Goedgeluimd trokken we na een prachtige hoogzomerdag op 9 oktober richting Trix in Antwerpen voor een avondje ‘post-rock’ met Red Sparowes and guests. Tussendoor werden we getrakteerd op leuke plaatjes van DJ Aldolino ( = de DJ-alias van Aldo Struyf, frontman van Creature With The Atom Brain).
Head of Wantastiquet (het soloproject van Sunburned Hand of the Man’s gitarist Paul Labreque) was opener van dienst. Hij bracht met banjo, strijkstok en analoge effecten een eerder lauwe psychedelische folky start van wat later een muzikale ‘hot indian summernight’ zou worden. Hierdoor een eigen wereld oproepend en eigenlijk teveel in zichzelf gekeerd zijnde, sloeg de vlam niet echt over, wat resulteerde in enkele lauwe reacties vanuit het publiek, dat er eerder voor spek en bonen bijstond. Niet echt slecht, maar persoonlijk heb ik al betere dingen gezien met dezelfde éénmanssetting, bijvoorbeeld Lichens in het voorprogramma van OM of het Nederlandse Kristus Kut.
De sfeer sloeg al snel om bij het optreden van Imaad Wasif, de tengere psych-rock guru, die voor de tweede maal in korte tijd (was ook al te zien op LeffingeLeuren) ons landje aandeed en in Trix zijn Europese tour kwam afsluiten naar aanleiding van het uitbrengen van zijn laatste cd, ‘The Voidist’. “Priestess” werd als eerste op het publiek losgelaten en de combinatie van een ontketende Imaad met de pompende ritmesectie Two Part Beast (what’s in a name?) liet niemand koud. De toon was gezet. Het was duidelijk dat Imaad & co. er alles nog eens wilden uitpersen tijdens dit allerlaatste optreden van hun Europese tour. Volgend hoogtepunt was “Fangs”, een song waar je onmogelijk stil op kon blijven staan, ook Imaad sprong alle kanten op. De intensiteit en gedrevenheid van Imaad en zijn partners in crime droop van het podium af, richting publiek dat geïnfecteerd door dit alles niet anders kon dan zich laten meeslepen in deze ‘psych-rock undertow’. Tussendoor zorgden enkele ingetogen songs als “Oceanic” en “Return to you” voor een welgekomen afwisseling. Een warme gloed verspreidde zich over de enthousiaste eerste rijen en “Razorlike” zorgde voor het laatste muzikale hoogtepunt van de set.
Hadden we nog maar juist de tijd om te bekomen van deze adembenemende set, dan sloeg de vlam helemaal in de pan bij de headliner Red Sparowes, de post-rock band uit Los Angeles. De band, met leden van Isis en Halifax Pier in de gelederen, werkte met Toshi Kasai (Melvins, Tool) aan hun jongste cd ‘The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer’ en de invloed van deze producer is dan ook duidelijk te horen op deze nieuwe intrigerende schijf. Hun grootste troef is dat ze met de verplettende 3-éénheid van gitaristen Bryant Clifford Meyer, Emma Ruth Rundle en Andy Arahood voor nog meer gelaagdheid zorgen in hun reeds complex opgebouwde songs. Voeg daarbij nog de dodelijk strakke ritmesectie van Craig Burns (bass) en David Clifford (drums) en je krijgt een magische cocktail. Tool meets Mogwai meets My Bloody Valentine.
Red Sparowes opende hun set met het magistrale “Buildings Began to Stretch Wide Across the Sky, And the Air Filled with a Reddish Glow" van hun uit 2005 daterende debuutplaat ‘At the Soundless Dawn’. We werden vervolgens meegenomen op een muzikaal beklijvende rollercoaster die ons nog een groot uur zou vervoeren. Steeds balancerend op dreigende spanning en bevrijdende ontlading werden we heen en weer geschud in een stroom van epische songs zoals “Avalanche”, het magische “Freeway” en “Elephant” om uit te monden in een sonisch noodweer tijdens de encores “Alone and Unaware the Landscape was Transformed in Front of our Eyes” en “Mother”.
Red Sparowes bewezen eens te meer dat ze een publiek blijvend kunnen boeien van de eerste tot en met de laatste noot. Pure klasse!
Dit was een Trix-hoogzomeravond in crescendo. Met verwende oren keerden we terug huiswaarts. De afwezigen hadden – alweer - ongelijk!
Organisatie: Trix, Antwerpen
Als aftrap voor hun 3 weekse Franse tournee die hen langs Marseille, Lyon en Parijs leidt kwam TBBR warmdraaien in de Aéronef Club.Aan de vele (West) Vlaamse gesprekken rond ons bleek duidelijk dat het pittoreske zaaltje steeds meer bekendheid vermag over de landsgrenzen.
De lokale band John Rattray mocht de knusse rock 'n’rollzaal op temperatuur brengen.
Het vijftal uit Lille bracht een mix van punk, metal en heavy rock en haalde de mosterd bij o.a. Quicksand, Tool en Misfits.Dat ze hun hele vriendenkliek opgetrommeld hadden, was duidelijk want na ieder nummer werden ze fel bejubeld en werden ze op handen gedragen. Een verdienstelijke poging van het energieke combo maar ze hebben nog een lange weg af te leggen.
Wat niet kan gezegd worden van de formatie Paternoster-Van Dijck die na hun zilveren podiumplaats op Humo’s Rock Rally 2006 als een komeet de hoogte in schoot. Na een beperkt aantal grote zomerfestivals (Werchter, Pukkelpop,...) dit jaar, tasten ze nu langzaam maar zeker af of ze ook in het buitenland voet aan wal kunnen krijgen. Met hun eigengereide coolness stapten ze zoals steeds op het podium om meteen furies van wal te steken met “Run wild “ en “Where Has All This Mess Begun”.
“We are The Blackbox Revelation from Brussels” klonk het na het 2de nummer... de kop was eraf en de machine vertrokken. De gehele ‘Silver threats’ - cd passeerde de revue met als hoogtepunten “You Better Get In Touch With The Devil” en de nieuwe single “Love licks”. Van Dijck beukte weer als een bezetene in op z'n drums en Paternoster 'mishandelde' z'n gitaren zodanig dat de zompige bluesrock de volledige zaal een dik uur lang in de ban hield. Met slechts af en toe een “Merci” tussen de tracks, bleef het tempo hoog en werd slechts even de gashendel getemperd met “Sleep while moving” en “Our town has changed for years now”.
In de bisronde volstonden “Never alone/allways together” en een ultravet “Set your head on fire” om alle Fransen te overtuigen dat het beste Belgische exportproduct zonet over hen heen was gedonderd!
Organisatie: Aéronef, Lille
Na de grensverleggende theatertournees ‘Code Red’, ‘The next dimension’ en ‘Frame by Frame, where art meets technology’ verweefden Maurice Engelen en Olivier Adams van Praga Khan hun sound met spitsvondige technologieën van art, design, dans, choreografie en communicatie. Daarbovenop hadden we nog begin het jaar het Maurice Engelen ‘Moreese.com’ project, een combinatie van muziek en show, die aanstormend talent de kans gaf zich te ontplooien, een ‘eveybody is an artist’ - princiep.
Die ervaringen reflecteerde Engelen terug in het werk van Praga Khan, want sommige artiesten die de voorbije jaren in de kunst, technologie en het interactieve spektakel mee deden, stapten ook in de frisse, bezwerende en krachtige electropop. Op die manier werd de succesvolle theatertours geïntegreerd in de Praga Khan sound. Een onvoorwaardelijk respect bouwden we op voor deze man, die steeds opnieuw zichzelf probeert uit te vinden.
Praga Khan is ‘back to basics’, laat de sound z’n werk doen en werkt terug in op de dansspieren. Een stomend feestje en mooi volk op het podium, jawel … En volgend jaar zal Praga Khan met nieuwe songs voor de dag komen.
Vanavond hoorden we een arsenaal van ‘greatest hits’, een opwarmingshow, bijna tien jaar na hun laatste optreden in de Vooruit, Gent, ondersteund van verleidelijke danspasjes en acts, van schaars geklede vrouwen naar een naaktdanseres tot een zangeres op z’n Sharon den Adels. Alles kreeg een plaatsje binnen het PK concept van dromerige dancepop, wave/electro, EBM en technobeats.
Een aardig gevulde Vooruit was duidelijk te vinden voor het muzikale recept, die refereerde aan de succesdagen van de Lords Of Acid. Trouwens, Kirk Salvator (ex LOA) drumde.
Bij aanvang hoorden we met “Picture this” en “1000 Sterne” de dreigende wave/elektrobeats en een slepende, repeterende opbouw. Gaandeweg rolden we in dat sfeertje door de forsere en krachtige beats van “Love” en “Luv U still”. Na de sfeervolle, zalvende soundscapes op “The moon” klonk Praga Khan dynamisch en opzwepend …In songs als “Right or wrong” en “Remove the armour” zagen we pics van oorlogsgeweld, en mitrailleursalvo’s vlogen ons om de oren . Wantrouwen heerste op “My mind is my enemy”. Naast de erotiserende acts wist ook Maurice z’n publiek te entertainen en te performen.
Het dansbare gedeelte werd aangevat met de toegankelijke “Lonely”, “Isolation”, “Fantasia forever” en besloot een eerste keer met het intrigerende “Breakfast in Vegas”; enkel een paaldanseres ontbrak nog! Meer en meer flitsten beelden van ‘From Dusk till Dawn’ voor me door die versmelting van muziek, show, act en dans …
In de bis werd de menigte geïnjecteerd met het aan Neon Judgement gelinkte “Freakazoidz”, de ophitsende new beats van “I sit on acid” en kon Engelen en z’n crew niet omheen de fijne samenhorigheidsafsluiter “The power of the flower”. We misten enkel nog de aan Prodigy refererende kraker “Injected with a poison”.
