove en Black Thought hebben als oprichters van de band een goeie mix gevonden tussen rap en het spelen met een heuse band. De set werd zo goed 1 stuk doorgespeeld en doorspekt met verscheidene covers zoals “Sweet Child Of Mine” en “Jungle Boogie”. Alles werd mooi in elkaar verweven , de sound en de zangrap. Een minder puntje aan het optreden was de battle tussen Questlove en Knuckles die te lang duurde , wat op den duur vervelend werd . Gelukkig kwam dan nog die hitmaker “The seed 2.0” op de proppen , wat het publiek kon bekoren.
Geen Lokerse Feesten zonder Arsenal. Voor de vijfde maal op rij stonden John, Hendrik en Leonie op het podium aan de Grote Kaai. Dat Arsenal garant staat voor een feestje wisten we al langer en we kwamen zeker niet van een kale reis terug. Hun meest gekende hits weefden ze met het andere materiaal. “High Venus” en “Estupendo” brachten het publiek al op een kookpunt. Om dan het niveau verder op te bouwen met Gabriel Rios en het nummer “The Coming”. Het publiek kon het smaken vooral wanneer de nummers “Saudade” en “Lokemo” op hen afgevuurd werden.
Na Gabriel Rios werd nog een gast op het podium gehaald: Baloji die de kijklustigen wilde laten stilstaan met het nummer “Personne ne bouge”. Maar ondanks het feit dat de Grote Kaai hun Frans nog zo goed niet is , ging het plein op en neer. En ze bleven gaan , vooral bij de afsluiter “Lotuk” daverde Lokeren. Een klachtenregen zal gerust door een smiley van de organisatie en van Arsenal worden opgevangen. Bij Arsenal is het feest en laat het maar zo blijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2012 – vrijdag 3 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Eén van de pittoreske festivals dat we koesteren is ongetwijfeld Festival Dranouter; het festival straalt een erg warme, amicale en familiale sfeer uit. Een editie met een boeiende en uitdagende affiche , nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding.
Het festival is geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
Het festivalterrein en de formule (een dag minder – een tent minder) werd wat door elkaar geschud, een betere spreiding van de concerten, meer optredens en aandacht naar DJ’s . Ook de eco aanpak behoudt z’n sterke focus, en animatie kleurt het festivalterrein .
Traditie loont! Over de drie dagen waren in totaal een 62000 bezoekers. De organisatie is tevreden dat iedereen hier in deze formule z’n plekje vindt. De warme, gemoedelijke sfeer van het festival wordt hoog in het vaandel gedragen . Of zoals Bart Peeters zei hoe hij Dranouter in het hart draagt …“Dranouter wil groot zijn in iets klein, een eigen soort van grijs“ …
De 38ste editie kon van start gaan . En Festival Dranouter kwam langzaam op dreef; toen de hemel plots donker en de hemelsluizen opengingen voor een klein uur , werd het terrein net als vorig jaar herschapen in een modderpoel . Nog niet zo erg als vorig jaar …En in het weekend kreeg het zonnetje de kans door te piepen, voor de muziek, de sfeer, de ambiance , de allerhande standjes en nog zo veel meer, die de gezelligheid verhogen …
Ons muziekparcours
Toegegeven, de plensbui gooide roet in het eten, maar we lieten het niet aan ons hart komen en we hadden alvast een fijne opwarmer met Tref , vier jonge gasten die gretig te werk gingen op hun accordeons en drum; van pure folk, de zwierige en ingenomen tango van Gotan Project , naar jazzy moods , dance en medleys. De eerste danspasjes werden hier gezet in de Club.
Goran Bregovic hadden een hitsige Brassband mee, ‘the wedding & funeral band’. Twee items die we terugvonden in die amalgaan van Balkan en gipsymuziek. Een uitgebreid ensemble van blazers , drums , Gorans gitaar en vrouwelijke backing vocals kleurden de sound . Hij zorgde voor een mate van toegankelijkheid en behield de traditie van die zigeunermuziek, Oost-Europese hoempapa, samba, etnische invloedssferen en zang . Het ademde een Macarena en ‘60s swamp op z’n Balkans.
Vorig jaar hadden we Band of Gypsies Taraf de Haïdouks en Kocani Orchestra, dit jaar Goran, volgend jaar Beirut misschien?
Veel volk in de Club voor Spinvis , het alterego van de Nederlandse liedjeskunstenaar Erik De Jong, de 50 voorbij , maar die nog steeds in staat is om prachtige Moderne Kleinkunst met een grote K te presenteren . Een afwisselende , boeiende set met een toegankelijk traditioneel geluid , sober, ingenomen, en rijkelijk, kleurrijk door de allerhande geluidseffects op synths, pedaaleffects, vibra, zingende zaag , toeters en bellen .…, én met een hoofdrol voor de vrouwelijke multi-instrumentaliste .
Een reis in het universum van Spinvis … mooi gearrangeerde composities en woordkunst waar Vlaamse artiesten als Raymond een plaatsje krijgen. Een lijst om U tegen te zeggen, o.m. “Voor ik vergeet’, “Het voordeel van video”, de verhalen van een zekere “Ronnie”, “Een kindje van God”, “Ik wil alleen maar zwemmen”, “Wespen op de appeltaart” of de titelsong van de nieuwe cd ‘Tot ziens , Justine Keller” en een bezwerende “Ik kom terug”!
Absynthe Minded : ze zijn voor de derde keer op Festival Dranouter en hier spelen ze op hun best, hebben we de indruk . Hun melodieuze sound , gebed in gewaagde, overtuigende uitstapjes richting jazz, swing, elektronica, zigeunermuziek en Balkan hebben op Dranouter de ideale outfit, met Bert Ostyn in een hoofdrol. Alles loopt gesmeerd . Een volle Kayam hield van Absynthe Minded , dat was duidelijk en ze kregen een sterk onthaal bij classics “Plane song”, “Envoi”, “My heroics part one”, I am a fan” en de nieuwe single “Space”. Ook prikkelden de titelsong “As it ever was”, “You’ll be mine”, “24/7” en het worldgetinte “Little rascal” van de Vlaams-Turkse film ‘Turquaze’. Een begeesterende “Stuck in reverse” bracht een magische versmelting van Absynthe Minded en Dranouter !
