Wie zou durven denken dat de ongebreidelde explosiviteit van Mclusky, de vorige band van frontman Andres Falkous en drummer Jack Egglestone, zou zijn afgenomen op de nieuwe Future Of The Left, die is er glad naast. Wij hadden de heren al verwoestend aan het werk gezien op de laatste editie van Leffingeleuren en ze creëerden daar een ongekende energie.
Dat is op ‘The plot against common sense’ niet anders, het is alweer een bloedhete schijf die ontploft in uw gezicht, met hondsdolle songs die razen, blaffen en bijten.
Tussen de razernij weet Future Of The Left toch altijd de melodie te behouden, ook al wordt die geserveerd op een bedje van roestige en knetterende klinknagels. Future Of The Left fluctueert van indie naar bloedende punk, met steeds een brute kracht en rauwe energie verpakt in gevaarlijke beestjes van songs. Op de vlammende punkers “Goals in slow motion” en “I am the least of your problems” klinkt de band als een jonge en woeste Husker Du en in “Polymers are forever” zou je gaan denken dat een geschifte Mike Patton weer in één van zijn furies is geschoten.
Nog wat van onze favorieten : de dreigende basgitaar die wordt ingezet op “Beneath the waves an ocean” maakt de song bijna ondraaglijk fantastisch en “Sorry dad, I was late for the riots” (heerlijke titel) klinkt als Captain Beefheart die door de Sex Pistols is ingehuurd.
Ook als de heren zich inhouden klinken ze dreigend, de snijdende synths op “Guide to men” geven constant de indruk dat de song gaat ontploffen, wat ie uiteindelijk niet doet.
De spanning houdt aan tot de laatste snik, afsluiter “Notes on achieving orbit” is een geweldig anthem van quasi 6 minuten om er in volle furie een knoert van een punt achter te zetten. Moordplaat.
Nieuwe hype ? Kust ons ballen … Het alom bejubelde Alt-J heeft een onbenullig plaatje gemaakt. In bepaalde kunstzinnige kringen noemt men dit minimalistisch, wij houden het op mager en inspiratieloos. Ofwel hebben we het weer niet begrepen. Wel, eerlijk gezegd, dat willen we dan ook niet. Dit is The XX zonder branie, Django Django zonder ritme of Wu-Lyf zonder ideëen. Compleet over het paard getild door alweer de Britse pers en erekandidaat voor de titel meest overschatte hype van het jaar.
Welgeteld twee songs hebben we ontdekt die een beetje de moeite waard zijn, “Something good” en “Fitzpleasure”. Twee.
De 65 jarige rockdichteres , godmother of punk , blijft maar verbazen de laatste jaren . Ze telt al een veertigjarige carrière , is het toonbeeld van vrede, vrijheid, gelijkheid en solidariteit en ze oppert voor een betere wereld en communicatie (no suffer, no war).
Refererend aan de hippie ‘70’s blijven deze thema’s nog steeds actueel! In haar carrière heeft ze na de plaat ‘Waves’ (’79) gedurende een tien jaar over haar gezin (ze was getrouwd met Fred ‘Sonic’ Smith van MC 5 in’80 die in ’94 overleed) ontfermd, en kwam in ’88 terug met ‘People have the power’. En het was een fijne comeback ; een ontmoeting opnieuw, om feller als voorheen het lot van de wereld aan te kaarten, Aarde en Moeder Natuur in de spotlights te plaatsen en de mensheid behouden en zegenen.
De nieuwe ‘Banga’ plaat verwijst naar het hondje van Pontius Pilatus die zijn baasje trouw bleef . ‘Banga’ is ook de lijfspreuk van Patti die trouw blijft aan haar poëtische bezweringen, met een rits psychedelische jams; de plaat is een eerbetoon aan dode zielen ( o.m. de Russische auteurs Michall Boelgakov en Nikolai Gogol , Amerigo Vespacci , Seneca , Amy Winehouse, Maria Schneider of een opbeurend woord aan de slachtoffers van de Japanse aardbeving).
We houden nog steeds van die spannende, broeierige, emotievolle songs , onder haar declamerende voordracht, en bepaald door een heerlijk intrigerend samenspel van gitaar, bas, piano/organ en drums. Een overdadig werkstuk waarbij alles mooi in evenwicht valt.
Uitermate interessante songs en een pakkende cover , “After the gold rush” van Neil Young horen we; een plaat die naar climax gaat met het ruim 10 min durende “Constantine’s dream”. Pure klasse!
Voor een nieuwe Brad willen wij altijd wel met plezier even gaan zitten, omdat de gouden stem van Shawn Smith ons nog steeds kan betoveren. U moet weten dat het juweeltje ‘Family’ van zijn andere band Satchell één van onze favoriete platen aller tijden is.
Het niveau van dat Satchell pareltje wordt hier echter nergens gehaald wordt, ook al staan er een pak aangename songs geparkeerd op deze schijf. De knappe vocale prestaties van Smith ten spijt, worden we niet meer in onze onderbuik geraakt, en dat omdat Smith zijn songs net niet meer zo beklijvend zijn, een zeldzaam pareltje als “Trough the day” buiten beschouwing gelaten.
Niet vergeten dat dit eigenlijk de band is van Pearl Jam gitarist Stone Gossard, dus mag er al eens deftig doorgerockt worden, op het gedreven “Tea Pack” bijvoorbeeld en op afsluiter “Waters deep”, twee songs met een gemeen grunge randje.
Niet hun beste plaat, maar toch zeker de moeite om even een kijkje te gaan nemen in de Trix op 13 februari.
Dat The Killers het grote gebaar in hun muziek niet schuwen is geen geheim. De heren zijn niet vies van galmende stadionrock en konden hier op hun drie vorige platen bijzonder goed mee overweg zonder overdreven opgeblazen te klinken. Hun nieuwste worp is dan ook geen verrassing, er wordt op dezelfde weg doorgegaan, maar nu zijn ze soms wel een beetje te ver gegaan. De dollars lonken ietwat te veel om de hoek en The Killers flirten hier gestaag met de slijmbalgrens. Daar waar men ze vroeger noch verweet te veel als Springsteen te klinken, lijken ze nu bij momenten wel Elton John, en dat is wat ons betreft niet bepaald goed nieuws. Met de meligheid van “Here with me” en “The way it was” weten wij dan ook niet echt wat aan te vangen en ook met het eighties plastiek dat aan “Deadlines and commitments” kleeft hebben wij wat moeite.
Daarnaast hebben ze weer een handvol pakkende en catchy anthems bij mekaar geschreven als “Flesh and bone”, de single “Runaways”, “A matter of time”, “Rising tide”, “Battle born” en de plakker “Be still”, stuk voor stuk songs die gemaakt zijn voor de stadions en die daar gegarandeerd de massa in vervoering zullen brengen.
Dit is The Killers hun kandidatuur voor de grote festivals van volgend jaar, wees er maar zeker dat ze er zullen staan.
Neen, we zijn geen jazzpuristen en de wereld van de jazz zal altijd grotendeels onontgonnen gebied blijven voor ons, maar bandjes die vertrekken vanuit de jazz en er een hedendaags kleurenpallet aan toevoegen van zwevende beats, glooiende soundscapes en duistere elektronica kunnen we best smaken. The Cinematic Orchestra bijvoorbeeld, maar ook zeker deze jonge Engelse band Portico Quartet.
Hun derde titelloze langspeler is immers een pareltje van het zuiverste water. Een pareltje dat zich echter niet onmiddellijk blootgeeft, een mens moet een beetje moeite doen om doorheen de dwarsliggende bomen het bos te zien, maar dat is nu net wat de avontuurlijke muziek van Portico Quartet zo interessant maakt. De songs zijn soms lange sfeervolle tracks die traag ontluiken en dan steevast uitgroeien tot iets heel moois. Hoe meer u er naar luistert, hoe meer wonderlijke geheimpjes ze prijsgeven. Zo zijn de ruwe diamanten “Ruins”, “Spinner” en “Laker Boo” onze favorieten, maar wij vragen u met aandrang om de plaat in haar geheel te beluisteren, alsof het hier een film noir betreft waarin u zich moet laten meeslepen..
Portico Quartet wordt wel eens de Radiohead van de jazz genoemd en daar is wel iets van aan, al was het maar om hun experimenteerdrift en hun eigenzinnigheid aan te duiden, twee eigenschappen die altijd een pluspunt zijn voor boeiende niet alledaagse bandjes als deze.
Dit is een plaat waar het heerlijk wegdromen in is. U gaat best eens kijken en vooral luisteren in de AB Box op 05/12 en u zal begrijpen wat we bedoelen.
Sorry voor Mijnheer Dave Grohl, maar wij hebben op de afgelopen Pukkelpop meer genoten van de legendarische Bob Mould die het twintig jaar oude ‘Copper Blue’ van Sugar integraal kwam voorstellen. Het vonkte op het podium nog even gretig als destijds, alleen zag Mould er een dagje ouder uit (deze grondlegger van de Amerikaanse hardcore punk heeft dezer dagen meer de look van een gezette advocaat dan van het punkicoon die hij wel degelijk is). Na zijn uiterst potige vertolking van die klassieker kwam hij in Pukkelpop met een tweetal nieuwe songs op de proppen die even snedig klonken als ‘Copper Blue’ en die onze verwachtingen naar diens nieuwe plaat meteen de hoogte in stuwden.
Voila, hier is die plaat nu en het is een schot in de roos. De spirit die Mould wist neer te zetten op het podium van Pukkelpop heeft hij nu ook te pakken op deze krachtige ‘Silver Age’, meteen de beste plaat uit zijn reeds goed gevulde solocarrière. Het kan geen toeval zijn dat midden in de periode waarin Mould met het almachtige ‘Copper Blue’ rond de wereld toert, hij op hetzelfde moment een al even energiek nagelnieuw album uit zijn hoed tovert.
Opener “Star Machine” is het ijzersterke begin en toont meteen waarvoor Mould nog steeds staat, een vurige ‘wall of sound’ met een stevige melodie erachter en een laag snijdende vocals er bovenop. Zonder tussenpauze beukt daarna de titelsong op hetzelfde tempo door. Pas vanaf track 5, de sleper “Steam of Hercules” mag de voet lichtjes van het gaspedaal, maar de decibelmeter blijft wel op koers.
‘Silver age’ stoomt zo lekker 10 songs lang door, het typische harmonieuze lawaai van Bob Mould heeft duidelijk niet aan kracht ingeboet. Als de man snedige punkrockers als “Keep believing” blijft maken, mag hij van ons nog enkele jaren doorgaan.
Copper Blue heeft na 20 jaar zijn waardige opvolger.
We wachtten ongeduldig op de terugkeer van Dan Deacon naar België, deze prettig gestoorde die op 7 juni de Botanique letterlijk op zijn kop had gezet. Maandag 24 september trad hij hier opnieuw op, maar dit keer in de Rotonde. Door de gebruikelijke theatrale codes aan zijn laars te lappen, slaagde de Amerikaan erin een gevoel van perfecte eensgezindheid met het publiek te creëren. Niet verwonderlijk dan ook dat de zaal vol zat om een lekker ‘Deaconiaanse’ performance te zien, of - beter gezegd - te beleven. Niet in het minst ook omdat zijn nieuwe album ‘America’, sinds slechts enkele weken in de platenwinkel, ideaal is voor de transpositie naar een live optreden.
Alvorens écht van start te gaan, de beurt aan Deep Time. Het duo beklimt het podium om 20 uur stipt. Vroeger luisterde het koppel naar de naam Yellow Fever. Jennifer Moore (zang, gitaar, synthesizer) en Adam Jones (drums) hebben recentelijk een gelijknamige plaat uitgebracht, die vrij aangename, minimalistische pop biedt. Ondanks deze capaciteiten zal de zangeres er niet één keer in slagen om zich, gedurende de 30 minuten, ten volle te geven. Bovendien zal ze enkele fouten begaan ; onhandigheden die haar partner een slecht humeur bezorgen. Jammer, want op zich houden de nummers best stand, maar aangezien de omstandigheden , om het even welke interactie in de weg staan … Zonde!
21 uur nadert. De spanning is te snijden in de barstensvolle Rotonde. Het publiek is duidelijk al veroverd door de artiest, nog voor hij zijn intrede doet. Op het podium staan twee drumstellen tegenover elkaar en pal in het midden staat een schedel. Kleurrijke spots hangen boven een tafel waarop een uitrusting ligt, een vreemd gevoel voor mij. Uiteindelijk wordt de schedel verlicht. Naar goede gewoonte neemt Dan Deacon plaats tussen het publiek, voor de tafel. Vanaf dat moment treedt de inboorling van Austin (NVDR: vandaag woont hij in Baltimore) in symbiose met zijn publiek. Een publiek waarvan de meerderheid in een soort van trance zal gaan, en dit gedurende de komende 90 minuten.
Deze goeroe met een teddybeeruitstraling heeft de aangeboren gave om de toeschouwers te betrekken in zijn show.