Praga Khan is opnieuw gelanceerd en zorgde anderhalf uur lang voor een uiterst geslaagde return en feestje in de Vooruit. We zijn gewaarschuwd …
Neem gerust een kijkje naar de pics ( Triggerthief – info site http://www.triggerthief.com )
Organisatie: Amusez-Vous
Het concert van The Undertones baadde volledig in de sfeer die zij creëerden op hun gelijknamige debuutplaat. Er werd dan ook uitvoerig geput uit deze beste plaat die ze ooit gemaakt hebben. Geheel volgens de ongeschreven regels van de punk van einde 70‘s speelden The Undertones hun uiterst korte songs lekker strak, puntig en uiteraard -laat ons zeggen in goeie Ramones traditie- supersnel en zonder adempauzes (alleen de one, two, three, four’s moesten we er ons zelf bij voorstellen, als we al tijd hadden).
Ze staken de lont aan met “Jimmy Jimmy” en het tempo zou maar één zeldzame keer naar beneden gaan met het fijne rustpuntje “Julie Ocean” ergens middenin de set. Voor het overige: rechtdoor !
Heerlijk om vast te stellen dat de songs de tand des tijd met glans hebben doorstaan en dat zanger Paul McLoone deze zo overtuigend kon brengen dat wij op geen enkel moment Feargal Sharkey mistten. Sterker nog, The Undertones hebben nog nooit zo krachtig geklonken. Die Mc Loone stond hier verduiveld goed te zingen, alsof hij al die krakers zelf had geschreven.
Een stomend publiek sloeg in het fijne achterzaaltje van de Aéronef veelvuldig aan het pogoën op venijnige punkstuiptrekkingen als “Male model” (een uiterst viriele kopstoot), “Here comes the summer” (knal erop), “Mars bars”, “Hypnotized”, “True confessions” en “Girls don’t like it”.
Hitgevoelige poppunksongs als “My perfect cousin”, “Its’s gonna happen” en natuurlijk het onsterfelijke en hier absoluut geweldige “Teenage kicks” werkten nog even aanstekelijk als in hun gloriedagen. Met puike nummers als “Thrill me”, “Here comes the rain” en “I’m recommanding me” greep de band ook nog eens iets uit ‘Get what you need’ (2003) en ‘Dig yourself deep’ (2007), de twee fijne post-Sharkey albums die u waarschijnlijk ontgaan zijn, maar ons niet. Toch maar even checken, als u wil.
Een fijne cover van “We’re gonna have a real good time together” van The Velvet Underground klonk fris en was aangenaam om horen, maar de Them cover “Gloria” als tweede bisronde was een beetje overbodig en ongepast, maar toen waren wij toch al lang verkocht.
Doordat The Undertones met hun songs nauwelijks de twee minuten grens doorbraken trakteerden zij ons bijgevolg op een slordige 25 tracks, waarvan de meeste dan nog als klassieker mogen beschouwd worden. Pittig en stomend concertje.
Wij hebben ook complimentjes voor Crusaders Of Love uit Lille (een thuismatch dus) die al evenzeer met beide benen in de punk anno ’77 stonden en een handvol lellen van punksongs in de zaal spuwden, inclusief een heerlijke cover van “Chatterbox”, de klassieker die oerpunker Johnny Thunders (qua punk-icoon schatten wij hem hoger in dan Sid Vicious) schreef voor zijn bandje The New York Dolls. Voor één keertje waren wij wel te spreken over de support act.
Organisatie: Aéronef, Lille
Een goed gevulde MaZ (= Cactus Club) had zin in nostalgie, als je de reacties van het publiek zag op de jaren-90-icoon Grant Lee Philipps die in die jaren met zijn band Grant Lee Buffalo een grote schare fans wist te veroveren met zijn melodieuze gitaarpop, waarbij zijn stem als een klok een van de grootste wapens van de band was. Het publiek bestond dan ook vooral uit dertigers en ouder, wat op een rockconcert onderhand standaard is.
Er is op zich weinig veranderd aan wat Philipps doet, alleen staat Grant Lee nu alleen met zijn gitaar en stem op het podium, maar hij brengt nog altijd hetzelfde soort songs. Het is een aanpak waar je sterk voor in je schoenen moet staan, maar Phillips wist gewoon heel natuurlijk de zaal in te pakken. De intimiteit van een verkleinde Magdalenazaal hielp daarbij zeker. Zijn soloplaten borduren ook verder op hetgeen hij met Grant Lee Buffalo deed, zonder echter nog de hoogtes te halen van de eerste platen. We hoorden een sterk concert met veel interactie met een nostalgisch publiek, dat op haar wenken bediend werd met vrij veel nummers uit de vroege platen ‘Fuzzy’ en ‘Mighty Joe Moon’. Hoogtepunten waren wat mij betreft een mooie versie van “Happiness” en een al heel lang niet meer gehoorde “Jupiter Teardrops”. Zelfs voor Grant Lee Philipps zelf leek het een trip ‘down memory lane’.
Hij had er duidelijk schik in. Hij wist ons zelfs te vertellen dat er een reünie toer van de band aan zit te komen. Voldoende in ieder geval om ons met een voldaan gevoel huiswaarts te laten keren.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Oude liefde roest niet. Alhoewel jeugdvrienden Jon Auer en Ken Stringfellow er de jongste jaren een LAT relatie op nahouden zijn The Posies nooit echt van de muzikale radar verdwenen. Hun laatste album dateert wel reeds van vijf jaar terug, en tussendoor werd met wijlen nonkel Alex Chilton ook een nieuw Big Star album ingeblikt, maar sindsdien gingen de twee powerpop iconen elk wat hun eigen weg. Tijdens een korte Spaanse tour ter gelegenheid van de 15-jarige verjaardag van de mijlpaal ‘Frosting On The Beater’ begon het echter terug te kriebelen en besloten Auer en Stringfellow om sporadisch terug aan nieuwe nummers te sleutelen. Twee jaar later is er nu eindelijk ‘Blood/Candy’, een vederlicht album dat tegelijk vertrouwd als verrassend in de oren klinkt, en voor de meeste fans een verademing betekent na de veel te pompeuze voorganger ‘A Different Kind Of Light’. De Belgische fans kregen deze week alvast genoeg gelegenheid om hun helden aan het werk te zien, netjes communautair verdeeld over Vlaanderen (Trix, Antwerpen), Wallonië (Caserne Fonck, Luik) en Brussel (Botanique). Op die laatste locatie vergaapte uw verslaggever ter plaatse zich voor de tiende maal aan de onweerstaanbare kunstjes van het sympathiekste duo in powerpopland.
Alhoewel een akoestische set van Auer en Stringfellow zoals tijdens hun vorige Belgische clubtour nooit te versmaden is, blijven The Posies een groep die je best in vol elektrisch ornaat en voorzien van de nodige decibels meemaakt. En het moet gezegd zijn, de decibels zijn duidelijk toch wat teruggeschroefd op het jongste album dat sterk naar de 60ies en 70ies ruikt. De fraaie openers “Plastic Paperbacks” en “So Caroline” vanop het nieuwe ‘Blood/Candy’ dragen weliswaar nog duidelijk de typische Posies signatuur, maar lonken meer naar ‘pop’ dan naar ‘power’ en zijn bovenal sterke staaltjes van hemelse ‘close harmony’ die allerminst zouden misstaan op hun major label debuut ‘Dear 23’ (1990). De netjes gedoseerde gitaren en de ontspannen begeleiding van Matt Harris (bas) en Darius Minwalla (drums) op de nieuwe nummers stonden dan ook in schril contrast met de stevige oudjes “Flavour Of The Month” en “Please Return It” die al vroeg in de set voor de nodige opwinding zorgden en bij ondergetekende een pak muzikale en persoonlijke herinneringen uit de mid-90ies spontaan deden opborrelen. De tijd dat The Posies aan het begin van dat decennium in volle grunge gekte bij Geffen werden binnengehaald is echter al lang vervlogen, en weg zijn dus ook de grote budgetten voor een uitgebreide live crew. Gitaren moeten bijgevolg door Auer en Stringfellow zelf worden gestemd, en alhoewel de resulterende pauze tussen elk nummer wel wat de vaart uit de set haalde maakten de grapjes van Stringfellow over de politieke onkunde waarmee België zich al maandenlang onsterfelijk belachelijk maakt in het buitenland veel goed.
Stringfellow stelde de jongste jaren zijn pensioentje veilig als sidekick van Michael Stipe & co tijdens verschillende wereldtournees van R.E.M. waar hij naast tweede gitaar ook keyboards toebedeeld kreeg. Dit laatste instrument durft hij ook al eens binnen te smokkelen in het repetitiehok van The Posies, echter met wisselend resultaat; hoe zeer we elke groep appreciëren die al eens buiten de lijntjes durft te kleuren, het handvol nummers waarop Stringfellow achter de keyboards kroop zoals “Licenses To Hide” en “For The Ashes” zijn op plaat wel verteerbaar maar konden live een pak minder bekoren. Het psychedelische samenspel tussen Auer’s gitaar en Stringfellow’s toetsen werkte dan weer wel op het experimentele “Accidental Architecture”. Het blijft nog wat wennen aan de nieuwe geluidjes en songstructuren die op het jongste album zijn binnen geslopen, maar The Posies blijven de concurrentie nog steeds moeiteloos voor wanneer ze vlotte uptempo gitaarpopliedjes maken. De fraaie nieuwe single “The Glitter Prize”, “Enewetak”, “Holiday Hours” en “Take Care Of Yourself” zijn wat dat betreft mooie aanvullingen op de zo al indrukwekkende Posies back catalogue. Indrukwekkend was trouwens ook de finale van het optreden dat met “Love Letter Boxes”, “Throwaway” en vooral het onsterfelijke “Solar Sister” deed uitkijken naar meer lekkers in de bisronde.
