DFA is het New-Yorkse punkfunk/disco not disco/no wave label van onder meer LCD Soundsystem, The Rapture en The Juan Maclean, en was vooral rond 2005/2006 toonaangevend. Zo een zeven jaar later is er geen sprake meer van een New-Yorkse punkfunk-scene, hield LCD Soundsystem er mee op, en zijn er andere trends en genres in opgang. Niettemin blijft DFA nieuwe releases uitbrengen, en zoals zoveel labels heeft DFA zijn horizon ondertussen verbreed: de bands die vanavond door DFA op de affiche van Les Nuits geplaatst werden komen uit heel andere plaatsen dan de Big Apple: Portsmouth, Berlijn en Portland, Oregon.

Prinzhorn Dance School, het met een drummer uitgebreide Engelse duo Tobin Prinz en Suzi Horn, mochten de avond aftrappen, met hun kale, erg aan The Gang of Four of The Fall refererende geluid. Heel erg spannend was dit niet: Kim Deal baslijntjes, metalige gitaarfunkriedeltjes, een drummer die vooral accenten speelde en Prinz en Horn die dit alles lardeerden met sloganesk geschreeuw. We hebben jongen/meisje -duo’s dit al veel beter weten brengen.

Yacht (zie foto) was veel en vele malen beter: tonnen podium-presence bij frontman en frontvrouw Jona Bechtolt en Claire Evans: dit zou een feestje worden: de typische vuile DFA mix van electronica en rock (ja ja, een koe-bel mocht niet ontbreken): vette beats, opzwepende ritmes, maar wel met een poppier geluid: als je LCD Soundsystem met The Human League mixt, kom je bij Yacht uit. De danspasjes en moves van frontvrouw Evans mochten er wezen, zo tolde ze als een derwisj rond om de microfoonkabel rond haar taille te wikkelen, zodat ze genoeg meters kabel had om in de zaal te duiken en het feestje daar verder te zetten. Hoogtepunt van de set was een pulserende cover van Brigitte Fontaine,  “Le Goudron”, met licht absurde teksten zoals “ Le temps est un bateau, la terre est un gateau”. Denk aan Vive La Fête, maar dan beter.  Een echte festivalband dus, Yacht, ze moeten er zeker in slagen een tent op zijn kop te zetten.

Planningtorock leerden wij kennen door haar inbreng op het dubbelalbum ‘Tomorrow in a year’, de Darwin-opera van The Knife, met een hemeltergend A-kant (Diamanda Gallas, iemand), maar een schitterende B-kant(één van de albums van 2010). Planningtorock is het alter ego van Janine Rostron,  een Engelse die kunstonderwijs volgde en tegenwoordig vanuit Berlijn opereert. Vorig jaar bracht ze haar debuut ‘W’ uit, een avontuurlijk album dat zowel naar de high energy disco van Sylvester als naar donkere new wave knipoogt. Als je Cocorosie, Antony Hegarty en Hercules and Love Affair kan smaken, dan is Planningtorock ook iets voor jou.
Qua podiumverschijning is Planningtorock een bizarre verschijning: een grote, stevig gebouwde dame, ruime amorfe gewaden, een hogepriesteres met een vreemdsoortige haviksneus en wenkbrauw-masker (doet denken aan een of ander sci-fi wezen of aan het gothic personage The Crow).
Live werd Rostron vanavond bijgestaan door een dj, die hoog in haar DJ-box uittorende boven het publiek.  Planningtorock speelt bewust met gender, ze vervormt haar stem zodat het niet altijd duidelijk is of er een man of een vrouw op het podium staat. Rostron heeft smaak, we werden getrakteerd op een cover van Guided by Voices (“My valuable hunting knife”) en Arthur Russell (“Janine”). De set was heel sfeervol, diep en dubby, varierend tussen donkere, depri new wave en levendige cosmic disco, met als climax een uitgesponnen mix van “Living it out”, waarbij de zaal kolkte. Donna Summer is niet meer, maar haar opvolger staat klaar en heet Planningtorock.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique 2012)

Les Nuits Botanique 2012 – Fanfarlo – Isbells - Dan San – Philco Fiction
Begin dit jaar demonstreerden ze het ook al op Eurosonic: Philco Fiction is meer dan het zoveelste Scandinavisch frisse synthpop groepje in een rij. Een knappe frontvrouw met sensueel ingetogen danspasjes, drums en een batterij retrofuturistisch klinkende synths, meer had dit Noors trio niet nodig om steeds meer nieuwsgierigen te lokken naar de oorspronkelijk vrijwel lege tent. Referenties als Robyn en Lykke Li liggen net te gemakkelijk voor hand, daarvoor oogt en klinkt Philco Fiction gewoon té eigenzinnig en tegendraads. Het debuutalbum ‘Take It Personal’ moet hier binnenkort nog verschijnen, maar “Horizon” klonk nu al geweldig en heeft voldoende doorbraakpotentieel om ons te doen vermoeden dat het beslist niet bij hun eerste voet op Brusselse bodem zal blijven. 