Hij begint met een hommage aan Lenny Kravitz. Het publiek wijst naar de discobol die aan het plafond hangt. Zoals de ceremoniemeester aangeeft, bukt iedereen zich en komt op het einde van de telling weer recht. Op dat moment weergalmen de eerste elektronische loops, ondersteund van de twee alerte drummers. Een toestand die een hartstocht aanwakkert waardoor de twee muzikanten, logischerwijs, op het randje van de uitputting zullen zijn tegen het einde van de show. Opgewonden springen de jongeren of stampen ze op de grond. De Rotonde beeft.
Het repertoire van Deacon verenigt titels uit zijn nieuwe en uit zijn vorige werk, ‘Bromst’. Maar dat zal de menigte worst wezen: het is de sfeer die primeert. Nog nooit heb ik zoveel waanzin in een concertzaal gezien. Het hoogtepunt van het spektakel? Een reuze ‘farandole’ geleid door Dan. Er zal zelfs een enorme menselijke tunnel gevormd worden tot buiten de zaal. Iedereen goedgeluimd. Andere sterke momenten: de slam dansen. Zowel de jongens als de meisjes doen eraan mee. Ze zwieren van links naar rechts en van boven tot onder het podium! Om 22 uur 30 is de show afgelopen. Unaniem gejuich voor Dan Deacon. De toeschouwers die hem omringen, omarmen hem en vragen hem T-shirts, vlaggen, etc… te signeren.
De planken van de Rotonde zullen zich nog lang de komst van deze goeroe herinneren. Dan Deacon heeft er een concert vereeuwigd dat niet alleen om te zien, maar vooral om te beleven was. En de toeschouwers van vanavond zullen deze geprivilegieerde momenten niet snel vergeten...
Berenger Ameloot – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Botanique, Brussel
Een paar kleppers van nummers , een goede set , maar niet verrassend, opvallend genoeg. Afwachten what’s up next …
Electric Guest , opkomend bandje uit de Verenigde Staten, L.A., die na Les Nuits Bota hier nu terug aankloppen en op hun debuut ‘Mondo’ aantonen meer dan zomaar een synthpopbandje te zijn .
Ze gaan duidelijk breder en houden het op een frisse, aanstekelijke mix van pop , electro, funk en psychedelica . ‘Mondo’ klinkt hitgevoelig , dansbaar, lichtvoetig en smaakvol. Ze hebben alvast met “This head I hold”, pas op het eind van de set afgevuurd, een eerste hit op zak; ze hebben meer in hun mars, zagen we, en songs als “Waves”, “Under the gun”, “Awake” , “Amber” en “Troubleman” onderscheiden zich door de huppelende, twinkelende, dromerige ritmes en de subtiele, fijnzinnige en bruisende elektronicatunes, – bleeps en pianoloops. De zang wisselde , een moeiteloze overstap van indringende, emotievolle vocals naar een hoge(re) falset. En de zanger Asa Taccone laveerde van de ene naar de andere kant op het podium en was niet vies van enkele sensuele danspasjes. Samen met z’n kompaan Matthew Compton en de broers Todd en Tory Dahlhoff zagen ze er als ‘real american school teenagers’ uit en refereerden muzikaal aan Foster The People, Phoenix, Two door cinema club, Hot Chip, MGMT en Empire of the sun. Trouwens de productie van hun debuut was in handen van Danger Mouse , die al z’n strepen verdiende met James Mercer van The Shins , Gnarls Barkley, The Black Keys , The Rapture en Gorillaz.
Een goed gevulde Orangerie genoot van het korte pittig , gedreven setje van het kwartet, een 45 tal minuten en tien songs lang . Op die manier was hun debuut er in een mum van tijd doorgeraasd.
Kort zagen we nog de support Last dinosaurs, die de gitaren krachtiger boven haalden, en het even aanstekelijk, fris en catchy wilden houden als Electric Guest.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/electric-guest-24-09-2012/
Organisatie: Botanique, Brussel
Elementsfestival 2012 – in volle groei - één van de grootste dans events in Brugge …
Elements was ook dit jaar gericht op Dance in al zijn vormen, en dan vooral de op vandaag hete subgenres als dubstep, electro, hardstep, drum & bass en een scheut (Vlaamse) hip hop. Dankzij het stijgende succes van de afgelopen jaren waren capaciteit van het terrein en het aantal toeschouwers nog maar eens uitgebreid. Het festival, dat zich voornamelijk op hard feestende jongeren richt, is dus nog in volle groei.
Na onze fantastische ervaring van vorig jaar mochten we deze 3de editie van Elements Festival absoluut niet missen. Wat hadden we weer eens zin om te feesten, en we waren zeker en vast de enigen niet!
Toen we de vrijdagavond nog maar net op de camping waren, hoorden we onze klassieker “Hoereeeee” al over heel de camping weerkaatsen. Het was toen al feesten geblazen, zeg maar! Met de i pod radio’s dwaalden onze hardcore liefhebbers over heel het campingterrein met hun muziek vollen bak en een hele kudde feestgangers achter zich.
Veel werd er die nacht niet geslapen alleszins. Maar dat belette ons niet om de volgende dag tegen 11.00 hr al paraat te staan om de beentjes al eens goed los te gooien.
De DJ die ons dit jaar als eerste verwelkomde was onze jonge vriend Eptic die thuis is in het Dubstep genre en zijn publiek al van zo vroeg in de ochtend wist op te hitsen. Met zijn dreunende bass, vette beats en typische geluiden maakte hij zijn publiek warm voor een vet feestje. Wij waren al helemaal verkocht en hebben dat dan ook duidelijk laten merken door ons volledig te laten gaan. Daarna bleven we staan voor de wreed goeie set van Point.Blank. Deze mannen brengen een iets zwaardere versie van dubstep. Point.Blank is iets minder bekend dan zijn voorganger maar zeker niet minder goed, integendeel ! Een nog diepere bass en nog vettere beats. Deze twee eerste DJ’s wisten ons zeker al klaar te stomen voor het iets hardere werk. We zakten meteen af naar de MuSick stage voor onze hardcore vrienden Limewax b2b The Panacea die we eerder dit jaar op Dour Festival konden bijwonen. Wat even hard, even zot en even hyperkinetisch was als toen.
Op de Cliché stage hoorden we in het passeren Roksonix en Ulterior Motive. Dat was niet veel soeps, het volk zat nu niet bepaald te wachten op een paar MTV hiphop platen. Veel succes hadden die dan ook niet. “Wat deden die mannen daar toch? “ vroegen wij en de meeste festivalgangers zich af.
We waren de MuSick stage nog niet beu, en gingen daar nog eens een bezoekje brengen aan Counterstrike (Ook eerder gezien op Dour Festival). Valt niet veel over te zeggen, behalve dat feesten nog maar eens de boodschap was. En we raakten maar niet uitgefeest, we sprongen een uur op de harde beats van Counterstrike voor dat we naar mijn persoonlijke jonge helden de Compact Disk Dummies gingen. Ons kon je helemaal vooraan vinden in de Red Bull Elektropedia, wat had je anders gedacht. Het publiek was echter minder enthousiast als de vorige keer dat we hen zagen, maar hier op Elements is men dan ook geen gitaren gewoon. Maar hun optreden was zeker even goed. Die mannen zijn gewoon fantastisch! Ze eindigden met hun fantastische cover van ‘Toxic’ waarbij Britney Spears in het groot afgebeeld werd op de schermen. Dit was het enige optreden op het festival waar er een gitaar aan te pas kwam en dat was dan meteen ook het beste!
Na een rustpauze van ongeveer een uur of twee begaven we ons naar t’Hof van commerce. Tot onze grote verbazing stond de wei toch wel bijna helemaal vol. De gouden klassiekers van onze West-Vlamingen wisten ons en de rest van het publiek dan ook helemaal mee te krijgen. Toch hadden de mannen een beetje last om over de harde beats die uit de andere tenten weerklonken te rappen. Maar dat trokken ze zich dan uiteindelijk niet echt meer aan, ze deden gewoon verder hun ding en kregen alsnog het publiek aan het dansen.
Ook dit jaar is ons hoofddoel meer dan zeker bereikt. Helemaal uitgeteld zijn we de volgende ochtend naar huis vertrokken. Dit was absoluut de beste afsluiter van de festivals en volgend jaar zijn we vast en zeker terug van de partij.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elementsfestival-2012/
Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge
Het gelijknamig debuut van het Manchester afkomstige We Have Band had een paar interessante singles als “Divisive”, “Oh” , “Love what you living”, “You came out” en “Centerfolds & empty screens”; songs die zich optimaal manifesteren binnen de electropop en punkfunkstyle . Op hun optredens zijn het opvallendz kleppers, die de rest van de gig wat doen vergeten . Toegegeven, de nieuwe plaat ‘Ternion’ is wat aan ons voorbijgegaan, intrigeert minder en heeft met “Tired of running” en “Where are you people” slechts twee songs die in de buurt komen van die handvol prachtige nummers van hun debuut .
Ze moesten wat op dreef komen en de juiste stemming zoeken, ondanks het spelplezier, enthousiasme en dynamiek van het kwartet . Reden: rond dwarrelende nummers die niet meteen raken. We Have Band moet het hebben van die pittige gedrevenheid , de hoekige grooves , de exploderende ritmes , de opzwepende percussie en de dansbare electrotunes van de eerder vernoemde songs.
Ze gingen dan ook naar een climax in de set , waarbij ze het publiek volledig aan hun kant kregen en telkens warm onthaald werden.
Goede set , niet meer dan dat … We Have Band zal met een derde cd wat anders uit hun kas moeten halen om zich te kunnen onderscheiden van de grote meute bands met een mix van indie en elektronische popmuziek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Heerlijk bollend setje hoorden we van Best Coast, indie/surf zomerpop , draaiend rond het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino. Lekker rocken, genieten, wegdromen en zich soms een wereld wanen van de old fifties – sixties van de Shangri-La’s en de Pipettes. Ze maken de brug naar ‘the coast’ van de Beach Boys , de rammelpop van Pavement en de rock’n’roll van The Ramones .
Best Coast , live met vier, rolde en holde langs de kustlijn van de Bota . ‘On the road songs’ maar toch deels op een hobbelig parcours. Bijna twintig in totaal zelfs, in hun uur durende set. De broeierige , zweverige song kregen een ‘garage’ rockend vestje aangemeten, huppelden soms of hadden een meer directe , krachtige aanpak, zeker in het begin, om de aandacht te trekken, met “When the sun don’t shine” , “Crazy for you” en “Goodbye” . Zeemzoeterigheid werd niet uitgesloten zoals op “No one like you” en “How they want me to be” . Moeiteloos balanceerden ze tussen de twee, wat de variëteit onderstreepte , maar niet deze formule klikte niet steeds en klonk af en toe minder spannend. Duidelijk was wel dat de heldere , indringende , soms verbeten prachtzang van Bethani een vooraanstaande rol speelt in de sound!
Ze wilden het leuk houden , met een leuke conversatie-tje of grapje tussenin, en ze hadden dancehits van hier op de radio gehoord, als Duck Sauce met “Big bad wolf”. Het was de tweede keer dat ze hier in België waren, na Gent vorig jaar. “When I cry” , “Do you love me like you used”, “Up all night” en “Boy friend” voelden aan als een windbries tijdens een zomerwandeling aan het strand.
We kregen nog een verrassend toemaatje, “About a girl” van Nirvana, tussen droom en dynamiek .
Aanstekelijk , fris , ontspannend allemaal, Best Coast heeft duidelijk z’n naam niet gestolen …
Organisatie: Botanique, Brussel
Het laatste festival van de zomer ligt nog maar net achter ons of het eerste festival van de herfst dient zich aan. Voor de vierde maal organiseert Frontal Noize, label & booking, in Roeselare een festival. Indie’d … Zoals de naam al doet vermoeden ligt de focus op ‘indie’, met andere woorden: groepen die bij de grote massa nog niet bekend zijn.
De eerste groep van de dag is Mr. Greedy. De lokale band werd opgemerkt tijdens een optreden in een café om de hoek en mocht terecht op het podium aantreden. Ze brengen populaire rock, die makkelijk in het oor kruipt. Het stemgeluid van de zanger geeft de muziek een eigen kleur. Zijn diepe stem (denk aan Editors) was niet altijd even zuiver, zeker in het begin van de set, maar storen deed het niet. Hoewel de band vrij jong is, zijn de leden geen jonge veulens meer. Dit zorgt voor een mature sound. Een ideaal begin van het festival!
Een band waar ik zeer hard naar had uitgekeken is Nightmare Air. Bekend zijn ze nog niet en op een full cd is het nog even wachten. Toch kunnen ze al heel wat adelbrieven voorleggen: ze speelden reeds in het voorprogramma van Sonic Youth en stonden ook al op SXSW. Dat eerste is zeker geen toeval. Hun muziek neigt zeer sterk naar de beginperiode van Sonic Youth, echter wel overgoten met een sausje van pop à la Californië. Een echte kopie zijn ze niet, daarvoor hebben ze te veel een eigen smoel. Drie mannen en een vrouw, meer is er soms niet nodig. De twee verschillende stemmen (gitarist en bassiste) worden perfect ingepast in de nummers: de vrouw neemt de zachtere stukken voor haar rekening, terwijl de gitarist het steviger werk aanpakt.
