De Nederlander Blaudzun aka Johannes Sigmond spitst zich naar ons landje toe en heeft een nieuwe plaat ‘Heavy Flowers’ uit . Een groots artiest in wording, eerder verscheen al (semi-akoestisch) werk, maar kreeg hier praktisch geen airplay. ‘Heavy Flowers’ van de sing/songwriter, documentairemaker en wielerfanaat is een overtuigende plaat . We waren onder de indruk, gezien hij hier 16 Horsepower, Grant Lee Buffalo en Clannad op één lijn brengt door z’n innemende, opbouwende, broeierige songs, een emotievolle zang en z’n songteksten.
Ofwel brengt hij materiaal op sobere , ingehouden wijze als “Monday” en “Another ghost rocket”. Ofwel kreeg hij de hulp van een heuse band , die afgewogen rijkelijker gearrangeerde songs spelen met folky poptunes , waarbij ze naar een climax gaan door het bredere instrumentarium, alsof een Arcade Fire naast jou stond , met een ‘alles en nog wat ‘ instrumentenkeuze: banjo, mandoline, lapsteel, toetsen , ukelele, viool , accordeon en blazers . De single “Flame on my head” is er eentje die in het geheugen gegrift staat . “Le chant des cigales” en “Sunday punch” zijn de twee opzwepende tracks; we noteren een zwierige “Elephants” en de titelsong leunt het nauwst aan het mysterieuze en mystieke van Woven Hand door de onheilspellende tokkels , de dwarrelende synths en de accordeon.
Blaudzun loodst ons moeiteloos door heen die bloedstollende pop van ‘Heavy Flowers’, die uitermate gevarieerd klinkt binnen het genre.
Uit Beringen is het duo Rebounce , Steven Ribus/ Nico Camps , afkomstig en ze hebben met de ‘Nighttronic’ EP vier floorkillers klaar voor een groovy danceparty. Het electroproject brengen beats’n’bleeps met de nodige dosis neurotische clicks en synths. Pumpin’ floortracks – live electro - dubstep en steamy beats , beter kunnen we het zelf niet omschrijven … Moeiteloos slagen ze erin de kleine ‘ILoveTechno’ danceclubs naar hun hand te zetten en kunnen ze de menigte opzwepen.
Info http://www.rebounce.be
Vijf jonge gasten uit Kortrijk brengen straf spul op hun 5 nummers tellende EP. Broeierige , meeslepende en springerige gitaarrock, niet vies van wat electro. Op die manier drijft hier een band als Linkin Park naar boven , maar ze verraden ook het donkere , bezwerende als de ingehouden vocals van Steak Number 8. Puik EP’tje bijgevolg! van dit kwartet.
Info http://www.facebook.com/druzhnik
Het gezelschap omschrijft zelf hun muziek als zweverig en bevreemdend, warm en somber. Een soort van ‘onderwaterwereld’, en dat horen we, maar zien we ook duidelijk op de hoes; muziek ver weg van alle lawaai …
De EP bevat dromerige, zweverige gitaarpop; de songs zijn mooi uitgewerkt en vallen op door de licht twinkelende gitaarlijnen, keys en melodica . Intens broeierige, warme songs met een psychedelische tune en een repetitieve ondertoon. In de bio wordt elke song tekstueel onderbouwd en het lijkt alvast de moeite de info eens op te scharrelen via hun site .
Fijn uitgekiende, wegdromende, zweverige pop dus …
Info http://www.facebook.com/lightningvishwa
Als u de eindejaarslijstjes van 2011 er nog eens terug wil bijnemen, dan zal u merken dat ‘Tamer Animals’ van Other Lives overal hoog scoorde. Terecht, ook wij vonden dat het één van de meest veelbelovende debuutplaten van het jaar was.
Het is altijd afwachten hoe zulke bandjes dit live weten te vertalen. Other Lives slaagde er in ieder geval aardig in om die filmische sound met folky en psychedelische invloeden in een overtuigende live act te gieten. Een projectie van stokoude zwart-wit beelden op de achtergrond werkte perfect bij de melancholische en sferische muziek die de band live neerpootte.
Tegenwoordig is het ‘bon ton’ om een (doorbraak)album van voor naar achter integraal te spelen, bij groepjes als Other Lives die nog maar één plaatje hebben is dat pure noodzaak. Geen probleem echter, want ‘Tamer Animals’ is gevarieerd en avontuurlijk genoeg om een vol uur te kunnen blijven boeien, en dat zeker met zo een breed instrumentarium. Een uitgebreid arsenaal aan instrumenten is waarschijnlijk nefast voor de vliegtuigfactuur, maar bij Other Lives zorgde het wel voor een unieke sound.
Naast de klassieke bas/drum/gitaar merkten we ondermeer piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen. Voeg daarbij een handvol hemelse en melancholische songs als “Tamer Animals”, “As I lay my head down”, “Old Statues” en “Desert” en je krijgt een bijzonder mooie sfeer. Naast een winderige woestijn en Morricone spaghetti western taferelen, haalden wij ons achtereenvolgens vroege Pink Floyd (Barrett periode), Calexico, Radiohead, Dylan en Mumford & Sons voor de geest. Wie dergelijke gedachten kan oproepen, is goed bezig.
Other Lives had vanavond de trieste eer om het allerlaatste optreden in de Oostendse Club Terminus te verzorgen en bedankte hiervoor met een schitterend concertje. Het sympathieke zaaltje waar de tijd heeft stilgestaan moet nu plaats ruimen voor het grote kapitaal. Vanaf morgen gaan de bulldozers erover en wordt er een groots appartementencomplex opgetrokken, it’s money that matters.
De stempel die Other Lives op het zaaltje heeft gezet zullen wij in ere houden.
…En wij kunnen zeggen dat wij de allerlaatste Terminus pint ooit gedronken hebben (zeker weten, want het vat was af) ! Zowaar een onvergetelijk moment.
Other Lives, een groepje met potentieel, veel potentieel. In tegenstelling tot het arme zaaltje, …snik
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/other-lives-04-06-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
“Three is the magic number” was het vaste devies van de Amerikaanse underground held Bob Mould telkens hij op het punt stond om in de loop van de muziekgeschiedenis een band uit de grond te stampen. Als zanger/gitarist van Hüsker Dü, een trio dat hij in de prille jaren ’80 vormde met Grant Hart en Greg Norton vanuit thuisbasis Minneapolis, lag hij mee aan de basis van wat een decennium later grunge of indie zou gaan heten. Na het imploderen van het commercieel weinig potten brekende Hüsker Dü haalde Mould een paar jaar later alsnog zijn gram, dit keer als onbetwiste frontman van het powertrio Sugar dat in ’92 de klassieker ‘Copper Blue’ hoog in de eindejaarslijstjes deed belanden. Ter gelegenheid van de 20ste verjaardag van deze mijlpaal uit de catalogus van het ooit toonaangevende gitaarlabel Creation gaat Mould dit jaar alweer de boer op als trio.
De Bob Mould performs ‘Copper Blue’ tour hield afgelopen zondag halt in de Brusselse AB. Aanvankelijk zou Mould in de grote zaal met de 100 dB geluidslimiet flirten, maar vanwege een tegenvallende voorverkoop werd het uiteindelijk slechts de AB Box die trouwens ook nog flink wat benenruimte op overschot had. Conform de traditie van de rewind formule passeerde ‘Copper Blue’ integraal en volgens de oorspronkelijke tracklist de revue, te beginnen met de uit staal en beton intro van het gruizige “The Act We Act”. Hoe hard zijn jongere kompanen Jason Narducy (bas) en Jon Wurster (drums) ook hun best deden, toch torende de gebiedende stem van een duidelijk goedgemutste Mould al meteen netjes boven hun ‘wall of sound’ uit. Ook met zijn gitaarspel leek alles van meet af aan snor te zitten: hoekig, energiek, beukend, strak maar altijd melodieus zoals in ‘s mans hoogdagen. De set kwam al heel vroeg in een stroomversnelling terecht met “A Good Idea”, ingeleid door een baslijntje dat Kim Deal niet verkocht kreeg bij de Pixies, en het majestueuze “Changes” dat ook zonder de urgente intro het beste nummer uit ‘Copper Blue’ en bij uitbreiding de volledige Sugar catalogus is en blijft.
Sommige nummers op ‘Copper Blue’ kan je bijna bestempelen als pure poprock, maar daar lijken Mould & co twee decennia later maar weinig boodschap aan te hebben.
Zo werd de synth intro van “Hooverdam” al vlug opgeslorpt door een orkaan van snarengeweld, maar door de puike samenzang van Mould en Narducy bleven de decibels toch verteerbaar. Mould wisselde een eerste keer van gitaar bij het relatieve rustpunt “The Slim”. De frontman bewees tijdens dit nummer dat hij na bijna 51 lentes nog steeds tot vocaal hartverscheurende dingen in staat is, en ja, heel even moesten we zelfs aan Hüsker Dü’s “Diane” terugdenken.
