Melody Gardot, Diana Krall, Norah Jones, … Voor dit nieuwe seizoen hebben deze bevallige jongedames van de Jazz/Pop afgesproken in Brussel om er het hoofd van de mannen op hol te brengen. De eerste die de planken van een hoofdstedelijke zaal mocht betreden, Norah Jones, liet haar oog vallen op Vorst Nationaal. Een zaal die een beetje te onpersoonlijk is voor dat soort muziek, maar dat heeft de jongedame niet belet om de ruimte in een handomdraai te vullen.
Er wordt niet gespot met de uurregeling in Vorst Nationaal. Klokslag 21 uur komt Norah Jones samen met haar band (“They don’t have a name yet” kondigt ze wat later aan) voor een zittend, talrijk publiek. Omringd door een vrij eenvoudig decor begroet de knappe nakomelinge van Ravi Shankar haar publiek, alvorens van start te gaan met een hit. “Come Away With Me”. Wanneer je maar wil, schoonheid! Het heerlijke timbre van de stem van de jongedame ontsnapt uit de luidsprekers, waardoor een kristalhelder geluid wordt verspreid. Op dat ogenblik begint het ‘GSM-moment’. Uiteraard! Vanaf het tweede lied snijdt Jones het nummer aan met dezelfde naam als haar laatste album, “Little Broken Hearts”, en geeft te kennen dat de avond volstrekt gericht zal zijn op haar nieuwe oeuvre.
Op 10 jaar en 5 LP’s tijd is Norah Jones geleidelijk aan verschoven van een smachtende jazz naar een steeds meer verzachtende pop. En deze metamorfose zal voelbaar zijn gedurende het hele concert, dat sober en aangenaam maar, zo nu en dan, op het randje van saai is. Jones heeft klasse, haar muzikanten zijn voortreffelijk. Maar wanneer je na vijf nummers aan het boodschappenlijstje voor de volgende dag begint te denken, is er toch iets mis. En dat ‘iets’ is de ongelukkige focus op de laatste composities, een verplichte promotour.
Ondanks de helpende hand van grootmeester Danger Mouse bij de productie van ‘Little Broken Hearts’, kunnen we moeilijk zeggen dat het album een ongekend succes heeft, zowel de versie die is opgenomen in de studio als live. Gelukkig zorgen titels als “Sinkin’ Soon”, “Cold Cold Heart” (gecovered van Hank Williams), “After The Fall” of de bejubelde hit “Don”t know why” ervoor dat Jones en haar team de tijd kunnen doorstaan. De troef van de zangeres? Haar piano. In haar wissel van het ene naar het andere instrument, is het wanneer ze achter haar ivoorwerk zetelt dat de magie écht plaatsvindt. En dat de lomperiken gezeteld achter u eindelijk beslissen hun mond te houden. Een verrassend moment.
Het concert zit erop na anderhalf uur en twee bisnummers, waaronder “Sunrise” dat in koor wordt meegezongen door het publiek. Dat lijkt alvast veroverd. Wat ons betreft, kunnen we niet zeggen dat de vonken echt zijn overgesprongen. De schuld ligt bij de vele zweverige momenten. Ach kom, een kleine ‘My Blueberry Nights’ op DVD om ons te troosten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/norah-jones-12-09-2012/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation
Icarus Night XL: Nils Frahm - A Winged Victory For The Sullen
Nils Frahm
Het seizoen van de ontelbare overhypete zomerfestivals loopt momenteel op zijn laatste benen. Dit betekent wel meteen dat er een nieuw concertseizoen verleidelijk naar ons lonkt. Veel interessanter, toch? Geef mij maar intiemere zaalconcerten waar het publiek op zijn minst uit interesse komt, en niet omdat het hip is er te zijn. Bovendien kan ik mij al jaren niet meer ontdoen van het gevoel dat je in een zaal als fan meer kwaliteitswaar krijgt voor je geld. Inboeten op zacht zomerweer is de tol. Maar wie kan het druilerig herfstweer iets schelen als je een avond in een verwarmend modern klassiek jasje tegemoet gaat.
“Are you ready for some sad and depressing music?” klonk nochtans de vraag van de in Brussel wonende Adam Wiltzie, fronthelft van A Winged Victory Of The Sullen. En toen werd het muisstil, net zoals het hoort bij een klassiek optreden. Frontmannen Adam Wiltzie en Dustin O'Halloran omringen zich voor dit project met twee fantastische violisten en een celliste. Samen brengen ze instrumentale neo-klassieke composities waarin hier en daar flarden van electronica te bespeuren vallen. De minutieus opgebouwde strijkarrangementen en elektronische soundscapes brengen ons naar een duistere droomwereld waar de tristesse soms wordt verdampt door heldere stralen van hoop. De set wordt zorgvuldig opgebouwd naar een hoogtepunt, met de zalvende harp in de hoofdrol bij “Requiem For The Static King”. Het publiek vroeg dan ook heel terecht naar een bisnummer.
Hierdoor begon de set van hun sympathieke Duitse vriend Nils Frahm ook een half uurtje later. Enkele weken terug brak deze pianovirtuoos zijn duim waardoor hij even werkonbekwaam werd bevonden door zijn arts.
Tijdens zijn revalidatieperiode bleef hij echter niet bij de pakken zitten en schreef hij zelf een compositie dat “Song for 9 fingers” heet. Van de blessure was er eigenlijk niks te merken. De man schudde prachtige verhalende melodieën uit zijn mouwen, alsof hij speelde met twaalf vingers. Dat we hier met een muzikant ‘pur sang’ te maken hebben, lijdt geen enkele twijfel. Zijn set startte hij met geïmproviseerde percussie, drummend op de pianokoorden. Tussendoor bewijst deze klassiek geschoolde pianist ook nog even dat hij zonder enige moeite overweg kan met analoge synths. Om het publiek helemaal voor zich te winnen, ging hij op zoek naar een vrijwilliger om samen met hem een quatre-mains uit te voeren. Terwijl hij de lage noten voor zijn rekening nam, mocht vrijwilligster Jana de zwarte toetsen in de hoge registers bespelen. Een prachtig kwartiertje improvisatie dat hun een oorverdovend applaus opleverde. Nils’ duim omhoog voor Jana’s lef en kunde. Zonder twijfel een onvergetelijke ervaring voor haar.
Het leuke aan Frahm is dat hij speelt met uiteenlopende gevoelens. Zijn minimalistische composities ademen zowel melancholiek als hartstochtelijk verlangen uit, passionele romantiek, gewoonweg ruimtescheppende virtuositeit.
Nils, vanavond heb je heel wat hartjes gewonnen, mensen met verstomming geslagen en mondjes doen openvallen; het perfect componeerde, het abstracte antwoord op de vraag hoe je klassieke muziek sexy kan maken.
Een prachtige avond, de ideale voorloper voor het nakende concertseizoen. Bedankt Democrazy om ons andermaal te trakteren op kwaliteit van de bovenste plank, dit in een fijn industrieel decor. Volgende afspraak gaat door in onze geliefde Gentse Vooruit, met Kid Koala in de hoofdrol. Tot dan!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Icarus - DOK)
Dat de hipsters van Yeasayer geen schrik hebben om nieuwe paden te bewandelen, hadden ze al bewezen met ‘Odd Blood’, de opvolger van hun debuut ‘All Hours Cymbals’. Terwijl ze bij hun eerste worp vooral de mosterd gingen halen bij wereldmuziek, sloegen ze met hun tweede een totaal andere weg in. Ze brachten synthpop met een adhd-randje. Balancerend op de rand van kitsch en aanstekelijke chaos, maar gelukkig net overhellend naar dat laatste.
Op hun derde en nieuwste plaat ‘Fragrant World’ gooien ze het weer over een andere boeg. Deze keer drukken ze het gaspedaal minder vaak in, waardoor het tempo een stuk lager ligt. De gitaren zijn bijna volledig naar de achtergrond verwezen en we krijgen R&B en psychedelica-invloeden voorgeschoteld. De songs zitten volgepropt met elektronische achtergrondgeluidjes en zetten de luisteraar vaak op het verkeerd been. Dit alles zorgt ervoor dat ‘Fragrant World’ wellicht de minst toegankelijke plaat van de groep is geworden. Het is even doorbijten bij de eerste luisterbeurten, maar daarna is het bijna onvermijdelijk om geen lichte verslaving aan deze cd over te houden.
“Henrietta” behoort bijvoorbeeld zeker tot hun beste songs. Hier wordt het experiment voor de verandering wel eens tot het minimum beperkt, en dat blijkt goed uit te pakken. Het bewijs dat deze jongens ook goede songschrijvers zijn. De bloedmooie mantra “Oh Henrietta, we can live on forever”, dat de laatste twee minuten constant herhaald wordt, blijft dagenlang in je hoofd rondspoken. Ook “Reagan’s Skeleton” met zijn botergeile baslijn , aanstekelijke synths en killerrefrein is verdraaid catchy en zal wellicht het grootste hitje op ‘Fragrant World’ worden. De rest van de songs zijn moeilijker te doorgronden, maar door de vele weerhaakjes blijft het boeiend luistervoer.