Het grootste minpunt aan de set was de korte duur, wat natuurlijk te verstaan is voor een band zonder cd onder de arm. Van mij mocht deze groep gerust nog een uur langer spelen. Ik denk (en hoop) dat ze nog zeer vaak naar België terugkomen. De sound, de nummers, de attitude zijn er. Nu enkel nog een groter publiek. Aanrader!
Audiocaeneat is een band uit de stal van Frontal Noize. Ze brengen postrock van de zuiverste soort. De beperkte gezongen stukken zorgen voor een aangenaam breekpunt in de set en deden mij soms een beetje denken aan The Sedan Vault. Ze zijn ook niet te beroerd om er enkele zwaardere stukken in te steken. Toch zijn er enkele kanttekeningen te maken. De soms lange pauzes tussen de nummers zorgt ervoor dat de vaart wat uit de set wordt gehaald. Hun muziek is ook geen hapklare brok. De vele tempowisselingen zijn vaak heel goed gevonden, maar met momenten is de samenhang binnen de nummers zoek.
“België’s best bewaarde geheim”, zo werd Motek (zie pics) aangekondigd. En ongelijk konden we de presentatoren niet geven. De Brugse band wou van bij de start van het optreden duidelijk maken dat die woorden volledig terecht waren. Voor Jan Modaal is deze band inderdaad niet bekend, maar binnen de muziekwereld zijn ze toch een klinkende naam. Motek brengt post-rock, maar niet zomaar. De nummers worden perfect opgebouwd. Er wordt niet in de val getrapt waaraan zoveel bands in dit genre zich laten vangen: te complex en te moeilijk wordt het nooit. Dit wil niet zeggen dat hun muziek voorgekauwd radiovoer is. Er is aan gewerkt, over nagedacht.
Een uur lang weten ze het publiek te boeien, te verrassen, te begeesteren. Er valt geen enkel doods moment en de set wordt met een drive gebracht waar veel bands nog iets van kunnen leren. Uitstekend optreden van een band die al jaren uitstekend bezig is.
Het sluitstuk van het festival (op enkel DJ-sets na) wordt verzorgt door AKS. Laat mij toe om u mee te delen dat ik geen grote fan ben. Maar het merendeel van de zaal was het blijkbaar oneens met mij. Bijna iedereen was voor hen gekomen. Waar bij de eerste bands de publieke belangstelling zeer klein was (behalve voor Motek), stroomde het volk nu toe. Een publiek dat voornamelijk bestond uit tieners leek er helemaal klaar voor.
En op hun honger hebben ze zeker niet gezeten. Ze werden getrakteerd op een vrolijke en dansbare mix van hip-hop, drum’n’bass, R’n’B en soms zelf een beetje jazz.
Ideale partymuziek dus waarop er duchtig gedanst werd. Het is voor mij een verademing dat in dit genre er nog plaats is voor live-instrumenten. De zangeressen worden ondersteund door een saxofoon, gitaar, keyboard, DJ’s en elektronische drum. Dit zorgt voor een zeer vol geluid, maar ook soms voor een rommelige sound. De zangeressen verrassen. Vooral Billie straalt veel charisma uit en heeft een stem als een klok.
Het publiek ging uit zijn dak. Jammer genoeg zat een bisnummer er niet in en hoorden we toch wat teleurstelling in de zaal.
Indie’d was voor mij een schitterend festival, waar er nog heel wat verborgen groepen te ontdekken zijn. Ik ben nu al benieuwd naar welke bands ze volgend jaar zullen voorschotelen.
Organisatie: Indie’d – Frontal Noize, Roeselare
Up In Smoke IV Roadfestival 2012: als de rook om je headbangend stonerhoofd is verdwenen…
Up In Smoke IV Roadfestival 2012 - Grandloom (Ger) – Glowsun (Fr) – Monkey 3(Ch)
Magasin 4
Brussel
Vorige zaterdag streek de ‘Up in Smoke’- karavaan neer in Magasin 4 aan de Havenlaan in Brussel. Het mini-festival, georganiseerd door Sound Of Liberation (SOL), is ondertussen al aan zijn vierde editie toe en brengt telkens een affiche om als psychedelische stonerfan duimen en vingers bij af te likken. Deze keer is het de beurt aan het Duitse Grandloom, het Franse Glowsun en het Zwitserse Monkey 3 die gedurende de 2de helft van september de Europese concertzalen onveilig zullen maken.
Grandloom, de psychedelische stonerrock band uit Cottbus (Duitsland), had de eer het stonerbal te openen. Hun sound kan je best omschrijven als een mix van psychedelische, space, stoner, blues en seventies hard rock! Een combinatie van kopstoten van riffs en geestombuigende psychedelische solo’s werden gedurende een groot uur om onze oren geslagen. Vooral hun bassist Hans liep in de kijker met zijn fenomenale loops en killer sound (denk aan de bass-sound van Tool)! We kregen gedurende één uur een magistrale metal jam met een mix van de spaciness van Earthless, de doomriffs van Sons Of Otis, de drive van Karma To Burn en de rook van Colour Haze voorgeschoteld. En daarmee is in een notendop dit optreden samengevat. Klasse!
Setlist Grandloom:
[1] All In / Larry Fairy [2] M. Lunch [3] Paula’s Voodoo Groove [4] Orbit Wobbler [5] Apollo Moon
De zuiderburen van Glowsun uit Lille zagen we begin augustus al schitteren op het Yellowstock-festival in Geel en ook nu was het terug raak. Ze brachten in eigen beheer ‘Love Lost’ (2006) uit om dan via het Belgische Buzzville Records in 2009 ‘The Sundering’ en het split-album ‘Sun and Moon’ (split met Electric Moon – 2011), deze maand hun nieuwe ‘Eternal Season’ (Napalm Records) op ons los te laten. Dat zanger Johan Jaccob – naast zijn schitterende artwork (check zijn site op smoelenboek https://www.facebook.com/johanjaccobartwork) – ook nog een potje gitaar kan spelen is een publiek geheim. En met een ritmesectie (een schitterende Ronan Chiron op bas en rots in de branding Fabrice Cornille op drums) die gerust een skyscraper kan onderstutten, ben je natuurlijk de koning te rijk. Eén uur wegdromen in een universum van psychedelische doom en stonerrock zorgde voor een gelukzalige blik bij het overgrote deel van het aanwezige publiek. Gezien, gehoord en goedgekeurd!
Setlist Glowsun:
[1] Death’s Face [2] Virus [3] The End [4] Dragon Witch [5] The Thing [6] Lost Soul [7] Sleepwalker [8] Monkey Time
De kers op de psychedelische verjaardagstaart kregen we bij het Zwitserse Monkey 3 (zie pics) dat we ook op Hellfest en Yellowstock tijdens de zomermaanden zagen heersen. We hadden het geluk om naast de baas van Buzzville records (Patrick Meuris) te mogen staan en een geanimeerd gesprek met hem te kunnen voeren. Meuris bracht via zijn platenlabel in 2003 hun debuutplaat ‘Monkey 3’ uit en was op vraag van de band – na lange tijd elkaar niet meer gezien te hebben – uitgenodigd naar zaal Magasin 4. En ook hij zag dat het goed was. Het Zwitserse 4-tal bracht ons al van bij het begin van hun set in een ‘Turn On. Tune in. Drop Out.’-modus ( © Timothy Leary).
We konden niet anders dan hun schitterende muzikale trip onder hypnose ondergaan. Maar dit deden we dan ook met alle plezier. Dat hun invloeden duidelijk op seventies bands geënt zijn, konden we al op hun tribute album ‘Undercover’ smaken: Pink Floyd, Led Zeppelin, Kiss en Deep Purple zijn nooit veraf! Het werd een groot uur ‘space-jammen’ op een verslavend psychedelische stonerrock-vibe! Toen ze dan nog in extremis bij de encores een fenomenale versie van Ennio Morricone’s “Once Upon A Time In The West” op het publiek loslieten, kon onze avond niet meer stuk! Monkey 3 zijn heersers! Op naar ‘Up In Smoke V’!
Set list Monkey 3: [1] Camhell [2] Motorcycle Broer [3] Jack [4] True The Desert [5] Last Gamuzao / Encores: [6] Once Upon A Time In The West (Ennio Morricone cover) [7] One Of These Days (Pink Floyd cover)
Organisatie: Magasin 4 (i.s.m. Sound Of Liberation & HeartBreakTunes), Brussel
N.A.M.E.- Festival 2012 – elektronisch muziekfestival het ontdekken waard!
N.A.M.E.- Festival 2012
Als er één elektronisch muziekfestival was waar ik dit jaar naar uitkeek, was het ongetwijfeld dit jonge festival in Frans Vlaanderen. Een geweldige line-up op het hoofdpodium met twee toplive-acts op vrijdag. Wat een mooie avond beloofde te worden draait toch enigszins helemaal anders uit. Gelukkig is er een wonderboy als Nicolas Jaar om de avond te redden. Die avond was er jammer genoeg geen enkel ander lichtpunt te bespeuren.
Ik denk dat wij in ons Belgenlandje heel hard verwend zijn als het aankomt op muziekbeleving. Niet alleen weten Belgische festivalorganisatoren uitmuntende artiesten te strikken, ook op vlak van organisatie kunnen onze buren uit Frankrijk gerust eens in de leer komen. Daar knelde net het schoentje op het NAME-Festival. Georganiseerd parkingbeleid? Nog nooit van gehoord. Tijdstabellen respecteren. Wanneer? Vrouwentoiletten met wc-papier? Waar is dit voor nodig? Ik kan nog wel even doorgaan en vermelden dat 3 bars voor een massa-event als dit toch ronduit te weinig is. Bovendien moest je om de veel te dure dranktickets te bemachtigen de indoor concerthallen volledig doorkruisen. Om nog maar te zwijgen dat één van de ingangen van de hallen links naast het podium van zaal twee gepositioneerd was. Een getrek en geduw van jewelste. Ok, we leggen alle negativiteit naast en ons neer en komen best eens even terzake!
Eén van meest vernieuwende en spraakmakende artiesten van de laatste jaren bewees andermaal dat supertalent aan weinigen gegeven is. Nicolas Jaar klinkt live nóg spannender dan op plaat. In Tourcoing werd hij geflankeerd door saxofonist Will Epstein en gitarist Dave Harrington. Jaar zelf zorgt voor de vocals, beats en bleeps. Een langgerekte spacenoisy intro kondigt een uur concert aan waar eenieder gaat van duizelen. In zijn livesets brengt Jaar zijn nummers telkens in een totaal ander jasje dan dat we kennen van op plaat. De versies van ‘El Bandido’, ‘Too Many Kids Finding Rain In The Dust’ en ‘Time For Us’ waren ongetwijfeld de hoogtepunten van de avond.
De diepe en loepzuivere bassen, de huilende gitaar en smekende saxofoon geven de performance een heel Lynchesque tintje mee. Ook nu katapulteert Nicolas Jaar zich in mijn persoonlijke top 5 van beste concerten van het jaar. Perfect op temperatuur gekomen voor de volgende live set.
John Talabot zagen we eerder deze zomer aan het werk op 10DaysOff met een slo-mo-house-set. Vandaag werd hij jammer genoeg geteisterd door technische problemen waardoor zijn act simpelweg werd geannuleerd. Dan maar naar Mr. Oizo’s vriendje Kavinsky die we vooral kennen van zijn bijdrage, “Nightcall”, voor de soundtrack van de film ‘Drive’. Het lijkt er heel sterk op dat deze uiterst populaire man niet helemaal weet waar hij naartoe wil met zijn set. Van disco over dirty, smaakloze electro naar techno. Even was er een lichtpuntje wanneer hij een aantal vintage acid-tracks afvuurt op het publiek. Helemaal niet overtuigend genoeg als je het ons vraagt.
Hoe hard we ook nog ons best deden, de Canadezen van Art Department konden onze mood ondanks hun voortreffelijke set niet meer keren. Naar goede gewoonte komen Kenny Glasgow en Johnny White aandraven met een heel aparte mix van de allernieuwste house- en technopromo’s en lang vergeten house classics. Hun set viel wat in het water door een bedroevende sfeer. Maceo Plex zien we nog starten maar het werd tijd om het festival te verlaten.
Als je de line-up van vanavond bekijkt, verwacht je een knaller van een feest tegemoet te gaan. Hoe komt het toch dat dit met uitzondering van Nicolas Jaar nooit het geval is geweest? Aan de N.A.M.E. om hier lessen uit te trekken. Feesten is véél meer dan een goede line-up. Of zijn wij intussen te verwaand op dit vlak? In ieder geval niet tot volgend jaar.
Organisatie: N.A.M.E. Festival
Deze avond opnieuw een bezoekje aan Magasin 4 in Brussel. Het kan niet genoeg herhaald worden wat een fantastische zaal en schitterende alternatieve programmatie ze aanbieden!
Vanavond was de productie ism Heartbreaktunes. Deze organisatie lijkt wel omnipresent in het Vlaamse muzieklandschap. Ze kunnen vergeleken worden met de Live Nation van de hardere muziek (zonder verkeerde bijbedoelingen). Ook voor hen neem ik mijn hoed af.