Hoe “If I Can’t Change Your Mind” ooit op ‘Copper Blue’ is terecht gekomen is ons nog altijd een raadsel. Een luchtig folkrock riedeltje waar The Byrds in hun tijd nog konden mee wegkomen, dat wel, en niet toevallig heeft deze vreemde eend in de bijt het tot Sugar’s bekendste radiohit geschopt. In de AB kreeg het nummer de Hüsker Dü injectie waar het al die jaren al recht op had, dus ons hoor je niet klagen. Het strakke “Fortune Teller”, nog zo’n uppercut die op een album van Mould’s eerste groep had kunnen staan, en de broeierige bombast van “Slick” en “Man On The Moon” besloten de herontdekking van ‘Copper Blue’.
In tegenstelling tot veel van zijn generatiegenoten teert Mould niet enkel op oude successen, maar levert hij met de regelmaat van de klok nog nieuwe albums af. Het publiek kreeg in de AB een voorproefje van Mould’s volgende solo schijf die komende herfst zal verschijnen. “Star Machine”, “Dissent” en “Round the City Square” klonken vintage Hüsker Dü en Sugar, en werden met de nodige gretigheid de zaal in geslingerd alsof ze al jaren op de setlist van de groep pronken.
Voor de oudere fans die trouwens in behoorlijke getale de weg naar de AB hadden gevonden was het echte orgelpunt van de avond aangebroken toen Mould tot vier keer toe in de catalogus van Hüsker Dü ging grasduinen. We waanden ons heel even terug in de onrustige tienerjaren anno 1985 toen “I Apologize” en “Celebrated Summer” uit het legendarische ‘New Day Rising’ album werden opgediept. Mould & co lieten nagenoeg alle remmen los tijdens de manische brok emocore geschiedenis “Chartered Trips” uit het één jaar eerder verschenen ‘Zen Arcade’. Met de finale encore “Makes No Sense At All” serveerde Mould zijn come-back match uit met een ace.
Elke set die gedurende een klein anderhalf uur geen enkel dieptepunt kent, bulkt van de energie en zijn afspraak met de muziekgeschiedenis niet heeft gemist krijgt van ons steevast het etiket ‘memorabel’ opgespeld. Wie deze afspraak om welke drogreden dan ook toch heeft gemist krijgt straks van Chokri een herkansing. De Amerikaanse indie held gaf te kennen om er dan opnieuw met volle goesting in te vliegen, we hopen van U hetzelfde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bob-mould-03-06-2012/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Over de taalgrens zijn we behoorlijk onder de indruk van het Waalse The K. Het trio komt af met stevig snedige bonkende en pompende rock. De groep graait in de ’90s van Hundred Reasons en Quiksand en is niet vies van een Rollins’ schreeuwzang , afgewisseld met een meer catchy zang . Het gaspedaal blijft ferm ingedrukt en de plaat klinkt venijnig hard en boeit door de tempowisselingen. Dit is rock met ballen . Overtuigend!
http://www.theknoise.com
'Scorpions'. Als deze naam je niks zegt, dan moet je haast 40 jaar op een andere planeet geleefd hebben. Deze Duitse jongens hebben er een indrukwekkende carrière opzitten en hebben beslist dat het mooi geweest is. In november spelen ze in een reeds ruime tijd uitverkocht Vorst Nationaal één van hun laatste concerten, maar vooraleer we zo ver zijn kwamen ze nog even het Antwerps Sportpaleis de hand schudden.
Na de support act laten de heren Scorpions echter wat op zich wachten en een ongeduldig ritmisch handgeklap stijgt op uit het publiek. Om 11 minuten na negen is het dan zover. Ze duiken kop voor het optreden in met “Sting in the Tail”, de titelsong uit hun jongste plaat. De sfeer zit meteen goed. Maar waar het eerste nummer een voltreffer is, is het tweede een stuk minder. Zanger Klaus Meine blijft heel “Make It Real” zoeken naar de juiste toon maar echt goed komt het toch niet. Het blijft echter bij één nummer en vanaf “Is There Anybody There” weet Meine weer exact waar de klepel hangt. Tijd voor wat actie! Nummers zoals “Coast to Coast” en “Loving You Sunday Morning” (waar het publiek duidelijk op zat te wachten) vliegen ons om de oren, en zelfs een drumsolo is niet te veel gevraagd.
Dat de Scorpions ook teder kunnen zijn bewijzen ze met “The Best Is Yet To Come” en het onsterfelijke “Send Me an Angel”, waarbij het luidkeels meebrullende publiek moeiteloos het compleet in het rood gehulde Sportpaleis vult.
Met “Holiday” wordt het intermezzo afgesloten en gaan we naadloos terug naar het rockende gedeelte van de avond. “Raised on Rock” lijkt in het geval van de Scorpions wel autobiografisch. Het publiek eet uit hun handen en iedereen is uitzinnig. Met “Tease Me, Please Me” en “Hit Between the Eyes” doen ze er nog een schepje bovenop. Het dak moet er af, hier in het Sportpaleis. We krijgen nog “Kottak Attack”, “Blackout”, “Six String Sting” en “Big City Nights” naar ons hoofd geslingerd en wanneer het publiek unaniem vindt dat dat nog niet genoeg is keren ze terug voor nog drie van hun meest onvergetelijke wapenfeiten: “Still Loving You”, “Wind of Change” (het moest er van komen), en ze gaan zoals ze gekomen zijn; Keihard, met “Rock You Like a Hurricane”.
Een lichtshow om U tegen te zeggen, een torenhoog drumpodium en gitaren waar er rook uit komt… Klaus Meine en zijn kornuiten mogen dan misschien geen drie maal zeven meer zijn, ze staan op het podium als een bende jonge veulens. Het podium is voor hen een speeltuin geworden, en ze bouwen een feestje in één van de grootste zalen van het land alsof het niks is. Petje af!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/scorpions-01-06-2012/
Organisatie: AJA concerts
‘Bluesrock’ is in de loop der jaren uitgegroeid tot een vies woord. Nochtans was het ooit anders maar de tijd dat de radio niets dan bands als The Animals, Rolling Stones, Cream of Fleetwood Mac liet horen ligt al een eeuwigheid achter ons. Enige argwaan was dan ook op zijn plaats toen ik op de site van de Zwerver las dat Rival Sons bluesrock ging brengen. Niet dat het enig verschil uitmaakt maar zelf omschrijven ze hun muziek als door blues geïnspireerde hardrock.
Aanvankelijk omzeilden Rival Sons handig de valkuilen eigen aan het genre (eindeloos uitgesponnen nummers, egotripperij of doodsaaie solo's). Nee, ze begonnen vrij strak en hielden de nummers opmerkelijk kort gebonden. Deze groep uit Long Beach, Californië is al ontelbare keren vergeleken met Led Zeppelin maar daar viel in Leffinge alleszins weinig van te merken. Enige gelijkenissen met de vroege Black Crowes waren er wel te bespeuren. Met hen deelden ze alvast hun liefde voor oude soul. Dit soort luide en harde rock staat of valt met de aanwezigheid van killer riffs. En die schudde Scott Holiday net iets te weinig uit zijn mouw. Nochtans vond ik hem een schitterend muzikant, vooral toen hij al eens het rechte pad der hardrock verliet om verrassend spacey uit te halen op zijn gitaar. Ook zijn solo's waren steeds inventief en beknopt.
Met zanger Jay Buchanan had ik wat meer problemen. Fantastische stem en een briljante zanger, daar niet van, maar de man had een soort koele berekendheid over zich, die me wat irriteerde. Zelfs een halve glimlach kon er niet vanaf en zijn jeansjasje bleef merkwaardig de hele tijd met enkel de twee bovenste knoopjes dicht. Pas in de finale werd duidelijk waarom. Daaronder verschool zich een t-shirtje dat vakkundig van de hals tot het middenrif was opengeknipt en duidelijk niet eerder gezien mocht worden.
En tijdens die finale liep het na een meer dan aanvaardbare set nog grondig mis. Tijdens het eindeloos uitgerokken eindoffensief hoorden we warempel nog een paar covers : het totaal overbodige want veel te flets gebrachte “Baby, please don’t go” en een iets beter maar toch niet echt overtuigend “It's a man's man’s world”. Alsof dat nog niet genoeg was kregen we er nog een drumsolo bovenop (mocht niet ontbreken!). Toen de laatste noten uitstierven was het anders wel enthousiaste publiek behoorlijk murw en drong het niet echt aan op bisnummers, die gelukkig in de kast bleven.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rival-sons-31-05-2012/
Organisatie: de Zwerver, Leffinge
Een klein jaar geleden gooide DOK zijn deuren open voor het grote publiek. De site, gelegen in de oude Gentse havenbuurt, staat synoniem voor een ongedwongen sfeer. Op donderdag 31 mei mochten Tennis en Peaking Lights aantreden in de DOKarena, een tijdelijke ruimte die ondergebracht wordt in een grote open loods.