Ook Wallonië heeft haar Fleet Foxes, al kunnen we ons goed voorstellen dat Dan San deze veelgemaakte vergelijking intussen hartgrondig beu moet zijn.  De mooie samenzang, baardjes, hemdjes en een fascinatie voor beboste heuvelruggen en andere natuurfenomenen hebben ze alvast gemeen, het wijdse en ongerepte americana gevoel net iets minder, wat ons doet vrezen dat ook het zuiden van het land langzaam aan vol gebouwd wordt.  “In The Schoolyard, Nobody Came To Me” klonk het melancholisch en het leek wel of de Luikse folkies van Dan San daar vandaag nog altijd onder te lijden hebben. Pareltjes als “Question Marks” en “Moon” uit hun begin dit jaar verschenen album ‘Domino’ werden warm onthaald door een enthousiast publiek en rechtvaardigen wel een ruimere belangstelling voor deze band in de rest van het land en zelfs daarbuiten, en wel dringend! 

In een luidruchtige tent gaan de intimistische, folky charmes van Isbells onvermijdelijk voor een groot stuk verloren en dat bleek die avond in de Chapiteau helaas ook het geval te zijn. Met haar tweede album ‘Stoalin’’ onder de arm , zette Isbells in de Botanique nochtans een sterke set neer met “Illusion” wat ons betreft als hoogtepunt. Dirigent Gaëtan Vandewoude zet akoestisch de richting in waarover vervolgens een gitaar breed uitwaait en naar het einde toe nog wat melancholisch gezelschap krijgt van een koperblazer. Treurig maar knap! We geloven trouwens best dat zanger een paar lelijke duivels uit te drijven heeft, maar Isbells dreigt hierdoor wel zo een band te worden die zichzelf, in tegenstelling tot muzikaal voorbeeld Bon Iver, té au serieux gaat nemen. Op het ogenblik dat een relativerend grapje voor de hand lag wanneer uitgerekend op het stilste moment van de set een loeiende sirene de Kruidtuinlaan opscheurde, besliste het viertal zich schuchter verder terug te trekken op het podium. Een gemiste kans. Rond een kampvuur mag er ook eens gelachen worden. 

Het is geen cadeau om muzikaal ergens gesitueerd te worden tussen The National en Arcade Fire, zeg maar het beste wat er anno 2012 te horen valt. Maar dat liet Fanfarlo die avond nooit aan haar hart komen, wel in tegendeel. Dit arty (de groepsnaam is gestolen van een novelle van Beaudelaire) gezelschap uit Londen straalde bijna anderhalf uur een blakend zelfvertrouwen en présence uit, aangevoerd door frontman Simon Balthazar die qua charisma niet moet onderdoen voor Johnny Borrell van Razorlight, zeg maar een minder arrogante versie die minstens even goed bij stem is. Was het omdat hun nieuwe album ‘Rooms Filled With Light’ net iets minder goed onthaald werd dan het debuut ‘Reservoir’ dat Fanfarlo er zo op gebeten was om de criticasters aan hun zijde te krijgen?
Er wordt hen wel eens een te veel aan bombast en barok verweten maar die avond genoten we van een uitvoering die nooit zwaar op de maag lag. Sprankelende uitvoeringen van “Shiny Things” en “Tightrope” die voortsproten uit een eclectisch instrumentarium als trompet, viool en keybords maakten die avond iedere digestief overbodig.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2012)

In Another Land 2012– Female Folk Flavour – 4 Female Singer-Songwriters
In Another Land 2012
Een avondje op stap met vier vrouwen, wie kijkt daar niet naar uit? En zelfs al brachten ze allemaal hun (band)vrienden mee, het kwartet vrouwelijke singer-songwriters dat in De Zwerver in Leffinge onder de noemer In Another Land samen gebracht werd, kondigde zich als uitnodigend aan. Wat hebben Laura Gibson (US), Maggie Bjorklund (DK), Renée (B) en Sarah Ferri (B) gemeen? Ze brengen/brachten recent een plaat uit en ze bundelden hun presentatie in De Zwerver. We gingen voor u luisteren en kijken.

