Dirk DaDavo en TB Frank stichtten The Neon Judgement in Leuven en schudden in 1980 de wereld wakker met hun eerste bommen “Suffering”, “TV Treated” en “Factory Walk”. Dit eerste werk was gedomineerd door synthesizers en drummachines en geïnspireerd door de elektronische muziek van Kraftwerk en Suicide. Daarna kwamen er meer gitaar- en rockinvloeden in meespelen, maar de elektronische beats bleven toonaangevend. Samen met Front 242 stonden ze aan de wieg van een nieuw geluid in dance; EBM of Electrowave. In 1998 hield The Neon Judgement er mee op, maar zowat 10 jaar later herlanceerden ze zich met (een) ‘Smack’ en toeren ze weer met succes. Deze legendarische grondleggers van de Elektrowave of EBM kwamen, zagen (weliswaar weinig door hun zonnebrillen) en walsten de Balzaal van de Gentse Vooruit plat.
Vooraleer we echter aan The Neon Judgement toe kwamen, werden de oren opgewarmd door de vlotte beats van Radical G. Een soloproject van Glenn Keteleer, die begin dit jaar zijn eerste volwaardige album ‘Unleashed’ op de scène losliet. Uit torens vol elektronica, versterkers en keyboards tovert hij een aanstekelijke mix van hedendaagse beats, jaren ’80 melodieën en teksten die lang blijven na zinderen. “Move your hipps honey, don’t be shy…” De bijpassende lichtshow toverde de ruimte om in een ware Balzaal.
The Neon Judgement betrad het podium met droog “Boe!” en trok direct de juiste sfeer op met ‘Smack’, gevolgd door zowaar nieuw werk. Daarna draaiden ze de tijd terug naar ‘Cockeril Sombre’ uit 1982 met “The Fashion Party” en “One Jump Ahead” en naar 1987 met “Chinese Black”, oorspronkelijk van op de 12” ‘A man ain't no man when he ain't got no horse, man’. Even snel katapulteerden ze zich terug naar het heden met “We Are Confused” van op ‘Smack’ uit 2009. Daarna ging het volume en het tempo de lucht in met een snoeihard “Nion” dat het publiek luidkeels mee scandeerde en “Concrete” uit 1981. Ondertussen werd datzelfde publiek getrakteerd op een lichtspektakel, felle stroboscopen en een reeks bijpassende projecties.
De set werd met een pompend “TV Treated” afgesloten om het feestje compleet te maken. Of toch niet, want na een outfit switch van TB Frank verwende The Neon Judgement het publiek met maar liefst vier ‘encores’, waaronder “Leash” en natuurlijk “Tomorrow In The Papers”. Een volmaakte ’80’s avond die nog lang zal na daveren!!
Organisatie: Amusez-Vous
Wat was dat! In uitroepvorm, niet met een vraagteken erachter aan. We willen de ingebeelde vraag ook niet beantwoorden. Het bakmengsel Rios – Neve - Proesmans rijst en knabbelt zo lekker dat je amper beseft dat je manna binnen gelepeld krijgt. Van een goed recept wil je de ingrediënten wel kennen, maar een chef op zijn plaats geeft die niet. Sorry voor de superlatieven, maar Rios – Neve - Proesmans: wat was dat !?
Ze probeerden - nee, deden het - twee jaar geleden al. Dat het muziekwereldje eerder kruisbestuivend dan kruisbedruipend is, is geweten. Toen Rios en Neve na de Zamu Awards enkele jaren geleden het idee opperden om eens samen wat te jammen, ontsproot er al een tournee die overal volle zalen lokte en om een vervolg smeekte. En Proesmans, die was al langer een handlanger van Rios, zorgde al meermaals voor de slag op een aantal Rios-platen. Het muzikaal triootje lag voor de hand.
Drie artiesten op gelijke hoogte – zoals op het podium duidelijk blijkt – van verschillende komaf en strekking, dat kan vonken geven. Dat deed het twee jaar geleden al, maar deel 2 – de cd is af en ligt eerstdaags in de winkel – sublimeert het vorige. Nu, zoveel verschillen de heren ook weer niet. Ze staan alle drie even open voor…van alles. Proesmans studeerde in Havana (Cuba) – vandaar zijn meezingmoment als backing vocal in de Spaanstalige nummers - en ondersteunde of collaboreerde in het verleden al met heren of groepen van stand als Arno, dEUS, El Tattoo del Tigre en Zita Zwoon.
De breedte van het publiek is ruim dus, net als bij maatje Rios. Nu hadden wij het persoonlijk zelf niet zo voor het bakviszwijmgehalte van de Puertoricaans Belg, maar met Jef Neve (sinds kort ook publiekgewijs steeds breder uitdeinend) en Proesmans wilden we nog eens proberen. Het feit dat de zalentournee schouwburgen aandoet én vol doet lopen, zegt iets over de toegankelijkheid van de muziek. En voorwaar, de mensen komen terug. De hele centiboutique is nu al uitverkocht. Rios is op weg om niet enkel zestienjarige meisjes kreetjes te laten slaken. Op weg? Nee, hij is er al. Als een groot muzikant. Zo kenden we hem niet.
De Puertoricaan – in stevig kostuum - leidt de dans, zowel latino als intiem. Neve kijkt naar Rios en volgt. Neemt zelfs over. En Proesmans – misschien het meest genegeerd on stage – is eigenlijk de draad door het filmische verhaal dat ze schrijven. Eigen nummers, oude Puertoricaanse ballads als “El Raton”, een aantal uitgeboorde nummers van Rios zelf. Het combineert en slaat aan.
Achteraf hoorden we dat de versterking van Rios niet optimaal afgesteld stond, maar geen kat die het hoorde, laat staan zich eraan stoorde. Integendeel, het was fijn te merken dat het geen concert van Rios was met wat ondersteuning. Het waren drie muzikanten die hun eigen instrumenten ook op gelijke geluidshoogte plaatsten. Zo moest het ook.
Soms jazzy-bluesy, soms fluisterrockerig akoestisch, soms strak maar kleurrijk licht en zonnig, soms ludieke uitstapjes met orgeltjes en getingeling. Het heel heterogene publiek genoot en deinde mee, deed zelfs mee. En vooral ook omdat ze het enthousiasme, het plezier, de pretoogjes van alle drie de heren merkten. Gekoppeld aan vakmanschap. ,Ik heb nu al vier albums uitgebracht, maar ik ben zo blij dat ik dit heb’, voegde Rios er overbodig aan toe. “Ik weet niet wat ik met mijn energie zou doen zonder dit”.
”You gonna get the album?” vroeg hij luidop. “Wel, je krijgt het voor niets. Download het maar, het kan me niets schelen. Als je maar blijft terugkeren als we weer eens in de buurt zijn. En koop af en toe eens een t-shirt”.
Rios-Neve-Proesmans: 1+1+1 = 4 !
Neem gerust een kijkje naar de pics.
Organisatie: Cultuurcentrum, Kortrijk
Op vrijdagavond 12 maart zat het Kursaal van Oostende tot de nok gevuld voor een spetterende Tamla Motownshow. Stipt om 20.00 u kregen we The Four Tops te horen en na de pauze was het de beurt aan The Temptations. Het was drie jaar geleden dat beide groepen België aandeden en de lovende kritieken van de vorige passage hadden er voor gezorgd dat het concert uitverkocht was.
Deze twee legendarische groepen voorstellen hoeft haast niet. Ze waren allebei op hun manier uiterst succesvolle componenten van de Tamla Motown hitmachine in de zestiger en zeventiger jaren. De vraag was of zij deze reputatie ook zouden kunnen waarmaken op het podium: van beide groepen is namelijk slechts maar één origineel lid meer overgebleven. Vooral voor The Four Tops betekent dit een handicap: ze slaagden er bijna vier decennia in met dezelfde samenstelling op te treden, en het is waar: zonder het zo specifieke stemgeluid van de overleden leadzanger Levi Stubbs klinkt de groep toch wel even anders. Maar desalniettemin slaagde de huidige bezetting er in het originele geluid goed te benaderen, zij het dat we de opzwepende Motown snaredrum moesten missen.
Bij The Temptations wisselde de samenstelling nogal eens over de jaren heen, maar men bleef de “legacy” trouw door dezelfde arrangementen, dezelfde danspasjes en dezelfde gimmicks te gebruiken als jaren geleden. En baszanger Joe Herndon wist met zijn bijdrage de imitatie van het typische Temptations-geluid op verbluffende wijze te vervolmaken.
Beide groepen werden begeleid door een tiental topmuzikanten die alles van de partituur afspeelden. De blazers klonken heel zuiver en goed georchestreerd. Er was hier duidelijk niet beknibbeld op het budget ten koste van de kwaliteit. Het viel mij wel op dat de meeste muzikanten blank waren. Een beetje vreemd voor het optreden van twee zwarte groepen...
Maar beide shows sloten heel goed bij mekaar aan en zelfs de setlists leken op mekaar afgestemd: er werd telkens een “greatest hits”- revue ten gehore gebracht, afgewisseld met enkele bekende ballads, om daarna naar een denderende climax toe te werken. Wat mij wel stoorde waren de flauwe prestaties van de zangers tijdens de eerste nummers. Onvoldoende gesoundchecked, of gewoon een slecht afgeregelde klankbalans ? Wie zal het zeggen? Feit is dat alles uiteindelijk telkens goed kwam vanaf de tweede helft van beide shows. De synchronisatie van de bewegingen van The Four Tops was niet zo goed: op sommige momenten stond iedereen zo maar wat te bewegen en met de handjes te wapperen. The Temptations hadden hun danspasjes duidelijk beter ingeoefend en dat kon het publiek warm appreciëren.
Al bij al dient gezegd dat het twee geslaagde optredens werden, perfect opgebouwd, met prachtige gepolijste stemgeluiden en goed uitgekiende en ingestudeerde danspassen. De kostumering was in orde, met alle nodige glitter die past bij zo’n soort concert. En ja: de meezingmomenten voor de zaal en het GSM gezwaai waren voorspelbaar. Maar dat neem je er graag bij, zeker als je een vol Kursaal spontaan ziet rechtspringen om “My girl” uit volle borst mee te zingen…
Wat een schril contrast met de fake playbackshow van Demis Roussos enkele maanden geleden in hetzelfde Kursaal!
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Vorst Nationaal liep vrijdagavond aardig vol voor de komst van de Franse chansonnier/rockster Jacques Dutronc, die sinds het begin van dit jaar met zijn best-of tour door Frankrijk en België trekt. Mogelijk is dit ook zijn laatste ooit, want Dutronc is geen écht podiumbeest: zijn laatste optreden dateert van 1993 en toen was het reeds twintig jaar geleden dat hij nog live aan het werk te zien was. Dutronc, 66 jaar ondertussen, trekt zich liever terug op het eiland Corsica waar hij klusjes opknapt voor zijn eega Françoise Hardy (Tous les garçons et les filles…) en geniet van het paradijselijke dolce far niente met zijn Corsicaanse vrienden.
Geen doorgedreven muzikaal parcours dus, maar Dutronc profileert zich sinds begin jaren ’70 wel als acteur. Hij heeft reeds 39 films op zijn palmares en werd daarvoor ook bekroond met een César. Zelf minimaliseert Dutronc zijn succes, op zijn gekende nonchalante manier: zanger worden was geen grote ambitie en acteur worden al evenmin. Zijn volledige carrière zou hij te danken hebben aan toevalligheden en veel chance. We wisten dus niet goed wat te verwachten van zijn deze avond…
Een spot vestigt de aandacht op Jacques Dutronc zittend in een leren zetel, volledig in het zwart uitgedost, inclusief leren vest en zonnebril (never change a winning team…). Na een kort intermezzo waarin hij met plezier zijn terugkomst naar België benadrukt, zet hij de tonen in van het aanstekelijke Et moi, et moi et moi, titelsong van zijn eerste plaat uit 1966. Het eerste wat opvalt: de stem van Dutronc klinkt nog net zo krachtig en standvastig als 40 jaar geleden! De whisky’s en sigaren (Dutronc staat bijna altijd afgebeeld met sigaar in de mond) hebben duidelijk geen schade toegebracht. De eerste nummers, o.a. On nous cache tout, on nous dit rien en La fille du père noël zijn simpelweg ouderwetse rocknummers met zware baslijn, obligate gitaarsolo’s en achtergrondzangeressen. Naïef en gedateerd misschien in deze postmoderne tijden, maar niemand blijft onberoerd bij zoveel ritme en melodie en de zaal danst gewillig mee. Niet vergeten dat deze Franse rockabilly-muziek erg populair was in de jaren ‘60 (zie ook Johnny Halliday en Eddy Mitchell) en het net deze muziek was waarmee Dutronc zijn eerste muzikale stappen zette (zijn eerste EP bracht hij uit met een groep genaamd El Toro et Les Cyclones, vrij gebaseerd op The Shadows…).
Dutronc schuwt in zijn muziek humor en zelfspot niet, zoals in L’Opportuniste en de schlager Gentleman cambrioleur en L'hymne à l'amour (moi l'nœud). Aan het laatste nummer schreef ook Serge Gainsbourg mee. De Franse zanger en producer Etienne Daho was voor de gelegenheid afgezakt naar Vorst om het duet Tous les goûts sont dans ma nature luister bij zetten, een nummer dat in 1995 werd opgenomen voor de cd Brèves Rencontres waaraan ook Dutronc’s zoon Thomas meewerkte (deze is zelf ook een succesvol artiest, zijn laatste album verkocht 400.000 exemplaren).
Het eerste hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld de ballad J’aime les filles, uit luide borst meegezongen door het publiek. Een aantal koppels waagt zich zelfs aan een slow voor het podium, zodat we het gevoel krijgen deel te hebben aan een t dansant. Het nummer wordt onderbroken door een in een rood avondkleed gehulde vrouwelijke dwerg die, provocatief zoals Dutronc is, een aantal flauwe Belgenmoppen komt vertellen (dit tegen de zin van het publiek die de moppen blijkbaar maar matig kan appreciëren…). Zijn liefde voor l’île de beauté bewijst Dutronc wanneer de vrouw hem een Corsicaanse vlag aanreikt én een Belgisch bier, waarop Dutronc repliceert dat hij toch een voorkeur heeft voor het Corsicaanse bier (waarop het publiek alom weer begint te rommelen).
