In thuisland Nederland mag Dennis Grotenhuis zich eigenlijk een cultfiguur in wording beginnen noemen. Niet alleen stond het turbulente (al of niet verzonnen) leven van deze man als voorbeeld voor Leon Verdonschot’s rockroman maar naast muzikant is onze vriend ook nog eens aktief als TV-presentator, regisseur, toneelspeler en avonturier.
Af en toe is deze Brabantse duizendpoot ook muzikant en dan mag je hem aanspreken als Denvis en samen met een zevental vrienden maakte hij deze ‘Join the circus’-cd waarbij je meteen denkt aan het rockcircus dat ooit ene Mick Jagger op poten zette in de jaren ’60.
Deze cd valt meteen op door zijn niet alledaagse verpakking dat zich presenteert als een soort van kleuterboekje met circusprentjes die weliswaar niet voor kinderogen bestemd zijn.
De muzikale keuze van Denvis and the Real Deal is al even gevarieerd als diens levenswandel ook al verlaat men nooit het pad van de traditionele rock.
Deze in eigen beheer uitgebrachte cd bevat een bonte mengeling van pop, bluesrock, alt rock en zelfs wat country. Wie op zoek gaat naar vernieuwing zal hier zeker zijn gading niet kunnen vinden want ook al getuigt ieder nummer van kwaliteit hoor je ook overduidelijk waar Dennis de mosterd haalt.
Zo is “Tao” duidelijk verwant met wat The Rolling Stones deden op “Exile On Main Street” of horen we bij “Chickensoup” zowaar de oude Elvis Costello nog eens terug.
Beweren dat deze cd een meesterwerk is, zou overdreven zijn maar hij misstaat zeker niet naast het werk van vroegere goden als Green On Red of The Hoodoo Gurus …
In het experimentele muziekmilieu is de drummer Zach Hill al lang geen onbekende meer want deze muzikale duizendpoot kon je steeds wel ergens op een podium zien met groepen als Prefuse 73 of Wavves. Blijkbaar had hij nu weer terug tijd om de studio in te duiken voor een nieuw solo-album, ook al is deze Zach Hill een geval apart.
’Face Tat’ is op het eerste (en ook waarschijnlijk op het honderdste) gehoor één kakafonie waar allerlei muziekstromingen door de muzikale mengmolen worden gedraaid. We kunnen moeilijk gaan beweren dat deze geluidsaanval spek voor ieders bek zal zijn maar wie het ziet zitten om Albini-achtige geluidjes die op een manier verwerkt worden zoals alleen een Alec Empire dat kan zal aan deze ‘Face Tat’ heel wat plezier beleven.
We zijn er ons ook echter ten volste van bewust dat heel wat lezers de knop zullen omdraaien na enkele minuten. Zach Hill is een muzikale gek en dat hoor je, een tip voor zij die een open geest hebben.
Twee bands die ik graag in één adem opnoem, én die beiden staan voor ijzersterke optredens zijn het Canadese instrumentaal spelende Holy Fuck en het uit Oxford opererende Foals. Vanavond stonden Foals in de spotlights … Een groot spandoek met de letters van de band werd achteraan het podium gehangen.
Het publiek ging prat op deze beloftevolle band, die aan hun tweede plaat ‘Total Life Forever’ toe zijn, die het in 2008 verschenen ‘Antidotes’ opvolgt; een uitverkochte Splendid in Lille was dan ook het resultaat.
Het kwintet van zanger/ gitarist Yannis Philippakis speelt een boeiende combinatie van postpunk, punkfunk en postrock en refereert aan bands als Talking Heads, Bloc Party, !!!, Friendly Fires en Battles. De songs worden gekenmerkt van een intrigerende, opzwepende opbouw, hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie, hoekige strakke riffs en ondergaan verrassende wendingen. De toegevoegde elektronica geeft een eigen specifieke toets en de zang van Philippakis waait over de songs heen.
Live klonk het materiaal doeltreffend, pakkend, dartelend en twinkelend. De energie was gebald, hoekig, snedig, scherp, en kende intense uitspattingen en explosies. Het jonge publiekje was meteen weg van die aanstekelijke ritmes en sprong op en neer. Sommigen skydive-den en rolden naar het podium op de repeterende, opbouwende en ophitsende ritmes en op de aanzwellende, krachtiger wordende melodieën van “Olympic airwaves”, “Cassius”, Balloons en de titelsong “Total Life Forever”.
Eerder zetten ze al de toon met een uitgesponnen “Blue blood”, opener van de recente plaat en van de gig. Hier viel de zweverige, soms (hogere) galmzang van Yannis en de beheerste instrumentatie op van de bandleden, die elkaar perfect aanvoelden. Een band op kruissnelheid! Inderdaad, anders kom je er niet toe het publiek zo snel in te palmen.
Maar dit hou je natuurlijk niet de ganse tijd vol. Wat we op plaat hoorden, hoorden we ook live, namelijk middenin de set kwam de klemtoon op en de meer epische, sfeervolle, aan math/progrock verwante stukken: een zalvende, gelaagde opbouw, zachte en strakkere motieven en jams van “Miami”, “What remains” en “Spanish Sahara”. Iedereen genoot wel van het meeslepende materiaal en de band werd dan ook terecht warm onthaald. Het triggerde de band om af en toe een forsere kopstoot toe te dienen. Een mooie afwisseling die indrukwekkend was. Tussenin imponeerden ze nog met het langgerekte “After glow”.
Tot slot lieten ze hun fans niet meer los en kwamen ze met een sterke ‘final touch’ en bis door een concept van hypnotiserende ritmes, stuwende baslijnen, frisse, slepende en strakke gitaren en bezwerende, opzwepende drums: “Red socks pugie”, “The French open” en de prijsbeesten “Electric bloom” en “Two steps , twice”. Yannis was niet meer te houden, sprong op de boxen, pijnigde z’n gitaar, was met drumsticks bezig en liet de eerste rijen z’n bezwete lichaam bepotelen …
Kijk, dit was een concert ‘pur sang’ … Yannis en Foals zijn niet de grote sprekers, maar lieten net de muziek voor zich spreken in zulke structuren. Ze herinnerden zich hun optreden nog van twee jaar terug in datzelfde pittoreske zaaltje van tijdens het Festival les Inrocks toen ze samen met Holy Fuck de anderen het nakijken hielden.
Foals is een unieke live ervaring en wij hebben het geweten, dedzju! Schitterend dus! ‘Foals - Total Live Forever’!. Binnenkort in de Bota!
Eveneens uit GB is het trio The Invisible. Deze support creëerde een apart sfeertje, een soort rocklounge door de repeterende songopbouw, de bezwerende trancy ritmes, de lichte grooves, een beheerste dosis elektronica en overwaaiende vocals; een handvol langgerekte songs in een combinatie van postrock, punkfunk en wave elektronica intrigeerden …
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
Dankzij de mensen van de Democrazy werd de Gentse binnenstad de laatste weken, en ook de daarop volgende, omgetoverd in een soort van Camden Town waar je naast bekende namen ook tal van onbekend talent kon gaan opsnuiven.
Voor het project The Big Next Thing waarbij het Nederlandse concept van London Calling als spiegel diende is de concertzaal van Café Charlatan de trouwe speelplaats geworden. Het lijkt ondertussen bijna routine geworden maar ook deze keer koos men weer voor wat binnenlands talent als opener, ook al kun je Elko Blijweert niet echt meer als een beginneling gaan bestempelen. Deze sympathieke mens werkte eerder reeds met mensen als Rudy Trouvé en Daan Struyven maar de laatste tijd voelt hij zich veilig aan de zijde van Saar Van Der Leest met wie hij tegenwoordig het duo Tip Toe Topic vormt. Een speelse naam die meteen ook veel over de muziek vertelt want van bij de start is het duidelijk dat we hier te maken hebben met een allesbehalve ordinair popbandje.
Terwijl Saar zich over haar klarinet en Casio buigt, brengt Elko die omgeven is door een gigantische muur van effektpedalen gitaargeluiden die gaan van distortion, garagerock, funk tot zelfs een zomers surfgitaartje.
Gisteren bracht dit duo een leuke set ook al is een nummer als “The King” waarbij een gooi gedaan wordt naar het werk van The Residents iets te hoog gegrepen maar Tip Toe Topic is zonder een twijfel een groep die Vlaanderen een meerwaarde kan bieden ook al hebben we niet echt iets radiovriendelijks gehoord, maar soms hoeft dat ook niet.
Wie zonder probleem wel op de radio kan is het nieuwe wonderduo The Hundred In The Hands. Nu ja, de dagen dat Warp aanzien wordt als het hippe label ligt blijkbaar ook al ver achter ons want wat de Britse pers ook mag beweren, van een overrompeling in de Charlatan was er jammer genoeg geen sprake. Zoals je kon vermoeden wederom ten onrechte want ook al klinkt hun debuut best leuk maar net iets te poppy, bewezen gisteren Eleanore Everdell en Jason Friedman dat ze heel wat meer in hun mars hebben dan zomaar een verzameling leuke popliedjes.
Meteen ontpopte de bloedstollend mooie Eleanore zich tot een rockdiva met een act die verduiveld veel leek op die van Crystal Castles terwijl de dandyesque Jason voor de nodige geluidsmuur zorgde. Inderdaad, op cd zijn deze Amerikanen slechts een doorslagje van Dubstar maar op een podium zijn het twee gedreven rockers die evenveel respect hebben voor de fuzzgitaar van The Jesus & Mary Chain als voor de drumbeats van de vroegere New Order.
Na een uur wees Eleanore ons terug de weg naar de dichtgetrokken mist maar we waren ook weer getuige geweest van een groep die je binnenkort ongetwijfeld terug zult zien en mits wat nodige airplay zal het hoogstwaarschijnlijk een groter podium zijn.