De eerste minuut van “Folk Hero Shtick” doet denken aan Goose, maar dan zorgt een akoestisch intermezzo ervoor dat de song een heel andere richting uitgaat dan eerst gedacht. De strijkerspartij op het zeer R&B-achtige Longevity en de dwarsfluit in het begin van “Demon Road”, trekken het geluid van de plaat verder open. Enkel het einde van “Blue Paper” rakelt nog eens herinneringen op aan de beginperiode van Yeasayer. De harmonieuze, meerstemmige zanglijn had zo op ‘All Hour Cymbals’ kunnen staan.
Smashing Pumkins was in de jaren negentig een essentiële gitaargroep die drie fantastische platen maakte met als absolute hoogtepunt het onklopbare ‘Siamese Dream’ uit 1993. De band mocht in die tijd gerust in één adem genoemd worden met invloedrijke groepen als Nirvana en The Pixies. Daarna ging het wel heel snel bergaf, het donkere album ‘Adore’ kon er nog net mee door, maar hetgeen daarna kwam (‘Machina/ The Machines of God’ in 2000 en het niet te pruimen come back vehikel ‘Zeitgeist’ in 2007) was huilen met de pet op. Frontman Billy Corgan had het zot in zijn kop gekregen, hij gooide alle oorspronkelijke leden de deur uit en begon zodanig te zwijmelen over God en Krishna dat wij hem spontaan in een diepe kerker zouden gegooid hebben.
Sedertdien neemt niemand Billy Corgan nog serieus en zijn er ook nog weinigen die zitten te wachten op een nieuwe Pumpkins plaat. Met ‘Oceania’ is dat er nu toch van gekomen, hoewel, naast Corgan zelf zit er geen enkel origineel groepslid meer in de band en toch blijft de koppige zeurpiet hardnekkig vasthouden aan de groepsnaam. Maar goed, hij is de baas. Wat moeten we nu met ‘Oceania’? Toch eerst even grondig beluisteren voor we de hakbijl bovenhalen.
Tot onze verbazing zit het met openingstrack “Quasar” meteen goed, de song drijft op een jachtige groove die we sinds ‘Siamese Dream’ niet meer gehoord hebben, en dat is inmiddels al bijna 20 jaar geleden. Het kan haast niet anders dan dat het daarna terug naar af gaat, songs als “Panopticon” en “Violet Rays” kunnen inderdaad niet tippen aan de kracht van die binnenkomer, maar we gaan nu ook niet meteen onze skip toets indrukken. Vanaf het sullige synthesizer riedeltje van het melige “One diamond, one heart” begint het toch weer aardig naar ongepast melodrama te stinken en met de ballad “Pinwheels” wordt onze argwaan bevestigd. Dan toch die hakbijl ? Ja, dus, want de titelsong is een draak van negen minuten slechte progrock en ook van het stroperige “Pale Horse” gaan onze tenen krullen. En dan plots, als de moed ons al zwaar in de schoenen is gezakt, komt een lekker ouderwetse old school Pumkins song “The Chimera” (zoals ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’ er vol van staan) de meubelen redden. Een tijdelijke opklaring, zo blijkt want daarna zakt de pudding terug in.
Niet zo slecht als ‘Zeitgeist’ dus, maar ‘Gish’ en ‘Siamese Dream’ zijn mijlenver uit de buurt.
‘Oceania’ is een plaat als een dementie patiënt, met een paar onverhoopte nuchtere momenten als heuse opflakkering, maar over ‘t algemeen is het brein een hopeloos gestoord zootje die niet meer normaal te krijgen is.
Ze lieten wat langer op zich wachten dan gewoonlijk als je de productiviteit van de vorige cd’s op nahoudt , maar OK, een kleine drie jaar later, is het weer tijd voor de feestelijke, genietbare, dansbare en hitsige electropop van Els Pynoo en Danny Mommens .
Ze deden beroep op de Belgische producer Jo Bogaert. Opnieuw een pak songs , 12 in totaal , die fris en vettig klinken ; en houden van uitstapjes wave en Balkan, aanstekelijk, groovy en luchtig. De verleidelijke, kirrende stem van Els is de barometer. Hun ‘Produit de Belgique’ mag er gerust zijn. Goede cd .
Het Gentse trio Wallace Vanborn mag fier zijn . Hun tweede cd ‘Lions, Liars, Guns & God’
is er eentje om van te snoepen . Ze konden David Bottril (drie Tool albums, eentje van Placebo, Muse, dEUS,...) strikken als producer. En dat zal hen wel deugd gedaan hebben, want we hebben hier een uitermate boeiende en gevarieerde cd binnen het concept van aanstekelijke, opwindende , toegankelijke, catchy rock , die houdt van een vleugje stoner. Triggerfinger , Black Box Revelation , Channel Zero, Blood Red Shoes, Kyuss en QOSA zullen onherroepelijk verbonden worden met de heren, maar geen nood , het kan het trio maar een hart onder de riem zijn . “Found in LA”, “Marching sideways” en “Cougars” zijn al meteen intens snedige kleppers, maar ook de broeierige, afwisselende aanpak op “The plunge” , “Enemy of serpentine” en “A smack as a potion” moeten niet onderdoen aan kwaliteit. En “Pawns” biedt ademruimte . Toegegeven, Wallace Vanborn biedt niet echt iets vernieuwend , maar ‘goede‘ rock kunnen we maar een warm hart toedragen .
De familie Zeebroek van Kamagurka , Boris en Sarah Yu , uit het Gentse hebben met Geoffrey Burton (ex- Arno) een vriend en begenadigd gitarist bij en samen met nog twee andere leden, brengen zij een zomerse cocktail van pop, rock, electro , disco en funk in een glamoureus kitsch pakje . En ze zijn niet vies om wat Oosterse muziek in dit concept.
Een avontuurlijk, aangenaam en gevarieerd debuutalbum die een eerder verschenen EP opvolgt , waarop o.m. het van You tube geweerde oude “Lesbians are a boy’s best friend” staat.
We dachten aan een rockende Scissor Sisters soms , die aanstekelijke muziek en jeugdig enthousiasme versmelten en hiermee sterke live prestaties neerpennen . Opwindende, sfeervolle, leuke muziek, aandacht voor detail, fijne samenzang én een Sarah die als een krolse kat zingend en gillend kan bezig zijn.
Hong Kong Dong gaat niet onopgemerkt voorbij . Op het debuut ‘Sweet sensations’ horen we een band vol optimisme en met een positive vibe!
De sing/songwriting van Gemma Ray baadt in fifties country, sixties ballads, rockabilly, hillbillyblues, surf , folk noir en pop . De Britse zangeres is al aan haar vijfde cd toe en viel in 2010 op met de coverplaat ‘It’s a shame about Gemma Ray’ .
Ze brengt op haar platen enorme varianten aan , wat het geheel uitermate boeiend en spannend houdt . De afwisseling van fris, trippend , speels en ingetogen, dromerig materiaal vormt het kader van een Saloon Bar van een Q. Tarentino film of van een sprookje. Een best leuk muzikaal recept met haar indringende, heldere vocals .
Op die manier houden we van de afwisseling op “Allright! Alive”, “Put your brain in gear”, “Runaway” , “Troup de loup” (knipoog naar Calexico zelfs!) , “Flood & a fire”, “Rescue me” en de opbouwende “Bring ring ring yeah”. De twee extra tracks luisteren naar Tori Amos door het subliem pakkende pianospel .
Gemma Ray , een sing/songschrijfster ‘all styles’ , pur sang , eerlijk, vol passie en emotie.
De Ancienne Belgique haalde met de start van het najaarsconcertseizoen al meteen een grote naam binnen met Perfume Genius, het project van de Amerikaan afkomstig uit Seattle: Mike Hadreas. Slechts enkele maanden nadat hij voor een volle zaal stond tijdens Les Nuits Botanique en logischerwijs werd uitgenodigd in Werchter, kwam de Amerikaan terug naar Brussel. En toch, in tegenstelling tot zijn laatste optreden in de hoofdstad, was de AB – voor de gelegenheid voorzien van zowel zit- als staanplaatsen – net niet volgeboekt.
Perfume Genius - Om 21 uur stipt verschijnt de 27-jarige jongeman (al lijkt hij er hooguit 20) op het podium. Vergezeld door een drummer en tweede muzikant die zich ontfermt over de soundscapes, neemt Mike Hadreas plaats achter zijn synthesizer. Gedurende het hele concert zal de Amerikaan, op één uitzondering na, blijven zitten op zijn kruk, evenals zijn collega’s die ook niet meer zullen bewegen. Vanaf de eerste woorden wordt het publiek meegesleept door de androgyne, perfect gecontroleerde stem, die doet denken aan die van Antony of Boy George.
Het duidelijkste voorbeeld is ongetwijfeld tijdens de vertolking van “No tear”, een gekweld stuk vol sterke emoties. De nummers van zijn laatste album ‘Put Your Back N 2 It’ volgen elkaar op. De pianist wisselt tot rust komende stukken af , met andere, meer meeslepende stukken, met op de achtergrond een kwijnende piano en de somberheid van de teksten. We zullen de sterke momenten van het concert onthouden dankzij “Take me home” en “Hood” of dankzij de bewerking van Neil Young’s “Helpless”, dat Hadreas alleen op piano bracht. Tot zover dus de sterke punten van het concert.