Vanavond presenteren er zich 3 groepen. Hangman’s Chair dient zich als eerste aan. Deze vierkoppige Franse band schotelt zompige stonerrock voor, die echter vrij mainstream klinkt. Met momenten lijken ze het (volgens sommigen zeer terecht) ter ziele gegane genre van de nu-metal te raken. Vooral de cleane stem van de zanger doet mij aan veel bands tegelijk denken. Er kwam zelfs heel even een Soundgarden gevoel over mij. Ook een vleugje sludge mag ontbrak niet. Hoewel dit alles klinkt als een veelbelovende combinatie valt het optreden toch wat tegen. Muzikaal is er niets op te merken aan hun sound en spel. Maar het geheel klinkt te routineus, te banaal, te zoutloos. Iets meer uit de band springen en wat meer experimenteren zou zeker mogen. Na een korte set blijven we op onze honger zitten.
Castles is een Belgische groep met een Britse zanger, die zich overigens in perfect Frans weet te bedienen wanneer hij de PA nog wat moet bijstellen. Hij wordt bijgestaan door een bassist en een drummer. De eerste nummers die we te horen krijgen klinken veelbelovend. Een mix van metal en punk (vooral door de stem van de zanger), met ongelofelijk veel variatie, die geen platgetreden paden wil bewandelen. Het enthousiasme straalt van hen af, op het publiek dat enthousiast reageert. De zanger blaast, schuimbekt, fluimt,… als een ketter en lijkt de zaal volledig plat te spelen. Maar de eerste nummers blijken hun beste nummers te zijn. Nadien gaat het bergaf en klinkt alles wat cliché. De band laat dat echter niet aan hun hart komen en blijven met een benijdenswaardige gedrevenheid alles geven. Chapeau hiervoor. De band heeft potentieel genoeg. Indien de lijn van de eerste nummers kan worden doorgetrokken worden naar een volledige set, wil ik zeker nog eens gaan kijken.
De headliner deze avond heet Torche. Hierop heeft duidelijk heel de zaal gewacht, want al voor het optreden is de spanning te snijden. Volledig terecht zou blijken. Want Torche speelde een fenomenale set. Voor mij was deze groep een groot vraagteken vóór dit optreden. Een zanger die het live beter doet dan op cd, zo hebben we er nog niet veel tegen gekomen. Torche brengt een mengelmoes van verschillende genres waaronder metal, rock, stoner, sludge en heel in de verte zelfs soms een beetje folk. Dit alles zonder hun sound te verliezen of als een onsamenhangend zootje over te komen. Respect! Waar in het begin van de set de oren nog even gespaard werden, werd op het einde van de set de zware hamer boven gehaald om iedereen headbangend de nacht in te sturen. Alle toeschouwers eten uit hun hand en heel de zaal wordt meegezogen in wereld van Torche.
Wanneer de set eindigt lijkt het wel alsof ze net begonnen zijn en dat is altijd een goed teken. Aan bisnummers doen ze blijkbaar niet, ondanks dat de volledige zaal maar wat graag nog wat verder had genoten.
En zo komt de ‘zware’ avond tot een eind. Torche regeerde met vlag en wimpel in Magasin 4 en mogen voor mijn part ieder jaar naar Brussel komen.
Organisatie: Magasin 4 (ism Heartbreaktunes), Brussel
Hangman’s Chair, Castles en Torche
Een dikke maand geleden sloot Graham Coxon nog met zijn band Blur de slotceremonie van de Olympische Spelen af in Hyde Park voor zo’n vijftigduizend man. Vandaag moest hij het zonder z’n maats doen en voor zo’n 1/100 van het publiek in Hyde Park.
Maar laten we beginnen bij het begin en dat was het voorprogramma: Organic. Het begon allemaal wat stuntelig: ze kwamen op en de micro bleek niet te werken en ze, sorry jongens, zagen er ook niet al te rock ’n roll uit. Maar toch leverden ze bijzonder aardig werk. Bas, drum, zang, een hoop samples en zwart-wit projecties: meer hadden ze niet nodig. Vooral de projecties waren een goede zet, ze zorgden ervoor dat de aandacht van het publiek niet verslapte. Het klonk een beetje als Fehlfarben en andere Duitse (post) new wave en electronica bands. Maar bovenal klonken ze als geen enkele andere hedendaagse band. Sterk.
Graham Coxon. In de jaren ’90 nam zowat elke verlegen jongen met bril een gitaar vast in ’s man ’s kielzog. Tegenwoordig doet ie ’t zonder bril maar de verlegenheid is er nog steeds. “Spreek ik te stil? Gebeurt altijd. Daarom maak ik zo’n onnozel luide muziek!”. Verlegenheid om een pak lawaai te maken is er dus allesbehalve.
Coxon had een vijfkoppige (!) begeleidingsband met zich mee en ze openden (heerlijk) rommelig met “Advice”, wat de toon zette voor de rest van het optreden. “Spectacular”, “I Can’t Look At Your Skin” en vooral “City Hall” deden denken aan “Bugman” van Blur op de plaat ‘13’, niet toevallig het album waar Coxon groen licht kreeg van de rest van de band om zijn gitaarkunsten te etaleren. Vooral dankzij de noise intermezzo’s tijdens de nummers uit zijn laatste plaat ‘A+E’ kreeg het allemaal iets mee van een jamsessie (we telden op een bepaald moment maar liefst 4 gitaren!). Maar toch slaagden ze erin het publiek aan het dansen te brengen met fantastische songs als “What’ll It Take” en “Running For Your Life”.
Verrassend nieuws! Ondanks dat hij dit jaar dus nog maar net een nieuw album heeft uitgebracht zat er toch al nieuw werk in de set en sprak hij zelfs van een nieuwe plaat die naar eigen zeggen zal uitkomen na een break. “En hopelijk zijn jullie dan al volwassen genoeg om de song te snappen!” Graham, de grapjas. Het nummer zelf, “Billy Says”, klonk minder krautrock en noisy dan zijn laatste wapenfeit maar belooft toch wel weer veel. Vervolgens kregen we met “When You Find Out” een cover van de voor het merendeel van het publiek volslagen onbekende powerpopbandje uit de jaren ’70: The Nerves. Graham, de muziekliefhebber.
“Bottom Bunk”, “You&I” en “Ooh Yeh Yeh” sloten de set af maar Coxon had nog geen zin in ophouden en wou er duidelijk een marathonset van maken. In de 7 nummers lange bisronde kregen we onder andere “Seven Naked Valleys” en “All Over Me”, waarin de 2 achtergrondzangeressen (en soms gitaristen, keyboardspeelsters of tamboerijnspeelsters) het best tot hun recht kwamen. Na de knaller genaamd “Freaking Out” was het time to say bye bye met een elektrische versie van het bloedmooie “Sorrow’s Army”. Graham, de artiest.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sherman + Gabriel Rios – Sant in eigen (buiten)land
Sherman + Gabriel Rios
Een jonge hengst en een oude rat, maar twee soloperformers met een missie. De Kortrijkse Schouwburg sloot twee ‘verloren zonen’ Sherman en Gabriel Rios met warmte in zijn armen.
Gabriel Rios was in het verleden al in Kortrijk, zowel solo als met samenwerkingsprojecten met bijvoorbeeld Jef Neve. Dit keer stond hij er met Sherman, maar die stonden los van elkaar. Al hadden ze wel dezelfde line-up.
Het was voor allebei een beetje thuiskomen. Rios woont en werkt momenteel in New York en kwam even wat nieuw werk try-outen terwijl Sherman (pseudoniem van Steven Bossuyt) een echte Kortrijkzaan is die een tijdje naar Londen trok om daar aan de muzikale opstart van zijn carrière te bouwen.
Sherman opende wat nerveus, maar toch meteen heel breekbaar, zijn solo-performance in de Schouwburg die vooraf met de nodige rookslierten intiem versluierd werd. Zijn akoestische set van een tiental nummers werd gesmaakt. Aanvankelijk op gitaar, nadien op twee nummers piano (‘Ik ben geen begenadigd pianist’) en erna (‘Dit heb ik toch weer overleefd’) afsluitend op zijn gitaar. Hij genoot ervan (‘Fantastisch om in zo’n zaal te mogen spelen’) en sloot af met “On your side”, de hit waarmee hij via de Afrekening van Studio Brussel bekend werd.
Na de pauze kreeg het heel gemengde publiek met Gabriel Rios een ervaren en geüpdatete versie van het voorprogramma. Door de wol geverfd is hij intussen, de natte droom van veel tiener (en oudere?) meisjes, waar de tijd ook al wat impact op kreeg: hij klinkt als een volwassen man van de wereld, in Kortrijk heel expressief dicht bij de rijpe Bart Peeters.
Het lichtspel werd nadrukkelijker en subtieler, de beleving ook. Met “Voodoo Chile” zette hij meteen een sterke opener neer. Heel luid snuivend in zijn nummers, als gebruikte hij zijn diepste adem als een extra instrument in zijn solo-optreden. “Straight song” en “City song” volgden en toen adresseerde hij voor het eerst zijn publiek.
Dat hij veel nieuwe teksten geschreven had en dat hij ze die avond voor het eerst voor een publiek wou uitproberen. En dat hij intussen Belg geworden was en de nationale identiteitskaart op zak had. ‘Na 17 jaar is dat wel cool’, grapte hij. ‘Niet dat nationaliteit op zich belangrijk is, maar in de States lopen miljoenen Puerto Ricanen rond en als ik dan in New York zeg dat ik Belg ben, dan klinkt dat exotisch.’
Waarna hij een ‘Belgian song’ aankondigde: “Broad Day Light”, waar de zaal – vooral op het einde – graag in participeerde. Hij smeerde nog twee Spaanstalige nummers tussen zijn verder Engelstalige set: “El Carretero” (“Opnieuw ontdekt hier in België en een favoriet van mijn opa”) en “Tu no me quieres”.
Maar het ging hem vooral voor de try-out van nummers als “City Song”, “Burning Son”, “Days without love”, “Work song” en “Police sounds”. Stuk voor stuk Rios-ballades waar hij fier mag op zijn. En wellicht ook is. En omdat hij nog een pak nieuwe creaties liggen heeft, was het dan ook merkwaardig dat hij afsloot met een cover van “Crazy” van Gnarls Barkley. Die hij à la Rios weer krachtig zacht bracht.
“Toch fantastisch dat ik naar hier mag komen en in uitverkochte zalen kan komen spelen. Dan is het in New York iets anders met al dat talent dat daar zijn kans komt wagen”, voegde hij er aan toe, trouwens de hele avond op enkele korte zinsnedes na, volledig in het Engels.
Het was inderdaad thuiskomen voor Rios. Solo en toch niet alleen, want uiteindelijk is de nieuwe Belg nog mateloos populair. En ook een beetje exotisch. Sant in sinds kort zijn eigen (buiten)land dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sherman-21-09-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/gabriel-rios-21-09-2012/
Organisatie: Kortrijkse Schouwburg, Kortrijk
Heirs – Eenvoud siert, intrigeert …
Dead forest Index – Soror Dolorosa – Heirs
Vanavond houdt Magasin 4 een soort van label night. Of is het puur toeval dat twee van de drie geprogrammeerde bands hun platen uitbrengen bij het roemrijke Denovali Records? Een label dat een brede waaier aan muziek uitbrengt, wat deze avond snel duidelijk zal worden. Ze organiseren begin oktober Denovali Swingfest dat doorgaat in Essen, Duitsland.
Drie groepen en een avondklok die op 22 uur ligt. Benieuwd hoe ze dit strakke schema tot een goed einde zullen brengen.
A Dead Forest Index gaat stipt om 19u35 van start. A Dead Forest Index is een Australische band en speelt sinds jaar en dag met een zeer beperkte bezetting; één zanger-gitarist en één drummer. Het is nog steeds wachten op hun eerste full album. Door het vrij vroege aanvangsuur is er nog maar een beperkt publiek aanwezig in de zaal, dat dan ook nog blijkbaar nood heeft aan een glas en een babbel om de drukke werkdag door te spoelen. De zanger laat het echter niet aan zijn hart komen en ontsteekt nog enkele theelichtjes om sfeer te scheppen (of om zijn setlist beter te zien, voor mij was het niet duidelijk) .
ADFI is een band die het moet hebben van sfeer en emotie. Met hun beperkte bezetting proberen ze het publiek bij de keel te grijpen en mee te voeren doorheen hun markant universum. De voortreffelijke stem van de zanger is het beste wat de band te bieden heeft. Zijn ijl stemgeluid heeft de kracht om te beroeren. Na enkele nummers komt echter de klad er al een beetje in en gaat het geheel wat vervelen. Het monotone ritme en een gebrek aan gevarieerde nummers zorgt ervoor dat ondanks de korte set (ongeveer 30 minuten) de aandacht makkelijk verslapt. Bij het afsluitend nummer proberen ze nog eens alles uit de kast te halen, maar voor mij was de kast al een tijdje gesloten. Het was een verdienstelijke poging, maar niet volledig geslaagd.