Zij die er gisteren wel bij waren kunnen het misschien ooit aan hun kleinkinderen vertellen dat zij ooit op een mistige dag tot die happy few behoorden, misschien …
Organisatie: Democrazy, Gent
De Noord-Ierse teenagers van Two door cinema club slaagden er bijna in een Aéronef te laten vollopen. De jonge ‘college’ gasten hebben nog maar 1 plaat uit, ‘Toursist history’, tien frisse, lieflijke, fijne, catchy, dansbare indiepopsongs die kort, vaardig en kernachtig klinken. De springerige gitaarsongs zitten knap in elkaar, hebben opbouwende, aanstekelijke melodielijnen en meezingbare, soms neuriënde refreinen. Synths en beats spreken de dansspieren aan en een gillende gitaarpartij zit er mooi tussenin verweven. Een eenheid vormen ze, hebben de juiste drive en worden gedragen door de jonge, hoge, dromerige stem van zanger Alex Trimble.
Ze zitten duidelijk in de lift bij het jonge volkje. Doe het hen maar na om al meteen zoveel ‘jonge’ mensen op de been te krijgen. Chique! De popmelodietjes bleven in het hoofd hangen. Zwierig, leuk en opzwepend allemaal wat het kwartet presteerde … “Cigarettes in the theatre”, “Do you want it all”, “Hands off cash, monthy” en de bruisende singles “Undercover Martyn”, “Something good can work” waren de sfeermakers van in het begin. Boeiend hielden ze het door de tempowisselingen, de forse injectiestoten, de gitaarriedels en de herkenbare tunes van o.m. “This is the life”, “You’re not stubborn” en “What you know”. Ook de nieuwe “La novelle chanson”, “Kids” en “Costume party” moesten niet onderdoen en konden exploderen met dansbare grooves. Telkens werden de jonge wolven sterk onthaald.
Drie songs gooiden ze nog te grabbel in de bis, “Eat that up, it’s good for you”, “Come back home” en “I can talk”.
Die kerels zijn net als Air Traffic, een paar jaar terug, klaar om het grote publiek te bereiken. Ze hebben de kunst om toegankelijke, speelse en intense goede popsongs te schrijven! Dit popvaatje kan een mooie toekomst bieden …
Supports waren het Franse Teenagers en Florrie. Teenagers speelden doorsnee poprock, waarvan de melodieën nu niet direct bleven hangen. Ze voegden er een vleugje ’80s wave en punkfunk aan toe. Charmeren konden ze wel maar muzikaal had het niet veel om handen …
Florrie bracht het er beter van af. Ze verdiende haar strepen al als drumster van Girls Aloud en Pet Shop Boys en die electro en dansbare tunes voegde de jonge Britse singer/songschrijfster uit Bristol, die nu in Frankrijk verblijft, met plezier toe aan de eigen broeierige, funkende electropop. Toegegeven, niet alle songs waren spannend, maar ze hadden de juiste groove en heerlijke overgangen. Watch that lady …
Organisatie: Aéronef, Lille
Als vrouwen al ballen zouden hebben, dan is M.I.A. toch wel van een serieus klokkenspel voorzien. Haar stijl, attitude en muziek is een welgemeende ‘fuck you’ naar marketinggestuurde plastieken poppen als Lady Gaga, Beyoncé of Rihanna (zet uw tv op TMF of MTV en vul naar believen het lijstje verder aan). Qua rebellie, boosheid en ‘fuck you’ gehalte is er maar één madam die een beetje in M.I.A. haar buurt komt en dat is Peaches, maar dat is dan weer een zodanig manwijf dat we een sterk vermoeden hebben dat ze wel echte ballen heeft …
Het concertje van M.I.A. kon je op zijn minst ophitsend noemen. De beats en raps mistten hun doel niet, ze waren luid, explosief en messcherp. De algemene teneur was nogal militant en pompend. Een drum, een knallende beatbox (met samples van onder andere scheurende racewagens en luid knallende geweerschoten) en een paar onstuimige dansers in combat outfit waren de perfecte begeleiding voor de snauwende en knarsende raps van M.I.A.
Een uiterst agressieve song als “Born Free”, gebouwd op die beukende Suicide sample uit “Ghost rider”, was een regelrechte aanval richting onderbuik. Die knaller (en nog steeds onze favoriet) zat trouwens vroeg in de set, maar het explosieve en bitsige sfeertje werd nadien wel sterk aangehouden met opjuttende dance tracks als “Story to be told”, “Bamboo Banga” en “Boyz”… tot een stroompanne roet in het eten kwam gooien.
Doodjammer en de nachtmerrie van iedere band of artiest, maar iedereen heeft er vroeg of laat wel mee te maken. Bij M.I.A kwam die technische panne dan nog net op het moment dat de dame (met knalgele pruik nota bene) haar publiek al danig had opgejut en er een gloeiend temperatuurtje in de zaal hing. Balen is dat.
Maar kom, na de veel te lange onderbreking hitste M.I.A. de gemoederen alweer op en bij “Paper planes” (voortdrijvend op het prachtige Clash nummer “Straight to Hell”) gingen de poppen alweer aan het dansen en kookte het potje algauw weer over.
Helaas was het kort daarop al gedaan. Veel te kort dus. Ook daarom hadden wij de indruk dat het op de Lokerse Feesten misschien allemaal iets beter en heter was, maar daar had dan ook niemand de stekker uitgetrokken. Is de Kreun in Kortrijk gewaarschuwd volgende week?!
Desalniettemin toch weer een stomend potje dance, rap en jungle van het betere soort.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Zondagavond 14 november stond er in Trix een stevig potje rock & roll op de agenda. Het Britse 5-tal Young Guns, opende de avond, maar laten we daar verder niet veel woorden aan vuil maken. Keihard was het, maar bij gebrek aan sterke songs en een vrij matige zanger, best snel te vergeten ! Geef ons dan maar het rauwe rock & roooooooll geweld van noorderburen Peter Pan Speedrock, die tussenin geprogrammeerd stonden in de Trix Club. PPS tracteerde ons -naar aloude gewoonte- op een portie uiterste smerige en snelle rocksongs, zo mogelijk nog vettiger dan hetgeen ons later op de avond nog te wachten stond.
We pikten maar een half uurtje mee, maar krakers als “Resurrection” en “We Want Blood” zinderden nadien nog de hele avond door !
Na zijn doortocht op de zomerfestivals (Bij ons o.a. Pukkelpop) schuimt Mr. Jones dit najaar terug de zalen af ter promotie van zijn nieuwste schijf ‘Below The Belt’. Een knappe CD, die weliswaar -wat ons betreft- niet kan tippen aan ‘Born a Lion’, zijn onovertroffen ‘piece de resistance’ uit 2002. Een avondje Danko Jones staat steevast garant voor een stevige portie vettige ‘straight in your face’ rock ’n roll’ en het was zondagavond in Trix dan ook niet anders!
Na een -naar Jones’ normen- gezapige start met “I think Bad Thoughts” & “Active Volcanoes”, het openingstweeluik uit de nieuwe plaat, was het er met “Play the Blues” knal op! Geen slepende blues song, maar simpelweg een dijk van een rocksong, zoals we die graag horen (uit die ‘Born a Lion’ CD).
Het startschot was gegeven en de band (DJ + bassist John ‘JC’ Calabrese en drummer Dan Cornelius) bleef gedurende de ganse avond het strakke tempo aanhouden: een schitterend “Forget my name” en “Code of the Road” gingen de eerste publieksbabbel vooraf. Als rasechte entertainer wist Jones zo af en toe het publiek wat op te jutten (en vanavond ook vice versa !) met zijn stoere praat tussen de songs in. Dat waren dan ook de enige ‘rustpunten’ in de set! Het publiek was ondertussen voldoende opgewarmd (en opgejut) om meezinger “First Date” de Trix in te slingeren en iedereen luidkeels te laten meebrullen.
Midden in de set onthouden we vooral het uitmuntende “Full of Regrets”, sterkste song uit de nieuwe CD, en het zoete duo “Sugar Chocolate” en “Sugar High” ging er inderdaad in als zoete koek!
Nagenoeg alle Danko Jones songs zijn gefundeerd op hetzelfde recept: meestal korte puntige rocksongs met vettige riffs. Op plaat leidt dit soms tot een zekere ‘uniformiteit’, maar live leent dergelijk materiaal zich perfect tot het creëren van een waar rock & roll feest.
Tegen het einde van de set was het dan ook niet verwonderlijk dat de crowdsurfers ons nagenoeg continu boven het hoofd gesmeten werden. Na een sterk “Invisible” (uit de ‘Sleep is the Enemy’ CD) was “Loverscall” wat mij betreft het absolute hoogtepunt van de set: alweer een dijk van een song en alweer uit die ‘Born a Lion’ CD (voorafgegaan door Jones’ deskundige uitleg over het hoe en wat en waarom van deze meestersong). Bij het ingaan van de bisronde (het publiek permitteerde de heren absoluut niet om een lange pauze te nemen!) vroeg Jones welke song we wilden horen.
”Caramel City” was één van de requests en alhoewel het volgens Jones zelf een 8 jaar geleden was dat hij dit nog gespeeld had, zette hij de song toch in. De band kon niet volgen (wegens niet ingestudeerd) en de song werd prompt afgebroken, waarop Jones besloot om dan maar de setlist te volgen en een knallend “Dance” de zaal instuurde. (Een snelle search op het net leerde ons dat de setlist de voorbije weken nagenoeg altijd identiek was, inclusief bisnummers. Zouden de bindteksten tussen de songs dat ook zijn ?).
De show werd afgesloten met “She’s Drugs” en de amper anderhalve minuut durende mokerslag “Samuel Sin”, een waardig slot van een stevig avondje vettige rock & roll !
Organisatie: Trix, Antwerpen
De AB werd in gang gereden met de poppunkertjes van Sharks, zo een groepje van dertien in een dozijn. Piepjonge kereltjes die helemaal nog niet rijp waren voor een concerttempel als de AB. Hun geslaagde cover van de onsterfelijke Clash klassieker “I fougth the law” was het enige vermeldenswaardige momentje.
