Vooraleer we dit plaatje in onze handen kregen, wisten we eerlijk gezegd niks af over het bestaan van deze band. Bovendien konden we met een groepsnaam als Lesbian Bed Death niet meteen inschatten wat te verwachten, maar na een eerste luisterbeurt zijn we toch aangenaam verrast.
LBD combineert invloeden uit verschillende hoeken en maakt een mix van gothic, metal, horrorpunk, glam en ouderwetse hardrock. Pluspunt is de zeer krachtige stem van zangeres Luci4 die ondersteund wordt door vier (mannelijke) muzikanten. De verschillende nummers zijn een voor een zeer afwisselend maar alles klinkt toch vrij coherent. Nummers als “Mr Nastyime” en “Catholic Sex Kitten” starten met wat pianomuziek om vervolgens te ontaarden in heerlijke punksongs. “Moonlight” en “No Tears Please” tonen dan weer een donker kantje en verraden het potentieel van Lesbian Bed Death. Het beste nummer voor ons was “Bela Lugosi’s back”, een heavy knaller van zeven minuten doorspekt met een flinke dosis gothic. Wie een boontje heeft voor bands als Misfits, Murderdolls, Type O Negative en Alice Cooper zorgt ervoor dat hij deze band zo snel mogelijk ontdekt!
Britse Indie rock met een scherp punkrandje en met een gebeurlijke brok stevige shoegaze in verwerkt. Denk Thermals en A Place To Bury Strangers samen op een Formule 1 circuit. Het gaat razend snel en soms loeihard, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Zo kweekt men goede song, beste mensen ‘T is poepsimpel als het lukt. En hier lukt het.
Wij hebben een zwak voor dit soort kwaaie rock die er met een onbegrensde gedrevenheid wordt doorgeramd terwijl men toch nog steeds het bos door de bomen blijft zien. Die van Male Bonding kunnen er behoorlijk weg mee, zij razen opgehitst doorheen buffelstoten als “Pumpkin”, “Year’s not long” en “All things this way”, allemaal oplawaaien van amper twee minuutjes rechtstreeks gemunt op onze schaamstreek.
Als het tempo een tandje naar beneden gaat (niet zo vaak op dit album, maar toch) komen er ook al interessante songs aan de oppervlakte (“Pirate key”, “Franklin”, “Worse to come”), iets meer diepgang, beetje complexer en steeds met dezelfde verbetenheid.
Verbluffend plaatje.
Verwacht geen flagrante stijlbreuk, want dit nieuwe album klinkt vertrouwd in de oren. Vintage Los Lobos dus, maar wel hoogstaand. Hoewel de klasbakken hier nergens naast de door henzelf geijkte paden treden, ontwijken ze met glans de automatische piloot en staan ze op scherp, alsof het een bende jonge gedreven snuiters waren die nog volop de wereld moeten veroveren.
De gitaren van David Hidalgo en Cesar Rosas zijn overal fris en snedig en de solo’s zijn uit een grand cru vaatje getapt. Het duo zingt dan ook nog eens de songs naar eenzame hoogtes.
Het alom gekende geluid vertaalt zich naast de onvermijdelijke latino fuifjes (“Yo Canto”, “Mujer Ingrata”) in een paar puike bluessongs (“Do the murray” , “27 Spanishes” en het geweldige ”West L.A. fadeaway”) en enkele ingetogen pareltjes (“Jupiter on the moon”, “All my bridges burning”).
‘Tin Can Trust’ is Los Lobos in topvorm.
Hoes en titel doen vermoeden dat we hier met zware en zompige biker-bluesrock zouden te doen hebben, maar volgens ons neigt dit eerder naar classic hard rock met hier en daar een knipoogje richting grunge en met weliswaar een bluesrandje -vooral wanneer zanger Johny Ogle een harmonica uit zijn mouw tovert- maar toch te proper opgekuist om van een vettige bluesrock plaat te spreken. Ogle zijn stem doet overigens aardig aan Ian Astbury (The Cult) denken en, hoewel dit een Britse band is, het album klinkt in zijn geheel nogal Amerikaans. Niet slecht, maar we hebben het allemaal wel al eens eerder gehoord. Te onthouden songs zijn een stuwend “Golden”, die ergens tussen Alice In Chains en Wolfmother hangt, en de naarstig rockende afsluiter “Death Rattle”.
Een behoorlijke plaat dus die bij momenten stevig uit de hoek komt, met flink en potig gitaarwerk, maar met al bij al te weinig eigen smoelwerk om het peloton te kunnen los rijden.
Saint Jude uit London zijn een beetje de poulains van Ron Wood die overal van de daken gaat roepen dat dit ‘the new revelation of rock’ is. Voor één keertje heeft de Rolling Stone meer aandacht voor de zangeres haar stem dan voor haar tieten en de ontdekking van een nieuw talent is dan ook een feit. De stem is duidelijk de grootste troef van Saint Jude (de tieten hebben we nog niet van dicht mogen aanschouwen). Lynne Jackaman is inderdaad gezegend met een volbloed stem die barst van de soul en doet denken aan BJ Scott, Janis Joplin of aan een jonge Tina Turner toen zij nog regelmatig troef kreeg van Ike en zo wakker genoeg gehouden werd om uit frustratie een portie kwaaie soulsongs uit haar strot te rammen (dus niet die plastieken Tina die op vandaag met slappe tupperware soul overal ter wereld sportpaleizen doet vollopen).
Qua sound mogen we het gaan zoeken bij The Faces (en hun volgelingen Black Crowes), Janis Joplin en The Rolling Stones. Qua kwaliteit van de songs zitten we toch een trapje lager, op deze ‘Diary of a soul fiend’ staan nogal veel middelmatige songs die echter wel naar een hoger niveau getild worden door de krachtige vocals van Jackaman. In combinatie met wat steviger gitaarwerk geeft dit soms vonken (“Soul on fire”, “Southern belle”, “Parallel live”, “Sweet melody”), maar er mag van ons over heel de lijn toch nog wat meer vet en hete lava aan toegevoegd worden om tot een echt stomende plaat te komen. Vooral de ballads zitten een beetje in een cliché keurslijf gewrongen en geven ons de indruk dat hier niet alles is uitgepuurd wat er wel degelijk in zit. Een portie Kick Out The Jams van MC5 zou hen goed doen.
Niettemin, verdienstelijke plaat van een band en vooral een zangeres met potentieel (en misschien ook tetten, we houden u op de hoogte).
Vuist in de lucht – Trillingen over het lichaam – Ogen dicht - Hoofdschudden … Huiver alvast maar op de full cd ‘Master’, die de EP ‘Articificial sacrificial darkness in the temple of the damned’ opvolgt van het Gentse trio Drums are for parades. Een energiek apocalyptisch geluid, donker, dreigend, rauw en snoeihard, waarin ruimte is voor intrigerende melodieuze stukken, flarden klassieke muziek en saxofoonstukken.
Het noisecollectief klinkt inderdaad wel gelaagder en verfijnder en gaat iets breder te werk tussen de zware gitaren en psychedelica. Zwaar en hard blijft het weliswaar om hun kwaadheid, frustratie en agitatie te uiten; een opgefokte, gejaagde frisse sound die diverse tempowisselingen ondergaat. Centraal staan de gortdroge drums, de diep dreunende basses en spannende (soms elektronische aandoende) gitaarriffs, soms ondersteund door een vervaarlijke zang en screamo’s.
Het trio grijpt terug naar Black Sabbath, refereert aan de metal van Channel Zero en Mastodon en verankert met de ‘90s van Helmet en Therapy?.
Ze vermorzelen stoner, noise, crossover en diverse hard- en grindcore sounds door de molen. Ze worden op handen gedragen door Chris Goss, en een samenwerking zit in het verschiet. Intussen deed Howie Weinberg z’n best om het DAFP geluid zo goed mogelijk te ‘masteren’. Een dik OK resultaat, luister maar eens naar songs als “The law”, “I’m not who you think we are”, “Boy was in the death room” en “Opium den idiot check”! Dan weet U waarom we de plaat in die eerste zin schreven …
Een erg goed op elkaar ingespeelde band en een sing/songschrijverduo ‘pur sang’ zijn Spencer Kruger en Dan Boeckner. Na de platen ‘Apologies to the Queen Mary (‘05) en ‘At Mount Zoomer (‘08) staat Wolf Parade opnieuw garant voor compacte, potige, directe, maar ook emotievol gevoelige, sfeervolle, dromerige ‘alternative’ indierock; de puike afwisseling van krachtig snedig en intens broeierig materiaal, de intrigerende opbouw, de heerlijke tempowisselingen, en de afwisselende vocals en vloeiende samenzang, zorgen voor een boeiende, overtuigende plaat. Aangelegd met een psychedelische synthtoets is het allemaal wel toegankelijk en past alles wel perfect in elkaar. Ze worden in één adem genoemd met bands als Broken Social Scene, Postal Service, Fiery Furnaces, Built To Spill, Arcade Fire en halen ‘70s Television invloeden aan.
De eerste songs “Cloud shadow on the mountain”, “Palm road” en “What did my lover say” zijn ongelofelijk sterk door het gejaagde ritme. Dan zakt het tempo wat en zoekt de band in de nummers wat hun eigen weg; Er best mee weg is het uitgesponnen, avontuurlijke, meeslepende “In the direction of the moon”. Songs als “Little golden age”, “Ghost pressure” en “Yulia”, door Boeckner geschreven, zijn grootser en breder van opzet. Ze zijn minder emotievol en hangen minder aan de ribben dan het fors krachtige, energieke materiaal. Maar al de ingrediënten samen horen we nog eens op het schitterend uitgewerkte “Pobody’s perfect”.
Wolf Parade laat ruimte voor de instrumentatie en houdt de subtiliteit onder controle. Sterke plaat!
