De roep naar heavy bands klonk de laatste jaren steeds harder en dat hadden de organisatoren begrepen want ze verzamelden een bont allegaartje van Amerikaanse 'metalbands' (Anthrax - Papa Roach - Life Of Agony – Alice Cooper) op het podium van de Grote Kaai.
Paraat waren voor Anthrax …De verwachtingen waren eigenlijk wel vrij hoog... want niet iedereen wordt naast Metallica, Slayer en Megadeth in één adem tot 'the big four' gerekend!
Sympathieke gitarist Scott Ian nam zoals steeds het voortouw van dit New Yorkse combo en hield het tempo strak alsof het z'n eerste optreden was. De trash en speedmetalpioniers konden dit niveau helaas niet hun hele set volhouden en het verouderingsproces was vooral bij zanger Joey Belladonna hoorbaar.
Klassiekers “In my world”, “Got the time” en "Only" kwamen te weinig uit de verf en daar waar vorig jaar tijdens Graspop met een andere zanger werd geëxperimenteerd vrezen we na het zien van deze vocale prestatie dat dit niet de laatste keer zou kunnen geweest zijn.
Sentiment was het wel en de publieke respons was er ook maar we hadden eerder het gevoel van net niet....
Een totaal ander geluid bij Papa Roach. Ten tijde van de nu metal hype begin jaren 2000 verschenen zij met o.a. Korn en Limp Bizkit aan de oppervlakte en bereikten ze miljoenen alternatieve oren. Bij hun opkomst was direct duidelijk dat een groot deel van het publiek hen nog op handen draagt en frontman Jacoby Shaddix ging daar maar wat gretig op in.
Hun set was energiek maar na een een 20 tal minuten vroegen we ons af of we nu 5x hetzelfde nummer gehoord hadden of dat dit verschillende tracks waren... Alles behalve veel variatie dus al kwam die er even later wel toen ze uit hun 'Infest' cd “Broken Home”, “Last resort” en “Between angels and insects” speelden. Ook het nieuwe nummer “Kick my teeth” kreeg een goeie repliek en met het nieuwe album in the pipeline en een live dvd die volgende maand uitkomt kunnen we enkel maar vaststellen dat de toekomst voor deze band er nog steeds rooskleurig uitziet.
Met Life Of Agony kregen we terug iets totaal anders voorgeschoteld. Het kwartet, afkomstig uit Brooklyn, passeerde eerder dit jaar in de AB met hun ‘20 years strong’ tournee en stonden de vorige editie ook in de shelter op Pukkelpop. Wie LOA zegt, zegt Keith Caputo, de charismatische frontman die het gezicht en geluid bepaalt van de band. Er werd fel geopend met “Lost at 22” en “ Weeds” en we slikten even want de stem van Caputo kwam er niet door... was dit door het slecht afgestelde geluid of lag het gewoon aan hemzelf... Gelukkig was het het eerste zodat we daarna schitterende vertolkingen kregen van o.a. “Underground” en “Through & through”. Circle- en moshpits werden gespot en ook bassist Alan Robert zweepte de fans meermaals op. Het was genieten van de typische groovy sound maar de te lange stiltes tussen de nummers nam de vaart eruit en was storend voor de rest van het optreden.Gitarist Joey Z die zich zoals steeds volledig gaf, nam de band meermaals op sleeptouw. “This time” en “Rivers runs red” ontbraken ook niet in de setlist en benadrukten nog eens de unieke sound van deze band. Hopelijk mogen we binnenkort nieuw werk verwachten...
Maar even later was het tijd voor de headliner Alice Cooper en z'n 'Theatre of death' tour.
Een rinkelende schoolbel luidde het metalfeest in, vanachter een neergelaten canvas doemde de 62 jarige David Furnier op en met “School's out”, “No more mr nice guy” en “Eighteen” deelde hij meteen een mokerslag uit die kon tellen. Wat een strakke sound, wat een stem, wat een start van deze set!
Ook het showelement was alomtegenwoordig: Cooper werd gespiest, onthoofd, doorboord en overleefde al deze acties om daarna telkens weer springlevend op het podium te dartelen. Een pluim ook voor de sterke begeleidingsband die in al dit showgebeuren de teugels strak hield en niet uit hun rol viel, Lokeren genoot en bracht vocale steun bij “Poison” en “Elected”.
De outfits, decors, de gehele show, alles zat vernuftig ineen en na anderhalf uur klokten we af en moesten we toegeven dat Alice Cooper nog steeds een zeer grote meneer is met een uitmuntende show.
Deze metalformule was een schot in de roos en we mogen er zeker van zijn dat dit de komende jaren wel navolging zal krijgen.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Bij het afdalen van de brede trap naar de toegangsruimte van het Leuvense M-museum werd meteen duidelijk dat het nieuwe M-idzomerfestival zich niet enkel met zijn multidisciplinaire aanbod onderscheidt van diens gemiddelde Vlaamse tegenhanger. Talrijke bevallige assistentes sprongen meteen in de bres om de wat onwennige festivalganger, die zich normaal als vee naar de wei gedreven weet, de weg te wijzen. Kunstliefhebbers mochten met hun festivalticket alle zalen van dit vorig jaar geopende museum bezoeken, een bonus die ons sterk beviel omdat men niet elke dag de kans krijgt om een puike selectie uit de oude en nieuwe kunst te bezichtigen. Diversiteit was hierbij troef want bovenop vele waardevolle schilderijen presenteert dit museum ook fotografie, installaties, videokunst, beeldhouwwerk, diamontages, enzovoortsenzoverder. Het gebouw zelf is een geslaagde integratie van oude en nieuwe architectuur waarbij men meermaals getrakteerd wordt op een adembenemend zicht op de Leuvense binnenstad. We kwamen letterlijk ogen en tijd te kort, de volgende keer zullen we dus wat vroeger opstaan alvorens ons naar de M-idzomerfestivalsite te begeven. U merkt het: we waren reeds verkocht alvorens de eerste muzieknoot weerklonk. Als we u op het hart drukken dat niet enkel de culturele maar ook de culinaire fijnproevers en veelvraten aan hun trekken kwamen, beseft u meteen dat onze avond niet stuk kon. En dan zwijgen we nog over het feit dat er overal voldoende vuilnisbakken voorzien waren en er daarenboven enkele medewerkers permanent de weinig op de grond geworpen bekertjes aan het oprapen waren. Lang geleden dat we na afloop nog zo’n ongerept festivalterrein mochten aanschouwen!
Toch was die eerste avond niet alles pico bello. De intimistische songs op ‘And So It Is Morning Dew’ zijn meer dan verdienstelijk maar on stage kon The Bear That Wasn’t nog niet overtuigen. Ook de zevenkoppige band die het podium na het solo gebrachte openingsnummer inpalmde kon ons niet voldoende bekoren om van een sterke opener te spreken. Zijn 365 opeenvolgende huiskamerconcerten zijn hoogstwaarschijnlijk stuk voor stuk sterker dan hetgeen hij in grote zaal of op een festivalpodium ten berde brengt. Songs als "Winterwandering" en afluiter “Headphones” illustreerden dat Nils Verresen heel wat in zijn mars heeft, maar het zou ons verbazen als hij ooit massa’s in vervoering zal brengen. Misschien is het dus ook beter om dit materiaal - waarmee hij trouwens heel terecht hoge ogen gooit! – enkel in zijn meest pure vorm (dus zonder versterking) aan de waarlijk geïnteresseerde liefhebbers te presenteren. Het is immers spijtig als de meeste toeschouwers zich een optreden zullen herinneren dankzij de weinig alledaagse songtitels (wat denkt u van "The Exciting Adventures Of A Bad Bet, A Bad Alliteration And Mister Consequence"?) i.p.v. o.v. de tekstuele en muzikale pareltjes die deze singer-songwriter op zijn debuutplaat liet persen.
Hoofdact Mercury Rev tapt muzikaal uit andere vaatjes. Deze Amerikanen etaleerden vier jaar terug zowel hun eigenzinnigheid als hun veelzijdigheid op ‘The Essential Mercury Rev – Stilness Breathes 1991-2006’. Na een periode waarin rijk georkestreerd, haast etherisch werk op de voorgrond kwam (hierbij denken we vooral aan ‘All is Dream’ uit 2001) greep deze groep twee jaar geleden op ‘Snowflake Midnight’ terug naar de meer experimentele, vaak psychedelische muziek waarmee ze op ‘Yerself Is Steam’ (1991) en ‘Boces’ (1993) debuteerden. Het Leuvense publiek kreeg een twaalftal eigen nummers en twee covers te horen. Omdat we verrast werden door het stipte aanvangsuur van het optreden (we waren diepgeconcentreerd aan het proberen om één van die moderne kunstwerken te snappen, belastende hersenactiviteit die ons belemmerde om vlot de uitgang van de museumzalen te vinden), misten we het begin van hun set. Het eerste hoogtepunt waarvan we zelf getuige konden zijn, was “Holes” (uit doorbraakalbum ‘Deserter’s Songs’ - 1998). Het daaropvolgende “You’re my Queen” begon goed maar kreeg vervolgens een te lange uitloper die muzikaal niet spannend genoeg was om minutenlang te boeien. Gelukkig was dit één van de zeer schaarse momenten waarop Jonathan Donahue en de zijnen de pedalen verloren. Over het algemeen hadden we niet te klagen: o.a. “Diamonds” (uit ‘The Secret Migration’ - 2005), “Spiders and Flies” en het onverwoestbare “The Dark is Rising” werden met de vertrouwde gedrevenheid geserveerd. Tijdens Peter Gabriels “Solsbury Hill” dachten we even dat een middelmatige covergroep de honneurs waarnam, maar gelukkig bewees Mercury Rev niet veel later met “Once in a Lifetime” (Talking Heads) dat een gedurfde eigen toets een cover kan rechtvaardigen (wie had ooit gedacht dat deze klassieker overeind kon blijven zonder refrein?).
Na een stomende (en veel te korte!) versie van “Senses On Fire” namen de heren hun biezen. Ongetwijfeld omdat Keizer Louis strenge instructies gegeven had, kregen we tegen tienen met “Goddess on a Highway” slechts één bisnummer. Al te lang moeten de fans van Mercury Rev echter niet op hun honger blijven zitten: op 20 november zal de groep onder de noemer ‘The Mercury Rev Clear Light Ensemble’ avantgardistische films begeleiden. Een kolfje naar hun hand dus dat wordt ongetwijfeld opnieuw een fantastische avond….ook al is het in Antwerpen…;-)
De allereerste avond van dit Leuvense festival maakte duidelijk dat het veel potentieel heeft. Organisatorisch was het alvast af. Nu maar hopen dat het voldoende publiek lokt om een blijver te worden in het stilaan verzadigde festivallandschap.
Organisatie: M-idzomerfestival ism Depot, Leuven
Wij hebben een zwak voor bands die zich begeven in de duistere gangen van de post-rock en post-metal. Wij houden van de woeste uithalen afgewisseld met ingetogen pracht van groepen als Isis, Pelican, Mogwai, Godspeed You black Emperor en Explosions in the Sky. Op de meeste van deze bands hun platen wordt geen noot gezongen en wordt er prachtige gelaagde muziek gemaakt die je op geen enkel radiostation zal horen, of het is in de late uurtjes. In dezelfde buurt vind je ook Red Sparowes. En waar je Isis en Pelican in de post-metal moet gaan situeren en Godspeed, Explosions en Mogwai in de post-rock, mag je Red Sparowes daar netjes tussenin plaatsen. Kwestie dat u zich een beetje kan voorstellen hoe dit klinkt. Ook de prog-rock van Anathema of Porcupine Tree komt hier zelfs om de hoek loeren.
‘The fear is excruciating, but therein lies the answer’ (een beetje moeilijkdoenerij in de titel vergeven we hen wel) is vooral een mooie en warme instrumentale plaat geworden met hier en daar wat stevige uithalen, maar nergens wordt over de rooie gegaan (dat is bijvoorbeeld bij Isis wel eens anders). Er wordt een zweverige sfeer gecreëerd zonder dat er psychedelica aan te pas komt en de gitaren kronkelen in lagen over elkaar bovenop een solide onderbouw van golvende bassen en drums.