Een stuk beter was de doortocht van Chuck Ragan, in een vorig leven nog frontman van emo-punkers Hot Water Music. Het bleek een goedgemutste struise kerel te zijn met een doorleefde, rauwe en naar Springsteen neigende stem. Hij vertolkte, vergezeld van een naarstige violist, op akoestische gitaar zijn songs met veel bezieling en kon op nogal wat respons van het publiek rekenen.
Wij wensen de man nog een glorieuze toekomst, maar een beetje meer variatie in de songs zou hier wel op zijn plaats zijn. De chuck mocht later trouwens met The Gaslight Anthem nog een potje komen meespelen en zingen, hij bleek een vertrouwde makker te zijn.
The Gaslight Anthem stond vanavond garant voor een aardig staaltje powerrock met de spirit van The Clash, de passie van The Replacements en de schwung van -we kunnen er echt niet omheen- Bruce Springsteen. Er zijn immers te veel raakpunten (die stem, die gedrevenheid) om The Boss niet te vermelden, maar laat toch duidelijk zijn dat The Gaslight Anthem niet zomaar een bandje zijn die hun grote voorbeelden naspelen, ze hebben wel degelijk een eigen geluid ontwikkeld, en wat voor één.
Je voelde en hoorde dat de heren een punk verleden hebben, en daar hebben ze de juiste drive aan overgehouden. Songs als “1930”, “Stay lucky” en “The backseat” waren er het levende bewijs van, dingen die zonder omkijken rechtdoor stormden en niet te veel omwegen opzochten.
De kracht van The Gaslight Anthem zit hem trouwens in de puntigheid van de steeds kort gehouden efficiënte rocksongs die met zijn allen sterk op hun poten staan. Maar liefst 24 nummers kregen we voorgeschoteld in anderhalf uurtje. Geen ruimte voor solo’s of onnodige muzikale opschepperij dus. Heel even nam frontman en uiterst sympathieke peer Brian Fallon de tijd om de zaal toe te spreken, maar voor de rest gaf de groep er zonder veel commentaar een geweldige lap op met gebalde rocksongs voorzien van ijzersterke melodieën, zoals de uiterste knappe en goudeerlijke “Diamond church street choir”, “The Queen of lower Chelsea” en “Miles Davis and the cool”, om er maar een paar te noemen.
Eigenlijk zat het vuur er al van bij de aanvang goed in, maar toch bleek de band naarmate de set vorderde meer en meer onder stoom te komen en ontmondde het hele optreden in een heuse climax. De jonge wolven speelden met een ongedwongen drive en passie en zonder enig zweempje van arrogantie. En om te tonen dat er ook een portie soul door hun bloedvaten stroomt, brachten ze een knappe eigen versie van de onverslijtbare Wilson Pickett kraker “In the midnight hour”.
Trouwens een bijzonder goede inval van Fallon om zonder het podium te verlaten al meteen de bisronde aan te vangen. “Laten we hier gewoon blijven staan en die overbodige pauze overslaan, zo kunnen we meer songs spelen”, zei Fallon. Groot gelijk had ie en daarop zette The Gaslight Anthem al van ver de eindspurt in met een splijtende demarrage met pure Philip Gilbert allures. Het dak ging er af met de gloeiende knalpotten “Great expectations” en “The ’59 sound” (hebben ze elders al een paar keer met nonkel Springsteen hemzelve tot een spetterend vuurtje uitgebouwd) en het almachtige “American slang”. Dan werd er heel eventjes gas teruggenomen met een mooi “Here’s looking at you, kid” om vervolgens finaal te ontploffen met de felle punkrocker “The backseat”.
Kijk, The Gaslight Anthem was nu een groepje volledig naar ons hart …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie houdt van dansmuziek kan niet omheen het megaspektakel van I Love Techno. De organisatie vierde feest, want ze waren toe aan de 15e editie. Net als de vorige jaren geraakte het event, dat de verschillende dansstijlen van techno, electro, house, drum’n’bass, ambient, dubstep enz samen brengt, uitverkocht. 35000 liefhebbers van de elektronische muziek konden er terecht voor één groot feest.
Echt grote kleppers hoefden niet op het grootste indoorfestival van Europa; 5 rooms werden gevuld met live acts, dj’s, opkomend talent en gevestigde waarden. Hier troffen de feestvierders, omgetoverde discotheken, carnavaleske toestanden, de beats en de chills elkaar.
I Love Techno was en is de reikende hand voor de kleinere broertjes als Sensation White, 10daysoff, Tomorrowland, Landry Day en het Elements Festival.
Vóór de feesteditie losbarstte werden de Elektropedia Vanguard Awards uitgereikt aan Front 242, de broers Dewaele, José Pascual & Frie Verhelst (USA Import), vzw 5voor12 en Marc Meulemans (postuum). De Brusselse Fuse werd ‘beste Belgische club aller tijden’.
Een honderdtal geïnteresseerden en ouders kreeg meer tekst en uitleg over het event door de politie, het parket en de drugsontwenningskliniek.
De bezoekers worden steeds internationaler. Naast de 20.000 tickets aan Belgen was de rest aan Fransen, Duitsers, Spanjaarden, Italianen, Britten, Zwitsers en Amerikanen.
Steeds meer bezoekers komen per trein, en de controles in het verkeer boden een ‘keep it safe on the road’.
En muzikaal verder dan: dit jaar konden we er terecht om Underworld, die geschiedenis binnen de techno en de dance schreef, aan het werk te zien en verder waren er o.m. Bloody Beetroots, Vitalic, Crookers, Goose, Magnetic Man, Booka Shade, Sound Of Stereo, Ellen Allen, Kele en Dave Clark, één van de spilfiguren van de happening.
We proefden lekkers van een stomend nachtje ILT ingrediënten
Kele heeft even het populaire Bloc Party op non actief geplaatst en amuseert zich met het eigen speeltje onder z’n eigen naam. Rockmusic met elektronische ritmes, grooves en vibes, wat er al zat aan te komen met de laatste plaat ‘Intimacy’. Hij werd begeleid met een live drummer en twee toetsenisten/knoppendraaiers (waaronder een erg bevallige, jonge, hyperkinetische dame). Kele stoeit met elektro, techno, trance, drum’n’bass, tribalritmes en pop, en bracht een evenwicht tussen de electroclash van de soloplaat, de singles “Tenderoni” en “Rise” voorop, met een knipoog aan het materiaal van LCD Soundsystem, enkele Bloc Party afleggertjes en een BP medley van “Blue light”, “The prayer”, “One more chance” en “Flux”.
Live koos Kele met z’n begeleiding voor bruisende energie, amusement en ambiance, maar het was niet direct ‘the cup of tea’ voor het overgrote deel van de dansfreakende jongeren …
Die waren wel te vinden voor één van de toppers in de huige dance, Magnetic Man, die met “I need air” een grote hit op zak hebben. In hun agenda stonden ze genoteerd, want het was aanschuiven geblazen. De hitgevoelige opbouwende lagen trancy dubstep werden gekenmerkt door drum’n’bass en grillige uitstapjes. Mainstream, goed verteerbaar en energiek met plaagstootjes dus …
Een gezellige drukte heerste bij Underworld, die al voor de vijfde keer aanwezig waren. In tegenstelling tot andere jaren was de zaal niet helemaal volgelopen. Daar zal ongetwijfeld de recente cd ‘Barking’ wel voor iets hebben tussen gezeten. De zesde studioplaat van de heren Hyde – Smith verscheen onopvallend binnen de huidige rits releases. Minder trancefloorkillers als voorheen.
Behoorlijk wat nieuw materiaal kregen we voorgeschoteld, maar aan klassiekers ontbrak het gelukkig niet; met “Rez”, “Cowgirl”, en “Two months off” weerklonken steeds meer de hits, met als apotheose “Born Slippy”. Na al die jaren prijkten ze nog waardig op de affiche.
Ook Goose palmde Flanders Expo in. Na de overweldigende liveset op Pukkelpop, verscheen onlangs de nieuwe plaat ‘Synrise’. En Goose is ‘hot’ … ze zorgden voor een geweldig feestje. Hun electropop, punkfunk, ‘80s waverock en beats’n’pieces hadden een onweerstaanbare groove en een pompende beat. Tja, ze zijn ergens tussen LCD Soundsystem, Soulwax ‘Nite Versions’, Kele en Daan te situeren. Het bonkte en echo-de er maar op los daar in de Flanders Expo met songs als “Can’t stop me now” en “Words” uit de pas verschenen ‘Synrise’ en de classics “Black gloves”, “Bring it on” en “British mode”. Goose kan na de AB gerust naar Vorst Nationaal hoor …
En The Bloody Beetroots deden er nog een tandje bij met ‘harder & faster’ wordende beats … een staaltje krachtiger dan de Prodigy. Een nieuwe lichting dansliefhebbers lonkt na Underworld en de Chemical Brothers!
Vitalic is op plaat een outsider, maar live schaaft hij de zaken grondig bij. Door de opzwepende techno en de diverse tempowisselingen, sluit hij duidelijk aan bij de doorsnee danceliefhebber. Ook hier noteerden we ‘hot temperatures’.
Ook Booka Shade is een publiekslieveling en een vaste waarde bij de ILT organisatie. De sympathieke Duitsers legden er de pees op en gingen compromisloos te werk. Snel hadden ze het publiek naar hun hand. Een medley met krachtige, harde, zware beats vlogen om de oren. Het nieuwe materiaal is grilliger en sloeg nog niet meteen aan.
Je kon voor een portie goed gekruide old-school techno terecht bij Dave Clarke, de resident DJ van ILT, waar hij (gelukkig) niet van afwijkt. De aanwezigen waren laaiend enthousiast. Als één van onze all-time favorits is zo’n set dan te snel voorbij. De 15 ILT kaarsjes waren de kers op de taart.