Verblijvend in de ijdele hoop dat het prachtige weer van de voorbije dagen zou blijven duren, werd ondergetekende verrast door een korte maar hevige regenbui. Tennis zorgde er echter voor dat het zomergevoel even terugkwam tijdens hun set.
Patrick Riley en Alaina Moore, respectievelijk man en vrouw, startten als muzikaal duo na een maandenlange zeilreis. Waar Moore synthlijnen en een heel idyllische, fris klinkende stem voor haar rekening neemt, maakt Riley het af met een retro-klinkend gitaarspel (de typische Telecaster-twang!).
Voor de Europese tour werd het koppel bijgestaan door een tweede synth/gitaar en drums.
Deze overigens zeer jonge band brengt pop-rock met een knipoog naar vervlogen tijden, maar deed ook denken aan het Belgische Intergalactic Lovers. Waar wij onder de indruk van waren: “Origins” en “Petition”.
Na een korte verpozing in de gezellige DOKkantine werden we door de tonen van Peaking Lights opnieuw naar buiten gelokt. Wederom man en vrouw, brengt deze groep psychedelische elektropop (denk aan lang uitgesponnen nummers, monotone synthlijnen,…) maar het duo is ook niet vies van dub en minimal house.
Hoewel Peaking Lights veel duisterder klinkt dan het voorprogramma Tennis, is hier ook een grote feelgood-factor te herkennen. Het eerste full-album ‘936’ werd heel goed onthaald. Op het podium enkel het duo: via samples, loops en vocals met heel veel delay/reverb werd getracht de dromerige sfeer over te brengen. (“Hey Sparrow” bijvoorbeeld, is een nummer dat perfect aanleunt bij the XX, zonder klakkeloos te kopiëren.)
Het publiek bedwelmen lukte bij aanvang redelijk goed (nu werd echt duidelijk hoeveel DOK waard is, prachtige setting!) maar gaandeweg begon de aandacht te verslappen, mede doordat wederhelft Indra Dunis zelf nogal in een muzikale trance verkeerde.
Na wat nieuw materiaal te proberen, verbeterde de sfeer doordat Peaking Lights zwaardere baslijnen gebruikte, die tegen dub aanleunen.
Hoe dan ook is de live-performance niet echt denderend, de muziek op zich is wel OK.
Als het van ons afhangt, mag het druilerige weer zijn valiezen pakken en naar andere oorden vertrekken. Met bands als deze zijn we werkelijk klaar voor een maandenlange hittegolf: Tennis als achtergrondplaat bij de barbecue, en wanneer de avond valt kunnen we heerlijk wegdromen met Peaking Lights.
Organisatie: Democrazy, Gent ( i.s.m. DOK)
Voor de tweede avond op rij werden de fans van Elvis Costello op hun wenken bediend. Het tweede solo-concert in het Koninklijk Circus was initieel voorzien voor eind oktober 2011, maar toen diende de zanger verstek te laten gaan wegens familiale omstandigheden. ’s Mans vader, Ross McManus, stierf enkele weken later. Ook voor een man met 35 jaar live-ervaring betrof dit dus geen alledaags optreden.
Tijdens het eerste half uur (“(The angels wanna wear my) Red Shoes”, “When I paint my masterpiece”, “Veronica”, “Bullets for the new born king” en “Briljant mistake”) vreesden we dat hij nog niet hersteld was van de indrukwekkende prestatie die hij de avond voordien in de Ancienne Belgique geleverd had. Door zich deze keer solo en dus ietwat naakt op het podium te wagen, viel enorm op hoe hees en breekbaar Costello klonk. Iedereen weet dat hij het er vocaal-technisch gezien nooit smetteloos vanaf brengt, niemand stoort zich daar echter aan want de kracht van Costello ligt nu net in het feit dat hij van dit nadeel een voordeel weet te maken: de man zingt steeds met zodanig veel ‘grinta’ dat het moeilijk is om onbewogen te blijven bij zijn muziek. Na verloop van tijd verminderde het aantal schoonheidsfoutjes trouwens geleidelijk. Misschien was het dus gewoon een kwestie van opwarming. Vanaf “New Amsterdam” (dat “You’ve got to hide your love away” van The Beatles omzwachtelde) vielen ons in ieder geval geen overdreven stemproblemen meer op.
Hoewel hij naar eigen zeggen een hekel heeft aan succes (waarbij het maar de vraag is of dit effectief ironisch bedoeld is), bleek hij bereid om “Everyday I wrote the book” ten berde te brengen. Het daaropvolgende “Bedlam” kreeg een vrij funky versie mee. Een volgende hoogtepunt betrof het zittend gebrachte “All or nothing at all” dat zo’n zeventig jaar geleden de geschiedenis ingezongen werd door Frank Sinatra. Het van Charles Aznavour geleende “She” kon minder imponeren. Tijdens “Watching the detectives” ging Costello een eerste keer volledig loos op zijn Gibson Super 400, iets waarbij hij uiteindelijk iets te veel ‘loops’ gebruikte om te blijven boeien. Chuck Berry werd geëerd middels “No particular place to go” waarna het mooie “Our little angel” een terechte plaats op de setlist kreeg.
De tijd was vervolgens gekomen om middels “Church Underground” expliciet eer te betuigen aan zijn vader. Na “Suit of lighs” maakten “A slow drag with Josephine” en “Jimmie standing in the rain” nogmaals duidelijk dat Costello trots is op het eind 2010 uitgebrachte “National Ransom”-album. Hoe zou je zelf zijn?!
Met “Poison Moon” werd na al die jaren nog eens een parel uit ‘My aim is true’ heropgevist. Vervolgens kreeg de maatschappijcriticus in Costello de bovenhand. Zowel “Tramp the dirt down”, het nog niet uitgebrachte “For more tears” als “Shipbuilding” betreffen anti-oorlogsliederen die mede opgedragen werden aan zijn grootvaders (Patrick & Jimmy) die een kleine 100 jaar geleden strijd leverden in Flanders’ Fields.
Plots weerklonk dan door de boxen een instrumentale versie van “National Ransom” dat door Costello ter plekke op fenomenale wijze gelardeerd werd met gitaar en zang. Alsof het publiek nog niet genoeg verwend was, stormde daarna Steve Nieve het podium op: “My all time doll”, “My three sons” en “Accidents will happen” bewezen opnieuw dat Elvis Costello & Steve Nieve een onverwoestbare tandem vormen. Een duidelijk geëmotioneerde zanger dankte het publiek vervolgens voor de steun gedurende de – gezien de in de inleiding geschetste omstandigheden - toch wel moeilijke avond.
Na “All these strangers” kreeg Brussel vervolgens voor de tweede avond op rij een onvergetelijke versie van “I want you”: duivels gitaarspel en getormenteerd getokkel overtuigden zelfs de laatste twijfelaar om de onverslijtbare Elvis Costello een staande ovatie te gunnen. En nog was het niet genoeg want “(What’s so funny ‘bout) Peace, Love and Understanding” maakte duidelijk dat niemand ooit zijn versie van deze Nick Lowe-song zal overtreffen. Een magistraal slot van een puik optreden dat er mede door de speciale context toe leidt dat we het woord ‘legendarisch’ niet moeten schuwen.
In het Koninklijk Circus werd het entertainmentgehalte van de voorgaande avond ferm teruggeschroefd. In de plaats kregen we een gedurfde selectie uit een rijkgevulde carrière aangevuld met enkele knappe covers. Niet iedereen zal dit concert evenzeer gesmaakt hebben. Wie kwam voor ‘the fun and the hits’, was eraan voor de moeite. Wie zich openstelde voor een tocht door de minder gekende (maar daarom niet minder boeiende!) kanten van het spectrum dat Elvis Costello al zovele jaren beslaat, kreeg gedurende 160 minuten waar voor zijn geld.
Op twee dagen tijd kreeg Brussel meer dan vijf uur muzikale klasse geserveerd. Wie rouwt er nog om een eerste Elvis als de tweede hem overtreft? Eens te meer is de volgende leuze dus van toepassing: ‘the king is dead, long live the king!’ Ross McManus mag beretrots zijn op zijn zoon. We vrezen dat het eerbetoon aan onze eigen vader heel wat minder indruk zal maken dan dit dat we 10 dagen eerder mochten meemaken in het Koninklijk Circus…. Sorry, pa….maar ja, dat komt ervan als je ons op muzikaal vlak zo ongetalenteerd geboren laat worden….