Op deze sterke harmonieuze plaat wordt bovenal knap gemusiceerd, een zanger missen we geen seconde. Doe ons een plezier en beluister dit werkje in één ruk, van kop tot staart, zo komt dit album het meest tot zijn recht. Ga dat zien, en vooral beluisteren, op 09/10 in de Trix in Antwerpen …
Een plaat met een wel heel wrange nasmaak. Het album werd door Mark Linkous en Danger Mouse volledig ingeblikt met gastvocalisten (Linkous vond deze keer dat zijn eigen stem niet paste bij de songs) in 2009, maar de release werd uitgesteld omwille van problemen met de platenmaatschappij. Inmiddels maakte de immer depressieve Linkous een einde aan zijn leven. Zijn plaat ziet nu pas het levenslicht, enkele maanden na zijn dood. Ook frappant, de verwante ziel Vic Chesnutt, die hier een beklijvende bijdrage levert op twee songs onderging hetzelfde lot en stapte na jarenlange depressies en kwellingen eveneens uit het leven. Zo is de titelsong, waarmee het album eindigt, de meest onheilspellende brok emotie die we dit jaar al gehoord hebben, Chesnutt zingt het onheil tegemoet op de wrange desolate tonen gecreëerd door Linkous. Dit kunnen we bijna niet anders interpreteren dan als een aankondiging van het noodlot die beide gekwelde geesten te wachten stond. Heel bevreemdend en donker, een prachtsong met een heel bittere bijklank.
Ook “Grain Augury”, eveneens ingezongen door de arme Chesnutt, is een bezield hoogtepunt waar je stil van wordt.
Een ander onvergetelijk moment is opener “Revenge” met Wayne Coyne op vocals, een hemelse song, helemaal Sparklehorse, waarin Coyne zich volledig overgeeft. Ongelooflijk mooi.
De andere songs zijn helaas niet altijd van hetzelfde hoge niveau en we hebben zo de indruk dat er iets te veel met computers geprutst werd (zal wel Danger Mouse geweest zijn) zodat deze ‘Dark night of the soul’ niet de eenzame hoogtes haalt van de Sparklehorse mijlpalen ‘Vivadixiesubmarinetransmissionplot’ en ‘Good morning spider’. Linkous mocht best wel wat gasten thuisgelaten hebben en was beter zelf op enkele songs achter de microfoon gaan staan, want niet alle nummers zijn gediend met de guest vocals die ze hebben meegekregen. Een indrukwekkende gastenlijst (Suzanne Vega, Iggy Pop, Black Francis, Julian Casablancas,…) staat niet altijd garant voor kwaliteit. Let wel, geen enkel nummer is ondermaats, en het meervoud aan zangers zorgt aan de andere kant wel voor een gevarieerd album die toch steeds typisch Sparklehorse blijft klinken.
De songs die ons het meest zullen bijblijven zijn dus deze met Vic Chesnutt, Wayne Coyne en ook wel Grandaddy’s Jason Lytle (“Jaykub”en “Everytime I’m with you).
‘Dark night of the soul’, oorspronkelijk bedoeld als een creatief samenwerkingsproject van verschillende artiesten, is ongewild (of misschien net niet) een begeesterend afscheid geworden van een miskend talent die met zichzelf nooit in het reine kon komen.
De man heeft enkele wonderbaarlijke platen als erfenis achtergelaten, we zullen ons erin koesteren.
Dat de Denen niet steeds verantwoordelijk hoeven te zijn voor koude golven wordt ruimschoomts bewzen met één van de mooiste zonnige cd’s die je op dit moment kan bedenken nl. Quadron.
Niet dat er hier sprake is van enige Deense salsa of zo, maar Robin Hannibal en Coco O (een mens moet nu eenmaal een naam hebben) weten op deze cd een sprookjesachtige mix te brengen die haltes houdt bij vele stations uit de muziekgeschiedenis. Het vrolijk handgeklap lijkt weggerukt te zijn uit één of andere Motownplaat waarbij het lijkt of er ene Ronnie Spector achter de producerstafel zit, terwijl de zeldzame synths in de buurt komen van de latere Broadcast.
Eerder vegeleek de BBC Quadron met Eryka Badu en je hoort ontegensprekelijk de vele funk/jazz (zelfs soul) invloeden maar door de minimale aanpak van hun muziek lijkt het allemaal wat speelser.
Meer en meer toonaangevende tijdschriften (waarbij onze eigen Musiczine dus niet mag ontbreken) mijmeren de naam van Quadron en het zou best kunnen dat deze twee het wel eens ver zouden kunnen schoppen.
Info www.myspace.com/quadronquadron
Ware het niet dat ze zelf onvoorwaardelijke fans zijn, je zou zo stilaan toch gaan denken dat de heren van The Gaslight Anthem de eindeloze vergelijkingen met Bruce Springsteen kotsbeu zijn. Het werkt ons precies meer op de heupen dan henzelf, want zij vinden het helemaal niet erg, terwijl wij een acute aanval van diarree niet kunnen afhouden telkenmale als we de naam Springsteen horen vallen.
Kijk, de stem van zanger/gitarist Brian Fallon neigt inderdaad wel naar die van de vermeende all American hero, maar wat The Gaslight Anthem op de opvolger van het zeer aanstekelijke ‘The ‘59 sound’ presteert is wat ons betreft veel heter, energieker en soulvoller dan wat de ouwe zeurpiet al tientallen jaren weet te brengen. Kortom, dit hier rockt, Springsteen zwalpt. Had men de zogenaamde ‘Boss’ jaren geleden opgesloten met een handvol platen van The Clash en The Replacements en met een zwaar ontvlambare dosis buskruit in zijn reet, dan had ie misschien net zo opwindend geklonken als The Gaslight Anthem.
Om maar te zeggen, wij houden enorm van dit plaatje. Waarom? Omdat de 10 songs op ‘American Slang’ beresterk zijn. Allemaal nummers met een felle kop, een flinke staart, ijzersterke melodieën, potige riffs en met een refrein om U tegen te zeggen. Amerikaanse muziek met tempo, power en brains, gemaakt voor lange ritten op de snelweg, en een garantie voor enthousiaste zwetende concertzalen.
‘American slang’ is 34 minuten kolkend entertainment met tien kanjers van songs vol vuur en passie.
Dit is, samen met The Hold Steady en Drive by Truckers, één van die bands die voor een stevige nieuwe wind zorgen in de Amerikaanse pure roots-rock. En als we The Gaslight Anthem dan toch moeten vergelijken met een ouwe rocker, dan kunnen wij veel beter leven met Tom Petty. Op 14/11 in de AB ! U moest al weg zijn.
De zes muzikanten van Auld Corn Brigade komen uit het Duitse Nordhausen maar zijn duidelijk in het verkeerde land geboren. Dat is duidelijk te horen op ‘A fighter’s Lullabies’ waar ze volop hun liefde voor Ierland bezingen. Op dit album horen we traditionele Ierse folksongs (“I’ll Tell Me Ma”, “Muirsheen Durkin”, “ Dirty Old Town“ ) in een modern punkjasje oftewel de combinatie van stevige gitaren met de typische folkviool. Enerzijds handelen de teksten over de prachtige Ierse landschappen en de lokale pubs. Anderzijds heeft Auld Corn Brigade ook aandacht voor de tragische geschiedenis van het eiland en horen we eigentijdse versies van oude verzetsongs.
Eerlijk gezegd is dit niet echt onze favoriete variant van punkrock maar wie houdt van bands als The Pogues, Flogging Molly of The Dropkick Murphys kan deze Duitsers gerust een kans geven!
Het Britse model Sade Adu (Afrikaanse roots, Nigeria) bracht medio de jaren ‘80 drie pakkende, smachtende laidback r&b souljazzy platen uit, ‘Diamond Life’ – ‘Promise’ – ‘Stronger than pride’. Van haar debuut onthouden we alvast volgende spraakmakende singles “Smooth operator”, “Your love is king”, “Hang on to your love” en de gekende cover “Why can’t we live together” . Verder hadden we nog “Is it a crime” en “The sweetest taboo” uit de tweede cd en tot slot “Paradise” en de titelsong “(love is) Stronger than pride”. Het daaropvolgend materiaal had weinig meer om het lijf. Invloedrijk voor haar werk waren Ray Charles, Al Green, Stevie Wonder, Aretha Franklin, Nina Simone, Billie Holiday, Dianne Warwick, Diana Ross en Grace Jones. Samen met Everything but the girl en Swing Out Sister gaf ze die souljazz een poppier gezicht …
Na tien jaar stilte komt ze met een nieuwe cd af, ‘Soldier of love’ .Even leek het er op dat ze met de titelsong nieuwe wegen zou inslaan door de trippende beats en ritmes, maar aan haar muzikale formule van heerlijk (weg)dromende en ingetogen soulpop is weinig veranderd. De eerste songs boeien nog “The moon & the sky”, “Babyfather” en “Long hard road”, er is de toevoeging van strijkers, blazers en piano, maar dan zinkt ze weg en zijn de songs een herhalingstoets, mooi maar onopvallend door de weinige varianten. Kortom de songs klinken als Sade … en niks anders …
The Go Find is een goed bewaard Belgisch geheim. Ze spelen in op onze gevoelswereld met hun sfeervol zalvende dagdromende (indie)poptronica. De band rond Dieter Sermeus, ex Orange Black, is al toe aan de derde cd (eerder verschenen ‘Miami’ en ‘Stars on the wall’). Muzikale pracht en schoonheid siert het materiaal van The Go Find door de zeemzoeterige melodieën, de zachte ritmes, de warme klanken en de zachtaardige stem van Sermeus, die op een paar songs wordt bijgestaan door Karo van Few Bits en Lies Lorquet van Mintzkov.
De onschuldige, relaxte, smachtende en rustig voortkabbelende songs gaan in de richting van The Album Leaf, Postal service, Lali Puna, The Notwist en Styrofoam.
Lichtvoetig, licht verteerbaar en opgewekt klinkt het allemaal; dit fijne gevoel bevestigen ze met sterke tracks als “It’s automatic”, “Just a common love”, de titelsong van de cd, een aan Pavement gelinkte “Cherry pie”en een slepende versie van “Heart of gold”. Te koesteren, dit bandje!
Dissapears (Chicago, USA) staat voor zinderende gitaren die vertrekken vanuit Velvet Underground fuzz en zich richting shoegaze begeven. Onderweg passeren ze bij The Fall, Alan Vega, Ride en Wipers. Ze eindigen in een poel waar hedendaagse geestesgenoten als Wooden Shjips en A Place to Bury Strangers ook in woelen.
Meer underground dan mainstream dus, een geluid die scherp en noisy is, gitaren die stoten en grommen en vocals die ergens vanuit de verte er overheen roepen (denk aan Mark E Smith van The Fall).
In tegenstelling tot een hoop andere noise- en shoegazebands verdwaalt Disappears echter niet in ellenlange songs met oorverdovende uitbarstingen. Met amper tien songs van tussen de twee en vier minuten houden ze het vooral kort, bondig en punky, en na amper 29 minuutjes is het liedje al uit.
Een boeiende en meeslepende underground plaat.
Ondanks de crisis werd er nog nooit zoveel muziek uitgebracht als de dag van vandaag en daardoor bekom je vlug dat je vaak dat de bomen niet meer door het bos kan zien en daarom presenteren we u af en toe zo’n groepje die een fantastische release uitgeeft maar door dat overaanbod aan de aandacht dreigt te ontsnappen.
Coltrane Motion uit Chicago bijvoorbeeld die met hun tweede cd ‘Hello Ambition’ eigenlijk het bewijs leveren dat ze even scherp en energiek uit de hoek kunnen komen dan pakweg Vampire Weekend. Net als de overbekende vampieren zoeken Coltrane Motion hun soelaas in de Amerikaanse alternatieve pop uit de 80’s (en dan hebben we het over Talking Heads en Devo) waarmee ze hun eigen ding doen en wat vaak uitdraait op mooie resultaten waarbij je songs krijgt als het lo-fi achtige “My heart might go on” of de keigoede opener “When we were old”.
Volgens de jongens was het de bedoeling om een indieplaat uit te brengen waarop je net zo goed kunt op dansen als op een meidengroep en het verdict is dat ze er nog in geslaagd zijn ook !