Het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, brengt smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop. De plaat was al een tijdje uit en met de single “Harold T Wilkins, or how to wait for a very long time” wist Simon Balthazar en zijn bende meer airplay te verkrijgen. En terecht, de groep balanceert ergens tussen Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico en de Balkanpop van Beirut. Zonder ook maar over te hellen in bombast in een druk instrumentarium speelt het collectief hun beheerste en pakkende songs. Het geheel van violen, trompetten, accordeons, mandoline, zingende zaag en melodica’s zorgen voor een fijne sfeervolle opbouw. Een subtiel elegant geluid in het uitgekiende materiaal, dat elan en kleur geeft en een gevoel creëert tussen uitbundigheid en dramatiek. Balthazar is een fervente literatuur verslinder, houdt van markante historische figuren en heeft een voorliefde voor meren. Zijn zang hangt ergens tussen Finn Andrews van The Veils en Alec Ounsworth van CYHSY. Een heerlijk geluid dus, luister maar eens naar “I’m a pilot”, “Ghosts”, “Luna” en het lang uitgesponnen “Comets”; de tempowisselingen live brengt hen zelfs richting Mumford & Sons. Sterk debuut!
Zo’n elf jaar geleden besloot de Amerikaan Dean Wells om in navolging van zijn idolen Guided By Voices om zelf de gitaar ter hand te nemen en muziek te componeren. Op zich is dat niet zo’n wereldschokkend feit want het aantal uitgebrachte cd’s in eigen beheer zijn ondertussen ontelbaar geworden. De ene blijft muziek voor zijn buur of kat maken, terwijl er ook bij zijn die uit het net gevist worden zoals deze Dean bijvoorbeeld.
Hij werd meteen opgepikt door één van de betere indielabels, Rainbow Quartz, en hij zorgde er al gauw voor dat het eenmansproject een volwaardige band werd. ‘Revelation skirts’ is het resultaat van dit alles en ook al is zijn Amerikaanse collegerock niet slecht, valt het ook niet echt op en verdwijnt het zo met de grijze massa. Aangenaam plaatje dat wel, maar we kunnen er zo honderden bedenken!
Vreemd hoe sommige mensen toch in het verleden kunnen leven. Ieder zijn meug natuurlijk maar het is onmogelijk om de muziek van The Bees ook maar met iets te vergelijken dat van recente makelij is. Akkoord, Fleet Foxes zijn zeker een optie maar ook zij hebben meerdere roots in het verleden.
Hier op het Europese vasteland zijn The Bees weliswaar wat minder bekend maar deze psychedelische folkbende uit Isle Of Wight kon met hun derde album een heleboel Engelse perslui en muziekliefhebbers overtuigen met hun voorganger ‘Octopus’.
De nieuwe ‘Every step’s a yes’ is niet meer dan een logisch vervolg en het moet je geenszins verwonderen dat referenties Tim Buckley, Nick Drake, Simon & Garfunkel of Pink Floyd geworden zijn. Misschien had Dylan The Bees niet in gedachten toen hij ooit zong dat de tijden veranderen…
Achter de naam Perfume Genius verschuilt zich Mike Hadreas, een getormenteerde twintiger die de voorbije maanden wereldwijd indruk maakte met zijn debuutplaat. Persoonlijk bleven we na een eerste beluistering van ‘Learning’ wat op onze honger zitten. De hooggespannen verwachtingen die we op basis van verschillende loftuitingen durfden te koesteren werden maar matig ingelost. Zowel kwalitatief als kwantitatief (slechts 29 minuten!) vonden we het eigenlijk een nogal mager beestje. Gelukkig gaven we het album nog enkele extra kansen want we hebben hier uiteindelijk wel degelijk te maken met wat men een ‘groeiplaat’ placht te noemen.
Wie naar Pefume Genius luistert, krijgt meer dan een snuifje Mark Linkous te verwerken en dan meer bepaald de ‘lo fi’-versie van de betreurde voorganger van Sparklehorse. De wat krakkemikkig klinkende piano die op het debuut overheerst, zorgt vaak voor een duister-melancholisch sfeertje. Het merendeel van ‘Learning’ zou ook thematisch niet misstaan hebben op ‘Dark Night of the Soul’, het postuum uitgebrachte album dat Linkous samen met Danger Mouse (en een resem gasten) in elkaar bokste.
De vaak fragiele zang en het ongepolijste pianospel roepen eveneens herinneringen op aan Daniel Johnston, ook tekstueel is er een zekere verwantschap met dit verschil dat het vele leed waarmee hij geconfronteerd werd bij Perfume Genius (nog) niet tot totale waanzin heeft geleid.
Een erg stabiele indruk gaf Hadreas – die zich in de meeste nummers liet begeleiden door een tweede keyboardspeler – evenwel niet want vooral in het eerste kwartier zagen we een verlegen en overgevoelige kerel die met zenuwachtig gebekketrek tegen de tranen bleek te vechten. Tijdens opener “Lookout, lookout” viel dit alles nog een beetje mee, als we onze ogen sloten leek het net alsof een door piano begeleide Neil Young een ballad ten berde bracht. Toen we bij het daaropvolgende “You won’t be here” de ogen weer openden, volgde onze mond automatisch want de geëmotioneerde zanger worstelde zich gegêneerd door dit voor hem blijkbaar uitermate aangrijpende lied. Rondom ons zagen we verbijsterde blikken terwijl niemand het aandurfde om zelfs maar te kuchen vanuit de vrees dat zulks de definitieve doodsteek zou betekenen voor de meelijwekkende man op het podium. Ook in het derde lied zagen we een superschuchtere Hadreas die met een gepijnigde grimas zichzelf begeleidde op akoestische gitaar, iets waar hij nu en dan met moeite in slaagde.
Wat beterschap kwam er toen zijn begeleider zich aan zijn rechterzijde nestelde om samen een “quatre mains” te brengen die gelardeerd werd met enkele voor artiest en publiek welgekomen riedeltjes. Na een sobere versie van de titeltrack van zijn eersteling en een solo gebracht nieuw nummer ontdooide hij plots even door trots te verkondigen dat het publiek getuige was van ’s mans eerste officiële ‘sold out’-concert. Iets wat gevierd mocht worden met nog een nieuw lied alvorens het beklijvende “Mr Peterson” ons subtiel aan de als kind seksueel misbruikte Mike deed denken. Het hoeft dus allesbehalve te verbazen dat een ander nieuw nummer de woorden “Do your weeping now” als refrein kreeg, het klonk meteen als zijn persoonlijke leuze. Na “Perry” en alweer een nieuw lied verdween zijn begeleider voorgoed van het podium en kondigde Perfume Genius reeds het laatste nummer aan. Gelukkig keerde hij na “Never did” en een verdiend applaus terug voor een bisronde. Beschaamd omdat de eerste bis volledig de mist inging, herpakte hij zich met een knap “Write to your brother”.
Terwijl sommigen reeds de bar opgezocht hadden om zo vlug mogelijk te kunnen bekomen van zoveel miserie, kwam hij nog een laatste keer terug voor een gepaste – want van zeer grote zelfkennis getuigende - cover: “Helpless” van Neil Young.
Een hulpeloze indruk gaf deze jongeman inderdaad. Soms bekroop de aandrang om hem een kalmerende knuffel te geven ons immers eerder dan de neiging om zijn nauwelijks te maskeren lijden toe te juichen. Niemand betreurde het feit dat het concert hooguit vijftig minuten duurde want na verloop van tijd boet zulke intense muziek onvermijdelijk aan spankracht in. Terug in de frisse buitenlucht gekomen, dienden we te concluderen dat een larmoyante Perfume Genius ons in de Botanique slechts bij vlagen kon bedwelmen. Het optreden was in zijn geheel echter te sterk om ‘een stinker’ genoemd te worden. Als de wind meezit, zwelt het vleugje genialiteit (dat we hem voor alle duidelijkheid allerminst willen ontzeggen!) misschien ooit nog aan tot een onmiskenbaar muzikaal genie…
Organisatie: Botanique, Brussel
Gewoonlijk laat ik me niet rap verleiden om fossielen uit een ver verleden te gaan bekijken maar een vriend was zo enthousiast over het optreden van Sham 69 vorig jaar in de Steeple in Waregem dat ik het er toch maar op waagde.
Blijkbaar vond inrichter Heartbreaktunes dit een ideale gelegenheid om een ander punkrelikwie terug op te delven. Zo stonden de West-Vlaamse Dirty Scums nog eens voor een publiek die naam waardig. Maar veel deining kon dit drietal, dat reeds sinds 1981 onverdroten aan de weg timmert, niet veroorzaken. Ze probeerden het zowaar wat gezellig te houden door enkele nummers in hun sappige, onverstaanbare dialect te zingen of door een helm met daaraan enkele bierblikjes gekleefd op te zetten. Maar voor de rest viel er bitter weinig te beleven hoewel ik er niet aan twijfel dat ze in cafés waar de alcohol rijkelijk vloeit veel beter aan hun trekken zouden komen.
Tweede opwarmer (sic) van de avond waren The Agitators uit Antwerpen. Ook dit viel serieus tegen. Een aangenaam klinkende brulboei als zanger, dat wel maar voor de rest o zo voorspelbare streetpunk zonder ook maar één uitschieter. Buiten enkele dansende meegereisde fans weekten ze dan ook geen enkele reactie los in de zaal en ik begon me echt af te vragen wat ik hier deed terwijl ik enkele lelijke verwensingen aan het adres van mijn vriend, die me dit had aangeraden, ternauwernood binnensmonds kon houden. Punk bleek morsdood!
Maar zie, Sham 69 nam het podium in en het kon plots toch! Punk: je hoeft er niets voor te kunnen en toch bleek dit nog maar eens een aartsmoeilijke discipline.
Sham 69 werd opgericht door zanger Jimmy Pursey en gitarist Dave Parsons, twee jongens uit het arbeidersmilieu van Hersham in Zuid-Engeland. Eind jaren '70 waren ze vrij populair en maakten ze deel uit van de Oi!-beweging. Maar al snel kwam de klad erin toen er steeds meer gevochten werd tijdens hun optredens en ze ten onrechte gelieerd werden met extreem rechts. Toch bleef de groep, enkele onderbrekingen niet te na gesproken, al die jaren bestaan, zelfs toen stichter Jimmy Pursey er in 2006 de brui aan gaf.