We hoorden werkelijk niemand klagen wanneer na een korte adempauze een bloedmooi en op samplebeat drijvend “The Beautiful One” werd opgediend. Met een spetterende versie van “Definite Door”, waarbij Auer een robbertje uitvocht met een koppel gitaarsnaren, trok de groep ook daadwerkelijk, en vooral ongewoon vroeg, de deur achter zich dicht. Het publiek bleef niet bepaald achter met een grote honger, maar wat ons betreft konden “Dream All Day”, “Burn & Shine” of “Ontario” er nog wel bij als extra toetje. Toen we de immer sympathieke Auer aan de merchandising stand gingen begroeten was hij echter de eerste om toe te geven dat de 22 Posies jaren stilletjes aan hun tol beginnen eisen en we dus eigenlijk geen marathons meer kunnen verwachten tijdens de bissen. Maar ach, wat zou het? Jon en Ken, jullie hebben deze jongen voor de tiende keer op rij zoals dat heet ‘een heerlijke avond’ bezorgd!
Organisatie: Botanique, Brussel
Ooit al de namen gehoord van Ryan Ross of John Walker? Indien het antwoord “ja” is dan hebt u of een zeer goed geheugen ofwel bent u een fan van Panic At The Disco want deze twee heren maakten ooit deel uit van deze groep tot wanneer die letterlijk omwille van artistieke strubbelingen uit elkaar spatte.
Het antwoord op de vraag “waarom” kwam al gauw toen deze twee met The Young Veins op de proppen kwamen want op dit debuut hoor je prachtige indiepopsongs die hun roots vinden in de jaren ’60.
Op deze cd gaan The Young Veins net als Last Shadow Puppets op zoek naar wat ooit de Beach Boys of The Byrds deden.
’Take a vacation!’ is dan ook een zeemzoete indiepopplaat geworden waarop het lijkt dat er niks mis is met deze wereld en dat alles lijkt te draaien rondom drie minuten durende popnummertjes die fleur geven aan je leven.
Kan je zonder deze cd? Zeker, en je hebt het zelfs al beter gehoord maar dat neemt niet weg dat deze cd je eventjes doet ontvluchten van het onheil dezer aarde en met zulks een gedachte kunnen we deze ‘Take a vacation!’ alleen maar aanraden.
Stereo Grand is een groep die kan prat gaan op een dubbele nationaliteit want je vindt hier zowel roots vanuit Glasgow als Brussel. Het begon eigenlijk meer als een grap toen Jean-Philippe Rise werkachtig was in Glasgow en daar een muzikale advertentie plaatste omdat hij nood had aan wat muzikaal vertier. Hij kreeg meteen respons van Roger Hughes en de rest is zoals men zegt geschiedenis.
Nu ja, geschiedenis zullen ze waarschijnlijk niet echt gaan maken want op deze mini-cd krijg je 5 nummers te horen die niet meer zijn dan afgelikte rock waar The Beatles de enige referentie zijn. Met een beetje goede wil kan je daar nog het melancholische van The Posies of The Triffids gaan op plakken maar hun rock is veel te oppervlakkig om ook maar enige indruk te kunnen maken. Misschien is dit wel gegarandeerd plezier in één of andere pub, maar in de huiskamer heb je al gauw de afstandsbediening in de hand.
Info www.myspace.com/stereogrand
M.I.A. is het verhaal van Maya Arularpragasam, dochter van ‘een Tamil Tijger’, die haar vader praktisch nooit heeft gekend. Ze heeft moeten vluchten met haar familie uit Sri Lanka en India en is uiteindelijk in Engeland beland. M.I.A. werd gedoopt, ‘Missing In Action’.
Onze M.I.A. debuteerde in 2005 met ‘Arular’, vernoemd naar haar pa, en muzikaal een behoorlijk boze, creatieve, avontuurlijke plaat, een geheel van hiphop, r&b, electro, dance en rauw grimmige breakbeats, Oosterse sounds en Jamaica invloeden.
En dat het een vrouw met ballen was, bewees ze nog eens te meer op de opvolger ‘Kala’ (2007), een knipoog naar haar moeder waarin ze fungeerde als de spreekbuis van een generatie jongeren. Een amalgaan aan stijlen, met het nodige knip - en plakwerk, een soort hippe opzwepende, hyperkinetische ‘allstyle’ dancemusic.
Nu drie jaar later is er de opvolger die haar eigen naam draagt, ‘Maya’, en een resem tekens draagt, die voor de nodige verwarring zorgen en talrijke vraagtekens oproepen. Onze dame is intussen zelf moeder geworden, maar dat belette haar niet een uiterst weirde plaat af te leveren door een stortvloed aan geluiden. Een ‘pfff’ plaat die fascinerend, overdonderend, overweldigend en onbegrijpelijk klinkt.
Een electroclash van elektronicasalvo’s, industrial (digital hardcore) van Atari Teenage Riot, de paranoïde wave/noise waanstructuur van Suicide, drum’n’bass, hiphop, reggae en Caribische elementen, verweven in een pop -/rockstructuur en harde, pompende knockouts en groovy zalvende beats.
Twaalf gevarieerde songs die geweldig, energiek, onrustig, compromisloos als aangenaam sfeervol zijn. De bezwerende pop van “XXXO”, “Story to be told”, “It takes a muscle”, “It iz what it iz” en “Tell me why” staan lijnrecht tegenover de geschifte killers & tornados van “Steppin up”, “Teqkilla”, “Born free” en “Meds & feds”. De verschillende kanten van M.I.A. zijn dus hier samengevat op de overtuigende derde cd.
Het uitgebreide Canadese collectief Arcade Fire, rond Win Butler & Régine Chassagne, heeft opnieuw een sterke plaat afgeleverd … de derde in rij trouwens na ‘The funeral’ in 2004, die verwees naar de negen overleden familielieden van de Canadese band in de afgelopen jaren, en ondanks de weinig vrolijke noot, speelsheid en uitbundigheid combineren met ingetogenheid en dramatiek. Die dramatiek kende een bombastische, orkestrale inslag op de in 2007 verschenen ‘Neon Bible’, die net als het debuut klasse songs bevatte. Het rijkelijke instrumentarium gaf kleur aan het theatrale album.
’The Suburbs’ is een meer directe plaat, die als rode draad het leven van een dertigjarige componist reflecteert, die een voorzichtige blik over de schouder werpt naar de weg die je hebt afgelegd en de doelen die je hebt vooropgesteld.
We horen een rijk, divers en uitgebalanceerd geluid die de zwaarmoedigheid en dramatiek van weleer goed heeft opgevangen.
Zestien nummers vinden we terug op het magnus opus van Arcade Fire, die net als op het debuut werkt met deelstukken. Broeierige songs die intrigeren door de puike, spannende opbouw hebben ( o.m. “Ready to start”, “We used to wait”, “Modern man”, “Rococo” en “Half light”), of krachtige rock kunnen bevatten (“Empty room” en “Month of May”). Af en toe gaat het collectief sfeervoller te werk en laten ze de toetsen wat meer doorklinken (“Half light I”, “Wasted hours”, “The Suburbs I & de outtro”).
De plaat is uiterst boeiend om in z’n geheel te beluisteren. Was de band voorheen met hun aparte sound eerder uitnodigend voor de kerkdienst, dan kunnen ze nu concertzalen, festivalweides en pleinen overrompelen met dit standvastig, consistent, evenwichtig poprockend album.
Neil Young maakt nieuwe plaat getiteld ‘Le Noise’ met Daniel Lanois achter de knoppen. Op papier klinkt het om duimen en vingers bij af te likken. Helaas, helaas.
Young heeft deze keer geen groep nodig, enkel zijn elektrische gitaar en voor een tweetal songs ook zijn akoestische. Op zich geen probleem, want iemand van dit kaliber zou ook in zijn eentje moeiteloos overeind moeten blijven. Niet dus.
Grootste euvel is dat er in zijn valies blijkbaar geen songs zaten, enkel een paar flarden of probeersels, en tonnen echo en distortion. En daar kan Lanois in het beste geval misschien wel wat sfeer mee scheppen, maar de man kan nu ook geen wonderen doen. Het resultaat valt, ondanks de verwoede pogingen van Lanois, dan ook te mager uit.
Neil Young zit maar wat aan te modderen met zijn gitaar, verschroeiende riffs haalt hij er niet uit, hoogstens hier en daar een paar vette akkoorden die neigen naar een Young in betere tijden.
Ook Neil’s stem slaat geregeld eens over. Nu zijn we qua vocale afwijkingen veel gewoon van de brave man, maar soms is het toch echt pijnlijk. De ekster die geregeld in onze achtertuin de wormen komt opvreten, kraait nog helderder dan Neil Young op “Angry world” of “Someone’s gonna rescue you”.
De ouwe rocker laat zich toch nog eens van zijn beste kant zien op het fraaie “Hitchhiker”, waarin de formule ‘man plus splijtende elektrische gitaar’ een zeldzame keer werkt, en op de twee akoestische tracks “Love and war” en “Peaceful valley boulevard”, dingen die wel als volwaardige Neil Young songs door het leven kunnen gaan.
De fans zullen hier wel tevreden mee zijn maar wij verwachten van zo een rockgrootheid veel meer.