Het lukte echter Robert Hood niet om het volk in extase te houden. Na een korte minimalistische intro was het tijd voor harder werk. Hij triggerde ons om langzamerhand de uitgang te zoeken en huiswaarts te rijden … Misschien zat het vroege uur er wel voor iets tussen …
I Love Techno is een feest waar iedereen kan en mag uit de bol gaan in een vrij ongedwongen, relaxte sfeer. De muziek was verscheiden en er vielen leuke live acts te noteren.
Elk jaar moeten we kiezen en proeven van het degelijke grote aanbod en hebben we het gevoel van ‘die zou ik toch nog moeten gehoord hebben’ …
I Love Techno, tot volgend jaar !!!
Organisatie: I Love Techno - Live Nation
Wat heb ik lang moeten nadenken om dit te kunnen plaatsen, Cut In The Hill Gang. Wanneer John Wesley Myers (die zich tegenwoordig laat aanspreken als James Leg), frontman van de Black Diamond Heavies , één van de beste livebands van de laatste jaren, en Johnny Walker, zanger van de Soledad Brothers, één van de beste livebands in de jaren daarvoor, zich vervoegen in één groep, dan zijn de verwachtingen uiteraard bijzonder hooggespannen. Voeg daarbij nog nieuwe gitarist (en zanger) Reuben Glaser, voorman van Pearlene, dan mag je wel spreken van een supergroep.
Maar je voelt het al komen, het resultaat was niet bepaald gelijk aan de som der delen. Nochtans begon het indrukwekkend met een slepende blues waarbij Walker, pompend op mondharmonica, heerlijk uithaalde op slidegitaar.
Wat volgde was nooit echt ondermaats (buiten dat nummer, gezongen door de drummer) maar ik bleef toch behoorlijk op mijn honger zitten. Daarvoor wrong het beestje toch te veel. Die natuurlijke flow, die zo kenmerkend was voor de Black Diamond Heavies en de Soledad Brothers ontbrak hier volledig. Zonde ook dat een talent als pianist John Wesley Myers nauwelijks hoorbaar was. Zelfs een gegarandeerde stomper als "Roadrunner" van Bo Diddley bleef deels in het moeras steken.
Naar het einde toe kwam het uiteindelijk toch nog opwindend met ondermeer het onverwoestbare " Gospel according to John", bekend van de Soledad Brothers. Achteraf was ik verre van overtuigd hoewel ik er meteen moet bij zeggen dat wanneer dit een totaal onbekend Amerikaans groepje in één of ander zompig café was geweest ik wellicht superlatieven tekort kwam om deze ontdekking wereldkundig te maken. Nu bleef het gevoel hangen dat er veel meer in gezeten had. Stilaan tijd voor een reünie van de Soledad Brothers, zeker?
Vieux Farka Touré kon dus één en ander goedmaken maar ook dat gebeurde slechts gedeeltelijk. Wie kwam in de hoop wat woestijnblues, zoals we die kennen van vader Ali, te horen was eraan voor de moeite en Vieux mag dan al beweren zich te laten inspireren door jazz, op het podium was daar alleszins niets van te merken. Wat we kregen was vrij stevig gebrachte, aanstekelijke Afropop met veel aandacht voor de percussie maar die toch gedomineerd werd door de gitaar. Want Vieux Farka Touré is een begenadigd gitarist die zijn kunnen soms teveel exposeert.
‘De Santana van Afrika’ hoorde ik iemand fluisteren. Zover zou ik het nu ook weer niet drijven om hem te vergelijken met één van de vervelendste gitaarvirtuozen op deze aardkloot. Zijn gitaar had best wel iets te vertellen en wist het publiek behoorlijk op te hitsen. Eén vrouw kon het niet langer houden en sprong op het podium om daar als een bezetene te dansen onder luide aanmoedigingen van Vieux' muzikanten.
Net toen ik dacht dat het stilaan genoeg geweest was bracht hij op een indrukwekkende manier een nummer van zijn vader en werd duidelijk dat de muziek van Ali Farka Touré heel wat meer inhoud kent dan hetgene we hier gezien hadden. Je zal zijn zoon maar wezen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Kele Okereke, spil van het populaire Britse Bloc Party, heeft de band even op non-actief geplaatst en leeft zich wat meer uit op rockmusic met elektronische ritmes, grooves en vibes. Het zag er aan te komen na de cd ‘Intimacy’, want hun postpunk, doorspekt van funk en ‘80s wave, omarden ze van een harder industrieel geluid en elektronica loops. Kele werd begeleid met een live drummer en twee toetsenisten/knoppendraaiers (waaronder een erg bevallige, jonge, hyperkinetische dame). De single “Flux” leidde het in 2008 al in, en op dezelfde leest is het solo album gebaseerd.
Kele stoeit met elektro, techno, trance, drum’n’bass, tribalritmes en pop. Hij beleefde er alvast muzikaal plezier aan, grapte er maar op los, kon inspelen op het (jonge) publiek en heeft met “Tenderoni” en “Rise” twee hits op zak. Opvallend weinig volk opgedaagd, die de benen konden strekken op de clubsound. Het bedierf de pret niet, want we beleefden een klein uurtje lang een fijne avond, die een evenwicht bracht tussen de electroclash van de soloplaat, met een knipoog aan het materiaal van LCD Soundsystem, enkele Bloc Party afleggertjes en een BP medley.
Full Metal Jackets “Drill instructor” leidde de partycocktail in en meteen kregen we een salvo electrobeats om de oren van “Walk tall”. Even energiek en bruisend klonk “On the lam”, pompende, hitsende beats en opzwepende drums, waarvan de heldere vocals van Kele sterk doorkwamen en overtuigden. De flashlights sierden het concept. “Everything you want” en “Unholy thoughts” (gebaseerd op één van de vele boeken die Kele las!) klonken broeierig, hadden een leuke groovende basstune en intrigeerden door pianoloops. Hier omarde Kele ook even een gitaar; de songs gingen wat meer richting Bloc Party en die BP pijler is niet weg te denken in het geluid. Een medley volgde, “Blue light”, “The prayer” en “One more time”, die in elkaar vloeiden. Op het einde van de set durfde Kele met z’n begeleiding exploderen met stevige electroversies van “This modern love” en “Flux”. Tja, dat hij nog een groep als BP heeft, was wel duidelijk.
Natuurlijk steeg de temperatuur op de singles “Tenderoni” en “Rise” … de krachtige, dynamische ritmes en beats kregen door de xylopartijen warmte en kleur; ook “Yesterday’s gone” en “All the things I could have” beantwoorden het best aan het laatste materiaal van Kele’s eigen band door een intens spannende rockopbouw en de elektronica speldenprikjes.
Op plaat klinkt het concept wat gematigder en sfeervoller, live koos Kele met z’n begeleiding voor bruisende energie, amusement en ambiance. Leuk allemaal wat hij bracht zonder dipjes en verveling. Op die manier is Kele een soloproject zoals het hoort …
De van Londen naar Berlijn verhuisde ‘jonge’ Mama was de support. Zij probeerde leven in de brouwerij te steken. Enkel op het podium te zien met een laptop en een aan Macy Gray ontleende stem, zorgde voor een portie bezwerende elektronische soulpop, die misschien niet indrukwekkend was, maar een aangenaam opkikkertje en opwarmer was …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Het Amerikaanse Warlocks van zanger/gitarist Bobby Hecksher, is al zo’n goede tien jaar bezig en zijn te situeren binnen de rock’n’roll/psychedelica, toen in de voetsporen van BRMC, The Music en Dandy Warhols; ze haalden de mosterd van de VU, Jesus & Mary Chain en legden een link met Ride en Monster Magnet. Een hypnotiserende, bedwelmende, galmende sound creëerden ze door de repeterende en opbouwende ritmes, soms gekenmerkt van gierende gitaren, fuzz en pedaaleffects. Ze blijven in de belangstelling, mede door de huidige rits Black Mountain, The Black Angels en Tame Impala.
Maar zoals bij vele bands ontwikkelde het uitgebreide combo met de jaren een gevoelige touch, wat hen gematigder en meer slepend en ingehouden deed klinken. Overdonderen met platen als ‘Rise & Fall’ en ‘Phoenix’ doen ze wel niet meer, maar nog steeds weet hun materiaal ons te raken. Onlangs verscheen ‘The mirror explodes’. De uit LA afkomstige band onderneemt nu een heuse world tour en houdt halt in de Grand Mix en de Bota (eind november).
Heel wat volk was opgedaagd om de doorwinterende spacerockende ratten aan het werk te zien, die lekker grossierden in hun heuse collectie. De set moest eerst wat op gang getrokken worden met “Red camera” en “Isolation”. De afwisseling van drie gitaren, synths en pedaaleffects werkten gaandeweg verslavend en aanstekelijk; het uitgesponnen “Shake the dope out” werd een hoogtepunt. Eerder genoten we van “Song for Nico”, een VU hymne en “Baby blue”. Publiek en band vonden elkaar en een ‘rolloverlaydown’ gevoel hadden we door een perfecte afstemming: de tempowisselingen en de aanzwellende, swingende ritmes in hun slepende, overwaaiende sound klonken overheerlijk, ondersteund van de zweverige vocals. Enkele nummers vloeiden op die manier in elkaar over.
Het aanstekelijke “Come save us” was een terechte afsluiter, kreeg middenin een avontuurlijke, alternatieve draai en werd op het eind in een poel van wah wah en pedaaleffects gedropt!
Het warme onthaal tijdens de nummers gaf de band een hart onder de riem; op vijf extra nummers trakteerden ze ons. In een juiste dosis ‘muzikale dope’ stelden ze o.m. onderbouwd en gevat “You make me wait”, “Starpower we need” en “Eyes saw …” voor. Op het podium zagen we binnen deze ‘wall of sound’ donkere schimmen die hun instrumenten deden afzien zonder zich te verliezen in oeverloze fuzz en distortion.