Na een korte en snelle wissel stond de volgende band al in vol ornaat voor ons te blinken. Soror Dolorosa is een Franse band die het licht zag in 2001. Bij de eerste nummers gingen ze wat aarzelend van start. De zanger had wat moeite om de juiste noten te halen en de band sleepte er zich wat gezapig doorheen. Het feit dat de zang dan ook nog eens zeer luid doorkomt in de mix is natuurlijk ook niet bevorderlijk. Maar stilaan komt de band onder stoom: de gitaar en het tempo worden twee versnellingen hoger geschakeld, de muziek verschuift van no-wave naar new-wave en ook de zanger lijkt eindelijk zijn draai te vinden en gooit alle overbodige kledingstukken van zich af.
Eindelijk wanen we ons in de jaren ‘80, in één of ander obscuur new-wavehol waar mascara eerder regel dan uitzondering is. Het publiek lijkt ook in de stemming te komen en er worden hier en daar zelfs wat beentjes losgegooid. De band werkt naar een apotheose en bij het laatste nummer knettert er vuurwerk (figuurlijk) om de oren.
Een perfect opgebouwde set dus, met een rustig en kabbelend no-wave begin en een klinkend new-wave einde. Zo hebben wij het graag. Is het origineel? Nee. Is het vernieuwend? Nee. Maar soms is dat helemaal niet nodig.
En dan moet de klap op de vuurpijl nog komen, want het is eindelijk tijd voor Heirs. Heirs had net als A Dead Forest Index de weg gevonden uit het verre Australië. Ook de mannen van Soror Dolorosa blijken fans te zijn want voor het optreden vervoegen ze mij op de eerste rij en wijken heel het optreden niet meer van mijn zijde.
Heirs bestaat uit vier bandleden. Een grote videoprojectie zorgt voor de gepaste sfeer en de lichten op het podium kleuren enkel nog rood, roder en roodst. Ze brengen post-rock van de bovenste plank en af en toe piepen ze even om de hoek bij de post-metal. Een stoïcijnse bas en drum zorgen voor de perfecte fundering om een wall of gitaarsound op te bouwen.
Dit is geen kleffe post-rock met zagerige stukken en moeilijkdoenerij. Geen “kijk hoe goed ik wel kan spelen” gevoel. Maar wel: overstuurde gitaren die bulken van distortion, rudimentaire drum, noise en een sound die naar de oren en de keel grijpen. Geen ingewikkelde composities, geen ondoorgrondelijke tempowisselingen. Maar strakke, repetitieve drum en basspartijen. De wall of sound zorgt voor een vuile, dreigende bombast die je verheft naar de donkerste regionen.
Een wervelend uur aan puur muzikaal genot. Gelukkig werd de avondklok ruimschoots met de voeten getreden en mocht Heirs nog tot 22u30 het kot ondersteboven spelen. Niemand hierover horen klagen.
En zo zat de avond er weeral op en mocht ik met een goed gevoel, een cd en een plaat rijker terug naar huis rijden.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nadat ik in 2000 het fantastische optreden van Calexico, in het gezelschap van het Mexicaanse Mariachi-orkest Luz de Luna, op Pukkelpop had gezien en ik er vervolgens in 2009 bij was tijdens hun – even opmerkelijke – optreden op het Cactusfestival in Brugge, kon ik nu onmogelijk hun optreden in de AB, gepland op 19 september 2012, missen. Zeker nu de groep een paar dagen geleden nog een nieuw album heeft uitgebracht: getiteld ‘Algiers’ en opgenomen in New Orleans. Dat belooft alvast een originele mix van stijlen te zijn.
Vanavond is de Ancienne Belgique stampvol. Laura Gibson mocht alweer de avond openen. Afkomstig uit Portland, heeft deze artieste zelden veel inspiratie om zichzelf op te doffen. Niet zo verwend door moeder natuur, eerder verlegen van aard en met een juffenbrilletje op de neus, is deze jonge dame (NVDR: de titel van haar laatste album is ‘La Grande’: de naam van een dorpje gelegen in de staat Oregon) toch gezegend met een prachtige stem. Hemels en verkwikkend. Getalenteerd begeleidt ze zichzelf op gitaar (vaak ook op keyboard) en geniet van het gezelschap van een pianist/trompettist, een drummer (die uiterst rechts op het podium staat), een gitarist (vaak aangesteld om de steelgitaar te bespelen) en een contrabassist. En de muziek weekt in een soort buitengewoon elegante folk/jazz. Een half uur performance dat nog wat verlenging zou verdienen …
Om 21 uur komt de band van John Convertino en Joey Burns het podium op . Joey neemt de (meestal akoestische) gitaar en zang voor zijn rekening. John het drumstel. Paul Niehaus - pralend met prachtige bakkebaarden – de gitaarsolo en de steelgitaar. Jacob Valenzuela de trompet, de vibrafoon en het keyboard. Martin Wenk, de andere trompet. Volker Zander de bas en contrabas. En Sergio Mendoza de accordeon, de synthesizer en vooral de piano. Zijn Caraïbische interventies op piano zijn overigens ronduit wonderbaarlijk. Ik verwachtte me dus aan een concert dat minstens even geschift zou zijn als de andere die ik had gezien.
Maar bij de aanvang van het optreden neemt de muziek een meer conventionele vorm aan, op het randje van pop, maar wel in een melancholische en luchtige stijl. Niet zozeer een opwindend begin. Vooral omdat hun oudere stukken allemaal even rustig zijn. Gelukkig neemt de intensiteit toe naarmate het optreden vordert. Vanaf de ‘Sergioleoneske’ “Roka”, gezongen in een afwisseling van Spaans en Engels, brengen de maraca’s en vibrafoon meer leven in de brouwerij. “Para” gebruikt meer koperblazers en evolueert in crescendo. Ten slotte bundelt « Dead Moon » drie gitaren – waarvan één in vibrato – terwijl het een ritme van wals aanhoudt. Zo baadt de muziek uiteindelijk in een Latinosfeer, tot grote vreugde van de fans. Koperblazers in Tijuanastijl zorgen voor meer en meer kleur in de muzikale expressie, zonder die ooit te overstemmen. Jacob Venezuela zingt en betovert met zijn extatische trompet de paso doble “No te vayas”, een stuk uit hun nieuwe LP. Om de cover van “Alone again or” van Love te beginnen heeft Chris besloten om zijn contrabas definitief in te ruilen voor een bas. Voor dit stuk zijn er niet minder dan 4 muzikanten die meedoen met de zang. Het is ongeveer vanaf dit moment dat het publiek steeds actiever opgaat in de show, meer bepaald door in de handen te klappen. Eerder tex mex van aard krijgt “Corona” er ook een accordeon en countrygitaar bij. Het epische “Puerto” roept Mexico helemaal tot leven. Dat is het slotnummer van de show.
Gedurende het optreden zullen we ook recht hebben op een andere instrumental (“Close behind”), waarbij de slide een beeld oproept van een spoorlijn die vliegensvlug het Westen induikt. Tijdens het zachte “Hush” tokkelt John Convertino op een twaalfsnarige gitaar, terwijl Joey Burns zachtjes de zijne streelt. Een lied waarbij de vijf andere muzikanten strijden om de beste verbeeldingskracht tijdens hun creatie van de verschillende geluidseffecten. Het publiek is opgetogen. De groep ook. En een bisnummer is onvermijdelijk. Drie titels worden voorgesteld, waarvan twee eerder rustig van aard ; en tot slot het pittige “Guëro Canelo”, die het enthousiasme van het publiek opwerpt. Gejuich verzekerd!
Kortom, een zeer goed concert, maar niet zo voortreffelijk als de andere twee die ik heb kunnen zien. Net als de oude goudzoekers zou Calexico er misschien baat bij hebben nieuwe inspiratiebronnen te zoeken. Een goede goudmijn die ze kunnen verkennen, kwestie van een doortocht door de woestijn te vermijden…
Setlist
Epic, Across The Wire, Splitter, Roka, Para, Fortune Teller, Dead Moon, El Picador, Sinner In The Sea , No To Vayas, Maybe On Monday, Alone Again Or, Corona, Hush, Close Behind, Puerto
Bisnummers The Vanishing Mind, Two Silver Trees, Güero Canelo
Bernard Dagnies – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique
Body/Head - IJskoningin terug naar roots
Body/Head – Kim Gordon + Bill Nace),
Voorprogramma Ping Pong Tactics moet op een wat eigenaardige manier op de affiche gekomen zijn, want eerlijk gezegd ontgaat enig verband met wat la Gordon ten beste brengt me volledig. Niks tegen op wat ze brengen, een vast wel eerlijke soort punkrock, maar ik kon niet meteen een nummer ontdekken dat echt memorabel was. Het was allemaal ok binnen het enigszins beperkte sjabloon van wat een punkrocksong hoort te zijn, maar laten we zeggen dat ze naar ik hoop nog een evolutie door te maken hebben. Hun allerbelabberdste Frans zorgde wel voor enige leuke momenten. Benieuwd of ze toch nog ergens hebben kunnen crashen die nacht. De culturele kloof met Frankrijk is blijkbaar echt wat te groot geworden.
Dit gezegd zijnde kwam veronderstel iedereen voor Kim Gordon, zonder meer legendarisch lid van Sonic Youth, die zich na de scheiding met Thurston Moore opnieuw uit moest vinden en dan wist ik eerlijk gezegd ook niet wat ik moest verwachten. Gordon was altijd al het muzikaal minst onderlegde groepslid, zeker als je het vergelijkt met de achtergrond van iemand als Lee Renaldo, maar de filosofie van Sonic Youth en heel New York in de vroege jaren tachtig was toch dat dat allerminst een beletsel mag zijn om dingen te proberen en zonder meer experimenteel te zijn en dat was dus blijkbaar wat we kregen.
Gordon speelde ongeveer een uur, bijgestaan door Bill Nace , Body/Head, en het was behoorlijk experimenteel. Songstructuren werden achterwege gelaten om plaats te maken voor heel wat experimentele noise waar Sonic Youth groot mee geworden is, maar dan ontbrak misschien toch de gitaarvirtuositeit van Renaldo, of als je het vergelijkt met een concert van Thurston Moore die het afgelopen jaar Europa ook regelmatig aandoet iets als een song met weerhaken, met zelfs een bepaalde melancholie, een menselijke stem misschien. Niet dat dat op zich hoeft, maar het deed er dan toch aan denken dat Sonic Youth meer dan de som van de delen was, en dat Gordon zich nu toch beperkte. Het deed me heel erg denken aan de exploten van de no-wave scene uit de vroege jaren tachtig, die het experiment tot zowat een geloofsartikel verhief, en er is niks op tegen om het experiment weer als the way forward voor een stagnerende gitaarscene te zien, maar het knappe van Sonic Youth was altijd dat ze nog ergens vervormde songs uit hun noise wisten te puren en dat kregen we vanavond niet.
Kim Gordon is altijd wel de Queen of Cool geweest, en dat trok ze nu wel even al te hard door. Geen enkele keer contact met het publiek, zelfs haar gezicht bleef verborgen achter een hoop haar en een gebogen hoofd. Iemand met haar staat van dienst had zoiets vond ik niet nodig, maar dan is het weer zo dat de muziek misschien inderdaad voor zich moet spreken.
Hoogst interessant concert van een hoogst interessante vrouw, en ik wil gerust respect opbrengen voor een compromisloze aanpak.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/body-head-19-09-2012/
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Een ‘riot girl’ tijdens interviews en in haar teksten, dat is ze wel , maar muzikaal horen we per album van Ditto en Gossip een groeiende versmelting van pop en dance . De rock’n’roll heeft een groovy, stampvoetende tune gekregen, met uitstapjes richting disco , funk en kitsch . Gossip van de opvallende corpulente verschijning Beth Ditto zijn al een tien jaar bezig en braken definitief door bij het grote publiek met de cd ‘Standing in the way of control’ , songs als “Yr mangled heart , “Eyes open” en de titelsong . Hun rock’n’roll rolt meer richting dance en pophits op de cd ‘Music for men’, met o.m. “Heavy cross”.
Op de nieuwe plaat hebben we een geraffineerde aanpak, een reeks aanstekelijke, huppelende, swingende rock’n’roll dansende nummers en sfeervol materiaal, waarbij Ditto vocaal alles uit haar lijf perst . Een prikkelende variatie btw! “A perfect world” en “Move in the right direction” zijn al meteen knallers , maar ook “Into the wild” , “I won’t play”, “Love in a foreign place” en het afwisselende “Get lost” overtuigen sterk. De rock wordt met een laag beats gesmeerd bij Gossip , zonder z’n warme, charmerende intensiteit te verliezen, en gedragen door haar unieke indringende stem . Gossip kan maar fans aanspreken, behouden en … winnen.
Die Gentlemen of Verona moeten we goed in het oog houden , hoor . Ze zijn al toe aan hun derde cd, die het titelloze debuut en het in 2010 verschenen ‘Brutally honest’ opvolgt .We hoorden ruwe melodieuze gitaarrock, spannende melodieën en een zangeres, Debby Termonia, die over een emotievolle, heldere stem beschikt en kan hijgen, zuchten en kreunen, wat de songs een meerwaarde bezorgt! Hier zouden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de onvolprezen nineties ladybands L7 en Babes In Toyland goedkeurend ja knikken.