Helaas kunnen we het hier niet bij houden. Eerst en vooral, de afwisseling van meeslepende nummers enerzijds en eerder rustige nummers anderzijds kon op het eerste gezicht relevant lijken, maar uiteindelijk merken we dat deze nummerindeling het publiek tegenhoudt om echt tot de kern van de zaak te komen. Bovendien heeft Mike Hadreas de vervelende gewoonte om zijn stukken abrupt te beëindigen, waardoor de kijkers voortdurend op hun honger blijven zitten.
Als we daaraan toevoegen dat het optreden van de groep slechts een klein uur heeft geduurd, dan laat dat weinig ruimte om de sfeer ten volle in zich op te nemen.
Ten slotte, op theatraal vlak, zijn de leden van Perfume Genius geen podiumbeesten. En aangezien er geen enkele visuele meerwaarde is, menen we dat het zien van het optreden uiteindelijk weinig verschilt van het luisteren naar het album.
Een zaal van kleinere omvang is duidelijk beter geschikt voor hen. Dit zou alvast een verklaring bieden voor de plankenkoorts waar de Amerikaan zichtbaar aan leed.
Ondanks de subtiliteit en doeltreffendheid van de stukken die Perfume Genius bracht, blijven we na het concert onvermijdelijk op onze honger zitten. Gebrek aan ervaring? Gebrek aan zelfverzekerdheid? Perfume Genius kan in elk geval zijn optredens alleen maar verbeteren. Het talent is er, de stukken eveneens. Nu enkel nog die stukken voor een publiek brengen.
Berenger Ameloot - vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
“De trein is altijd een beetje reizen.” Vandaag betekende dat “ beetje” een uur langer dan gepland. Als gevolg van de met zon overgoten hemel en de daarbijkomende talrijke dagjestoeristen zat de trein overvol waardoor we genoodzaakt waren de volgende te nemen.
De reis doorheen het landschap van The K. duurde hierdoor maar zeer kort. Bij het binnenkomen in Magasin 4 hoorde ik “c’est la dernière”. The K. sloot af met een stevig nummer dat echter op zeer weinig respons van het publiek kon rekenen. Een publiek dat ook niet zo talrijk aanwezig was. Een oordeel vellen over het optreden kunnen we dus niet doen. Wel hadden ze ons op Dour dit jaar al overtuigd met hun ruige en vuile sound. Toen was het publiek wel mee en dook de zanger de tent in om enkele fans op wat ‘bisous’ te trakteren.
Na een kwartier wachten was het tijd om aan de main-act te beginnen. Buildings zijn 3 jonge vossen uit Minneapolis, USA, die reeds 5 jaar aan de weg timmeren. Begin dit jaar brachten ze de plaat MELT CRY SLEEP uit. Wie deze eens wil beluisteren (sterk aan te raden) kan terecht op hun bandcamppagina http://buildingsband.bandcamp.com/ .
Buildings in een vakje steken is geen sinecure. De band grossiert in stempels (math-rock, punk, noise, rock, grunge, punk…) en terecht. Hun sound is niet te bevatten in één genre. Ze nemen je mee op een opwindende en afwisselende rollercoaster, zonder dat je weet waar die naartoe zal leiden.
De afwisseling tussen de nummers en binnen de nummers zelf zorgt ervoor dat de verveling op geen enkel moment toeslaat, of zelf nog maar om de hoek komt piepen. Ondanks die grote diversiteit blijven ze toch een eigen sound houden, dankzij een zeer goeie zanger. Hij probeerde ons nog op het verkeerde been te zetten door te verklaren dat hij al te veel Chimays had gedronken. Maar daar was tijdens het optreden niets van te merken. Drum, bas en gitaar waren perfect op elkaar afgesteld en ze lieten ook ruimte om elk zijn eigen ding te laten doen. De gitaar ging van zeer lyrisch naar vette riffs en terug. Maar dreigen deden ze het gehele optreden lang. Er gaat vuur en agressie uit van deze jongens. Een stormram die op je afkomt en je gewond achterlaat. Om je dan eventjes te troosten, tot ze je opnieuw met een kopstoot onderuit halen. De bas en drum droegen het geheel perfect en creëerde de perfecte sfeer om zang en gitaar te laten gedijen. De nummers schoten elkaar in een sneltreinvaart voorbij en lieten na 45 minuten het publiek met een voldaan gevoel achter.
Kracht en variatie: dat zijn de trefwoorden die Buildings het best omschrijven. Voor de snelle beslissers: 16 september spelen ze op Incubate in Tilburg. Wij zullen alvast opnieuw van de partij zijn!
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Voor wie het Belgische punk- en hardcorewereldje op de voet volgt, is Homer geen onbekende. Het viertal uit Leuven en Antwerpen speelde sinds haar bestaan meer dan 500 shows en was ondermeer te zien op Groezrock, Rock Herk, Rockfest en (dit jaar nog) op Ieperfest.
‘The Politics Of Make Believe’ is het vijfde full album en is een uitmuntende mix van punkrock, melodieuze hardcore,metal en rock-n-roll. We horen elf donkere, rauwe en agressieve tracks van een formatie die het duidelijk heeft gehad met alle crisissen en zaken die fout lopen in onze maatschappij. De verschillende songs zijn opgebouwd uit diverse stevige, afwisselende riffs en energiek drumwerk.
Ook vocaal is variatie troef want de screams van de imponerende frontman Johan worden afgewisseld met cleane zangpartijen. Voeg daarbij een aantal fijne breaks en enkele singalongs en het is duidelijk dat Homer een zeer uitgebalanceerd album heeft gemaakt.
‘The Politics Of Make Believe’ is trouwens een groeiplaat die zijn schoonheid na iedere luisterbeurt iets meer prijsgeeft.
Toptracks zijn ‘My Demons Didn’t Make It To The Future”, het meezingbare “This Statue Won’t Fall Down” en het emotionele en verrassende “Inferno”.
Meer info rond Homer vind je op http://www.myspace.com/homer 666.
Nemea is een Oostends kwintet die er stevig invliegt . Ze zijn niet aan hun proefstuk en hadden eerder al een demo EP uit , ‘A lion sleeps in the heart of every brave man’. Metal/hardcore van zwaar geschut , spannend , hard en bedreven, en die een donkere, dreigende ondertoon heeft.
De songs hebben een enorme explosiviteit en intensiteit , waarbij grauwe vocals de ideale outfit vormen bij het genre .
Ze hebben hun naam niet gestolen , … gehaald van de mythe Nemea van Herakles die hier de zgn. leeuw van Nemea zou gedood hebben, maar ook in historische tijden, Nemeïsche Spelen die hier om de twee jaar plaatsvonden. Het is ook een plaats en gemeente, in de Griekse regio Peloponnesos.
Een band ‘in process’ , die in deze stijl overtuigen en het boeiend wensen te houden .
http://www.nemea.be
Grown Below - Opmerkzaam kwartet dat zich profileert binnen de stijl van Isis , Cult of Luna, Russian Circles, And so I watch you from Afar en Amenra. . Binnen de postrock, - metal en sludge zorgen ze voor een boeiende , frisse mix. Een concept van 5 uitgesponnen songs en 2 korte instrumentals , repetitief opbouwend , slepend en exploderend ; ingetogen passages en krachtige , stevige geluidsgolven met een donkere , zweverige , etherische, filmische ondertoon . Heerlijk voor wie houdt van deze ritmiek . Een ‘brutal’ gromzang en een symfonische fluisterzang wisselen af .
Net als bij Killing Joke hebben we op ‘The long now’ een verhaal dat draait om de einde der tijden . Maar ondanks dit gegeven zal het kwartet waarschijnlijk nog overweldigend materiaal wensen te maken …
Info http://www.grownbelow.bandcamp.com
‘The Time’ is het tweede album van de Fransman Arthur Pochon aka Art Bleek. Een ‘laid back’ plaat met een warme gloed door de verfijnde progressive (house) en melodieuze techhouse .
Zweven we in het begin nog mee met sfeervolle cinematografische trance , dan komen de meeslepende, swingende tunes en lekkere uptempo beats iets verderop om de hoek kijken . Om dan tot slot opnieuw in zalvende , ontspannen tracks te eindigen .
Lekker in het gehoor liggende nummers, die refereren aan de ‘90s elektronica
Info http://www.soundcloud.com/art-bleek
Naast een paar stokoude bluesplaten en de voltallige Led Zeppelin collectie heeft Jack White ongetwijfeld ook een arsenaal van Gun Club, Stooges, Dinosaur Jr. en Jon Spencer platen in huis, getuige zijn onstuimige gitaarstijl. Om maar te zeggen, Jack White is Mark Knopfler niet. Mensen die vanavond klaagden dat de grootmeester niet echt zuiver en veel te wild speelde, die hebben het volgens ons niet goed begrepen.
Een eigenzinnige Jack White speelde onder zuinig blauw schemerlicht immers furieus, scherp, luid en inderdaad een beetje rommelig, maar zo is nu eenmaal rock’n’roll, zeker in zijn geval. En dat de klank aanvankelijk wat tegenzat, was niet zijn schuld maar dat van de geluidsman, hoewel wij er eigenlijk nauwelijks last van hadden want de rock’n’roll vibreerde al snel doorheen onze ledematen.