Beste Neil, een klasse producer als Daniel Lanois haal je niet binnen om de meubelen te redden maar om een meerwaarde te geven aan materiaal dat op zich al goed genoeg moet zijn, snappie? En waar zit Crazy Horse trouwens ?
Laten we maar beginnen met het slechte nieuws: deze nieuwe cd van The Superbees is een EP’tje geworden waardoor we hier jammer genoeg enkel zes nummers te horen krijgen.
En geloof ons, wie dit hoort zal vlug deze mening bijtreden want deze groep die gebouwd is rondom Dave James (ooit nog bij The Coma-Tones and The Sacred Hearts) speelt de vuilste gitaarrock met de snedigste gitaarriffs die je maar kan inbeelden. Zoek niet naar vernieuwingen wat die vind je hier niet. Wat je hier wel hoort is loeiharde fuzzgitaren, strakke drums en het geluid dat een mens graag weet te associëren met bands als MC5 of New York Dolls.
Deze treinrit duurt zo’n twintigtal minuten en is voorbij zonder dat je ’t weet maar gelukkig heeft de wondere wereld der technologieën daar iets opgevonden: de herhaaltoets!
www.myspace.com/superbees
Het blijven rare kwibussen daar in Wales maar zolang ze goede muziek blijven maken, hoor je ons niet klagen. Neem nu White Noise Sound bijvoorbeeld. Deze heren opteerden ervoor dat hun debuut een soort van psychedelische trip zou worden die je 53 minuten in volle trance laat zweven en waar geen enkel moment gelaten is waar je enigszins op adem kan komen.
White Noise Sound is een band die perfect de betekenis van het woord conceptalbum begrepen heeft want geen enkele keer heb je de indruk dat je naar een nummer luistert, maar gewoon dat het een deel van het geheel is. Dit psychedelisch reisje kan je beschouwen als wat zou gebeuren moest men ooit een kruising maken tussen Hawkwind en Spiritualised.
Met of zonder paddestoelen, aan u de keus maar White Noise Sound staat voor trippen!
Kleine meisjes worden groot, of toch niet? Wie getuige was van de heropstanding van onze favoriete Vlaamse femme fatale tijdens Boomtown 2010, weet meteen ook dat ze in goede doen is.
’Hinterland’ heeft zijn naam niet gestolen want de sprookjesachtige sfeer wordt nummer per nummer gevolgd met dat grote voorbeeld uit de jaren ’70 in de schaduw waar An Pierlé tot vervelends toe met vergeleken wordt, maar de gelijkenissen zijn er nu eenmaal en die bestaan tot op heden nog.
Wat An Pierlé echter uniek maakt is haar speelse aanpak en daar zal Koen Gisen’s inbreng niet vreemd aan zijn. De muzikale duizendpoot die je niet alleen in An’s keuken terugvindt, weet door minimale shoegazegitaartjes van ‘Hinterland’ iets groots te maken.
Haar laatste cd is een album geworden waarin An Pierlé zichzelf wist te overtreffen ook al lijkt het er op als je de Vlaamse schone bezig ziet dat ze zich daar niet echt ten volste van bewust is. Een van de betere (Belgische) platen van het moment.
Fijnzinnige indie/surf zomerpop is afkomstig van het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino. Het duo geeft de songs een behoorlijke ‘jaren ’50 – jaren ’60 vibe en kustgevoel en refereert nauw aan het Beach Boys en Ramones geluid; de korte songs hebben een meezingbaar, neuriënd en fluitend gehalte. Broeierige, zweverige pop, die soms wordt gekenmerkt door huppelende ritmes of een meer directe aanpak kunnen hebben, overspoeld door de ietwat hogere prachtzang van Bethany of door de samenzang.
De cd klinkt minder obscuur en is netter dan de vroegere EP’s. De garage/lofi sijpelt maar af en toe door in de opbouw en de rauwere aanpak.
Geniet alvast van het gevarieerde materiaal als “The end”, “Goodbye”, “I want to”, “When the sun don’t shine”, “Honey”, “Happy” en de eerste songs van de cd, “Boyfriend” en de titelsong”, die mogen ingelijst worden.
We voelen zo de windbries en ervaren een Zon - Zee - Lucht gevoel op hun debuutplaat ‘Crazy for you’ …
Het moet, met uitzondering van Pink Floyd, van de jaren ’60 geleden zijn dat de psychedelische rock nog zo in trek geweest is. Geestesverwanten Black Mountain, of recenter nog, Tame Impala, doen de zalen dezer dagen vlotjes vollopen. En ook het Texaanse The Black Angels mochten hun nieuwe plaat ’Phosphene Dream’ komen presenteren in een uitverkochte Botanique voor een publiek dat door de presentator van dienst als ‘one big psychedelic family’ werd voorgesteld. Helaas reageerde deze familie, waarvan meerderen uitgedost in zwarte lederen jekkers en voorzien van een stevige Deep Purple snor, aanvankelijk eerder lauwtjes op wat er op het podium gebeurde. Het kon aan de kwaliteit van de drugs gelegen zijn, al lijkt een gebrek aan opbouw in de set ons toch een meer plausibele verklaring.
Op ‘Phosphene Dream’ hebben The Black Angels immers hun karakteriserend mid tempo drone geluid aangevuld met frivolere sixties popinvloeden waar groepen als pakweg Black Rebel Motorcycle Club en The Raveonettes ook niet vies van zijn. Zo mocht de nieuwe en zwaar aan The Doors schatplichtige (inclusief orgeltje) single “Telephone” dan wel voor variatie zorgen in de set, tegelijkertijd zakte die ook als een pudding in elkaar. En laat nu net die zwaar repetitieve, meeslepende sound uitgerekend hét handelsmerk zijn van The Black Angels. “More reverb!”, werd er vanuit de zaal geroepen.
Frontman Alex Mass, die er met zijn gitzwarte moslimbaard niet meteen als een doorsnee redneck uitzag, deed nochtans aardig zijn best om met zijn nasale, bezwerende stem een zwarte hoogmis te maken van “Bad Vibrations” en “Doves”. Toch joeg pas het eerste bisnummer “Young Man Dead” uit de ‘Passover’ debuutplaat de eerste echte zindering door het publiek.
Kortom, The Black Angels hebben met ‘Phosphene Dream’ een verdienstelijke, meer gevarieerde en misschien wel noodzakelijke plaat afgeleverd. Live bleef het echter een moeilijke zoektocht om dit tot een coherent, opwindend geheel te smeden. En daardoor klonken The Black Angels die avond in de Botanique een pak minder onheilspellend dan hun naam laat vermoeden.
Organisatie: Botanique, Brussel
In de Brusselse AB hebben we nu al een hoop artiesten aan het werk gezien maar nog nooit hebben we de zaal zo zien overkoken als bij de doortocht van het Australische Pendulum. Zelfs de meest hyperkinetische kangoeroes in hun thuisland zijn nog zo hitsig niet als die gasten.
Met hun uiterst opzwepende cocktail van drum’n’bass en dance-rock wisten zij het overwegend jonge publiek danig op te hitsen dat de AB vanaf de eerste tot de laatste noot onafgebroken in lichtelaaie stond. Zelden of nooit gezien.
Hun songs waren pompende adrenalinestoten die de kolkende menigte constant opzweepte en geen enkel moment van rust gunde. Maar goed ook, want op rustpuntjes zat het alsmaar heter wordende volkje nu ook niet bepaald te wachten. Dansen en uitfreaken, dat was de boodschap. En gefuifd werd er, en hoe !? Het zweet droop met liters van de muren.
De band kwam vanavond vooral het nieuwe en op zijn zachtst gezegd nogal explosieve album ‘Immersion’ promoten, enkel de rustige tracks werden achterwege gelaten. En er staan er haast geen op !
Wat ook niet onbelangrijk was en ons behoorlijk aangenaam verraste, het ganse zootje werd volledig live gespeeld, iets wat soms wel eens anders kan uitdraaien bij dance of techno bands.
Hoewel we hoegenaamd geen liefhebber zijn van het genre (we zijn ooit eens op Pukkelpop weggelopen bij The Prodigy omdat het echt niet te harden was) moeten we bekennen dat dit echt wel een fenomenaal en spetterend concertje was. Zo zijn we, dankzij deze sensationele live act van Pendulum, alweer een ervaring rijker.
Met dank aan onze 15 jarige dochter die ons naar dit concert meezeulde. De oogkleppen zijn voorgoed af. Alhoewel, nobody’s perfect, diezelfde dochter houdt ook van Britney Spears, maar vooral niet voortvertellen, hé.
Organisatie: Live Nation
Eén van hipste bands bij de jongeren is het uit Brooklyn, NY afkomstige MGMT, die op hun debuut ‘Oracular Spectacular’ een paar meezingbare, -neuriënde, - fluitende psychedelische songs uithadden als “Time to pretend” en “Kids”. Ondanks het feit dat de tweede cd doortastender en gewaagder klinkt, de hitgevoeligheid opgeborgen lijkt, boet de band rond het duo Ben Goldwasser en Andrew VanWyngaerden nog niks aan populariteit in, want het concert in de AB was in een mum van tijd uitverkocht, om dan nog niet te spreken toen ze hun tweede cd ‘Congratulations’ in de Bota, eerder het jaar, voorstelden. De psychedelische synthpopprockers van MGMT scoren dus goed.
We waren op de afspraak, gezien ze de zomerfestivals in ons landje links lieten. We hoorden een creatief retropop/psychedelisch geluid van een standvastige, evenwichtige band die de paddestoelen en ander geestesverruimend goed vaarwel zeiden. De jeugdige onstuimigheid maakte plaats voor volwassenheid en professionalisme. In de songs hoorden we invloedrijke bands als Roky Erickson, Brian Eno, Pierre Henry, Pink Floyd, Pavlov’s Dog , Hawkwind, David Bowie, The Doors en jongere bands als The Flaming Lips, Mercury Rev, Spacemen 3 en Ozric Tentacles.