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-solo-31-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Als we even terugblikken naar hun debuut van drie jaar terug omschreven we het Londense duo Robbie Furze en Milo Cordell als een ‘real big pink’ , een band met groeipotentieel met aanstekelijke singles “Dominos”, “Too young to love” en “Velvet”. ‘A brief history of love’ was inderdaad een debuutplaat om U tegen te zeggen …broeierig, intens meeslepende shoegazepop, goed in elkaar gestoken beheerste popsongs, met gedoseerde industriële beats en gevatte galmende wave; de eighties wave, de indiewave van de jaren ‘90 en de psychedelische retrotrips vlogen om de oren; en dat betekent dat namen als Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride, Spacemen 3, Curve, BRMC en de huidige rits Horrors meets Black Angels de referenties vormen.
Die volgende cd is minder spraakmakend , vooral de tweede helft van de cd valt in elkaar en de spannende bedrevenheid en intensiteit is beduidend minder . Gladgestreken zweverige, melige nummers met zwaar aangezette partijen en bombast, die echter minder prikkelen en dus blijven dobberen.
Hun bombastische wavepop met elektronische ritmes weet te raken in het eerst deel van de cd met “Stay gold”, “Hit the ground (Superman)” , “The palace”, “1313” , “Rubbernecking” en het afsluitend sfeervolle “77” . Graag hadden we alvast meer van dit gekregen.
The Big Pink heeft zich niet echt kunnen onderscheiden & is dus niet ‘the next real (big) thing’ zoals we dachten …
Deer Tick is de band van multi-instrumentalist en songschrijver John McCauley . Hij heeft met Deer Tick al een paar platen uit en steeds opnieuw zijn we geboeid door de afwisselende aanpak . Zijn materiaal situeert ergens tussen americana, southern rock en rauwe lofi klinkende rock met een punky attitude. Wilco , Two Gallants, The Replacements en Jonathan Richman horen we terug in de muziek .
Hij kan met z’n band stevig rocken , “Let’s all go to the bar”, “Something to brag about, maar intrigeert ook met een handvol broeierige , meeslepende songs als “The bump”, “Funny world” en “Main street”. En er is ruimte voor een ballad tussenin als “Clowinaround” en “Electric”, op het eind.
Het tweede deel van de cd is eenvormiger en nestelt zich volledig in de americana sound. Bijzonder knap dus wat hij allemaal uitvoert . Fijn plaatje opnieuw !
Jesca Hoop is een Amerikaanse singer/songwriter die nu in Engeland woont. ‘The House that Jack built’ is haar derde album. Fans van haar werk zijn Tom Waits, Peter Gabriël en Eels. Ze schrijft zinnige teksten en onderbouwt dit met enerzijds spannende uptempo nummers met bevreemdende effecten en anderzijds zeer melodieus uitgebouwde songs. Eigenlijk is het popmuziek met macabere elementen.
Beste songs zijn ”Born To”, “The house that Jack built”, “Deeper devastation” en “Ode to Banksy”, een verwijzing naar de bekende straatkunstenaar uit Engeland.
Marriages is de nieuwe band van Emma Ruth Rundle, Greg Burns en David Clifford, drie leden van het postmetalgezelschap Red Sparrowes. Blijkbaar konden ze al hun muzikale energie en ideeën niet kwijt in deze band en moesten ze daarom met een nieuw project op de proppen komen... We zijn er niet rouwig om want met ‘Kistune’ leveren ze een heerlijk plaatje met zes ingetogen, hypnotiserende songs af. ‘Kitsune’ lijkt wel het eigen muzikale universum van deze drie artiesten want de psychedelische, experimentele nummers klinken ongelooflijk organisch en uitgebalanceerd en de ene track loopt naadloos over in de volgende ... Dit album moet je ook echt als één geheel beluisteren wat ons lekker ouderwets maar toch verfrissend overkomt in de huidige Itunes en mp3-tijden...
Wie zich afvraagt of er uberhaupt één verschil is met Red Sparrowes, dan zijn dat de vocalen... De bezwerende gezangen van Emma Ruth Rundle doen bij momenten je haren rechtstaan en voegen net dat extraatje toe aan dit fantastisch debuut!
Voor meer info: http://marriagesband.com/
Je houdt van een band als The Mars Volta of je vindt er totaal niks aan…. Een middenweg lijkt er niet te bestaan voor de geschifte muzikanten uit El Paso. Ons kun je alvast tot de eerste categorie rekenen want nog steeds draaien wij met graagte hun debuutplaat uit 2003 “De-Loused in the Comatorium”. Dit album, een waanzinnige mix van de meest uiteenlopende muziekstijlen was een kopstoot van jewelste en toonde de klasse van de band van Omar Rodriguez-Lopez en Cedrix Bixler-Zavala, gewezen frontmannen van At The Drive In.
De daaropvolgende albums bleven uitblinken in complexiteit en waren zo voer voor geoefende oren maar bleken desondanks meer dan te pruimen...
“Noctourniquet” is de nieuwe worp en klinkt in vergelijking met de vijf vorige platen een stuk radiovriendelijker. We hoorden The Mars Volta nooit zo toegankelijk als op songs als “Aegis”, “Empty Vessels make the loudest sound”, The Malkin Jewel” en “Lapochka”. Het lijkt wel alsof de band de brug wil maken naar een groter publiek.
Was het op vorige albums nog zoeken naar de song achter de complexe geluiden, dan is dat op het eerste deel van deze nieuweling een stuk eenvoudiger. Ook in de lengte van de songs is er op ‘Noctourniquet’ flink gesnoeid want slechts 2 tracks halen de zes minuten.
... Het tweede deel van de plaat blijft rustig, iets té wat ons betreft want de Texanen weten ons slechts bij mondjesmaat te boeien. Wat meer opwinding en felheid die TMV normaal zo kenmerkt, had zeker niet misstaan...
We hinken zo een beetje op twee gedachten over de nieuwe richting die The Mars Volta uitgaat en vragen ons af of er meer nieuwe zieltjes zullen bijkomen dan dat er oude fans zullen afhaken ...
Toen we ‘The Bridge’ van Aeges in onze cd-lader stopten en op de play-knop duwden, dachten we na 2 nummers al dat we per abuis een van onze oude Cave In-platen hadden opgelegd... Aeges staat immers voor een zelfde portie van posthardcore die Cave In zo populair maakt(e): laaggestemde , melodieuze gitaren, een zware ritme sectie , cleane, poppy vocalen en dat alles verpakt in een uiterst catchy mix van hardcore, rock en metal.
Wie kijkt naar de muzikale bezetting van Aeges zal wat verwonderd zijn, want de vier muzikanten hebben een verleden met verschillende, veelal minder toegankelijke bands als Pelican, Tusk, Undertow, The Rise, Juliette and The Licks, Shift en 16.
Met ‘The Bridge’ hebben de vier heren in ieder geval alles om een veel groter publiek aan te spreken. Zoals reeds gezegd zullen posthardcore-adepten hier zeker van smullen maar ook voor liefhebbers van een populaire rockband als Foo Fighters zal dit debuut in de smaak vallen.
De toptracks op dit vrij consistente album zijn opener “Wrong”, “My Medicine” en “The Bridge”.
Yukon Blonde is een Canadese indie rock band afkomstig van Vancouver. Dit is hun tweede album en dit na hun uitstekende EP ‘Fire/Water’. Ze brengen stomenderock met afgelijnde hooks, mooie arrangementen en toch melodieus. De sound roept herinneringen op aan de psychedelische rock van de jaren 60, ergens ook New York Dolls en aan de Fleet Foxes, doorspekt met heldere gitaarlijnen.
Beste Songs : het mooie melodieuze "My girl", de catchy single “Starway”, met zomerse invloeden en “Radio” .
Kortom, een leuke en afwisselende plaat. En ‘t schijnt dat ze live zeer goed zijn. Checken dus!
Fans van Thursday die niet veel aan het laatste album ‘No Devolucion’ van deze populaire hardcoreband hadden, hoeven niet te treuren... Zij komen namelijk een stuk meer aan hun trekken komen bij de tweede plaat van de New Yorkers van I Hate Our Freedom. Pikant detail: drummer van deze formatie is ene Rule Tucker van Thursday! . Andere bandleden van I Hate Our Freedom verdienen hun boterham bij ondermeer Texas Is The Reason, Garrison en Milhouse. Voeg daarbij de productie van Kurt Ballou (gitarist van Converge en als producer oa actief bij onze Vlaamse trots Rise And Fall) en je hebt een combinatie die eigenlijk niet kan mislukken.... ‘This Year’s Best Disaster’ levert dan ook een heerlijke mix van posthardcore, alternatieve rock, emo, punk- en indierock en doet denken aan bands als Thursday, Sparta, Polar Bear Club, I Am The Avalanche, Foo Fighters en zelfs Placebo. Het jonge volkje zal ongetwijfeld smullen van de single “Sans Sympathie” of het snelle “Second Telling of A First Degree”. Kortom, I Hate Our Freedom is verplicht luistervoer voor iedere rechtgeaarde liefhebber van posthardcore!