Bovendien kwamen ze in Het Entrepot bijzonder scherp voor de dag. In Tim V. werd een waardige vervanger voor Pursey gevonden en met Alan Campbell op bas hadden ze zelfs een oudgediende van de UK Subs bij. Maar het was toch vooral gitarist Dave Parsons die het vinnigst uit de hoek kwam. Het mocht al eens iets meer zijn dan punk, getuige zijn twee songs op akoestische gitaar. Alle krakers van toen passeerden de revue: "Everybody's right, everybody's wrong", "Angels with dirty faces", "Questions and answers",...
Bijzonder opvallend hoe de aanwezige jonge gasten die teksten moeiteloos mee scandeerden. Uiteraard hoorden we geen muzikale verrassingen of hoogstandjes - zelfs hun nieuwe nummers klonken alsof ze in '78 waren geschreven - maar alles werd zo strak en met een aanstekelijke gretigheid gespeeld waardoor we dat absoluut niet misten.
Toen de groep een eerste keer de kleedkamer opzocht sprong het volk massaal op het podium om zelf "If the kids are united" in te zetten, waarna Sham 69 uiteraard kwam helpen. Punk bleek dan toch niet dood!
Organisatie: Entrepot, Brugge (ism Heartbreaktunes)
Kraakpand 5.1. – Vijf bands – Vijf uiteenlopende genres
In Gent was de tijd weer aangebroken om het startschot te geven voor een nieuw seizoen van het Kraakpand dat naar jaarlijkse gewoonte doorgaat in de Handelsbeurs. Voor deze editie had de organisatie vijf bands geprogrammeerd van uiteenlopende genres waarbij gekozen werd voor een erg uniek concept.
Het concept bestond er in om de vijf bands elk op een podium te zetten om hun songs afwisselend en willekeurig ten berde te brengen.
Heel dit gegeven werd aan elkaar gepraat door gastheer Dirk Blanchart die af en toe de tijd nam om een mini interview van de artiesten af te nemen.
De jonge wolven van Willow die eerder dit jaar nog met de 3de plaats op Humo’s Rockrally gingen lopen en tevens de publieksprijs in de wacht sleepten openden met “Sweater” een nummer waarbij we spontaan aan “Banquet” van Bloc Party moesten denken, ook waren de invloeden van The Cure echter nooit ver weg. Dat deze jonge gasten overliepen van de energie bewezen ze met hun nummer “High Frequency”, een nummer dat fors versterkt en overstelpt werd van pedaaleffects. Tot slot trakteerden ze ons met hun nieuwste worp, “House Of Love”.
Als er een prijs zou uitgereikt worden voor de band van de avond die de meeste sfeer en ambiance bracht,dan zou deze zonder twijfel naar de Mo & Grazz en Band gaan. Mo & Grazz en Band is een samenwerkingsproject van Monique Harcum (van Zap Mama) en DJ Grazzhoppa. Hun muziek is een unieke mix van hip-hop, funk, jazz, gospel en klassieke R & B en kon de meeste aanwezigen bekoren, het vergde dan ook bijna geen moeite voor de 7 enthousiastelingen om de aanwezigen in beweging te krijgen. De vingervlugge scratches van Dj Grazzhoppa zorgden voor dat tikkeltje extra die de set af maakten, verder was hun openingsnummer “Home” er eentje om te onthouden.
Muisstil werd het in de Handelsbeurs toen pianovirtuoos Guy Van Nueten de eerste noten speelde. Hij is een klassiek geschoolde pianist/componist en maakte roem door samen met Tom Barman (dEUS) in 2003 een dubbel cd uit te brengen die de naam ‘Live’ droeg en waarvan hij de piano stukken voor zijn rekening nam; trouwens klassieker “April & June” van The Sands is van zijn hand. Ondanks hij van alle markten thuis is, beperkte hij zich tot het spelen van klassieke nummers waarbij het af en toe heerlijk wegdromen was.
De vierkoppige Gentse experimentele Rock Band Marvelas Something, waarvan verteld wordt dat ze knettergek en zo stoned als een ei zouden zijn, openden zeer stevig met ”Doing It She Flies Up”; daarmee was de toon gezet voor een vlijmscherp optreden, een mix van het eerder dit jaar uitgebrachte driedubbele album. Erg uniek is het feit dat dit album in drie grote stukken qua stijl onderverdeeld is. Zo waren wij verbaasd om na een iets wat stevig rocknummer als “Move On” een Nederlandstalig pop nummertje “De Wet Van De Causaliteit” genaamd, te horen. Hun originaliteit en hun ‘je m’en fou’ - mentaliteit hadden we goed ontvangen en de set smaakte naar meer …
Ex-Girls Against Boys frontman Scott McCloud mocht met zijn nieuwe band, Paramount Styles, zijn akoestische plaat voorstellen. Geruggensteund door Simon Lenski (DAAU) op cello en Chris Smet op elektrische gitaar openden ze hun set met “Amsterdam Again”, een nummer over een vlucht uit Rusland na allerlei mislukkingen om in Amsterdam tot rust te komen. Het trio afkomstig uit de VS, bracht een rustige ingetogen set met soms erg emotioneel geladen nummers die naar de keel grepen …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Arno mag dan al de zestig voorbij zijn, al dertig jaar intrigeert de nachtburgemeester en ongekroonde peetvader van de Belpop. Een nog niet versleten Arno verbaast de laatste tien jaar met enkele opmerkelijke platen als ‘Charles Ernest’, ‘French Bazaar’ en ‘Jus de Box’. Hij gooit de handdoek nog niet in de ring en verbaast opnieuw met de huidige cd ‘Brusseld’, die de samenhorigheid van ons landje bevordert en de Brusseleirs, Vlamingen en Walen een hart onder de riem geeft. Kunnen de heren en dames politici ‘Non’ en ‘Oui’ even aankloppen bij Arno aub, want geen enkele préformateur, ontmijner of bemiddelmaar slaagt erin mensen op zo’n spontane wijze bij elkaar te brengen … en btw de Oostendse Brusselaar woont in de buurt.
De eerste clubtour houdt hem netjes in Brussel, verdeeld over het KVS, de Botanique, het Koninklijk Circus, de AB en de Vk* … de verschillende talen en culturen dicht bijeen. Na deze tour trekt hij de verschillende clubzalen over het ganse land rond en maakt een wip naar Frankrijk. Inderdaad, op het nieuwe ‘Brusseld’ solliciteert hij als de ambassadeur van Brussel (eigenlijk niet meer nodig zelfs!) en pleit hij gemoedelijk en humoristisch ‘in alle talen’ voor verdraagzaamheid, éénheid en een multi-culturele samenleving in een afwisselend aanstekelijk, fris, dynamisch, rauw en intiem, ingetogen geluid …!
In de twee uur durende set hoorden we TC Matic, Arno & The Subrovniks, Charles & The White Trash European Blues Connection …en Arno himself: de recente cd plaatst hij natuurlijk in de spotlights en hij grossiert in z’n rijkelijk gevulde oeuvre en haalt traditiegetrouw enkele onontbeerlijke classics aan, waarvan de ‘90s uitstapjes het meest opvielen.
Tja, muzikaal noteerden we hier een monsterscore, net als PSV tegen Feyenoord (10 – 0 ) … Allez, de toegevoegde titel ‘Allez Allez Circulez’ was hier meer dan ooit op z’n plaats: een pak mooie melodieuze songs, venijnige stampende rockers, enkele nachtkrakers, aanstekelijke kroegliederen en weemoedige, gevoelige ingetogen ballads, broeierig, intens, funky, doorleefd en bij het nekvel grijpend.
Arno en z’n rechterhand Serge Feys beschikken opnieuw over enkele klassemuzikanten, ondersteund door een kleurrijke, Zuiderse backing vocal van de bevallige Sabrina, met Marokkaanse roots, die de songs naar een hoger niveau kon tillen.
In welke landstaal ook, in ’t Ostends dialect, op z’n Bru-ssels, in ’t Frans of in ’t Duits, kon hij elke song, hoe emotievol, rauw en doorleefd, op luchtige wijze inleiden als een volleerd stand-up comedian en de nodige show aan verkopen, onmiskenbaar verbonden aan het huidig leefklimaat, verhalen aan de ‘Marolliense’ toog en gemoedelijke, rakende familiale kwesties over z’n moeder, grootmoeder en z’n tantes. Hij gooide er aardig wat anekdotes aan toe, deelde speldenprikjes uit en zong in het Engels, Frans en voegde er een Vlaams dialectsausje aan toe. Kortom, een Arno op z’n best, met een totaal geluid in z’n oud vertrouwde pose aan de micro of het zich neerploffen op z’n stoel zoals we al zagen op enkele plaathoezen.
De ‘GeBrusselde’ Belg kon niet beter openen als met het snedige “Brussels”, een ‘l’union fait la force’ in de drie landstalen. De kermiscarrousel van “Mademoiselle” volgde, bepaald door synths, toetsen en cymbalen. “God save the kiss” kreeg een warm Zuid-Europese pastel door de backing vocaliste. Ook het ingehouden “Elle pense quand elle danse”, gericht aan z’n verliefde zoon, klonk breder … van een sobere pianotune ging het naar een opbouwende rockversie. De spotlights vervaagden nu van het recente album en Arno grasduinde met een rauw ‘freakende’ “Meet the freaks”, een broeierige “See line woman” en een intiem sfeervolle “Lola”, die teruggreep naar een jaren ’20 - ’30 geluid en een specialleke was voor z’n grootmoeder.