Een dromerig concept, van verrassende en onverwachtse wendingen, vormde de rode draad, slepende melodieën, fijne hoge (vocoder) stemmertjes, synths, (akoestische) gitaarloops, symfo en orkestraties. Ze wisselden het nieuwe met het oude af en de toegankelijke nummers zaten mooi verdeeld om de aandacht te behouden en niet te verzuipen in de muzikale rijkdom van hun psychedelische (lange) (instrumentale) stukken en de ‘arty’, eenvoudig gehouden, veelkeurige videobeelden en vloeistofdia’s; wat we ook zagen was dat niet iedereen geboeid bleef en tevreden was met de muzikale koers van de band.
”Weekend wars”, “It’s working” en “The youth” waren alvast de aanzet. Daarop volgden de herkenbare tunes, bleeps en psychedelische deuntjes van de singles “Flash deliruim” en “The electric feel” , wat heel warm werd onthaald. Op die manier had MGMT wel iets mee van Faithless die het ook moeten hebben van die ophitsende, opzwepende doel-treffende, efficiënte, mee - neuriënde elektronicatoetsen en zalvende beats.
In het tweede luik had je dan de aparte verteerbaarheid van “Song for Dan Treacy” en “Of moon, birds & monsters” met het aanstekelijke, bezwerende “Congratulations” en “Time to pretend”.
En tot slot konden we niet omheen “Siberian breaks” … wel vijftien minuten werden we ondergedompeld in die bevreemdende, bizarre, soms dreigende psychedelische, psychotisch wereld, …wat aan een Harry Potter film refereerde en ambiënte soundscapes van Air integreerde. Hier werd aan MGMT’s muzikale rijkdom geraakt. En zelf geraakten we even het noorden kwijt in dat moeras, maar op tijd kwamen de pompende elektrosynthbeats van “Kids” op de proppen, een dancehall/laptophit ‘pur sang’, tot stand gekomen met een minimum aan avontuurlijke wendingen, maar waar het publiek dan eens lekker heupwiegend, springend en dansend uit z’n dak kon gaan. Hier ontplofte de boel, wat nog nazinderde op het poprockende “The handshake”, die in een krachtiger rockkleedje werd gestopt.
De bis van o.m. “Destrokk (?)” en “Brian Eno” bracht de inspirerende bronnen van Eno himself, Spacemen 3 en Pierre Henry bij elkaar, waren directer en intrigeerden door de repetitief opbouwende stukken.
MGMT zal wel altijd gelinkt worden met de klassiekers van hun debuutplaat. Een ‘congratulation’ is op z’n plaats voor de doordachte finesse van de songs, die de rommelige van vroeger opslorpte … Ondanks dat hun meeslepend materiaal behoorlijk live uit de verf kwam, beschikt MGMT niet meer over die ‘final’, gevoelige touch die hun concert groots kunnen maken … Vraagtekens voor de toekomst?!
Organisatie: Live Nation
Het Berlijnse vijfkoppige The Ocean, opgericht in '00, opende de avond met een sferische en gevarieerde set. De experimentele metal band bewees met het recente ‘Heliocentric’ en vroegere meesterwerkjes als ‘Precambriam’ en ‘Aeolian’ dat post-metal niet voorspelbaar en clichématig hoeft te zijn. Met invloeden uit diverse genres als metal/hardcore, sludge-metal, klassieke muziek, electronica, progressieve rock en avant-garde was dit meer dan de zoveelste post-metal kloon. Zelf noemen ze hun muziek 'ambient soundtrack doomrock', een hele mondvol, maar belangrijker dan dit 'etiket' was dat ze de meeste aanwezigen geboeid hielden voor 40 minuten.
Ze hadden dit vooral te danken aan de avontuurlijk en epische songs waarin de focus lag op melodie en opbouw. De sterke wisselwerking tussen de bandleden, de flexibele stem van de 'nieuwe' zanger Loïc Rossetti en de uitgesponnen en knap opgebouwde spanningsbogen lieten een positieve indruk na bij de toeschouwers. Alvast een veelbelovend begin ...
Van een heel ander kaliber was het Canadese zooitje ongeregeld Cancer Bats, die met hun straffe en licht ontvlambare cocktail van hardcore, punkrock en (southern)metal weinigen onberoerd lieten. Gooi Black Flag, the Cro-Mags, Refused en Down in de blender en je komt terecht bij Cancer Bats. Meer opgefokte agressie, een hoger volume en een fikse dosis lol, daar draait het om bij dit gezelschap.
Brulboei/frontman Liam Cormier, die uiterlijk wat weghad van Philip Anselmo (Down, ex-Pantera) en Henry Rollins (Rollins Band, Black Flag) en kornuiten serveerden een mooie dwarsdoorsnede van hun drie langspelers, ‘Bears, mayors, scraps and bones’, ‘Hail destroyer’ en ‘Birthing the giant’. In sneltreinvaart passeerden granaatbommen als "Scared to death", "French immersion", "Sleep this away", "Dead wrong", "Pneunomia hawk", en "Deathsmarch" de revue. Hier geen technische hoogstandjes maar intense en enthousiast gebrachte hardcore punk waar het spelplezier van af droop. Enig minpuntje was dat het na drie kwartier alweer afgelopen was, dit had beslist wat langer mogen duren. Een kort, maar krachtig optreden, dat duidelijk naar meer smaakt. Punk's not dead!!
De meeste kids waren natuurlijk gekomen voor The Dillinger Escape Plan, en ze stelden niet teleur. Meteen werd duidelijk dat de pioniers en vaandeldragers van de 'mathcore' maar één doel voor ogen hadden: verpletteren en iedereen met verstomming slaan. En in deze opdracht slaagden ze met vlag en wimpel. Het vijftal uit New Jersey, USA, is met hun eigenwijze, eclectische en innovatieve mix van metal, hardcore/punk, deathmetal, jazz/fusion en electronica één van de smaakmakers van het laatste decennium voor wie houdt van uitdagende, sonische en technische metal zonder grenzen.
Hun ijzersterke performance was vooral toegespitst op hun alombejubelde en goed ontvangen laatste wapenfeit ‘Option paralysis’. We herkenden waanzinnige composities als "Farewell, Mona Lisa", "Good neighbour", "Gold teeth on a bum (prachtige titel trouwens), "Widower" en "Room full of eyes". Allemaal gebracht alsof hun leven er van af hing. Ze werden warm onthaald werden door de ‘die hard’ fans die lustig meezongen en zichtbaar genoten van het gebodene.
Zanger Greg Puciato schreeuwde de longen uit zijn lijf maar imponeerde tevens met zijn melodieuze vocalen die vergelijkingen opriepen met Faith no More-frontman Mike Patton. Er zijn slechtere referenties. Gitaartandem Ben Weinman en Greg Tuttle produceerden de meest duizelingwekkende, gedetailleerde en complexe gitaarpartijen. Basmonster Liam Wilson en meesterdrummer Billy Rymer verbaasden ook met hun muzikale kunstjes en brachten dit gestoorde gezelschap op een nog hoger niveau. Dit zijn niet zomaar herriemakers, waarvoor ze nog al eens worden afgeschilderd, maar rasmuzikanten, die hun instrument volledig beheersen en vele collega metalbands nog wat kunnen leren!
Aan ouder songmateriaal was er ook geen gebrek, voorganger ‘Ire works’ werd vertegenwoordigd door oa. "Fix your face", "Lurch", "Milk lizard" en het prachtige, piano-gedreven "Mouth of ghosts". Van doorbraakplaat ‘Miss machine’ werden "Panasonic youth", "Setting fire to sleeping giant" en "Sunshine the werewolf" de zaal ingeslingerd. Blauwdrukken "Sugar coated sour" en " 43% burnt" van classic en debuutplaat ‘Calculating infinity’ deden velen naar adem happen.
Dillinger deed zijn reputatie alle eer aan en zodoende was het concert zowel een feest voor het oor als het oog. Lui die de band als eens aan het werk hebben gezien, weten hoe wild het er op het podium aan toe kan gaan en vanavond was geen uitzondering.
Mocht het er nog niet gekomen van zijn: ga ze zien, want het is echt een memorabele ervaring!! Je wordt niet teleurgesteld … There's no escaping Dillinger!!!
Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek
We hadden een divers publiek op een zondagavond voor een grootheid uit de jazzfunk, met een repertoire dat ondertussen tot bijna zo’n 50 jaar terug gaat. Jazzfunk is zo’n beetje het lelijke neefje van de jazz, volgens wat veel puristen ooit gezegd hebben, maar dat is ondertussen ook al weer erg lang geleden. Veel jazzcats onderhand al op leeftijd maar ook net zo goed een jonger publiek dat nog niet geboren was toen Expansions uitkwam en Lonnie Liston Smiths platen hip waren en tot in de Loft en de Paradise Garage gedraaid werden.
Opwarmer South of the Border bracht instrumentale sfeerstukken, die erg goed gespeeld zonder dat je er eigenlijk een duidelijk genre op kon plakken. Ik weet niet of dat goed is, maar het was best wel een leuke opwarmer, zonder bepaald wereldschokkende dingen te hebben gehoord.
Lonnie Liston Smith had een aantal muzikanten mee die zijn zoons hadden kunnen zijn, maar het waren allemaal klasbakken. Leuk ook om Smith centraal op het podium loos te zien gaan op zijn toetsen met op elkaar geklemde lippen alsof hij een blaasinstrument bespeelde.