The Warlocks toonden hun tanden binnen de huidige retrostonerpsychedelica bands… Ze waren nog eventjes de grotere, wijzere broer en bewezen dat ze nog niet afgeschreven zijn …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Alles stond klaar om Davila 666 te laten beginnen toen alsnog het Griekse Acid Baby Jesus kwam opdagen. Er werd dan maar besloten ze nog drie nummers te laten spelen. Nadat het tergend lang had geduurd eer ze opgesteld raakten kwamen ze tot de vaststelling dat de basversterker het niet deed. Ook een aangereikt tweede exemplaar bood geen oplossing. Kortom: chaos troef op het podium en exit Acid Baby Jesus. Geen nood echter: voor wie het nog zou willen, staan ze binnen een tiental dagen in het voorprogramma van The Demon's Claws in Doornik (hopelijk hebben ze tegen dan hun horloges bijgesteld). Met het verdwijnen van de Grieken bleken plots ook alle versterkerproblemen van de baan ...
Davila 666 is een zestal uit Puerto Rico, een eiland in de Caribische Zee die je niet direct met rock-'n-roll associeert. Toch zorgden ze voor een flinke pot enthousiast gebrachte punkrock vol sixtiesinvloeden waarbij de zang centraal stond. Kon ook moeilijk anders met twee, flink met de tamboerijnen rammelende, frontzangers en een gitarist en bassist die voortdurend meezongen. We hoorden korte en vinnige songs terwijl een tweede, wat verborgen gitarist achteraan voor wat contrast zorgde door voortdurend seventies klinkende gitaarlicks door zijn versterker te jagen.
Invloeden van de Black Lips waren onmiskenbaar aanwezig maar het niveau van de Amerikanen blijft voorlopig onbereikbaar voor de Davila broertjes. Na een blitzstart kenden ze al vlug een serieuze dip: inferieure nummers of moesten we ons toch aanpassen aan dat Spaans? Gelukkig kwamen ze het laatste kwartier weer op kruissnelheid en bewezen ze dat ze niet voor niets een plaat uithebben op ‘In The Red’. Olé!
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Kingdom (b) is het zijproject van bassist Colin H Van Eeckhout en gitarist Mathieu Vandekerckhove van Amenra met daarnaast drummer Tim Byron van The Black Heart Rebellion. Na hun debuutplaat ‘Kingdom’ uit 2007 brachten ze onlangs het schitterende ‘Hemeltraan’, hun tweede full length, uit. Nog een stap voorwaarts en de benaming zijproject valt hierdoor in het niet want ondertussen zijn ze uitgegroeid tot een volledig op zichzelf staande groep, klaar om in de voetsporen te treden van grote broer Amenra. Kingdom startte hun set met “Cendre” uit hun debuutplaat, dat overvloeide in “.Ruina. Where men go to die”, een zoektocht naar de donkere kant van het bestaan en een nummer dat verder open bloeide naarmate het vorderde. Een vat vol emoties.“Rivers Rage” volgde: razende kolkende rivieren voor ogen, een snoeiharde gitaar en een pompende bas, geruggensteund door mokerslagen op drums. Out of the blue schakelde het over in een trager middenstuk waar Van Eeckhout eerst de longen uit het lijf krijst om dan plots “Oh Lord, have mercy” als een soort middeleeuwse elegie met een zoetgevooisde stem aan te heffen en deze mantra-gewijs blijft herhalen, ondersteund door drones die doen denken aan het legendarische Sunn O)). Het rustigere “Elude” gunde ons trommelvlies wat welgekomen rust. “Wiech”een sludge-wiegelied mondde uit in het orgelpunt en tevens hoogtepunt van hun set: het magistrale “Throne”. In het land van sludge en drone is Kingdom koning, daar is geen speld tussen te krijgen.
Daarna waren de verwachtingen hooggespannen voor het optreden van dé stoner/doom monstergroep van de eeuw: Shrinebuilder! Met een line-up om U tegen te zeggen: drums = Dale Crover (Melvins), guitar = Scott Kelly (Neurosis), guitar = Scott “Wino” Weinrich (Saint Vitus) en last but not least bass = Al Cisneros (Sleep / Om) en het resultaat mocht er wezen: een groot uur werd er getapt uit een stoner/doom ‘Grand Cru’ vat. We werden meegezogen in een aanhoudende mantra van heavy riffs, een hypnotiserende bass en drumpartijen om duimen en vingers van af te likken. Menig hoofd schudde onophoudend mee op de tonen van deze superband.
Ego’s werden langs de kant gelaten en het was mooi om zien dat elk lid zijn eigen unieke stijl kon toevoegen aan dit magistrale geheel. Scott Kelly’s aardbevingopwekkende riffs, Wino’s doom leads, Al’s trippende baslijnen en Dale’s vloeiende en passende drumpartijen: alle aparte stukjes vielen perfect samen. Voeg daar nog de afwisselende zangpartijen toe: Wino’s soulvolle stem, Scott’s beestachtig gebrul en Al’s spacy ॐ-chants en wat je krijgt is een intrigerende set die je onder hypnose meeneemt op een doomrollercoaster waar je onmogelijk emotieloos onder kan blijven.
Er stond een groep van vrienden op het podium die plezier wilden maken en speelden alsof ze thuis een jamsessie deden. Het was ook op die basis dat het in 2009 uitgebrachte debuut ‘Shrinebuilder’ werd opgenomen in een tijdspanne van slechts 3 dagen. Een mijlpaal in de stoner/doom geschiedenis. Het waren dan ook merendeel songs uit deze debuutplaat die Shrinebuilder van het podium liet bulderen met een kracht die gerust een 10 op de schaal van Richter kon evenaren.
Eén cover op de setlist: “Effigy”, een vergeten donkere ballade van Creedence Clearwater Revival uit het in 1969 uitgebrachte ‘Willy and the Poor Boys’. Apotheose van de avond: “Pyramid of the moon”, wat het best samenvat waar deze groep tot in staat is. Van het begin tot het einde een memorabel optreden om te blijven koesteren.
Met rokende oren en een grote smile op ons gezicht verlieten we De Kreun. Niets kon ons nog raken die avond! De volgende dag was het gelukkig wapenstilstand en konden we genieten van wat welverdiende rust.
Setlist Shrinebuilder: ➀ Science of anger ➁ The Architect ➂ Blind for all to see ➃ Effigy (CCR-cover) ➄ We let the hell come ➅ Solar benediction ➆ Nagas 1&2 ➇ Pyramid of the moon
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Een van de leuke dingen aan Het Depot zijn de zalige filmzaalstoelen waar je in achterover kan leunen en alles zo’n beetje op je af kan laten komen. Dat is dan ook wat we gedaan hebben op deze Labelnight van Brownswood, DJ Gilles Peterson eigen label waarop een aantal acts staan die vanavond zo maar eventjes aanwezig waren. Vorig jaar nog was er een grote tevredenheid van het publiek en blijkbaar ook van de teruggekeerde Gilles Peterson. Hij is zo'n beetje de god van de wereldmuziek in de UK, met zijn programma ‘Worldwide’, trouwens ook op StuBru te horen. Reden genoeg om nog eens naar Leuven af te zakken. …
Opener Ghost Poet gaf een soort dubreggae ten beste. De man deed hard zijn best om het publiek mee te krijgen en gezien het vrij vroege uur lukte dat nog aardig ook. Geen pakkende dingen gehoord, maar het vloeide erg aangenaam met een biertje in de zoals gezegd zalige stoeltjes.
Baloji is van Kongolese afkomst, een bonenstaak van een vent, die, ja, veronderstel ik World – Kongo Pop muziek brengt, hoewel ik niet veel meer ken dan “Konono nr. 1”. Maar goed, de typische lichte percussie, de zweverige vocalen en de ritmes deden sterk aan Nigeria of Kameroen denken. En hier was sprake van een goede interactie met het publiek.
Erna was het de beurt aan de meester zelf, Gilles Peterson, om een DJ-set te geven. Bij Peterson weet je altijd waar je aan kan verwachten en net weer niet, eclecticisme van alles wat dansbaar is, blijft zijn devies. Dus hoor je hip-hop en dubreggae door elkaar, naast Cubaanse en Braziliaanse ritmes of pure percussietracks, … en is het allemaal te obscuur om aan namedropping te doen, het publiek wist het zeer te smaken. Een volle dansvloer met hier en daar een rare vogel, met een raar hoedje of een Mondriaan-T-shirt. De afsluiter tegen een uur of twee van zijn set was Bill Withers’ “Lovely Day” en dat geeft toch nog altijd kippenvel.
Erna nam Lefto het over met een vergelijkbare mix tot in de vroege uurtjes die we uiteindelijk niet meer meegemaakt hebben.
Organisatie: Depot, Leuven
Uit Noorwegen komen verfrissende synthdiscohouse tunes aandraven. Inderdaad, elektronica/ knoppendraaier Lindstrom deed ‘losvast’ beroep op de zwoele, sexy fluisterstem van Christabelle en we horen broeierige en vrolijke, zomerse, hippe jaren ’70 en ‘80’s spul dansmuziek met een zeker kitschgehalte, ja, met een knipoog naar de Jackson 5 en Donna Summer zoals op “Baby can’t stop”, “Let’s practise” en “High & love”. Erg overtuigend is de single “Lovesick” met die opvallende lome electro swingbeats.
Aanstekelijk zijn de tranceritmes, de repeterende grooves en de sfeervolle, dromerige, zalvende en vette beats. Het is in die stijl best een boeiende plaat geworden, door een goede dosis hitgevoeligheid en gestructureerde chaos én de toevoeging van spacey synthlijntjes en funky gitaarriffs. De dansmuziek werd aardig verknipt in de elektronicatrommel met een positief resultaat als gevolg …
De Zweedse troubadour Kristian Matsson ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg. Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem. Gekluisterd worden we aan de melancholisch dromerige, gevoelige akoestische bluesy, folky gitaarsongs, de ene wat soberder, intenser en ingetogener, de andere wat sneller gespeeld.