En die muzikale afwisseling behield Arno met z’n band tot aan de classics: van de forse armslagen van “Ca monte/Monday” en “Black dog day”, de innemende zwier van “Danse danse Françoise” naar het spannende, opzwepende “Ratata” tot de smerige zaligheid van “Rock’em out” en “With you”. Een groots gespeelde, bezwerende “Watch at boy” vormde een hoogtepunt en integreerde verschillende stijlen; hij verwezenlijkte hier een trance-effect. Verder kreeg je de krop in de keel met de tristesse van “Quelqu’un a touché ma femme”, de Bob Marley cover “Get up, stand up” en het door merg en beende gaande, in de bis, “Les yeux de ma mère”. Allerheiligen glipte door …
En dan was er ruimte voor de Arno ‘classic trein’ met “Je veux nager” en een hoempapa accordeon meezingbare versie van “Oh lala”. Het lang uitgesponnen “Putain putain” werd nog krachtiger mee gezongen en besloot met het Belgische volkslied. Op een kermistune werden de groepsleden voorgesteld en bedankte hij Serge Feys nogmaals voor de 35 jaar dienst. Als zij elkaar niet goed zouden kennen … Leuk was hoe Adamo’s “Les files du bord de la mer” werd aangepakt door de lichte swing, de clowneske uitdrukkingen en de gevatte, pittige woordspelingen.
Arno is duidelijk op dreef, speelt tijdloze rock en is eigenlijk een soort ‘Fun Lovin’ Criminal’, die we hoorden toen we verdwaasd achtergelaten werden door Arno …
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Als het oktober wordt dan kan er afgeteld worden naar een nieuwe reeks concerten van NOTP. Dit jaar de 26ste keer en de affiche beloofde een uitstekende editie te worden. En dat is het meer dan ooit ook geworden. Na de “Ouverture” en “An der schonen blauen Donau” gebracht door Il Novecento kwam de 24-jarige Charlie Siem op het podium. Deze vioolvirtuoos, die reeds begon op 3-jarige leeftijd, deed heel wat jonge meisjesharten sneller slaan. Er was vooraan ook heel wat gegil te horen telkens hij opkwam.
Daarna was het de beurt aan Boy George, uiteraard met felgekleurde outfit. De stem was nog niet optimaal maar “Victims” en “Do you really want to hurt me” werden toch door de bijzondere versies heel erg gesmaakt. En dan kwam de diva, na nog een stukje klassiek, voor de eerste maal op het podium in een nauwsluitend zebrapakje, met name Grace Jones … Ze is op 62-jarige leeftijd nog altijd een vrouw in topvorm en heeft een stem om U tegen te zeggen. “Williams blood” was het eerste nummer dat ze bracht.
Robert Groslot is deze zomer getrouwd en om die reden bracht hij met il Novecento de “Wedding march” terwijl er achter het podium door toeschouwers opgestuurde trouwfoto’s werden geprojecteerd op het scherm. Daarna speelde John Miles samen met Charlie Siem “Mack the Knife”. Het onvermijdelijke “Music” volgde en leverde het meeste applaus op! Grace Jones deed met “La vie en rose” iedereen met een goed gevoel de pauze ingaan.
Na de pauze werd er direct ingevlogen met ”The show must go on” in een uitstekende versie van John Miles. En het werd alleen maar beter mede dankzij de surprise act. Barry Hay van de Golden Earring kwam opdraven met “Radar love” en “When the lady smiles”. Voor het eerst kon de zaal in vuur en vlam gezet worden. Hier zag je duidelijk dat Rock in combinatie met een Orkest uitstekend werkt. Na enkele klassieke tussendoortjes en perfomances van Boy George en vooral Grace Jones met haar fantastische jurken ( ze ging zelfs met de billen bloot!), was het de beurt aan John Fogerty. Die mocht er een klein miniconcertje van maken want we hoorden maar liefst zes nummers na elkaar, met o.m. “Down on the corner” en “Have you ever seen the rain”. De singer-songwriter van Creedence Clearwater Revival gaf het beste van zichzelf en het mag gezegd zijn … het gitaarspel en de zang zijn nog steeds van uitstekend niveau. Na het traditionele “Land of hope and glory” mocht hij de kers op de taart zetten met “Proud Mary”.
Dit was één van de beste edities ooit en we kijken er nu al naar uit of dit volgend jaar te evenaren valt. In 2011gaat NOTP in première op vrijdag 28 oktober. Je kan al checken naar nieuwe data en voorverkoop … Verder kunnen we NOTP ondergaan op zaterdag 23, donderdag 28, vrijdag 29 en zaterdag 30 oktober en op donderdag 4, vrijdag 5 en zaterdag 6 november. Aanvang telkens om 20.30 uur.
Setlist:
1 Ouverture Il Novecento & Fine Fleur
2 An der schonen blauen Donau Il Novecento
3 Caprice 1 or 5 from paganini (Solo) Charlie Siem
4 Presto from ‘summer’ – vivaldi Charlie Siem
5 Victims Boy George
6 Do you really want to hurt me Boy George
7 Ouverture abu hassan Il Novecento
8 William’s blood Grace Jones
9 Wedding march Il Novecento & Fine Fleur
10 Saltarella Charlie Siem
11 Estrelita Charlie Siem
12 Mack the Knife Charlie Siem & John Miles
13 Libertango Grace Jones
14 Capricio Italien Il Novecento
15 Music John Miles
16 La vie en rose Grace Jones & John
Intermission
17 Italiana in Algerie Il Novecento
18 The show must go on John Miles
19 Radar Love Barry Hay (Golden Earring)
20 When the lady smiles Barry Hay (Golden Earring)
21 Czardas Charlie Siem en Patrick De Smet
22 Karma Chameleon Boy George & Charlie Siem
23 Always on my mind Boy George
24 Slave to the rhythm Grace Jones
25 Suite from Harry Potter Il Nocecento
26 Down on the corner John Fogerty
27 Long as i can see the light John Fogerty
28 Don’t you wish it was true John Fogerty
29 Have you ever seen the rain John Fogerty
30 Bad moon rising John Fogerty
31 Rockin’ all over the world John fogerty
32 Land of hope and glory Il Novecento
33 Proud Mary John Fogerty
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Nadat eerder al Hasselt, Antwerpen en Essen (D) mochten proeven van de nieuwe ‘Docuvision 2010 à 1984’- Tour, dan was het vrijdagavond, de beurt aan Dendermonde en omstreken om The Neon Judgement uit Leuven aan het werk te zien in JH Zénith. Het unieke aan deze korte tour langs kleinere clubs is dat men 2 zaken voorgeschoteld krijgt voor de prijs van 1, nl. een docuvisual film, gevolgd door een aangepaste ‘live-set’.
Wie nog nooit van dit duo gehoord heeft, moet de laatste 30 jaar in een lange muzikale winterslaap gesukkeld zijn. Voor deze cultuurbarbaren evalueerden deze pioniers van de alternatieve scene van de vroege jaren tachtig, zichzelf in een korte documentaire waar de avond om 21h45 mee startte. Een verduisterde zaal, gevuld met overwegend in het zwart geklede 30-plussers, kreeg in deze documentaire een overzicht te zien en horen van de elektronische pareltjes die Dirk Da Davo (3D voor de vrienden) en TB Frank doorheen de jaren vanaf hun debuut ‘1981-1984’ tot de laatste CD ‘Smack’ uit 2009 hadden uitgebracht. Tussendoor waren er commentaren van zowel het beide hoofdrolspelers van de avond, als van befaamde collega’s zoals daar zijn: Dave Clark, The Hacker, Terence Fixmer, Luc Van Acker en last but nog least Patrick Codenys (Front 242).
Dat ondergetekende naast deze laatste - in het publiek aanwezige – Front 242’er (keyboards, programming, samplers) deze docu stond mee te volgen, gaf deze avond nog een extra dimensie. Nostalgie troef bij het aanschouwen van beelden uit de vroege jaren tachtig, maar ook voor de toekomst lijkt het liedje zeker nog lang niet uitgezongen, want het nieuwere werk “The Great Consumer” en “Leash”, songs uit het in 2009 uitgebrachte ‘Smack’, werden evenzeer gesmaakt door het alternatieve publiek! De videoclip van deze laatste song luidde het einde in van dit prachtig in elkaar gestoken naslagwerk.
We onthielden dat The Neon Judgement al van bij de start veel meer waren dan alleen maar een duo met vernieuwende elektronische muziek, dat ze meerdere malen – tegen de stroom in – ‘visionairs met een punkattitude’ waren die ons telkens een spiegel wilden voorhouden met wat ons in de toekomst te wachten zou staan (vaak refererend aan het bitter satirisch boek ‘1984’ van George Orwell, daterend van 1948). Genoeg verklapt! Wie deze documentaire zelf wil zien, kan op 26 november terecht in hun thuisbasis Leuven (’t Stuk), hun doortocht in Waregem (De Hoop) gaat helaas niet door op 6 november maar geen nood, uitstel is geen afstel! Het concert werd verplaatst naar 8 januari 2011. Allen daarheen is de boodschap.
Na een korte pauze was het tijd om Tripple D en TB Frank in levenden lijve aan het werk te zien. Na de intro volgde: “Voodoo Nipplefield”, uit het in 1986 verschenen ‘Mafu Cage’. Hoewel het geluid niet altijd tot zijn recht kwam (de geluidstechnicus van dienst was niet in zijn allerbeste doen), werden we daarna toch getrakteerd op een reeks zwarte pareltjes uit hun debuut tape ‘Suffering’ (“Schyzophrenic Freddy” en “Factory Walk”), hun 12 inch ‘Cockerill Sombre’ uit 1982 (“Please Release Me, Let Me Go-Go” en “The Fashion Party”) en het eerste deel van hun live-set werd afgesloten met een fantastisch “I wish I Could” uit hun minialbum ‘Mbih!’ van 1983.
Het was tijd voor een korte break, waarna het legendarische duo nog eens terugkwam voor een kort tweede deel: “Factory Walk” uit de ‘Suffering’-debuuttape werd ingezet en het kon nu niet meer stuk voor het enthousiaste publiek dat nu volledig in een nostalgische trance geraakte, die bleef aanhouden bij het zinderende “Tomorrow in the Papers”.
The Neon Judgement eindigde hun live-set zoals hun docuvision eindigde, nl. met “Leash”… maar lang kon het duo niet achter de schermen verdwijnen, daar het enthousiaste publiek maar bleef schreeuwen om meer.