Het is jammer genoeg een feit dat er in de punkrockwereld de voorbije jaren zeer veel matige releases werden uitgebracht en dat eenheidsworst al te vaak de norm is. Gelukkig zijn er uitzonderingen zoals de Amerikanen van Authority Zero. Het viertal uit Arizona bestaat al sinds 1994 en bracht in die periode vier albums uit. ‘Stories Of Survival’ is hun vierde plaat die eigenlijk al in 2010 het levenslicht zag en nu door Concrete Jungle Records opnieuw wordt gereleased in Europa. Als mooi extraatje worden er 7 nummers van het live album ‘ Less Rythm More Booze” toegevoegd aan deze speciale editie.
Wie ‘Stories Of Survival’ nog niet in bezit heeft of de band niet kent, kunnen we sterk aanraden om daar verandering in te brengen. Authority Zero barst van het talent en creativiteit en is een groep die zeer graag de muzikale grenzen verkent. Zo heeft de band zich een speciale stijl eigen gemaakt en mengen ze snelle skatepunk met een flinke scheut reggae en ska. Op ‘Stories Of Survival’ staan tal van catchy meezingers als “Get It Right”, “Big Bad World”, “Break The Mold” en “The Remedy”.
Voeg daarbij nog de uitmuntende strot van Jason Devore en Authority Zero is zo een formatie die meer dan haar voet mag zetten naast grote broers als Bad Religion, Pennywise, The Offspring en Rancid.
Het aantal verschillende soorten subgenres binnen de alternatieve muziekwereld schieten als paddenstoelen uit de grond. 1 van die stromingen is de zogeheten mathrock en het is binnen dit genre dat we de Britten van You Slut! kunnen situeren. Dit viertal uit Nottingham staat voor een instrumentale vorm van post- en mathrock in het verlengde van de populaire Ieren van And So I Watch You From A Afar.
‘Medium Bastard’ is al het tweede album van You Slut! en naast het knappe artwork weet de band ook muzikaal positief op te vallen. Zoals typisch voor mathrockbands worden de harde riffs gretig op de luisteraar afgevuurd en is het zoeken naar een duidelijke structuur (vergeet het patroon van strofe refein strofe) in de diverse songs.
Heel bijzonder is dat de band stevige noise afwisselt met dromerige, gelaagde en zeer rustige rockmuziek en zo de luistereaar even de tijd laat om stoom af te blazen. Alle stukken en deeltjes vallen wat ons betreft mooi in elkaar en het is genieten van de tien afwisselende en relatief korte nummers (de grens van de drie minuten wordt nergens overschreden).
Zeker es surfen naar http://www.myspace.com/youslut1 .
Er valt altijd wel iets te beleven met een nieuwe Weller. De zeer productieve en ervaren rot heeft nog nooit in zijn carrière twee dezelfde platen gemaakt en gaat altijd gretig op zoek naar iets anders. Krautrock had ie nog niet gehad, en in de geslaagde opener “Green” komt hij daar heel goed mee weg. Een ongewone song voor Weller, doch een geslaagd experiment. Het kermisdeuntje “The attic” dat daar op volgt is helaas van heel wat minder allooi en ook het instrumentale “Sleep of the serene” lijkt uit de afvalemmer te zijn geplukt.
Met de ballad “By the waters”, zeg maar een klassieke Weller song, vindt hij terug het juiste spoor. “Study in blue” gaat dan weer een gedurfde maar hoe dan ook geslaagde dub richting uit, ook al een onontgonnen gebied voor Weller.
Dingen als “Dragonfly” en “When your garden’s overgrown” daarentegen zijn noch mossel noch vis en afsluiter “Be happy children” verdrinkt in zijn eigen meligheid. Met het fijne op een driftig gitaarrifje voortdrijvend “Drifters” kunnen we dan wel weer leven en ook “Around the lake” heeft een aardige en jachtige drive in zich. Maar we moeten streng zijn, dit is Paul Weller, dus het is te weinig.
Het siert Weller dat hij steeds nieuwe paden tracht in te slaan en nooit zichzelf herhaalt, maar deze keer hangt er toch te weinig vlees aan de songs om van een echt boeiende plaat te kunnen spreken.
Paul Weller staat op 14/06 in de AB, en ook al heeft hij deze keer een matig plaatje gemaakt, hij zal u gegarandeerd alweer op een stomend concertje trakteren.
Mark E.Smith, 55 intussen , beschikt de laatste jaren over een ietwat hechtere bezetting ; het was ooit anders …ervoor wisselde deze geschifte boze filosoof nogal wat van groepsleden per plaat . Al bijna 40cd’s zijn er uitgebracht (compilaties, EP’s, live albums en andere releases inclusief).
De sound blijft altijd wel een beetje hetzelfde , dwarse , nerveuze, neurotische, monotone (psychedelische) (postpunk) rock met weerhaken + dat we er vocaal nog steeds praktisch geen woord van verstaan . Hij murmelt, neuzelt en prevelt er onverminderd op los. Opnieuw zijn er een handvol songs die spannend , opwindend, bedreven zijn, én vol passie zitten, als “Taking off”, “Nate will not return”, “Mask search” , “Monocard” en “Laptop dog” . Een hoofdrol is weggelegd voor gitarist Pete Greenway, die zelfs een songtitel naar zich genoemd kreeg. “Happi song” is er dan eentje van vrouwlief Elana Poulou.
The Fall: altijd wel hetzelfde, compromisloos en prettig gestoord!
Girls uit San Francisco , is een ‘apart’ bandje binnen de indiepopscene, door de afwisselende aanpak van sfeervolle, dromerige , melancholische songs, en nummers die beheerste en forsere uitstapjes maken naar de rock’n’roll, surf, wave en shoegaze, zonder aan emotionaliteit in te boeten. Ze hebben op die manier iets mee van het Britse The Music, die de laatste jaren wel met de noorderzon zijn verdwenen .
De band rond Christopher Owens toont twee muzikale gezichten en zoekt het dus in subtiliteit, finesse, zeemzoeterigheid en gedrevenheid. Niet steeds is dit vertaald in muzikale identiteit en sterkte, en hier wringt het schoentje wel.
Op het podium werden aan de microstatieven en het materiaal bloemen geweven en ze hadden enkele soulfulle backing vocalistes mee, die de songs diepgang , intensiteit en elegantie boden. In het eerste deel kwam vooral het ingetogen karakter van de band aan bod , met oog voor dramatiek, en af en toe gekenmerkt van een ruwer rock’n’roll randje, als op “Alex” , “Honey bunny” ; “Heartbreaker” en “Headache” . Op “Love like a river” kregen de soulvocalistes meer ruimte , en ging de song richting gospel en koorzang. Ook de oudere single “Laura” klonk best spannend in dit concept .
Het optreden zakte dan ineen door de té stroperige songs “My ma” , “Substance”, en “Saying I love you”. Maar goed dat er verandering kwam met “Vomit”, “Die” en “Forgiveness”, die lekker uitgesponnen werden , boeiden en intrigeerden door de tempowisselingen en de verschillende muzikale wendingen .
In de bis hielden ze de tempoverhoging en surfinvloed aan en kregen “Hellhole Ratrace” en “Morning Light” inderdaad een broeierige, krachtige versie mee, waarbij de pedaaleffects deftig maar beheerst werden ingedrukt.
Girls probeert een brug te slaan tussen ‘60s Beach Boys , 70s psychedelische rock, ‘80s Prefab Sprout en de shoewavepop van Jesus & Mary Chain en The Music , maar hebben hier nog wat te sleutelen. Tja soms kwam het beeld van Maja de Bij naar boven - honingzoet als prikkelend.
Support was de uit eigen streek (Lille –Tourcoing) afkomstige Lena Deluxe. Ze verdiende haar sporen als toetseniste bij Brisa Roché en Roken is Dodelijk . We hoorden bevreemdende, sensuele en gevoelige pop , rebels als fragiel, gedragen door haar hemelse stem . Een overtuigende podiumprésence drukte z’n stempel op de muziek . In het oog te houden .
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
In de warme buitenlucht mét een cocktail in de hand zou de avond compleet zijn geweest! Doch was het genieten van Cuba op z’n best.