Het supertalent heeft dezer dagen de luxe om uit zowel zijn White Stripes, Raconteurs, Dead Weather en solo repertoire te putten, en daar maakte hij gretig gebruik van, ook al koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers. White en zijn male band (de vrouwtjes mochten deze keer in het hotel blijven) floreerden van heftige blues (“Top yourself”) naar gruizige gitaarrock (“Sixteen saltlines”), roots folk (“Apple blossom”) en ongekuiste soul (“Wheep themselves to sleep”). Absolute toppers waren “Hello Operator” (nog van voor er ook maar iemand van The White Stripes gehoord had), de meedogenloze gortige blues “Ball and bsicuit”, de vlijmscherpe Dead Weather garagerocker “I cut like a Buffalo” en het heerlijk aanzwellende “Carolina Drama”.
Ook de bisronde mocht er zijn met het bijzonder aanstekelijke “Steady as she goes” en het vette “Freedom at 21”. Eindigen met “Seven Nation Army” was dan misschien een beetje te voorspelbaar, de song –noem het gerust een anthem- is een stuk erfgoed geworden en mag gewoon nooit in een Jack White set ontbreken. Bovendien klonk die ook vandaag sterk en verbeten en kon die alweer gelden als het enige juiste sluitstuk voor een uiterst fel Jack White concert.
U vond het te slordig ? Ga de volgende keer naar Coldplay zien. Wij daarentegen verkiezen nog altijd vuile rock’n’roll bovenop gesteriliseerde mainstream pop.
Organisatie: Live Nation
Het zag er lange tijd naar uit dat het nooit iets zou worden met John Paul Keith uit Knoxville, Tennessee. Na zijn geluk vergeefs gezocht te hebben in het ‘saaie’ Nashville, trok hij op aanraden van zijn zuster naar Memphis. Maar ook daar leek het op een sisser uit te draaien tot hij Jack Oblivian ontmoet. Die pikt hem op voor zijn (samen met Harlan T Bobo) Europese tour in 2007. Die tour leidt hem o.a. naar de Pit's en de 4AD waar toen al bleek dat hij een schitterend gitarist is. In 2009 volgt dan zijn eerste plaat, ‘Spills and thrills’, die hij opneemt met zijn eigen band, The One Four Fives. Een jaar later trekt hij opnieuw met Harlan T Bobo en Jack Oblivian naar Europa maar deze keer mag hij de show openen met een eigen korte set. Vorig jaar verscheen dan zijn tweede plaat (een live-cd buiten beschouwing gelaten), ‘The man that time forgot’ en dat bleek een echte parel die bij de kenners wereldwijd zeker niet onopgemerkt bleef.
Zo kon hij uiteindelijk op zijn 37ste op eigen kracht naar Europa komen en dan blijkt verdomme dat er niemand in België bereid is hem te boeken! In deze tijden waarin beats primeren en ouderwets vakmanschap met een scheef oog bekeken wordt, lok je hier uiteraard geen volle zalen mee maar moet dat dan altijd? Gelukkig bestaat er dan nog iets als de Vera in rock-'n-rollcity Groningen waar dergelijke artiesten steeds welkom zijn en er toch nog zo'n 50 man opdaagden voor de aftrap van JP Keith's Europese tour.
John Paul Keith begon zijn set helemaal alleen met de titelsong van zijn laatste plaat maar het optreden ging pas echt van start toen zijn twee bandleden opdaagden. Dat waren niet The One Four Fives die we kennen van op de plaat maar James Godwin (toerde reeds een paar maal aan de zijde van Jack Oblivian in de States) op bas en youngster Graham Winchester (pas zijn tweede optreden met JP Keith) op drums. Rock-'n-roll : daar gaat het om bij John Paul Keith en die bracht hij met een loepzuivere stem en erg vintage klinkende gitaren, steeds gegoten in melodieuze songs. Al vroeg in de set gaf hij het fantastische "Anyone can do it" prijs, een nummer dat zo op een ‘Best of’ van Buddy Holly had kunnen staan. Maar zijn grootste inspiratiebron bleek toch Chuck Berry te zijn en een paar covers van de meester zelf konden dan ook niet uitblijven ("Oh Carol", "Memphis"). Tussendoor smokkelde hij ook veel obscure instrumentals (o.a. van Ike Turner) de set binnen waarin hij telkens excelleerde op een sprankelende gitaar. De ballads klonken misschien net iets te zeemzoeterig maar dat was in de fifties niet anders, dus nam ik die er zonder al te veel morren bij. Naar het einde toe werd het rechte pad der rock-'n-roll steeds meer verlaten en kregen we met "Let's get gone" zelfs een verschroeiende boogie voor de kiezen. Na een concert van zo'n anderhalf uur waarin de drie werkelijk alles hadden gegeven kwamen ze toch nog terug voor een drietal bissen om in pure schoonheid te eindigen met "Come on let's go" van Richie Valens.
Organisatie: Vera, Groningen
Crocodiles zijn hip! Een aantal dagen geleden speelden ze nog samen met Sex Pistols drummer Paul Cook in Londen, zanger Brandon Welchez is naast een Lou Reed lookalike ook nog eens het liefje van Dee Dee Penny van Dum Dum Girls en achter de drums zit dan weer Jay Space, ex drummer van de collega lawaaimakers van A Place To Bury Strangers. Een dikke twee jaar geleden tourden ze nog in het voorprogramma van White Lies maar nu mocht de underground noiseband uit San Diego headlinen in de Witloof Bar van de Botanique,oftewel de kelder, letterlijk ‘underground’ dus.
Een voorprogramma was er niet. Dus omstreeks half negen betraden de jongens (én het keyboardmeisje) het podium. En de krokodillen hadden honger, grote honger, zo bleek. Openers van de avond waren “I Wanna Kill Tonight”, iets wat je zonder nadenken plots staat mee te brullen en het fantastische “Sunday”. Veel noise, veel feedback. Wat The Jesus and Mary Chain, flarden van Sonic Youth en een scheut Velvet Underground, you couldn’t wish for more.
Zonder boe of ba gingen ze door op het zelfde elan met ijzersterke songs als “Neon Jesus”, “Summer Of Hate” en de titeltrack uit hun laatste album: “Endless Flowers”.
“No Black Clouds For Dee Dee” (dus niet Dee Dee Ramone, maar Dee Dee Penny) en mokerslag “Stoned To Death” sloten de amper vijfendertig minuten durende set af. Veel mensen bleven op hun honger zitten maar voor mij was het ideaal. Beter kort en stevig dan langdradig!
Klein minpuntje: voor het b-kantje van “Sunday” hadden ze niemand minder dan onze eigen Belgische punkhelden The Kids gecoverd met “Fascist Cops”. Helaas haalde hun dijk van een cover de setlist niet. Een gemiste kans. Desalniettemin een fantastisch optreden van een band die hopelijk niet te lang meer in de underground blijft steken.
Organisatie: Botanique, Brussel
Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover
Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.
We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray, een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs” … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit. Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.
Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .
Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
‘The Sound Of Your Beating Heart’ is de derde plaat van deze Scandinavische artieste. Het is een samenwerking met producer Johannes Berglund – bekend van werk met landgenote Lykke Li. Ondanks de zeer lelijke hoes, verbergt deze plaat prachtige popliedjes die perfect geproduceerd zijn. Enig minpuntje is dat ze soms te zeer neigt naar de vroege Madonna of dat ander jaren tachtig icoon Cyndi Lauper. Hoogtepunten zijn “Wolf Hour”, “Hard to come by” en “Falling”.
Ze zat vroeger onder de vleugels van Devandra Banhart . Jana Hunter heeft even haar freefolkende stijl in de koelbox gestopt en komt aandraven met een nieuw project, Lower Dens . Hier gaat ze met haar band ergens tussen The Antlers, Beach House, Slowdive en Stereolab. We horen een bedwelmende , hypnotiserende sound door een minimalistische repeterende onderbouw , donkere, onheilspellende ritmes en haar indringende zang. Dreampop, indie wave en krautrock zijn nauw met elkaar verbonden en zorgen voor dromerig, huiverend, meeslepend intrigerend materiaal, die door de soundscape-opbouw en de effects onrustig kunnen zijn . En ze zijn niet vies om af en toe snedig en met meer beats te klinken . Hoogtepunten: “Brains” , “Lion in winter” en het uitgesponnen , uitgemergelde “In the end is the beginning”.
Santigold , de ‘o’ door een ‘i’ gewijzigd, heeft vier jaar op zich laten wachten , na ‘Santogold’, haar debuut. De inmiddels 35 jarige Santi White heeft niet de beste periode gekend , maar dat is zeker niet te horen op de zomerse, speelse, zwoele en smachtende songs. Een frisse cocktail van hippop, funk , soul en electro , hyperkinetische dancehall - dubby pop en donkere, dromerige liedjes, bepaald door de zingende, rappende, kirrende en hijgende Santi – Gold . The Yeah Yeah Yeahs en leden van TV on the radio zijn uitgenodigd op de een of andere manier en de invloed van een Missy E. en M.I.A. is onmiskenbaar bij het materiaal. Een boeiende afwisseling van catchy, toegankelijk liedjes , van een hitsende “Go!”, een groovy “Disparate youth” , naar een slepende “Fame” , een dansbare “The keepers” tot een bezwerende “Look at these shoes” . Fijn plaatje dus !