Het tien- /elfkoppig gezelschap Bellowhead, tracht de Britse folk nieuw in te blazen . Ze beschikken over violen, gitaren, banjo , accordeon, percussie, en worden geruggensteund door een vijfkoppige blazerssectie. Een feestelijke smeltkroes , oog voor de Britse traditie en ingenomenheid, die uitmondt in uitbundige, emotionele en gevoelige songs, aangevuld met enkele instrumentals. Hier was enkel de ‘beperkte’ zang van Jon Boden de stoorzender.
Tot slot Seasick Steve, een laatbloeier en bluesman. Op festivals verovert de amicale artiest steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. En dat met ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel) en omgebouwde sigarendozen. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en intrigerende songs het resultaat.
Seasick Steve doet dus gewoon waar ie goed in is, ‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden.
Een begeesterende set hoorden we , aangevuld met een Animal ‘lookalike’ drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw.
Seasick Steve ontpopte zich op het podium tot een groots entertainer, een jonge dame mocht zelfs even het podium op om vlak naast Steve te komen genieten van een song en de classics als “Diddley Bo”, “Thunderbird”, “Walkin’ man”, “Doghouse boogie” en “You can’t teach an old dog …” ontbraken niet. Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren .
Toegegeven , we hebben z’n tricks nu onderhand wel door, maar je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2012 – zaterdag 4 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Dag 2 Festival Dranouter was er alvast eentje dat een groots feestje aanwakkerde in de Kayam tent . Dit kon ook niet anders als bands als Kadril, School Is Cool , Balkan Beat Box , Bart Peeters en Levellers er staan en in vorm zijn . De animatie kleurde het festival, wat was het leuk even stil te staan bij de volksspelen, of een pitstop met de kinderen op de draaimolen of te kuieren, en ga zo maar door . Ook de randanimatie is Dranouter …
Een zonnige dag, Festival Dranouter op z’n best … Succes dus qua sfeer , muziek en opkomst …
Een goed bewaard geheim was het West-Vlaamse Het Zesde Metaal van Wannes Cappelle; spitsvondige , treffende pop in het West-Vlaams dialect. Intens , broeierige, warme songs , subtiele, doordachte melodieën en rakende teksten . Luistergenot troef.
Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen. 35 jaar zijn ze bezig en ze waren dan ook de gastprogrammator van het festival . Na het vertrek van Patrick Riguelle en Eva de Roovere , deden ze de beroep op verschillende zangeressen . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. Gasten waren de stichter van het festival, Alfred den Ouden , en Patrick Riguelle die een handvol songs meezong als “Het heerke van Maldegem” , “Louise” en The Lau’s “Feest”. Ook de violiste van School Is Cool sprong letterlijk bij ‘Luiaardskind’ . Kadril stond garant voor een fijne muzikale ontmoeting .
Iets speciaals toch , die Ansatz der Maschine . Hun elektronisch klankenarsenaal blaast warm én koud tegelijk, wordt aangevuld met viool, blazers en drums en bevat sfeervolle, filmische songs, zoals die graag door een Bel Canto, Lali Puna, Hood en Mum worden uitgevoerd. Ambiente, mistige soundscapes en dromerige landschappen worden aangevuld met Indiase muzieksfeertjes en bleeps, die een zekere dreiging hebben en af en toe worden ondersteund door fluisterende , zachte fluwelen zangpartijen . Een eigen klankkleur en een apart, wisselende dynamiek.
Op elk festival zijn ze te horen en blijven even enthousiast en positief ingesteld, deze hyperkinetische bende van School Is Cool. En elk lid gaat ervoor. De indiepop van de vroegere Humo’s Rock Rally winnaar met synths, percussie en zwierige viool werkt aanstekelijk. Het zijn duracell konijnen , die spontaniteit hoog in het vaandel dragen en het publiek steeds weten aan te porren . Sjeik . Handjeszwaaien, handclaps en aansteker lichtjes zorgden voor een unieke sfeer. Hits als “The world is gonna end tonight”, “Road to Rome”, “In want of something”, “The Underside”, “Warpaint” en “New kids in town” ontbraken niet en op “The road to nowhere” van Talking Heads was het feestje compleet , gezien enkele leden huppelden en sprongen in hun ondergoed! Als School Is Cool nu niet ‘cool’ genoeg is … Zinderend, die Onstuimige Gekte!
Balkan Beat Box is back en hun ‘global grooves’ werken live nog even opwindend. Een geoliede feestmachine , power, energie en fiësta, door de beats & basses, blazers en opzwepende drums en percussie, soms aangevuld met een rapzang. Mediterrane klanken, hiphop, en politiek geladen teksten die ergens de sfeer van Asian Dub Foundation ademen. Een inventieve, explosieve en brede mengelmoes , een schitterende uitgediepte versie van “Ghost town” van The Specials , en waarbij opnieuw de violiste Nele van School Is Cool aanwezig was.
Rustiger ging het er aan toe bij het Australische Boy & Bear die aan hun eerste ervaring toe waren op de Europese festivals . Het Australische antwoord op Mumford & Sons lazen we, dat zal waarschijnlijk bedoeld zijn op de komende ingenomen, ontroerende opvolger. Dromerige indiefolk americana , die wat forser en gedrevener kan klinken, maar het moet hebben van de subtiele uitwerking, het charisma en dromerige zang . En dat ze nummers van anderen een aparte klankkleur bezorgden, hoorden we op de medley van Crowded House’s “Falling at your feet” en Neil Youngs “Heart of gold” …
Bart Peeters schakelde een sabbatjaar in , maar maakte graag voor de organisatie van Dranouter een uitzondering . Zijn hart smolt bij het aanbod om een setlist te spelen door de fans via het internet. Ideaal om de batteringen terug op te laden . Tja , die Bart Peeters is van alle markten thuis en beschikt over een grenzeloze creativiteit. De dolle vijftiger onderscheidt zich als tv presentator, acteur, entertainer en zanger/multi-instrumentalist, en kan na Dranouter terug beginnen inpluggen.