Hij begon met een soort space-jam die iedereen meteen in de sfeer bracht. Sommige nummers waren uitgesponnen jams, bij andere ging het in de richting van een ballad met mooie, hoewel tekstueel wat banale lyrics, maar het de sfeer was eigenlijk altijd cool alsof je terug in een donkere kroeg in New York anno 1976 bent. Het hoogtepunt kon bijna niet anders dan ‘Expansions’ worden, maar om die baslijn voor de eerste keer live te horen beginnen, was toch memorabel. Het werd een uitgesponnen versie die voor het podium voor een spontaan feestje zorgde en overliep in een jam waarin de bassist even kwam tonen wat hij kon. Indrukwekkend, … al even indrukwekkend als de percussiesolo die erna volgde. Het was alsof je een voetballer kunstjes zag doen. Rasmuzikanten. Jammer eigenlijk dat dit een nichegenre blijft, maar wie er was zal het echt wel bijblijven. Ik vertrok alvast met zoals men zegt, een voldaan gevoel huiswaarts.
Organisatie: Democrazy, Gent
Bedroevend weinig volk - zelfs vele habitués lieten het afweten - voor Wheels On Fire, een groep die nochtans overal lovend onthaald werd.
Maar eerst hadden we nog The Real Numbers uit Minneapolis, een groep waarvan je je afvraagt wat hen er toe drijft om in Europa te komen toeren. Geen hond die ze kent en hun tandenloze poppunk, die wat verwantschap toonde met Harlem, was zo vluchtig dat je het al vergeten was terwijl ze niet eens het podium hadden verlaten.
Wheels On Fire schitterde in 2007 in de 4AD bij de voorstelling van hun eerste LP, bracht vervolgens ‘Get Famous’ uit op Fat Possum/Legal Mess en dat op aangeven van Jack Oblivian en hun nieuwste plaat ‘Liar, liar’, uit op Alien Snatch, kreeg overal lof toegezwaaid. Maar dat alles volstond niet om veel volk voor deze groep uit Athens, Ohio naar de Pit's te lokken. Nochtans gaven een zeer gedreven Wheels On Fire er het beste van zichzelf. Hun catchy garagepopsongs werden er in recordtempo doorgejaagd en spatten uiteen als rijpe tomaten. Knisperende gitaren, mooie stemmen en niet te vergeten : een ziedende “Farfisa Compact Deluxe” waarop de ravissante Susan Messer ook nog voor de bas zorgde. Eenmaal werd er gas teruggenomen voor "I wanna know" en dat werd meteen één van de hoogtepunten. Mooi concertje maar zorg ervoor dat u ze de volgende keer niet mist!
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Met een nagelnieuwe cd ‘Absolute Dissent’ op zak is Killing Joke terug op tournee. Het ding is nog maar net uit en toch bleek het Franse publiek de plaat al door en door te kennen. De fans hadden blijkbaar hun huiswerk gemaakt, ze hadden goed naar dat fameuze album geluisterd en onthaalden de potige nieuwe songs op enthousiast gejuich.
Killing Joke heeft inderdaad weer een almachtig werk afgeleverd en putte er tot onze grote vreugde veelvuldig uit. Tussenin werd er ook flink gegrepen uit dat schitterende debuut ‘Killing Joke’ uit 1980. Wat moest een mens nog meer hebben om van een geweldig concert te spreken? Een waanzinnig “Madness” misschien of een finale stroomstoot “Pandemonium” als finale bijvoorbeeld? Jawel, Killing Joke was vanavond gul met de hoogtepunten.
De heren waren al hard en bezwerend aan hun set begonnen met onder andere killers van songs als ‘Wardance’, “In excelsis”, “European super state” (prachtige nieuweling, en meteen ook publiekslieveling) en “Bloodsport” om dan met een openbarstend en verpletterend “Requiem” in overdrive te schakelen.
Vanaf dan schoot de vlam er zowaar nog meer in met ondermeer een oppermachtig ”The great cull”, een uiterst explosief “Asteroid” en de pompende klassieker “The wait”.
De combinatie van de beste oude songs met de gloeiende nieuwe pronkstukken zorgde voor een knallende set. Killing Joke slaagde er met glans in om het hele optreden lang een stevige spanningsboog aan te houden en de theatrale podiumact van de prettig gestoorde Jaz Coleman was een perfecte aanvulling voor het droge muzikale geweld van zijn uiterst strak spelende band. Coleman was overigens bijzonder goed bij stem. Hij zong, brieste en brulde met volle overgave terwijl hij voortdurend met een dreigende blik de zaal in staarde. Het zou best wel eens kunnen dat die gast op een andere planeet is geboren.
Een kanjer van een optreden.
Organisatie: Aéronef, Lille
Het was even schrikken toen ik de Handelsbeurs binnenwandelde: men had er tafeltjes en stoelen in de zaal geplant. Zo krijgt men bij een weliswaar lage opkomst de zaal toch vol maar mijn idee bij optredens is nog steeds dat het publiek zo dicht mogelijk bij de artiesten moet staan wat bij deze uiteraard niet mogelijk was. Maar zelfs dat euvel kon niet beletten dat we een hartverwarmende avond beleefden.
Openers van dienst waren The Cowboy Angels, het project van schrijver-journalist-muzikant (en hier zanger) Yurek Onzia waarin hij hulde brengt aan de onvolprezen Gram Parsons. Met een stel topmuzikanten waaronder drummer Pete De Houwer (Seatsniffers), gitarist Lazy Horse (Filip Kowlier) en pedal steel gitarist Filip Wauters (Admiral Freebee) bracht hij op een vrij overtuigende manier een set Gram Parsons-songs waarbij diens periodes bij The Byrds en The Flying Burrito Brothers niet over het hoofd werden gezien. Met zangeres Iris Smithuis hadden ze zelfs een ‘Emmylou Harris’ in de gelederen waarmee ze met succes enkele van Parsons' legendarische duetten (waaronder het onvermijdelijke "Love hurts") lieten horen. Mooi, niets op aan te merken maar het blijft slechts een ‘tribute’ en echt tippen aan het originele is bijna onmogelijk maar gezien Gram Parsons reeds 37 jaar niet meer onder ons is, kan dit als alternatief wel tellen.
Eilen Jewell was vorig jaar DE revelatie van het ‘Leffingeleuren’ festival en haar indrukwekkende optreden daar stond nog steeds in mijn geheugen gegrift. Maar na haar prestatie in Gent leek haar passage in Leffinge slechts een generale repetitie geweest te zijn. Nochtans kan je haar muziek bezwaarlijk spectaculair noemen: het blijven triestige liedjes in een sobere uitvoering. Maar Eilen Jewell brengt ze zo overtuigend en ontwapenend dat iedereen de ganse avond aan haar lippen bleef hangen. Dat deed ze niet alleen, naast haar stonden drie schitterende muzikanten : Johnny Sciascia bijzonder efficiënt op staande bas, Jason Beek op gortdroge drums en ouderdomsdeken Jerry Miller op heerlijke rock-'n-roll gitaar.
Eilen legde omstandig uit waarom ze die mannen ‘haar’ groep noemde terwijl daar eigenlijk niet veel woorden aan vuil gemaakt hoefden te worden: Eilen Jewell IS een groep. Ze voelden elkaar perfect aan, gebruikten geen setlist en speelden songs op eenvoudig verzoek van het publiek.
De set bestond net als vorig jaar hoofdzakelijk uit nummers van de ‘Sea of tears’ plaat. Daarnaast kregen we nu ook een viertal pittig gebrachte songs (o.a. "Fist City" en "Deep as your pocket") uit haar recente Loretta Lynn-tribute ‘Butcher holler’. Er was ook tijd voor één gloednieuwe song waarvoor ze een mondharmonica bovenhaalde en die het beste laat vermoeden voor een, eind dit jaar nog op te nemen, nieuwe plaat. Niets dan hoogtepunten eigenlijk : "Rich man's world", de sublieme Them-cover "I'm gonna dress in black", het trage "Codeine arms",... Of als ik dan toch moet kiezen : de Johnny Kidd & The Pirates-cover "Shakin' all over" dat stilaan aan het uitgroeien is tot hun anthem en waarin Jerry Miller eens alle registers mocht opentrekken en zijn gitaar op een gegeven moment klonk alsof hij door een hakselaar werd gehaald. Wat een fenomenaal gitarist en wat zou ik toch graag eens weten wat hij vroeger heeft uitgevreten. Voor alle duidelijkheid: dit is niet de Jerry Miller van Moby Grape.
Hier zagen we zonder twijfel één van DE optredens van 2010! Nu Gillian Welch met een jarenlange writer's block worstelt en Lucinda Williams een mindere periode kent, lijkt Eilen Jewell wel de ongekroonde koningin van de americana.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
We waren benieuwd hoe de gig van Alison Goldfrapp en Will Gregory er aan toe zou gaan. Tussen 2003 en 2007 konden we gegarandeerd rekenen op een stomend sensueel, zwoel en kitsch elektro/disco/pop feestje, door platen als ‘Black Cherry’ en ‘Supernature’. Het variërende ‘7th tree’, de voorlaatste worp, greep deels terug naar het sfeervolle, ijzige debuut ’Felt mountain’ en het recente ‘Head first’ is eerder een inwisselbare tweedehands ‘Black Cherry’/’Supernature’ geworden.
Live liet het ook z’n sporen na en hadden we ook het gevoel ‘het al eerder’ gehoord te hebben, minder aanstekelijk en prikkelend, meer flets en plat, ondanks de hitgevoeligheid, de leuke, catchy, huppelende ritmes, de (licht) swingende lijn en de zalvende, ontspannende tunes.