Maar Dutronc zou Dutronc niet zijn als hij hierop niet al zijn charmes in de strijd gooit: hij breidt voort op J’aime les filles en past het refrein aan in J’aime les filles de Bruxelles; hij gaat op dit élan door met Les Playboys. Dutronc toont zich ook een ware crooner met het nummer Le petit Jardin, en kan gemakkelijk naast Tony Bennett staan (het idee is ooit gegroeid, maar nooit uitgevoerd, om met Tony Bennett een cd op te nemen). Twee gitaren en een fluit begeleiden Dutronc bij Paris s’éveille, waarschijnlijk zijn meest gekende nummer en tweede hoogtepunt van de avond. Nooit is de ochtendlijke bedrijvigheid in een stad zo mooi beschreven en bezongen als in Parijs….
Dutronc sluit af met een bombastisch Merde in France (Capaboum), waarin ook een tapdanser figureert. Hij komt nog eens terug en brengt, om één of andere reden andermaal, Et moi, et moi, et moi, aanvankelijk solo op gitaar, vervolgens komt de ganse band het nog eens overdoen, wat het naar het einde toe net iets te langdradig maakt.
Jacques Dutronc deed dus wat er van hem verwacht werd: hij bracht, als tegendraadse maar toch charmante gastheer, met overtuiging zijn grootste hits (quasi alle uit zijn beginjaren), met een professionele, perfect op elkaar ingespeelde band. Jammer dat er sommige klassiekers ontbraken (o.a. Mini, mini, mini) en Dutronc geen meer intimistisch moment inlaste met zijn gitaar (hij is zelf ook een begenadigd muzikant).
Ps: voor de afwezigen … Jacques Dutronc kan je nog eens aan het werk zien in Vorst Nationaal op 21 mei 2010.
Setlist
Et moi et moi et moi, Onnous cache tout, onnous dit rien, Commentellesdorment, Qui se soucie de nous, La Fille du Père Noël, L'Opportuniste, Gentleman cambrioleur, L'Hymne a l'amour (moil'noeud), Le plus difficile, Sur unenappe de restaurant, Tous les goûtssont dans ma nature, J'aime les filles, Les Playboys, Fais pas ci, fais pas ça, Madame l'Existence, Les cactus, Le Petit Jardin, Il est cinqheures, Paris s'éveille, La Compapade, Merde in France
BIS: Et moi et moi et mo
Organisatie: C-Live, Lux
De vier Noorse deernes uit Oslo, Katzenjammer en de organisatie van Folkdranouter hebben een mooi pact gesloten. Drie keer op 1 jaar tijd wordt de leuke, vrouwelijke bende gecontacteerd! Katzenjammer debuteerde met een wonderlijk frisse, sprankelende en pakkende plaat ‘Le Pop’ en bepaalde vorig jaar mee de feestvreugde op het Festival.
Hun zaalconcert zorgde voor een eerste lenteprik en eind april kunnen ze nog de zandkorrels doen opwaaien met hun concert op Dranouter-aan-zee. De vier vrolijke meiden in de roodwitte bloemetjes- en spikkeljurkjes dompelden, in een stemmenpracht, hun eigenwijze en gevoelige folkloristische Scandinavische muziek onder in een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass.
Hun kattengejank is iets aparts … een sound van huppelende melodieën, cabaretier en jaren ’30 vaudeville door een divers, afwisselend instrumentarium van accordeon, banjo, mandoline, trompet, balalaikabas, klokkenspel, drums, piano en toetsen. Soms zijn het zeemansliederen, in whisky gedrenkte folk, cowcountrypunk of druipt de dramatiek ervan af. Katzenjammer brengt Kaizers Orchestra, Dresden Dolls, Tunng, Pogues en Tom Waits tesamen.
Ze speelden meer dan anderhalf uur lang een set van verschillende sfeerscheppingen. De dames zijn multi-instrumentalisten, wisselden van instrument alsof het een peulenschil was en straalden een enorm enthousiasme uit.
Meteen zat de sfeer erin met aanstekelijke, trippende, dansbare, zwierige nummers, “Der kapitan”, “Le pop” en “Tea with cinnamin”, dé triggers die inwerken op de dansspieren. De vaardige nummers gaven een soort French Can Can gevoel. Probleemloos veranderden ze van instrument, of speelden ze twee instrumenten tegelijk (waaronder de gitaar, trompet en drums), boden elkaar vocale ruimte of nét vloeiden hun stemmen in elkaar over. “Mother Superior” deed ons zelfs hollen naar een plaatselijk circus van een zigeunerbende.
Katzenjammer toonde ook z’n andere kant …een gevoelsmatige sfeer hadden we met “Virginia Clemm”, “Lady Marlene” en “Wading in deeper”, die intiem en intens sfeervol klonken door de warme klanken, de spaarzame begeleiding, het klokkenspel en de vocale pracht.
Ze trokken richting Antwerpse kaai/ cabaret / vaudeville en hadden onderhuids iets van de Andrew Sisters in “Shephards song”, “Cherry pee” en “Play my darling, play”. “Hey ho on the devil’s back”, later in de set, bracht de broeierige intensiteit van het Katzenjammer Kabaret ten top en was nauw verwant aan Amanda Palmers Dresden Dolls. De frivole dames stonden dicht bij elkaar en gaven de songs een handige verrassende draai door het getokkel op mandoline, banjo, akoestische gitaar en die speciale bas. En tot slot overladen ze ons met hun blijdschap in de uptempo meezingliederen “Demon Kitty rag”, “To the sea”, een pastiche op Genesis “Land of confusion” vs ‘Zorba de Griek’en het nieuwe “Listening”.
Zo zie je maar hoe origineel, gevat en creatief ze te werk gingen op hun instrumenten en hoe ze hun publiek (verleidelijk) entertainden. Het donker bezwerende, gospelneigende “God’s great” breidde er nog een leuk staartje aan.
Zoals we wel konden verwachten, werden de dames op handen gedragen en hoorden we nog een snedige, gedreven bis van een tweetal cowcountry/folkpunknummers, “Gypsy flee” en “A bar in A’dam”, waarmee het kwartet vorig jaar de aandacht trok binnen onze regionen.
Katzenjammer was een schot in de roos, de aanstekelijke trigger om er nu eens een mooie lente van te maken …
Organisatie: Folkdranouter, Dranouter
Na de shoegaze sound van hun eerste twee albums namen BRMC een drastische koerswijziging met het fantastische ‘Howl’, een rootsy en naakt album met wortels in de blues en country, en met een flinke scheut Dylan. Met hun vierde ‘Baby 81’ traden ze nadien terug in de voetsporen van de eerste albums. Na de lovende recensies voor de koersverandering op ‘Howl’ werd de terugkeer naar de vertrouwde sound met ‘Baby 81’dan ook op gemengde gevoelens onthaald, wij waren alvast wel weer overtuigd dankzij sterke songs als “Weapon of choice”, “666 conducer” en “American X”.
Eind 2009 kwam BRMC nog op de proppen met een door ons fel gesmaakte live cd en dvd, waarop zij hun beste songs van de eerste vier platen op overtuigende wijze stuk voor stuk voorzien van een potige live uitvoering.
De nieuwe ‘Beat the devil’s tattoo’ is een bijzonder geslaagde best of both worlds. De diepgang en roots van ‘Howl’ gecombineerd met de noise en de donkere lagen van ‘B.RM.C’, ‘Take them on your own’ en ‘Baby 81’. De band speelt al zijn troeven uit en het resultaat mag er zijn.
Bij de opening, in de bezwerende titelsong, dwaalt duidelijk nog de geest van ‘Howl’ rond, alsook in de naakte ballads “Sweet feeling”, “The toll” en het aan de Beatles schatplichtige “Long way down”.
Verder komen BRMC verdomd smerig uit hun pijp. Zo wild en vettig als op “Conscience killer” en de gemene sleper “War machine” hebben we hen nog maar weinig gehoord. En wat te zeggen van het snerpende “River styx”, geweldige shoegazer-blues als het ware. De Velvet Underground sluimert dan weer in een gedreven en naar een bruisende climax toegroeiende “Evol”. Onheilspellende spanning huist in het scheurende “Aya”, de song breekt opent als de muil van een bloeddorstige boa constrictor. Het album eindigt met de flink uitgerokken track “Half state”, traag, dreigend en met sluipende gitaren uitmondend in een bijtende eruptie, terwijl de song en de melodie moeiteloos overeind blijven.
Het trio (met nieuwe drumster, gejat van The Raveonettes) heeft met deze ‘Beat the devil’s tattoo’ een kanjer van een plaat afgeleverd. Ze hebben het juiste evenwicht gevonden tussen noise, psychedelica, roots, melodie en ferme brokken van songs. Misschien wel hun beste tot op heden. …Op 14/05 in de Botanique. Be there !
Nogal een productieve bende, deze Drive By Truckers. ‘The big to-do’ is al hun elfde plaat in evenveel jaar en wij zijn de eerste om u te vertellen dat er bij hun nu al indrukwekkende back catalogue geen of weinig kaf tussen het koren zit. Hun voorlaatste studio album, het even fameuze als ambitieuze ‘Brighter than creation’s dark’ (19 songs, beste mensen !) dateert van 2008. Het jaar daarop kwamen ze aanzetten met ‘Fine Print’, een fijne collectie rarities en b-kantjes, en ook nog eens met een live album ‘Live from Austin Texas’. Tussendoor heeft frontman Patterson Hood leukweg het voortreffelijke solo album ‘Murdering Oscar’ ineengebokst. U merkt het, die gasten hebben niet stilgezeten.
Door zo’n productiviteit is, hoe kan het ook anders, de sound nu al redelijk vertrouwd geworden en wordt het dus aartsmoeilijk om nog verrassend uit de hoek te komen. En dat is ook zo op ‘The big to-do’, een album dat niet de geschiedenis zal ingaan als DBT’s beste (daarvoor moet je bij ‘Southern rock opera’, ‘The dirty south’ of ‘Brighter than creation’s dark’ zijn), wel één waar nog maar eens beresterke songs op staan in goeie ouwe rock- en americana traditie. Neem nu het lekker voortdrijvende “The wig he made her wear” waar Patterson Hood in zijn typische vertelstijl doorheen floreert, of de denderende rock’n’roll song “Get downtown” waarbij men zich spontaan een ritje in een onvervalste fifties cadillac voorstelt met in de passagierszetel een wulpse dame met opgestoken kapsel die zin heeft in feesten en de aangename geneugtes die daar wel eens zouden kunnen op volgen. Voorts zijn er de stevige voortrollende classic rocksongs als “Drag the lake Charlie” en “After the scene dies”. Een aangenaam buitenbeentje is “You got another”, een scherpe ballad die gedragen wordt door de ijle stem van bassiste Shonna Tucker.
‘The big to-do’ is gewoon een fijne staalkaart van waar Drive By Truckers voor staan, niks meer, maar vooral ook niks minder.
Het uit Leuven afkomstige Isbells is te situeren ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes; ze debuteren met negen songs die stemmige pop bieden. Zelf dwarrelen ze graag in de muzikale leefwereld van Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. De single “As long as it takes” was in de donkere dagen de gedroomde kerst-, haard- en kampvuursong.
Isbells is het project van Gaëtan Vandewoude, die als gitarist deel uitmaakt van het relatief onbekende Soon; Naima Joris en Bart Borremans staan Gaëtan bij en live vult een vierde man aan.
Het kwartet brengt de Amerikaanse alt.country/americana, folk en sing/songwriting binnen ons muzikaal landschap. Naast het instrumentarium van akoestisch ingehouden gitaren, een licht en sobere elektrische gitaar, mandoline, steelpedal, toetsen en spaarzame jambeetics, gaat de aandacht naar het stemgenre en –timbre van zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse vocals, aangevuld met obligate ‘oohoohs’ en ‘hoohoos’.
Het dromerig, beklijvende materiaal van hun titelloos debuut klonk uiterst gevoelig: pareltjes van songs die ze in een herfstig klankpalet opentrokken. “Without a doubt” klinkt uiterst sfeervol, “Dreamer” en “Reunite” worden meer opengetrokken, spaarzaam en broos houden ze andere songs, “Maybe”, “Time is ticking” en “I’m coming home”. “B.B. Chevelle” besluit op intieme wijze de cd.
Isbells zorgt voor eenvoudig doeltreffende, straffe songs en heerlijke zanglijnen. Een puur, oprecht, eerlijk, spannend en broeierig geluid. Isbells: Vlaamse Band met Grootse Toekomst …hun flikkerlichtjes pop is te koesteren! Knetterend haardvuurmuziek noemt zoiets …
Het kleurrijke charismatische Antwerpse gezelschap Sweet Coffee, onder Raffaele Brescia en Patrick Bruyndonx, zijn al toe aan hun vierde cd, na ‘Memory lane’, ‘Perfect storm’ en ‘Naked city’. Op de platen horen we zwoele, sensuele, exotische jazzy soulpophouse. Op ‘Face to Face’ moesten ze verder zonder de mooi ogende zangeres Bibi Diabokua, die de klemtoon op haar gezinsleven legde. Hun zomerse sound werkt aanstekelijk op de dansspieren, is de helende cocktail bij stress en spanningen en roept beelden op van kuuroorden en Miami stranden. Hun sound is iets aparts en zorgt samen met de andere Belgische artiesten en bands Arsenal, Delavega, Buscemi en Sven Van Hees voor het zonnetje in huis. Sweet Coffee nestelde zich de voorbije jaren tussen een Everything but the girl, Sade en Axelle Red on beats door de broeierig dansbare groove en zalvende beats van jazz/funk/soul, latin, trippop en lounge; op de laatste cd komen ze in de buurt van Groove Armada en door de ganse rits guestvocalisten refereren ze aan Basement Jaxx en – opnieuw –Arsenal. De nauwe samenwerking geven de songs een eigen timbre door het stemgeluid en identiteit.