Heerlijk is het om hem en zijn ‘ideale mannen’ aan het werk te zien , in een subtiele mix van pop, folk, kleinkunst en chanson; waarbij allerhande stijlen jazz, funk, afro, tango, Arabische sounds en hiphop zijn te horen in een uitgebreid instrumentarium van gitaar, accordeon, viool, drums en allerhande tierlantijntjes; de leuke zwierige songs , de kwinkslagen, de interactie, de stimulansen met het publiek (handjeszwaaien, handclaps en ‘oohoohs’) en de verrassende wendingen. Dan ga je voor songs als “Messias”, “Leve de dee-jays”, “Denk je soms aan mij”, “Heist-aan-Zee”; “Zo van die zomerdagen”, een godvergeten “De puzzel” , een toegevoegde Mano Negra waarde door de percussionist of een sfeervolle “Chocolade” en “Slaapwals”. Sjiek en IJzersterk . En het feest werd compleet met de leden Jan de Smet en School Is Cool (opnieuw) toen de een Beatle song ( “I saw her standing there”) en “I gotta feeling” (Black Eyed Peas) in de eigen taal werden ingezet.
Van het Nederlandse Blaudzun aka Johannes Sigmond, mogen we komend najaar veel verwachten, want dan zijn er een handvol clubconcerten. Een groots artiest in wording! Hij brengt 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo, The Waterboys en Clannad op één lijn door het innemende, opbouwende, broeierige materiaal, de emotievolle zang en de songteksten. De jonge Nand Baert lookalike (remember van Pool tot Evenaar) brengt op sober ingehouden wijze de songs , met een afgewogen rol voor de andere bandleden, of ze werden rijkelijker gearrangeerd met folky poptunes, waarbij ze naar een climax gingen door het bredere instrumentarium; De single opnames “Flame on my head” en “Solar” zijn maar het topje van de muzikale kunde . Hier hielden we een ‘wauw gevoel’ aan over … .
Bijna 25 kaarsjes mogen ze uitblazen, Mark Chadwick en de zijnen uit Brighton, Levellers. Op een festival als Dranouter mogen zij niet ontbreken . Zij waren één van de bepalende schakels van de folkrock, die het rockminnende publiek over de streep trokken . Jeugdsentiment.
Na ruim twee decennia op het podium is Mark Chadwick nog steeds uitstekend bij stem. Jeremy Cunningham op bas, steelt de show, pogoënd met zijn meterslange dreads. Jon Sevink zorgt met zijn viool voor de gepaste zwierige folktune . En dan nog de didgeridoo speler , die ambiance brengt door z’n instrument in alle standen te houden en door de gefraciceerde klanken. The Levellers en het publiek amuseerden zich . Af en toe werd een nieuwe song voorgesteld , maar het zijn vooral de classics als een “Carry me” , “Belaruse”, “Beautiful day” , “Riverflow” en natuurlijk “One way” en “Liberty songs” die ‘em doen en in het geheugen gegrift zijn …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2012 – zondag 5 augustus 2012
Festival Dranouter 2012
Variatie troef op dag 3 van Festival Dranouter; op ons muziekparcours hadden we de broeierige rootsrock van The Walkabouts, de uitgekiende sing/songwriterpop van Donavon Frankenreiter, de hypnotiserende retro/world/woestijnblues van Tinariwen, de swingende raggamuffin/latinpop van Sergent Garcia en de allstyles pop van The Waterboys . En er vielen ontdekkingen te noteren als The Delta Saints en de Red Hot Chilli Pipers.
De randanimatie was om u tegen te zeggen en was uitermate gezins- en kindvriendelijk met de fantasierijke sprookjesmolen, de volksspelen, de botsauto’s , de volksspelen, de shops , de talrijke eet- en drankstandjes enz . Een warme gemoedelijke sfeer, tevreden dat iedereen hier z’n plekje vindt …Het geeft het festival kleur en daar is ‘em om te doen …
Ons muziekparcours
De uit Seattle afkomstige Walkabouts van het songschrijversduo Chris Eckman en Carla Torgerson zorgden ervoor dat americana en folkrock in de jaren ’90 samen pasten en gaven het een muzikaal gezicht. Al zo’n vijfentwintig jaar zijn ze actief en met een nieuwe plaat onder de arm ‘Travels in the dustland’ kon een plaatsje hier niet ontbreken , wat het brede spectrum van het festival benadert benadert. ‘On the road’ songs hoorden we, die bands als die de Triffids, Dream Syndicate, Steve Wynn , Cowboy Junkies en Gutterball samenbrachten. Een afwisselende set die ruimte liet aan de instrumenten en de zangpartijen van Chris & Carla . Songs als “Every river will burn”, “Follow me an angel”, “Lazarus heart”, “Soul thief” en “Long drive in a slow machine” stonden garant voor een unieke klankkleur, intensiteit en emotionaliteit . Het publiek genoot van de nostalgische trip . Puike set .
Ze waren een goede maand terug in de Zwerver in Leffinge te zien ; deze talentvolle jonge gasten uit Nashville The Delta Saints, die Zuiderse, warme, authentieke southern rock en swamp blues spelen. ‘The soul is in the blues, yeah’ , iets wat we al hoorden van een Red Devils en G Love . Hun debuut moet nog verschijnen , maar het kwintet had het publiek aan z’n kant , en klonk boeiend met hun meeslepende, opzwepende songs, die durfden te exploderen en de klasse en de finesse van de band onderstreepte. De gitaarslides, de fingertics, de dobro, de mondharmonica en de zang zorgden voor de juiste drive en intensiteit. The Delta Saints boden een frisse wind in het genre.
De Amerikanaase sing/songwriter Donavon Frankenreiter is net als Jack Johnson een fervent surfer . Vorig jaar gaf hij nog een fijn concert op Leffingeleuren . Deze namiddag bracht hij met een heuse band een zondagmatinée van rootsrock met een intrigerende soulgroove , waarbij het tintelende semi- akoestisch gitaarspel en z’n lichthese vocals opvielen . Uiterst genietbare luistermuziek, die invloeden van een Ben Harper en Van Morrison verried.