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Stonerpsychedelica en lang uitgesponnen nummers . Heerlijk zoiets …
Maar het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , en de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, catchy, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes , gedoseerde noise en pedaaleffects , ondersteund van een goed uitgebalanceerde, dromerige zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend. Deze muzikale evolutie brengt Sleepy Sun richting The Music, een onvolprezen Britse band van een paar jaar terug , door de broeierige , meeslepende , aanstekelijke poppy melodieën. En er mag meer sprake zijn van finesse , songs als “She rex”, “Siouxie blaqq”, “Creature” , “Martyr’s mantra” en “Yellow end” tillen Sleepy Sun naar een hoger niveau …
De immer sympathieke Britse Keane rond de tandem Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin klinken op de vierde cd ‘Strangeland’ minder geforceerd en gekunsteld . De elektronica die meer armslag kreeg , is terug naar af en de songs klinken meer als op het sterke debuut ‘Hopes & Fears’, compacte , romantische liedjes, een soort onbevangen aanstekelijke droom ’ballad’ pop . Gevoelig materiaal , met een zalvend weerhaakje, aangevuurd door zeemzoeterige piano/toetsen en de emotievolle zang van Chaplin. Los, ontspannen ‘feelgood’ heerlijke songs , niet vies van een hapklare Coldplay en Snow Patrol . Het levert een reeks toegankelijk singles op , “Silenced by the night” , “Sovereign light café” en “Day will come” .
Keane heeft z’n oude glans teruggekregen , eerlijke pop , leuke mee neuriënde refreintjes en een knuffelbeergehalte. De toegankelijker melodieuze Keane molen draait opnieuw op volle toeren!
Velo-Rock 2012 – Met Pretty Maids en Samael sterke doorgroei mogelijkheden
Wie Velo-Rock zegt, zegt Metal… keiharde Metal. En toch, het vernieuwde Velo-Rock 2.0 kon ons overhalen doordat de organisatie de Deense melodieuze rockband Pretty Maids op de affiche plaatste. Een nieuwe start met meer variatie binnen het genre, lokte dan ook heel wat metal liefhebbers naar de nieuwe locatie.
Velo-Rock, het blijft een vreemde naam, maar de naam verwijst naar de Oostendse velodroom waar het festival de laatste 15 jaar plaatsvond. Voor deze 1(6) editie onderging het festival ingrijpende veranderingen. Niet alleen werd het bestuur grondig vernieuwd, ook de veel aantrekkelijkere locatie van het Sportpark De Schorre moest het nieuwe Velorock meer zuurstof geven.
In het verleden stonden gevestigde namen zoals: Rage, Girlschool, Epica, Destruction tot Paul Di’Anno al op de affiche. Deze keer was de absolute headliner de black-metalband Samael. Het verrassende Pretty Maids, Loudblast, Aktarum, Always Fallen, Asatru & Powerstone vervolledigden de affiche. Spoil Engine moest in laatste instantie afhaken en werd vervangen door Crimson Falls.
Helaas konden we het festival van bij de start (al om 13:30) niet bijwonen en moesten we zo de eerste drie bands missen.
Wij wandelden binnen op de loeiharde tonen van de Metalcore band Crimson Falls. Niet meteen spek voor onze bek, maar we waren wel gecharmeerd door de loepzuivere sound en power. Opvallend hoe weinig volk er nog maar aanwezig was. We vreesden voor het ergste want op amper 30 kilometer verder in Torhout vond immers het concurrerende festival ‘Masters @ Rock’ plaats met o.a. Channel Zero & Soulfly. Bovendien scheen er een zalig zonnetje zodat vele bezoekers buiten bleven zitten.
Het daaropvolgende Aktarum had meer bijval. De trollenband profiteerde van de wijziging in de affiche en mocht zo een plaatsje hoger spelen. Niet helemaal onterecht trouwens, want hun originele folk ‘troll’ metal deed het publiek een eerste keer uit de bol gaan. Zanger Trollour gebruikte een ‘80’s ‘Europe’ gitaarkeyboard wat binnen de ‘black-metal’ setting toch voor enkele hilarische momenten zorgde.
Na Aktarum mocht het Franse Loudblast aantreden. We onthouden vooral dat hun trash/death-metal loeihard en met veel overtuiging gebracht werd, maar echte fans zullen we wel nooit worden van het genre.
Daarna was het eindelijk de beurt aan de ‘mooie maagden’ Pretty Maids uit Denemarken en gelukkig was de tent ondertussen aardig volgelopen. Het was wel even schrikken toen de heren het podium kwamen oplopen. Het laatste optreden dat ik van dit Deens hardrock/metal ensemble zag dateert immers al van 10 juni 1984….inderdaad, op het Heavy Sound Festival in Poperinge. De tand des tijds heeft zanger Ronnie Atkins en gitarist Ken Hammer (beiden bijna 50!) alvast niet gespaard. Vers bloed in de vorm van Rene Shades op bas, Allan Tschicaja op drums en Morten Sandager op keyboards bieden de band anno 2012 de nodige versterking. Dit jaar bracht de band naar aanleiding van hun 30ste verjaardag een dubbel live-album uit (‘It Comes Alive – Maid In Switzerland).
Momenteel zitten de Denen in een Duitse studio om aan de opvolger te werken voor het succesvolle album ‘Pandemonium’ (2010). De titeltrack van het recentste album was ook de opener van de avond en bracht de band meteen in poleposition. De man achter de P.A. zorgde voor een aanvaardbaar geluid en met een snelvaart vlogen de songs ons om de oren. Zowel nieuw materiaal: “I.N.V.U.”, “Little Drops Of Heaven”, “It Comes At Night”, als oudere songs zoals: “Walk Away” & “Love Games” werden met eenzelfde enthousiasme gebracht. De bisronde met o.a. “Back To Back” & “Red, Hot & Heavy”, beiden uit het debuut van 1984, waren de kers op de taart.
Pretty Maids brachten een verrassend sterke set die zeer goed bij de fans werd ontvangen.
Afsluiter en headliner van Velorock 2012 was het Zwitserse Samael. Deze black-metal formatie was al een tijdje niet meer te zien in België en dat bleek, want vele aanwezigen genoten van de geïnspireerde black-metal met industrial invloeden. Anderzijds waren de vele melodieuze rockfans (die vooral voor Pretty Maids gekomen waren) afgezakt naar de diverse eet- en drankenstands om daar hun (on)heil te zoeken.
Het nieuwe Velorock heeft dankzij de nieuwe locatie zeker doorgroeimogelijkheden maar dan moet het misschien in eerste instantie de confrontatie met het concurrerende festival (‘Masters @ Rock’) uit de weg gaan en gewoon een weekendje op kalender opschuiven….en als het even kan toch nog wat breder programmeren…..(lees meer melodic rock/hardrock……of wat dacht je van een progressieve rockband?) maar da’s natuurlijk een persoonlijke keuze.
Petje af voor de puike organisatie, ‘see you next year’….dan kom ik met de Velo!
Youtube video: Pretty Maids @ Velorock 2012
http://youtu.be/dY2jtKm2xOw
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/velorock-2012/
Organisatie: Velorock Oostende
Laundry Day 2012 – religie – spiritualiteit en tonnen sfeer en beats
Laundry Day 2012
Er waren maar liefst 120 dj’s, onder andere Sweet Coffee, Murdoch, Sound of Stereo, Dimitri Vegas & Like Mike, Goose en Arsenal. Voor de gelegenheid waren die dj’s eigenlijk meer een soort van profeten, aangezien religie en spiritualiteit het thema was op Laundry Day dit jaar. Een kathedraal, een piramide, een boeddhistische tempel, noem maar op: er stond voor ieder wat wils.
Tegenwoordig trekt het festival 60.000 bezoekers en dat is heel wat als je weet dat het eigenlijk allemaal begon als een klein straatfestivalletje in de Kammenstraat. Omdat de festiviteiten iets te groot werden, werd er na enkele jaren naar het Eilandje verhuisd. Tot het ook daar niet meer kon wegens ‘te groot’ en het festival verhuisde naar het grote terrein achter het Justitiepaleis in Antwerpen.
Sfeer
De 15th Ceremony was er eentje om na te vertellen Religie en spiritualiteit - ‘COME PRAY WITH US’ was de uitdrukking die aan de Nieuw-Zuid geïntegreerd werd, de paus liep er gezellig rond om mensen uit te nodigen te dansen . De tieners/jong-volwassenen gingen spontaan in op de uitnodiging … Smileys …
Laundry Day was kleurrijk … De decors hadden een leuk fel kleurtje! En Petjes, hoedjes, T-shirts , noem maar op … in alle kleuren van de regenboog!