Volgens de officiële setlist was het de bedoeling om nog één toetje (“TV-Treated”) toe te voegen aan deze fantastische set, maar dat was buiten het extatische publiek gerekend! Gevolg: 2 kwalitatieve degustieven (cf. de whisky waarvan TB Frank nu en dan nipte) werden nog extra voorgeschoteld aan het 30+ publiek, nl. “Nion” en afsluiter “Chinese Black”.
Kortom een van het begin tot het einde erg luide en gesmaakte live-set! Of zoals ze het op hun affiches zelf verwoorden: “Thirty years ago they were loud, young and angry. Today they’re loud and furious”. We want more!
Organisatie: JH Zénith, Dendermonde
Groepen die veel hooi op hun vork nemen durven wel eens op hun bek te gaan waardoor een cd waaraan maanden (om niet te zeggen jaren bij sommige) gesleuteld werd, wel eens de mist kan in gaan gewoonweg omdat het onverkoopbaar blijkt te zijn.
Hot Panda uit Edmonton (dat ligt ergens in Canada) is ook zo’n groepje maar toch zijn ze er wonderwel in geslaagd om ingrediënten die op het eerste zicht niet te combineren vallen, om te buigen tot een mooi geheel. Diversiteit heeft steeds in hun bloed gezeten want de pers kon eigenlijk ook al geen weg met voorganger ‘Volcano…bloody volcano’.
De opvolger resideert zowel in de jaren ’60 (surfmuziek, psychedelica, garagerock, gewone 50’s rock ’n roll) als in meer stevige gitaarwerk van groepen als Flaming Lips en Sonic Youth tot een polka!
De eigenzinnige, psychedelische aanpak maakt misschien van deze cd iets moeilijk verteerbaars maar wie zich de moeite troost om dit werkje te onderwerpen aan meerdere luisterbeurten zal al gauw merken dat hier kwaliteit achter schuilt.
Met de overdaad aan folk-rock groepjes kan je tegenwoordig een weg plaveien van hier tot in Vladivostok, dus wordt het voor vele bandjes al wat moeilijker om zich in dat genre van de middelmaat te onderscheiden. Megafaun probeert het op dit mini cd’tje (zes tracks maar) door een wat experimentele toets te geven aan hun liedjes, wat aardig lukt in “Eagle”, een eerder luie song met relaxe jazz tintjes.
Met “Comprovisation for Connor Pass”, een extreem lang mokkel van 12 minuten, slaat de experimenteerdrift pas echt op hol, jazz gaat met kamermuziek op stap, Zappa komt even goeiedag zeggen bij Lift To Experience, The Dirty Three duikt het bed in met A Silver Mt. Zion.
Op de overige songs horen we een overwegend rustige en folky sound, beetje Neil Young, beetje Byrds. Allemaal vrij aardig doch niet wereldschokkend.
Middelmaat is dus niet echt overstegen, maar toch een onderhoudend plaatje.
Voor bluesrock van dertien in een dozijn, moet je bij P-A-U-L zijn. Flauwe woordspeling voor flauw plaatje.
‘Gunshot Lullaby’ van deze bluesrocker (volledige naam Paul Lamb) loopt over van de clichés en macho gitaren. Naar boeiende songs is het echter vergeefs zoeken.
Hier is een publiek voor, een artiest als Joe Bonamassa bijvoorbeeld verkoopt ook massa’s platen en trekt volle zalen. Dus als u houdt van dit soort voorspelbare rock en zich echt geroepen voelt mag u hier van ons best naar luisteren, u zal zelfs niet ontgoocheld zijn want dit werkt niet eens op de zenuwen. Probleem is dat het gewoon aan ons passeert zonder dat we enige zweem van opwinding voelen (of toch misschien een klein beetje, want net op het moment dat we het plaatje willen klasseren op een plaatsje waar we het nooit meer zullen bovenhalen, stoten we op een vrij funky en aangename slotsong “Behind the Brothel”, zowaar een lichtpuntje maar veel te laat om een buis te vermijden.
De sterkte van de in Nederland gevestigde Ier John Carrie zit duidelijk in zijn knappe stem die wel eens in de buurt van The Veils en Starsailor rond hangt. Op “Heal the scrapes” zou je zo zweren Eddie Vedder te horen, deze heerlijke song lijkt te zijn weggelopen uit de ‘Into The Wild’ soundtrack. De muziek van Carrie en zijn begeleidingsband Moor Green leunt verder aan tegen I Am Kloot, Tom Mc Rae en Damien Rice. Zalvende folk dus, met een indie randje, die bij momenten wonderlijk mooi klinkt.
Heel knappe dingen staan er op dit album, zoals opener “Clearing air” en “Leaving now” of het lekkere up tempo nummer “Past the point’.
Het is overwegend akoestische en dromerige muziek die rustig en op een aangenaam drafje voorbij peddelt. Het moet niet altijd zwaar op de maag liggen.
Een ouderwetse pot rock-n-roll in het verlengde van grootheden als Jerry Lee Lewis, Chuck Berry en Little Richard, een scheutje punkrock a la The Stooges en een kleine scheutje Motorhead: dit zijn de ingrediënten van ‘Burning Your House Down’, de nieuwe plaat van The Jim Jones Revue. Misschien denk je wel dat deze muziek ergens midden jaren zestig geschreven werd maar vergis je niet: deze rock-n’roll komt rechtstreeks uit het jaar 2010. Alle songs klinken rauw, explosief en lekker gedreven en klokken bijna allemaal af aan drie minuten.
Nummers als “Foghorn”, “Burning Your House Down”, “Dishonest John”, “Elemented” en Stop The People” rock-n-rollen als de beesten en maken het onmogelijk om bewegingsloos te blijven. Jack White en Noel Gallagher zijn al fan, we schatten dat ook jij gauw overstag gaat!
En wij die dachten dat Italianen zo rock’n’roll waren als palingen op laag water. Kijk eens, er wordt hier een zompig rockend plaatje binnengegooid uit Palermo, een stadje die we niet meteen associëren met een bruisende rock scene, eerder met een paar louche maffia figuren in dure boss kostuums die elkaar voortdurend de kop afschieten.
Waines is een basloos trio en houdt het liever strak en niet al te veel opgekuist. Een vette blues ondertoon en vooral een onstuimige slide gitaar houden het spannend en fel. Dezelfde opwinding van Blackbox Revelation wordt veroorzaakt. Ook vuile Stones, White Stripes en Band Of Skulls gluren mee van achter het hoekje. Maar deze gretige Italianen hebben niet zomaar afgekeken van hun buitenlandse voorbeelden. Ze hebben wel degelijk een eigen rauwe sound gecreëerd en een album met poten en oren gemaakt, met genoeg spitse songs en de nodige variatie om ons bij de les te houden.
Heel leuke en smerige bewerking trouwens van Soulwax hun “NY Excuse”.
Misschien wel de meest belovende alternatieve rockband van het moment is Young Guns. Dit vijftal uit de UK wist zich in Europa de voorbije jaren een ongelooflijke live-reputatie bijeen te spelen. Ze werden in 2009 door het befaamde blad Kerrang! Magazine uitgeroepen tot ‘best new band’ en ‘best British newcomer’. Bovendien speelde Young Guns in het voorprogramma van Lostprophets, Taken Back Sunday en zelfs van Bon Jovi en momenteel tourt de band met Danko Jones.
Na de EP ‘Mirrors’ is er eindelijk hun officiële debuutalbum ‘All Our Kings Are Dead” en we kunnen stellen dat de heren de hoge verwachtingen moeiteloos inlossen. Twaalf songs lang horen we een heerlijke combinatie van posthardcore, poppunk, stadionrock en pop die steunt op aanstekelijke refreinen en breakdowns. Zanger Gustav Woods heeft trouwens een veel betere stem dan de meeste zangers van alle Britse punkbandjes die de stap naar de rest van Europa willen zetten.
‘All Our Kings Are Dead’ start geweldig met “Sons of Apathy” en “Crystal Clear”, beide nummers zijn qua opbouw identiek en tonen hoe de band het beste combineert van verschillende genres: heerlijke poppunkriffs met daaronder een metalachtige ondertoon, een fijn refrein en meerstemmige vocalen.
Volgende hoogtepunten zijn het honingzoete “Weight Of The World” dat je na twee keer gegarandeerd meezingt en “D.O.A”, misschien wel het meest pittige nummer op dit album. Nog een klassenummer is het zeer herkenbare “Winter Kiss” dat enkele maanden geleden gratis als single werd verspreid en waarbij een piano manifest op de voorgrond treedt. Eigenlijk treffen alle nummers doel en houdt Young Guns de hele plaat een zeer hoge kwaliteit aan. Deze band gaat een zeer mooie toekomst tegemoet!
Info www.myspace.com/youngguns
Binnen het rijtje van de dames van 2009 Duffy, Ellie Goulding, Little Boots, La Roux, Florence Welsch en Kesha en de opkomende ladies Caro Emerald, Eliza Doolittle en Rox, kunnen we niet omheen Marina Diamandis. De 24 jarige half Welshe, half Griekse schiet de hoogte in met het debuut ‘The family jewels’, frisse, zwierige hitparade en balladpop, voorzien van een stevige scheut elektronica, bombast, galm en kitsch, en die een mate van theatraliteit en dramatiek uitstralen.
We horen een vaardige, meeslepende en sfeervolle sound van de mooi ogende, jonge Diamandis, die over een expressieve stem beschikt. Het regent maar invloeden aan het adres van Marina, als het beluisteren van de cd erop zit … ze kijkt op naar artiesten als Gwen Stefani, Britney Spears, Kate Perry en de gadgets van Lilly Allen en Lady Gaga. Op een speels enthousiaste wijze verwerkt ze er invloeden van. Maar ook de intimiteit van een Regina Spektor en Heather Nova, de wave van Toni Halliday van het oude Curve, Catherine Ringer van Les Rita Mitsouko en Natasha Khan van Bat For Lashes flitsen ons door het hoofd. Ze moeten uiteindelijk niks onderdoen aan haar (eigen) geluid.