Een hele politieke geschiedenis is verweven in het nomadencollectief van Tinariwen. Vanuit de onderdrukking door bloedige oorlogen in Libië en Algerije is Mali de thuisbasis geworden voor deze Touaregs. En ook daar heerst onrust. Muzikaal werken ze het uit in hypnotiserende retro/world/woestijnblues. De gitaargrooves, de bluesy licks en de worldpop laten je niet los en krijgen een zuiderse prikkel. Het zijn pittige, aantrekkelijke en aanstekelijke songs , die de nodige drive hebben en je in een onweerstaanbare trance brengen, maar op Dranouter misten we ‘iets’ , namelijk de hoge vrouwenstemmen die hun sound kleur, elan en iets aparts bezorgen . De muziek was toegankelijk, bezwerend en direct. Maar dat extraatje hebben we er volgende keer graag terug bij .
The Black Seeds hield het uitermate zomers met hun fusion van reggae, roots, dub , funk en soul . Ze voerden ons mee in hun ontspannende wereldlijke sound en werkten in op de dansspieren .
Een graag geziene gast is Sergent Garcia op het festival . ‘Sergent’ Bruno Garcia is van Spaanse origine en speelt een zomerse cocktail van pop, rock, reggae, salsa, ska, afro en Caribische klanken. Hij zorgt voor een bredere muzikale visie op Latijns-Amerikaanse muziek . Sergent Garcia straalt de energie uit van Manu Chao’s Band ‘La Ventura’. Een gefundeerde show en een exotisch geluid , levenslustig en fiësta!
En het feest kon nog wel eventjes doorgaan want de Club was onder de indruk van de gekke doedelzakbende, de Red Hot Chilli Pipers, aangevuld met gitaar, bas en een pak percussie. Een leuke boel want hun coveraanbod in aangepaste Schotse rok bracht de nodige ambiance.
In het voorjaar kwamen The Waterboys van Mike Scott terug boven water met een sublieme combinatie van oude rocknummers, recent folkwerk en Ierse poëzie, ‘A killer set of vintage Waterboys’ met ‘An appointment with Mr Yeats’, waarbij songs van de Ierse dichter tot hun folkrock werden omgevormd. Ze houden er al een enorme backcatalogue op na .
Een mini AB concert hadden we, toen ze ruim twee en een half uur optraden . En de heren hadden het publiek in de ban. We kregen spetterende, broeierige, stomende versies van classics “Don’ t bang the drums”, “Rags” en “A girl called Johnny”. Schitterend uitgediepte rock- folkende versies door instrumenten als viool , toetsen , piano, fiddle , naast het traditionele kader. De band klonk uitermate gretig . Een opbouwende “A Glastonbury song” en “The whole of the moon” durfden te exploderen . “The raggle taggle gypsy”, “The pan within” en “Fishermans’s blues” boden de gepaste afwisseling naar dromerige folkypoptunes. Ondanks de ups en downs in hun dertigjarige carrière , noteerden we hier een grootse liveset, een Glansprestatie van The Waterboys en een Grandioze Scott …
Op de terugweg hoorden we nog de tunes van het uitgebreide Kyteman Orchestra . De Nederlandse hiphopdirigent houdt van avontuur , maakt allerhande uitstapjes richting jazz, opera, minimal, en kwam aandraven met wel vijftig muzikanten en zangers op de scene . Een gewaagde afssuiter die de diversiteit van het festival onderstreept.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de bevriende collega’s Indiestyle http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2012
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Lokerse Feesten 2012: DAG 01: Selah Sue – Damien Marley - Orbital
Lokerse Feesten 2012
Geslaagde opener van wat meer dan waarschijnlijk een topeditie zal worden
Selah Sue
Miss Beehive is al enkele jaren dé grote belofte, promoveerde van een bedeesd en verlegen voorprogrammaatje her en der naar headliner én een persoonlijke favoriete van een der allergrootsten (nou ja) Prince. Selah en de zijnen brachten een meer dan puik optreden. Ze heeft ijzersterke muzikanten achter zich, heeft nog steeds een soulvolle stem als een misthoorn, maar jammergenoeg was het grootste deel van het publiek overduidelijk niet voor haar afgezakt naar de Grote Kaai... maar voor Damien Marley. De nieuwe geluidsnormen zorgden er ook voor dat het geroezemoes voor ons toch wat storend begon te werken. Ze brengt veel variatie in haar muziek, gaat zeer speels om met diverse invloeden. En het is haar laatste optreden van de zomer. Ze toonde zich een opgewekte verschijning die met de nodige geste eigen aan een diva, haar muziek brengt. Onthou dat ze nog piepjong is en dat we nog niet alles van haar gehoord hebben.
Damien Marley
Op een boogscheut van Reggae Geel staat hier één van de grootsten en dé zoon van de grootste - ik vergeet even Lee Scratch Perry) – op LF.
Het publiek kwam duidelijk voor Damien Marley, de fans waren present: de obligate rasta's waren aanwezig, weedgeuren hingen over het terrein. Met dreadlocks tot ver over zijn gat bracht hij stomende versies van “Make it bun dem”, enkele nummers van de ouwe en dan nog voor ons totaal onbekende nummers, die stuk voor stuk luid werden meegescandeerd door het in leeftijd heel variërend publiek. Hij bewees meteen ook , wellicht onder invloed van zijn samenwerking met Skrillex (zie hoger) , dat reggae niet perse eentonig en altijd hetzelfde hoeft te klinken. Het was een zeer energiek optreden, met o.a. een vlaggenzwaaier het ganse optreden door. We zijn niet zo heel thuis in het genre, ons idee: hij brengt niet de trage reggae met een strakke bassline maar eerder uptempo wisselende reggaenummers. Enkele nummers van vader Bob ontbraken niet in zijn setlist. Net toen ik voor de eerste keer begon te genieten van wat reggae zou moeten zijn, hield Marley en co het een kwartier voor tijd bekeken. Jammer.
Orbital
Op naar het volgende genre van de avond. Vaste waarde Orbital. Samen met The Chemical Brothers, Underworld en The Prodigy zetten ze een kleine twintig jaar geleden elektronica en Britse rave op de kaart. Tja, het moet niet altijd Britpop zijn. Het duo bracht een goede mix van ouder en nieuwer werk, ze kunnen intussen ook buigen over ettelijke jaren ervaring. Hun nieuwe cd ‘Wonky’ moet niet onderdoen: Paul en Phil’s recept blijft ongewijzigd bestaan uit verzorgde plakkende melodieën en stampende beats die, mits onbeperkte geluidsnormen, je ingewanden zo wat uit je lijf slaan. Het moet gezegd: Deze keer beschikt Lokeren over een zeer verfijnde klankinstallatie.