Er is sprake van verschillende sfeerscheppingen: van een bezwerende groove van “Where do we go” en “U-turn” gaat het naar “Survive”, Buscemi latindance tot de dromerige, broeierige “Beautiful people” en “See myself in you”, die ons volledig doen wegdromen. Een lounge oase creëren ze met het sfeervolle, ingehouden “Out of the death”, die door de strijkers beelden van een kamelentocht aan de Egyptische piramides of van ‘Kuifje in de woestijn’ oproepen. En je ziet zo glimlachende gezichten voor je op de relaxt voelende single “Daylight” en Maxi Jazz en Faithless flitsen even voorbij in schitterende versies van “Alone”, “Drops of rain” en “I don’t think so”. En tot slot deint de sound op de instrumentale titelsong. Een leuk vervolg horen we nog op de reggae/ragga/dancehall van de klassesong “Tomorrow”.
Sweet Coffee is een multi- culturele band die leuke, ontspannende groovende pop brengt, coherent en dansbaar.
Een leuke bedoening lijkt het wel als je de plaat van de Noorse dames van Katzenjammer heb beluisterd … wat staat voor opgewekt kattengejank. De vier deernes brengen soorten folkmuziek (klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek, bluegrass) tot een onstuimige mix. Het geheel klinkt overwegend aanstekelijk, fris, zwierig onder hun stemmenpracht, maar we horen in een paar nummers de melancholie van af druipen: “Virginia Clemm” en “Wading in deeper” dompelen ons in een sfeer van weemoed, zijn een jaren ’30 vaudeville stijl of geven een cabaretier indruk.
Maar Katzenjammer brengt vooral huppelende songs door een divers, afwisselend instrumentarium van accordeon, banjo, mandoline, trompet, drums, balalaikabas, klokkenspel, piano en toetsen. Soms zijn het zeemansliederen, in whisky gedrenkte folk, cowcountrypunk of druipt de dramatiek ervan af.
Katzenjammer brengt Kaizers Orchestra, Dresden Dolls, Tunng, Pogues en Tom Waits tesamen. Het is dansbaar genieten van hun materiaal: “A bar in A’dam” (dat overigens helemaal niet over A’dam gaat!), “Tea with cinnamon”, “Ain’t no thang” en de titelsong; en met “Hey ho on the devil’s bank”, “Play, my darling, play” en “To the sea” hebben ze aanstekelijke triggers om de lente in te halen …
Het Britse Spandau Ballet van de Kemp broertjes, zanger Tony Hadley, multi-instrumentalist Steve Norman en drummer John Keeble hadden er woensdagavond duidelijk zin in en speelden een pittig gedreven, vitale en meeslepende set, ondanks de matige opkomst; een goed halfgevuld Vorst Nationaal zag Spandau Ballet aan het werk, aangevuld met een backing vocaliste en een keyboardspeler.
De groep stond voor het eerst in twintig jaar terug op de planken, in het kader van hun ‘Reformation Tour’. Het deed de leden kennelijk deugd, want na de split in de nineties hadden ze elkaar het leven zuur gemaakt. Maar OK de jaren hebben een zalvende, helende werking en met het nodige enthousiasme en spelplezier stond hun ‘new romantic synthdancepop’ van het eerste uur ‘Journeys to glory’ en ‘Diamond’ (“Cut a long story short”/ “The freeze”/ “Instinction”, “Lifeline” en “Chant n°1”) doodleuk naast de melige pop van de ‘True’, ‘Parade’ en ‘Through the barricades’.
Inderdaad, we moesten even de platen en de recensies van onder het stof halen … we grijpen terug naar de early ‘80’s synthbands als The Human League, OMD, A Flock Of Seagulls, ABC, Culture Club, Duran Duran, Heaven 17, Haircut 100, Simple Minds en Depeche Mode … smaakmakers van de ’80’s wavepop. En Spandau Ballet voegde er graag een scheut funk aan toe en hield van glitter & glamour in song en outfit. De koerswijziging gebeurde met de derde plaat, die de band deed overhellen richting stijlvolle, gedistingeerde, melige pop. Ze kwamen uiteindelijk op een lager pitje terecht die de droom van weleer met messengetrek deed uiteenspatten.
De tour werd met enkele maanden uitgesteld, want ze brachten vorig jaar nog een (onnoemenswaardige) nieuwe cd uit, die het vooral moest hebben van enkele reprises van gekende nummers.
Samen met de band beleefden we een leuke, plezierige avond, ondanks het erbarmelijke geluid; we konden niet op onze handen tellen hoeveel keer het geluid uitviel; een domper op de reünie en feestvreugde, maar niemand liet het aan z’n hart komen …
Elk van de leden, netjes gecoiffeerd en stijlvol gekleed, speelde de ziel uit z’n lijf en Hadley, al een paar kilo’s bijgekomen intussen, beschikte nog steeds over een gouden fluwelen stem, diep, indringend en hoog.
Achter een groot wit doek openden ze met oudjes “To cut a long story short” en “The freeze”, door de tand des tijds wat aangepast; de synths klonken minder door en de funkende soul kreeg meer ruimte, wat het geheel te goede kwam. “Highly strung” en “Only when you leave” waren de aanzet van hun melodieuze dromerige pop, clean en afgewerkt door een bredere omlijsting van gitaar, toetsen, blazer en drumpartijen. De nummers klonken krachtiger. Finesse, subtiliteit en schoonheid hoorden we dan in de sfeervolle “I’d fly for you” en “How many lies”. In de tweede helft van de set konden we deze elementen maar bevestigen met “Through the barricades” en een ingehouden, ingetogen “With the pride”, akoestisch gespeeld door Gary Kemp en gezongen door de uitstekende, heldere stem van Hadley. Een hoogtepunt!
Tussenin zaten wat zwakkere songs, maar door de afwisselende aanpak, de ruimte voor de instrumentatie en de dynamiek van de band behielden ze de aandacht, o.m. “Virgin” (een glansrol voor de backing vocaliste), “Round & round”, “Always in the back of my mind en het nieuwe “Once more”. De meer krachtige ondersteuning, de verrassende wendingen, de danspasjes en de show overtuigden.
Ook de projecties, een videomontage van de band en romantische sfeerbeelden, mochten er zijn. Om de party in zetten, porden ze het publiek aan tot handjeszwaaien; vanaf de herkenningsfactor kon het feest écht beginnen: een groovende , boeiende medley van “Instinction”- “Communication” – “Lifeline” - “Chant n°1 (I don’t need this pressure on)” en “Paint me down” zorgde ervoor dat de jukebox op volle toeren draaide. Iedereen veerde recht in z’n stoeltje, klapte in de handen, zette een danspas en zong de refreinen mee … met in de spotlights de bezwerende drumpartijen en de intrigerende gitaarloops!
Natuurlijk kon de classic “True”, één van de opening-slows aller tijden op trouwfeesten, binnen de SB-hitmachine niet ontbreken. Tja, net als bij Faithless zijn er zo van die tunes, die een song groots maken. Het romantisch moment bij uitstek … sterretjes fonkelden op het scherm achter de band. Het nummer kon dan ook zachtjes en luidkeels worden meegezongen .
Een opwindende “Fight for ourselves” en een snedig opgebouwde “Gold” in de bis waren een schot in de roos en een bewijs dat Spandau Ballet twintig naar de split nog steeds ‘alive & kicking’ was!
“The muscle bound” ,één van m’n good old SB-favorites zat niet in de setlist , maar na zo’n nostalgisch avondje, die stijl en elegantie met een vleugje Britse humor samenbracht, is het hen vergeven.
“Thank you very much”, “merci”, “dankjewel” en “cheers” waren Hadley’s trefwoorden om de avond te besluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
”In Brussels I fell like I could fine the love of my life, what a cute place …de woorden van Joss Stone betreffende haar performance in het KC. Terecht treffende woorden van de mooi ogende, immer glimlachende en lieve Britse deerne Joss Stone, nog maar 23 en al vier cd’s uit. Ze charmeert en geniet als haar publiek geniet. Het publiek was dus even ‘impressed’ van de perfecte, feilloze set. We spiekten even op haar forum omtrent de reacties en we haalden o.m. het volgende … “I was impressed of your performance in de l’Aéronef in Lille. So when I heard you would also sing in Brussel, I decided to return to your voice :) ! Once in Cirque Royale, I understood you are really a class apart. Such a voice and personality. Great! It impressed me !” … Inderdaad, Joss Stone heeft een groot charisma, is oprecht, uitgelaten en gooit, geeft en overhandigt bloemetjes.
Op plaat horen we gave, puntige soulsongs van toegankelijke melodieën bepaald door jazzy blazers, emotievolle orkestraties, funky grooves en logge drums. Het geheel klinkt intens pakkend, warm, sfeervol en broeierig; de uitstapjes naar gospel en hiphop geven een fris, freakende indruk; met de jaren geeft het misschien de indruk zo van ‘gewoontjes’, maar de handvol livesets die ik van haar zag, doet me overtuigend besluiten dat zij een klasse apart is! Ze deed ons hart smelten door haar goddelijke, doorleefde, gevoelige soulstem in de voetsporen van de Motown sound, Aretha Franklin en Dusty Springfield. En ze kon op een paar songs als “Baby baby baby” en “Fell in love with a boy” en het intiem gehouden (enkel akoestische gitaren en haar vocals) “Come rest your head” vocaal krachtig uithalen.
In het KC liep het vanavond allemaal gesmeerd; het lukte allemaal, zoals een voetballer de match van z’n leven speelt, was dit wel het optreden van haar leven … “Music is the best relationship you can have”, een ondoorgrondelijke verbintenis voor alle gelegenheden en emoties.
Ze beschikte over een mooi uitgedoste begeleidingsband, die naast de traditionele opstelling aangevuld werd met bezwerende Hammond en sax, vocaal gedragen door fijne, zalvende backing vocals. Joss dompelde ons onder in een wereld van romantiek en verleidelijkheid door haar charisma van een ‘love & peace’ attitude. Een heerlijk geluid, hoe instrumentatie en zang bij elkaar pasten. We moeten zeggen dat de black music door de jonge blanke dame met de gouden fluwelen stem geestesgenoten Amy Winehouse, Duffy en Adele achter zich liet en het moet mooi zijn om onze eigen Selah Sue te zien groeien naar dit talent. En ohja, …heu … waar is Junior Jazz deze dagen …
Op het podium lag een tapijt en stond een microfoonstandaard met een witte sjaal. Ze kwam de stage op, blootsvoets en lachend, in een sobere zwarte tenue voorzien van een glitterriem. Speels optimistisch en enthousiast reeg ze de songs aaneen, die verrassende, spannende en jammende wendingen ondergingen en ze integreerde moeiteloos covermelodielijntje. Op die manier hoorden we schitterende uitgesponnen versies van o.a. volgende songs: het sensuele “Less is more”, voorzien van puike reggae, dubs en beats, die refereerde aan het werk van The Clashs ‘Sandinista’- plaat, “don’t cha wanna ride” linkte ze aan Candi Stations “You got to love” en “Fell in love with a boy” was om kippenvel van te krijgen door haar stem, het gospel, de ‘say yeahs’ en de handclaps. Ze creëerde een broeierig sfeertje en een happy feeling.
Openen deed ze met een ingehouden, sfeervolle “Choking kind” van het debuut. Ze zette dan meteen de zwierige, funkende groove van het schitterende “Free me” in van de huidige cd ‘Colour me free’. Het blijft me een (eeuwig )raadsel waarom dit nummer op StuBru geweerd wordt … Foei!
Ze hield dezelfde intensiteit en sterkte aan en gaf haar stem meer draagkracht door de armbewegingen, die ook een teken waren over te stappen van een vollere naar een beperktere instrumentatie. “Could have been you”, schreef ze al toen ze maar vijftien was en kreeg net als de huidige single “Parallell lines” een leuke, indringende en allesbepalende pianoloop mee. Ze koppelde het nummer aan Stevie Wonders “Higher ground”. “Music” was uiterst sfeervol, “Girl they won’t believe it” klonk het meest straight forward en in het afsluitende groovy “Tell me about it” konden de groepsleden eventjes soleren en kwamen de twee backing vocalisten op het voorplan.
Ook de bis was om van te snoepen: “4 & 20” was traag, slepend en linkte ze aan “That ole devil called love” (remember Ella Fizgerald/Billy Holiday) en in het swingende “Big ol’game” verwerkte ze elementjes van andere covers. Het onderstreepte de uiterst heerlijke, aangename, sfeervolle, broeierige set van een grootse, lieve dame die vooral zichzelf bleef.
Lize Accoe, vroeger Delavega, gaf er meteen een lap op en verbaasde met haar zwerm muzikantzen; de groovy soulpop kreeg een flinke, stevige scheut funkende swing en ze bood ruimte voor enkele stemmige, intieme songs, die evenzeer overtuigend klonken. Ze nam rustig de tijd te werken aan haar solodebuut ‘Me, versatile me’ in een productie van Peter Revalk, gekend van The Wizards Of Ooze. Ze bracht ons even op het verkeerde spoor met Estelle ’s “American boy”, maar zij toonde solo aan een soulfenomeen in spé te zijn, die onderhuids Mary J. Blige, Erykah Badu, Lauren Hill en Leela James naar de kroon steekt, met haar aanstekelijke, frisse , aantrekkelijke gevarieerde soulpop, onder haar indringende, bezwerende en emotievol heldere stem! Dit leek wel Accoe’s “Dancing in the moonlight” (Toploader).
Organisatie: Live Nation
Het Resonance-Festival is aan zijn derde jaargang toe en begint iets wat op een traditie lijkt te hebben. De bedoeling is om de meer inventieve artiesten in het elektronische wereldje een plek te geven, en dat begint aardig te lukken. Als je gewoon al de affiche van de afgelopen jaren bekijkt, moet je de programmeurs nageven dat ze hun pappenheimers. Bij mij beperkte de ervaring zich tot een heel zware, atmosferische avond met Deepchord vorig jaar en dat was een unicum voor België.