Die lijn van de vorige cd’s wordt voortgezet , indiegaragerockend , maar iets subtieler en verfijnder soms dan voorheen; een aanstekelijke, broeierige en bezwerende sound , een intense opbouw die durft te exploderen; stevige, snedige hitsige ritmes door de rauwe melodieuze gitaren, pompende bas, denderende drums en een zang om U tegen te zeggen . “Oh” en “Beg” zetten deze toon , en klinken indrukwekkend . Heerlijk . De andere songs moeten echt niet onderdoen en met “Daylight” , “Rachel” , “Get it on” en “I wanna have” is hun visitekaartje onkreukbaar .
Sterk nieuwe plaat trouwens, al voor de derde keer, en dat doen weinigen hen na …
Gezapig , rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop horen we van Michael Kiwanuka, die opgroeide in Londen , nadat zijn ouders moesten vluchten voor het regime in Oegande van Idi Amin.
Een handvol sfeervolle hits sieren het debuut, waarbij naast het slepende instrumentarium, hij vocaal emotievol sterk voor de dag komt. “Tell me a tale” , “I’ll get along” en de titelsong zijn de mooiste songs .
Een relaxte nazomerse avond ademen de nummers, en worden stijlvol aangevuld met een country/bluesy tune . Het eerste deel van de cd is alvast bijzonder goed, daarna zakt het wat ineen; je wordt te letterlijk mee- of weggevoerd naar een (droom) wereld van terrasjes bij valavond met een cocktail in de hand .
Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken horen we, songs in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.
Achter Mary & Me schuilt het duo Elke Andreas Boon en Pieter-Jan De Waele. ‘We go round’ is de tweede plaat en volgt ‘Songs for Johnny’ op , dat aan onze neus is voorbijgegaan. Shame on me misschien, maar met plezier staan we stil bij hun bezwerende, broeierige indiepop , die dromerig klinkt en een zekere ‘drive’ kan bevatten , onderhuids met een donkere tune. Luistersongs met weerhaken , gebaad in minimalisme of geweven van allerhande kleurschakeringen. En is daar niet ergens in de overtuigende sterke vocale prestaties Soap & Skin te horen?
Er valt op die manier voldoende variatie te noteren in het genre met songs als “Coloring book” , “Drinks on me” , “Beautiful numbers” , “Daylight”, “New kids” en de titelsong .
Mary & Me laat ons allesbehalve ongeroerd!
Het zal wel niet de beste jaargang van Leffingeleuren geweest zijn, toch viel er genoeg moois te rapen om van een geslaagde editie te spreken. De mix tussen gevestigde waarden en 'te ontdekken' groepen lokte opnieuw veel muziekliefhebbers naar Leffinge en die zullen wellicht niet ontgoocheld zijn. Het kwam nochtans wat stroef op gang : echte uitblinkers zag ik er vrijdag niet. Op zaterdag noteerde ik enkele flinke verrassingen terwijl de zondag over de ganse lijn van een constant hoog niveau was.
dag 1 – vrijdag 14 september 2012
Waar is de tijd dat The Van Jets als een garagegroepje onverwacht de Rock Rally wonnen? Van het garagegevoel schiet tegenwoordig niets meer over en krijgen we in de plaats overdonderende, bombastische en soms wat aan Bowie schatplichtige glamrock. Aan zelfvertrouwen heeft zanger Johannes Verschaeve, die er uitzag als een jonge Brian Eno, absoluut geen gebrek maar me raken deed hij nooit en de extra man op toetsen, Floris De Decker van Team William, maakte me ook al niet gelukkiger.
Nee, geef me The Subways dan maar. Dit rockte tenminste, weliswaar met de diepgang van een platbodem, maar er zat toch wat vuur in. Dit Britse drietal heeft sinds hun eerste passage op Leffingeleuren (2005) een enorme livereputatie opgebouwd en ik vond het tijd om dat eens te checken. Ze brachten het soort teenage rock, zonder omkijken, dat me deed denken aan Blood Red Shoes, hoewel ik The Subways stukken beter vond. Zanger-gitarist Billy Lunn is een geboren frontman die moeiteloos het publiek voor zich won. Ondermeer door zijn pas geleerde Nederlands te demonstreren en hij slaagde er zelfs in om de ganse tent "mijn moeder" te laten roepen! Tweede troef van de band is de voortdurend rondwervelende bassiste, Charlotte Cooper. Alleen bekwam het zingen deze blonde vamp wat minder. Veel verder dan het geluid van een verkouden goudvis kwam ze niet maar voor de rest geen kwaad woord over The Subways.
Het ging er heel wat ernstiger aan toe bij Tu Fawning, een groep uit Portland, Oregon. Dit collectief rond Joe Haege (ook bekend van 31 Knots) bracht theatrale pop geschraagd door tribale ritmes. Dat klinkt behoorlijk saai en ook de muziek nodigde niet meteen uit tot uitbundig feestvieren, toch probeerde Tu Fawning het luchtig te houden. Zo dook Toussaint Perrault plots in de zaal op met een gekke trombone. De eentonigheid werd handig vermeden door regelmatig eens van instrumenten te wisselen. Maar ik onthield toch vooral de geslaagde cover van "Love will tear us apart" (Joy Division).
Sleepy Sun, uit San Francisco, dat vrijdag in de zaal mocht afsluiten bleek nog steeds in hetzelfde bedje ziek. Mooie sound maar de songs blijven met haken en ogen aan elkaar hangen. Nochtans klinkt de gitaar van Evan Reiss bij momenten imposant en dan hoop je dat hij even door zal scheuren zoals Hawkwind maar dat gebeurde dus niet. Tijdens hun soundcheck speelden ze een uitgerafelde versie van "The letter" (The Box Tops) maar tijdens hun reguliere set hoorde ik nooit een song van dat kaliber. Slecht was het zeker niet maar bij Sleepy Sun heb ik telkens het gevoel dat het zo veel beter zou kunnen.
dag 2 – zaterdag 15 september 2012
Zaterdag begon mijn parcours bij Japandroids, een duo uit Vancouver. Dit keer kon hun gestileerde punk, die met veel spierkracht gebracht werd, me niet volledig overtuigen. Het bleef een beetje hinken op dat ene truckje en met energie alleen red je geen optreden. Naar het einde toe kwam er meer variatie en tijdens dat ene nummer, toen gitarist Brian King op de basdrum ging staan, kregen we alsnog vuurwerk.
Toen ik net voor het optreden wierookstokjes op een monitor zag smeulen begon ik toch even te twijfelen. Zou de houdbaarheidsdatum van de muziek van Wolf People niet te ver overschreden zijn? Want hetgeen wat dit Britse viertal produceert is echt niet van deze tijd. Erg Brits aandoende psychedelische folkrock dat deed denken aan mastodonten als Jethro Tull of Traffic terwijl de zang dan weer herinnerde aan Fairport Convention. Dat klinkt meer dan belegen en bovendien stonden de vier er bij alsof ze wortel hadden geschoten. En toch tekende dit Wolf People voor HET hoogtepunt van Leffingeleuren. Hun plaat ‘Steeple’ uit 2010 vond ik al knap, live klonk het nog een stuk intenser ondanks de thuisgelaten dwarsfluit. De gitaren meanderden zich steeds heerlijk een onvoorspelbare weg vol sublieme tempowisselingen. Wolf People had ook een hele greep nieuwe songs bij die stuk voor stuk ontzettend knap klonken en het beste laten vermoeden voor een nieuwe plaat. Bij deze groep, die verrassend veel bijval kreeg van het publiek, kreeg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij mijn allereerste Black Mountain optreden. Een verrassend fris en opwindend concert waarbij de inspiratie gezocht werd in het soort muziek dat door zowat iedereen verguisd wordt.
Kyle Thomas (Brattleboro, Vermont) is niet voor één gat te vangen. Zo speelt hij bij de folkrockgroep Feathers en is hij tevens lid van Witch, het stonergroepje waarin ene J. Mascis aan de drumkit zit. Als King Tuff bracht hij zaterdag in het café heerlijk vet klinkende rammelpop. De King had naast een bassist en een drummer nog een extra gitarist meegebracht wat zijn lo fi liedjes wat forser liet klinken dan op plaat. Ze mochten er dan al wat sjofel uitzien terwijl de nasale stem van Kyle Thomas soms wel erg zeurde, de feel-good factor hiervan lag bijzonder hoog. Enigszins te vergelijken met Harlem, T-Rex of Cheap Time.
Joss Stone verscheen blootsvoets, in een beeldig jurkje, op het podium en kon meteen imponeren met die onwaarschijnlijke stem van haar. Maar al snel werd duidelijk dat alle risico's hier gemeden gingen worden. Die stem mocht nooit eens door het lint gaan en de negenkoppige band, inclusief drie blazers en twee achtergrondzangeressen, hield het steeds bijzonder clean. Echt mis liep het nooit maar tijdens dat ene nummer, "The high road", wanneer niet toevallig de blazers even van het podium verdwenen waren, hoorde ik de Joss Stone die ik echt wilde horen : vocaal ongepolijst uithalend terwijl de begeleidingsband haar hiervoor de ruimte gaf. Een gemiste kans of zou de lokroep van de r&b-dollars ook voor haar niet te weerstaan zijn?
dag 3 – zondag 16 september 2012
Zondag mocht Spinvis met zijn timide, Nederlandstalige liedjes openen en kreeg daarvoor reeds vroeg op de middag heel wat volk op de been. 'Herfstig' was het woord dat bij me opkwam, zelfs zo 'herfstig' dat je bijna hoopte dat het buiten zou gaan miezeren. Tussen de knappe eigen songs hoorde ik ook een mooie cover van "Twee meisjes" (Raymond Van Het Groenewoud).
Na een ingetogen Spinvis kon het contrast met Staff Benda Bilili niet groter zijn. Deze uitbundige Congolese dansmuziek van vijf poliopatiënten en drie backing muzikanten klonk bijzonder aanstekelijk. Staff Benda Bilili betekent "kijk verder dan de verschijning" en zelf voelen ze zich allerminst beperkt zo te zien, swingend als de neten in hun rolstoel. Djunana Tanga-Suele liet zich zelfs even uit zijn rolstoel glijden om op zijn korte stompjes te gaan dansen. Naast de immense stemmenpracht draagt de satongé van Roger Landu bij tot hun unieke sound. De satongé is een zelfgemaakt instrument, bestaande uit een conservenblik, een houten boog en een elektriciteitsdraad, dat een snerpend geluid gaf. Voor sommigen misschien vervelend, ik vond het hun muziek een speciaal effect gevend, een beetje zoals de distortion op een gitaar. Ook opmerkelijk : midden in het optreden vond Kabamba Kabose Kasungo, bengelend op twee enorme krukken onder zijn oksels, nog even de tijd om te gsm'en! Staff Benda Bilili lieten met hun ongebreideld enthousiasme waarschijnlijk niemand onberoerd.
Het Britse Kitty, Daisy & Lewis zijn twee zusjes en een broer, hier begeleid door ma Ingrid Weiss op contrabas en pa Graeme Durham op gitaar. We kregen een smaakvolle mix van swing, rhythm and blues, country en rock-'n-roll uit de jaren '50-'60. Toen special guest Eddie 'Tan Tan' Thornton, op trompet, het gezelschap kwam vervoegen werd er prompt overgeschakeld op ska en rocksteady. Misschien een ietsje te hoog kabbelgehalte maar dat werd verholpen tijdens de delicieuze Canned Heat-cover "Going up the country" met een sensuele Daisy vooraan op snaredrum en Kitty scheurend op mondharmonica. Ze gingen nog even door op dat elan maar tijdens het laatste nummer liep het wat mij betreft toch wat mis toen Lewis zijn gitaar zinloos hard liet snerpen. Kleine smet op een optreden vol subtiele schoonheid.
Big Harp ontstaat wanneer het koppel Chris Senseney (uit een boerengehucht in Nebraska) en Stefanie Drootin-Senseney (uit grootstad Los Angeles), na het maken van twee kindjes, besluiten een band te vormen. De plaat ‘White hat’ is het resultaat en die kwamen ze voorstellen in het café. Bijgestaan door een drummer straalde hun, door country en folk geïnspireerde, muziek een warme gloed uit. De waarachtigheid droop er van af en Chris haalde regelmatig wat onbeholpen (zo leek het toch) uit op gitaar wat mijn rock-'n-rollziel dan weer streelde. Wereldklasse was het niet maar hier in dit kleine café overtroffen ze waarschijnlijk, net als King Tuff op zaterdag, zichzelf. Na deze hartverwarmende set en na drie zware dagen zag ik het lange wachten op Beirut niet meer zitten en vertrok ik huiswaarts. Maar uit een doorgaans betrouwbare bron vernam ik dat ook Beirut niet ontgoochelde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Incubate Fest 2012 – 10 - 16 september 2012 - een ware muzikale citytrip
Incubate Fest 2012
013 + Omgeving
Tilburg
Het thema dit jaar bouwt verder op dat van vorig jaar; We Are Incubate wordt You Are Incubate. De nadruk wordt dit jaar dan ook gelegd op de bezoeker, die meer dan een toeschouwer wordt. Via open debatten, participatie van de lokale bevolking, short films en longfilms, expo’s en andere projecten wordt de bezoeker verleid tot actieve participatie. Een contradictio in terminis als je de letterlijke vertaling van incubate erbij neemt (“sluimeren, niet actief zijn”). De Franse artiest JR riep op tot het inzenden van foto’s van moeders. Doorheen de straten van Tilburg kon je niet naast de uitvergrote prints kijken van toevallige passanten, Incubate die hards, moeders, en andere figuren. Naast een ruim muzikaal aanbod heeft Incubate zoals altijd ook oog voor kunst, podia en film. Maar het is niettemin in het kader van muziek dat we Incubate voor de eerste maal verkennen. In een straal van vijf kilometer worden diverse cafés omgetoverd tot muziekpodia. Van bekende tot minder bekende plaatsen, van grote tot kleine cafés, van intiem tot donker, van zwaar tot licht en zelfs ook de Sint-Pauluskerk ziet in een muzikaal optreden wel een zekere heiligheid.