Hun set bestond uit lekker lange nummers, waarbij de nummers allen mooi waren opgebouwd. Hun show bracht een mengeling van 1001 verschillende elektronische stijlen en invalshoeken. Ik meende hier en daar Bon Jovi’s en “You’re so vain” gesampled te horen, maar vooral bij Kraftwerk hebben ze mosterd gehaald. Het oog wil ook wat in dergelijke genres en hun brilletjes met lampjes hadden ze op. De visuals refereerden hier en daar naar technovideoclips, doch met een gevoel van dit-heb-ik-toch-wel-eens-gezien. De broeders Hartnoll weten als geen ander dancetracks uit hun machines te toveren, op de grens van het kitscherige en het cartooneske af.
Met dank aan Christel , Nicolas en Geert
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Gavin Friday - Thurston Moore – sterke double-bill!
Gavin Friday - Thurston Moore
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Thurston Moore – Gavin Friday – sterke double-bill!
Thurston Moore – Gavin Friday
Een slogan als Niet het grootste festival, wel het langste... suggereert een soort valse bescheidenheid die we niet gewoon zijn van onze Antwerpse vrienden van het Openluchttheater (OLT) Rivierenhof. Wel integendeel, OLT mocht afgelopen woensdag met meer dan gepaste trots de maand augustus aftrappen met twee eigenzinnige iconen uit wat we gemakkelijkshalve de alternatieve muziekgeschiedenis zullen noemen.
THURSTON MOORE (****) mag dan al zijn sporen hebben verdiend als frontman en avant-gardistisch snarenwonder van het New Yorkse noise gezelschap Sonic Youth, dat de introverte Amerikaan er ook een solocarrière op na houdt die inmiddels een handvol albums beslaat is minder bekend. Op basis van Moore’s vorig jaar verschenen opus magnum ‘Demolished Thoughts’, waarop rustig voortkabbelende akoestische gitaren en een melancholische viool de dienst uitmaken, hadden wij een eerder intiem concertje verwacht waar de geest van Nick Drake op een gegeven moment wel uit het stadsbos zou kunnen opduiken. Zonder het goed en wel te beseffen waren we echter getuige van de Belgische maiden trip van Chelsea Light Moving, de nieuwe groep die de weinig spraakzame New Yorker ondertussen uit de grond heeft gestampt. In die nieuwe band heeft Moore duidelijk meer zin in een elektrisch overstuurd avontuur waar de viool van Samara Lubelski wonderwel de balans vond met de gecontroleerde gitaaruitspattingen van Moore en diens sidekick Keith Wood.
Opener “Orchard Street” kreeg meteen een wervelende noise outro die menige wenkbrauw deed fronsen, meteen gevolgd door de start-stop rock van “Pretty Bad” uit Moore’s debuut ‘Psychic Hearts’ (‘95). Dat Moore zijn Sonic Youth verleden absoluut niet wou verbergen vonden we helemaal niet erg, maar toch waren we ook benieuwd hoe hij het er met de 12-snarige akoestische gitaar zou vanaf brengen. Het antwoord kwam er uiteindelijk met “Mina Loy” en “Circulation”, en ja, bij dit laatste nummer dachten wij even Mr. Drake goedkeurend te zien knikken tussen het dreigende wolkendek boven het OLT.
Moore probeerde tussendoor ook een paar nieuwe songs uit die hij weldra met Chelsea Light Moving gaat inblikken. We onthouden vooral het venijnige “Burroughs” waar de elektrische gitaren kraakten, krasten, piepten en scheurden als betrof het een lost classic die Sonic Youth vergat op te nemen tijdens de legendarische sessies die vooraf gingen aan ‘Daydream Nation’. Het aan Roky Erickson & The 13th Floor Elevators opgedragen “Empires Of Time” en de bijna radiohit “Ono Soul” besloten een eigenzinnige en hoogste intrigerende set die Moore’s verschillende muzikale gedaanten liet zien.
Het Ierse enfant terrible GAVIN FRIDAY (****) moet zowat de tegenpool zijn van Thurston Moore als het op theatraliteit en extraversie aan komt. Na een bijzonder lange afwezigheid op het live front belandt de voormalige frontman van Virgin Prunes sinds vorig jaar terug regelmatig op Vlaamse podia. En precies daar begint het schoentje toch wel een klein beetje te knellen, want Friday en zijn uitstekende begeleidingsgroep disselden nagenoeg dezelfde set op als tijdens zijn indrukwekkende driedaagse dit voorjaar. Wie de man dus reeds in Hasselt, Leuven of Gent aan het werk zag was onmiddellijk vertrouwd met Friday’s bewondering voor muzikale idolen Jacques Brel (“Next”), Caruso (“Caruso”) en Marc Bolan (“King Of Trash”) en zijn liefde voor de schrijfsels van Oscar Wilde (“Each Man Kills The Thing He Loves”). Het zijn stuk voor stuk nummers die weliswaar voor het theater gemaakt zijn, maar ook onder de blote hemel moeiteloos overeind blijven.
Ondanks de grote voorspelbaarheid blijft een optreden van Friday toch een aparte belevenis, en dat heeft de man volledig te danken aan zijn theatrale podium présence en zijn onnavolgbare kunst om te scoren met elke opmerking uit het publiek. In de cynische Ier die maar wat graag blijft verwijzen naar de kerkelijke hypocrisie schuilt echter ook een melancholische ziel. Het breekbare “Apologia” vanop Friday’s meesterlijk solodebuut was daar ook nu weer het duidelijkste bewijs van. Die ene spotlight gericht op zijn tafeltje met de obligate fles wijn is en blijft emotioneel beklijvend en zorgde opnieuw voor hét kippenvelmoment van de avond.
In de bissen dolde Friday nog wat met het publiek door hen voor de verscheurende keuze tussen een cover van Brel of Bowie te stellen. Tot cynische verbazing van de Ier werd het uiteindelijk “Five Years” van laatstgenoemde, gevolgd door het nieuwe “It’s All Ahead Of You” als ultieme bedtime story in het feeëriek verlichte decor van OLT.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thurston-moore-1-08-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gavin-friday-1-08-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Organisator HeartBreakTunes wist vorige woensdag terug een supergroep in het doom metal genre te strikken: The Electric Wizard. Dit concert wilden we voor geen geld van de wereld missen en daarom trokken we op een stormachtige midweekse dag richting zaal Factor in Brugge.