De avond opende met de Deense Maggie Bjorklund die intussen een halve Amerikaanse geworden is (en daar ook bekender is), want ze ging op zoek naar de music scene in Seattle, al speelt ze in haar thuisland nog bij The Darleens. Ze had in Leffinge ook een celliste en een gitarist uit Seattle mee. Haar eerste album ‘Coming home’ bevat een reeks instrumentale nummers en ze haalde er ook een aantal zekerheden bij binnen: Mark Lanegan en Jon Auer doen hun vocale duit in haar zakje en ook de mannen van Calexico hielpen een handje.
Van handjes gesproken, Bjorklund bespeelt vooral de pedal steel, een instrument waar je handen en knieën voor nodig hebt. Het klonk allemaal een beetje melancholisch, want ‘Coming Home’ is wat men Amerikaanse folk zou kunnen noemen met nogal wat westerninvloeden. Ennio Morricone, psychedelisch, vooral de manier waarop ze haar pedal steel gebruikt duwt haar muziek wat de woestijn in, bij momenten zelfs wat met valse zang begeleid.
‘Beeld je een David Lynch film in op de achtergrond’, gaf de blondlonkige in een Mother Xmas dress tussendoor overbodig mee. Dat was nog eens een idee geweest, want eigenlijk is haar muziek geen concertmaterie.  ‘We doen alle drie ons best om de raarste geluiden te produceren. En Maggie wint elke avond’, grinnikte de celliste. De opener van de avond was niet je dat, te abstract bijna, op het  meer uptempo “Playground Stars” na.

Het zaaltje – met hoge tafels en barkrukken - geraakte wat dichter bevolkt voor de Gentse Sara Ferri. En geheel terecht. Sarah Ferri hoorden we twee jaar geleden al op Dranouter. Ook de Ancienne Belgique moet in de tent gezeten hebben want even later dropte men haar in het project Artist in Residence, een soort opvangcentrum zeg maar voor artiesten die hun eerste akkoorden loslaten op het publiek en die zo een kwaliteitslabel opgespeld krijgen en zich onder de vleugels van de AB kunnen ontwikkelen. Intussen tekende ze een contract bij Universal Music.
In De Zwerver stelde de Gentse met Italiaanse roots haar debuutalbum ‘Ferritales’ voor, een mix van melodisch en eigenzinnige sprookjes vertelde in een causerie van jazz en fifties. Met een contrabas, een drummer, een gitarist en twee – ‘enge stemmetjes’ (sic) – backing vocals leidde zij nadrukkelijk de dans aan de piano en gitaar, maar vooral aan de micro. De gig startte rustig met “This is a moment” en ze sloot haar concert ook vrij intiem af, maar daartussen joeg ze frisse en vrolijke melodieën  in de wind, met heel leuke vocale wendingetjes.  Een verademing en een belofte.

Meer bekend in Vlaanderen is Renée (Sys) of toch zeker haar “Dum Dum Dum” die een hit werd op zowat elk radiostation. Of ze daar een verlengstuk aan breit met haar eersteling ´Extending Playground´ of welke richting ze nu echt uitgaat, wilden we zelf wel even ontdekken. Wetende dat die eerstgeborene van Renée uitgebracht werd door het dezelfde label als Isbells (Zeal Records), konden we ons wel al een idee geven. En dat idee zat juist. Helemaal anders dan Ansatz der Maschine waar ze ook bij zingt.
In die cd vooral rustige nummers, misschien iets te veel van hetzelfde luisterlied met kinderlijke inslag waar je bij een knetterend haardvuur rustig kan indommelen. Lieve dingetjes allemaal, die ‘tummies’ en ‘bellybuttons’, die schaapjes en vogeltjes, zoals Renée er zelf ook uit ziet. Lieflijk en zacht. Zet de cd op in de babykamer en de kleine doezelt zachtjes in slaap.
Ze speelde die dag twee thuismatchen, gaf ze zelf mee. Na de Fnac in Brugge stelde de West-Vlaamse haar band en cd voor in Leffinge. In die band trouwens voor het eerst contrabassist Jasper Hautekiet en voor de rest jonge, enthousiastelingen met helemaal rechts vooraan de verbouwspecialist-‘percussionist’ die er een eigen en originele slagerijset op na hield.
Ze opende met een driaaorgelgitaartje, betrok heel haar band in elk nummer (op één song na) en zelfs het publiek moest op haar boerderijlied mee vroege vogeltjes imiteren en werd nadrukkelijk uitgenodigd om het concert meezingend af te sluiten. Inderdaad: “Dum Dum Dum”.