Info www.myspace.com/motion
Van het moment dat je dit hoesje te zien krijgt weet je meteen dat deze schreeuwlelijkerds niet het soort muzikanten zijn die je oorgangen gaan bevuilen met mietjespunk zoals degene die door MTV en consorten de laatste jaren door onze strot zijn gedraaid, want het betreft hier wel degelijk horrorpunk. Fans van het genre zullen dat zeker beamen wanneer ze zien dat dit een release is die uitgebracht is op Fiend Force wat eigenlijk een soort van garantie is.
’Welcome the darkness’ is het soort punkLP zoals een echte punkLP moet klinken: hij is kort, ze hebben lak aan alles, het rockt van de eerste tot de laatste seconde, het revolteert, het is sexy en het doet je heupen swingen zoals enkele goede rockpunk (nou ja eigenlijk is het horrorpunk) dat kan.
Net als de meeste horrorpunkbands is hun geluid zeer gelijkend op die van The Misfits en zelfs af en toe kun je wat metalinvloeden horen maar geen ziel die daar om treurt.
Een release om te koesteren, en nu die dochters opsluiten want het uur van Satan heeft weer eens geslagen. Tip als je het graag wat luider en ruiger wil.
Info www.myspace.com/deadendguys
Niet iedereen is ervan overtuigd dat het internet een zegen is voor de ontwikkeling van de muziek maar iedere azijnpisser moet op zijn minst toegeven dat het dankzij dit medium is dat we met muzikaal talent in contact komen dat anders sowieso zou genegeerd worden.
Geef zelf toe, hoe groot is anders de kans dat u ooit zou lezen over een Braziliaanse post-punkband zonder de innovaties van het net?
The Midnight Sisters hebben na een heleboel naamsveranderingen besloten om door het leven te gaan als Midnight Sisters en dit debuut dat in eigen beheer opgenomen werd is een ode geworden aan popmuziek zonder franjes waarin zowel aandacht geschonken worden aan de melodie (denk REM), de leuke gitaarrifjes (denk Big Star) en de scherpe kantjes die je een beetje richting Editors doen denken.
Niks aan deze release doet je vermoeden dat je hier te maken hebt met gasten uit Sao Paulo en soms neigt het wel eens uit te draaien op ordinaire rock die je al vaker (zelfs te vaak) hebt gehoord maar wie zweert bij tijdsloze klasserock zal dit best weten te waarderen.
Info www.myspace.com/midnightsisters
Het kwintet The Fortunate Few debuteert met gevarieerde sing/songwriterpop op hun EP. De vijf songs hebben een broeierige spanning, een zwoele groove en klinken innemend als bevreemdend mysterieus … Klankkleur door de puike arrangementen. De vocals van Jan-Pieter Delcour zijn nauw verwant aan Piet Goddaer van Ozark Henry en ook de bijdrages van zus Joke hebben hun meerwaarde.
Een afwisselende EP horen we van de band; ze trekken meteen de aandacht met de ritmes en de vibes van “Marillon” en “Sudden void”, zijn sfeervoller en gevoeliger op de subtiele “Saint-Peter’s Avenue” en “Scribble” en besluiten met een relaxte, luchtige en frisse versie van Bob Marley’s “High tide, low tide” die sing/songwriting en reggae kruist …
The Fortunate Few smaakt naar meer en kan een mooie toekomst tegemoet gaan. Duimen maar …
Info http://www.myspace.com/thefortunatefewspace
Onthou die naam van Keefman maar … Band die de Nekka night op stelten kan zetten met hun Nederlandstalig lied .. . Inderdaad het doet deugd om zo’n frisse bries te horen in het genre … Ohja, Keefman brengt lekker in het gehoor liggende Nederlandstalige poprock. Catchy complexloze gitaarpop, luchtig, innemend en teksten over de liefde en het leven. Ze houden het muzikaal ergens tussen The Scene, Spinvis, De Kreuners, Gorki en De Mens. En terecht wonnen ze vorig jaar de Nederpopprijs!
’Zonlicht/ Zonnebrillen’ is van dezelfde leest als hun eerder verschenen EP… even ontspannen, relaxt als gevoelig en pakkend … Keefman overtuigt opnieuw met 7 nummers, waarvan twee al eerder op de EP te horen waren. Eigenlijk kan je ‘Zonlicht/Zonnebrillen’ opvatten als een tweede EP. Deze gegevens terzijde hebben we te maken met afwisselend materiaal van energieke pop als “Uitbreker”, “Magere meisjes” en sfeervoller werk “Hier in dit Nederland” en “Tijd maakt wonden”.
Toetsen en een viooltje nemen soms een prominentere rol in en de samenzang tussen Tom Kets en Kim Hertogs is om van te snoepen en werkt zalvend.
Kortom, Vlaanderen Muzieklandschap wordt alvast kleurrijker door een groep als Keefman. Te koesteren dus!
Info op http:// www.myspace.com/keefmanmusic
Moesten we hier bij MusicZine werken met een puntensysteem werken dan zou dit Belgisch duo steevast gehonoreerd worden met een dikke negen op tien want ‘Damaged Hearts’ is niet alleen één van de beste debuutplaten die ik sinds lang mocht horen maar Pieter en Evelien bevinden zich overduidelijk op een planeet die niet naar de naam België luistert.
Hun uiterst aanstekelijke electropunk heeft er zelfs voor gezorgd dat deze release uitkwam op een Engels label en dat is geen wonder want Tex Taiwan mag met trots zeggen dat zij een zeer eigenzinnig geluid hebben dat niks te maken heeft met de Belgische scene, en als het al iets met dit klein landje zou te maken hebben dan moet u het in de atmosfeer van Culture Club zoeken. Deze twee hebben duidelijk hun inspiratie gezocht in de electroclashsector .
De cd is dan ook een salvo van daverende beats die begeleid worden door allerlei synthesizergeluidjes die thuis horen in de jaren ’80. Als je daar nog eens de schreeuwerige sexy vocals van Evelien bijzwiert dan kom je al vlug uit bij Crystal Castles, of iets wat Nic Endo van Atari Teenage Riot uitspookt want het punkniveau van de plaat enigszins de hoogte injaagt.
Een kopie? Enerzijds valt het niet te ontkennen dat Tex Taiwan de mosterd gevonden heeft bij dit Canadees duo maar zij doen er iets zeer origineels mee. De cd mag dan klinken als een dolle rit op één of andere kermisattracti,e toch sta je steeds terug aan te schuiven aan de kassa voor een volgend ritje! Pure klasse dus!
Info http://www.myspace.com/textaiwan
Toen ik de cd ‘Damaged hearts’ toe gestopt kreeg van Tex Taiwan had ik moeite om te geloven dat dit klein meesterwerkje van Belgische makkelij was. Een Belgische label is het in ieder geval niet geworden want hun debuut werd uitgebracht op het Briste Glasstone Records en benadrukt nog maar eens hun DIY-attitude. U wil namen zodat u ze in een hokje kan plaatsen? Wat dacht u van de genialiteit van Crystal Castles gecombineerd met het straaljagerseffect van een Atari Teenage Riot? Zoiets inderdaad en met verve, voor ondergetekende, de Belgische ontdekking van het jaar.
Het is normaal mijn job, maar goed : beschrijf eens jullie geluid…
Pieter: Beschrijvingen zijn altijd moeilijk. Ik probeer het altijd te zien als electropunk met een kitscherige kant. Maar er zitten ook wel wat donkere invloeden uit de New Wave in.
Voordat jullie superpopulair worden toch nog eens vragen waar de naam Tex Taiwan vandaan komt….
Evelien: Goed geprobeerd, maar dat is en blijft een goed bewaard geheim!
Toen ik jullie cd hoorde was mijn eerste gedachte : dit klinkt zo on-Belgisch
Evelien: Dat hebben we al vaker horen zeggen. Ik zou zeggen “geen idee hoe dat komt eigenlijk” maar volgens mij is dat gewoon een gevolg van het feit dat Pieter en ik ons doorgaans niet erg laten beïnvloeden door muziek van hier, en omdat er voorlopig nog geen andere act zoals de onze in België is. Daarbij, ons land blijft zich toch nog steeds het liefst aan het veilige en bekende “rock” houden.
Zo on-Belgisch dat jullie op een Brits label zitten…. Leg uit
Evelien: Wat rondmailen naar labels die ons wel aanspraken… Glasstone waren de eersten (na Basserk) om te antwoorden: de sjansaars!
Is dat niet gevaarlijk voor een Belgische groep, een Engels label? Ik denk maar aan die onontbeerlijke promomachine die Studio Brussel heet
Evelien: Om eerlijk te zijn… ik ben blij dat we in alle eerlijkheid daarop kunnen antwoorden daar trekken we ons nu eens gene fuck van aan se. Als ze ons willen draaien en/of goedvinden, moeten ze dat maar doen en dan is dat heel leuk, is het niet zo, dan zal dat ons ook niet kraken naar het buitenland toe.
Studio Brussel en de typisch Belgische rockrally’s liggen zo wat in dezelfde lijn voor mij, en naar die laatste hebben we een tijdje geleden al de finale middelvinger uitgestoken. DIY gaat zo ver als dat: we zullen het zelf wel maken, als dat voor ons weggelegd is, tenminste.
Om echt eerlijk met jullie te zijn volg ik de Belgische scene niet zo op de voet maar hoe zou je Tex Taiwan daarin zien?
Evelien: Dat blijft eerlijk gezegd afwachten… geen idee! Tot nu toe in feite enkel positieve reacties gehad, zeker van het jonge publiek.
Niet dat jullie vijanden moeten kweken maar wat denk je van die scene?
Pieter: Ik denk niet dat we echt moeite doen om tot een scene te behoren. Zoals ik het zie heb je crap, muziek die goed in elkaar steekt en muziek die goed in elkaar steekt en me aanspreekt. Daar hoeven wat mij betreft geen vakjes rond getrokken te worden. Ik ben fan van iedereen die zijn eigen ding wil en zijn eigen energie en creativiteit ergens in kwijt wil. Binnen of buiten the scene, who cares …
Vandaag in 2010 klinkt DIY meer dan een noodzaak. Geloven jullie zelf in de Facebook of de My Space promotie of wilden jullie niet leven in 1985 of zo toen alles van zelf ging….
Evelien: Soms denk ik dat artiesten lui geworden zijn op dat vlak, het gaat gewoon te gemakkelijk zo. Al zijn er natuurlijk duizenden en duizenden acts op Myspace en is iedereen dat comment gespam intussen ook wel wat beu, wat maakt dat je uiteindelijk ook weer minder snel beluisterd/ontdekt wordt. Het is gemakkelijk, maar ik ben niet zeker of het wel zoveel beter is.
Pieter: Ik denk dat die dingen er wel voor gezorgd hebben dat bands een beetje uit hun ivoren toren komen. Ze hebben nu wel door dat het niet meer vanzelf komt en dat er gewerkt moet worden. Budgetten worden kleiner, sex drugs and rock ’n roll schaarser. Hard werken en er voor gaan, da’s de boodschap en je omringen met goeie mensen.
Die DIY beweging betekent keiveel werk, nooit moe van??
Evelien: Ik heb wel eens van die momenten dat ik denk “Laat me nu gewoon allemaal even met rust!” want inderdaad, het is een hoop werk: je eigen woordvoerder zijn, organisator, artwork-ontwerper, stylist, … allemaal dingen die bij het allerbelangrijkste – het muziek maken zelf – er nog eens bovenop komen.
Pieter: Goh, ik zou het echt niet anders willen. Ik ben een gigantische controlefreak. Ik kan er echt niet tegen als ik dingen uit handen moet geven en ze niet gedaan worden zoals ik ze zelf zou doen. Dus DIY is een prima oplossing daarvoor.
Ik kon het niet laten (sorry) maar ik dacht Crystal Castles en Atari Teenage Riot toen ik je hoorde….
Evelien: Dat waren in den beginne vooral grote invloeden ja, je moet toch een beetje een uitgangspunt hebben om van start te gaan binnen een genre, maar gaandeweg hebben we ons gerealiseerd dat dat in feite niet eens noodzakelijk is. Pieter en ik zijn van nature eerder ‘rockmensen’, wat maakt dat we onze electro vanuit een andere invalshoek gecreëerd hebben. Misschien dat net de punch aan ons album gegeven heeft.