“Are you ready to dance?” -de rode draad doorheen de avond - Een show vol ritmes, kadanzen en klanken die je van je stoel deden wippen. De band gedirigeerd door Juan de Marcoz-González deed iedere schouder zachtjes aan bewegen op de Zuiderse chachacha’s en strakke Rumba’s… Een sterk staaltje muziek die deze mannen ons ter ore brachten; Pianoriffs from Gabriel Hernández, “the best pianoplayer i’ll ever know”( volgens Juan de M-G). De 3 koperblazers deden hun best deze te evenaren. Trompet en bugel waren een streling voor het oor en de charmes van de mannen in hun danspasjes waren aangenaam te aanschouwen. De verscheidene drummers Jose Antonio ‘Tony’ MOREAUX, Antonio PORTUONDO Martínez, Rolando ‘El Niño’ Mentira” SALGADO Palacio met elk hun eigen speeltje: conga’s, bongo’s, drum, koebel, guiro kalebas, maracas gaven elke son en salsa hun eigen accent en drumden er vol overgave op los.
Een rustig intermezzo op piano, aangevuld door de gedempte trompet en zachte stem van mister Juan bracht ons in een cosy huiskamer gevoel, waar melancholie zachtjes aan werd omgetoverd in ambiance…
De live zang van de 4 lead singers José Gil PIÑERA , Emilio SUAREZ , Evelio GALÁN en Juan de Marcoz- González klonk fantastisch, ieder met zijn typisch stem, de één nasaler, de ander zachter en melancholischer. De bij elk nummer horende dansbewegingen maakten van elk nummer een geheel. De dansritmes waren te verleidelijk, om niet op je stoel te blijven zitten maar lekker mee te bewegen… langzaamaan kwam de hele zaal tot beweging en groeide het enthousiasme tot een laaiend gejoel en vrijgevig applaus.
De hippe bandleader met grijze rasta’s wist zijn band om te vormen tot een explosie van klank en ritme waarbij iedereen wel moest opstaan en de heupen enthousiast deed wiegen en handen zwaaien… Enkele dames werden op het podium gehaald en een plots ontstane polonaise wurmde zich door de menigte. Het feest was losgebarsten. Zowel voor als op het podium was dit een feit. De muzikanten speelden er op los, dansten in hun grootste enthousiasme en de verleidelijke blikken deden het publiek opzwepen…
Dankbaarheid- enthousiasme en sereniteit waren heersers over het podium. De mannen tikten de vuisten tegen elkaar als een ware groepsknuffel. Hun roadie was een niet alledaags beeld. Een dame die achtergrond danseres was, tegelijkertijd instrumenten aangaf en zich af en toe met ‘mr. Rasta’ aan een danspasje waagde.
The Afro-Cuban All Stars zijn een mix van ervaring van de ouderen met de frisse energie van de jongeren. Met alle vuur en passie is de band uitgegroeid tot één van de bekendste Cubaanse orkesten. Hun muziek is een opzwepende mix van alle (traditionele) Cubaanse stijlen. Muziek met pittige details , hoge timbres in de stem… een waar “fiesta para los adultos” …
Playlist: - Oshun, - Barbaridad, - Camino de steo , - La perla, - Lagrimas negras, - Dos gardenias, - Vete De mi, - Habana Del Este, - Son De Baloy, - Dundu mbanza, - Sabrosura, - Candela, - Misericordia,- Chango
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/african-cuban-all-stars-30-05-2012/
Organisatie: Arenbergschouwburg, Antwerpen
Een onvoorwaardelijk diep respect hebben we voor Mr MacManus aka Elvis Costello , de 57 jarige doorwinterde sing/songwriter , die net als The Boss al ruim 35 jaar in het muziekcircuit meedraait. Imponeren doet hij met band en solo, en verwerkt hij moeiteloos een smeltkroes aan stijlen.
Twee avonden is hij in ons land , hij grossiert (morgen) solo tijdens het tweede optreden doorheen z’n rijkelijk gevuld oeuvre in het KC, en vanavond landde hij in de AB met de begeleidingsband The Imposters (Steve Nieve op toetsen, Pete Thomas op drums en Davey Faraghar op bas) en wordt ‘The Revolver Tour – The Return of the Spectacular Songbook!!!’, 25 jaar later, voorgesteld … Een amusant, leuk, ontspannend avontuur in een ‘rad vol fortuinlijke’ songs . Het concept is eenvoudig: tijdens de show mag het publiek op het podium aan een reuzenrad van gekleurde vakjes met titels van hits, (obscure) b-kantjes en (verrassende) covers draaien en zo de setlist van de avond bepalen. Maar de pijl kan net zo goed op een thematische 'Jackpot' vallen, waarna er songs rond één thema, verhaal, ervaring of anekdote volgen. De opbouw van zo’n formule is best spannend!
Vindingrijk ging Costello als een volleerd performer en verteller te werk, verbaasde continu en had het publiek aan z’n lippen , wat zorgde voor een enthousiaste sfeer en ambiance.
Aan het rad kon onze ‘Walter Capiau’ rekenen op z’n assistentes die mensen uit het publiek begeleiden om aan het rad te draaien , ze uitnodigden aan de lounge bar op het podium , om even met een drankje te genieten en te verpozen van de Costello songs, of ze konden een danspasje wagen in een kooi, de ‘gogocage’ genaamd, met één van de danseressen … Entertainment en fun dus!
We zagen een uitermate gezellige groots opgezette circusact, met een vat vol afwisselende songs , die innemend, ingetogen als meeslepend, gedreven en strak konden klinken . Op die manier werden we twee en een half uur letterlijk in Costello’s ‘ wheel of fortune’ gezogen. Een wervelende show en muzikale klasse van Costello en z’n begeleidingsband, die de songs moeiteloos aan elkaar regen. Nooit voelden we ons ‘so close’ verbonden tot deze rasmuzikant en z’n materiaal.
In keurig maatpak klonken ze snedig op songs als “Uncomplicated” en “Radio Radio”, ontroerde de ballad “All this useless beauty” en overtuigden een rockende “Monkey to man” en een uitgesponnen, broeierige, bezwerende versie van “Watching the dectectives” . Geen twijfel mogelijk, hier werd straf spul geserveerd. En de verrassingen in thema’s en keuzes volgden maar . Een meisje kon als op een kermisattractie met hamer en een rinkelbel gaan voor “Alison” waaraan Costello een favoriet of een cover aan verbond, van “Good year for the roses”, “Everyday I write a book” naar “Purple rain”, “Don’t let me down” tot “Cry cry cry” van Johnny Cash , een song die dan ook nog een apart verhaaltje had …
Hij maakte tot twee keer een wandeling in de zaal en hield van de nauwe band met het publiek.
In al die verschillende gedaantes speelde hij solo en akoestisch een bloedstollende “Slow drag with Josephine” , “Jimmy standing in the rain” en een emotioneel geladen “Dr Watson, I presume”, een ode aan de eerder in de week overleden bluegrass folky blinde artiest Doc Watson . Een hoogtepunt!
Costello nam naar het eind het hef zelf in handen en rockte net als het draaiende rad met “Strict Time”, “Out of Time”, “I can’t Stand Up For Falling Down”, “High Fidelity”, “Oliver’s Army” en “Pump It Up”; de instrumenten kregen zelfs in het strakke, hitsende tempo ademruimte!
Een uitgekristalliseerd duivelse versie van “I want you” zorgde voor kippenvel en raakte diep; de apotheose van de avond , die een punt zette achter dit spectaculair optreden, dat in ons geheugen staat gegrift! Hier waren we sterk onder de indruk; een ‘wauw’ gevoel van een Meesterlijke en Onsterfelijke Elvis…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elvis-costello-and-the-imposters-30-05-2012/
Organisatie: Greenhouse Talent
Woensdag daalde een engel neer in Brussel, in de vorm van de frêle Camille, een drieëndertigjarige actrice-zangeres die vijftien jaar geleden haar eerste muzikale stappen zette in de rokerige jazzkroegen van haar thuisstad Parijs. Opgegroeid in de intellectuele kringen van Saint-Germain-en-Laye, studeert ze ballet, literatuur en politieke wetenschappen, maar gaandeweg neemt de muziek terecht de bovenhand. In november vorig jaar kwam haar vijfde studioalbum uit, ‘Ilo Veyou’ (staat allicht voor “I love you”- absurde woordspelingen zijn één van haar handelsmerken). Ik kende haar alleen van haar passage in Later with Jools Holland, waar ze een subliem optreden en een blijvende indruk naliet.