Incubate Fest 2012 – vrijdag 14 september 2012
Na de gekende vrijdagavondfile rond de Antwerpse ring arriveren we een uur later dan voorzien in Tilburg waar Incubate voor de achtste keer doorgaat.
Op zoek naar parkeerplaats zien we de klok verder tikken en missen we het eerste geplande optreden van de avond; Darsombra.
We belanden in de ondergrondse garage van het Pieter Vreedeplein en wandelen richting café ’t Buitenbeentje waar Antlered Man, een vrolijk viertal uit Engeland, optreedt. Ze brengen rock’n’rollige punk en brengen zo een lichte sfeer in een donkere kroeg. In maart brachten ze hun dubbele lp ‘Giftes1&2’ uit.
Na de fenomenale show van GNOD op Yellowstock mochten we ze opnieuw bewonderen in café Extase. Het geluid was van een mindere kwaliteit en ook de visuals ontbraken, maar ze blijven Meesters van Bezwering met hun psychedelische noiserock. De zanger is een vreemde vogel, of eerder een magiër want na elk optreden verdwijnt hij op mysterieuze wijze en laat zo de overige bandleden achter met het inpakwerk.
In versneld tempo wandelden we naar de 013 waar Fields of the Nephilim, de headliner van de avond, zich aan het klaarstomen was. Ze kunnen rekenen op een loyaal publiek van zwart, metaal en duisternis. Met z’n diep donkere stem neemt Alan Delaney je mee in de kathedraal van gothrock.
Opnieuw in café Extase belandt om het optreden van The Membranes te zien keren we na welgeteld één nummer –als het al zo lang was- terug naar buiten. The Membranes zijn duidelijk in de tijd blijven steken, een tijd waar zangles onbestaande was.
We sluiten de avond af met de doom stoner metalband Ramesses uit Engeland die bestaat uit ex leden van Electric Wizzard. In het heavy metal café Little Devil sluimert de geur van bier en heavy metal black jackers. Ramesses laat geen diepe indruk na, de indringende geur van het café echter wel.
Incubate Fest 2012 – zaterdag 15 september 2012
Dag twee van Incubate zou beginnen met Twinsistermoon in de Sint-Pauluskerk. Na een zoektocht van een kwartier, en de vaststelling dat de lokale bevolking duidelijk geen kerkgangers zijn, geven we het op en keren terug naar de 013 waar het optreden van Var doorgaat. Vår uit Denemarken bestaat uit vier muzikanten en brengen een soort melange van industrial postpunk noise. Ze labelen onder Sacred Bones en zijn in de virtuele wereld bijna onvindbaar. Ze willen duidelijk anoniem blijven. De intensiteit die ze tijdens hun set uitstralen, zowel muzikaal als individueel, doet denken aan jachthonden in een dorre woestijn. Hoewel ze bijna bewegingsloos blijven, voel je de innerlijke storm in hun ziel razen. Hun set kan in één woord omschreven worden: vreemd. Zo vreemd dat je er wel van moet houden!
Nog niet bekomen van de intrigerende set van Vår sluiten we aan bij het optreden van Lower. Lower brengt postpunk op een wel heel laag pitje, zowel vocaal als instrumentaal. We besluiten dan maar nog wat van de sporadische stralen zon te gaan genieten.
We keren terug naar de 013 voor Lust For Youth, een band die uit twee bandleden van Var bestaat, en italo pop op de grens van darkwave synth noise brengen. De sfeer is niet minder bevreemdend en ook deze band blijft meer muziek om te ervaren dan te beluisteren.
Verder in de 013 is Slomatics, een doom postmetal band uit Ierland. Hoewel de drummer z’n ziel uit z’n lijf schreeuwde kwam er weinig geluid uit de microfoon. Na twee nummers werd duidelijk dat het een eentonige set leek te worden en ruilden we de donkere setting van de 013 in voor het intieme, gezellige decor van café De Plaats waar Garda uit Duitsland hun set bracht. Garda brengt sfeervolle indie rock met frivole ritmes die je meeslepen in een subtropische atmosfeer. De zanger is gezegend met een zachte, authentiek warme stem en de vier andere muzikanten dragen enkel bij tot de harmonieuze stemming die Garda heet.
Net voor Mogwai zet Conan een strakke set doom postmetal in die je bij ieder nummer nog net wakker schudt voor je wordt meegesleurd in hun repetitieve odyssee van trillend metaalgedruis.
Dé afsluiter van de avond is een band uit Engeland die al sinds 1995 de meest zuivere postrock brengt. Mogwai is één van die bands waar je als trouwe muziekfan alleen maar het diepste respect voor kan voelen, wat dan ook tot uitdrukking kwam in een overvolle 013 zaal. Net alsof ze over de gave beschikken de meest harmonieuze klanken door hun instrumenten te laten klinken om je mee te nemen naar de meest aardse hemelen. Ze spelen alsof ze ademen, met een bedrevenheid om stil van te worden. Maar wie goed kijkt ziet dat de leden van Mogwai perfect op elkaar afgestemd zijn en in ieder nummer elk detail zorgvuldig werd uitgewerkt.
Incubate Fest 2012 – zondag 16 september 2012
Buildings geeft het startschot van dag drie. Ze komen uit de Verenigde Staten en brengen noiserock pur sang. Ze zijn niet de meest overtuigende band in het genre en hadden de pech dat het geluid van de basgitaar niet ten volle tot z’n recht kwam.
Na een intermezzo zon stond British Sea Power op het menu. Maar laat je vooral niet misleiden door hun bandnaam. British Sea Power brengt indierock met weinig power. Ze speelden echter wel in een eigentijdse en kunstzinnige locatie; De Nieuwe Vorst. Goed te vergelijken met de Gentse Vooruit. In tegenstelling tot het drukke stadscentrum waar de meeste optredens doorgingen, vinden we in de tuin van De Nieuwe Vorst een oase aan rust gemengd met esthetiek en kunst.
De dag leek een teleurstelling te worden en na Cult of Youth die duizelingwekkend weinig potentieel in zich droegen, hielden we het dan ook voor bekeken en sloten we de dag af met een terugblik naar de beste optredens van Incubate. Het waren er minder dan verwacht, maar het was een mooie ervaring om ‘geincubate’ te worden.
Organisatie: Incubate ism 013, Tilburg
Leffingeleuren 2012 – vrijdag 14 september 2012
Leffingeleuren 2012
De 36ste editie van Leffingeleuren , de traditionele afsluiter van het zomerfestivalseizoen, was er eentje om van te snoepen … Leffingeleuren kon alweer uitpakken met een boeiende affiche. Naast enkele internationale kleppers en de heetste Belgisch bands van het moment, die steevast voor een pak sfeer in een volle tent zorgden, heeft het bijzonder sympathieke festival een neus voor jong talent die in zaal De Zwerver hun ding mogen doen.
In deze pittoreske locatie rond de kerktoren, lijkt Leffingeleuren zo een klein broertje van Pukkelpop, er is zowel vertier voor de sfeerzoekers als voor de muzikale meerwaardezoekers.
Nog een aangename vaststelling, Leffingeleuren is dezer dagen zowat het enige festival die zich niet inlaat met allerlei techno, dubstep of elektronika acts en dj’s. Er mag wel gedanst worden, maar de gitaren winnen het duidelijk van de knoppendraaiers. Houden zo.
Er hing een bijzonder familiaal sfeertje op het terrein, wat een uitgelezen kans was voor de locals van The Van Jets. Ze grepen de kans met beide handen en van opener en nieuwe single “Here Comes The Light” tot afsluiters “The Future” en “What’s Going On?” slaagden de winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 erin geen moment te vervelen. Zanger Johannes Verschaeve, met een David Bowie achtig nektapijt en in zijn ontbloot bovenlijf alsof hij op het strand van Oostende was, had er duidelijk zin in en bespeelde het publiek goed. De mengeling van glamrock met de wat meer elektronische nieuwe nummers kwam heel goed over en belooft veel voor hun nieuw album!
The Subways wordt vaak een gebrek aan originaliteit en gesofisticeerde nummers verweten en misschien zijn de verwijten wel terecht maar een ding staat als een paal boven water: het is en blijft een machtig goede liveband. Openen deden ze met “Oh Yeah” en “Holiday” en in een mum van tijd kwam er een steeds groter wordende moshpit en kregen we de een na de andere crowdsurfer over ons hoofd.
Zanger Billy Lunn deed zijn uiterste best Nederlands te praten en na elk nummer bedankte hij ons met “Dank u, merci” maar op een festival vragen wat het Nederlandse woord is voor “my mum” was niet zo’n bijster goed idee. (Hoerreeeuh! Tja, de jeugd) “We Don’t Need Money To Have A Good Time” heeft alles in zich om een waar anthem te zijn en werd dan ook op het meeste gejuich onthaald.
Net als hun eerste bescheiden hitje “Rock ’n Roll Queen” (jij ben du zon, jij ben du ejniga, jij ben zo cool, jij ben zo rock ’n roll!), ondertussen al acht jaar oud. De climax kwam toen bassiste (én droomvrouw) Charlotte Cooper om a big, big circle pit vroeg in het nummer “Turnaround” en die ook gewoon kreeg! Afsluiten deden ze met “It’s A Party” waarin Billy stagedivde richting een steunpaal, er vervolgens weer afsprong en werd opgevangen, op de handen gedragen door het publiek, zijn publiek.
The Subways zullen wellicht nooit echt helemaal doorbreken maar ze zullen altijd wel die ideale festivalband blijven die iedere keer opnieuw nieuwe zielen weet te winnen.
De term ‘retro’ in de mond nemen is in het geval van Howlin’ Rain een knoert van een understatement. Als u het niet echt begrepen heeft op Humble Pie, Jimi Hendrix of Grand Funk, dan bleef u best weg uit Café de Zwerver, maar wij stonden op de eerste rij. Langharige old school seventies rock, lange psychedelische songs met verbluffend soleerwerk van twee bedrijvige gitaristen met goud in de vingers, en een groove van hier tot in Woodstock. Wij hadden al eerder door dat ‘The Running wilds’ een heerlijk retro album is, hier kwamen ze dat eens live dik in de verf zetten.
Wat dient er nog gezegd over Triggerfinger ? U heeft ze ongetwijfeld dit jaar ook al op Vlaamse bodem gezien, tenzij u op Mars verbleef de laatste maanden, en u weet dus ook dat ze rocken als de beesten. Toch overrompelden ze ons nog maar eens met hun immer stomende en gloeiende powerrock. Enkel de steeds terugkerende drum solo begint nu wel stilaan op de zenuwen te werken (pintje halen) en de uit de hand gelopen grap “I follow rivers” (wij vinden het origineel stukken beter) had voor ons ook niet gehoeven. Voor de rest : Yeah !
Op naar die internationale doorbraak, … en naar een nieuwe plaat.
Sleepy Sun trok in de zaal de lijn door van hun laatste plaat ‘Spine Hits’. Bezwerende songs in een bedje van Doors, Black Angels en Black Mountain, maar de scherpe kantjes ontbraken vanavond en de band speelde naar onze zin een beetje te veel op dezelfde toon. Toch klonk het allemaal nog verslavend genoeg om ons bij de les te houden, want dit is nu eenmaal het soort muziek waar wij ons met graagte laten door bedwelmen.
Tot zover dag 1, met onze oprechte excuses voor de beloftevolle indierock band Tu Fawning die we heel graag gezien hadden maar niet in onze planning kregen. Dat heb je dan met die festivals. ’t Zal voor een andere keer zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – zaterdag 15 september 2012
Leffingeleuren 2012
Sorry voor de ongetwijfeld sympathieke, fleurige en mooie souldames als Nneka, Speech Debelle en Joss Stone, maar vandaag hebben wij resoluut de kaart van de gitaar getrokken waardoor wij noodgedwongen de passages van deze jonge deernes aan ons moesten laten voorbijgaan. Met pijn in het hart zouden we misschien kunnen zeggen, maar zo goed vinden we die dames nu ook weer niet (En geen nood de mooie pics spreken al boekdelen!).
Bij The Temper Trap stonden de gitaren weliswaar nog in veiligheidsmodus. Dit is het soort luchtige poprock die u ten allen tijde kan opzetten, ook als uw schoonmoeder en uw hippe oma op bezoek zijn. De Australiërs kleurden Snow Patrol-gewijs keurig binnen de lijntjes en deden hun best om vooral niemand tegen de borst te stuiten.