Met dit in het achterhoofd naar de avond met Bruno Pronsato en Marcel Fengler gaan kijken. Niet dat zij al zo veel wereldschokkends hebben gebracht, maar het zou een DJ-set zijn van een aantal mannen met referenties als Berghain en dan spits je toch even de oren. De eerste set van werd gespeeld voor nog maar een tiental mensen. Diepe techno met veel reverb en Basic Channel-klanken en dat viel heel erg te pruimen als opwarmer. Bruno Pronsato ging in dezelfde lijn verder maar bracht het tempo wat omhoog, maar zijn set was eigenlijk te kort om een verhaal – ik weet het dat is een erg ouderwetse opvatting over de kunst van het DJ-en maar ze klopt wel – te brengen. En het is ook al verboden om buiten de lijntjes te kleuren genregewijs blijkbaar. Dat heeft misschien ook te maken met hun neiging naar minimal, waarbij je de nummers hoort uit te rekken, tot je in een soort hypnosetoestand terecht komt. Dat heb ik mij toch ooit laten vertellen. Het lukte aardig en het nu toch redelijk talrijk publiek wist het ook wel te smaken.
Tot hij plots Schöneberg van Marmion dropte. Kippenvelmoment. Trance op zijn allerverslavends. Het was een hoogtepunt dat waarschijnlijk zelfs wat te sterk afstak bij de rest van de set. Beter zou het niet meer worden en op die toch positieve noot heb ik er korte tijd nadien de brui aan gegeven.
Organisatie: Resonance + Democrazy, Gent
Het debuut van het jonge beloftevolle Girls (nee, geen Spice Girls meidengroep aub!) uit San Francisco kreeg lovende kritieken door de afwisselende aanpak in hun emotievolle, lichte, melancholische indiegitaarpop, waarin beheerste uitstapjes zijn naar de rock’n’roll, wave en shoegaze. Ze hebben iets mee van het Britse The Music. Check maar eens het wondermooie debuut van het uit Leeds afkomstige gezelschap, die verscheen in ’02!
Het kwintet had in de eerste songs af te rekenen met technical problems, wat de sfeervolle, dromerige openers “Heartbreaker”, de single “Laura” en “Ghost mouth” wat in de mist deden gaan. In het eerste half uur hoorden we een opvallend onwennige, tamme en nerveuze band. Ondanks de sobere & spaarzame begeleiding klonken “Headache” en “Solitude” door hun ingetogen karakter té zeemzoeterig. Te rustig werd het! Maar het onderstreepte de fijnzinnige subtiliteit en elegantie van de band en de gelouterde vocale sterkte van Christopher Owens, die deed denken aan een jonge Bob Geldof ten tijde van Boomtown Rats. Toen pas Owens de keel schraapte met een flinke geut whisky, stroomde de adrenaline door het lijf en wisselden ze de intieme finesse af met een dosis rock’n’roll, shoegaze en wave: “Darling”, een doorleefde americanarocker, de shoegazepop van “Morning light” en de bezwerende poprock van de doorbraaksingle “Lust for life” (Spiritualized als referentie mooi meegenomen trouwens!) stonden moeiteloos naast het breekbare “Oh boy” , “Substance” en “Hell hole rat race”, die een verrassende felle distortion outtro kreeg.
De leuke interacties van het publiek relaxeerden de band.We hoorden in de bis een ontspannende “Life in San Francisco” (?) - een lalala meezinger, en “Big Bad Mean Motchafucker”, krachtige waverock’n’roll, refererend aan Alan Vega’s “Jukebox baby”.
Trefwoorden voor de set: poppy en intiem, bedeesd, ingehouden en dramatisch. Maar een optreden met gemengde gevoelens … het gevarieerde materiaal was niet goed verdeeld in de set… er was geen directe lijn… Het veelbelovende hippe karakter van de band kwam onvoldoende in de spotlights
Organisatie: Botanique, Brussel
We werden in Lille al goed opgewarmd door een paar Franse DJ’s , die maar al te graag teruggrepen naar de ‘80’s elektronica dance in hun setje. De Franse elektronica en dance - DJ Pierre –Alexandre Busson aka Yuksek begon pas na middernacht aan z’n liveset, onder een immense hoop elektronica, keyboards en versterkerapparatuur.
Hij stond aan de basis van de nieuwe lichting interessante Fransen en zorgde voor frisse en inspirerende mixes van o.a. Mika, Kaiser Chiefs en White Lies. Voor z’n eigen plaat werkte hij o.m. met Chromeo, Shit Disko en Amanda Blank. Hij brengt straffe kost electro, house, techno, breakbeats, punkfunk, minimal en discotunes en heeft met “Tonight” en “Extraball” van de plaat ‘Away from the sea’ een paar dikke dancefloorkillers op zak.
We hoorden een explosieve set, dansbare break-electro voor fans van Etienne de Grécy, Justice, Cassius en Daft Punk. Een leuke boel en party allemaal, door de vettige basses, trance-electro en opzwepende grooves. En een beetje weird door de overstuurde beats & pieces en de vocodervocals. Mouse On Mars of Autechre zijn daar ook specialisten in. Maar de toegankelijkheid bleef en zocht hij door de pompende, aanstekelijke beats op z’n Leftfields en minimal repetitieve bleeps op z’n Kraftwerks. De flashy lights op het podium werkten handig in om de adrenaline te verhogen. “Plastik”, “I like to play”, “Break Ya” en de twee dancefloorkillers klonken sterk binnen het dansbaar concept to Play. De onverwachtse afwezigheid op Pukkelpop, maakte hij hier ruimschoots goed …
Organisatie: Aéronef, Lille
Chris Rea scoorde een resem softrock hits in de eighties en het begin van de nineties. Brave, soms wat melige liedjes, die het vooral goed deden in Europa. In de U.S. is zijn succes immers nooit zo groot geweest. Maar in 1989, op ‘Road to Hell’, werd de sound wat harder. De opvolger ‘Auberge’ werd zijn meest succesvolle plaat in de U.K. met een eerste plaats op de charts. Daarna werd het allemaal wat minder, maar Rea bleef verder nieuw materiaal afleveren.
In 2001 hing zijn leven aan een zijden draadje: er werd pancreatitis bij hem vastgesteld. Na een uiterst risicovolle operatie kwam hij er weer bovenop. Maar de levensbedreigende ervaring veranderde zijn levenshouding volledig. Hij besloot zich alleen nog volledig in te zetten voor de dingen die hij echt belangrijk vond.
Op muzikaal gebied was dat de blues, die voor hem altijd heel belangrijk geweest was. Hij bracht ‘Blue Guitars’ uit, dat bestaat uit 11 CD’s met 137 eigen nummers: allemaal geïnspireerd door één of andere bluesvorm. De hoezen zijn reproducties van eigen schilderijen. Commercieel gedoemd om niet erg succesvol te zijn, maar dat kon hem eigenlijk niet veel schelen … En vorige maandag was hij weer terug op een Belgisch podium in Vorst Nationaal.
Ik hoopte stiekem op een wat hardere aanpak van zijn oudere werk en ik werd prompt op mijn wenken bediend: zes muzikanten betraden het podium: één keyboardspeler, de drummer, en zo maar eventjes vier gitaristen! Ze zetten direct de toon met een aantal bluesnummers. De gitaarsound vulde de hoge concertzaal in Vorst: bepaald indrukwekkend met een zeer goede klankbalans. Chris zorgde voor afwisseling door na ieder nummer van gitaar te wisselen. Zijn diepe, ietwat hese stem paste heel goed bij de sound van de groep.
De nummers die hij schreef voor zijn dochters Josephine en Julia mochten natuurlijk niet ontbreken, evenals “Stainsby Girls”, dat hij schreef voor zijn vrouw. Maar ze werden allemaal in een aangepaste, zwaardere versie gebracht. Dat viel heel erg mee en het gaf aan die nummers een heel andere dimensie. Een aantal van de meer softe hits liet hij vallen: een teleurstelling voor een aantal fans, maar niet voor de liefhebbers van het wat ruigere werk, zoals ondergetekende.
De opbouw van de meeste nummers was nogal gelijklopend: meestal was het begin rustig en traag. Maar dan werd het tempo (en ook het volume) opgedreven. Op het einde snerpten de gitaarklanken dan door de zaal voor een korte maar hevige climax: heel indrukwekkend en perfect gedoseerd.
Rea had er duidelijk wel zin in. Hij sprak zelfs nu en dan een paar woorden tot het publiek. Iets dat normaal niet zijn gewoonte is.
Het concert werkte naar een climax toe met een prachtige versie van “Let’s Dance”. Voor mij, en naar het applaus te horen ook voor de meeste fans, had het zo nog een half uurtje verder mogen doorgaan. En ik werd op m’n wenken bediend … Mooi toch?!
Setlist: I Can't Wait for Love, Work Gang, Where the Blues Come From, Josephine, Easy Rider, 'Til the Morning Sun Shines on My Love and Me, Looking for the Summer, Julia, Stony Road, Electric Guitar, Come So Far, Yet Still So Far to Go, Somewhere Between Highway 61 and 49, Stainsby Girls, The Road to Hell, On the Beach, Let's Dance
Organisatie: Live Nation
The Black Box Revelation en Band Of Skulls vinden het wel met elkaar. Toen de Band Of Skulls in de Bota te zien was (zie de livereview van jan ll) waren de BBR te gast. Ze sloegen de handen in elkaar en trokken na de tryouts van de BBR samen op tour in Engeland. Onze vrienden van de BBR waren support; hier draaiden ze de rollen om … terecht … want in ons Belgenlandje is het duo ‘more than hot’.
Voor de eerste keer in elf optredens in de AB waren zij de ‘top of the bill’; een tot in de nok gevulde AB wou hen aan het werk zien met de pas verschenen tweede cd ‘Silver Threats’, opvolger van het twee jaar oude debuut ‘Set your head on fire’. Het duo Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), 20 en 18 jaar jong nota bene!, zijn héél goed op elkaar ingespeeld. En iedereen houdt wel van dit jonge bandje … van de doorwinterde rocker die hier de rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll blues van Link Wray, Iggy & The Stooges of Jon Spencer aan zich ziet voorbij flitsen, de muziekfanaat die te vinden is voor de ‘less is more aanpak’ van The White Stripes, The Black Keys, The Kills, Blood Red Shoes of Japandroids, en de jonge snaak, die net als de twee jonge gasten van de BBR er letterlijk voor gaan, smijten en overgeven.
Inderdaad, het duo speelde anderhalf uur lang stomende rock’n’roll pur sang, plaatste de nieuwe plaat in de spotlights en wisselde ze af met enkele songs van het debuut. Onder hun lappen gitaarrock schuilt smerige rock’n’roll, rauwe rhythm & blues en een catchy melodie, pittig gekruid van psychedelica, een Barkmarket dreiging en een woestijnrockende Kyuss. Straf, strak, robuust, opwindend en fris.
Het wild enthousiaste duo is van het juiste (rock) hout gesneden. Onder een resem witte spots en lampen, aangevuld met stroboscoops, openden ze met een zompige “Run wild” en “Where has all this mess begun”, klassesongs qua opbouw en intensiteit. De gitaarsoli en pompende drums van de twee losgeslagen honden sierden. De singles “Gravity blues” (wat een gitaarslide en –riff btw!) en een huppelende, opzwepende “High on a wire” (ondanks de DM referentie) volgden. Het jonge publiek ging volledig uit hun dak, skydive-den alsof het een lieve lust was op die herkenbare tunes. Een krachtig, gebald tempo dat ze nog aanhielden op “5 o’clock turn back the time”. We konden even op adem komen met “Our town has changed for years now”, een broeierige ballad die intrigeerde en overtuigde door het gitaargetokkel, tromroffels en hand-drums. Ze dreven het tempo terug op en draaiden door tot het bittere eind met een rock’n’rollende “You better get in town with the devil” en de intens spannende “You got me on” en “Sleep while moving”. Er volgden dan rauwe versies van “I think I like you” en “Do I know you”; ze herleiden de bluesy slides tot een minimum. Goed op dreef gaven ze er nog een tandje bij op een uitgesponnen “I don’t want it” die door de bezwerende soli en de repetitief opbouwende krachtige drums elan kreeg. En een stuwende, bruisende “You set your head on fire” klaarde het zaakje volledig met Sonic Youth noiseloops en Nirvana grunge akkoorden er tussenin. Paternoster sprong met gitaar en al het publiek in, had er nog niet genoeg van en speelde enkele verbeten akkoorden als outtro. Hier leek een jonge Cobain aan het werk of meer, een jonge Iggy, zonder ontbloot bovenlijf, maar mét gitaar!
Het duo werd letterlijk op handen gedragen, speelde heerlijke rock’n’roll in al z’n vormen en tekende voor één van de beste Belgische live acts van het moment …BBR was venijnig en scherp, intrigeerde en beklijfde …
In de bis gingen ze ook nog fel tekeer: een opbouwende “Never alone/always together”, een straight forward “You gotta me on my knees” en tot slot “Here comes the kick” (op plaat met hulp van Beverly Jo Scott) was een lange bezwerende gitaartrip, een terechte afsluiter die ze vol overgave speelden en een mengvorm was van ‘alternative’, woestijnrock, grunge en rock’n’roll (Kyuss / Masters Of Reality / Barkmarket / Nirvana en de rits rock’n’roll freaky music). Een ongelofelijk sterke en verbluffende live set die nazinderde … Noteer alvast de cluboptredens in ons land en hun set op ‘Les Paradis Artificiels’ in Lille met Triggerfinger en Iggy & The Stooges.