Het afsluitende “Kids on the run” is het enige op piano, maar we likkebaarden op de ingehouden “Burden of tomorrow”, “Troubles will be gone” en de titelsong naar de forsere “You ‘re going back”, “The driving of the lawns” en “King of Spain” tot de elegantie van “Love is all” en “A lion’s heart”.
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn subtiel, doordacht en intrigerend mooi. Terecht werd de jonge gast op Pukkelpop warm onthaald!
Politici mogen het dan wel van de daken staan schreeuwen dat Europa één is, maar dit vertaalt zich geenszins op cultureel vlak tenzij u één Sloveense band kan citeren (en neen, Laibach telt niet mee).
Tide is zo’n Sloveense groep die er van droomt om buiten de grenzen heen hun stadionrock te verkondigen maar ergens voor hun vrezen we dat dit eeuwige wishful thinking zal blijven, en dat kunnen ze misschien in de eerste plaats aan zichzelf wijten.
Niet dat Tide zo slecht zou zijn maar hun geluid grijpt teveel terug naar dat van pompeuze 80’s rock waarbij we wel eens durven lonken naar het latere (lees inferieure) werk van Simple Minds wat in Tide’s geval vaak nog voorzien wordt van niet al te intelligente teksten.
De huidige muziek heeft eenvoud nodig en wanneer zangers zich opwerpen als een soort van Messias werkt dit anno 2010 enkel averechts.
Moest deze plaat zo’n tien jaar geleden uitgebracht zijn, konden we het nog met de nodige mantel der liefde bedekken maar we vrezen dat dit vandaag de dag enkel als “voorbijgestreefd” kan worden bestempeld. Jammer, maar zo gelden nu eenmaal de wetten in muziekland.
Sommige zullen misschien zeggen dat het de verstand van jaren zijn die komen, wat dat ook mogen betekenen. In ieder geval zullen de fans van Tobias Heiland raar opkijken indien ze zijn nieuw werk te horen krijgen.
Ook al weet geen mens hier wie of wat die Tobias is, toch is hij in het hardcoremilieu wat men noemt iemand van aanzien. Deze mens die vroeger bij A Sailor’s Grave en Proud Youth speelde, heeft zich echter met zijn alter ego Ghost OF A Chance ‘bekeert’ tot de wereld van de alternatieve folk.
Heiland heeft misschien wel geleerd hoe de hardcoregitaartjes aan de muur te hangen maar ze hebben hem er blijkbaar niet bij verteld dat je in het folkwereldje enkel iets kan betekenen als je daadwerkelijk iets origineels te schrijven hebt.
Het is net daar waar het schoentje wringt want Ghost of A Chance bezit alle ingrediënten om een kwaliteitsvolle plaat af te leveren want jammer genoeg blijft het bij wat aanmodderen terwijl je hoort dat er heel wat meer potentieels in deze plaat zat.
Het is mij toch wat met die Britten en hun oneindige fascinatie voor The Beatles. Terwijl de huidige muzikale generatie volop terug grijpt naar de jaren ’80 is er alweer een nieuwe golf van talent die het licht heeft gezien in de golden sixties.
Je kan er best veel geld op verwedden dat er ooit terug een Britpoprevival zal zijn en ik denk zelfs niet dat dit zo lang op zich zal laten wachten. Misschien is het nu wat te vroeg maar als het van deze Britse groep uit Woking afhangt mag deze wederopstanding vandaag reeds beginnen want op deze cd tovert meesterbrein Michael Gagliano de meest theatrale sixtiesnummers uit zijn mouw die je alleen maar kon verwachten bij The Kinks.
Een nummer als “The man who broke in half” is net alsof The Verve bezoek kreeg van de geest van George Harrison zelve en ze zijn er zelfs niet te beroerd voor om het orgeltje van “Strawberry Fields Forever” in één van hun nummers te brengen, om maar van het Byrdsgitaartje uit “Here comes the winter” of The Tremeloes-sfeer van “Liar”niet te spreken.
Deze release, die de adem van Bond Street in de nek heeft, is nog maar eens een bewijs dat echte Britpop nooit van deze aardbol zal verdwijnen en geen mens die daar treurig om zal zijn. Tip!
Info www.myspace.com/thesails
De dertigjarige E. Nathaniel Dawkins debuteert met een puike retrosoulplaat. ‘Good things’ van Aloe Blacc is meteen een schot in de roos. Een ‘One Hundred & Eighty’ score door de aanstekelijke single “I need a dollar”, die door smachtende rock, een swingende groove en dampende funkbeats inwerkt op de dansspieren.
Hij haalt de mosterd bij artiesten als Sam Cooke, Bill Withers, Marvin Gaye, Stevie Wonder en Isaac Hayes en plaatst zich met de plaat probleemloos naast Jose James en Jamie Lidell. De ‘70s toetsen klinken fors door en de songs kunnen breder omlijst worden door blazers en vioolpartijen. Een gevarieerd overtuigend resultaat in z’n geheel.
We vinden alvast nog zo’n paar leuke nummers als “Green lights”, “Miss Fortune”, “Life so hard” en “Loving you is killing me”. Ook de VU cover “Femme fatale” brengt hij er goed van af. Songs als “Take me back” en de titelsong verbazen door een repetitieve toets en gitaarloop. Ook het ingetogener werk valt in de smaak.
‘Good things’ is ‘a real good thing’, die de dollars gaan doen rollen …
De mensen van Democrazy omschreven het zelf als hun eigen dolle week en het was inderdaad zo dat je de afgelopen week iedere dag op één of meerdere concerten in de Gentse binnenstad kon rekenen. Soms met grote kanonnen zoals afgelopen zondag met Tindersticks maar vandaag was het tijd voor wat nieuw talent die we als vanouds in de Charlatan mochten verwelkomen.
Meteen talent om je vingers bij af te likken want wie de Antwerpse Blackie & The Oohoos eerder aan het werk zag, wist meteen dat deze twee zwartharige zusjes geen afgeroomd radiovoer leveren ook al ligt het woord pop nooit ver buiten hun handbereik. Hun debuutalbum deed al het beste vermoeden en dat werd gisteren in een aardig volgelopen Charlatan bewezen.
Van podiumvrees hebben de zusjes Maieu al lang geen last meer en hun zeemzoete stemmen vormen de ideale basis voor muziek die het midden houdt tussen 60’s kitsch, western, shoegaze en het betere chanson. Omwille van de ontelbare muzikale attributen durft een mensen wel eens een groep als Nouvelle Vague of Broadcast mijmeren en na een uurtje wisten we wat reeds een lange tijd in ons achterhoofd hangt: met Blackie & The Oohoos heeft de Vlaamse alternatieve muziekscene er meer dan een pareltje bijgekregen.
Misschien tijd voor een pareltje uit New York Beach Fossils … In het indiewereldje zijn deze jonge snaken al een tijdje de nieuwe Benjamins en daar zal hun prachtig debuut op het Captured Tracks-label wel voor veel tussen zitten. Waren we met onze Belgische zusjes in de jaren ’60 gekatapulteerd, dan gingen we met Dustin Payseur terug de jaren ’80 in maar dan wel met het Flying Nun-geluid van groepen als The Chills of gewoon die andere legende: The Feelies.
Hun zonovergoten indiepop deed je al de huidige drama’s uit deze wereld vergeten en voor je het wist stond je te swingen dat het geen naam had en dat deed ook het publiek die het deze jongelingen vergaf dat zij door hun enthousiasme heen wel eens de bal verkeerd sloegen.
Twee ontdekkingen voor een klein prijsje kunnen we alleen maar samenvatten met deze woorden: een dikke proficiat aan de Demo-bende en hopen dat ze deze mooie weg nog lang mogen volgen.
Organisatie: Democrazy, Gent
Qua metal valt er in ons landje maar heel weinig te beleven. Het is veelzeggend als de reanimatie van Channel Zero zowat het belangrijkste metal feit is van het laatste jaar.
Het is aan bands als Trafficjam om daar verandering in te brengen. Zelf noemen ze hun muziek ‘ alternative hardness’, het kind moet een naam hebben. Wij horen vooral stampende metal die dicht aanleunt bij Machine Head, maar dan met een hoop samples, keyboards en synths tussen gewrongen. De ene keer zijn die keyboards een meerwaarde, elders zitten ze dan weer hevig in de weg.
Het geheel klinkt best wel stevig en er staan handenvol snedige en harde riffs op dit album, maar onvergetelijke songs hebben we niet ontdekt. Wel een potige sound.
Info op http://www.trafficjam.be
Je moet al niet een echt een genie zijn om te raden waar de groepsnaam Ostend Powers op slaat en inderdaad dit zijn Oostendenaars die er tegen aan gaan. Echt nieuw in de scene zijn ze niet want in hun bijna tienjarig bestaan brachten ze in 2003 hun debuut ‘Lost Power’ uit op Sony maar omdat tijden veranderen en we niet meer op labels moeten rekenen als het op niet alledaagse muziek aankomt werd deze cd in Eigen Beheer opgenomen.
Meteen een pluim voor het zeer verzorgde hoesje waarop een aartslelijke clown zich een weg baant doorheen een bloemenpad met zijn driewieler.
Clowns? Doet je dat niet denken aan Slipknot? Inderdaad, maar gelukkig voor mijn oren is het enkel tot de clowns beperkt gebleven want ook al hoor je hier nu metal invloeden (vooral Papa Roach) is dit vooral donkere alternatieve hard rock die neigt naar wat Mike Patton ooit deed met Faith No More.
Zoiets impliceert natuurlijk ook dat Ostend Power niks nieuws te bieden heeft maar dat is nu net het sterke van deze cd: ouderwetse rock waar geen plaats is voor innovaties omdat het oude recept nog steeds het best smaakt.
Het debuutalbum van het Gentse Kapitan Korsakow is niet echt geschikt -en we drukken ons nog zeer voorzichtig uit- om op een zondagmorgen zachtjes te ontwaken. Uw ochtendlijke boterkoek zou wel eens in uw keel kunnen blijven steken, want dit is een hardnekkige brok noise waarbij een gezonde mens meermaals naar adem moet happen.