We onthouden alvast de frisse speelsheid van “Mowgli’s road”, “Hollywood” en “Guilty”. Ook het handvol nummers met een spannende opbouw en de sing/songwritersongs tonen aan dat ze veel in haar mars heeft. De spontaan joviale jonge dame is een grootse popdiva-in-wording …
Het Londese Klaxons lag een drietal jaar terug aan de wieg van de nu-rave, elektronische dansmuziek met rock, het Britse antwoord en een uitloper van de Amerikaanse punkfunkstyle. Samen met bands als Hot Chip, Late of the pier, Does it offend you, yeah en Kasabian maakten ze een sterk debuut. Maar buiten Kasabian en Hot Chip zijn vele van die opkomende bandjes al bijna ten onder of ze moeten muzikale variaties brengen om het éven boeiend, fris, opwindend, aanstekelijk en dansbaar te houden.
‘Myths of the near future’ is gegrift in het geheugen met huppelende songs als “Golden skans”, “Magick” en “Two receivers”. Vóór deze plaat verscheen, hebben ze de vorige moeten schrappen als ‘te experimenteel’. De nieuwe plaat nam wel een andere wending aan … een fors krachtige gitaarsound met elektronica, die onderhuids kleur geeft aan het dynamisch rockende trio.Luister maar eens naar “Valley of the calm trees”, “Flashover” of de titelsong van de tweede cd. Minder nu rave, toeters en bellen , bezwerende zalvende en hitsende elektronica en popgehalte. Songs als “Echoes”, “The same space”, “Vanusla”, “Twin flames” en “Future memories” slaan de vroegere richting in.
Vier producers werkten aan de plaat, een beetje teveel van het goede om aan het opzienbarende debuut te tippen. De songs halen een goede middelmaat, maar beklijven en werken net onvoldoende en gevat op de dansspieren …
Het Amerikaanse sextet Blitzen Trapper uit Portland Oregon van sing/songschrijver Eric Earley heeft al een paar cd’s uit, maar krijgt nu pas meer naambekendheid. De band put rijkelijk uit de pop van de jaren ’60 en ’70, laat krachtige retro indringen, wat zoete, dromerige, prikkelende en broeierige, stevige songs oplevert. De melodieën hebben soms weelderige arrangementen en worden gedragen door een zang op z’n Midlakes. De groep refereert naar de songwriting van Bob Dylan, Neil Young, David Bowie, Steve Harley en naar bands als de Beatles, Grateful Dead, Supertramp en Pink Floyd . Een link met The Traveling Wilburys is hier ook terecht.
Ze hebben twaalf gevarieerde songs uit, waarbij akoestische en elektrische gitaren, bezwerende en zalvende toetsen en piano, steelpedal, strijkers en drums mooi in elkaar vloeien, zonder kitscherig over te komen. Een sfeervolle, emotievolle en rakende songopbouw die uitermate doet genieten … stemmige retropoprock, die zou kunnen passen in een herwerkte tv versie van Mash.
De puike titelsong trekt al meteen de aandacht, net als het tweede “Laughing lover” en “Love & hater”. Intens en ingetogen klinken “Below the hurricane”, “The man who would speak true”, “Heaven & earth” en “The tree” door het ingehouden karakter en de sobere begeleiding. De daaropvolgende songs zijn eenduidiger en vormen aangenaam uitgebouwde retro … Luisterplezier dus! Jawel, een woord op z’n plaats om de nieuwe plaat van Blitzen Trapper te omschrijven!
De Schotse zanger Jim Kerr behoeft in de Lage Landen weinig of geen introductie. Als frontman van de Simple Minds heeft hij hier de voorbije drie decennia met zijn groep zonder al te veel moeite zalen kunnen uitverkopen, weiden laten vollopen en menige hartjes sneller doen slaan.
Vorig jaar leverden ze hier in hun bijna originele bezetting nog een glansprestatie af tijdens Suikerrock, op de Lokerse Feesten en in Vorst Nationaal. En ook afgelopen zomer zouden ze in beginsel als hoofdact fungeren op Werchter Classic maar dat feestje ging niet door omdat een annulering zich wegens productionele redenen (men kon niet tijdig alle apparatuur vanuit Noorwegen overbrengen) opdrong.
De fans hoefden echter niet te treuren. Voor het eerst in zijn carrière bracht Kerr enkele maanden terug zijn allereerste soloalbum uit onder de noemer ‘Lostboy! A.K.A. Jim Kerr’. Geen wereldschokkende plaat maar meer dan verdienstelijk en van een dusdanige niveau en stijl dat dit ook de fans van de Simple Minds zou moeten kunnen bekoren.
De promotionele clubconcerten brachten Kerr op 30 mei naar een snel uitverkochte Botanique (Brussel). Voor wie toen naast een ticket greep, had de Democrazy voor een herkansing gezorgd. Ze waren er namelijk in geslaagd om de openingsavond van het tweede luik van de tournee in de Gentse Handelsbeurs te laten plaatsvinden. Ideale gelegenheid dus om Kerr vanaf enkele minieme meters en dus (bijna) lijfelijk te kunnen meemaken.
De komende concertreeks is trouwens geen herhalingsoefening van deze die in het voorjaar werd afgewerkt omwille van een nieuwe aanpak. Na een generale repetitie bij enkele Europese radiostations waarop een beperkt publiek van wedstrijdwinnaars was uitgenodigd, werd het concept ‘Electro Set’ boven de doopvont gehouden. Kerr wordt op het podium muzikaal enkel begeleid door synthesizerklanken voortgebracht door toetsenist Simon Hayward (Automated Groove Machine en tributegroepen als Sample Minds en Depeche M@de) en vocaal ondersteund door Sarah Brown (Roxy Music, Duran Duran, Simply Red, e.d.m.). Of anders uitgedrukt: qua instrumentatie ontberen (bas)gitaren of drums en krijgen alle nummers derhalve een louter elektronische uitvoering.
Een kwartier later dan aangekondigd werd met “Kill Or Cure” de avond in Gent geopend. Een nieuwe compositie die volledig in de lijn lijkt te liggen van het materiaal op de debuutplaat ‘Lostboy! A.K.A. Jim Kerr’ en waarvan de klankkleur onderhuids verwantschap vertoont met ouder werk dat terug te vinden is op de albums ‘Sons And Fascination’, ‘Sister Feelings Call’ en ‘New Gold Dream (81-82-83-84)’, een drieluik van de hand van Simple Minds dat in zijn genre tot het sterkste van de jaren ’80 mag gerekend worden.
Daarna volgden de allereerste single “Shadowland”, “She Fell In Love With Science”, “Bulletproof Heart” (oorspronkelijk van Fingerprintz) en “Karma To This Rain”. Verdienstelijk maar niet echt beklijvend.
Zonder absolute drang naar een nostalgische trip werd het pas echt interessant toen Kerr liet weten ook enkele fragmenten te brengen uit het Simple Minds’ album ‘Empires And Dance’ uit 1980. “This Fear Of Gods” klonk nog steeds even donker, bezwerend en kernachtig als dertig jaar terug en het niveau van de set werd hiermee kordaat opgekrikt. ‘De eerste keer dat we dit nummer spelen in sinds weet ik veel welke tijd’, aldus een zuchtende Kerr.
Ook “Cynical Heart”, van oorsprong een trancenummer van de hand het Duitse duo Jam & Spoon waarop Kerr in 2003 de gastvocalen verzorgde, klonk goed. Niet in het minst door de warme stem van Jim die mooi boven de klanken zweefde.
Maar daarna zakte het concert als een pudding in elkaar. “Refugee” klonk te mechanisch, te koel en vooral te flauw. De tastbare ‘klassieke’ instrumenten werden gemist en de song ontbeerde aan grandeur en epiek. Ook bij nieuwelingen “In Every Heaven” en “Sense Of Discovery” was het dansen op een slappe koord. Hoofdverantwoordelijke was opnieuw de synthesizer die de muziek liet klinken als kwam het uit een blikken doos.
”Remember Asia” met het fijne gitaarrifje en “Red Letter Day” boden iets meer kwaliteit maar vervielen door het gesamplede in hetzelfde euvel.
In de eerste bisronde nam Sarah Brown bij “The Wait” een deel van de hoofdvocalen voor haar rekening en vertoonde het dromerige “Broken Glass Part” duidelijk referenties met de begindagen van de Simple Minds.
Nadien verliet het trio opnieuw het podium waarna Kerr aanvankelijk alleen terugkwam om het publiek nog eens uitvoerig te danken voor hun komst en voor de jarenlange steun. Hij liet weten dat voor het volgende nummer iets speciaals werd voorzien. Ingegeven door het feit dat zijn naam in de loop van het concert al eens door Kerr vernoemd werd, droomden wij er stiekem van dat rechterhand Charlie Burchill mee op het podium zou komen – wat in het voorjaar in de Amsterdamse Melkweg daadwerkelijk gebeurde. Maar dat de meeste dromen bedrog zijn, werd nog maar eens aangetoond. Geen Burchill te bespeuren maar het was Sarah Brown die haar eigen gloriemoment toebedeeld kreeg en een nummer mocht zingen. De keuze viel op “Teardrop” van Massive Attack. Dat Brown een goede stem heeft, hoefde niet bewezen te worden maar dit nummer lag haar niet en ook de instrumentatie – nog steeds die ene synthesizer - kon het origineel qua impact totaal niet benaderen. Wij zouden zelfs durven spreken van een tenenkrullende versie.
En de kelk moest blijkbaar helemaal leeggedronken worden want van een finale climax was evenmin sprake. “Spaceface” (uit het Simple Minds’ album ‘Cry’, 2002) vloeide over naar “I Travel” (Empires And Dance’). Op zich een fantastische keuze ware het niet dat door te overvloedige pompende beats alles naar de verdoemenis gespeeld werd. Had men laten weten dat het een verborgen camera programma betrof met onze eigenste Reggie Penxten of Pat Krimson betrokken in het complot, we hadden niet vreemd opgekeken.