Een van de leuke dingen uit jullie geluid zijn ongetwijfeld die synthgeluidjes die net uit spelconsoles van Atari’s of zo komen, leg eens uit…
Pieter: Ik heb wel een zwak voor ongelooflijk lelijke geluiden en enorme kitsch en glitchy bleeps. Samplen en klooien met gameboys, emulators en dergelijke zijn wel mijn ding.
Dan is er Evelien, da’s wel naar de cd te beoordelen één brok energie. Totaal uitgeblust na een optreden veronderstel ik?
Evelien: Dat valt heel goed mee. Na onze allereerste optredens twee jaar geleden was ik altijd kapot, ik herinner me zelfs een keer dat ik er zo overgegaan was qua fysieke activiteit dat ik me achteraf doodziek voelde. Maar dat went allemaal, je leert beter je energie verdelen, voelt wanneer je wat gas moet terugnemen en daarnaast is er natuurlijk nog bier. En ja, ik heb eigenlijk overal en altijd energie teveel en onnodig veel bewegen is een van mijn favoriete bezigheden.
Pieter: Ik slaag er alleen nog niet in om een optreden te beëindigen zonder een stijve nek. Moet misschien dringend eens in de leer bij Evelien.
Soms lijkt jullie cd wel als een dolle rit op één of andere kermisattractie….
Evelien: We wilden dan ook zoveel mogelijk energie overbrengen met dit album. Ik vind het altijd grappig als ik van mensen hoor dat ze totaal vermoeid waren na het beluisteren van onze cd, dan zijn we in ons opzet geslaagd.
Pieter: Ik rust al genoeg achter mijn bureautje tijdens de week. Af en toe moet de stoom en stress er een keer uit.
Wat zijn jullie onmiddellijke plannen?
Pieter: Wat optredens doen en in november komt er normaal gezien een kleine tour. Natuurlijk ook wat muzikaal herbronnen, want da’s wel nodig na keihard te hebben gewerkt aan een plaat.
Evelien: Ik ga mij geregeld terugtrekken op mijn kamertje om een beetje aan solo-brol te beginnen werken, van het DIY-opgenomen lofi-soort. Het zal vooral rock worden, maar ik sluit electronische invloeden niet uit. Ik hoop er hier en daar ook wat piano in te stoppen. Dat zal uiteraard niet het einde van Tex Taiwan betekenen; ik gedij gewoon goed in meerdere projecten tegelijk.
Ik vraag het aan iedereen, dus ook aan jullie : wat is je favoriete lp aller tijden?
Pieter: Experimental Jet Set, Trash and No Star. Hoewel ik tegenwoordig erg into de piano punk van de eerste plaat van The Dresden Dolls ben. De titel ontsnapt me nu wel even.
Evelien: Recent nog maar voor mij, dus misschien moeilijk ‘aller tijden’ te noemen, maar Dragnet van The Fall vind ik een erg goed album. En alles-alles-alles wat Chris Knox heeft aangeraakt, zijn Songs Of You & Me is in ieder geval goed op weg om die plaat te worden.
Het laatste woord is aan jullie …
Bedankt voor de toffe vragen en hopelijk tot volgende zomer op één of meerdere festivals, zodat we onze centen niet meer op een kantoor moeten verdienen …
Tomorrowland 2010 van 23 t/m 25 juli 2010
Op zaterdag 24 & zondag 25 juli 2010 vond de 6de editie van Tomorrowland plaats. Het mooiste en meest spraakmakende festival van België werd opnieuw georganiseerd op het recreatiedomein De Schorre in Boom. Op korte tijd was het festival hopeloos uitverkocht! Met maar liefst 14 podia en 250 nationale en internationale dj’s was dit de Belgische hoogmis voor elektronische dansmuziek. 100.000 bezoekers lieten zich onderdompelen in de beats’n’pieces … En het oog wou ook wat … verbluffende decors, rodelen in de sneeuw, genieten van jacuzzi’s, feesten op een echt strand, muzikaal vuurwerk enz … Tot in de nopjes verzorgd met z’n muziek, entourage en camping… Onovertroffen … De organisatie ID&T wist van aanpakken en haalde het onderste uit de kan …
Tomorrowland werd een zonovergoten en overdonderend succes, een festival als een sprookje, in een uniek decor. Inderdaad, Tomorrowland is één van de snelst groeiende festivals en een vaste waarde geworden maar ook een buitenbeentje in de drukke Belgische festivalzomer. Zoals ze het zelf omschrijven … ‘Yesterday is History Today is a Gift Tomorrow is Mystery’ …
Volgende impressies van het driedaags event
- vrijdag 23 juli 2010 – Camping
Op vrijdag werden we al opgewarmd door de pré party op de camping. Op het programma: JOHAN & CIMAÏ , SOUL MIGRANTZ, SHIMTSHACK, DEEJAMES VS IGOR, YAMO, DJAXX & NEUROTIQUE, MAXIM LANY, YVES V, LOULOU PLAYERS, DIMITRI ANDREAS, PRINZ, HERMANOS INGLESOS en ED & KIM
Deze DJ-elektrotechneuten waren de ideale geleider van house, techno, elektro en dubstep. Voor elk wat wils dus. Maar de beats’n’pieces klonken echter enkel in de grote tent fors en krachtig door, waardoor niet iedereen kon meegenieten . . Als electrofreak konden we ons hartje ophalen en keerden we moe maar tevreden terug naar de camping.
zaterdag 24 juli 2010 – Tomorrowland
We hoorden de eerste tunes en bleeps van het festival met de set van Yves V op de Mainstage. Ons eerste doel was Len Faki die in maart ll een stomend setje speelde op Kozzmozz en deze namiddag on air te horen was op, jawel, de Kozzmozz stage; maar eerst waren we onder de indruk van Spacid, die Len Faki vooraf ging … een knaller van formaat sierde “Public Energy – Three O’ Three”. De tent was op die manier behoorlijk opgewarmd voor Len Faki … ‘Real massive techno’, die het talrijke opgekomen publiek uit z’n dak deed gaan. Even indrukwekkend als z’n set was de verlichting …
We probeerden nog een stukje van Ricardo Villalobos mee te pikken, één van de bekendste dj’s binnen de minimal techno/house scene, maar hij was spijtig genoeg nog niet opgedaagd. Deze gerespecteerde DJ houdt er een er een eigen visie op na en laat nagenoeg de VS links liggend door hun bemoeizucht in de wereldpolitiek.
In het sfeerbeeld verkenden we alle stages, en konden we niet omheen de ‘Church of Love’, waar koppels tien minuten lang ‘hun ding’ konden doen, en waar natuurlijk ook condooms worden uitgedeeld.
Extrawelt, Arne Schaffhausen & Wayan Raabe, waren de volgende halte. We waren te vinden voor hun ‘global electronics’ op de stage van Café d’Anvers, dat volledig in een strand was omgetoverd.
Op de Kozzmozz stage waren we aanwezig voor één van de legendes Jeff Mills. Een fantastische platenkeuze hoorden we, al vond ik dat hij niet volledig bij de zaak was in de mixes en overgangen.
Afsluiter in de Minus stage was Richie Hawtin, die btw het platenlabel Minus oprichtte. Het was trouwens één van de best ingerichte tenten met honderden discoballen, en we zagen een prachtige lightshow van effects en lasers. Met een link naar de Detroit technoscene gaven we ons volledig over aan z’n snoeiharde set dito schitterende platenkeuze …dit was toch wel de topact van de dag …
- zondag 25 juli 2010 – Tomorrowland
De intense danspartijen, het kuieren, en het weinige slapen begonnen door te wegen. De muziek, de beats en de pittoreske omgeving moesten helend werken om de pijnen op de afsluitende dag te bestrijden. De dansspieren werden alvast opnieuw getraind door een uurtje Sound of Stereo op de mainstage.
De house tour DJ van Massive Attack, Nick Warren, die ik leerde kennen door de cd ‘Shangai’ van het Global Undergroud label, is intussen uitgegroeid tot één van mijn favoriete dj’s. Hij speelde een strakkere set, het was uniek luisterplezier en de bevallige dame die op het podium aan het dansen was, was mooi meegenomen!
Na Nick Warren gingen we naar de Coincidence stage waar we konden luisteren naar de ‘drifty thriller hypnotic beats’ van Psytox en Tom Dazing & Gols. Lekkere groovende muziek en een ‘neverending clubbying sfeertje’ in een gepaste locatie. Een op en top feestje en Partysfeertje dus …
Als afsluiter kozen we voor het commerciële luik van David Guetta en Dj Chuckie, die voor de nodige ambiance zorgden.
Tot slot een nog nooit gezien, fantastisch spektakel, dat rondom ons afspeelde … Een helikopter die een bloementapijt uitstrooide over de weide …met vuurwerk, licht- , laserspektakel …bediend door een ‘parapentevlieger’.
£
Tomorrowland verbaasde, overdonderde én was dance, fun & enjoying. De kennismaking is voor herhaling vatbaar …
Balans
Positief - Algemene decoratie - Organisatie camping - Volwassen bezoekers - Vlotte bereikbaarheid van de stages door de afbakening
Aandachtspunten – Te weinig bankautomaten - Lange wachttijden voor het douchen - Hoge drankprijzen, € 2.8 per consumptie
Organisatie: Tomorrowland – ID&T
10 Days Off 2010: DAY 06 - Mount Kimbie, Joy Orbison en Benga
Twee festivals op een avond doen? Dat moeten wel de Gentse Feesten zijn. Nadat we eerder op de avond al een ingekorte set van John Grant in de Handelsbeurs hadden gezien en Archie Bronson Outfit zowat de Kouter weggeblazen had met zijn vuile garagerock en pschedelica, trokken we zo rond enen naar de Vooruit voor de dubstep avond van 10 days off. We waren zo nog net op tijd om het hoogtepunt van de set van Kastor & Dice te zien: Belgische dubstep met een hoge hiphop-invloed.
Mount Kimbie is een Londens duo, dat net zijn eerste volledige album uit heeft op het dubstep label Hotflush recordings en de volgende weken onder meer het voorprogramma van The XX doet. Live gebruiken ze naast een laptop, ook drums en gitaar, die ze dan door de PC jagen om zo loops te creëren. We hoorden rustige, dromerige en veelgelaagde muziek, die ons aan Boards of Canada deed denken, maar eigenlijk weinig raakpunten heeft met dubstep, op de gesyncopeerde beats na, maar donderende bassen kregen we dus niet te horen. Luistermuziek dus, een vloeiende sound , je kan ze zelfs de elektronische versie van Animal Collective noemen, maar echt dansen kan je op deze jongens niet.
Waar oorspronkelijk Joy Orbison, alter ego van de 22jarige Peter O’ Grady, een set van twee uur zou spelen, was die ingekort tot een uur. Joy Orbison, de ideale schoonzoon met ruitjeshemd, daalde dus maar met een CD etui af naar de dj-booth. O’Grady, net als Benga uit Croydon, zuid-Londen, dj’t al sinds zijn dertiende, en wordt door Mary Anne Hobs, de BBC Radio one guru van de dubstep, als de vernieuwer van de Engelse dansmuziek naar voor geschoven. O’Grady was vanavond vooral met zijn decks bezig, weinig interactie met het publiek dus, maar wat hij deed was goed: een veel gelaagde mix van dubstep en house, de soulstemmetjes die hij gebruikte deden ons aan Inner City of Goldie denken. Zo rond minuut veertig rolden de zware bassen in, en het publiek reageerde hier onmiddellijk op, iedereen was vanavond gekomen voor een wild feestje.
Dat wild feestje kreeg het publiek dan ook van Benga, aka Beni Adejumo. Het publiek werd wild toen Benga de booth overnam van Joy Orbison. Benga mengt dubstep met grime, en zou het publiek opzwepen met zijn tracks: van voor tot achter kreeg je een kolkende, springende massa, de rechterarmen zweefden op en neer, en er werd duchtig gestagedived, een kerel belandde bijna in de dj-booth. De bassen trilden onophoudelijk, maar toch wist Benga de clichés van het genre te vermijden, er zat veel ruimte in zijn nummers, en Benga wist de val te ontwijken van hetzelfde effect minuten lang te herhalen, afwisseling was troef. Toen Benga zelf nog het publiek in dook, was het feestje compleet.