Laura Gibson was top of the bill in de woman’s night in De Zwerver.  Zij was de enige die niet aan haar debuut toe was. ‘La Grande’ is al haar derde album na ‘If You Come to Greet Me’ (2006) en ‘Beasts of Seasons’ (2009). Een mooi gemiddelde om de drie jaar, ook duidend op het diepgaande werk  om haar krachtige woordkeuze (om het menselijk bestaan te doorgronden op liefde, verlies, spijt en vergankelijkheid) en instrumenten te vermengen.
De Amerikaanse uit Portland - Oregon, waar blijkbaar de folkscene welig tiert, strikte – net als Maggie Bjorklund - ook Joey Burns (Calexico) voor haar nieuwe plaat die wereldwijd goed onthaald wordt. Dat ze de dag ervoor samen met Bjorklund in de Botanique optrad was dan ook geen verrassing.
In de Zwerver maakte ze er een geslaagd afscheidsfeestje van, want het was haar laatste optreden in haar Europese tournee waarin ze maar liefst tachtig concerten in drie maanden speelde. Het kwartet had er echt veel zin in, interageerde met het publiek en zorgde voor een bijwijlen grappig uurtje. Hun soundcheck liep – in tegenstelling tot de vorige optredens – gewoon over in hun gig zelf.
Ze waren – bijna letterlijk – in de wolken over de vliegershow die ze op de Lotto Kites International in Oostende hadden bijgewoond  en lieten niet na dat te promoten. Maar de muziek stond uiteraard centraal. Haar meisjesachtige, vrolijke stem geeft in combinatie met piano en nog een aantal special effects een vreemde mix die vertrouwd oud én nieuw lijkt. Het kampvuur op de cover valt alles samen: geen super wow-gevoel, maar een knetterende sfeer die warmTe geeft. Het dankbare en aandachtige publiek deelde graag in dat gevoel mee en ze liet geen kans onbenut om de aanwezigen te danken. Zeker toen die op haar slotnummer (licht gedwongen) het achtergrondkoor vormden, waarna ze nog een bisnumer bracht en richting United States vertrok.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sarah-ferrie-12-05-2012/ http://www.musiczine.net/nl/fotos/renee-12-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/maggie-bjorklund-12-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/laura-gibson-12-05-2012/

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)

Thijs Van Leer & Orkest der Lage Landen  (olv Walter Proost) ‘Introspection Classic’

Na mijn laaiend enthousiaste bespreking van het optreden van Focus, enkele weken geleden in zaal Roma in Borgerhout, was ik zeer benieuwd naar dit optreden van Thijs Van Leer.

Hij werd begeleid door het Orkest der Lage Landen onder leiding van Walter Proost. Ook sopraan Astrid Stockman was van de partij. Ongeveer de helft van het concert was Thijs Van Leer helemaal niet te zien. Het orkest speelde alleen of tezamen met Astrid Stockman. Dit was gewoon een concert met lichte klassieke muziek.
Eigenlijk ga ik tegenwoordig meer naar klassieke concerten dan naar popconcerten, zodat ik mij een goed oordeel kon vormen van hun prestaties. En die waren heel professioneel en zuiver, zoals het hoort voor klassiek geschoolde musici.
Maar de muziekkeuze was voor een groot deel erg teleurstellend: weinig verrassend en erg afgezaagd. Ik denk hier aan het “Ave Maria” van Bach/Gounod, “Summertime” van Gershwin, “Bist du bei mir” van J.S. Bach en een selectie uit ‘West Side Story’. Er was duidelijk gekozen voor zekerheid.
En de arrangementen van Jelle Tassyns konden mij helemaal niet bekoren en waren overbodig. Ik vraag mij trouwens af wat er mis is met de originele partijen van die werken.
De nummers van Focus die aan bod kwamen waren zeer kort en werden zeer routinematig gespeeld door muzikanten, waarvan een aantal duidelijk onwennig waren in deze situatie. Maar het was vooral dirigent Walter Proost, die zijn orkest een heel strak tempo oplegde en weinig ruimte liet voor gevoel. Alsof hij dwangmatig een ingebouwde metronoom volgde. “House of the King”, “Focus 3” en “Sylvia” klonken dus echt niet zoals het zou moeten. Het was zeer goed ingestudeerd en er was helemaal geen plaats voor improvisatie. Alleen het nieuwe nummer “Le Tango” klonk frisser.  Ik keek uit naar het laatste nummer, één van mijn lievelingsoldies, namelijk “Mc Arthur Park” van Richard Harris. Echt een bombastisch nummer waar een klassiek orkest bij hoort.