Ook stormachtig te noemen, was de set van opener Sardonis. Het Limburgse 2-mans leger Roel Paulussen (gitaar) en Jelle Stevens (drums) zagen we een groot jaar terug al eens aan het werk op de Electrohasch label night in het Depot in Leuven. Ze werden toen op het laatste nippertje nog aan de affiche toegevoegd als vervanger van Hypnos 69 die verstek moest laten gaan wegens ziekte van de zanger. Toen konden ze ons al bekoren en vorige woensdag deden ze dit nog eens dunnetjes over. Hoewel dunnetjes in deze context eerder als dik, log en loeihard mag omschreven worden. Ze brachten ondertussen een tweede schijf (‘II’ genaamd) uit.
Hun instrumentale dreunende sludgemetal en loodzware doom, doorspekt met vlijmscherpe riffs zorgde voor vuurwerk in de eerste rijen van het publiek. Gitarist Paulussen kraste de snaren bijna van zijn gitaar en drummer Jelle Stevens gaf zijn drumstel geen moment rust. Schijven en drumvellen kregen rake klappen. En ook wij moesten in de brokken delen tijdens mokerslagen “Skullcrusher AD”, “Emperor” en uitsmijter “Thor”. Als opening act kon dit tellen. Onze oren waren ingesmeerd en klaar voor hoofdact The Electric Wizard.
The Electric Wizard - Een walm van grappige kruiden (marihuana voor de slechte verstaanders) vulde de zaal toen rond 22h00 de leden van The Electric Wizard het podium betraden. De Britten uit Dorset brachten onlangs een nieuwe 7” uit (‘Legalize Drugs & Murder’) en hebben met album ‘Dopethrone’ een meesterwerk in hun discografie zitten. Het was al van bij opener “Supercoven” (uit de gelijknamige EP van 1998) duidelijk dat Jus Oborn (gitaar/zang), Liz Buckingham (gitaar) en nieuwkomers Glenn Charman (bas) en Simone Poole (drums) van plan waren om er een memorabele doomavond van te maken.
Het trippy doom metal epos ontspon zich langzaam tot een uitbarstende zonnestorm. Denk Black Sabbath in een psychedelische stoner bui. Jus Oborn’s spacy stem gaf nog een extra dimensie aan deze - over de 13 minuten afklokkende - magistrale openingssong. Zeker bij het repetitief geschreeuwde “Into the sun” op het einde van het nummer. Waren we al verblind na het eerste verschroeiende nummer, er volgden een kolossale versie van “Witchcult Today”, een van doom doordrenkte “Black Mass” en een loodzware versie van “Return Trip”.
Als een bulderende tientonner denderde de wall of sound van The Electric Wizard van het podium door de Factor. Gelukkig had de zaal extra gewapend beton in de muren, anders vielen hier zeker doden. Het recente “Legalise Drugs & Murder” kon als anthem van de avond tellen. Een ziekmakende, vettige sound, verenigd met een provocatieve, chaotische songtekst en verslavende melodieën, schiep een unieke, moordende sfeer in de van ‘holy smoke’ doorrookte zaal. Het spookachtige refrein werd dan ook massaal meegebruld door de ondertussen van zweet doordrenkte doomheads. The Electric Wizard op zijn best en de ravissante gitariste Liz Buckingham (met headbangend haargordijn tot aan de navel) in topvorm.
Er volgden nog een pletwals van stoner doom “Satanic Rites of Drugula” en een verslavend hypnotiserend “A Chosen Few”. Niets dan gelukzalige glimlachende doomfans rondom ons in de finale van de set waar The Electric Wizard nog eens toonden wie de heersers zijn in Doomland. De openbloeiende heavy stoner doom klassieker “Funeralopolis” uit hun klassieker “Dopethrone” spuwde tonnen energie van het podium het hevig headbangende publiek in. Een verpletterend concert dat nog een tijdje op onze trommelvliezen zal gebrand blijven. Top avond!
Setlist Sardonis: [1] Burial of Men [2] Warmonger [3] Skullcrusher AD [4] The Drowning [5] Entering the Woods [6] The Torch and the Bearer [7] Emperor [8] Thor
Setlist The Electric Wizard: [1] Supercoven [2] Witchcult Today [3] Black Mass [4] Return Trip [5] Legalise Drugs & Murder [6] Satanic Rites of Drugula [7] … A Chosen Few [8] Funeralopolis
Organisatie: Heartbreaktunes
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, van het vroegere Unicorns . Hij is al toe aan de vierde cd , en telkens hebben we wel iets anders van deze muzikale kameleon. Na muzikale avontuurtjes binnen aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica komt het songwriterschap naar boven. De vierde cd is een ingetogen, sfeervolle , broeierige plaat . Er valt voldoende afwisseling te noteren . Elf eerlijke, eenvoudige popsongs , waarbij de dromerige stem , en zalvende emotievolle elektronica , piano , toetsen elan geven aan de sound. Met songs als “Hallways” en “Can’t feel my face” mag het al wat eens krachtiger klinken. Fijn plaatje !
Het debuutalbum ‘Conditions’ van de uit Melbourne afkomstige The Temper Trap schemerde door met de single “Sweet disposition” . The Temper Trap zette zich op de kaart met hun bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en wordt dus gedragen door de indringende falsets en rauwe, energieke zang van Dougy Mandagi .
De opvolger bevat vakkundige pop en helt over naar sfeervolle melancholie, zeemzoeterig en breed uitgesmeerd. Ondanks dit algemeen kenmerk zijn de openers “Need your love”, “London’s burning” en “Trembling hands” stekelig, die onderhuids een postpunk spanningsveld creëren . Verderop de plaat overtuigen “Dreams” en “Rabbit hole”.
Een degelijke , goedgemaakte plaat , niet meer , niet minder en dus ook niet echt verrassend .