Dag zes van 10 days off, was dus heel afwisselend, Mount Kimbie en Joy Orbison gingen voor de veelgelaagdheid en subtiliteit, soms meer luistermuziek dan dansmuziek, terwijl Benga een gigantisch feest bouwde waarbij het publiek compleet uit zijn dak ging.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Waar blijven die groepen toch hun inspiratie halen voor groepsnamen? Na meer dan zestig jaar popgeschiedenis lijkt de inspiratie misschien wat verdwenen te zijn maar deze vreemde bandsnaam heeft deze indierockers uit Springfield alvast geen windeieren gelegd. Wat aanvankelijk begon als een poging om te klinken als Nirvana is op een vijftal jaar tijd uitgegroeid tot een collectief die Chris Walla (gitarist van Death Cab For Cutie) wisten te strikken voor de produktie van hun 3e cd.
Met zo’n vakman kan dat wel eens een geslaagde plaat opleveren (getuige zijn vorig werk met Tegan & Sara en The Decemberists) en ook deze ‘Let it sway’ kan ons meer dan bekoren.
Deze groep maakt het zichzelf nooit moeilijk en opteert voor Beach Boys-achtige melodietjes die in een zonnig indiesausje worden overgoten. Het is nooit muziek die je echt raakt maar de bedoeling van deze cd is waarschijnlijk niet meer dan je een klein uurtje alternatief popplezier te gunnen en daar zijn ze mooi in geslaagd.
Wie deze Amerikanen binnenkort live wil uitchecken kan hiervoor op 12 Oktober 2010 in de Gentse Charlatan terecht.
Voor mannen als W.R.3 hebben wij alleen maar het diepste respect: al bijna 30 jaar staan gitarist Fabrice en zanger Wim aan het roer van War Risk Three en timmeren ze keihard aan de punkrockweg. Met drie nieuwe muzikanten in de gelederen trakteren ze ons nu op hun nieuwe cd ‘Only The Hard Way’. 7 nummers volgen elkaar in een sneltempo op waarbij het vijftal uit Denderleeuw ons een melodieuze en zeer meezingbare mix serveert van punk en rock-n-roll. Onze favoriete nummers zijn het knallende openingsnummer “What is going on” en het ietwat donkere “That’s what I want”. De band spiegelt zich naar verluidt graag aan een band als Funeral Dress, na het beluisteren van dit energieke album is dit zeker terecht.
Voor liefhebbers van melodieuze en op Amerikaanse leest-geschoolde punkrock zullen The Flatliners zeker niet onbekend zijn. De mannen komen dan wel uit Canada maar maken muziek zoals die midden jaren negentig door veel bands uit de Westkust van de VS werd gefabriceerd. Zoek op de derde CD van The Flatliners dus niet naar originaliteit of vernieuwing maar geniet gewoon van de snelle gitaarpartijen, lekkere melodieën en de zeer meezingbare vocalen. Absolute pluspunt is de rauwe, doorleefde stem van zanger Chris Cresswell die de vergelijking kan doorstaan met strotten als die van Tom Gabel van Against Me en van Jimmy Stadt van Polar Bear Club, het geeft de muziek van The Flatliners net dat tikkeltje extra. Op ‘Cavalcade’ staan met “Cary the Baner”, “Bleed”, “Monumental” en “Here Comes the Trebble” een handvol pracht nummers. Hier en daar horen we ook invloeden van ska en reggae ( “He was a Jazzman”) maar duidelijk iets minder dan op voorgaand werk. Hoewel de band niet de hele plaat het hoge niveau weet aan te houden is ‘Cavalcade’ toch een bovengemiddelde plaat …
Telkenmale als we de nieuwe Black Keys een draaibeurt geven vinden we hem beter, en we vonden het van in het begin al een heel aardige plaat. Waar gaat dat eindigen ?
Na hun uitstapje met Danger Mouse op de voorganger ‘Attack and release’ zijn Dan Auerbach en Patrick Carney het terug meer bij de roots gaan zoeken, maar het hippe van de Danger Mouse periode hebben ze lekker voor zich gehouden, en net dat zorgt op ‘Brothers’ voor spitsvondigheid, passie en bruisende grooves.
Het duo heeft niet alleen de blues een nieuw elan gegeven, ook met soul en funk spelen ze een heerlijk spelletje. Vooral de intrede van een spits orgeltje doet het een en ander stomen op het tintelende “Tighten up” en het olijk wiegende “The only one”. Auerbach stuwt bij momenten zijn vocalen richting falsetto en komt hier bijzonder goed mee weg. Over de hele plaat trouwens triomfeert de soulvolle stem van Auerbach, de man zingt beter dan ooit.
Deze keer mag er ook af en toe een basgitaar meedoen. De baslijn van het gloeiende “Sinister kid” zijn ze wel voor een stukje gaan lenen van “Little umbrellas” op Zappa’s ‘Hot Rats’ album, maar dat is dan het betere jatwerk, zeg maar, want eerder had dEUS ook al hetzelfde basloopje gepikt voor “W.C.S first draft” op hun debuut cd.
De vettige Black Keys, zoals we hen kennen van ‘Thickfreakness’, halen het smerigste van de blues naar boven op “She’s long gone” en het instrumentale “Black mud”. Iets verderop smijten ze zich in onvervalste soul met de prachtige plakkers “Too afraid to love” en “Never gonna give you up”. Het duo brengt ons van de ene verleiding in de andere, tonnen variatie maken deze plaat zo sterk.
The Black Keys weten op ‘Brothers’ als geen ander authentieke blues en soul in een hedendaags hip daglicht te plaatsen. Wie de band aan het werk gezien heeft op Rock Werchter weet waarover we het hebben. Voor de rest : herkansing in de AB op 15/11.
Dertig jaar is ze intussen geworden, de uit Leeds afkomstige sympathiek ogende Corinne Bailey Rae. Ze debuteerde vier jaar terug met een sfeervol semi-akoestische, betoverende soulpopplaat, die een jazzy, soms triphop neigende ondertoon had. Stijlvol uitgewerkt songmateriaal gedragen door haar warme, helder overtuigende zang. Ze trad alvast in de voetsporen van Nelly Furtado, Norah Jones, Macy Gray, Sheryl Crow, Billie Holiday en Marvin Gaye. Ze wist met een handvol romantische nummers, “Put your record on”, “Choux pastrey heart”, “Trouble sleeping” en “I’d like to” het publiek te overtuigen.
In 2008 sloeg het noodlot toe … haar echtgenoot saxofonist Jason Rae overleed, waarschijnlijk door een overdosis alcohol en methadone. Ze kon pas vorig jaar de draad opnemen en ze vertaalde het verwerkingsproces in elf emotioneel geladen, dromerige, mijmerende songs. De lichtvoetigheid van het debuut maakte plaats voor een sombere reflectie.
’The sea’ is het neerpennen van haar gevoelens in donkere dramatische souljazzypop, die af en toe een forsere (rockende) noot toebedeeld krijgt ... Op die manier gaat het van het ingehouden “Are you here” en “I’d do it all again” naar een krachtige “The blackest lily” en “Paper dolls”, onder haar zachte stem. Artistieke schoonheid met voldoende variaties.
’The sea’ is opnieuw een plaatje voor de zomeravonden en leidt een gelouterde come-back in …
Holly Miranda … een 27 jarige zangeres uit Brooklyn NY, maakt(e) deel van het relatief onbekende The Jealous Girlfriends, maar komt in de picture met een wonderschoon solodebuut, opgenomen in de studio’s van Dave Sitek van Tv on the radio. Een sfeervol dromerige plaat van stemmige songs door de synths, blazers, freaky soundscapes, strijkers, computerbeats en haar bepalende, bezwerende, hemelse soms hoog uithalende vocals. Door de Tv on the radio invloedssfeer creëert ze het klanktapijt. De eerste songs “Forest green, oh forest green”, “Joints” en “Waves” springen al meteen in het oog en onderstrepen de muzikale finesse en geborgenheid. “High tide” en het afsluitende “Sleep on fire” intrigeren door de broeierige opbouw. Avontuurlijker zijn dan “Canvas” en “No one just is” door de verrassende wendingen en het brede, gevarieerde geluid. Verder is er de intimiteit van “Everytime I go to sleep”; “Slow Burn treason” is dan een duet met Kyp Malone van TVOTR.
’The Magician’s Private Library’ overtuigt door de arty sing/songwriting en de subtiele popklanken.
Broken Bells brengt twee werelden samen … de wereld van James Mercer van de wat in verval geraakte Amerikaanse o zo beloftevolle melancholische en dromerige indieband The Shins én multi-instrumentalist en groots producer Brian Burton aka Danger Mouse. Hij was de geluidsbepalende instrumentalist van o.m. Gnarls Barkley en Dangerdoom en stond al in voor productiewerk van Beck – Gorillaz - The Good, The Bad & The Queen - The Black Keys - MF Doom en Cee-Lo Green, waarbij hij invloeden van soul, funk en hiphop laat doorsijpelen.
Een hartverwarmende sound horen we onder Broken Bells met de twee heren als sparringpartners. Subtiele en melodieuze bedroom popelektronica is het overwegend met o.a “Vaporize”, “October” en “Mongrel heart”; wat verderop gaat het richting Blur, “Citizen” en “Trap doors” en neigt “Your head is on” naar ‘60’s pop. Strijkers klinken door op het avontuurlijke “Sailing to nowhere” en af en toe mag het grooven en krachtiger zijn zoals de opener “The high road”, knipoog Everlast, “The ghost inside” met de wave en electro van Fad Gadget en het afsluitende “The mall & misery”.
Beide vennoten vonden elkaar en brengen een leuk wegluisterende plaat.
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ wordt nog steeds erg geapprecieerd; op de vier dagen kwamen er meer dan 125000 bezoekers, iets minder dan de vorige jaren, maar de concurrentie is dan ook bikkelhard … Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen.
Het derde grote festival van ons landje was toe aan de 22ste editie en is de ideale windowshop-geleider door 200 bands voor te stellen over zes verschillende podia. Door de vlotte organisatie bleef het festival er netjes bij, kende ze een vlekkeloos verloop en heerste er een ontspannen sfeer …
Donderdag lokte het festival 31 000 bezoekers. Vrijdag kwamen er 30 000 toeschouwers opdagen en de zaterdag en de zondag waren telkens goed voor 32 000 bezoekers.
De Belgische groepen op de affiche wisten haast allemaal te overtuigen en moesten in weinig onderdoen voor de grote namen op de affiche.
Tot slot was Dour gedurende het weekend de muziekhoofdstad van de wereld want uit heel Europa kwamen festivalgangers …
dag 1 – donderdag 15 juli 2010 – volgende impressies
Mintzkov (Last Arena) had al aardig wat volk op de been gebracht. Deze Antwerpenaars, in het verleden Humo’s Rock Rally winnaar, zijn toe aan de derde plaat. De band onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, geraakte af van de dEUS-link. Hun broeierige pop biedt aandoenlijke tunes en bezit hitpotentieel door songs als “Ruby red”, “Mimosa” en de recente singles “Author of the play” en “Opening fire”. Op het hoofdpodium konden ze net niet voldoende beklijven en prikkelen en zweefde de melodieuze sound wat over het publiek.
Het Waalse Showstar (Club–circuit) waaide naar Vlaanderen over met de single “Day by day”, nu ook al anderhalf jaar oud … Aanstekelijke Britpop met postpunk uitstapjes … Het kwintet startte strak en hoekig, “Residents of the lost club”, “Gold mine” en “Battle of the bands”, klonk dan verfijnder en meer melodramatisch, wat de vaart uit het optreden nam; er was eerder sprake van een dertien-in-een-dozijn nummers en zorgde ervoor dat de aandacht verslapte. Het eerbetoon aan de drummer van Girls In Hawai onthouden we alvast ...
Beast uit Montréal, Canada (Magic Tent) was een leuke ontdekking ‘s namiddag. De band rond Betty Bonifassi en Jean-Phi Goncalves herinnerden aan de ‘90’s Morcheeba en ons onvolprezen Lowpass. Door de worldbeats neigden ze naar het oude Asian Dub Fondation en door het tokkelende country gitaarspel aan Hooverphonic. Mooie referenties zijn het dus voor een triprockende band die overtuigde met “Out of control” en “Mr Hurricane”; ze verrasten door de aangename tempowisselingen, de donkere bezwerende, hardere beats’n’pieces en de gevarieerde zegzang van Betty, warm, diep, indringend en giftig …
Wild Beasts uit Leeds (Club- circuit) van Hayden Thorpe en Tom Fleming, kwam in de belangstelling met de tweede cd ‘Two dancers’. Hun aanstekelijke, doordachte gitaarpop klonk door de falsetstem van Thorpe theatraal, maar kon telkens op tijd worden opgevangen door de warme vocals van Fleming. De sfeervol, slepende sound riep de barok van Malcolm Mclarens “Madame Butterfly” op, maar ze overtuigden door de frisse, groovy tintelingen en de verrassende wendingen richting punkfunk, zoals de “We still got the taste dancing …” – versie.