Over Thijs Van Leer niets dan goeds, maar weer volgde de dirigent zijn ingebouwde klok, zonder echt rekening te houden met Thijs Van Leer. Het wrong dus weer tussen die twee.
Als bisnummer werd bovendien het “Rondo” van Rogier van Otterloo gewoon herhaald. Niet echt een climax. Deze formule beloofde heel veel, maar er kwam weinig van terecht. Een gemiste kans.

Pics http://www.musiczine.net/nl/fotos/thijs-van-leer-11-05-2012/

Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende

Les Nuits Botanique 2012 – Lianne La Havas – opkomend soultalent!
Een van de opkomende talenten is ongetwijfeld Lianne La Havas . Haar muzikale carrière krijgt de laatste maanden een ferme stoot. Nog geen full cd uit (pas in juli met name ‘Is your love big enough’), maar enkel twee EP’s, waaronder één met hulp van sing/songwriter Willy Mason, zorgen er al voor dat haar concerten in de clubs uitverkocht geraken . Eerder in maart was ze in de AB Club , en net als toen was het vanavond in de Orangerie meer dan complèt om de veelzijdige , talentrijke artieste aan het werk te zien . Pas 22 is ze, en zowel  met band als solo overtuigt ze honderduit . Ze heeft hét: talent, waarbij ze zowel gitaar, ukelele, bas als drums kan spelen op de EP’s, een gouden fluwelen stem  en tonnen charisma . Breed glimlachend is ze autobiografisch over het hobbelige parcours van haar liefdesleven.

De Britse met Grieks-Jamaicaanse roots speelt lieflijke, bitterzoete soulpop, die jazz en folk herbergen, en dringt zich een plaatsje op naast grootheden Erykah Badu , Norah Jones, Macy gray en Corinne Bailey-Rae. Na het prima debuut dito optreden van de funkende soulpop van Janelle Monae in 2011 is La Havas nu aan de beurt én verdiend !
Met gemak waren we ruim een uur lang gekluisterd aan haar toegankelijk materiaal . Solo hadden we o.m. “Room for you” en “Tease me” die met het elektrisch gitaargetokkel en haar stem je moeiteloos inpakten. Met haar band leverde ze sfeervolle,  emotievolle songs in het genre, uitermate beheerst en fijn uitgewerkt als “Au cinema”, “Don’t wake me up” , “Funusual”, “Empty” en “Lost & found” . “Forget” was de soulrocker op het einde van de set.
Kippenvel bezorgde ze ons nog in de bis met het intieme , kwetsbare “Gone” , die over haar liefdesbreuk ging . Een sobere, ingehouden piano ondersteunde haar indringende, heldere stem . En met de titelsong van de te verschijnen debuutplaat konden we met een dosis positivisme terug tegen de dagdagelijkse realiteit aan !

Hier hoorden we een sympathieke, enthousiast jonge dame, die haar stempel zal drukken in 2012 binnen de soulpop; haar songs klinken intiem, ingetogen als sfeervol en kleurrijk. Als er komende zomer naast Pukkelpop nog een gaatje op Couleur Café kan zijn, graag mensen …

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)

We checkten de verschillende zaaltjes om vinger aan de pols te houden wat het muzikaal hart van de Bota biedt. Van afwisseling gesproken op dag twee - entertainment met Chilly Gonzales, ophitsende rock'n'roll van Dz Deathrays, de intieme, dromerige sing/songwriting van Laura Gibson en de partygrooves van The Rapture ...

In de Grand Salon zagen we een geanimeerde Chilly Gonzales aan het werk (zie verslag op de site).