En ons arendsoog hield de Band Of Skulls uit Southampton in het oog; ze worden getipt als één van de beloftevolle ontdekkingen in 2010. Een stevige scheut alternatieve indierock en stonerblues, rauw, vunzig als toegankelijk en aanstekelijk! Kracht en finesse gingen samen in deze korte set. De groep ging er fors tegenaan, behield de subtiele melodielijn en verloor zich in geen enkel moment in oeverloze soli binnen deze stijl. Ook zijn er twee straffe vocalisten (wat een schurende emotionaliteit), die de sound explosiever maakte en vonken gaf als ze samen hun snedig doorleefde songs zongen. Onweerstaanbaar toch! Aanschaffen die debuutplaat ‘Baby darling doll face honey’ en noteer ook maar hun optreden voor een tweede keer Bota in juni!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
’Mind Chaos’ is het debuut van de uit Portland, Oregon afkomstige Hockey onder de androgyne zanger Ben Grubbin, die over een eerder raspende stem beschikt en qua allures mee in het rijtje past van Jack Shears van Scissor Sisters. Hockey haalt invloeden van de punkfunk, ‘70’s retro en ‘80’s popwave. Ze hebben de rock-, wave- en psychedelicalooks en onderscheiden zich met een aantal opwindende, frisse popsongs door aanstekelijke gitaarpartijen, toetsen en drums.
Live zetten ze hun chaotische geesten in even chaotisch gespeelde songs om. Het was even zoeken naar de fijne, subtiele popmelodieën. Maar het jonge publiekje liet het niet aan hun hart komen en genoot van de aantrekkelijke, pittige, dynamische melodieuze songs als “Work” en “Learn to lose” die de set openden. Grubbin zweepte ze op door mee te drummen. Ze straalden alvast een ‘positive vibe’ uit, wat al gauw het rommelige toontje deed vergeten. Ze helden over naar de ‘80’s synthpop, disco en punkfunk op “Wanna be black”, het nieuwe “Rebels Mary Young” en “3AM Spanish”. Door een fikse geut beats & bleeps en discotunes kregen ze door de knoppenfreak van dienst wat meer elan. En dan was er de leuke countryfiller “Four holy photos”, een John Wayne of een Lucky Luke pastiche, die een aangename verfrissing betekende binnen het groovende concept van de band. En het was door de grappige interventies leuk meegenomen. Ze namen wat vaart terug met o.a. “Curse the city”, meeslepend, sfeervoller materiaal. Op plaat als live nu net niet het sterkste. Ze omzeilden net op tijd de verveling met “Song away”, één van de meest poppy nummers: vaardig, toegankelijk, ontspannend, zomers en een fluitend refreintje. Tot slot mengden ze allerlei invloeden samen op “Preacher” en “Everyone’s the same age”, inventieve energieke songs, die verrassende wendingen en een feller einde hadden. Hier putte het kwintet uit de punkfunk van LCD Soundsystem, The Rapture en The Klaxons, linkte het aan het huppelende Hot Hot Heat en het oude Franz Ferdinand en kruidde het met de ‘70’s retro van The Strokes.
Ze hielden een dansbaar tempo aan in de bis met de single “Too fake” en ze intrigeerden de funkende groove van Heaven 17 en Gang Of Four op “Put the game down”. Een overtuigende afsluiter, die de band op een breder, grootser platform bracht!
Hockey heeft nog niet de muzikale scherpte van geestesgenoten Friendly Fires en Passion Pit, maar kunnen met een volgende plaat vervaarlijk in de buurt komen . Op plaat als live nog wat bijschaven en we hebben met Hockey een voorname troef op tafel gegooid …
Organisatie: Botanique, Brussel
Nieuw
- 25.03.10 – Yodelice (Org: Live Nation)
- 26.03.10 – Sinik (Org: 33 Tour & Target Agency)
- 30.03.10 – Hindi Zahra (verplaatst concert in de AB Club !)
- 25.04.10 – Jef Neve ‘Groovething’ (AB Club)
- 03.05.10 – Boyz II Men (Org: Greenhouse Talent)
- 06.05.10 – Mark Lanegan – an acoustic performance
- 08.05.10 - Faithless (Org: Live Nation)
- 10.05.10 – Natalie Merchant
- 12.05.10 – Wovenhand + Olafur Arnalds
- 19.05.10 – Deadmau5 (Org: Live Nation)
- 30.05.10 – Motorpsycho + Madensuyu + Growing !
- 08.06.10 – Megadeth
Concerten
- 06.03.10 – The Antlers (AB Club) + xtra concert 17h (uitverkocht !)
- 06.03.10 – Groove Armada (Org : AB + Live Nation) (uitverkocht !)
- 07.03.10 – Hot Chip (Organisatie: AB + Live Nation) (uitverkocht !)
- 07.03.10 – Skindred (AB Box) (uitverkocht !)
- 08.03.10 – Dee Dee Bridgewater – To Billy with love – A celebration of ‘Lady Day’
- 09.03. en 10.03.2010 – Youp van ‘t Hek
- 10.03.10 – Freaky Age (AB Club)
- 11.03.10 – Lura + Bai Kamara Jr
- 11.03.10 – Get Well Soon, Musee Mecanique (AB Club) (utverkocht !)
- 12.03.10 – Dubstep till you drop met o.a. Skream en Benga, Gemmy, Addicted Kru Sound feat. Selah Sue
- 13.03.10 – Boudewijn De Groot (uitverkocht)
- 15.03.10 – Blood Red Shoes (AB Box) (uitverkocht !)
- 15.03.10 – Robert Francis (AB Club)
- 16.03.10 – Fixkes (AB Club)
- 16.03.10 – Cœur de Pirate (Org: Live Nation)
- 18.03.10 – Soap & Skin Ensemble
- 19.03.10 – Iamx (Org : Nada)
- 20.03.10 – The Avett Brothers (AB Club)
- 27.03.10 – Phoenix, Two door cinema club (Org : AB + Live Nation) (uitverkocht !)
- 31.03.10 – Josh Rouse, Claudine Muno
- 01.04.10 – Meuris (AB Box)
- 02.04.10 – The Gaslamp Killer, Falty DL (AB Club)
- 02.04.10 – The Bloody Beetroots (Org : Live Nation)
- 03.04.10 – Life Of Agony + AqME
- 04.04.10 – Frank Turner (AB Club)
- 05.04.10 – Balthazar – Coca Cola Sessions (uitverkocht !)
- 04.04.10 – Admiral Freebee, Few Bits (uitverkocht !)
DOMINO 2010 zie verder
- 15.04.10 – Funeral Dress, Belgian Asociality, The Kids (AB Box)
- 16.04.10 – Balkan Beat Box
- 16.04.10 – Selah Sue (AB Club) (uitverkocht !)
- 17.04.10 – Sound Of Stereo – Coca Cola Sessions (uitverkocht !)
- 17.04.10 – Birdy Nam Nam + Partyharders Squad (Org : AB + Live Nation)
- 18.04.10 – John Butler Trio (Org : AB + Live Nation) (uitverkocht !)
- 20.04.10 – Killing Joke
- 20.04.10 – Newton Faulkner (AB Club)
- 21.04.10 – De Mens (AB Club)
- 21.04.10 – Don Mclean
- 24.03.10 – José James (AB Box)
- 25.03.10 – Wallace Vanborn + Landfill – Coca Cola sessions
- 25.04.10 – Brussels Concertband, Yevgueni (Org : AB + Willemsfonds)
- 27.04.10 – Mumford & Sons (uitverkocht !)
- 29.04.10 – Howie & Linn – Coca Cola Sessions
- 29.04.10 – Amparo Sanchez
- 02.05.10 – The Aggrolites + The Moon Invaders (AB Box)
- 04.05.10 – Los Lobos
- 05.05.10 – De Kreuners (AB Club) (uitverkocht)
- 05.05.10 – LCD Soundsystem (Org : Live Nation)
- 07.05.10 – William Souffreau (AB Club)
- 09.05.10 – Randy Newman (uitverkocht !)
- 11.05.10 – Nneka (AB Box)
- 13.05.10 – The Slackers (AB Club)
- 13.05.10 & 14.05.10 – Brad Mehldau & Joshua Redman
- 16.05.10 – Sia
- 17.05.10 – Paul Weller (Org : Live Nation)
- 18.05.10 – Pavement (uitverkocht)
- 19.05.10 – Wolves in the throne room (AB Club)
- 20.05.10 – Gotan Project (Org : Live Nation)
- 22.05.10 – De Jeugd van Tegenwoordig, Aux Raus
- 25.05.10 – Wim Mertens Ensemble
- 29.05.10 – Jonsi (Org : Live Nation)
- 03.06.10 – Benjamin Biolay (verplaatst van 06.03.10 !)
- 11.06.10 + 12.06.10 – Kommil Foo (AB Theater)
- 16.06.10 – Chris Isaak (Org : Live Nation)
- 09.10.10 – Grant-Lee Phillips (AB Club) (is verplaatst concert van 25.02.10!)
- 13.10.10 – Stef Bos
- 27.10.10 – Level 42
INFOS
DOMINO 2010: DE NAMEN!
08.04.10 Club staand Tape Tum + Marble Sounds + The Bear That Wasn't
09.04.10 Zaal staand Autechre + Rob Hall + Russell Haswell + Didjit
10.04.10 Box staand Rain Machine feat. Kyp Malone + Fool's Gold + The Strange Boys + Kelpe
10.04.10 Club staand Mièle + Boy and The Echo Choir + Carl + Y.E.R.M.O.Humpty Dumpty Records presents
11.04.10 Zaal staand 65 Days of Static + Fuck Buttons + Mount Eerie + Tomàn
12.04.10 Club staand Crystal Antlers + Asiwyfa + Kapitan Korsakov
13.04.10 Zaal staand Daniel Johnston and The Beam OrchestraBeam Me Up DanieL
13.04.10 Club staand Dan Le Sac vs. Scroobius Pip
22.04.10 Club staand The Hundred in the Hands
22.04.10 Flex staand en zittend Lou Reed's Metal Machine TrioA Night of Deep Noise
DOMINO 2010: HET VOLLEDIGE PROGRAMMA
[Wanneer?]
Het komende DOMINO-festival – de 14de editie inmiddels - vindt naar goede gewoonte ook in 2010 in de maand april plaats en meer bepaald van DONDERDAG 8 tot DINSDAG 13 APRIL. Domino krijgt in 2010 echter een uitsmijter van formaat: op DONDERDAG 22 APRIL sluit niemand minder dan LOU REED’S METAL MACHINE TRIO het geheel in schurende minimale schoonheid af.
[Wat?]
Domino is nog immer uw dwarse muzikale hoogmis die de vinger aan de pols houdt van wat er beweegt in de marge van de popmuziek. Zeker in tijden waarin de muzikale output nog nooit zo groot is geweest en waarin het live-circuit meer dan ooit the place to be is om vitaal talent te ontdekken.
Als u nog nooit van Laura Dockrill of Kelpe hebt gehoord: geen nood! Daar draait het bij Domino net om. In ’03 lag er ook nog niemand wakker van The Mars Volta, Sigur Rós speelde in ’00 tijdens Domino zijn eerste Belgische indoor concert, Skream deed in ’07 België van dubstep proeven en met de harp van Joanna Newsom konden we in ’05 toch nog een beetje de zaal vullen. En kijk nu… Sigur Rós headlined Rock Werchter, dubstep is op brede schaal doorgebroken en de nieuwe 3-cd ‘To Have One On Me’ van Joanna Newsom is een van het most eagerly awaited albums van 2010…
[WIE?…IN EEN AANTAL KRACHTLIJNEN SAMENGEVAT]
1. GEEN FESTIVAL ZONDER HEADLINERS.
Elk avondvullend programma heeft een sterke locomotief nodig. Als een onbekende band voor meer volk kan spelen dan buiten zijn eigen underground dankzij een goede, passende trekker: graag dan! Ook al zijn die headliners bij Domino steeds ‘relatief’. Edoch: wie zijn de hoofdvogels dit jaar?
LOU REED werd reeds eerder aangekondigd. LOU REED op Domino? Yep! U leest het goed. Lou Reed presenteert ‘a night of deep noise’ volledig gebaseerd op zijn controversiële plaat ‘Metal Machine Music’ uit ’75 die zowel Sonic Youth, Sunn 0))) als de Japanse noisemeester Merzbow danig beïnvloed heeft. Tevens present is de stuiterende elektronica van AUTECHRE (AE voor de vrienden) die in 2010 via het straffe ‘Oversteps’ weer van zich laten horen. De elektronica meets postrock van 65daysofstatic (in ’06 reeds present op Domino) zal bewijzen dat deze band inmiddels groot is geworden. De heren zelf kijken er alvast naar uit: “We’re playing the Domino festival in Brussels, which is an honour.” lezen we op hun blog. Ook DANIEL JOHNSTON – die in ’09 met 'Is and Always Was' een van zijn beste platen afleverde - waagt zich aan het experiment en gaat de clash aan met BEAM, een elfkoppig hedendaags Nederlands muziekensemble…
Ook de heerlijk gestoorde hip hop van DAN LE SAC VS. SCROOBIUS PIP (present met een nieuw album: ‘The Logic Of Chance’ ) is aanwezig, net als RAIN MACHINE, het project van gitarist/zanger KYP MALONE van TV ON THE RADIO. The Pixies namen hen – als fan - eerder op sleeptouw doorheen Noord-Amerika. Tot slot ook present: de garagepunk van CRYSTAL ANTLERS (niet te verwarren met Crystal Castles of Crystal Stilts)
2. NOISE. RUIS. DRONES.
In het verleden heeft Domino steeds aandacht gehad voor ‘lawaai’. Denk maar aan de passages van Wolf Eyes, Black Dice, Sunn 0))) of de minimale (ruis-)elektronica van het Berlijnse Raster_Noton. Ook dit jaar is het weer een muzikale hoogmis voor de noise-fetisjisten onder ons.
LOU REED’S METAL MACHINE TRIO is zonder meer de controversiële hoofdvogel (en met uitbreiding van het hele indoor concertseizoen van 2010?) van Domino 2010. Lou Reed presenteert ‘a night of deep noise’ volledig gebaseerd op zijn controversiële plaat ‘Metal Machine Music’ uit ’75. Ooit verguist bij release, nu weer opgediept en verheerlijkt in kunstmiddens. Zelfs Rolling Stone moest zijn mening herzien. In ’75 omschreef Rolling Stone het album als "the tubular groaning of a galactic refrigerator" en “as displeasing to experience as a night in a bus terminal". In ’09 klonk de recensie naar aanleiding van Reed’s live performance in NYC al veel toereikender: “Although the music was played in the same spirit as the original album, it had much more direction, making it more listenable.” . Wij zijn fel benieuwd!