Camille maakte haar entrée niet onopgemerkt, met een gloeilamp onder een licht doorschijnende tuniek in een volledig verduisterde Cirque Royal brengt ze het Keltisch aandoende “Le Berger”, begeleid door gitaar, contrabas en viool. Haar loepzuivere stem legt de uitverkochte zaal meteen het zwijgen op, even wanen we ons – ondank de hitte – in de groene highlands. Verder spelend met de gloeilamp die haar bewegingen volgt in schaduw op een wit doek, brengt ze “l’Etourdie” en het speelse “Ilo Veyou”, waarin ze voor het eerst op wonderbaarlijke wijze toont welke kunstjes ze zoal in petto heeft: ze zingt, danst, klapt, slaat op de borst, stampt op de grond en klikt en klakt met een stem die van de bas tot de sopraan reikt.
Bij het prachtige akoestische “She was” plachtten we zelf de zaal te verlaten wanneer ze zo mooi “go, go, go away” zingt. “Mars is no fun” en “Bubble lady” brengt de zaal weer op temperatuur, met uitvergrote danspassen en stampende voeten, als was ze een marionet gemanipuleerd door een onzichtbare hand ergens vanuit de coulissen.
Camille haalt ook de sfeer van ‘le vieux temps’ van onder het stof in het in draaimolens en volksfeesten gedrenkte “Message” en “La France”. “La France” is ondertussen een klassieker geworden bij onze zuiderburen, nochtans laten de lyrics er geen twijfel over bestaan: “la Chine excelle dans la textile, le Japon fait des automobiles… les anglais ont un humour exquis… La France, La France, des photocopies…”.
De andere bandleden vergezellen Camille in het a capella gebrachte “Ta douleur”, een nummer dat in de Verenigde Staten een bescheiden hit werd. In “Cats and Dogs”, laat de zangeres – tot groot jolijt van het publiek - een aantal figuranten aanrukken die op knieën en met het gat omhoog een parendans imiteren. Ondertussen is de temperatuur in de zaal boven het aanvaardbare gestegen, maar Camille blust met het van alle ballast ontdane “Pâle décembre” –begeleid op piano – en het intieme “Au port”.
Als de mensenmassa na al deze indrukken in de waan vertoeft dat hen nu niets meer kan overkomen en iedereen terug in zijn stoel is neergestreken, wordt het licht plots volledig gedoofd en verrast Camille opnieuw: in complete duisternis kreunt ze “Pleasure”, een nummer dat we het best kunnen omschrijven als een ode aan de ‘zelfliefde…’. Alsof dat nog niet voldoende was gaat ze languit op de grond liggen en brengt ze het sublieme “Wet boy”, zonder meer één van de mooiste ‘love songs’ van het decennium – maar ook hier geven de lyrics niet echt uitsluitsel…
Voor de bisronde neemt Camille afscheid met “Le Banquet”, waarin ze subtiel wraak neemt op een vrouwverslaafde man en met “Tout dit”, waarin haar technisch perfecte zangtechniek voor een laatste keer in de verf wordt gezet: in dit nummer geïnspireerd op de Benedictijnse componiste Hildegarde, slaagt Camille erin – louter en alleen bij wijze van haar stem – de mystieke en bovenmenselijke sfeer van de Middeleeuwse liturgische gezangen en hymnen op te roepen.
Prachtig concert dus en geen wonder dat Jools Holland vol lof over haar sprak in zijn Late Nights.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/camille-30-05-2012/
Organisatie: Live Nation + Botanique, Brussel
Een double-bill op z’n plaats - Sleepy Sun - Shellac
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money
De bekende producer Steve Albini, 50 intussen, stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld. Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen; ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert, draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”. Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio” van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn , hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!
Helen Money opende de avond en zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)
Een double-bill op z’n plaats - Shellac – Sleepy Sun
Shellac, Sleepy Sun en Helen Money
De bekende producer Steve Albini, 50 intussen, stond als producer al in voor materiaal van Nirvana, Pixies, Slint, PJ Harvey, Low , Joanna Newsom en ga zo maar door . Met z’n eigen band Shellac is hij al twintig jaar bezig, en heeft tot nu toe vier cd’s uit, twee in de jaren ’90 ‘At action parc’ , ‘Terraform’, en twee tussen 2000 en 2010 , ‘1000 Hurts’ en ‘Excellent Italian Greyhound’.
Vanavond hoorden we een synthese en kregen we ook wat nieuw materiaal te horen van de op stapel liggende , gedoopte en ooit te verschijnen ‘Dude incredible’ , vijf jaar na ‘Excellent Italian Greyhound’.
Albini was midden de jaren ’80 spil van Big Black, gegroeid uit de hardcore noiserockscène, en die strakke, rammelende, nerveuze noisy rock hoor je nog steeds in Shellac: de rauwe, scherpe, metaal achtig gitaarklank van Albini h!imself, een soort ‘prikkeldraadgitaarklank’, waarbij de gitaar strak om de lenden is gespannen , de gortdroge powerdrums van Trainer op een eenvoudig opgestelde ‘Dead Moon’ drum, en de grommende, diep dreunende en repeterende bas van Weston .
Gewoontetrouw staan ze dicht bij elkaar op 1 lijn opgesteld. Het trio, nog steeds in dezelfde vaste bezetting, is enorm op elkaar ingespeeld ; één blik naar elkaar is de geleider om er stevig tegenaan te gaan. De songs kunnen een lange intro hebben, zijn gedreven, hard en vol haakse, vreemde en verrassende, onverwachtse wendingen; ze kunnen losbarsten en exploderen!
Bij Shellac, die alle promo en publi afweert, draait het hier simpelweg om de sound , inpluggen om de power en oerkracht te laten tellen! Een dimmend wit licht schijnt over de drie:
… Altijd wel iets unieks dus om hen aan het werk te zien: Albini’s rauwe, onvaste zegzang en mans unieke gitaarspel, waarbij de snaren stevig worden gespannen; bassist Weston , die een vragenrondje inlast, en een drummer die er deftig op losslaat. Er is de ietwat absurde humor en een beetje zottigheid om hun noisetrip wat te doorbreken en te relativeren .
Een verrukkelijke muzikale belevenis is en blijft het, wat het trio op de bühne presteert .
In de anderhalf uur durende set selecteerden ze “Wait a minute”, “Crow”, “Copper”, “Canada”, “Prayer of God”, “Boycot”, “Squirrel song”, “Spoke” en “Steady as he goes”. Een lang uitgesponnen en tot op het been uitgemergelde huiverende “End of the radio” van de laatste cd liet ons verweesd achter …, een song die Joy Division’s Ian Curtis deed opborrelen … ). Geen veranderde aanpak noteerden we bij de handvol nieuwe songs .
Shellac is electricity! En Albini mag dan een groots artiest en producer zijn , hij bergt met de twee anderen zelf z’n materiaal op … Respect!
Uit San Franscisco is Sleepy Sun afkomstig . In 2009 vielen zij op met furieuze en dromerige trippende retrorock , die naast geestesgenoten Black Mountain en Black Angels kon geplaatst worden . Het vertrek van Rachel Williams liet z’n sporen na , maar de band rond Bret Constantino is er nu terug bij en heeft na ‘Embrace’ en Fever’, met ‘Spine Hits’ een toegankelijk, melodieus, pakkend en gepolijster album uit, met meer symfonische folky tunes en een goed uitgebalanceerde zang. Minder zinderend en zweverig misschien, maar net als Soundgarden , steeds bezwerend.
Een uur dik boeiden ze met hun afwisselende aanpak; een handvol songs als “New age”, “Wild machines” en “Martyr’s mantra” werden op stoner-achtige wijze opengetrokken!
Helen Money opende de avond en zij ging de strijd met haar cello; minimal drones, pedaaleffects, elektronica en beats vulden aan . Als geen ander verkende zij alle mogelijkheden van haar instrument en wat ze allemaal creëerde van sounds op het podium wekte bewondering op .
Organisatie: Heartbreaktunes ( ism Trix , Antwerpen)
Werchter Boutique 2012 – Metallica + supports
Werchter Boutique 2012
Met de komst van Metallica werd nieuw leven in Werchter Boutique geblazen, een festival dat vorig jaar zelfs al niet meer doorging. Maar is het hier wel gepast om de term festival in de mond te nemen ? Let’s face it, hier ging het eigenlijk om Metallica + voorprogramma, want ongeacht wie hier allemaal als opwarmer mocht fungeren, de organisatie wist toch al lang op voorhand dat Metallica makkelijk op zijn eentje het boeltje zou uitverkopen. En zo verliep het ook voor 50.000 Metallica fans, het was een fijn dagje vertoeven in de zon met de nodige spijs, drank en wat leuke achtergrondmuziek in afwachting van die ene groep waar het hen om deed. Wie verder nog op de affiche stond, dat was bijzaak.
De Belgische metaltrots Channel Zero vond het natuurlijk een hele eer om als support act van het instituut Metallica te mogen staan, en dit voor eigen publiek.