Eerste bom van de dag : Japandroids. Amai ! Een duo met verschroeiende punkrock songs en de gejaagdheid van een uitgehongerde hyena met hondsdolheid. Hard, rechtdoor en smerig. Dit is wat we noemen pal erop ! Wij moesten tijdens hun verwoestende set al eens aan The Gun Club denken tot ze tot ons groot genoegen ook nog eens Gun Club song “For the love of Ivy” inzetten. Geen idee of de jongens van The Black Box Revelation hier aanwezig waren, maar als ze deze wervelstorm gezien hebben zullen ze het toch wel een beetje benauwd gekregen hebben.
Terug naar de seventies, met het heerlijke Wolf People, jonge gasten die zweren bij oude muziek als Jethro Tull, Led Zeppelin, Ten Years After en Cream. De heren speelden een flinke greep uit hun weldra te verschijnen nieuwe plaat en het klonk veelbelovend. Dit was fijne, virtuoze en bij momenten psychedelische rock met glooiend en subliem gitaarwerk. De zanger was lichtjes verrast van zoveel positieve respons en kon zijn publiek niet genoeg bedanken. Maar het waren wij die hem moesten bedanken, want dit was misschien wel het sterkste muzikale staaltje van gans het festival.
Snel naar een volle tent waar The Black Box Revelation ons stond op te wachten. Nog zo een zekerheid, een mens weet wat zich te wachten staat maar wordt toch nog altijd met verstomming geslagen als hij dit gretige duo aan het werk ziet. Een beetje zoals bij Triggerfinger dus, maar hier met meer roll dan rock, minder luid maar vuiler. Het tweetal is inmiddels al zo goed op elkaar ingespeeld dat dit klinkt als een goed geoliede machine, wat daarom niet wil zeggen dat het een afgelikt boeltje is.
Het vuur zat er volop in, de tent stond nog maar eens op zijn kop en de moordende riffs van Paternoster vlogen in het rond. Wij wensen hen het allerbeste toe met die Amerikaanse tournee, het moet nu maar eens gaan lukken.
Nog maar eens een fameus kroegoptreden, waarom niet ? Café de Zwerver bleek de perfecte locatie voor de simpele rechttoe rechtaan garage rock van King Tuff, een Amerikaanse rocker die zopas een fijn plaatje gemaakt heeft (simpelweg ‘King Tuff’ genoemd, niet te moeilijk doen) en die daarmee zonder veel poespas het café deed kolken.
Als hoofdact in de tent had de organisatie niemand minder dan de bevallige Joss Stone weten te strikken. We hebben toch maar even de moeite gedaan om een glimp op te vangen van madam, maar zoals dat dikwijls met vedetten het geval is, kwam la Stone tien minuutjes te laat het podium opgewandeld, dus hebben we amper één nummertje meegepikt. Wat kunnen we dan zeggen ? schoon kind, prachtige soulstem, en nu snel naar de zaal.
En daar is ie, de tweede bom van de dag, een splinterbom deze keer, genaamd Future Of The Left. Een band die garant staat voor hyperkinetische, epileptische, opgejaagde, meedogenloze en ophitsende indie-punk rock die onze schedel genadeloos deed open splijten. Niet verwonderlijk dat deze band ontstaan is uit de overblijfselen van het al even kwade en opwindende Mc Lusky, waarvan hier dan ook nog een tweetal songs uit de kast werden gehaald. Er werd verder rijkelijk geput uit dat laatste fantastische album ‘The plot against common sense’, het soort plaat die u ook mag opzetten als uw oma en schoonmoeder op bezoek zijn, maar dan alleen maar als u die bitches zo gauw mogelijk uw kot uit wil.
Dit was zondermeer dit weekend het heetste optreden in Leffinge, waar zelfs kaalkoppen hun haren van recht kwamen. Geniale pokkeherrie.
Een goed bewaard Belgisch geheim als afsluiter van vandaag, Creature with the Atom Brain, niet zo een klinkende naam als die andere Belgische toppers die hier speelden, maar minstens even interessant, en een band met eigenlijk meer internationaal aanzien. Als je uw tweede plaat kan laten produceren door niemand minder dan de grote Chris Goss, en als je al begeleidingsband van Mark Lanegan op tournee kan, dan heeft dat wel wat meer te betekenen dan het zoveelste optreden in pakweg de parochiezaal van Poelkappelle.
De nieuwe plaat heet ‘The birds fly low’ en hetgeen we hieruit geserveerd kregen klonk uitermate verslavend. Hoewel we een breed spectrum van sound en stijlen kregen, zijn de stoner invloeden van Goss duidelijk nog aanwezig. De gitaren kwamen iedere song sterk opbouwend onder stoom en de songs groeiden zo telkenmale naar een driftige climax toe. Het voor de gelegenheid meegebrachte blazerstrio was volgens ons niet nodig geweest omdat die gasten niet echt iets konden toevoegen aan de vibrerende sound van Creature with the Atom Brain, maar voor de rest was dit naar onze mening een bijzonder boeiende en sterke prestatie. Aardige band, knap geluid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – zondag 16 september 2012
Leffingeleuren 2012
Op de afsluitende dag was er alvast meer ademruimte, want de optredens waren gesitueerd in de Concerttent, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikten . Eerder waren er al de gevarieerde sets van Spinvis , Nederlandstalige kunstpop, de afroworld van Congolese ritmes en vibes van een letterlijk freewheelende Staff Benda Bilili en de hitsige, dampende en zompige rockabilly/blues van de ‘Retro Radio Modern’ familie Durham Kitty, Daisy en Lewis.
Absynthe Minded - Bert Ostyn en de zijnen waren al voor de vijfde keer op Leffingeleuren. Het publiek sloot de ‘huisband' bij de eerste tunes in zijn armen. Als het ware een gewonnen 'thuismatch' . In het eerste deel kwam de klemtoon op nieuw en 'minder' bekend werk uit de vijfde studioplaat 'As it ever was'. Er hing een gezellige 'zondagse' sfeer en het publiek liet zich maar al te graag onderdompelen in hun kenmerkende meeslepende sound.
Het was opvallend hoe nieuwe tracks “How short a time” en “Little Rascal” zo goed herkend werden. Klassiekers “Plane song”, “Envoi”, “Space” en “My heroics...” zaten netjes vakkundig verdeeld in het genietbare luisterstuk.
Een absolute meerwaarde vormden de effects en de lightshow, gedetailleerd uitgewerkt, waardoor ieder nummer de juiste sfeer ademde. Van de nieuwe plaat onthielden we vooral het dreigende “Crosses” , met een hoofdrol voor violist Renaud Gilbert, en het zweverige “Little Rascal”.
Absynthe Minded verwerkten op eigen unieke manier blues, swing, jazz en gypsy in hun popsound, en smeedden het in ijzersterke songs.
Het grillige ”Stuck in reverse" besloot een vette performance, alle remmen los, de pedaaleffects ingedrukt en een jamming als zondagsgebak!
Een uitgebreid gezelschap is Beirut intussen geworden , onder leiding van de minzame Zach Condor. Een heus blazersarsenaal van het zestal bleek het ideale 'avontuur' om het festival in stijl af te sluiten. Hun typische sound met Balkan invloeden, ukuleles en Mariachitrompetten boden een warme sfeer en gemoedelijkheid . Het schitterende “A sunday smile” kon niet toepasselijker klinken rond de Leffingse kerktoren ...
Kippenvelmomenten en singalongs gingen hand in hand op het bloedmooie Nantes” en “Santa Fé”, die Condor aan zijn hometown opdroeg.
De band genoot van de respons en had lovende woorden voor z’n publiek, dat smolt voor het sprankelende 'Beirutsprookje’. “East Harlem”, “Vagabond”, “Port of call” waren pareltjes door de tuba's, accordeons en werden gespeeld vol overgave en passie .
Beirut klonk puur, oprecht en eerlijk en bood aan de weemoedige, treurige songs een 'zonnig', ontspannend en toegankelijk karakter.
Beirut was een gepaste headliner, ongedwongen , speels, relaxt en feestelijk met toeters en bellen ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Vorige zaterdag konden we in de vooravond nog proeven van de hardgekookte noise rock van No Tomorrow Charlie (de Gentse Melvins) – en de aanstekelijke punkrock van Anti-Nowhere League op Ratrock 2012. Hoewel D.A.F. en The Exploited nog als headliners geprogrammeerd stonden op dit schitterend georganiseerd festival, kon niets of niemand ons tegenhouden om rond 22h00 Harelbeke te verlaten en richting Brussel te trekken om er een avond vol zwarte folklore mee te maken. Caspar Brötzmann Massaker was in het land en een concert van deze levende legende uit het undergroundcircuit wilden we voor geen geld van de wereld missen. Temeer hun concerten (twee jaar terug in de Kreun in Kortrijk en vorig jaar op Roadburn in Tilburg en Theater Aan Zee in Oostende) in ons muzikaal geheugen gegrift blijven staan en een stuk van ons muzikaal hart voorgoed veroverden.
Caspar Brötzmann Massaker gooide al hoge ogen in het undergroundcircuit eind jaren tachtig en begin jaren negentig en is na een decennium op non-actief, sinds 2010 terug actiever als nooit tevoren en dit in de originele bezetting! Caspar (zoon van jazzlegende Peter Brötzmann) als onbetwist opperhoofd van de Massaker-stam met bassist Eduardo Delgado Lopez en drummer Danny Arnold Lommen (ex-Gore) als trouwe medestrijders. Eén voor één rasmuzikanten die naarmate de jaren verstrijken een nog hechter powertrio vormen! Ze brachten slechts 5 albums uit tussen 1987 en 1995: The Tribe (1987) ▪ Black Axis (1989) ▪ Der Abend der schwarzen Folklore (1992) ▪ Koksofen (1993) ▪ Home (1995) en hebben sindsdien geen nieuw materiaal meer uitgebracht.
Het trio was voor de gelegenheid gehuisvest bij een goede vriend en die wist ons te vertellen dat Caspar niet 100% fit was (beginnende oorontsteking) en hij noodgedwongen wat slaap in te halen had. Hij verscheen dan ook slechts een kwartier voor middernacht met zijn gitaarkast onder de arm in de Magasin 4 – zaal. Het optreden startte kort na middernacht (iets later dan voorzien wegens een ingelaste en noodzakelijke iets uitgelopen powernap voor het opperhoofd).
De niet zo frisse Caspar veranderde echter in een hongerige wolf van zodra de eerste tonen van opener “The Tribe” het podium afrolden. Hij pijnigde rechtshandig de snaren van zijn linkshandige Stratocastor op een manier die deed denken aan wat legende Jimi Hendrix linkshandig op zijn rechtshandige gitaar deed.
Deze Berlijnse gitaarvirtuoos is een streling voor oog en oor. Hij zalfde eerst de snaren in de intiemere cerebrale gedeeltes om ze dan meedogenloos te slaan in de hardere, van feedback en distortion doorspekte duivelse stukken. Loeiharde stukken, die schering en inslag waren naarmate het optreden vorderde. Een ritueel spektakel dat voor kippenvel zorgde en ook de rest van het publiek aanzette om zich volledig over te geven aan de fantastische klanken die meester-tovenaar Caspar uit alle delen van zijn gitaar wist te puren. Geen moment kon je vermoeden dat hij ziek op het podium stond.
Maar laten we ook zijn twee bloedsbroeders en vrienden Eduardo Delgado Lopez op bass en Danny Arnold Lommen (ex-Gore) op drums niet uit het oog verliezen. Deze ritmesectie is er namelijk één met een opzwepende groove waar je onmogelijk stil bij kunt blijven staan. Twee vakmuzikanten en rasartiesten, die samen met Caspar een stabiel powertrio vormen. Het drietal brengt je zonder moeite in een vreemdsoortige trance waar je je lijf onmogelijk stil bij kan houden. Ook Caspar zag je zienderogen van gedaante veranderen door een soort van bezwerende zelfhypnose; nu en dan repetitieve demonische teksten uitspuwend.
Het powertrio transformeerde stilaan maar zeker in een ontembaar 3-koppig wildebeest en ook in het publiek kwamen de dierlijke oerinstincten naar boven. Eén blik, één teken tussen de drie heren is genoeg om hun complexe songs een bepaalde richting uit te sturen en tot een goed einde te brengen. Van bij opener “The Tribe” tot en met een weergaloze, krachtige versie van “Massaker” werd het publiek meegezogen in een draaikolk van muzikale hoogtepunten om bij het bisnummer volledig uit het dak te gaan. “Tempelhof” werd hét orgelpunt uit deze monumentale set, die bijna 2 uur duurde.
Caspar en zijn kompanen toonden nog maar eens waar ze toe in staat zijn, zelfs al is één deel van deze heilige muzikale stam ziek! Een glimlach van gelukzaligheid verscheen op het overgrote deel van het publiek. Caspar Brötzmann Massaker blijven heersers in het kwadraat! We reserveren nu al een ticket voor hun volgende doortocht!
Setlist 1. The Tribe 2. Huntersong 3. Böhmen 4. Kerkersong 5. Massaker * Anchor 6. Tempelhof
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