Nog meer oorstrelende klanken? Dan kan u terecht bij het Britste noise duo FUCK BUTTONS. Hun Belgisch podiumdebuut vond alvast plaats te AB in ’08. Met hun ‘bijna popmuziek’ of ‘noise met teen appeal’ zijn ze inmiddels zowaar populair geworden. Portishead is alvast die hard fan. En lees er de reviews van hun tweede album ‘Tarot Sport’ maar eens op na. Nog meer liefs voor het oor? Denk dan aan RUSSELL HASWELL die in ’02 via Warp zijn meest ‘populaire’ album uitbracht: ‘Satanstornade’, een samenwerking met de Japanse noisemeester Merzbow.
En dan hebben we het nog niet eens over de vlagen noise die AUTECHRE, KAPITAN KORSAKOV of MOUNT EERIE in hun sets stoppen…
3. FUTURE SOUND MUSIC
Bent u nog mee? Net nu we het dubstepgenre helemaal doorgrond dachten te hebben, spreekt men alweer over crunchy, funky, wonky en purple. Vorig jaar stond Rustie en Hudson Mohawke hier alvast en in de dubstep-league passeerde reeds eerder Skream (’07) en Kode9 & Mc Spaceape. Dit jaar nodigen we alvast KING MIDAS SOUND (het geesteskind van Kevin Martin) uit die op Hyperdub met ‘Waiting For You’ een van de parels van ’09 op zijn naam heeft staan. Ook jonge producers ESKMO en EPROM, net present met een split 12” op Warp, komen langs. Aan dit luik worden nog een aantal jonge producers toegevoegd, we houden je op de hoogte!
4. KERSVERS. JONG. DWARS. EN (VAAK) VOOR HET EERST IN BELGIË.
Een pak frisse, jonge en doorgaans dwarse bands/artiesten – nog immer de mission statement van Domino – zullen tevens present zijn en dat (vaak) voor de eerste keer op Belgische bodem. Denk maar aan het negenkoppige FOOL’S GOLD uit LA dat volgens de toonaangevende Rough Trade shop ‘one of the first fresh revelations of 2010’ is met hun ‘afropop’ . Of zoals BBC meldt: “Much like Fela Kuti’s reinvention of American funk as afrobeat, or Tinariwen’s Led Zeppelin-influenced desert blues, Fool’s Gold stretch Western pop templates out into African shapes”. Ook THE ROUGH BOYS zullen brokken maken. Onlangs opgepikt door het label Rough Trade (zie: Antony, Pete Doherty,…) zal hun in essentie garagerock zeker en vast een breder publiek aanspreken. Ook het Brooklynse THE HUNDRED IN THE HANDS debuteert op Belgische bodem en dat op basis van slechts één track (‘Dressed in Dresden’ ) die we hoorden op de Warp verzamelaar ‘2010’ en die ons ongelofelijk intrigeerde. Mogen we nog een band tippen? ASIWYFA ofte AND SO I WATCH YOU FROM AFAR, een Schotse band die dé absolute revelatie was op Eurosonic eerder dit jaar en fans van Explosions In The Sky of 65daysofstatic zal doen schuimbekken. Ook KING MIDAS SOUND (zie: Future Sound Music) doet zijn eerste stappen op Belgische bodem.
5. (DEBUTERENDE) BELGEN.
2010 wordt een sterk Belgen voorjaar. Nieuwe releases van Admiral Freebee, The Van Jets, Mintzkov, Fixkes, Black Box Revelation, Gabriel Rios,… komen op ons af, maar in de onderlaag bevindt zich nog veel meer moois… Het eerder aangekondigde TOMMIGUN bijvoorbeeld die met leden van Black Heart Procession de studio indoken om aan hun debuut te sleutelen (release: eind maart). Ook het eerder aangekondige TOMÀN is geen AB-onbekende, maar komt het nu met visuals doen. KAPITAN KORSAKOV is het lawaaierige beestje van de hoop maar dat weerhield hen er niet van in De Afrekening te belanden met hun single 'When we were Hookers'. En wat te denken van de opening night met drie Belgische beloftes van 2010: TAPE TUM, THE BEAR THAT WASN’T en MARBLE SOUNDS. TAPE TUM is de band rond de gebroertjes Dousselaere die debuteren met ‘The Night We Called It A Day’’ dat internationaal zelfs via het Ijslandse Kimi Records verschijnt. MARBLE SOUNDS is onze absolute favoriet die met ‘‘Nice Is Good’’ (via Zealrecords) ergens laveren tussen Pinback en The Notwist en nog véél meer moois. Onze absolute tip! Na Isbells de revelatie van 2010? En tot slot is er ook de bloedmooie plaat van The Bear That Wasn’t.
Naar aloude traditie zetten we tevens een Brussels label in de kijker. Dit jaar is dat Humpty Dumpty Records dat zichzelf omschrijft als ‘DIY label based in Brussel’ en sinds ’06 operatief is. Het label heeft inmiddels een tiental releases op hun conto, waarvan er sommigen héél hard uitspringen door het opvallende artwork van Astrid Ijskout (sic). Present op deze avond zijn o.a. MIÈLE + CARL + Y.E.R.M.O.
6. LITERAIR TALENT OP DOMINO? CD/DVD/BOOKSHOP.
Ook dit jaar kan u weer cultureel verantwoord Domino bezoeken. Naast tientallen optredens kan u zich tevens laven aan de inmiddels klassiek geworden bookshop met een uitgebreid aanbod aan cd’s/dvd’s/boeken die de Canvas-kijker in u helemaal doet opflakkeren. De ‘meerwaardebezoeker’ is een feit!
Tot slot ook nog even uw speciale aandacht voor LAURA DOCKRILL (voorheen: Dockers Mc). Deze jonge spitante spoken word artieste - vriendje van zowel Kata Nash als Scroobious Pip - zagen we afgelopen jaar in Londen aan het werk in de befaamde Royal Festival Hall en we waren fel onder de indruk. Rad van tong deze Laura én auteur van een tweetal straffe gelauwerde boeken. Word up!
7. PRE-LISTENING SESSIONS @ VERNIEUWDE AB-STELLABAR & SOUNDTRACK BY…
Ook opnieuw present: de befaamde pre-listening sessions. Platen delen met het publiek, weken voor ze via iTunes of de reguliere platenzaak te koop of te beluisteren zijn. In het verleden zaten daar reeds parels tussen van Jamie Lidell, Sonic Youth of Autechre. Wees op tijd! Vanaf 7Pm in de vernieuwde AB StellABar (links van het podium in de grote zaal).
In de agora (inkomsthal) van AB wordt u telkens getrakteerd op de jongste/nieuwste platen van het moment. Het talent van morgen. De muzikale dwarsheid van elke dag. Pangaea, Gonjasufi, Sachiko, Petr Kofron en Bass Clef? Geen enkele onbekende band zal ongehoord blijven.
INFO http://www.abconcerts.be of http://www.dominofestival.be
INFO: http://www.abconcerts.be
Links en rechts zagen we in onze omgeving wel wat wenkbrauwen fronsen toen we zeiden dat we naar The Scene gingen kijken. Ja, ze bestaan nog. Of ‘weer’. Ja, ze staan er nog. Of ‘weer’. En ja, ze klinken nog steeds als toen. Of nee, nog iets rauwer en heser en zelfs nog tederer.
Met hun nieuwe plaat ‘Liefde op doorreis’ - tegelijk de noemer voor hun theaterronde die door Vlaanderen zweeft - is een vervolg gebreid aan de reünietour van drie jaar terug. Meer nog, dit luidt een volwassene scene in die de zwanzende zatten wil mijden. En we raden die het omgekeerde ook aan. The New Scene gaat intiem en diep. En wie er bij was in de Ancienne Belgique zag en hoorde dat het goed was.
Vanuit het pikkedonker daagden de schimmen van weleer op en gaven ze met “Rigoureus” de misschien wel aarzelende, maar toch wel innige aanzet van wat zich tot een warm concert zou ontspinnen. “Zuster” volgde en kreeg een beatje mee, maar dan was het tijd voor nieuw werk. “Straat” was rustig, “Atlanta” heel uitgebreid ingeleid en gelinkt aan Sarah Bettens en het bezoek van Thé Lau aan het Martin Luther King in Centre in de genaamde stad. ,Een gevoel dat je nooit meer loslaat’ wilden we wel voelen, maar verder dan de “I have a dream”-quote kwamen we niet.
”(‘Mijn lief van’) ‘Vier seizoenen” werd zijdezacht uitgespreid en “Breek de ban” – de favoriet van de latent maar noodzakelijk aanwezige bassiste Emilie Blom Van Assendelft – ging over in een poëtisch-sterke (‘eenzame grootsheid van een’ )Vrouw (‘waar ik meer dan van muziek van hou’). Voorwaar een tekstueel meesterwerk.
Voor de rockband van ooit akoestisch ging, bracht The Lau met “Rauw, hees, Teder” nog een ode met en aan zijn onnavolgbare stem. Het vijftal ging gezellig samen zitten en “Mijn land”, “Samen”, “Geluk”, “Volle maan” en “S.E.X.” (voor de bronstige Belg in het publiek) waren pareltjes van innemende intimiteit. De zitsessie met trommeldoosstoel en lullig keyboardje van 300 euro, sloten ze af met een rustige versie van “Blauw”, die voor een aantal toeschouwers de drumapotheose miste en net na het akoestisch deel had mogen de slotfase inleiden.
Thé Lau bleef in zichzelf en ontweek zijn rockverleden. De taalvirtuoos goot een collage van dromen over New York, Parijs en Amsterdam in de slepende “Nachttrein”. De flarden schitterende teksten gingen soms verloren in het traditioneel monkelend gelal van Thé Lau, maar zijn ‘handoplegging’ bij zijn bassist tijdens het breekbare (’Ik hou van jou en ik’) “Leef” greep aan. “Geloof” ging weer luider, harder, ruwer en dan was het gedaan.
Of bijna. Met een flinke knipoogsneer naar Clouseau werd het toepasselijk “Sterven op de planken” gebracht, maar dat is The Lau nog niet van plan. Want “Iedereen is van de wereld” moest nog de apotheose worden. En dat werd het.
Een theatertournee (‘of u niet even wil zitten’, grapte Emelie) waarvan haast elke noot de moeite is om zachtjes te kraken. En niet enkel voor wie The Scene wil ‘her’ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Om Radio Moscow te situeren kunnen we zomaar eventjes 40 jaar terug in de tijd gaan, naar powertrio’s als The Jimi Hendrix Experience, Cream en Blue Cheer. Vettige rock geworteld in de blues, overvloedige gitaarsolo’s en heavy psychedelica met de Marshall versterkers op maximum volume. Volledig in de tijdsgeest van de late sixties horen we in “No good woman” zelfs een heuse drumsolo (Radio Moscow moet zowat de enige band zijn die dit op vandaag nog aandurft, doch we laten het volledig aan de luisteraar over of dit al dan niet een goed idee is).
Verder is dit een album naar ons hart. De riffs zijn stevig en splijtend, de groove en bij momenten ook de funk zitten goed in dit werkje genesteld en de krachtige songs staan flink met hun poten in de vunzige early seventies modder.
Misschien niet meer van deze tijd, maar wij kunnen in ieder geval dit plaatje wel smaken, want wij zitten er nooit om verlegen om al eens iets van The Free, Black Sabbath, Ten Years After, Grand Funk, Cactus of Hendrix in onze cd lader te schuiven. Vooral de geest van deze laatste is nadrukkelijk aanwezig op ‘Brain Cycles’. Zijn er dan geen raakpunten met het heden ? Toch wel, stel u The Black Keys voor mochten die hun gitaarsolo’s een ferm stuk uitvergroten. Maar goed, waar hebben The Black Keys de mosterd gehaald, dacht u ? Juist.
Zo retro als’t maar zijn kan, maar wel een ferme schijf.
Er zijn zo van die bands die al vanaf de eerste luisterbeurt een blijvende indruk hebben nagelaten en een speciaal plaatsje verdiend hebben in mijn Metalen hart. Zo'n band is Finntroll. Sinds het beluisteren van hun kraker ‘Jaktens Tid’ is mijn muzieksmaak nooit meer hetzelfde geweest. En nu, na een mcd en twee albums hebben ze eindelijk terug een nieuw album opgenomen met de titel ‘Nifelvind’.
En het is hun interessantste en afwisselendste album tot nu toe moet ik zeggen! Ze zijn duidelijk volwassen geworden. Alles is wat serieuzer, maar ook subtieler. Het zit hem nu vooral in de details, de muziek is niet meer zo makkelijk als in de tijden van Nättfodd om maar een album te noemen. Maar na enkele luisterbeurten merk je al snel de geniaalheid van deze nieuwe langspeler.
Na de verplichte intro beginnen we met “Solsagan”, het nummer waar ook een tamelijk ‘dirty’ videoclip voor werd gemaakt. Ja, het gitaarwerk is hier duidelijk meer naar voren geschoven, maar het is niettemin typisch Finntroll. Vooral het gezongen folky melodietje dan, dat overigens ook in de intro te vinden is.
”Den Frusna Munnen” is zo'n beetje het interessantste en experimenteelste nummer dat Finntroll ooit heeft gemaakt. Er komen een heleboel vreemde invloeden en melodieën naar voor die we niet gewoon zijn bij Finntroll, maar desondanks is het toch een nummer dat barst bij de band. “In Ett Norrskensdad” wordt voor het eerst een echte viool geïntroduceerd in de muziek van Finntroll maar een aanstekelijke en doorsnijdende melodie. Ook dit nummer vind ik geslaagd.
“I Trädens Sang” is terug een stuk agressiever en rechtdoor. Het ging gerust op hun vorige album kunnen gestaan hebben, ware het niet dat er een soort van andere sound heerst die wat doet denken aan hun debuutalbum.