In de Orangerie werden de gitaren goed ingeplugd;  hier overheerste de rock’n’roll ‘pur sang’, met onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars, Romano nervosa, Experimental Tropic Blues Band en  het Australische duo Dz Deathrays.
Meteen werden we van onze sokken geblazen door het Australische duo Dz Deathrays, Shane Parsons en Simon Ridley, die het nauwst leunden aan het oude Canadese Death from above 1979 … “Brutal enough to make your ass explode, fast enough to make your skull vibrate”, waren één van de bepalende zinsnedes, die volledig in het kader van het Australische duo pasten . Een krachtige , dynamische, zompige sound , een bedreven samenspel  en tonnen enthousiasme . Als je er hun geluid op nahoudt, hebben ze de juiste titel ontleend aan hun EP ‘Brutal tapes’. Straf spul! Ze verdienden vanavond een hoger plaatsje op de affiche in de Orangerie …
Onze Franstalige vrienden Elvis Black Stars en Romano nervosa konden dit niveau niet halen.
De eerste band Elvis Black Stars speelde snedige , broeierige , directe , krachtige rock’n’roll, die ergens Triggerfinger en Black Box Revelation voor de geest haalde. Energiek en gedreven gingen ze te werk en konden rekenen op een puike respons .
De heren van Romano nervosa speelden onbesuisder en hielden meer van de fun die de rock’n’roll met zich meebrengt . Dampende boogierock, die ze omdoopten tot spaghettirock, met ergens een wegwijzer naar La Louvière. Tja, tijdens een kroegentocht in je eigen dorp zouden ze zeker niet misstaan en vloeit het bier rijkelijk in en rond de toog!
The Experimetal Tropic Blues Band , afsluiter in de Orangerie, kon zich nog het best meten met onze Australische opener. Ze worden al jaren op handen gedragen over de taalgrens. Elke modale  rock’n’roll-er kan hen waarderen voor hun potige, ruige mix van rock'n' roll, punk, garagerock en blues. De Luikenaars speelden op het scherpst van de snede. Party dus, en hier mag het bier stromen …!

Intussen was er al een party aan de gang in een zo goed als uitverkocht Chapiteau met The Rapture . Het NY-se collectief , die er wisselende gigs op nahoudt, stond ér vanavond.  Hun indie/dancepunkfunk met de kenmerkende ritme opstoten, blonk en twinkelde. Alles viel in de juiste plooi , wat meer dynamiek en opwinding teweeg bracht . Het publiek boog voor de gretig, fel klinkende Rapture . Met het evenwichtige  nieuwe ‘The grace of your love’ hebben ze de smaak opnieuw te pakken: aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon (PIL/Sex Pistols) ten tijde van hun ‘Flowers of Romance’ plaat.
De titelsong “In the grace of your love” en “Pieces of the people we love ” gaven de toon aan. “Get myself into it” dweepte de boel op en “Whoo! Allright – Yeah” deed de temperatuur stijgen . The Rapture op z’n sterkst dus , verslavend, boeiend , groovy en dansbaar . De trip ging richting discotheek met de recente hitsingle “How deep is your love”, minutenlang ging het door met een saxofoon op het achterplan, die het nog kleurrijker  en interessanter maakte. Het dansbaar dessert kon gerust nog met een “Sister saviour” en “I need your love , maar we waren al gerust, The Rapture heeft de bezwerende, hitsende ritmes en tics terug, die durven te exploderen . Fijn feestje!

Verademing  ervaarden we in de Rotonde met de vrouwelijke sing/songwriting van Maggie Björkand (Dk) en Laura Gibson (Usa) (zie foto) . Ondanks het gedonder , gekletter en gebonk van de andere zalen, hoorden we hier sfeervolle, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, die desolate, Ennio Morricone- achtige klanken herbergen .
De dame uit Portland, Oregon heeft al een paar platen uit , en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico. Met vijf waren ze en er werd deftig gewisseld van instrumentarium, wat een reeks fraaie en weelderig gearrangeerde songs (o.m. aangevuld met fagot, trompet en toetsen) opleverde als “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed”.
We waren gewonnen voor haar charmerende, elegante huiskamerpop, waarbij Gibson tussenin heel wat leuke ervaringen vertelde. Knap! Sjiek! Ze  nestelt zich in de nieuwe, veelbelovende lichting vrouwelijke Amerikaanse sing/songwriters. Ze maakte indruk toen ze even in haar eentje op het podium stond met een kwetsbaar en een a capella gehouden nummer. Het publiek droeg haar een warm hart toe. Terecht!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-rapture-11-05-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-black-stars-11-05-2012/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2012)