En de sfeer en de ambiance is in het geheugen gegrift : de muzikale stijlen, het mooie weer , de dranken , de DJ’s en de beats leverden hun bijdrage. En de podia hadden iets speciaals, check er maar hun Bacardi main stage, Holy Brussel, Jupiler dome op na …Eén vrolijke bende en gezelligheid troef …
Volgend jaar 7 september 2013 – Be there …
Sfeerbeelden? Neem gerust een kijkje naar de pics …
http://www.musiczine.net/nl/fotos/laundry-day-2012/
Organisatie: Laundry Day, Antwerpen
Masters@Rock Festival 2012 – tweedaags festival dat zijn plaatsje opdringt op de festivalkalender …
Masters@Rock Festival 2012
dag 1 – vrijdag 31 augustus 2012 - een meer dan geslaagde eerste dag op Masters@Rock Festival (Lode Vanneste)
Op vrijdag 31 augustus waren we aanwezig voor de derde editie van Masters@Rock. Nadat de eerste twee edities in een hangar plaatsvonden, werd dit jaar geopteerd voor een traditionele festivalweide langs de Vredelaan in Torhout.
Een meer dan geslaagde keuze want op het lichtjes glooiende terrein zullen vele van de voornamelijk oudere festivalgangers ongetwijfeld met nostalgie aan Rock Torhout gedacht hebben. De indeling van de festivalweide was bovendien echt top en zorgde voor heel wat comfort voor de bezoekers.
Heel veel dertigers en veertigers op dit festival en dat had veel te maken met de line up, verschillende bands op de affiche kenden namelijk hun topperiode in de jaren negentig van de vorige eeuw. Acts zoals Dog Eat Dog, Channel Zero, Clawfinger en Max Cavalera (nu Soulfy maar voorheen frontman van Sepultura) waren trouwens nog te zien op de laatste edities van Rock Torhout.
Nog een nieuwigheid was dat de organisatie voor het eerst koos voor twee volwaardige festivaldagen. Terwijl er op zaterdag voornamelijk metalbands geprogrammeerd stonden, koos de organisatie op vrijdag voor een iets meer punkrockgetinte affiche.
Zelf waren we te laat voor openingsact Belgian Asociality maar gelukkig konden we nog enkele nummers van Funeral Dress meepikken. Als er in Vlaanderen 1 band het predikaat punk verdient, dan zijn het wel deze veteranen uit Herentals! De vijf heren zien er niet alleen authentiek uit, ook muzikaal zijn ze na bijna dertig jaar een geoliede machine die verschillende punkanthems op hun conto heeft staan. Funeral Dress zorgde in Torhout met het overbekende “Party On” voor het eerste collectieve feestje van de dag!
Wij waren blij dat de organisatie een plaatsje voorzag voor de Amerikaanse punkrockers van Bouncing Souls. De melodieuze poppunk die het viertal al meer dan twee decennium produceert, wordt door veel nieuwere bands al te graag gekopieerd. Jammer genoeg volgden slechts weinig concertgangers het optreden van Bouncing Souls, de heren uit New Jersey zijn misschien iets te weinig bekend bij het grote publiek. Spijtig want Boucing Souls schudde in Torhout de ene parel na de andere uit haar mouwen waaronder “Private Radio”, “Kids and Heroes”, “Sing Along Forever”, “Lean On Sheena”, “The Pizza Song”, “True Believers”, “Gone” en “Hopeless Romantic…
Na dit muzikale hoogtepunt was het tijd voor ‘dieren in nesten’ zoals de presentator van dienst het mooi verwoordde... De heren van Dog Eat Dog hebben hun beste dagen namelijk al een tijdje achter hun liggen. De New Yorkers maakten in 1994 met “All Boro Kings” een unieke plaat met daarop een bijzondere mix van hardcore, rap en de typerende saxofoon. Ook hun tweede plaat ‘Play Games’ kon er artistiek en commercieel nog mee door maar nadien ging het steil achteruit met de band...
Na een lange stilte is de band al een paar jaar opnieuw aan het touren, de shows die we in een niet zo ver verleden zagen op Kneistival en Dour konden ons niet al te best bekoren...
Dog Eat Dog startte in Torhout in ieder geval prima want met “If These Are Good Times”, “Pull My Finger” en “Who’s The King” werden meteen drie knallers van ‘All Boro Kings’ geserveerd. Positief is dat de band er in de figuur van Roland Kressé opnieuw voor opteert om een permanente saxofoonspeler op het podium te zetten. Vervolgens waren er snelle maar ietwat rommelige versies van “Cannonball” en het bekende “Isms” waarna oudjes “In The Doghouse” en “Strip Song” werden afgehaspeld. “Sore Losers” werd daarna opgedragen aan de Vlaamse band The Salvador Statement. Op het bekende “Rocky” mocht bassist Dave Neabore de vocalen voor zijn rekening nemen waarna “MILF” uit de speakers knalde. Op “Expect The Unexpected” kreeg John Connor steun van zijn rappende tourmanager waarna op “Step Right In” zoals gebruikelijk drummer Brandon Finnley op de voorgrond trad. De band sloot af met een prima versie van “No Fronts” die door alle aanwezigen gretig werd meegebruld waarna de klassieker “Dog Eat Dog” de set afsloot.
Relevant kun je de band in het huidige muzieklandschap al een tijdje niet meer noemen maar Dog Eat Dog heeft gelukkig wel een aantal klassiekers die zoveel jaren na datum nog steeds vertrouwd en aangenaam klinken... Los van de dikwijls te lange ( en soms irriterende ) tussenpauzes was het zo voor de vele fans een aangename en ietwat nostalgische show en stond Dog Eat Dog op Masters@Rock zeker op zijn plaats.
Afgesloten werd er met de West-Vlamingen van ’t Hof Van Commerce. Wie dit bekende drietal boekt, weet dat ze garant staan voor kwaliteit en een hele resem hits. De band is (met enkele tussenpauzes ) al vijftien jaar actief en wie hun deze zomer al aan het werk zag, moet opgemerkt hebben hoeveel goeie songs de heren in die periode al gemaakt hebben. “Zonder Niet”, “Wupperbol”, “Voe de Show”, “Zonder Totetrekkerie”, “Kom Mor Ip” en “Stuntman”... ook in Torhout was het één groot feest der herkenning.
Woordkunstenaars Kowlier en ‘Levrancier’ Buyse zijn perfect op mekaar ingespeeld en zijn schitterende frontmannen maar de echte ster bij ’t Hof is toch dj 4T4. De man tovert echt te gekke klanken uit z’n platendraaiers en combineert hier en daar verschillende bekende deuntjes met de eigen Hof Van Commerce-songs.
Klein minpuntje was dat het festivalterrein al een heel groot stuk uitgedund was bij het optreden van de Izegemnaars, het barre en koude weer was daar niet vreemd aan....
’t Hof Van Commerce was in ieder geval de prima afsluiter van een geslaagde eerste festivaldag.
dag 2 – zaterdag 1 september 2012 (Frederik Lambrecht)
Met een rustig zonnetje schijnend op het lichaam, waren we klaar voor de 2e festivaldag van Masters@Rock in Torhout.
Opener Guilty as Charged had de eer om de boel op gang te trappen. Geen volle weide, want vermoedelijk waren er nog redelijk wat kampeerders die stilaan uit hun slaaproes ontwaakten, maar toch stond er voor het podium, vooral dan aan de rechtse kant, een leuke bende fans om deze Beernemse band aan te moedigen. Heavy metal met een goeie portie power & thrash metal in verwerkt , mag je van deze mannen verwachten. 35 minuten hadden ze de kans om het publiek kennis te laten maken met hun nummers en het lukte hen vrij aardig om beweging te krijgen in de meute. Met nog maar 1 album getiteld ‘Boxed In’ op hun conto waren uiteraard nummers als “More & More” en “Metal Holocaust” de meezingers van de dag. Maar, vergis u niet lezers, buiten hun album hebben ze ondertussen al nieuw materiaal aan de man gebracht tijdens diverse live-shows en de uitblinkers waren voor mij toch wel de laatste 2 nummers, een echte stamper genaamd “I’ll never…” met een uitstekende riff in verwerkt en het snelle “Lonewolf”. Schrijf nog enkele van deze hits, duik de studio in, en gaan met die banaan zou ik zo zeggen. Goed optreden en een plekje hoger op de affiche had gerust gemogen …
Want om eerlijk te zijn, de volgende band die van jetje mocht geven, Bliksem, blijkbaar afkomstig uit Antwerpen, en met een zangeres achter de microfoon, kon mij niet echt overtuigen van hun kunnen. Als frontvrouw Peggy Meeussen rustig zong kon ze mij bekoren, en hoorde ik goeie muziek, maar eenmaal de versnelling een tandje hoger moest, klonk het mij niet al te zuiver. Er stonden 3 gitaristen op de set, waarvan volgens mij 1 gitarist redelijk overbodig was, want hij bracht niet echt een meerwaarde aan het geheel. Al moet ik wel zeggen dat ik op momenten toch leuke riffs te horen kreeg.