Het Britse Todd (La petite maison dans la prairie) heeft betere tijden achter de rug en lijkt wat over z’n hoogtepunt heen. De chaotisch splijtende noisepop is z’n scherpte kwijt, want het kwartet ramde en jamde er wat doelloos op los. Natuurlijk zijn we te vinden voor de avontuurlijke, onverwachtse wendingen, de overstuurde ritmes, de pedaaleffects en de mokerslagen, alleen was de herrie minder vindingrijk; ook de onvaste, schreeuwerige brabbelzang verdween in de mist … Geestesgenoten Victims Family, Jesus Lizard, NoMeansNo en Shellac intrigeren momenteel meer. Duidelijk is dat ze zouden verbleken mochten zij als support aantreden van Pattons projecten (Fantomas, Tomahawk, …)
Hoewel het pas vroeg in de avond is, lijkt Hadouken! (Magic Tent) één van de eerste bands te zijn die het publiek opzweept tot één dansende, zwetende brij. Ze noemen zichzelf grindie, een mix van grime en indie, een genre dat niet dansen onmogelijk maakt. Deze Londense band bracht in februari hun tweede plaat uit, ‘For The Masses’ en deze werd voorgesteld op Dour. De gameboygeluiden die samengesmolten werden met ruig gitaarwerk, worden nu ook vergezeld van een vleugje drum ’n bass.
Frontman James Smith weet meteen hoe hij de gewilde energie moet oproepen door zichzelf volledig te geven. Hij springt alle kanten van het podium uit, wat hem niet belet om beschuldigende teksten bij een snel tempo aan elkaar te rappen. Helaas kan dit niet van alle bandleden gezegd worden. De enige vrouwelijke aanwinst, Alice Spooner, blijft griezelig rustig bij haar keyboard. Misschien dat de festivalgangers nog een tikje meer zouden geven als ze zich ook overgeeft aan haar eigen beats. Maar ook zonder haar enthousiasme zorgen de Britten voor de aftrap van een massaal feest.
Get Well Soon (Club-circuit) gaat door het leven als het éénmanshuiskamerorkest van de Duitser Konstantin Gropper. De ingetogen en sfeervol opbouwende pop van de plaat werd live maar ten delen behouden. Gropper beschikte over een heuse band en vulde de sound aan door trompet, viool en cimbals. Ze speelden een krachtig luik, bezwerende semi-akoestische wavepop en minder bombast; de vocals waren indringender, dieper en grauwer. Tja, hier ging Get Well Soon richting Swans van hun tweede helft van de nineties!
Het beloftevolle Amerikaanse Baroness stond aangestipt in 'La petite maison dans la prairie'. Ze openden loeihard met de nadruk op hun laatste langspeler 'Blue record'. Het vierkoppig combo speelde een soort van heavy stonerrock en deed me soms denken aan Triggerfinger. De melodieuze samenzang tussen de frontman en de gitarist zat wel goed en de band maakte een goed geoliede indruk, naarmate de set vorderde kwam er meer vaart in het geheel en het samengetroepte publiek kon dit wel smaken.
Goed maar niet wereldschokkend.
Onder eens stralende zon begonnen even later The Maccabees aan hun set op het hoofdpodium. Het kwintet uit Brighton timmert langzaam aan de weg. Ondersteund door een blazerstrio bracht de band een gelaten indruk, misschien gezellig om languit op de weide te liggen en even weg te soezen maar niet om een uur lang een publiek aandachtig te houden.
Het is ons een raadsel waarom ze onlangs als support fungeerden op de Britse tournee van The Strokes, of hadden ze een offday... feit was dat we na een saai halfuur van Britse melodietjes een ander podium gingen opzoeken. (John)
Als dertien-in-een-dozijn-groepje hebben The Maccabees heel wat te bewijzen. Hun sound, die al snel vergeleken wordt met die van de doorsnee Britse indierock, kan alleen aangesterkt worden met een sterke performance en foutloze sets. Helaas slagen ze er niet in om het publiek te entertainen en lijken ze zelf nogal verveeld. Zelfs meezingers zoals “First Love” of “Toothpaste Kisses” brengen ze met wel erg weinig feeling.
Men heeft nauwelijks oog voor wat er zich op het podium afspeelt. De grote main stage is moeilijk om in beweging te krijgen, maar de hoeveelheid lome lijven die in het gras liggen, zeggen toch veel over hun kwaliteit als entertainers. Ook de muziek frappeert niet. Niets heeft dat beetje extra. De gitaar klinkt te slap, het gezang te vlak en zelfs de drums krijgen er geen ritme in. The Maccabees hadden veel te bewijzen, maar slagen daar helaas niet in.
Met een mix van hardcore en metal starten Devildriver, 'La petite maison dans la prairie', furieus aan hun opdracht.
Onder leiding van brulboei Dez Fafara de vroegere leider van Coal Chamber bracht dit kwintet uit Santa Barbara onlangs hun derde cd uit op major label Roadrunner records.
Het optreden stond bol van circle- en moshpits en de heavy sound klonk strak met af en toe melodieuze uitspattingen. Dat de band hier al een grote aanhang had, was duidelijk door de vocale steun bij een groot deel van hun nummers. Degenen zonder oordoppen hadden hier ongelijk...
Twee bands voor de prijs van één, kon je besluiten … Woven hand en Muzsikas (Club-circuit), bleek achterna nu niet direct een samenwerkingsproject … Woven hand van zanger/componist en predikant Dave Eugene Edwards, speelde z’n onheilspellende, donker dreigende rootssongs op bezielde, bezwerende en heftige Cave-iaanse wijze … Hel & verdoemenis spookten door de boodschappen van “Sinking hands”, “Threshingfloor”, “A holy measure”, “Raise her hands” en “Kingsdom of ice”. We konden even op adem komen door de instrumentale strijkerintermezzo’s van het Hongaarse Muzsikas, die met hun folky/Balkan invloedssfeer als een toegevoegde waarde werden ingevuld …
Na hun zegetocht vorig jaar op Pukkelpop was het merendeel deze dag gekomen om Faith No More te zien schitteren. Zoals steeds strak in het pak en met een megafoon in de hand kwam Mike Patton dreigend de bühne op. In het openingskwartier bewees hij met o.a. "Evidence", "Caffeine" en "From out of nowhere" wat een veelzijdige frontman hij is en met z'n typische humor is hij ook een gedroomde topentertainer ‘pur sang’. Dat Patton Dour hoog in het hart draagt, bewees hij door de laatste jaren met z'n andere projecten Tomahawk, Peeping Tom en Fantomas hier neer te strijken.
Het 2de deel van het optreden stond ook garant voor verrassingen, zo brengt hij flarden uit z'n nieuwe Spaanse soloproject en probeert hij een kleuter op het podium te krijgen - zonder succes trouwens-, maar het moment is wellicht de cover van "Ben" vd Jackson 5 waarin hij opnieuw alle aandacht naar zich toezuigt.
Met "Easy", "Midlife Crisis" en "King for a day" kreeg het publiek de hits waar het voor gekomen was … al viel het wel op dat het niet over de koppen lopen was … lag hier de sterke programmatie van Les Ardentes een week eerder aan de basis?!
Met in het slot het onvermijdelijke "Epic" en een supercatchy uitvoering van "Be agressive" mochten we concluderen dat FNM in de originele line up opnieuw een goeie indruk naliet, weliswaar niet zo overweldigend als in Kiewit vorig jaar maar toch van een hoog niveau.
DJ Hype (Magic Tent) wordt wel vaker één van de grondleggers van de moderne drum ’n bass genoemd en daarom staat ook de verwachtingsboog hier hooggespannen. We hebben gerust even geduld voor de set op gang komt, maar dit lijkt niet te gebeuren. De eentonige klank die zo snel in dit genre kan ontspringen, duikt ook hier op. Geen gewaagde tempowisselingen of verrassende muziekkeuzes. Zelfs de bekende en graag gehoorde remixes van DJ Hype, zoals die van Pendulums “Tarantula” of “Feel Good Inc.” van de Gorillaz komen niet aan bod. Het lijkt alsof we dansen op een doorsnee drum ’n bass-dj, in plaats van de misschien wel te veel gehypete DJ Hype.
Het Engelse duo Simian Mobile Disco mocht 'The last arena' afsluiten en bewees dat ze momenteel naast o.a. Justice, Boys Noize en Vitalic tot de vaandeldragers van de hedendaagse dancescène behoren.
De opvallende opstelling waarbij de draaitafels in een cirkel stonden en waardoor de 2 meermaals met de rug naar het publiek stonden was op z'n minst opmerkelijk te noemen.
Het tweetal brak in 2002 door met o.a. remixes voor Björk en Muse en leverde de laatste jaren 2 albums af die zeer goede kritieken ontvingen.
James Ford en James Shaw hadden er zin in en trokken direct alle registers open, mede gesteund door een geslaagde lichtshow werd de weide ondergedompeld in een positieve dancevibe. Het waren niet de plaatjes maar vooral hun keyboards en synthesizers die de staat van dienst uit maakten voor hun uiterst dansbare performance.
Een uiterst geslaagde afsluiter van de eerste dag op het hoofdpodium … (John)
We leverden ons over aan de nachtelijke huiveringwekkende dancetrips van Moderat, de versmelting van Modeselektor & Apparat … duistere donkere elektronicagrooves en puike visuals; en we gingen tot slot kopje onder in de opwindende, opgefokte en ontspoorde breakcore van Drumcorps… (Johan)
Captain Ahab feat Sickboy (La petite maison dans la prairie) - Het lijkt wel de ideale mix; de energie die Captain Ahab op het podium weet te creëren en de hele zaal intorpedeert, en Sickboy, de man die weet hoe core dansbaar te maken. Zelfs core-newbies, waaronder ik mezelf wel mag rekenen, kunnen niet langer stil blijven staan bij de dansende mannen met nietsverhullende Speedo’s aan en de mix van breakcore, hardcore en drum ’n’ bass. We herkennen bekende nummers die uit de foute nineties stammen en steeds weer voor sfeer zorgen. De tent is vrij leeg, maar dat belet niemand om een gigantisch feest te bouwen, liefhebber of niet. Stilstaan is nu eenmaal onmogelijk. (Fay)
Borgore (La petite maison dans la prairie) - Om iets voor vier ‘s nachts is er geen sprake van slapengaan. Iedereen kruipt uit zijn tent voor Borgore, een Israëlische dubstepproducer die ontdekt werd door M.I.A. Zelf noemt hij zijn muziek liever ‘gorestep’. Misschien herkennen we een iets meer agressieve baslijn en wat invloeden die uit rock en metal afkomstig zijn, maar dubstep lijkt de show bij aanvang volledig te omvatten. Met ingehouden adem wachten we op zijn buitengewoon vrouwonvriendelijke en pornografische teksten, maar hij lijkt geconcentreerd bezig met zijn muziek live te bewerken. Met het eerste nummer waar eindelijk wat tekst in voorkomt, “Cry me a river” lijkt het feest op gang te komen. Daarna liggen de hoogtepunten in elk nummer dat zin per zin goordere teksten bevat. “Act like a ho”, “Nympho”, “Love” en “Ice Cream” worden steeds wilder ontvangen. Ook scoort hij door een remix van Britney Spears’ “Womanizer” en door af te sluiten met eentje uit de oude doos, “Chop Suey” van System of a Down. De variatie die Borgore met de anders vrij monotone dubstep weet te creëren is onvoorstelbaar. Niemand kan het geloven dat het al licht is na zo’n duistere set. (Fay)
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Dourfestival, Dour
Dourfestival Dour 2010: vrijdag 16 juli 2010
Het weer zorgt ervoor dat Los Campesinos! (Last Arena) een zware taak voor de boeg heeft. Het druppelt en hun blije liedjes zijn niet meteen in staat om ons op te vrolijken. Zelf lijken ze ook niet zo vervuld van hun anders zo aanwezige energie. Op een rustige manier brengen ze wat eigenlijk uitzinnig moet worden gespeeld. Toch is het knap dat deze acht jonge mensen zo mooi op elkaar ingespeeld zijn. Technisch zijn ze vrij sterk, maar toch is een main stage aan het dansen brengen te moeilijk voor hen. Zelfs “You! Me! Dancing!” lijkt niet de juiste boodschap over te brengen. Als ze echt zo graag willen dat er gedanst wordt, moeten ze daar zelf voor zorgen. Een idee dat blijkbaar nog niet bij hun opgekomen is.