Base Ventura komt uit Manchester en debuteren met hun self titled EP onder Twisted Tape Recordings, een casette label dat eveneens z’n debuut kent. Base Ventura is psychedelische rock die licht verteert. Hun sound doet denken aan deze van Psychic Ills, Moon Duo, Wooden Shjips en andere maestro’s in het genre psychrock. Ze stonden in mei dit jaar nog samen met Moonface in Soup Kitchen, een restaurant in Manchester dat zich specialiseert in muzikale desserts. Base Ventura is een band die naar mijn mening als hoofdgerecht dient geserveerd te worden, in een zaal eerder dan in een restaurant.
Via deze link kan je hun EP beluisteren: http://twistedtaperecordings.bandcamp.com/album/base-ventura-ep
Pg.lost is een naam die smeekt om ontdekt te worden door postrock-adepten. Dit vietal uit Zweden werd in 2004 opgericht onder de naam Before You Give In en na enkele personeelswissels werd er gekozen voor de huidige bandnaam. Na twee EP’s en een eerste full album in 2008 ‘It’s Not Me, It’s You’ is ‘Key’ hun tweede volwaardige plaat. Leuk om te vermelden is dat Pg.lost onlangs wat persaandacht kreeg toen een onbekend individu hun muziek gebruikte om een platendeal te proberen scoren. Het toont wat ons betreft aan dat wij niet de enigen zijn die Pg.lost flink weten te appreciëren.
Op ‘Key’ staan slechts zeven nummers maar de meeste daarvan zijn lang uitgesponnen. In de nummers gaat Pg.lost voortdurend uiteenlopende richtingen uit en weet het de luisteraar continu te boeien en flink mee te slepen. Op prachtige werkstukken zoals “Vultures”, “Terraein”, “I Am A Destroyer” en afsluiter “Weaver” klinkt de intrumentale rock echt majesteus en bouwt de band zorgvuldig de nodige contrasten en spanningen op.
Het geheel klinkt episch, melancholisch, broeierig en intens. Wie de perfecte soundtrack zoekt om tijdens z’n vakantie doorheen de meest fantastische berggebieden te rijden, hoeft niet verder te zoeken. Deze prachtplaat zorgt ervoor dat je Pg.lost gerust in een adem mag noemen met topbands als Pelican, Mono en andere If These Trees Could Talk.
Dit plaatje is al een paar weken in ons bezit en onderging in die periode diverse luisterbeurten. Het betreft een akoestische samenwerking tussen twee kleppers uit de Amerikaanse punkrockgeschiedenis: Tony Sly van No Use For A Name en Joey Cape van Lagwagon. Jammer genoeg is Sly op 31 juli 2012 onverwacht overleden door een niet nader bepaalde doodsoorzaak.... Het tragische overlijden zet de recensie van deze solo-plaat uiteraard in een heel ander daglicht. ‘Acoustic Volume Two’ zal zo de annalen ingaan als het laatste studiowerk van Tony Sly. Hij opteerde ervoor om vijf No Use For A Name-songs volledig te strippen en in een akoestisch jasje te steken. Daarnaast is er een zesde, volledig nieuwe track “Live Let Die”.
Ook Sly’s boezemvriend Joey Cape kiest er op dit album voor om vijf nummers te herwerken van zijn formatie Lagwagon in combinatie met één nieuw werkstuk “Broken Record”.
Sly en Cape ontpopten zich op vorig werk al tot prima singer songwriters en ook op deze uitgave is dat niet anders... Het blijft echter wrang dat dit het laatste kunstje is van een amper 41-jarige muziekicoon...
Wie een mooi beeld wil krijgen van enkele toonaangevende muziekbands uit het IJslandse Reykjavik is met ‘Backyard The Movie’ aan het juiste adres. In deze uitgave van uitgeverij Morr Music krijgen we zowel een cd als een dvd. Het ontstaan en het concept van deze dubbelaar is nogal bijzonder: muzikant Arni Runar Hooversson van de band FM Belfast nodigde 8 IJslandse bands waaronder de zijne uit in zijn tuin om er gedurende een aantal dagen op te treden. Bovendien inviteerde hij ook filmmaker Arni Sveinsson die de verschillende concerten registreerde. De mooiste momenten staan zo op deze dvd en tonen samenwerkingen tussen verschillende groepen met zeer uiteenlopende muziekstijlen. Daarnaast is er nog een cd waar alle bands die in de film passeren 1 of meerdere songs laten horen. Voor de volledigheid zijn dit de groepen: Borko, Sin Fang, Mum, Hjaltalin, Reykjavik!, Retro Stefson, Prins Polo en FM Belfast.
De uitschieter op de cd is zonder meer Borko (hij brengt als enige ook twee tracks) wiens lo fi ergens het midden houdt tussen de muziek van landgenoten van Sigur Ros en die van Beirut. Ook het nummer van Sin Fang klinkt zeer fijn en kan in diezelfde hoek gesitueerd worden. Het collectief Mum levert op zijn beurt een oersaai werkstuk wat ons steeds de skip-toets deed aanraken. FM Belfast levert een degelijk maar iets te voorspelbaar technonummer terwijl Reykjavik! een slordige mengelmoes brengt van diverse stevige muziekstijlen waaronder metal, garagerock en een scheutje hardcore. Retro Stefson en Hjaltalin leveren degelijke songs op zonder meer en tenslotte is er nog Prinspolo met een cover van “Underwear”, het nummer van FM Belfast dat in deze herwerkte versie een stuk beter is dan het origineel.
‘Backyard The Movie’ is een leuk initiatief en een mooie manier om je muzikale grenzen wat te verleggen.
Memoryhouse = Heerlijk sferische droompop met een warme klankkleur en een hemelse, engelachtige soms dramatische stem. Evan Abbeele en Denise Nouvion uit Canada debuteren met nostalgische droompop en geven de songs rustige voortkabbelende ritmes door gitaarloops, synths, strijkers, piano en allerhande geluidjes.
De groep refereert aan Cocteau Twins, Cranberries, Galaxie 500, maar leunt aan de huidige rits Beach House, Mum, I Break Horses en Warpaint . De plaat klinkt relaxt , ontspannend, ademt rust en ingenomenheid uit en drijft ons mee naar een zorgeloze wereld .
Extraatjes op de cd , gezien de EP ‘The Years’ is toegevoegd .
De naam is een eerbetoon aan Max Richter , een Duits klassiek componist die 10 jaar terug een album uitbracht met de titel Memoryhouse.