Voor zij die iets van Mc Lusky in hun platenkast staan hebben, dit is misschien iets voor u. Voor alle anderen, eerst uw oren oefenen ! Dit is hoegenaamd geen toegankelijke pop, op de radio zal je dit niet horen.
De gitaren piepen, kraken, scheuren en knarsen dat het een lust is.
Enkele rake neurotische kopstoten als “Sinksleeping” (stonerrock in een bad salpeterzuur), “Wild smile” (Nirvana op zijn vuilst), “Cozy bleeders” (Black Sabbath en Killing Joke samen in de kelders van Cockerill-sambre) razen door uw brein, hard, schreeuwerig, gemeen en tamelijk verschroeiend. Onze favoriet is “The looder”, de meest gruizige stoner die we in jaren gehoord hebben.
Afsluitstuk “Sheep dip” -we spreken van stuk omdat je dit bezwaarlijk een song kan noemen- is een klomp herrie van 48 minuten (u leest het goed, 48 !) vol met gestoorde noise en totaal ontspoorde gitaren. Als u dat ding volledig kan uitzitten, krijgt u van ons een fles vodka. In één keer uitdrinken en ontdek op die manier de ware betekenis van het Korsakow syndroom. Moet u beslist eens proberen.
Info op http://www.myspace.com/kapiteinkorsakov
Een duo, nog maar eens. Koppeltje uit Gent, vrouwtje drumt en zingt, mannetje speelt gitaar en zingt. We gaan u niet meer lastigvallen met de voor de hand liggende vergelijkingen met u weet wel wie.
Lo fi, zegt u ? Ze doen het in een gammel repetitiehok, Thomas Werbrouck’s gitaar is niet altijd even zuiver gestemd en Eline Adam zou naar verluidt geen echt drumstel beroeren maar wel een simpele houten kist (nee, geen Dash ton, klinkt nochtans wel zo) die ze met flamencoschoenen bewerkt. Lo fi it is.
Het is meer indie dan blues en het rammelt nogal, zullen we het maar voor het gemak garage-indie noemen. Het heeft wel iets, een soort primitieve energie bijvoorbeeld die we ook kennen van prille Pixies. In de beste gevallen komen daar een paar spetterende songs uit (“Cool kids”, “90’s dream”, “She made me”) maar daartegenover staat dat bepaalde tracks gebouwd zijn op een paar halve ideeën en wat krakkemikkige akkoorden waardoor ze te mager uitvallen, hoewel ze spontaan en sympathiek klinken.
Leuk debuut, maar om er in dit genre boven uit te steken zal er toch nog wat meer vet in de soep mogen.
Info op http://www.myspace.com/bostonteapartytheband
Heeft de wereld nood aan een nieuwe Nickelback? We hopen voor de mensheid dat dit niet het geval is en eigenlijk zou u bij het lezen van deze introductievraag reeds aan de volgende review moeten zitten.
Hier zijn de heren van dit Engels viertal nog volslagen onbekend maar omdat ze reeds op het podium gestaan hebben van het Britse Readingfestival of het Amerikaanse CMJ Music-festival denkt men dat de tijd hier ook rijp is dat wij voor hun post-grunge zullen vallen.
Volgens één of ander Brits tijdschrift is Bloom best te vergelijken met een hybride van Pearl Jam en Kings Of Leon, behalve de (veel te gepolijste) hardrockstem van Andy Race is er ons hier nochtans geen enkele gelijkenis opgevallen.
’All that is’ bevat bovendien grotendeels poprockballads waarvan je hoopte dat ze nooit meer gemaakt werden. De persbrief maakte nog eventjes vermelding van Live als referentie en daarmee is wel alles gezegd : absoluut te mijden!
Info www.myspace.com/bloomonline
Eind dit jaar zou wijlen ‘Nonkel Vlees’ 70 geworden zijn ! Frank Zappa, de muzikale duizendpoot, het virtuoze genie dat ons bij leven en welzijn, verraste met zijn volstrekt unieke muzikale aanpak, waarin hij geen enkel genre schuwde: rock, jazz, avant-garde, doowop, blues, funk, klassiek, heavy rock, reggae ... Alles kon en alles mocht, en alles passeerde dan ook de revue bij FZ, getuige daarvan zijn muzikale output van om en bij de 60 platen in amper 30 jaar tijd (1966-1993!). Platen die stuk voor stuk weer verrasten, intrigeerden, shockeerden, boeiden (muzikaal EN tekstueel !!) en uiterst verslavend werkten voor diegenen die vielen voor ’s mans werk (de Zappa ‘freaks’).
Sinds ’93 moeten we het echter stellen zonder ‘Uncle Meat’, en hebben we het gissen naar wat de man anders nog meer voor ons in petto had. FZ had tijdens zijn carrière ook de gewoonte om ALLE concerten op te nemen. Vele van die tapes verwerkte hij eind jaren 80 zelf in de ronduit magistrale CD uitgaves ‘You can’t do that on stage anymore’, een reeks van niet minder dan 6 dubbel CD’s met uitsluitend onuitgebracht live werk !
Inmiddels zijn we 17 jaar verder en de muziek van FZ leeft (nog)! Joe Travers, ‘de officiële archiefmeester’ van de ‘Zappa Family Trust’ is belast met de taak om het omvangrijke archief van FZ uit te spitten om ons regelmatig nog te verrassen met onuitgebracht werk of alternatieve versie en dies meer. Daarnaast is ‘vaultmaster’ Travers ook nog actief als drummer bij ‘Zappa Plays Zappa’, de -als we het zo mogen noemen- tribute band waarmee Dweezil Zappa sinds enkele jaren de hort op trekt, als eerbetoon aan zijn vader.
ZPZ is echter veel meer dan een tribute band! In het verleden dikwijls met voormalig FZ muzikanten op de planken, zo waren Napoleon Murphy Brock, Ray White, Steve Vai, Terry Bozzio en anderen reeds van de partij, dit jaar echter zonder voormalige ‘Mothers’, maar met een schitterende jonge band.
Spilfiguur is Dweezil zelf, een eveneens geniale gitarist die het werk van vader Frank op een schitterende manier vertolkt. De 8 koppige band opende de 2 uur durende set in het Depot te Leuven, al meteen met een klassieker van formaat: “The Gumbo Variations” uit de legendarische jazz rock LP ‘Hot Rats’ (1969), naar verluidt de eerste jazz rock plaat ooit). Een instrumentale kraker die ons ook al direct kennis liet maken met verbluffend sax werk van Scheila Gonzales. Miss Gonzalez zou immers de hele avond lang voor vuurwerk zorgen, zowel op sax, dwarsfluit, keyboards en met de nodige vocale bijstand!
Voor de huidige tournee werd een integrale versie van “Apostrophe” (1974) aangekondigd, en na de fabuleuze instrumentale opener was het meteen de beurt aan zanger Ben Thomas om zich te bewijzen. Voor Thomas was immers de meest ondankbare taak weggelegd om ons deze avond een waardig alternatief te bieden voor de originele unieke vocale aanpak van de meester zelf en zijn toenmalige kornuiten (deze keer geen voormalige FZ vocalisten te gast!). Thomas kweet zich echter meer dan voortreffelijk van zijn taak in de openingstrits van deze LP: “Don’t eat the Yellow Snow”, “Nanook Rubs it”, “St. Alphonzo’s Pancake Breakfast” en “Father O’Blivion”, vocaal (en instrumentaal) niet meteen de gemakkelijkste stukken uit FZ’s oeuvre.
Ook onthouden we een sublieme versie van “Stinkfoot” (wie anders dan Zappa schreef ooit een song over ‘zweetvoeten’ ?) en de stevige rock van titelsong “Apostrophe”, waarin een glansrol was weggelegd voor bassist Pete Griffin, die met veel overtuiging de baslijnen bracht zoals Jack Bruce (Cream) die destijds op de originele LP neerpootte! Voor “Cosmik Debris” werd Zappa sr. er op het grote scherm zelf bijgehaald: de grootmeester zong en soleerde als vanouds terwijl de band bleef instaan voor de muzikale omlijsting. Dit werd later in de show nog overgedaan tijdens o.a. “Montana” en “Inca roads”. Vooral die laatste bleek terug een knaller van formaat! Net zoals het halverwege de jaren 70 jarenlang een sleutelstuk was in Zappa’s live set, met toendertijd funk-pionier George Duke als zanger, was het ook deze avond een absoluut hoogtepunt.
Toetsenist Chris Norton, het groentje van de band (er pas bij sinds mei dit jaar), nam op een perfecte manier Duke’s zangpartij voor zijn rekening, daarbij knap aangevuld door een terug schitterende Miss Gonzalez, en ook percussionist Billy Holting kon zich in deze prachtsong helemaal uitleven.
De sfeer zat er intussen goed in en Leuven bleef maar verwend worden: “Peaches en Regalia” (eveneens uit ‘Hot Rats’), het minder bekende “RDNZL”, een schitterend instrumentaal stuk uit midden jaren ’70 dat voor het eerst het licht zag op ‘Studio Tan’ (de ‘overschotjes’ LP uit 1978), en tot slot “I promise not to come in your mouth”: een lang uitgesponnen en perfect gebracht meesterwerk (uit ‘Zappa in New York’ - 1978) met misschien wel de meest vunzige titel ooit! Of hoe een instrumental zelfs het label ‘explicit lyrics’ kan opgekleefd krijgen, typisch FZ!
”Baby Snakes”, dat pas sinds deze tournee in de ZPZ live set zit, opende de bisronde, gevolgd door alweer eentje om vingers en duimen bij af te likken: “Titties ’n Beer”, met Ben Thomas en tweede gitarist Jamie Kime respectievelijk in de rollen van FZ en de duivel, voor de legendarische passage zoals die in 76’ op grandioze wijze werd neergezet door FZ en Terry Bozzio (ref. alweer die schitterende live dubbelaar ‘Zappa in NY’).