Er hoort een duidelijke dresscode bij ‘new ravers’, een muziekstroming waar de New Young Pony Club (Club-Circuit) en onder meer de Klaxons bijgerekend mogen worden. Beiden zoeken evenwicht tussen postpunk en pure pop, gestuurd door synthesizers, die ook een belangrijk aandeel hebben. In ieder geval frappeert het dat jongeren die zo graag deze dansbare muziek beluisteren, zelf zo stijf als een hark blijven staan.
Op Dour lijkt zangeres Tahita Bulmer zelfs lichtelijk geërgerd. Zelf slooft ze zich uit door nog niet de geringste fout te zingen en zelf voor sfeer te zorgen door soepel te dansen op de eighties aandoende songs die ze brengen. Ook de band zelf speelt foutloos, waarbij de bassist op het voorplan wordt geplaatst en de bij andere muziek zo aanwezige elektrische gitaren, naar de achtergrond verdwijnen. Bij hits zoals “Ice Cream” of “Lost a girl” lijkt er even verandering te komen in de sfeer, maar zodra de laatste noten wegebben en een minder bekend nummer aanvangt, gaat iedereen weer kaarsrecht staan. Jammer dat een band die zo’n zuiver optreden kan geven, vervuld van o zo dansbare muziek, geen enthousiaster publiek kan aantrekken.
Absynthe Minded (Mainstage) kon al heel wat volk lokken, wat ergens ook niet vreemd is, aangezien ze momenteel erg hot zijn bij het jonge volkje. Ze maakten de aanwezigen wakker met “Plane song”, en na een 3 tal nummers speelden ze “My Heroics,Part One” waar het meeste volk ongetwijfeld voor gekomen was. Deze instant klassieker werd een tijdje geleden door de luisteraars van Studio Brussel uitgeroepen tot song van het voorbije decennium. Natuurlijk mocht”Envoi”, het bewerkte en herwerkte gedicht van Hugo Claus niet ontbreken … en als je het mij vraagt hebben ze daar een waardige opvolger mee, die zeker en vast kan meestrijden om het nummer van dit decennium te worden! Ze zorgden nog voor een kippenvelmoment met “Moodswing Baby” een buitenmatig gevoelig nummer waarvan alle meisjesharten sneller gingen slaan. Hun set sloten ze in schoonheid af met “I Like It When Your Sad”.
De uit Brooklyn,New York komende The Antlers, Magic Tent, is een band die gebouwd is rond frontman Peter Silberman. Zij dankten hun plaatsje op Dour door het succesvolle album ‘Hospice’, een cd over het schokkende verhaal van een ziekenhuisverpleger die emotioneel kapot gaat aan een kankerpatiënt. Dat dit alles dan ook heel donker en deprimerend klonk, was niet meer dan normaal, niet verwonderlijk dus dat het met momenten heel stil werd in de tent. Ondanks die stilte hing het publiek aan de lippen van Peter Silberman.. Met hun nummer “Sylvia” deden ze beetje aan Glasvegas en Arcade Fire denken. De donkere en deprimerende muziek boeide …
Een aantal jaar terug was ik zeer teleurgesteld van het optreden van Dog Eat Dog, de Amerikaanse band die midden jaren negentig één van de toppers was in de alternatieve scène. Ik trok met volle moed naar The Red Frequency stage om ze een tweede kans te geven. Maar eenmaal daar aangekomen bleek al snel dat ik alle hoop op een fantastisch optreden snel mocht opbergen. Het deed echt pijn om een band op het podium te zien staan die zelfs in de verste verte niet meer leek op de band die ze ooit waren. Hun veel te lange bindteksten zorgden voor veel te lange pauzes en werkten al snel op de zenuwen. Zelfs met één van hun grootste hits "Who’s The King” konden ze me niet bekoren. Echt onbegrijpelijk hoe ze op een paar jaar tijd zo de pedalen zijn kwijtgeraakt …
Het flauwe optreden van Dog Eat Dog was nog niet half verteerd of we konden ons al opmaken voor The Subways (Mainstage). De Engelse alternatieve band spoelde onze wrange nasmaak van daarnet meteen weg door sterk te openen met “Oh Yeah”. Dit nummer had duidelijk effect op het publiek die al vroeg uit hun dak gingen. De energie die de band uitstraalde zorgde er dan ook voor dat echt niemand stil kon blijven staan. Met “Rock ’n’ Roll Queen” kon de menigte nog een laatste keer uit de bol gaan, dit was dan ook de ideale afsluiter voor een meer dan geslaagd optreden.
We waren na al dat gitaar geweld klaar voor eens iets anders,iets totaal anders. Drum ‘n’ bass leek ons geen slechte keuze, dus trokken we naar The Magic tent. Daar stonden AKS, die o.a. werd bijgestaan door Selah Sue, die met haar soulstem voor een unieke sound zorgde en tevens een meerwaarde was. Maar in die optiek gebruikten ze net iets te weinig de capaciteiten van Selah Sue’s stem. Ook was het jammer dat ze door omstandigheden hun set moesten inkorten naar een half uur, wat maakte dat ze er een zeer krachtige set op nahielden. Met een knaller als “Fire Fire” zetten ze de hele tent in de fik! De verwachte hit “Ready To Blow” bleef uit zodat we een beetje op onze honger bleven zitten. Ondanks het minpuntje kijken we reikhalzend uit naar Pukkelpop 2010 waar ze beloofden een volledige set te spelen.
Een ander oud gediende op de affiche waren The Fun Loving Criminals, generatiegenoten van Dog Eat Dog. Ze deden het iets beter, maar konden ook niet echt overtuigen. Het nochtans talrijk opgekomen publiek kregen ze met hun makke optreden echt niet mee, als we dan toch een lichtpuntje zagen dan was dit tijdens “Scooby Snacks”, een hit die het nog steeds doet. Ook The Fun Loving Criminals hebben hun beste periode gehad en tekenen niet echt meer om naar uit te kijken …
Atari Teenage Riot - Nooit gedacht dat één band zo veel verschillende subculturen kon verenigen. Het gigantische openluchtpodium (Red Frequency) dat normaalgezien wordt voorbehouden voor metal en punkbands, geeft nu de ruimte aan Atari Teenage Riot, dat in geen enkel genre thuishoort. Misschien daarom dat we, bij het naar voor dringen, omringd worden door zowel punk-, drum ’n bass- en elektrofans. Hier maakt men geen verschil.Van de eerste beat af aan is het raak. Iedereen begint te dansen, te springen, allerlei soorten bewegingen te maken. We zijn één massa die leeft voor de unieke digital hardcore die Atari Teenage Riot heeft ontworpen. De reactie op de in Duitsland populaire techno gedurende de jaren ’90 werd nooit geëvenaard in zijn soort. Iedereen lijkt dat te beseffen, we werpen ons lichaam in de strijd in elk nummer, dat qua geschreeuw hetzelfde klinkt. Enkel de beats worden op- of afgevoerd. Zelfs voor fans zijn nummers vrij onherkenbaar, omdat cd’s noch mp3 makkelijk te vinden zijn van deze artiesten. Toch zijn ze een legende en als ‘Revolution Action’ door de dreunende boxen klinkt, lijkt iedereen, hoe afgemat ook, zichzelf nog net dat beetje meer tot het uiterste te drijven.
Het einde laat een vreselijke leegte achter; na nog wat met het mengpaneel geëxperimenteerd te hebben en de illusie te creëren om een volgend nummer te spelen verdwijnen onze helden. Vol verwachting en verlangen laten ze het nog lang niet uitgefeeste publiek achter. Zo moeten we op zoek naar iets anders, dat deze ervaring nooit zal kunnen evenaren.
Op The Last Arena besloten Luuc Cox en zijn Shameboy. Zij brachten heel wat volk op de been en entertainden hun publiek! Hun hoge tonen en scratches hadden een vreemde uitwerking, wat resulteerde in soms erg unieke dance moves. Dat “Strobot” en Splend-it” een schot in de roos waren bleek toen de volledige menigte uit hun dak ging. Wij zagen een erg goed op elkaar ingespeeld DJ duo, die een hoogtepunt bereikten met “Rechoque”.
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Dourfestival, Dour
Dourfestival Dour 2010: zaterdag 17 juli 2010
Door parkeerproblemen raakten we pas na 18 u op de weide, net genoeg om nog 20 minuten van het Franse Mass Hysteria te zien.Deze metalveteranen kregen reeds voor de 4de keer een plaatsje op de line up van Dour. Voor 'The last arena' was een ruime schare fans samengetroept en die gaven zich volledig over aan hun verpletterende sound. Met voorprogramma's in het verleden van o.a. Rage Against The Machine en Korn maakten ze ook hier hun livereputatie waar, de band bedankte het publiek ruimschoots en genoot van de gewonnen thuismatch.
Iets later ging het er nog harder aan toe in 'The magic tent' waar Death Before Dishonour ten tonele was verschenen. Dit vijftal afkomstig uit Boston bewees met z'n laatste langspeler ‘Better ways to die’ geen eendagsvlieg te zijn in de metalcorewereld. Beïnvloed door o.a. Terror en Hatebreed brengen de korte, catchy nummers live diverse moshpits tot stand.
De geringe opkomst belette hen niet hun boodschap te verspreiden door hun no nonsense, meezingbare, agressieve hardcore.
Even later waren de verwachtingen hoog gespannen voor Pony pony run run, we hadden de laatste maanden veel goede dingen over deze Fransen gesprokkeld en hen gespot op het Main Square Festival.Vanaf het startschot bracht de electropop het merendeel van 'The dance hall' in vervoering vooral door de synthriedeltjes, de opzwepende frontman en het enthousiasme van het hoofdzakelijk Franse publiek. Maar na enkele nummers spatte de zeepbel uit elkaar, de repetitieve sound, geringe variatie en te weinig power bracht een soort van saaiheid teweeg zodat we na een halfuur ontgoocheld andere oorden gingen opzoeken.Was dit hun offday deze zomer?
The Spudmonsters maakten inmiddels hun opwachting in de aardig volgelopen 'Magic tent'.
Onder leiding van Don Foose was deze hardcoreband razend populair in de jaren '90 met als hoogtepunt het klassieke album "’Stop the madness’, de split in '98 kwam dan ook als een verrassing.
Enkele jaren geleden kwamen ze terug samen en schrijven ze inmiddels een nieuw hoofdstuk waarvan we dus hier mochten proeven.Een prominente hoofdrol tijdens de snelle set was voor Foose weggelegd, continue vuurde hij zowel z'n band en publiek aan en zong hij alsof z'n leven er vanaf hing. Dit werd fel gesmaakt door de hardcorefans en mondde uit in een vet feestje.
Das Pop stond vervolgens geprogrammeerd in de dancehall. Met het inmiddels gekende 'opblaasdecor' en met een warme ontvangst opende het viertal met "Underground" en hun nieuwe single "Saturday night", direct was duidelijk dat ze er zin in hadden.
Volksmenner Van Looy haalde z'n beste Frans boven en brabbelde tussen ieder nummer wel wat woordjes om, zoals hij het verwoordde zijn ‘enfants de Dour’ zoet te houden.Een vol uur lang kwamen alle hits aan bod met uitstekende versies van "Fool for love", "Wings" en "Girl be a man". Als apotheose volgde een ruim uitgesponnen "Never get enough" waarin het publiek de vocale hoofdrol kreeg.Topconcert!
Op het hoofdpodium stroomt het publiek wat later toe voor de headliner van de avond dj/producer Etienne de Crécy. Met z'n Beats N' Cubes concept probeert hij ook het visuele effect op een hoger niveau te brengen en dat lokt daarom een pak extra nieuwsgierigen.
Na wat vertraging wordt na middernacht de kubusconstructie van 6 op 6 meter ontmanteld ...