Anderhalf uur concert met enkele fraaie maar veeleer matige tot bijzonder flauwe (instrumentale) momenten is de slotsom. Aan Jim Kerr lag het niet. Hij was goed bij stem en was helemaal in zijn vertrouwde doen. Het publiek vragen de handen in de lucht te steken, de microfoon statisch in de lucht steken, knipogend naar enkele fans, op zijn ondertussen kenmerkende manier bewegen op het podium: het was er allemaal. Bij de muziek - hoe futuristisch en vernieuwend ook – werd het gaspedaal iets teveel op onnodige momenten ingedrukt zodat men zichzelf leek voorbij te rijden.
Setlist: Kill Or Cure, Shadowland, She Fell In Love With Science, Bulletproof Heart, Karma To This Rain, This Fear Of Gods, Cynical Heart, Refugee, In Every Heaven, Sense Of Discovery, Remember Asia, Red Letter Day
The Wait, Broken Glass Park
Teardrop, Spaceface / I Travel
Organisatie: Democrazy (ism Handelsbeurs), Gent
Ook al kan Nick Cave met zijn wonderlijke Bad Seeds venijnig uit de hoek komen, met Grinderman heeft hij voor nog een extra uitlaatklep gezorgd om zijn diepste demonen op de wereld los te gooien. Zijn metgezellen (en tevens Bad Seeds) Jim Sclavonous (drums), Martin P. Casey (bass) en Warren Ellis (al de rest) volgen hem daarin blindelings en zijn net zo bedrijvig als hun baas als het op intens musiceren aankomt. Vooral Warren Ellis is een extreem geval. Hij ziet eruit als een ongewassen holbewoner, beweegt zich voort alsof er constant een paar kwaadgezinde ratten in zijn broek zitten en hij geselt zijn instrumenten met de bezetenheid van een bloeddorstige hyena die zonet een wild konijn aan flarden heeft gebeten. Kortom, Ellis is geniaal.
Alles was geniaal trouwens vanavond in de AB. De vernietigende passage van Grinderman zullen we nooit vergeten. Het concert staat voor ons geboekstaafd als ronduit fantastisch, rauw, brutaal en meedogenloos.
De band speelde zowat bijna alles uit hun 2 albums, twee rauwe lappen verscheurende rock met prachtsongs die schuilen onder de verschroeiende sound.
Nick Cave schitterde als een briljante entertainer, hij bracht zijn songs met stijl, tonnen bezieling en de nodige portie humor. Voor zowat de helft van de songs had hij zelfs een gitaar om zijn nek hangen. Hij is hoegenaamd geen Hendrix maar de duivelse tonen die hij uit dat ding haalde, pasten perfect binnen de psychotische oerkrachtsound van Grinderman. Hij had ook een keyboard op het podium staan, maar dit was niet de avond van de subtiele pianotoetsen, eerder van een onzachte en brutale aanpak van een toetsenbord dat net niet aan diggelen werd geslagen.
Wij hadden het al door van bij de eerste stuiptrekkingen van de allesverslindende opener “Mickey Mouse and the goodbye man”, dit zou een memorabel concert worden. Hard en genadeloos klonk het in “Get it on”, “Worm tamer”, “Heathen child” en vooral “Evil” waarbij halve zot Ellis op de grond ging liggen om er het refrein “Evil ! Evil! Evil!” met doodsverachting uit te schreeuwen. Alle remmen werden losgegooid (voorzover er al een rem op zat vanavond) in gloeiend hete versies van “Love bomb”, “Honey bee” en een verpulverend “No Pussy blues”.
De rauwe sound van Grinderman was een welgekomen bron voor het wilde experiment en buitenzinnige karakter van songs als “When my baby comes”, “Bellringer blues”, “Go tell the women” (“The first song I wrote on guitar”, dixit Cave, beetje stuntelig maar meesterlijk) en “Man in the moon” (nochtans zeer rustig op plaat, maar hier met een extra scheurende en sublieme gitaar-outtro van Ellis). De diepe bas van Martin Casey was de broeiende aanloop voor afsluiter en totale apotheose “Grinderman”, een moordlustig en sluimerend beest van een song die uitgroeide tot een laatste machtige agressor van onze trommelvliezen.
Grinderman was even gewelddadig als fenomenaal. Lang geleden dat we nog eens zo ondersteboven waren van een concert. Dit gaat nog lang blijven nazinderen.
Een aangenaam voorprogramma ook met Anna Calvi, een talentrijke dame met een aparte en fijne, soms bluesy gitaarstijl en met een puike begeleidingsband die nogal percussie gericht was. Gevolg, een vreemd en interessant eigen geluid, duister en begeesterend. De madam heeft met “Jezebel” een eerste knappe single op zak. Het deed een beetje denken aan Siouxsie in betere tijden (nog voor er schimmel op stond) en ook wel aan PJ Harvey of zelfs de eerste plaat van Goldfrapp. Iets om in het oog te houden.
Organisatie: Live Nation
De Brugse groep Westerbergs & Heavy Hearts hadden mij vorig jaar nog aangenaam verrast tijdens de halve finale van Westtalent in de 4AD en ik was dan ook benieuwd wat ze er tijdens een volledige set, waarin ze hun eerste EP ‘Arms to teeth’ kwamen voorstellen, van zouden bakken. Met zijn vieren (2 gitaren, toetsen en drums) hadden ze plaats genomen op stoelen, Woven Hand achterna?
Jammer dan dat de gedrevenheid van die laatsten hier in geen velden of wegen te bekennen was. Ken ‘Westerbergs Van Roose heeft nog steeds een formidabele stem en zijn muzikanten zijn absoluut geen sukkelaars maar de nieuwe richting die ze blijkbaar zijn ingeslagen was niet meteen iets om euforisch over te doen. Hun veel te gepolijste sound kon weinig emoties losmaken. Nochtans kon het anders want telkens als Westerbergs een song uit hun prille beginperiode aankondigde was het wel raak. Die oudere nummers, waar een zekere tristesse van afstraalde, klonken dan ook een stuk rafeliger en doorleefder. Ook de twee covers (van Band Of Horses en Gutter Twins) konden niet echt overtuigen. Kortom: een halve ontgoocheling.
The Reverend Peyton's Big Damn Band tapte uit een totaal ander vaatje. Dit drietal uit Brown County, Indiana bestaat naast de Reverend (gitaar en zang) zelf uit zijn vrouw Washboard Breezy Peyton en zijn neef Aaron ‘Cuz’ Persinger (drums). Van originaliteit kon je ze moeilijk beschuldigen maar hun authentieke stompende countryblues werkte bijzonder aanstekelijk en ook het publiek had dat meteen door en reageerde laaiend enthousiast. Reverend Peyton zong alsof hij net een wesp had ingeslikt en plukte als een razende aan de snaren van zijn 4 gitaren die hij had meegebracht (resonator guitar, national guitar, akoestische Gibson en een driesnarige sigarendoos). Even gaf deze flink uit de kluiten gewassen boskabouter een demonstratie hoe hij naast het gitaarmotief tegelijkertijd ook de baslijn op één en dezelfde gitaar kon spelen. Dit soort "kijk mama, zonder handen"-toestanden (hier zonder pedalen eigenlijk) hoeft voor mij eigenlijk niet maar voor één keer wilde ik dit wel door de vingers zien. En vrouwlief die hoste ,voortdurend raspend op haar washboard die ze op het eind ook nog in de fik zou steken, als een heuse big mama over het podium terwijl Aaron Persinger, in het gewone leven een singer-songwriter met John Prine-ambities, zich de ziel uit lijf mepte.
Teveel van hetzelfde zou een kniesoor kunnen opmerken maar als het steeds met bezetenheid gebracht wordt en soms zelfs het eenzaam hoge niveau van Left Lane Cruiser haalt, heb ik daar absoluut geen bezwaar tegen, integendeel. En dan te bedenken dat de dokters Reverend Peyton na aanhoudende pijn in de linkerhand als gitarist hadden opgegeven! Gelukkig vond hij na een inactieve periode uiteindelijk toch een dokter die hem succesvol kon opereren.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De muzikale invloed van de inmiddels 62-jarige Britse artiest Steve Winwood gedetailleerd in kaart brengen, zou een uiterst intensief en omvangrijk werk zijn. Wijzelf beperken ons hierbij tot een kleine greep uit de overvolle ton van realisaties.
Reeds als tiener maakte Winwood duidelijk dat hij een begenadigd gitaar- en Hammond B3-speler was en begeleidde hij artiesten als Muddy Waters, John Lee Hooker, B.B. King, Chuck Berry en Bo Diddley tijdens hun respectievelijke tournees in zijn thuisland. Amper de leeftijd van 15 bereikt, maakte hij deel uit van de Spencer Davis Group en pende enkele wereldhits neer in de vorm van “I’m A Man” en “Gimme Some Lovin’”. Omdat Winwood – nooit vies van een muziekgenre meer of minder – het muzikale spectrum van de groep breder wou zien (onder meer via een injectie jazz) en andere opportuniteiten zag, verliet hij de groep om in 1967 samen met Jim Capaldi, Chris Wood en Dave Mason de formatie Traffic op te richten. Vervolgens vormde hij in het gezelschap van Eric Clapton, Rick Grech en Ginger Baker de supergroep Blind Faith waarbij de samenwerking resulteerde in één gelijknamig album (1969). Met Grech en Baker werkte Winwood eventjes samen binnen een jazz-rock fusion groep genaamd Ginger Baker’s Air Force om zich uiteindelijk na een hereniging met Traffic op een meer dan succesvolle, met grammy’s overladen solocarrière toe te leggen. En zelfs daar hield het niet op. Bracht Winwood geen eigen werk uit, was hij in de weer als studiomuzikant bij grootheden als pakweg The Who, Joe Cocker, Lou Reed, George Harrison, David Gilmour, Tina Turner of James Brown.