Een bedankje voor Steak Number Eight kon er ook vanaf want blijkbaar had Bliksem hun snaredrum in bruikleen. Nummers die op hun lijst stonden waren oa. “Follow”, “The Life on which I feed” en “Circus Schizophrenia” allemaal van hun debuutEP ‘Bliksem’. En als ik echt goed geluisterd heb, dan brachten ze ook een nieuw nummer waarvan ik dacht dat de titel “Disciple” was, maar dat ben ik helaas niet zeker. Helaas heb ik geen informatie hieromtrent gevonden, en misschien was dit dan ook wel een primeur op Masters@Rock...
Daarna was het de beurt aan de jongeren van Steak Number Eight. Blijkbaar al geprezen als een band uit de Belgische sludge-scene met een cultstatus , was ik benieuwd om hen opnieuw aan het werk te zien, na hun passage deze zomer aan Graspop Metal Meeting. En deze mannen hebben in Torhout bewezen dat ze een sterke band zijn en ze stralen dit ook uit met hun nummers. Van hun eerst langspeler “The Sea is Dying” en “On the Other Side” en van hun sterke album ‘All is Chaos’ werden “Dickhead”, “Stargazing”, “Black Fall” en afsluiter van hun set “Pyromaniac” gespeeld.
En blijkbaar was het vandaag het moment voor de meeste bands om nieuwe creaties op het publiek los te laten, want ook Steak Number Eight had 2 nieuwe nummers in hun set gedropt. De meeste songs van deze Vlamingen tellen enkele minuten, maar op geen enkel moment heb ik het gevoel gehad dat er verveling in de nummers kwam gekropen. Eén van de sterke eigenschappen van deze band trouwens. Voorts wil ik nog meedelen dat drummer Joris Casier de uitblinker was, wat een prestatie! Ik ben alvast geprikkeld en kijk benieuwd uit naar een volgende plaat.
Duitse crossover, dat staat meestal te lezen als je informatie leest over H-Blockx. Frontman Henning Wehland had er zin in en zag er gedreven uit. Het 1e nummer werd aangevat waarbij mij vooral opviel dat drummer Steffen Wilmking slechts 3 onderdelen van zijn drum gebruikte. Op zich was het al een kleine drum, maar dit was toch redelijk opvallend. Een leuk optreden, een hoog amusementsgehalte en een lekkere vibe met bijhorende schwung bracht deze band teweeg. Bekende hits die ze brachten waren “Move YA” waarbij de grassprietjes vooraan het podium het slachtoffer waren van de pletwals van springende mensen. Ze smeten er ook nog “How do you Feel?” bij en het sterke “Little Girl” van hun debuutalbum ‘Time to Move’, alsook “Rising High” eveneens van dit album. Verrassen deden ze dan weer met de cover van Johnny Cashs “Ring of Fire” en “I’ve got the Power”, cover van Snap, die het feest compleet maakte . Ik was toch even onder de indruk dat ik zoveel nummers van deze band kende. Blijkbaar zijn hun nummers bekender zijn dan de band zelf hmhm …
Na H-Blockx begaf ik mij naar de persruimte, om enerzijds een glimp op te vangen van Max Cavalera - wie zou hier niet voor door het vuur gaan ;-) , maar anderzijds om efkes te praten met de jeugd van Steak Number Eight. Een interview zat er niet direct in, maar een foto met de band behoorde wel tot de mogelijkheden. Helaas voor Mustasch zijn de mannen van Steak Number Eight en Guilty as Charged leuke gesprekspartners, waardoor ik bitter weinig heb gezien van deze Zweden die blijkbaar vergeleken worden met het Noorse Volbeat.
Volgende band op de affiche was Belgische metal trots Channel Zero. Sinds hun reünie heb ik hen al ettelijke malen aanschouwd op diverse festivals, én veel slechts van deze band heb ik tot op heden nog niet gezien! Was hun vorige show vooral in het teken van de recentste plaat ‘Feed ‘Em With a Brick’, was dit optreden iets meer gericht op hun oud materiaal. Nummers als “Bad to the Bone”, “Suck My Energy”, “Heroin”, “Fool’s Parade”, “Call on Me”, “Help”, “Run W.T.T.” en “Black Fuel” behoren tot deze categorie, en ze werden uitstekend gebracht door Franky en zijn metgezellen. De toeschouwers amuseerden zich met deze hitjes met bijhorend de moshpits en de crowdsurfers. Uiteraard mochten nummers als “Ammunition”, “Freedom”, “Angels Blood” en “In the City” niet ontbreken op hun set. Als ze zo spelen mogen ze van mij iedere week in de nabije omgeving hun ding doen.
Clawfinger kwam dan het podium op en deed de rest van de bands verbleken met hun optreden. Het moet gezegd worden!, een fantastisch optreden dat nog lang zal nazinderen. De rapcore van deze Zweden beukte 1 uur en 15 minuten over de Torhoutse weide en de minuten vlogen razendsnel. Nummers als “Biggest & the Best”, “Rosegrove” en “Nigger” werden meegezongen van begin tot einde, en toen was het feestje nog niet volledig, want het meganummer “Truth” en het meest gekende “Do What I Say” zorgde voor een absolute climax! Gans de show was genieten en ondergetekende mengde zich mee in de moshpitdebatten!
Soulfly van zijn kant was dan teleurstellend. Max Cavalera blijft een monument in de metalen wereld, zeker als je zijn geschiedenis bekijkt, en dan vooral zijn werk met Sepultura. De Braziliaan geniet blijkbaar van het leven, want ik vrees dat hij binnenkort zal mogen overgaan naar een grotere shirtmaat.
Soit, qua muziek moet je hem niks meer leren. Reeds 8 studioplaten werden onder de naam Soulfly gemaakt, en hun laatste album getiteld ‘Enslaved’ dateert nog maar van maart 2012. Dit album is mij nog niet gekend, maar opzoekwerk leverde op dat “World Scum” (opener), “Intervention”, “Plata O Plomp”, “Gladiator” en “Revengeance” (tevens slotnummer van dit album) de songs waren van dit album. Mij kriebelt het meer bij het oudere werk zoals bv “Blood, Fire, War, Hate”, “Back to the Primitive”, het aanstekelijke “Prophecy” en bisnummers “Jumpdafuckup” en “Eye fora n Eye”.
Klassiekers van zijn eerste liefde Sepultura staan altijd in zijn setlist geprogrammeerd (en terecht!) en gewoontetrouw waren dit de hitjes “Refuse/resist”, “Territory”, “Arise/Dead Embryonic Cells” (wat een snelheid bevatten die songs toch), de song met de meest intense drum ooit “Troops of Doom” en de meezinger “Roots Bloody Roots”. Aan de setlist hoeft de heer Cavalera in mijn mening absoluut niets te veranderen, helaas werd deze show een beetje, naar mijn mening, met gemakzucht afgewerkt.
Voor de talloze feestvierders had de organisatie Dirk Stoops nog geboekt als DJ voor de afterparty, zodat iedereen zijn overtollige energie nog kwijt kon.
Masters@Rock is nu uitgegroeid tot een tweedaags festival, en dit festival moet de kans krijgen een grote naam te worden! Goed festival, gras dat beter loopt dan beton , goeie bands en een unieke sfeer, zoals een festival hoort te zijn! Tot volgend jaar!!
Neem gerust een kijkje naar de pics van 31 aug – 1 sept 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/masters-rock-festival-2012/
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Crammerock 2012 – Crammerock rockt en heerst!
Crammerock 2012
Voor de 22ste editie van Crammerock stonden er niet minder dan 44 bands op de affiche, waaronder een pak grote namen als White Lies, Lamb, Triggerfinger, Ozark Henry, Channel Zero, Arsenal, Absynthe Minded, 't Hof van Commerce, Etienne De Crécy en Therapy?. Een heus festival intussen , met een (zeer) brede programmatie …
Voor de vijfde keer op rij waren alle tickets uitverkocht. Crammerock juigt! 25000 bezoekers dus, die houden van een ‘green’ Crammerock, om zowel het festivalterrein als de camping ‘clean’ mogelijk te houden . Cheers Crammerock! Redenen genoeg om opnieuw een kijkje te nemen in Stekene.
Op het festivalterrein heerste een gezellige sfeer. Randanimatie en een grote merchandising vrolijkten de boel op. Optredens? Jawel, hieronder dag 2 van het festival …
"Limburgers en West-Vlamingen, twee handen op nen buik." In welke provincie't Hof van Commerce nu ook is , Feest is het uitgangspunt ... Het Belgische hip-hop trio Flip Kowlier, Serge Buyse en DJ 4t4 - die eerder speelde in de 'Club Stage'- is de ganse festivalzomer op tour met hun nieuwe CD 'Stuntman'. Enkele nieuwe songs, afgewisseld met oudere nummers zoals "Dommestik en Leverancier" en "Kom Moar Ip", werden sterk onthaald . "Zonder Totetrekkerie" werd uit volle borst meegezongen. "Hey Hey.." -de stomende, ietwat prikkelende, arrogante set - "Ik ben van't westn van Vlaendern, ik ben de baes, grodder dan Jezus, ik ben de baes, ik ben ne heerser." - werd afgesloten met hun comebacksingle "Stuntman".