De avond werd afgesloten met een grandioos “Muffin man” uit de plaat ‘Bongo fury’ die FZ in ‘75 opnam met zielsverwant en vriend Captain Beefheart. Een prachtige finale van een prachtig avondje - vooral ‘seventies’ - Zappa nostalgie.
Moge Dweezil deze traditie nog lange tijd voortzetten, want er rest materiaal genoeg om nog een halve eeuw door te gaan! Volgens de geruchten op het net zit het er zelfs dik in dat ie volgend jaar Flo & Eddie er bij haalt (= Mark Volman en Howard Kaylan), die twee van The Turtles (“Happy Together” !) die begin jaren 70 op hun eigen unieke manier het mooie weer maakten als frontmannen van The Mothers. Dus alvast weer iets om naar uit te kijken ! Zappa rules !
Organisatie: Depot, Leuven
Blood Red Shoes twitterde er de dag na hun passage in de Zwerver in Leffinge vrolijk op los. Hoe zalig ze het publiek vonden. En dat ze maar meteen een foton van dat publiek online postten. ’t Zal zijn dat ze zich geamuseerd hebben. Dat publiek én de band. O yes, they did!
Holy State als voorprogramma, een jonge vierkoppige band uit het Britse Leeds. Een (post)hardcore- noiserockset vol hard loeiende gitaren, het gebrul van een (te) jonge stem, afgewerkt door enthousiast en hevig gedrum! Een korte, stevige set met enkele nieuwe nummers scoorden bij het weinige publiek.
Maar iedereen kwam overduidelijk voor Blood Red Shoes. Laura-Mary Carter en Steven Ansell waren alweer in het land en voor een tweede maal zelfs in Leffinge. Een fijn wederzijds terugzien en wederhoren van een duo om U tegen te zeggen! Jong, niet onknap, muzikaal veelbelovend en hevig enthousiast doorheen de hele bruisende avond.
Back to basic: gitaar, drums en zang! Het leken wel broer en zus van ons ‘The Black Box Revelation’. Van bij het begin werden de klanken uit de elektrische gitaar en de stem van Laura-Mary enthousiast onthaald door enkele hevige fans.
Ook Steven trok de aandacht door zijn klassevolle drumsets en de wederzijdse interactie met het publiek. Hun perfecte samenzang kon door het volledige publiek gesmaakt worden. De beide platen ‘Box of secrets’ en de splinternieuwe ‘Fire like this’ werden uit de kast gehaald en door iedereen best gesmaakt.
Hun single “Light it up” bracht de hele zaal in vervoering en enkele andere hits als “I wish I was someone better” en “Heartsink” als bisnummer klonken top! Dit duo samen bracht ons in een razende wervelwind van stevige nummers met invloeden van Nirvana en andere Sonic Youths.
Misschien wel de (iets stevigere) ‘noise- rock ’n roll-revelatie’ voor 2011? Wij stemmen pro!
Playlist 1. Boring by the sea 2. Don’t Ask 3. Light it up 4. I wish I was someone 5. One more empty chair 6. Whan we wake 7. Say something 8. It is happening again 9. This is not for you 10. Keeping it close 11. You Bring me down 12. Heartsink
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)
Op een kille zondagavond hadden we dringend nood aan wat extra warmte en met die ingesteldheid trokken we richting Muziekcentrum Track in Kortrijk om ons te laten warmen aan de muziek van The Bony King of Nowhere. De groep rond Bram Vanparys, een aanstormende Gentse singer-songwriter, bracht vorig jaar zijn debuutalbum ‘Alas My Love’ uit. Dit album werd door velen met tonnen liefde omarmd. Vanparys componeerde en schreef zelf de nummers op ‘Alas My Love’ in een tijdspanne van ongeveer twee jaar. Voor de opnames ervan kon hij rekenen op de steun van mentor, producer en muzikant Koen Gisen (onder andere bekend als producer van An Pierlé). Het resultaat was een onvoorstelbaar sterk debuut dat het begin van een veelbelovend verhaal inluidde.
Vanparys kwam alleen het podium op rond 20h45 om solo “Across the River” en “Night of Longing” op het talrijk opgekomen publiek los te laten. De spaarzame maar inventieve neofolk gekoppeld aan ’s mans fluweelzachte tenor klonk nooit minder dan hemels. Toen was het tijd om de andere leden van de band erbij te halen. Eén voor één rasmuzikanten: Cleo Janse (keyboards, gitaar), Gerben Hemelsoen (gitaar), Jan Dhaene (drums) en Stijn Tondeleir (bas). “Eleonore2” werd ingezet, gevolgd door “Everything I like”, “There I am” en “Say no more”: één voor één muzikale warmtebronnen die de innerlijke mens deden gloeien.
Met “22 mei” konden we getuige zijn dat Vanparys niet alleen sterk is als singer-songwriter maar dat hij ook in staat is om prachtige filmmuziek te componeren. Het is namelijk de titelsong van de nieuwste film van Koen Mortier (Ex-Drummer), die tijdens het Filmfestival van Gent in première ging. Dat Vanparys ook een goeie smaak heeft, getuigde de magistrale cover van de Bob Dylan-song “If not for you” uit het in 1970 uitgebrachte album ‘New Morning’. Wat volgde was dé song van zijn debuutalbum: “Favourite” (ook ons favorietje en dat van journaliste Indra De Witte: hij kwam hierdoor zelfs in de Zevende Dag). Een meesterlijk stukje muziek zoals er slechts weinigen kunnen componeren. Kippenvel!
Er volgden nog enkele songs uit zijn debuutalbum en er was ook nog een extra solomoment met “Travelling man”, waar de andere groepsleden een kleine break kregen om dan de finale in te zetten met “Sleeping Miners”, “Taxidream”, “Eleonore 1” en “Mother”.
Het publiek kreeg er niet genoeg van en was hongerig naar nog meer schoonheid in muziekvorm. En het werd op zijn wenken bediend met een cover van de legendarische Canadees-Amerikaanse rockgroep The Band, nl. “The Weight” uit hun debuutalbum ‘Music for the big pink’ uit 1968. Afsluiter van de avond was “Maria” dat ons als een soort zoetgevooisde soundscape bleef achtervolgen en ons vergezelde tijdens de autorit huiswaarts.
The Bony King of Nowhere is klasse die ten allen tijde zal blijven bovendrijven, daar zijn we sinds zondag zeker van. Meer van dat!
Organisatie: Ck* , Muziekcentrum Track (ism De Kreun), Kortrijk
Onder de noemer ‘SoundBits 2010-2011 – monthly sounds from the underground' zorgt de Brusselse Beursschouwburg, in samenwerking met de Vk*, voor een maandelijkse afspraak in het Beurskafee waar we een muzikale pop & rock surprise voorgeschoteld krijgen. SoundBits wil kort op de bal spelen en een platform bieden aan jonge groepen uit binnen- en buitenland die barsten van het talent en de muzikale eigenzinnigheid.
Vorige maand waren Earl Greyhound en Tokota al aan de beurt en zaterdagavond hadden we een date met aanstormende toppers Casse Brique en Monolithic in een sfeervolle BeursKafee setting!
Opener Casse Brique bracht met zijn centrale setting een aparte sfeer in het Beurskafee, daar het publiek een cirkel rond dit duo vormde dat van héél dicht kon beluisterd en aanschouwd worden. De Brusselse jonge snaken brachten mathrock van de bovenste plank. Denk aan Shellac, Vandal X, Flipo Mancini, Hella, Arab on Radar en meer van dit moois. Drummer Maxime Thomas is een aanstormend talent die men nu al kan vergelijken met Todd Trainer (de majestueuze drummer van Shellac) en Julien Conti nam afwisselend de gitaar en bas ter hand waarmee hij door middel van een resem aan effectpedalen fantastische geluiden ten gehore bracht. Ze brachten meerdere songs uit hun debuutcd ‘Glumor’ en humor was de heren niet vreemd (songtitel “Mr. Torloting a de la salade sur son T-Shirt” zegt genoeg). Conti kon het ook niet laten om zich meermaals in het publiek te mengen, head first. Afsluiter “Flip Flap” was de kers op de taart. Strakke set door twee talentvolle Brusselaars. Klasse
Daarna was het de beurt aan hoofdact Monolithic die nog een specialere setting had. In twee hoeken recht tegenover elkaar stonden gitarist Stian Westerhus (Jaga Jazzist, Puma) en drummer Kenneth Kapstad (Motorpsycho) elkaar recht in de ogen te kijken en brachten met dit zijproject een orkaan aan experimentele metal. Monilithic kan je best omschrijven als Meshuggah meets Shining: een kakofonisch inferno van extreme metal, improvisatie en pling-plong jazz.
De Noren uit Trondheim deden van bij de opener “Into Dust” de Brusselse binnenstad beven op zijn grondvesten met hun constante energie explosies en hun beenharde white terrornoise. Het publiek kreeg vervolgens de vulkaanuitbarstingen “Cry Out”, “Drone/No Way Out” en“Punk/Nemesis” in de oren geblazen: allemaal loeihard en compromisloos. Het hoogtepunt was de song “Black Science” van hun gelijknamige, recent uitgebrachte CD: een dijk van een nummer dat live nog beter tot zijn recht kwam. Kapstad drumde alsof de duivel hem op de hielen zat en Westerhus haalde de meest bizarre tonen uit zijn baritongitaar.
Afsluiter van de avond was “Payback” dat nog eens hard uithaalde naar het reeds murw geslagen publiek. Een schitterende set van twee talentvolle Noren. Tevreden trokken we de hoofdstad uit richting binnenland, hopend dat SoundBits nog meer van deze ontdekkingen in petto heeft voor de volgende edities.
Organisatie: Vk* i.s.m. Beursschouwburg, Brussel
Nederlands 
Français 