Centraal in het vierkant staat De Crécy die met een gestage opbouw het dansfeest op toerental brengt, de visuals zijn werkelijk indrukwekkend en een absolute meerwaarde voor de show.
Als grondlegger voor de Franse house scène, opende hij deuren voor o.a. Bob Sinclair en Alex Gopher, maar hier laat hij met een mix van pulserende beats & bleeps z'n veelzijdigheid blijken.
Na een goed halfuur gaat het tempo omhoog en kom er meer schwung in de set, de Fransman weet als geen ander hoe belangrijk een zorgvuldige opbouw is en z'n geduld loont want in het slot worden zowel op het podium als de wei alle registers opengetrokken.Voor de afwezigen volgt er binnenkort nog een nieuwe kans wanneer hij halt houdt op Feest in het park in Oudenaarde.
Wie nog niet uitgeshaket was en het nog iets 'harder' wilde, spoedde zich naar de Dance Hall waar The Subs hun enige Belgische live show gaven voor deze zomer.Het Gentse collectief komt weer volop in de picture door de samenwerking met de Partyharders op "The pope of dope" en werkt momenteel aan de opvolger voor hun debuut 'Subculture'. Een tot de nok gevulde tent explodeerde meteen op de tonen van "Music is the new religion"; de harde eclectische electropunk van het trio De Pessemier/Bracke/Loccufier bracht de massa in een roes waar ze pas een uur later weer uit zouden ontwaken.
Naast "Kiss my trance", "Fuck that shit" en "Papillon" worden ook nieuwe tracks getest uit het nieuwe album dat rond de jaarwisseling zal verschijnen. Daarin viel vooral de diversiteit van de composities op zodat we nu al reikhalzend uitkijken naar het resultaat ervan.
Afsluiter en Subshymne "My punk" zorgde ook hier voor de apotheose en liet iedereen na een uur plankgas verweesd achter...
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Dourfestival, Dour
Dourfestival Dour 2010: zondag 18 juli 2010
In de Club-Circuit Marquee stonden The Van Jets geprogrammeerd, en tot onze verbazing was de tent maar half volgelopen. Het werd meteen duidelijk dat Johannes en de zijnen het niet aan hun hart lieten komen door zeer sterk te openen met “Down Below”. Zo was de toon gezet voor een heel strak optreden waar ook “Dancer” en “What’s Going On” de revue passeerden. Al dat moois viel erg in de smaak van een intussen volgelopen tent, die als afsluiter “The Future” voorgeschoteld kregen. The Van Jets hebben opnieuw maar eens bewezen dat ze sterk bezig. Een geslaagd optreden dus. (Pieter)
Zelfs voor The Van Jets beginnen te spelen, zijn ze al af. Zanger Johannes Verschaeve haalt al graag eens de mosterd bij David Bowie en heeft de rest van de band een bijpassend stijltje aangemeten. Deftig en strak is het sleutelwoord en dat lijkt ook het geval bij de nummers die ze daarna spelen. Ze zijn mooi afgelijnd, maar brengen geen tent aan het dansen. Pas na de helft van de show komt hier wat verbetering, nadat de jongens wat van hun oude plaat, ‘Electric Soldiers’ hebben gespeeld. Dat betekent niet dat het publiek hun nieuwe plaat nog niet kent! Iedereen lijkt te genieten van “The Future”, hoewel dit niet het sterkste is wat The Van Jets in hun mars hebben. De anders zo stevige garagerock lijkt hier meer een al uitgekauwde popkant uit te gaan.
Voor mij maken ze dat echter goed door David Bowie op een acceptabele manier te coveren. Natuurlijk heeft elke band zo zijn voorbeelden, maar muziek van één van de groten der aarden recyclen, is een gevaarlijke zet. Toch slagen ze hier vrij goed in. “Fashion” is dan ook een kei van een nummer, waar iedereen toch wel de tekst van hoort te kennen. Ooit coverden deze rockers ook “Hit me baby one more time”, een cover waarop menigeen zit te wachten om nog eens live te horen.
Met “Electric Soldiers” als afsluiter krijgen The Van Jets zelfs nog de grootste droogstoppels op hun hand. Hun nauwkeurig gerepeteerde freeze en agressief gitaarwerk op het einde, oogst heel wat bijval. Iedereen draagt Verschaeve dan ook op handen als hij besluit om in het publiek te gaan crowdsurfen. Spelen kunnen ze, dat is een feit, maar de show die erbij hoort lijkt iets te ingestudeerd. (Fay)
Als je een erg strakke en stevig blazende band aan het werk wou zien, moest je zo tegen 18u in de La Petit Maison Dans La Prairie zijn. Daar maakten Monotonix hun opwachting, voor wat later nog zou blijken schitterend optreden. Niemand had waarschijnlijk verwacht dat je met deze uit Israël komende band een halve circus show aan het werk zou zien. Reden was dat de drummer regelmatig het publiek als drumstel gebruikte en een zanger die uitermate gek deed. Hij zette al zingend aan één van de tentpalen de hele tent op z’n kop en waagde zich zelfs tot stagediven. Met Monotonix kon je je geen minuut vervelen!
Na de stomende set van The Van Jets en het zotte Monotonix moesten we even op adem komen, daarom trokken we naar de Club-Circuit Marquee. Een overwegend mannelijk publiek wou de vier dames van de Dum Dum Girls aan het werk zien. Dee-Dee en haar girls brachten een combinatie van garage rock en indie. Ondanks de ietwat rechttoe-rechtaan aanpak en eenvoudige, simplistische teksten, sloegen hun nummers wel aan en verveelden ze niet. Het optreden van deze dames was al bij al geslaagd. (Pieter)
De Dum Dum Girls verschijnen met een ongelooflijke arrogantie. Ze houden geen verwelkomend praatje – zelfs een vriendelijk lachje kan er niet vanaf. Maar als ze zonder er doekjes om te winden, hun instrumenten nemen en te beginnen spelen, lijkt dat ook niet meer nodig. De nummers zijn foutloos en de vrouwen zijn beeldschoon. Na enkele nummers besluipt toch ook de eentonigheid van de muziek, die wat doet denken aan The Ramones, maar dan met rustige vrouwen. Of om het minder vriendelijk maar eerlijker te zeggen, een slap afkooksel van Vivian Girls.
De stem van zangeres Dee Dee is wel intrigerend. Ze heeft een hese stem die al snel bestempeld zou kunnen worden als niet geschikt om te zingen. Ze bewijst echter het tegendeel door verrassend hoge noten te halen. Ook het tweestemmige zingen is perfect op elkaar afgestemd. Hun optreden loopt als een trein en ze stoppen er twintig minuten vroeger dan verwacht mee. Hadden ze een sympathieke reden kunnen bedenken, was het hen vergeven. Maar helaas, meer dan een kurkdroge ‘Thank you’ kon er nu eenmaal niet af. (Fay)
De Deense formatie The Raveonettes bestaande uit zanger/gitarist Sune Wagner en zangeres/bassist Sharin Foo brachten grage rock’n’roll wave noise pop. Ze konden op Dour echter niet overtuigen en speelden een matig tot erg zwakke set. We kregen een hoop slaapsongs te horen en enkel met “Last Danceé" leek even het tij te keren.
We trokken een laatste keer naar The Last Arena voor Ghinzu; de Brusselse rockgroep is vooral populair in Wallonië en piept met mondjes maat in Vlaanderen … hoge verwachtingen dus voor het beloftevolle gezelschap … Moeiteloos losten ze die in met nummers als “Do You Read Me?” en “Blow”; “Blow” kan je herkennen als het nummer voor de slotscène in de verfilming van Herman Brusselmans’ Ex Drummer. Verder speelden ze nog “Cold Love” waar ze vorig jaar mee in de Afrekening van Studio Brussel stonden en zo hun eerste stappen zetten in het Vlaamse radiolandschap, wat hen naar Rock Werchter bracht. Ghinzu wist vlijmscherp uit de hoek te komen en haalde dus niet voor niks hun naam bij een Japanse messenfabrikant.
Nadat Ghinzu het publiek al met verve had opgeward was het aan Calvin Harris om de wei in lichterlaaie te zetten. De Schotse elektronische muzikant die bij ons vooral bekend is met zijn “Ready For The Weekend” speelde met een live band waarvan hij de zanger was (in plaats van dat hij in zijn eentje achter de draaitafel staat). Hij speelde een overtuigende set en zette het publiek naar zijn hand, met als hoogtepunten “The Girls" en“I Created Disco”. (Pieter)
Calvin Harris was een perfecte afsluiter voor het festival op de Mainstage! Het is de allerlaatste nacht en iedereen is vastbesloten er met volle teugen van te genieten. Daarom gedragen we ons allemaal als gekken zodra Harris’ band nog maar op het podium verschijnt. Hijzelf heeft een perfecte présence die zelfs degenen die nog niet overtuigd waren, over de streep trekt. Van welke muziek je ook houdt, hij weet je tevreden te stellen. Zijn het niet de bassen, dan zijn het wel zijn teksten of de eighties invloeden die zich verschuilen in de bijzonder Brits aandoende house. De nummers roepen op tot zowel nostalgie en wild feestgedrag. Waar je ook kijkt, het hele veld geeft zich compleet. Zelf lijkt hij ook in zijn nopjes, je zou voor minder. Iemand die live zo sterk speelt, mag wel trots zijn op zijn werk. Hij heeft een fantastische groep om zich heen – zijn muziek leent zich om te draaien, maar daar trekt hij zich niks van aan. Hij doet alles zoals het hoort en bewijst daarmee dat hij een artiest is die alles in huis heeft. (Fay)
DJ Kentaro (Magic Tent) is een goochelaar met platen, dat blijkt al snel. De eerste minuten zijn vervuld van gescratch, iets dat wel eens op de zenuwen kan werken. Wanneer je namelijk een nummer hoort waarop je dolgraag wil dansen, is het alweer een ander voor je het weet. Toch weet hij verdomd goed waar hij mee bezig is – aangezien hij in 2002 het DMC World Championship won, valt er ook niets anders te verwachten. Hij haalt alles uit de kast, enkele oldies en bijzonder veel soul, dat echt in de smaak valt bij zo’n dj-set. Na enige tijd gaat het gescratch me wel uit de keel hangen, maar de rest van de tent lijkt hier weinig last van te hebben. Als één van de laatste dj’s op Dour wordt hij op handen gedragen en als de camera op podium toont hoe hij zijn platen hanteert, kan ik niets anders dan ze gelijk geven.
… En op waardige wijze besloot Dour met de naam van het 'European Alternative Music Event’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics onder live foto’s
Organisatie: Dourfestival, Dour
10 Days Off 2010 DAY 03 – Curle label night: Brinkmann - Efdemin
Derde dag op 10DaysOff en dat is op zondag toch een beetje naar traditie een iets rustiger dag, wat ook bleek. Met Efdemin en Brinkmann stonden 2 exponenten van de Duitse technoscene uit de Nuller Jahren op het programma, zeg maar de sound van Berghain van het eind van het afgelopen decennium. Muziek die er in slaagt om techno nieuw te laten klinken, en het minder moet hebben van de niet aflatende beats, maar eerder een soort groove weet te creëren die niet op houdt en waar je je helemaal in kan verliezen.
Zo iets na twaalven aangekomen en het was nog rustig, anders dan in het centrum van Gent, waar ze van deze onderwereld niks af lijken te weten. Opwarmer die weinig kon bekoren. Efdemin was stukken beter en wist een heel mooie set op te bouwen. Het laatste uur echt een aantal zweefplaten gehoord, die hij maar bleef uitrekken. Echte klasseact. Het publiek was mee, maar het liet zich eerder drijven in de muziek, dan dat er een collectieve extase ontstond. Het was zo’n avond voor de echte liefhebbers. Meer dan gisteren vielen me ook de echte feestbeesten op, die er nog helemaal op gekleed waren, zoals in laten we zeggen de oude dagen, welke dat ook zijn.
Na Efdemin ging bij Brinkmann het tempo de hoogte in, met een hardere sound, die minder kon bekoren. We hebben nog het eind in de set van Brinkmann gehaald, maar toen was het bobijntje echt wel af, en Peter Van Hoesen hebben we niet meer gehaald wat jammer is. Het is nog een lange week …
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Nederlands 
Français 