Aan de andere kant van de tent, op de 'Main South' zette Absynthe Minded net in. De vijfkoppige groep uit Gent bestaande uit Jan Duthoy, Jakob Nachtergaele, Renaud Ghilbert, Sergej Van Bouwel en frontman Bert Ostyn speelden enkele nummers van hun nieuwe album 'As It Ever Was', o.m. "24 7" en "You will be mine". Tussenin een mix van alternatieve pop, rock , Balkan en jazz ; het hoogtepunt was het 'kippenvel' brekende "My Heroics, Part one" . In 2009 werd die single nog uitgeroepen als het beste Belgische nummer van het decennium volgens StuBru. Ostyn beschikt over een erg heldere indringende stem .
Hier genoot het publiek van ...
Op de Main North stond Lamb dan, een band die er terug bij is na jaren stilte; eerder waren ze te zien met hun reünie in de Bota en in OLT Rivierenhof . We zagen hen in 2009 op FihP, en waren toen sterk onder de indruk van deze Britse trippop, die een trancy feeling opwekte; hen konden we vanavond niet links laten liggen . Na een lange intro kwam zangeres Louise Rhodes het podium op; ze viel op met haar mantel en toga met pelsen om de schouders. Opener "Cotton Wool" was al een verrassend prijsbeest en greep terug naar de begindagen . Het intiem broze en pakkende "Gabriel" volgde snel, net één van die nummers die de zangkwaliteiten van Rhodes onderstreepte.
Het recente album '5' kwam in de spotlights .Die songs sloegen minder goed aan; Lamb moest het hebben van het oudere materiaal als klassieker "Gorecki", die zweverig klonk en uiterst heerlijk werd uitgesponnen. Goede set, maar net te weinig betoverend om de aandacht te houden ...
De optredens van Ozark Henry van de West -Vlaamse Parisien Piet Goddaer zijn dit jaar tijdens de zomer in ons land op één hand te tellen. Een professionele set hoorden we van de ingenomen Vlaming. Hij was alvast op dreef , gezien hij eerder die dag nog de Galibier beklommen had voor 'Climbing For Life' ( een actie van Studio Brussel die de aandacht vestigt op astma- en mucopatiënten) . Van vermoeidheid geen sprake dus! Vroeger zat hij wat verscholen achter zijn piano, nu was hij een echte leadzanger die het publiek nauwer betrok bij het materiaal en hen zelfs aanporde mee te zingen .
Goddaer , al aan zijn 6de studioalbum toe, bracht een mooi overzicht van z’n oeuvre. Een pak songs kwamen van de laatste plaat ‘Hvelreki’, dat verrassend genoeg bij de meesten goed gekend was. Met oudere nummers "Out Of This World" en "Sweet Instigator" kon hij de laatste twijfelaars overtuigen. Een goed optreden zonder grootse dingen dus; Piet Goddaer is niet de grootste showman, maar boeit op zijn eigen manier het publiek.
Voor afsluiter White Lies hadden we eerlijk gezegd een beetje schrik na hun minder geslaagde set in de Lotto Arena eind vorig jaar. Verrassend openden ze met één van hun grootste hits “Fairwell To The Fairground”; op die manier hadden ze iedereen van in het begin al mee. Het eerste half uur werd een soort hitparade, die duidelijk in de smaak viel bij de enthousiaste Crammerockers. Wel pijnlijk was hoe de aandacht voor de band verslapte, toen ze wat onbekender materiaal speelden. Mensen die het geen muzikale hoogvlieger vonden , konden zich wel vergapen aan een prima lichtshow, die de band ondersteunde. Frontman Harry McVeigh , vocaal soms niet even toonvast, kwam goed voor de dag, al misten we interactie met het publiek.
Bisnummers waren “Unfinished Business” en “Bigger Than Us”, prachtige afsluiters om de menigte een laatste keer uit hun dak te laten gaan.
Dit optreden toonde een evenwichtige band , die vanavond overtuigender klonk dan in de Lotto Arena.
Een vlekkeloos verlopen festival , dat tot in de puntjes was verzorgd … Tot volgend jaar …
Neem gerust een kijkje naar de pics van vrijdag 31 aug – 1 sept 2012
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crammerock-2012/
Organisatie: Crammerock, Stekene
Los van de schreeuwlelijke hoes is ‘Freak Out’ een opmerkelijke plaat van een zeer opvallende band! Teenage Bottlerocket komt uit het Amerikaanse Wyoming, bestaat sinds 2001 en is toe aan haar vijfde album.
Het artwork van TB-platen bestaat steevast uit het bekende logo met op de achtergrond een specifieke kleur die de sfeer van het album moet weergeven. Het is mij een raadsel welke sfeer de band met de lelijke roze achtergrond in gedachten had, maar ‘Freak Out’ is een knaller van een punkpopplaat.
We horen 14 korte, snedige tracks die zich zeer snel in je hoofd nestelen. Het viertal kan met songs als “Freak Out”, “Headbanger”, “In The Pit” en “Mutilate Me” moeiteloos wedijveren met het betere werk van Screeching Weasel, Green Day, Millencollin en Lagwagon. De teksten zijn zo eenvoudig als dat ze geniaal zijn en handelen over stripverhalen, vrouwelijke schoonheden, headbangers en andere onbenulligheden zoals Maverick van Top Gun. Snel hollen dus naar de platenboer en deze leuke schijf oppikken!
De Californische multimiljonairs van The Offspring weten duidelijk van geen ophouden... ‘Days Go By’ is ondertussen al het negende studio album van de hitmachine die vooral rond de eeuwwisseling hoge ogen gooide. De echte topperiode van deze band is al een tijdje voorbij en te horen aan de nieuwe plaat zal daar niet veel verandering in komen.
‘Days Go By’ kent nochtans wel enkele fijne songs die refereren naar betere tijden. Openingstracks “The Future Is Now” en “Secrets From The Underground” zijn lekker klinkende punkrocktracks en ook “Hurting as One” kon zo op doorbraakplaat ‘Smash’ gestaan hebben. Ook de snelle slotsong “Diving By Zero” kan er mee door en dat geldt ook voor Dirty Magic”, een heruitgave van een nummer dat op debuutplaat ‘Ignition’ staat. Niet slecht maar ook niks nieuws voor de echte fans.
Jammer genoeg staan er op ‘Days Go By’ flink wat missers en dan drukken we ons nog licht uit: Zo is de titeltrack een flauw nummer dat wel heel erg op de muziek van Dave Grohl en de zijnen gelijkt. Verder is er “Cruising California”, met voorsprong het slechtste nummer dat we dit jaar van een ‘punkband’ hoorden , “All I Have Left Is You” is een saaie ballad en “OC Guns” is een heel flauwe poging om wat afwisseling in het album te brengen.
‘Days Go By’ kun je dus geen goed album noemen, enkele degelijke tracks niet te na gesproken.
Moeilijk definieerbare indiepop van een beloftevolle band uit Portland horen we op deze tweede plaat van vier multi-instrumentalisten van o.m. Corrina Repp en Joe Haege (31 Knots).
Een erg boeiende , sfeervolle en gevarieerde cd van bezwerende, atmosferische droompop, overladen, voortgestuwd en gedreven door percussie en synths, en gedragen door hemelse, verleidelijke, zwoele , maar scherpe vocals .
De songs intrigeren door een broeierige opbouw en een onderhuidse spanning, dreiging met een gepaste dosis bombast . Ze zijn met finesse uitgewerkt en hebben een verslavende werking.
Overtuigende plaat met voldoende afwisselende nummers als het intens broeierige “Anchor” , het donkere “A pose for no one” en het gedreven “Skin & bone” ; iets verderop het slepende “In the center of powder white” , het onheilspellende “To break into” en de soundscapes van “Bones”, die ervoor zorgen dat we hier een boeiende muzikale wereld gepresenteerd krijgen, ergens gelinkt aan Bat For Lashes en Florence Welch.
Wat zijn en blijven we onder de indruk wat Jaz Coleman en de zijnen muzikaal verwezenlijken. De apocalyptische voorspellingen ten spijt is het einde der tijden er tegen 21 december volgens de Maya kalender; de dreigende, donkere spannende gothicmetal/synthwave van deze zanger/egyptoloog/priester kan er ook niet omheen … De eerste drie nummers “Pole shift” - maar liefst negen minuten, zonder één seconde verveling -, “Fema camp” en “Rapture” zijn de ideale soundtrack . De galmende zang , de oerschreeuwen, de snijdende gitaren, de pompende bas , een losgelaten drums en de synths van het vijfde lid Reza Udhin, die een prominente rol innemen. De originele leden Kevin ‘Geordie’ Walker, Martin ‘Youth’ Glover en ‘Big’ Paul Ferguson etaleren hun klasse. Deze nummers barsten letterlijk open! Heerlijk apocalyptisch dus !
Al 33 jaar draaien ze (door) , deze Engelse doemdenkers . Toegegeven , de plaat zakt dan wat ineen, , maar iets verderop worden alle registers nog eens opengetrokken op de (Heilige Onderwereld) Drievuldigheid “Glitch”, “Trance” en “On all hallow’s eve “. Boeiend materiaal door de tempowisselingen en de hard-zachte aanpak, die hun muzikale relikwie voltrekt . Killing Joke is voor niets (een) Killing Joke …
Nederlands 
Français 