Ja, ‘Midnattens Widunder’ is een album waar ik verder nog enkele keer aan herinnerd wordt bij het beluisteren van dit album. Dit door subtiele verwijzingen in melodieën en vooral bepaalde keyboardinstrumenten die ook veel gebruikt waren op dat album. ik kan deze beslissing alleen maar ferm toejuichen, want het komt de sfeer van de nieuwe nummers ten goede!
Verdere nummers hebben ook nog een eigen karakter. Na het geniale nummer “Tiden Utan Tid”, dat ferm naar ‘Midnattens Widunder’ verwijst, krijgen we een akoestisch nummer in de vorm van “Galgasang”. Een goede rustpauze want “Mot Skuggornas Värid” gaat er weer ferm tegen aan met een lekker ritme en bijhorend gitaarwerk.
Eén van de hoogtepunten van het album voor mij is “Under Bergets Rot”, een nummer dat al eerder op de myspace van Finntroll te beluisteren viel. Na “Fornfamnad”, een nummer met een pakkende hoofdmelodie en veel creepy geluidjes, komen we uiteindelijk bij het laatste nummer. “Drap” bevestigt nog eens mijn oordeel dat ‘Midnattens Widunder’ hier vaak om de hoek komt kijken, dit hoor je dan vooral bij het einde van het nummer.
De rit zit er op en ik ben heel erg tevreden. Finntroll heeft bewezen dat ze niet bang zijn van wat verandering en wat experimenteren, iets wat verder weinig voor komt in het genre Folk Metal en aanverwanten. Laat dit een les voor jullie zijn!
Een hartbrekend verhaal horen we op de plaat van Peter Silberman, de spil van het uit Brooklyn, NY-se trio The Antlers. ‘Hospice’ is een conceptplaat van dromerig, ingetogen songs, een niet voor de hand liggend geluid, avontuurlijk, creatief, ingenieus is en verrassende wendingen ondergaat.
Er schuilt een onfortuinlijk verhaal achter de muziek: een verpleegkundige die verstrikt geraakt in een zelfvernietigende relatie van een terminaal ziek meisje dat sinds haar jeugd door nachtmerries wordt achtervolgt.
The Antlers was eerder nog een éénmansproject, maar na twee albums werden een drummer en een keyboardspeler toegevoegd. Het is een knappe plaat die meerdere luisterbeurten vergt om z’n schoonheid prijs te geven. ‘Hospice’ bevat sfeervolle, intrieste songs bepaald door soundscapes en repetitieve akkoordjes en soms worden blazers toegevoegd; ze worden gedragen door de hoog uithalende, emotievolle stem van Silberman. In de songs horen we gaandeweg een voller geluid en zijn een paar songs voorzien van noise-erupties, waaronder “Atrophy” en “Two”. Bloodmooi klinken “Kettering” en de “Epilogue”. “Bear” en “Wake” boeien door de variaties. Een bundeling van de muzikale sterkte is er ongetwijfeld op het compacte “Sylia” en het sferische “Shiva”.
Ontroerend plaatje die muzikaal durft uit te halen en daarmee is ‘Hospice’ een intens broeierig en spannend plaatje geworden.
Mintzkov, in een ver verleden een Humo’s Rock Rally winnaar, is toe aan hun derde plaat, na ‘M for Means and L for Love’ en ‘360°’. Net als op de vorige plaat , heeft de band een eigen identiteit ontwikkeld en geraakte de Antwerpse band, onder de tandem zanger/gitarist Philip Bosschaerts en zangeres /bassiste Lies Lorquet, af van de dEUS-link.
We horen heerlijke poprock en knap in elkaar gestoken melodieuze catchy songs. De toetsen zorgen voor een aangenaam kleurpalet. Betreffende de zang houdt Mintzkov zich aan de mooie, nasale zang van Philip. Lies haar zang is op de plaat tot een minimum herleid.
Ze deden beroep op producer Jagz Kooner die al instond voor materiaal van Primal Scream, Kasabian en Reverend & The Makers.
’Rising sun, Setting sun’ is een gevarieerde plaat, die eens rockt als op de single “Opening fire”, “Finders keepers”, “Coronary street” en de titelsong; sfeervoller klinken ze op “Author of the play”, “The simple future” en het afsluitende “Gemini”. En met “Roadbuilding” hebben ze hun meest intens spannende, broeierige song klaar.
Wat het ook zij, de songs hebben een sterke opbouw en melodie en vloeien moeiteloos in elkaar over.
Mintzkov heeft een overtuigende plaat uit, bewijst één van de gevestigde waarden te zijn in ons landje en het mag de talentrijke band een terechte doorbraak opleveren in het buitenland.
Wie? Dave Matthews! … David John Matthews, geboren in Zuid Afrika en na verschillende emigraties, waaronder Engeland en Nederland een thuis gevonden in Charlottesville, Amerika. Hij is begin de jaren ’90 beginnen timmeren aan een muzikale carrière. Nu een 20 jaar later is hij samen met zijn band één van de populairste live-acts van Amerika. Volgens Bilboard staat de band op de 17de plaats van best verdienende artiesten van 2009. Ze behoren ook tot de top 100 van de best verkopende Amerikaanse artiesten aller tijden. De vele Amerikaanse fans die maandag avond paraat waren konden hun ogen niet geloven. De Lotto arena, volgens hun normen heel klein, was nog niet half gevuld. In hun thuisbasis verkoopt de groep al jarenlang moeiteloos de grootste stadions en arena’s uit. Na hun doortocht vorig jaar op Werchter, (waar de publiekelijke aandacht maar heel beperkt was) stond de DMB maandagavond 1 maart voor een 2de keer voor een zaaloptreden in België. De laatste keer was het in Vorst op 27 mei 2007 nota bene!
De set begon met “Proudest monkey” en “Satellite”, twee wat rustigere nummers. Om uiteindelijk tot een climax te komen met de live altijd prachtig gebrachte “Two steps” en Dylan’s “All along the Watchtower”.
De set was hoofdzakelijk opgebouwd met songs uit hun laatste CD, Big Whiskey and the GrooGrux king. Deze wordt beschouwd als 1 van één van de beste platen. Dat de DMB beschikt over uitermate goeie artiesten was te zien in de vele improvisaties tijdens de nummers. Helaas was het eindeloos rekken van solostukken in de songs toch een beetje te veel van het goede.
Hoogtepunten van het optreden zijn zonder twijfel “Shake me like a monkey”, “Funny the way it is”,” #41”, “Crash into me”, “Everyday”, de door het publiek ferm gesmaakte “Ants marching” waar Boyd Tinsley zijn viool liet gieren over het dolenthousiaste publiek. “Why I am”, opgedragen aan de in 2008 overleden groepslid Leroi Moore en “You and me” werd uit volle borst meegezongen. De live klassieker “Two steps” was een verbluffende uitvoering. De solo’s van de verschillende groepsleden was om duim en vingers van af te likken.
Als bisnummer bracht Dave eenzaam akoestisch het “Baby blue”, deze moest hij licht geïrriteerd onderbreken door het gebabbel van luidruchtige Amerikanen in de zaal.
Met Bob Dylan’s, “All along the Watchtower” kon de 2h en 45 minuten durende show niet mooier afgesloten worden.
Dave Matthews Band: Live Band bij Uitstek … Ongelofelijk Populair in de VS … En hier: “Wie zeg je”?!
Setlist
Proudest monkey, Satellite, Shake me like a monkey, Seven, Funny the way it is, Stay or leave, #41, Crash into me, Spaceman, Corn bread, Everyday, Ants marching, Lying in the hands of God, Why I am, You & me, Two Steps
Baby blue, All along the watchtower
Organisatie: Live Nation
Derde keer, goede keer … moet Passion Pit uit Massachusetts, Boston onder Michael Angelakos gedacht hebben, na de (noodgedwongen) cancels op Les Nuits 2009 en hun optreden in november 2009. Passion Pit brak vorig jaar door met “The reeling” single van de ‘Manners’ cd, een bezwerende, opzwepende, funkende en stuwende indietronica rocker; het was een plezierige, catchy en dansbare song, die hen richting Hot Chip, The Rapture, The Klaxons en Friendly Fires duwde. Toen we het debuut en de bijhorende EP ’Chunck of change’ beluisterden, kwam de ‘80’s synthpop van Tears For Fears en Scritti Politti, de neopsychedelica van MGMT en Empire of the sun, de inventiviteit van een gestroomlijnd Animal Collective en tot slot de disco tunes van Scissor Sisters om de hoek piepen; door de falset zang kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat Scissor Sister Jack Shears en Mika leuke broertjes moeten zijn.
We zagen de band nog aan het werk tijdens ‘Le festival les Inrocks’ … Ze lieten toen een vermoeide indruk na en hun dansgerichte droompop klonk eerder routineus … en net nadien moesten ze het concert in de Bota afblazen.
Ze hadden dus duidelijk iets goed te maken; de uiterst gemotiveerde en opgefokte band ging van start met aanstekelijke, krachtige popgrooves, “I’ve got your number”, “Make light” en de uitmuntende single “The reeling”, die een hoogtepunt vormde door meezingbare ‘oohoohs’. De synths en electrodrums klonken telkens goed door.
Een sterrenhemel trokken ze op de sfeervolle “Moths wings” en “Swimming in the flood”. “To kingdom come” was hier het hoogtepunt, door de intrigerende, toegankelijke melodie en gevatte tune.
Ze schakelden over naar een electroparty in dansbare toppers “Let your love grow tall” en “Folds in your hands” door de pompende injecties; als closing final serveerden ze “Smile upon me” en “Little secrets”. Wat een funkende ‘80’synthpopclash! De eerste rijen gingen uit hun dak en het kwintet was sterk onder de indruk van de respons op de fris gespeelde dynamische songs
Een melig “Eyes as candles” bracht ons even op adem, die door de piano en synthloops richting Air Traffic ging. “Sleepyhead” besloot en onderstreepte de dansbare formule van de band. Een veelheid aan invloeden konden we horen in de ruim één uur durende gevarieerde set van Passion Pit.
Het beloftevolle Scandinavische The Kissaway Trail speelde sfeervolle, broeierige en boeiende indierock. In de véél te korte set hadden de songs een spannende opbouw door de aanzwellende gitaarpartijen en subtiele arrangementen. The Music vormde de voornaamste referentie voor de heren!
Organisatie: Botanique, Brussel
Het Amerikaanse Le Loup uit Washington DC draait rond zanger/multi-instrumentalist Sam Simkoff. Twee jaar terug liet hij een weird debuut op ons los, ‘The throne of the third heaven of nations’ millenium general assembly’, een versmelting van bezwerende elektronica, frisse gitaarpartijen, ritmische drums, trommelwerk, handclaps, bleeps, beats en microfooneffects. In de muzikale dwarrelgeest van Simkoff’s Le Loup horen we een immense binding tussen toegankelijkheid en chaos. Er zijn de B-melodietjes van Beatles/Byrds/Beach Boys, linken met Animal Collective en Yeasayer en door de hoge vocals en stemmenpracht refereren ze aan Arcade Fire en de huidige rits Fleet Foxes, Port O’Briens, Tunng, Grizzly Bear en Local Natives.
De muzikale uitspattingen van het debuut zijn op de tweede cd ‘Family’ gestroomlijnd en bedachtzaam, wat een open, speelse en opgewekte heerlijkheid biedt. Een goed op elkaar ingespeelde band is verantwoordelijk voor het coherente, aanstekelijke geluid, in combinatie met het doortastende stemgeluid en de degelijke samenzang.
We waren onder de indruk van het resultaat live, want we kregen een portie originele, frisse, dansbare psychedelische freakende indietronicafolk geserveerd, van plezierig opbouwende, bezwerende, hitsige songs als “Saddle mountain” , “Morning song”, “Beach town”, “Grow”, “I remember everything”, “A celebration” en de titelsong van de tweede cd ‘Family’, geïnjecteerd door de aanzwellende gitaarpartijen, dreunende basses en repeterende, opzwepende synths, beats en drums. En ook een paar oudjes werden niet vergeten, “We are Gods! We are wolves” en “Le loup (fear not)” boden de nodige variatie in de set.
Het kwintet stond in een halve cirkel opgesteld en in het midden hadden we het ‘duracell’konijn en tronicafreak Simkoff, die door z’n spastische lichaam - en zwoele heupbewegingen de songs elan gaf.
Noteer alvast dat de tweede cd ‘Family’ van Le Loup als een ontluikende, bezwerende, louterende indierockende trip klinkt! De knappe, overtuigende uitvoeringen zorgden terecht voor een warm onthaal; het enigszins verbaasde maar aandachtige publiek werd de prooi en zat gekneld in de klauwen van de wolven van Simkoff en de zijnen. Maar interpreteer het als een hart onder de riem …
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Isbells uit het Leuvense hadden zich op een rij naast elkaar neergevleid op stoeltjes; hun stemmige muziek is te situeren ergens tussen Bon Iver, Iron & Wine, Kings of Convienence, Band Of Horses en Fleet Foxes. Zelf dwarrelen ze graag in de muzikale leefwereld van Elliott Smith, Nick Drake en José Gonzalez. De single “As long as it takes” was in de donkere dagen de gedroomde kerst-, haard- en kampvuursong.
Isbells is het project van Gaëtan Vandewoude, die als gitarist deel uitmaakt van het relatief onbekende Soon; Naima Joris en Bart Borremans staan Gaëtan bij en live vult een vierde man aan. Ze wonnen één van de selecties van de vi.be on air en waren de ‘poulains’ van Admiraal Tom Van Laere.
Het kwartet brengt de Amerikaanse alt.country/americana, folk en sing/songwriting binnen ons muzikaal landschap. Naast het instrumentarium van akoestisch ingehouden gitaren, een licht en sobere elektrische gitaar, mandoline, steelpedal, toetsen en spaarzame jambeetics, gaat de aandacht naar het stemgenre en –timbre van zachte, zalvende, meerstemmige en hemelse vocals, aangevuld met obligate ‘oohoohs’ en ‘hoohoos’.