De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de single “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Het nodigt uit om het ganse debuut ‘Other people’s problems’ te beluisteren . Fijne muziek van een creatieve band, die verrassend met sounds omgaat: elektronica, soundscapes, bleeps, zware bassen, hitsende drums en ritmisch bedwelmende, pulserende en knisperende, neurotische beats. Een afwisselende, gevarieerde plaat van een gretig klinkende band.
Een moderne ‘new rave’ stijl , die beelden van bands als Metronomy, Klaxons, Friendly Fires, !!!; The Rapture, Radio 4, LCD Soundsystem deed opborrelden , en toch ergens de mosterd haalt bij een Gang Of 4, A certain ratio en Cabaret voltaire in die elektronica en drums. Maar ook de dwarrelende ritmes van Foals en Bloc Party horen we.
Intrigerend materiaal waarvan songs als “Pacemaker”, “Wood & plastic” , “Jostle” , “The commission” en die single duiden op een sterk debuut !
Slaughterhouse - Ty Segall Band
De zeer bedrijvige lo-fi garagerocker Ty Segall is met deze Slaughterhouse al aan zijn derde album toe in 2012.
Met de Ty Segall Band brengt hij een uiterst explosief goedje tot leven, een bruisende cocktail van vuile garage rock, nuggets psychedelica, ontspoorde rock’n’roll, vuige punk en gestoorde hard rock. Een wilde kruisbestuiving van Hawkwind, Sonics, Syd Barrett, Johnny Thunders, MC 5, Stooges en Black Sabbath. De gitaren zijn dikwijls bedolven onder een laag fuzz en distortion maar slaan geregeld ook aan het soleren als ware hier een bende harige hardrockers aan het werk.
U mag van ons headbangen op “Death” en pogoën op “Slaughterhouse” en “The bag I’m in”. Feit is dat er hier een handvol schitterende songs tussen al dat gitaargeweld zitten zoals het vunzig rockende “I bought my eyes”, het razende “Tell me whats inside your heart” en het sluipende “Wave goodbye”.
Enkel de 10 minuten durende aanval op uw trommelvliezen “Fuzz war” is beter over te slaan, tenzij u ‘Metal Machine Music’ een goede plaat vindt natuurlijk.
‘Slaughterhouse’ is smerig, wild, explosief, geschift en uitermate fantastisch.
Gothic Metal en een innemende frontvrouw, het is een combinatie die de laatste twee decennia vrij succesvol bleek bij onze Nederlandse buren getuige bands als The Gathering, Within Temptation en Epica. Sin7Sins is een groep die je perfect in deze traditie kunt situeren. Ontstaan uit de as van de formatie Infinite Dawn bracht dit vijftal in 2010 met ‘Perversion Ltd’ naar verluidt een zeer degelijk debuut op de markt. Twee jaar later is Sin7Sins terug met ‘Carnival Of No Tomorrow’. Het is voor ons de eerste kennismaking met deze Nederlanders en die is best positief. Het plaatje bevat 11 vrij afwisselende nummers en valt vooral op door de stevige strot van frontdame Lotus. Die komt het best tot zijn recht in de stevige en catchy nummers waaronder de drie krachtige openingstracks en “As Romance Dies”. Naast deze knallers passeren uiteraard ook de obligate ballads de revue (“Shadows & Dust” en “Cyanide Symphony”), best verdienstelijk maar niet onze favoriete cup of tea. Verder horen we in een aantal songs de nodige industrial invloeden en doet Sin7Sins ons daardoor bij momenten als Rammstein klinken. In ieder geval, ‘Carnival Of No Tomorrow’ is best de moeite waard voor liefhebbers van het zwaardere werk.
Het uit Philadelphia afkomstige The Roots is niet zomaar een hiphopband. Nee , hier wordt door live instrumenten een amalgaan aangeboden van hiphop, soul , jazz, funk , retrorock en rock’n’roll, wat hen zo respectabel maakt. Een brede waaier aan stijlen worden in een aanstekelijke, ritmische jam gespeeld, direct, strak, spannend en meeslepend.
The Roots wordt gedragen door klassemuzikanten en in de spotlights komen MC Black Thought en drummer Ahmir Thompson (alias ?uestlove) , die al met een rits artiesten als Iggy Pop, Little Richard en Amy Winehouse hebben samengewerkt .
Al bijna vijfentwintig jaar zijn deze gasten bezig . Een doorbraak naar een groter publiek forceerden ze met het album ‘Phrenology’ waarop de single “The seed” met Cody Chesnutt is terug te vinden . Vanavond geen Chesnutt op de stage, maar het nummer werd in verschillende tempo’s geserveerd.
Een rhymefeestje hoorden we, waarbij de songs verrassende wendingen kregen en in wisselende vaart werden gespeeld, wat nu net die band boeiend , divers maakt. De verschillende stijlen hoor je in de gitaarloops , bas, tuba, keys en drums ; de pruttelende rapzang rijmt en breit alles aan elkaar . Heerlijk broeierig en stevig klinkt die ‘jungleboogie’ formule op live knallers als “Mellow my man”, “What they do” , “Get busy” en “Proceed”. Ouder werk , inderdaad , het zijn blijvers voor deze ‘rocksteadycrew’ . In hun swingend materiaal is er ruimte voor eerbetoon en citaten, o.m. aan Beastie Boy MCA “Time to get ill” en “Paul Revere” , en een vleugje Outkast , Gary Glitter en Guns’n’Roses; probleemloos wordt alles op stropende wijze gesmeerd …
Een band als The Roots past ideaal in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof . Het publiek ging voor een knikkebol, een heupwieg , een handbeweging , een danspas en handclaps. Ze werden warm en sterk onthaald , en ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Na een uitgebreide bedanking kon het feestje worden verder gezet met een after party. This was a great Roots …
Eerder hadden we een ontspannende , zomerse set van Brzzvll , die ook met een volledige live band aantraden . Net als The Roots slagen zij erin een stomend setje te presenteren met een aanstekelijke en scheurende mix van 70s jazz, funk, psychedelica, vette afrobeats en sax, onder de bezwerende, zwoele vrouwelijke zang van Gloria Boateng . Hun loungy, opzwepende sounds was verrassend.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Nederlands 
Français 