Het hoeft dan ook geen betoog dat Winwood hoog aanzien geniet. Maar ondanks al die eer en aandacht, kan hem geen kapsones verweten worden. Afgelopen zaterdag betrad hij namelijk onaangekondigd en losjes gekleed (hemd uit de broek) het podium van de AB, stapte terwijl de lichten nog niet gedoofd waren rustig naar zijn geliefde Hammond en sloeg met enkele rake bewegingen de juiste noten aan om aldus met “I’m A Man” het concert van start te laten gaan. Meteen een strakke en swingende opener waarbij de soul en de R&B broeierig klonken als vanouds. Het publiek reageerde met groot applaus en Winwood nam het vriendelijk in ontvangst.
Na het uit zijn meest recente album ‘Nine Lives’ (2008) afkomstige “Hungry Man”, volgde “Can’t Find My Way Home” (Blind Faith) waarbij Paul Booth de Hammond bespeelde en Winwood de gitaar ter hand nam. Met zichtbaar gemak evenaarde hij de kunde van Clapton. Ook bij “Dirty City” (‘Nine Lives’) waar Clapton op plaat eveneens een belangrijk deel van deze gitaarpartijen voor zijn rekening neemt, etaleerde Winwood zaterdag nogmaals dat hij de evenknie kan zijn van Mr. Slowhand.
Na “Fly” (eveneens uit ‘Nine Lives’) dat met zijn mix van Braziliaanse, Afrikaanse en Keltische elementen en mede door de zachte gitaarklanken van Tim Cansfeild en de percussie van Satin Singh erg zomers klonk, was het hoofdstukje Traffic aangebroken.
”Light Up Or Leave Me Alone” kreeg een minutenlange uitvoering waarbij jazz en funk primeerden, mede door de aan Maceo Parker refererende saxofoonklanken voortgebracht door Booth. Winwood op Hammond en Cansfeild op gitaar duelleerden en werden ritmisch vooruitgestuurd door drummer Davide Giovannini. Zonder de jazz-puristen op de tenen te willen trappen, het klonk alsof de acid jazz stroming aan een revival begonnen was.
Ook bij “The Low Spark Of High Heeled Boys / Empty Pages” kon er flink wat gesoleerd worden en stonden de jazz en funkklanken op de eerste plaats. De combinatie van Hammond, percussie en gitaar leek bij momenten weggeplukt uit een set van Carlos Santana. Een mogelijke vergelijking is niet zo vreemd te noemen want Winwood ondernam enkele maanden terug een tournee met de Mexicaanse gitaarvirtuoos.
Een ietwat matte versie van “Higer Love” was niet meer dan een voorbode voor een spetterende finale. In de bisronde bleek “Dear Mr. Fantasy” (Traffic) nog steeds een onverwoestbaar bastion te zijn waarbij het publiek kon genieten van de tempowisselingen, het gitaarwerk van Winwood en de extra bluesgetinte outro waarin zowaar zelfs een miniem instrumentaal stukje “Child In Time” van Deep Purple in verwerkt werd. “Gimme Some Lovin’” sloot de cirkel en vormde een fantastisch einde waarbij de vocalen, de Hammond, de wah wah gitaar, de sax en de drums in perfecte symbiose op elkaar aansloten.
”Keep On Running”, “Paper Sun”, “While You See A Chance”, “Valerie”, “Back In The High Life” en “Roll With It” bleven zaterdag in de jukebox steken maar door de vakkundigheid waarmee Winwood en zijn begeleidende muzikanten de wél gebrachte nummers aanpakten, was dit op zich geen absoluut gemis.
Toch dient te worden opgemerkt dat de duur van het concert (amper 1u20 en door het soleren nauwelijks tien nummers) veel te kort mag genoemd worden voor een artiest met een dergelijk oeuvre en die zonet een 4-delige overzichtsbox heeft uitgebracht onder de naam ‘Revolutions. The Very best Of Steve Winwood’.
Ook viel het enigszins te betreuren dat de setlist nagenoeg identieke vormen aannam als tijdens zijn vorige passage in de AB (op één dag na exact twee jaar geleden). Ietwat vreemd als men weet dat Jimi Hendrix tijdens de opnames van ‘Electric Ladyland’ hemel en aarde (en intussen al geruime tijd enkel de hemel) bewoog om een sessie met Winwood te kunnen doen en volop te kunnen improviseren (zie “Voodoo Chile” als resultaat). Een nieuw publiek zal Winwood namelijk niet meer aansnijden (ook niet de jongeren die hem kennen via Eric Prydz die zijn hit “Call On Me” volledig bouwde rondom “Valerie”) dus jammer dat de trouwe aanhang ei zo na dezelfde show voorgeschoteld kreeg en grote verrassingen als dusdanig uitbleven. Mede hierdoor hadden we de indruk dat middenin de set de aandacht van een deel van het publiek wegebde.
Anderzijds, de klasse en het spelplezier dat van het podium droop bij de vijf muzikanten, maakten veel goed.
En als we het woord ‘spelplezier’ gebruiken, willen we u ook niet de prestatie van The Holmes Brothers onthouden die hun nieuwe album ‘Feed My Soul’ (in een productie van Joan Osborne) kwamen voorstellen. Zij mochten als ‘voor’programma van Steve Winwood fungeren en deden dit op hun vertrouwde manier. Na een carrière van drie decennia en het podium dan wel de studio te hebben met gedeeld met onder meer Bob Dylan, Bruce Springsteen, Patti Smith, Peter Gabriel en Al Green, hebben de broers Holmes, Sherman (basgitaar en vocalen) en Wendell (gitaar, piano en vocalen), alsook Popsy Dixon (drums en vocalen) niks meer te bewijzen. Mooi om zien was hoe ook zij zich nog steeds kunnen vermaken op het podium. Wendell was vooral degene die het publiek met allerlei grapjes op sleeptouw nam en met hun mix van blues, gospel, R&B en soul brachten ze een hartverwarmende show. Zowaar een dubbelaffiche.
Setlist Steve Winwood: I’m A Man, Hungry Man, Can’t Find My Way Home, Dirty City, Fly, Light Up Or Leave Me Alone, The Low Spark Of High Heeled Boys / Empty Pages, Higher Love,
Dear Mr. Fantasy, Gimme Some Lovin’
Organisatie: Greenhouse Talent
De jaren ’80 waren meer dan Ghostbusters en Sandra Kim. Omtrent 1985 werd in Leeds een groepje opgericht dat de muziekwereld helemaal op zijn kop zou zetten. Een paar jonge gasten onder leiding van ene David Gedge besloten om in navolging van The Buzzcocks gitaarmuziek te gaan spelen dat helemaal niet perfect moest klinken, het mocht zelfs rammelen langs alle kanten.
Een jaartje later ondekte wijlen John Peel dit geluid en na enkele draaibeurten tijdens zijn legendarische Peel Show vonden ook de twee toonaangevende Britse muziekbladen (NME en Melody Maker) hun weg naar The Wedding Present.
NME besloot zelfs om The Wedding Present op een cassette te zetten samen met groepen als Primal Scream, Miaow of The Pastels.
Of het nu de bedoeling was of niet blijft maar de vraag en toch werd dit de belangrijkste cassette uit de muziekgeschiedenis want doordat deze tape insloeg als een bom werd al vrij vlug de muziekterm ‘C86’ als stijl geboren, andere noemden het “jingle-jangle pop” omwille van het rammeleffect maar uiteindelijk koos iedereen voor die andere term...indie … Dit maar om u te vertellen dat David Gedge met recht en rede de peetvader van de indiemuziek mag worden genoemd.
Bizar (ha!) genoeg had de meester-indiegroep hun grootste succes te danken toen ze de overstap maakten naar major RCA om samen met Steve Albini het loodzware ‘Bizarro’-album op te nemen.
Het toeval wil dat dit jaar niet enkel dit album 20 jaar bestaat maar ook de Vk* hun kaarsjes mocht uitblazen en zoiets was meer dan reden genoeg om af te zakken.
Muziek is emotie en meteen merkte je dat het overgrote deel van het publiek hier ook ooit 20 jaar geleden stond want als er zich één zaal de indietempel van België mocht genoemd worden dan was het de Vk* wel!
De meeste mensen waren hier om de fijne momenten van weleer te herbeleven en vooral nog eens een groep aan het werk te zien die het verschil maakte, ook al is in de huidige bezetting David het enige originele lid.
David Gedge die gisteren volledig in het zwart gekleed was, gaf toe dat hij het zich allemaal niet zo goed meer herinnerde dat hij ooit op de Vk*-planken stond, ook al insinueerde hij op grappige wijze dat we voorzichtig moesten zijn bij het verlaten van de zaal.
De groep begon meteen met het prachtige liefdeslied “Heather” om meteen daarna de indieklassieker “What did your last servant die of” uit hun mouw te schudden.De rimpels zijn er en wie goed keek kon zelfs zien dat ook dat de Fred Flinstone van de indiepop last krijgt van kaalheid maar het werd even knap gespeeld als ze dat deden in pakweg 1988.
Na een zestal nummers waaronder het aangrijpende “1-5” kregen we plots John Peel uit de speakers te horen, de band had een collage gemaakt van verschillende citaten van Peelie en met de haren recht in de nek ontplofte “Brassneck” waar meteen de start van het ‘Bizarro’-album met werd gegeven. Alle nummers werden op hondstrouwe maar o zo meesterlijke wijze gespeeld waarbij David geregeld de grapjas uithing maar zich muzikaal als uiterst behendig liet zien.
Ooit zei David Gedge in Duitsland “Keine Zugabe!” en dat is anno 2010 niet veranderd, toen ze de laatste track van “’Bizarro” inzetten grapte David nog eens: “We’re The Wedding Present, we never do encores”.
De nostalgische momenten waren voorbij zonder dat we het echt beseften maar het waren momenten die andermaal in het geheugen gegrift staan als memorabel.
Dank u Vk*, dank u Weddoes!
TRACKLIST
HEATHER, WHAT DID YOUR LAST SERVANT DIE OF?, 1-5, END CREDITS, REAL THING, MYSTERY DATE, BRASSNECK, CRUSHED, NO THANKS, KENNEDY, WHAT HAVE I SAID NOW?, GRANADALAND, BEWITCHED, TAKE ME!, BE HONEST
Neem ook een kijkje naar de site van Indiestyle betreffende dit concert
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
Nederlands 
Français 