Inderdaad, haar smachtende, tot de verbeelding sprekende ‘body to body’ (massage) music raakte en beklijfde minder. Maar laat ons niet te diep zakken in teneur, er waren de vier lekker in het gehoor liggende songs “Rocket”, “Believer”, “Alive” en “Dreaming” van het recente album, en de resem classics als “Train”, “Ride a white horse” en “Oh la la”, die door de krachtige beats voldoende inwerkten op de dansspieren en een ideale versmelting vormden van ‘80’s electro en disco. De glamour en kitsch zagen we in de performance, de act, de glitterkledij en de wapperende haren. Een niets-aan-de-hand sfeertje, ondersteund door haar gouden fluwelen stem, die elan en kleur gaf aan de songs.
En in de bis bezorgde ze kippenvel met het fragiele, sfeervolle “Little bird” door de sober gehouden begeleiding en soundscapes; een hemels indringende, breekbare “Lovely head” uit haar debuut, gedragen door haar zuivere, heldere vocals, konden zelfs een glas doen rinkelen of breken. Tot slot trad ze nog in vederpak aan om een broeierig opbouwende, pompende “Strict machine” op ons los te laten en te besluiten met een electrofeestje.
Goldfrapp voelt een forse concurrentie van de huidige rits electro/discochicks aan, en kan er zich niet meer van losmaken en onderscheiden. Ontploffen deed het allemaal niet meer en daar zit het matige songmateriaal van de laatste platen wel voor iets tussen …
De supports waren van Franse makelij, de ene een soort klassiek Wagner in een saloonbar, de andere, een electrotechneut op z’n John Foxx die het publiek warm trachtte te maken voor Goldfrapp …
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef)
De roodharige Engelse Karen Elson, echtgenote van Jack White (The White Stripes/ The Raconteurs / Dead Weather / …), heeft al een succesvolle carrière als topmodel, en muzikaal brengt ze zachtaardige, gevoelige rootrock. Haar debuut ‘The ghost who walks’ is volwassen en klinkt overtuigend.
Invloedrijk was de cabaret van The Citizens band, waarin ze vroeger zong, en de uitstapjes richting traditionele country, folk en gothic. Er valt voldoende afwisseling te noteren in haar sfeervol onderhouden songs, die bezwerend zijn door een instrumentarium van saloonpiano, intrigerende toetsen, steel pedal, akoestische en elektrische gitaar, accordeon en droge drums. Het zijn fijnzinnige, dromerige en emotievolle composities, die een ongepolijst, helder geluid kennen en bepaald worden door haar indringend en zuiver stemgeluid. Luister maar eens naar die variatie in pakkende songs als “The truth is in the dirt”, “Lunasa”, “100 years from now”, “Stolen roses” en de titelsong, de broeierige aanpak van “Pretty babies”, “Cruel summer”, “The birds they circle” of de directe aanpak van “Garden”, “The last laugh” en “Mouths to feel”. Fascinerend debuut!
Vorig jaar werden we naast de ‘vv’s’ van de uit San Diego opererende trio Wavves, onder zanger/gitarist Nathan Williams bestookt met twee cd’s van elk een goede 35 minuten. Het potje ongeregeld bracht rauwe, weinig gestructureerde, ontregelde sounds, waaronder pakkende popliedjes verborgen zaten. Ze werden omschreven als nofi, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en Williams’ galmende zangkoortjes. Een pak invloedrijke bands werden door de mallemolen gehaald, gaande van The Ramones, Nirvana, Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, The Black Angels en de ‘60s pop van Beach Boys.
De charismatische band, die naast Williams uit bandleden van Jay Reatard bestaat (bassist Stephen Pope en drummer Billy Hayes) brengen op de eerste volwaardige studioplaat aanstekelijke indie/surfpunkpop. Een duidelijk toegankelijker en helder geluid, dat knipoogt naar het speelse en avontuurlijke van voor heen, wat ervoor zorgt dat het nonchalante rinkelende en rammelende behouden blijft, fel, scherp, snedig, leuk en ontspannend. “Super soaker”, “Baseball Cards”, “Concertable balloon” en de titelsong passen ideaal in dit concept. Het afsluitende “Baby say goodbye”, “Post acid”, “Mickey mouse” en “Idiot” klinken meeslepend, broeierig, dromerig en bezwerend, en tonen de bredere invalshoek van de band. Er is ruimte voor lieflijk materiaal dat blij of verdrietig is, waaronder “When will you come” en “Green eyes”. En tot slot putten ze uit de Ween-stal met het verrassende “Linus spacehead”, dat onverwachtse wendingen ondergaat. De fijne galmende zang geeft elan.
De belofte is eindelijk ingelost, en het moet gezegd worden, het is een plaat die per beluistering verslavend werkt … Onthouden dus die wave van Wavves …
Wanneer een groep aangekondigd wordt als een kruising tussen The Stone Roses en War zal een normaal muziekliefhebber wel eens de wenkbrauwen fronsen maar in het geval van Solaram blijkt het zelfs geen leugen te zijn.
Als je trouwens ziet dat deze cd verschenen is op het kwaliteitslabel Rainbow Quartz dat met de regelmaat van de klok ons om de oren slaat met poppy psychedelica-releases weet je meteen dat je in goede handen verkeert.
Solaram is eigenlijk een project van Joe Tagg die in vroegere dagen actief was in vrij onbekende bands als Three 4 Tens of Himalaya.
Op ‘Love & The sweet divine’ wordt echt niet op een druppeltje zweet gekeken want deze cd is vanaf het prille begin tot het bittere eind een psychedelisch popfestijn.
Weliswaar komen alle grote namen uit de popencyclopedie (Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd) om de hoek loeren maar Joe Tagg heeft dit mooi weten te verpakken in frivole beatpopnummertjes die bij momenten even vet klinken als The La’s.
Weer zo’n klein groepje dus om absoluut te ontdekken!
In thuisbasis Nashville wordt Caitlin Rose zonder meer omschreven als de meest opwindendste act van het moment en dat zal waarschijnlijk wel zijn gedeeltelijke waarheid bevatten, ook al moet je hier bereid zijn om de cowboylaarsjes boven te halen.
Caitlin Rose is het soort meisje die sinds haar vorige EP ‘Dead Flowers’ alle aandacht naar zich wist toe te trekken en waarvan deze ‘Own Side Now’ het debuut geworden is die al de hoogstaande verwachtingen moet inlossen.
Ondanks de vele inspanningen van diverse hedendaagse alt country-acts bespeelt Caitlin Rose het countrygenre in de meest traditionele zin van het woord waarbij haar materiaal af en toe wel eens in de afgelikte gevarenzone durft te belanden.
Indien je van een fragiele vrouwenstem houdt die gepaard gaan met countryriedeltjes waarin niet al te veel gebeurt (lees Emmylou Harris, Linda Rondstadt of zelfs Dolly Parton) dan is deze femme fatale in countryoutfit uw ding.
De rest van de wereldbevolking hoeft alvast niet te vlug een trip naar Nashville te gaan boeken of voor een goed verstaander: enkel voor liefhebbers van traditionele country.
Na het onvolprezen debuutalbum en het daaropvolgend ‘What’s this for’ uit begin jaren tachtig waren wij Killing Joke nagenoeg volledig uit het oog verloren (ook de koerswijziging met ‘Night time’ uit ‘85 met daarop het hitje “Love like blood” kon ons weinig bekoren) tot zij in 2003 terug aan het front kwamen met de splinterbom ‘Killing Joke’ en drie jaar later met het al even machtige ‘Hosannas from the basements of hell’ (die titel alleen al !). Wij waren weer helemaal wakker geschud en lieten die twee albums gewillig keer op keer als een allesvernietigende pletwals over ons heen gaan.
Op vandaag zijn wij dan ook geweldig opgewonden met ‘Absolute Dissent’ die de lijn van de bulldozerrock van zijn twee voorgangers volop doortrekt en hier en daar zelfs nog een tandje bij steekt.
Dichter bij metal zijn ze nooit geweest, maar het blijft onmiskenbaar Killing Joke. De band creëert een zware volumineuze sound, een geluidsmuur van gortige gitaarriffs en mokerslagen van drums. Daarbovenop schreeuwt een razende Jaz Coleman zijn vocals er met ware doodsverachting uit. Het is des duivels, maar de songs blijven telkens overeind en blijven de melodie in zich houden.
Moordsongs, met Coleman als vrijwillige killer van dienst, zijn “Absolute dissent”, “The great cull”, “In excelsis”, “Depthcharge” en “Endgame” (waarin Coleman nogal naar Lemmy neigt). De totale verpulvering komt er met “This world hell”, een uiterst rauwe lap agressie die uw hersenen met volle geweld uit uw hoofd komt rukken.
Toch mogen de vocals al iets melodieuzer en worden ook de synths bovengehaald op het fraaie eighties klinkende “European super state” die het venijn in zich heeft wat “Love like blood” bijvoorbeeld mistte. Ook een pompend “The raven king” werkt zich na een rustige aanvangsfase naar een ware bruisende climax toe.
Afsluiter “Ghost of ladbroke grove” begeeft zich zelfs op dub gebied en ontpopt zich zonder uit te schuiven tot een bijtende knoert van een song.
‘Absolute Dissent’ is een ronduit schitterend en vooral verpletterend weerzien met deze culthelden en een meer dan waardige opvolger voor de twee onvergetelijke klassiekers ‘Killing Joke’ uit 2003 en ‘Hosannas from the basements of hell’ uit 2006.