De immer sympathieke en wederom luid schreeuwende Franky De Smet Vandamme spoorde zijn band dan ook aan tot een pompend en luid metaloptreden waar het volk wel van smulde. Wie Channel Zero al eens eerder aan het werk had gezien , wist ook wel dat de band zijn beperkingen heeft, maar dat deerde niet. Er zat meer spontaniteit dan finesse in de nogal clichématige metal, maar de power was volop aanwezig en het was de ideale muziek om flink wat bier op achterover te hijsen.
Trouwens op Werchter nog nooit zoveel drukte aan de drankstands meegemaakt als vandaag.
Mastodon, de band die met het almachtige ‘Hunter’ afgelopen jaar het beste album in het zwaardere genre heeft gemaakt, stond hier absoluut op zijn plaats. De bulldozerrock met brains raasde over Werchter en quasi de volledige ‘Hunter’ werd als een pletwals door de weide gejaagd. Uiterst viriele en machtige mokerslagen van songs, weinig of geen adempauzes en een wall of sound met stoner en Sabbath invloeden. Net als wij het album ‘The Hunter’ koesterden, waren wij ook volledig verkocht voor deze potige Mastodon doortocht in Werchter. Met volbloed brutale songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” wisten zij een verpletterende indruk na te laten om er uiteindelijk met het psychedelische anthem “Creature lives” een heerlijk punt achter te zetten.
Waar wij nog het meest naar uitkeken op deze editie van Werchter Boutique was de wederopstanding van Soundgarden (dat hebben we wel wijselijk voor ons gehouden, we waren nu ook niet zot, met meer dan 50.000 Metallica aanhangers om ons heen). De twee klassiekers van deze grunge iconen ‘Badmotorfinger’ en ‘Superunknown’ horen tot het selecte groepje van vijfsterrenalbums in onze collectie. Er werd ook vooral uit die twee platen geput, dus dat zat zeker goed.
Een bronstig openingsduo “Searching with my good eye closed” en “Spoonman” deed ons meteen likkebaarden. Dit was, na al die jaren, een Soundgarden in grote doen, met een Chris Cornell die qua stem nog steeds onbereikbare hoogtes haalde. Potige en smerige versies van “Jesus Christ Pose”, “Let me drown” en “Rusty Cage” beukten op het volk in terwijl meer ingehouden songs als “Fell on black days” en natuurlijk “Black Hole Sun” schitterden in al hun pracht. De band sloot af met de giftige sleper “Slaves and Bulldozers”, vroeger ook al het klassieke slotstuk van de Soundgarden sets. De gemene grunge van Soundgarden heeft altijd al meer naar metal geneigd dan naar punk (in tegenstelling tot Nirvana) en dat trok ook de Metallica fans over de streep. Soundgarden kreeg respect, en dat was al heel wat.
Voor ons was dit het beste wat we vandaag te zien kregen. Nu we toch al terug veilig thuis zijn, durven we dat zeggen.
Metallica ging zeer furieus van start met als openingssalvo enkele mokerslagen uit het oude trashmetal boek. “Hit the lights”, “Master of Puppets”, “Ride the lightning” en “From whom the bell tolls” brachten Werchter op temperatuur, voor zolang de blakende zon daar nog niet had voor gezorgd. Na deze flitsende start was het, zoals aangekondigd, de beurt aan het inmiddels 20 jaar oude ‘The Black Album’, een brok geschiedenis en een mijlpaal in de wereld van de rockmuziek. Met ‘The Black Album’ nam Metallica destijds afstand van de oorspronkelijke trash metal die hen aan duizenden fans had geholpen. Toch bleek het voor Metallica een win/win situatie te zijn. De plaat was nog hard en fel genoeg om de fans van het eerste uur te behouden en tegelijkertijd werd met de nieuwe potente sound een veel breder publiek bereikt. Je moest niet langer een metalfanaat zijn om van Metallica te houden, in vele cd collecties had ‘The Black Album’ gewoon een plaatsje ingenomen tussen ‘Nevermind’ en ’Blood Sugar Sex Magic’, ook twee ontegensprekelijke klassiekers uit datzelfde magische jaar 1991.
Eigenaardig genoeg bleek vanavond dat Metallica van bij de eerste noot van dat legendarische album de knop van de automatische piloot had ingedrukt. Het leek een routineklus, en dat was het ook. Ze speelden het album voor de verandering achterstevoren (oh, verrassing) en de uitvoering was nagenoeg vlekkeloos, maar daar wrong nu juist het schoentje. Het was te clean, te perfect en te routineus. Hoewel er eigenlijk nog geen sleet zat op die monsterplaat, en songs als “The unforgiven”, “The God that failed”, “Enter Sadman” en vooral “Sad but true” ons mateloos konden blijven bekoren, bleven we toch een beetje op onze honger zitten. Wij misten die vlam, die punch, die frontale peer op ons bakkes waarop Metallica ons in eerdere optredens wel al eens had getrakteerd. Kortom, we hebben de heren al beter gezien.
Een finale bisronde maakte wel nog één en ander goed. Toen ze de knop van de automatische piloot terug hadden afgezet schakelden ze in een hogere versnelling met “Battery”, “One” en een geweldig “Seak & Destroy”, wederom drie beukers uit de oude doos.
Metallica was goed (kan ook niet anders) maar het waw! gevoel was er deze keer niet bij.
Als Werchter Boutique in het luidere genre verder wil blijven programmeren, hebben wij één verzoek : AC/DC godverdomme !
Leuk om weten, de originele opzet van Werchter Boutique bij de eerste editie in 2008 was een gezellig festival hoofdzakelijk gericht op families. Op het programma stonden onder andere … even slikken nu… James Blunt, Milow En Tokio Hotel. Dat was lachen.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Iceage – Bear In Heaven
Kreun
Kortrijk
In het kader van Sinxen , een rock’n’roll festival van de Kreun tijdens de Sinksenkermis in Kortijk , was er van alles te beleven: fun, party, gezellig, druk, drank, zon, sfeer, muziek, cocktails, .... en een uitgelezen keuze aan ferme live bands. De zaterdag hadden we de ‘Sinxen hosted by Warriorz DJ’s’ , op pinksterzondag was er o.m. Iceage, Bear In Heaven, Spencer Krug's ‘Moonface’, Hong Kong Dong, en op pinkstermaandag kon je er terecht voor The Soft Moon, Forest Swords, Liturgy, Bass Drum Of Death en Ansatz Der Maschine.
We zakten even af op zondagavond om de talentvolle Bear In Heaven en Iceage aan het werk te zien.
Uit Brooklyn, NY is Bear In Heaven afkomstig en ze brengen een clash aan popstijlen samen, die gecategoriseerd wordt als chillwave, etherische popwave , die ‘70s prog, ‘80s industrialwave , ‘90s dream ‘shoegaze’ pop en de huidige punkfunk doet versmelten . Het trio, al toe aan de derde cd , kan met de recente ‘I love you , It’s cool’ een doorbraak forceren. De songs hebben een bezwerende groove , slepende ritmes, zwellen aan , exploderen, spreken de dansspieren aan en worden gedragen door de dromerige, honingzoete stem van John Philpots. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en zorgen voor flashy lights en een mistig rookgordijn in de zaal. De sfeer zat echt goed met songs als “The reflection is you” , “Lovesick teenagers” en “Sweetness & sickness”.
Iceage is één van de Deense undergroundrevelaties van 2011. Hun debuutplaat telt twaalf songs en duurt nog geen half uur . Bijna allemaal twee minuten songs binnen een postpunkkader , rauw , rammelend, noisy, wat ontstemd én met een laag feedback erover. Kort, krachtig, energiek en fel, tuimelend in een bed van Wire, Black Flag, de wave van Joy Division en de grunge van Nirvana .
De 20 jarige postpunkers hebben een ‘fuck-off’ mentaliteit als in de jongste jaren van Jesus & Mary Chain. De band zette van bij de eerste noot de volumeknop helemaal open en blies een lawine aan gebrul en woede de zaal in. Het touren heeft hen intussen geleerd een minimum aan interactie met het publiek te respecteren! De pletwals van Iceage startte bijna met een volle zaal, maar na een paar songs was de helft weg , maar de zanger van het kwartet dweepte die andere helft op en die fans genoten van de amper van elkaar te onderscheiden nummers . Ergens hoorden we “You’re blessed” en “New brigade”, maar er zaten in hun half uur durende set ook een paar nieuwe songs , die in het verlengde zullen zijn van hun debuut .
Iceage was ongemeen hard , rauw en compromisloos, klonk ontstemd en ontregeld, en liet het (overgebleven) publiek ietwat verweesd achter. Dat was Sinxen kermis uit de versterkers van Iceage …
Organisatie: Kreun, Kortrijk (ikv Sinxen)
Nederlands 
Français 