Het dromerig, beklijvende materiaal van hun titelloos debuut klonk uiterst gevoelig: pareltjes van songs die ze in een herfstig klankpalet opentrokken. Je kon bijna een speld horen vallen op het intieme “BB Chevelle”. “Without a doubt” was sfeervol door een vibratoets en vingertics bepaalden “Reunite”; spaarzaam en broos hielden ze andere songs, “Maybe”, “Time is ticking” en “I’m coming home”.
Ze trokken “Dreamer”, het afsluitende “My apologies” en de single “As long as it takes” meer open door opbouwende tokkels, mandoline, steelpedal en een aanvullende toets en percussie. En “Know” was in de bis het nieuwtje, nog ietwat zoekende en die ze aan elkaar ‘jam-den’ om later in te lijsten als een grootse Isbells song.
Kortom, eenvoudig doeltreffende, straffe songs en heerlijke zanglijnen. Een puur, oprecht, eerlijk, spannend en broeierig geluid. Isbells: Vlaamse Band met Grootse Toekomst …hun flikkerlichtjes pop is te koesteren! Een verdiende doorbraak! Minpunt: Isbells, laat je niet verleiden en verglijden om het perfecte geluid te creëren. De geluidsman had zo te horen af te rekenen met foute monitors, en moest bijna elk nummer bijregelen. Isbells werd op den duur hun eigen stoorzender en verloor zich in een ‘niet-meer Schoenmaker, blijf bij je leest’!
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Een dubbel en uitverkocht concert in hun thuishaven Gent… het was feest voor Absynthe Minded die laatste twee stormdagen van februari 2010. Maar echte party animals waren er niet. U en ik, het publiek, waren beleefd aanwezig en heupwiegden even of murmelden wat mee. Lag het aan Absynthe of aan ons? Of aan de twee?
Ze zijn zo ‘in’ momenteel, vooral bij het jonge volkje. Ze wonnen net voor hun dubbele thuisparty nog enkele awards (Cutting Edge, MIA (Music Industry Awards), dus iedereen wou/wil ze zien. Wij zagen ze jaren geleden - toen ontdekkend en experimenterend op de Nachten - al aan het werk. Onderaan een trap nota bene ! Het stond hen. Ons ook, letterlijk dan. Intussen zijn er al veel noten weggevloeid en nog meer poppy trucjes bijgekomen. Ballades ontloken, de jazzy sound bleef wel wat hangen, de rocklucht snuif je nog op, maar vooral het hitgevoel is er bijgekomen. Hun vierde elpee ‘Absynthe Minded’ (na ‘Acquired Taste’ (2004), ‘New Day’ (2005) en ‘There Is Nothing’ (2007) ) klikt en klit, maar hun concerten in Gent dobberden. Van rustige vastheid (ja, ’t wordt een cliché) naar stevige gitaargolven. Voor ons hadden ze nog wat mogen doorfeesten die avond, maar hun opwarmfase mocht er gerust uit.
Afgelijnd en gecontroleerd, dat etiketteerde dat openingshalfuur en misschien is dat ook wel Absynthe Minded tout court. Niet verwonderlijk dat het feestje dan ook geen extases kende. De meer dan degelijk geperformde nummers gleden over de koppen in de zaal, maar daalden niet neer. Lief en licht. Het waaide over.
We hadden al acht nummers gehad toen het grootste deel van de zaal kreeg waar het voor gekomen was: “My Heroics Part I”, bekroond tot het beste Belgische nummer van de laatste tien jaar. De temperatuur steeg meteen en bleef aangroeien. Met “Moodswing Baby” (hun nieuwe single) volgde meteen een tweede hoogtepunt en “Multiple Choice” stoomde verder om dan in “Envoi” te oreren. “Dead on my feet” en “Plane song” bleven doorgaan en bewezen dat de gevatte – al bleek dat niet uit de bindteksten - singersongwriter Bert Ostyn met Renaud Ghilbert (viool, trompet), Jan Duthoy (piano, hammond), Sergei Van Bouwel (contrabas, basgitaar) en gangmaker Jakob Nachtergaele (drums) oerdegelijke muzikanten rond zich posteert.
Twee bisnummers en dan nog een ‘tris’ besloten de avond, maar nog altijd met het idee dat het feest nog echt moest losbarsten.
We hadden eerder het gevoel dat we op de stormdag een warm deken rond ons geslagen hadden. Lekker en warm en dat is ok. Maar toch… met zo’n naam. Om absint te drinken wordt in een moderne variant van het ritueel een suikerklontje geflambeerd. Dat misten we.
Play list 1. Mercury 2. Weekend in Bombay 3. Fortune 4. I am a fan 5. Heaven knows 6. Papillon 7. Pretty horney flow 8. People of the pavement 9. My heroics part I 10. Moodswing baby 11. Multiple Choice 12. Envoi 13.Dead on my feet 14. Plane song
Bis 1. There is nothing 2. I like it when you are sad 3.Stuck in reverse
Organisatie: Democrazy, Gent
Een tip voor de top is Hindi Zahra, afkomstig van het Berbervolk in Marokko. Ze heeft Toeareg-roots en een thuis in Parijs. Muzikaal brengt ze een soort fusion van pop, folk, soul, blues, jazz en flamenco met Oosterse, Marokkaanse rootsmuziek, zonder echt wereldmuziek te zijn. In sommige nummers is er de link met de hypnotiserende retro/world/woestijnblues van Tinariwen, ook Toeareg nomaden, maar dan van Mali.
Op haar manier verwerkt en vermengt ze de diverse stijlen en invloeden in een soort ‘handmade’ freefolk. Tja, niet voor niks noemt haar debuut ‘Handmade’, dat ze eigenhandig produceerde en verscheen op het Blue Note label. In een artikel lazen we dat de albumtitel refereert naar l'artisanat, de handarbeid die Marokkanen verrichtten voor zowat alles dat zij produceren; ze wees hierbij naar de schatkist aan juwelen rond haar arm. Ook muzikanten zijn handarbeiders, wat verklaart dat de titel van de plaat vollédig van haar hand is.
Ze brengt een internationaal, toegankelijk, rijk geluid, van akoestische gitaren en handclaps, warme zalvende toetsen en bezwerende percussie, onder haar zachte, warme stem; als voorbeelden zangeressen haalt ze als Amália Rodrigues, Oum Kalthoum, Dimi Mint Abba, Django Rheunhardt en Yma Sumac aan, maar we durven ook denken aan Billie Holiday meets Patti Smith, Natacha Atlas en de zusjes Casady van Cocorosie.
Een kleine twee uur hield ze het publiek in de ban van haar meeslepende, aanstekelijke heupwiegende poplounge met een exotisch tintje. “Try again”, “Fascination” waren schitterende openers en wereldse songs “Nanyi” en “Imik silik”, in het Berbers gezongen, kregen een mysterieus tintje; een bewijs dat de jonge, beloftevolle dame alvast heel wat in haar mars heeft. De songs prikkelden door de bezwerende opbouw en hadden een dromerig karakter. Een ‘50’s vaudeville stijl haalde ze aan op “At the same time”; we waanden ons in een rokerige kroeg en misten nog een Tom Waits aan haar zijde.
Eén en dezelfde song kon ze met haar band ingehouden als trippend spelen. De single “Beautiful tango” was er een mooi voorbeeld van. Intussen was ze samen met haar begeleiding goed op dreef gekomen en was de verwantschap met Tinariwen en het nomadenbestaan groot. We voelden de blakende zon en het woestijnzand opwaaien in lange versies van “Kiss & thrills”, “Oursoul” en “Set me free”. De bezwerende gitaarslides, de percussie en de ‘70’s psychedelica toetsen gaven een opzwepende groove. En aan “Set me free” breidde ze er een “Get ready” van Rare Earth aan. Na de intens gespeelde songs, kwamen we even op adem en volgde een ingetogen folky “Don’t forget”, die ze met één van haar gitaristen speelde. ”Waiting in vain” was een geslaagde Bob Marley cover, sober en elegant door de akoestische gitaren en een spaarzame percussie die het reggae karakter behielden. Het refrein werd zachtjes meegezongen door het publiek.
Ondanks griepale symptomen, trakteerde Zahra op een fijne avond en werd ze telkens sterk onthaald. Dat ze een talentvolle artieste is, omringd met een even talentvolle band, was te horen op “Impro orientale” en “Stand up”, ‘all-styles-fusion songs’, die geïmproviseerde, verrassende en onverwachtse wendingen ondergingen en een krachtig, dansbaar einde toebedeeld kregen. De overtuigende rockdiva besloot met een intieme “Old friends” en een stevig gespeelde “Music”.
Pure klasse van een grootse dame, die nog wist te vertellen dat we op de volgende plaat banjo partijen en Berberse vioolklanken zullen krijgen. Haar set gaf al vonken, dus we mogen er halsreikend naar uitkijken …
Spijtig genoeg moest ze de dag nadien haar optreden in de AB staken door griep… Maar, geen nood eind maart will she back. Tip: Doen!
Organisatie: Aéronef, Lille
Wie IJsland en muziek googelt of denkt, komt ongetwijfeld bij Björk en Sigur Rós uit, maar de meest westelijk gelegen natie van Europa exporteert nog (meer) aparte noten van onder de poolcirkel. Dat weet men ook bij de Botanique en de line-up van drie bands uit het land van Reykjavik lokte op 25 februari dan ook een volle Rotonde, met zelfs zo’n dertig IJslanders present. Voorwaar een zootje ongeregeld. Zowel op als voor het podium.
Mugison stond als headliner aangekondigd, maar fungeerde uiteindelijk (en wegens onduidelijke redenen) als uitzonderlijk beleg tussen de sandwich van Helgi Hrafn Jonsson en Belfast FM. Geen hapklare brok, zo zou blijken.
Helgi Hrafn Jonsson opende dus en de eerlijkheid verplicht ons te zeggen dat we de jonge singer-songwriter, die ook trombone speelt bij Sigur Rós, pas helemaal op het eind van zijn gig bezig zagen. Dat klonk bepaald vrolijk en grappig, al blijkt hij verder een zwak te hebben voor ontroerende popballades.
Maar het was Örn Elías Guðmundsson ofte Mugison die ons – net als de meesten wellicht - naar de Botanique gelokt had. Niet met een band deze keer, maar back to his roots: standing musician. And dito comedian, want zijn hilarische vertelsels tussen zijn nummers boeiden ons haast zo strak als zijn nummers. En dat statement doet zijn nummers beslist geen oneer aan.
Of de organisatoren de IJslandse bard in geruit kostuum met pet als top of the bill opgeofferd hadden omdat hij al een stuk boven zijn noordelijke wodka was, kan best, maar zijn (half?) roes werkte inspirerend, ja zelfs bezwerend. De versmelting van Dylan, Waits en Kravitz smeerde een negental nummers uit over het publiek dat zich er met graagte in wentelde.
De man van de elpees ‘Lonely Mountain’, ‘Little Trip’, ‘Mugimama Is This Monkey Music?’ en ‘Mugiboogie’ houdt van verrassingen: voor zichzelf en voor het publiek. En eigenlijk is hij er zelf één. Na een openende bluessong die meteen aan het schuurgedeelte van de stem van Lenny Kravitz deed denken, beloofde hij nog één melancholisch nummer te spelen en dan ‘fun stuff’ te brengen. Zijn gitaar en zijn zelf ineengestoken sampling machine hielpen hem de belofte nakomen.
De fantastische – in alle betekenissen van het woord – verhalen die de excentriekeling ertussen de zaal in lalde, omzwachtelden zijn concert met een ruigheid die in de diepste noten van zijn muziek ook knettert. Maar tegelijk injecteert hij zijn songs met een intense sensitiviteit die zijn gelijke amper kent. Het was zwaar genieten.
Met “Jesus is a good name to moan” liet hij het publiek mee kreunen, niet in het minste de IJslandse jonge schonen aan zijn rechterzijde, wat hem nog een extra diepe kerm ontlokte. Maar het vrouwelijk schoon kon – zo liet hij doorschemeren - niet op tegen zijn eigenste vrouwtje dat de chaoot in hem helpt recht houden in deze zwaar georkestreerde wereld en aan wie hij het daaropvolgende nummer opdroeg. Ook Elvis kreeg nog een song aangeboden en uiteindelijk speelde hij – mede op vraag vanuit het publiek – “Murr Murr”.
Als bisnummer bracht hij nog een brullend onding waarvan wellicht niemand ook wist of het wel een nummer is en waarvan hij zelf zei dat hij zelden de kans krijgt het te spelen. Aangezien zijn merchandising uitverkocht was, raadde hij nog iedereen aan om te downloaden wat hij ooit gemaakt had. En om de volgende keer vrienden mee te brengen zodat hij in een grotere zaal kon spelen en zo echt geld kon verdienen. En weg was hij, met twee flesjes bier en een leeg glas whisky dat hij in zijn hooliganisch enthousiasme had omgeschopt.
Op het eind van het jaar vraagt onze hoofdredacteur telkens een top-tien van beste concerten op te stellen. Het zou ons verwonderen dat deze gig uit de eerste drie gebonjourd wordt. Een performer pur sang, een muzikant die je niet kan duiden, maar die je diep raakt. Alleen is het verbazend dat niemand deze energetische weirdo op ontdekkingstocht in music land kent. Of is het net daardoor? Te weinig aanpassingsvermogen? Hoeft ook niet.
De overgang van de ruwe troubadour naar de discotheekbeats van FM Belfast kwam hard aan. Te hard voor ons. Synthesizers uit de jaren tachtig met dito beats en schreeuwende stemmen zijn niet ons ding, al was meteen duidelijk dat het jonge IJslandse publiek zijn herkenningsmomenten vierde met hoog opwaaiende armen en hoofden. Vijf jongens met fijn strikje en een even gekke jongedame – met amper 300.000 inwoners moeten er wel nare inteeltgevolgen zijn - pumpten de jam up. Thanks, but no thanks. Al vond Mugison het blijkbaar wel best te pruimen, want hij kwam nog even mee heulen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