De jongste Pukkelpopeditie, dag 1, 14.00 hr. In Humo’s Pukkelpop ABC lezen wij onder Tame Impala :‘Psychedelische rock die elke lsd-boer op de wei werkloos zal maken’. Toch maar even gaan kijken, denken wij, en wat blijkt ? We worden helemaal van onze sokken geblazen door deze Australische neo hippies. Meteen is de revelatie van Pukkelpop 2010 gekend.
Zo snel mogelijk de plaat binnen doen is onze eerstvolgende gedachte.
En inderdaad, ‘Innerspeaker’ is psychedelisch, en nog geen klein beetje. Ook de hoes laat er geen twijfels over bestaan, hierop wordt een soort utopia afgebeeld waaruit op elk moment een bende stonede weed-vogels kunnen tevoorschijn komen.
De muziek zweeft in zeven lagen door onze koptelefoon, Midlake en Dungen hangen in de buurt, de keyboards en gitaren zijn overladen met tonnen echo’s, de zang komt ergens van tussen de wolken aangewaaid, sixties en seventies zijn alom tegenwoordig en de groove is constant aanwezig. We menen in de verte ook ergens de Stone Roses te hebben bespeurd, maar dat kan ook aan de kwaliteit van onze spacecake gelegen hebben.
Geen echte uitschieters van songs te melden op deze plaat, wel een kleurrijke totaalsound waar een mens als het ware in verdwaalt en er met de nodige middeltjes op zak kan blijven in rond dwarrelen. U moet het echt eens proberen.
Bedwelmend plaatje.
Binnen de ruim twintigjarige bestaansgeschiedenis van The Divine Comedy is de Noord-Ierse zanger en muzikant Neil Hannon dé centrale figuur. Hij is niet enkel de enige constante en overblijvende factor maar hij is bovendien leverancier van de liedjesteksten en hoofdverantwoordelijke voor de muzikale omkleding.
Toen het concert van The Divine Comedy afgelopen woensdag in de Orangerie van de Botanique aangekondigd werd als ‘An Evening With Neil Hannon’ keek dan ook wellicht niemand vreemd op. De verrassing situeerde zich eerder in het feit dat hij de huidige concertenreeks ter promotie van het tiende studioalbum ‘Bang Goes The Knighthood’ voor de allereerste maal in zijn carrière solo afwerkt.
Vier jaar geleden stond The Divine Comedy namelijk nog in dezelfde Botanique in vol ornaat te schitteren en als men weet dat er op de recente platen niet op enkele strijkers of andere toeters en bellen meer of minder wordt gekeken (de muziek wordt daarom vaak te gemakkelijk ingedeeld in de categorie van de zogenaamde ‘chamber pop’), was het de vraag of de typerende warme, orkestrale en vaak sfeervolle klanken niet live zou gemist worden.
Iets na 21 uur zou het antwoord op deze vraag ons aangeleverd worden toen Hannon strak in pak, met een bolhoed op het hoofd en een Sherlock Holmes’ aandoende pijp tussen de lippen geprangd, het podium betrad. Hij begroette het publiek, zette zich aan zijn piano, nam uit zijn aktetas de setlist, nipte wat aan zijn glas wijn en zette “Down In The Street Below” in, gevolgd door het naar cabaret neigende “The Complete Banker” waarin Hannon uitdrukking geeft van zijn zeldzame boosheid over het feit dat naar aanleiding van de recessie de gewone belastingbetaler bleek op te draaien voor de hebzucht van bankiers.
Meteen werd duidelijk dat door de vrij naakte uitvoeringswijze van de nummers (louter piano en zang) de fraaie melodieën overeind bleven en de teksten veel meer op de voorgrond kwamen en dat mag gerust als een extra troef beschouwd worden gezien het feit dat deze schrijfselen doorgaans uitmunten in leuke doch gevatte verhalenlijnen. Hannon is namelijk een meester om rond de vaak meest eenvoudige onderwerpen schitterende nummers te schrijven en deze te voorzien van een prachtige instrumentatie.
Zo heeft hij vorig jaar samen met Thomas Walsh van de formatie Pugwash onder de naam The Lewis Duckworth Method een volledige plaat gemaakt rondom het simpele gegeven van de cricketsport. Lijkt op het eerste gehoor tot niks zinnigs te leiden maar dat zou buiten de vaardigheden van Hannon gerekend zijn want er werd opnieuw een knap werkstukje afgeleverd.
Anderzijds, doordat Hannon ditmaal op de planken niet geruggensteund wordt door een begeleidingsgroep komen natuurlijk wel de eventuele mankementjes nadrukkelijker onder de schijnwerpers te staan. Vooral in het begin van de set werd er als eens een verkeerde noot op de piano aangeslagen en had Hannon het soms moeilijk om de juiste zangtoon aan te houden. Maar met een kwinkslag en vooral veel enthousiasme en droge humor kwam Hannon er moeiteloos mee weg en toverde hij eerder een glimlach op het gezicht van de aanwezigen dan wel dat dit als een storend effect werd aanzien.
Sowieso droeg het massaal opgekomen publiek – het concert was al wekenlang uitverkocht – Hannon figuurlijk op handen en trakteerde hem na ieder nummer op een uitbundig applaus. Hoewel de muziek van The Divine Comedy niet om de haverklap op de radio te horen is, heeft hij intussen duidelijk een vaste fanbase opgebouwd niet in het minst ook door zijn samenwerkingsverbanden met onder andere Charlotte Gainsbourg, Air en Robbie Williams.
En Hannon hield ook voortdurend de aandacht van de aanwezigen vast door hen regelmatig bij het gebeuren te betrekken. Zo nodigde hij hen uit om mee te zingen of extra gezelligheid te brengen via ritmisch handgeklap. Hij onthulde de inhoud van zijn aktetas en zat de toeschouwers ook af en toe wat te plagen en zelfs uit te dagen. Toen er vanuit de zaal volop potentiële verzoeknummers werden aangevraagd, repliceerde hij hierop dat hij zou spelen wat hijzelf wou en vergeleek de schreeuwers als ronddwalende zombies. De mimiek die daarmee gepaard ging, kunnen we u jammer genoeg niet tonen maar het was hilarisch.
Een ander markant moment viel te beleven bij de single “At The Indie Disco” dat zelfs in sobere pianoversie er niet in slaagde te verhullen dat dit een potentiële wereldhit zou kunnen zijn. Want we willen niemand op slechte gedachten brengen maar als hier aan de hand van een remix een extra beat zou worden aan toegevoegd, moet dit in staat zijn gensters te slaan en niet enkel op de dansvloer van een zogenaamde independent discotheek. “She makes my heart beat the same way as at the start of Blue Monday. Always the last song that they play” zong Hannon en om het plaatje compleet te maken, gaf hij een perfecte imitatie van de intro van New Order’s “Blue Monday” weg door op zijn microfoon te tikken. Om de sfeer van de jaren ’80 aan te houden, gooide hij er zelfs een ‘over the top’ versie van de hitsingel “Don’t You Want Me” van The Human League bovenop, inclusief het nabootsen van de hoge vrouwelijke stemmen. Er zat veel ironie en humor in vervat maar wat was het opnieuw verdraaid knap uitgevoerd.
Ook binnen het eigen repertorium werd af en toe teruggegrepen naar het verleden via ‘old tunes’ (dixit Hannon) als daar zijn: “The Pop Singer’s Fear Of The Pollen Count” (‘Liberation’, 1993), “The Summerhouse” en “Going Downhill Fast” (allebei uit ‘Promenade’, 1994). Uit het album ‘Casanova’ (1996) werden “Songs Of Love” en “Becoming More Like Alfie” geplukt en deze werden ook nog eens op akoestische gitaar vertolkt. Hetzelfde geschiedde voor “Neapolitan Girl” en voor “A Lady Of A Certain Age” uit ‘Victory For The Comic Muse’ (2006). Niet alleen op plaat een meesterwerkje maar ook live een kippenvelmoment dat de gehele zaal muisstil kreeg.
Een ander hoogtepunt vormde onder meer “Assume The Perpendicular” en ook de aanloop naar de finaleronde was er eentje om in te lijsten met prachtige versies van achtereenvolgens “Our Mutual Friend” (‘Absent Friends’, 2004), “I Like” (wat een liefdesverklaring!) en “Tonight We Fly” (‘Promenade’, 1994).
Na de toegiften die bestonden uit publiekslieveling “National Express” (‘Fin De Siècle’, 1998) en het grappige “Can You Stand Upon One Leg”, dankte Hannon iedereen en België in het bijzonder omdat de cover van het laatste album eigenlijk een ‘rip off’ zou zijn van René Margritte. Was het ironisch of surrealistisch bedoeld? Met Hannon weet men nooit maar in ieder geval was dit optreden dat tekstueel en muzikaal slingerde tussen vreugde en verdriet en tussen humor en ernst, bijzonder onderhoudend te noemen en viel er tijdens het anderhalf uurtje volop te genieten.
Neil Hannon onderstreepte duidelijk dat hij symbool staat voor The Divine Comedy en etaleerde dat zijn nummers ook zonder veel franjes overeind blijven. Geen geringe prestatie en wat ons betreft een geslaagde avond.
Setlist: Down In The Street Below, The Complete Banker, The Pop Singer’s Fear Of The Pollen Count, The Summerhouse, Going Downhill Fast , Assume The Perpendicular, Neapolitan Girl, Becoming More Like Alfie, The Lost Art Of Conversation, At The Indie Disco, Don’t You Want Me, Neptune’s Daughter, Have You Ever Been In Love, A Lady Of A Certain Age , Songs Of Love, Geronimo , Our Mutual Friend , I Like, Tonight We Fly
Bis: National Express, Can You Stand Upon One Leg
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kijk gerust naar de review op site fr
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
