Michaela Turcerová - Ik heb een object, dat mijn instrument is, en de muziek komt voort uit een visie om dit object vanuit meerdere hoeken en standpunten tegelijk weer te geven, als een soort surrealistische sonische microfotografie
Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was - roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slovaakse saxofoniste en componiste Michaela Turcerová op haar album 'Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival. Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten.
We hadden naar aanleiding van dit magisch optreden en de release een mooie babbel met Michaela en polsten ook naar de ambities en toekomst plannen en ambities.
Vertel eens wat meer over jezelf? Hoe is het allemaal begonnen en waarom de saxofoon?
Muziek was een van mijn interesses van jongs af aan. Ik begon met zingen in een kinderkoor en met blokfluit spelen op 6-jarige leeftijd. Na een aantal jaren werd me gevraagd naar welk “verder gevorderd” blaasinstrument ik zou willen overstappen, en de reden om voor de saxofoon te kiezen was, om eerlijk te zijn, helemaal niet gebaseerd op geluidsfascinatie. Ook al had ik de neiging om door te gaan met dwarsfluit of zelfs over te stappen op een heel ander instrument, ik wilde gewoon leerling blijven van mijn leraar Martin, die alleen les gaf in klarinet en saxofoon. Dat is het, pure emotionele binding. Achteraf denk ik ook dat dat de reden is dat het heel lang heeft geduurd voordat ik echt stopte met vechten met het instrument en er iets van mezelf in vond.
Je hebt je debuut uitgebracht, 'Alene Et'; hoe waren de eerste reacties?
Ik ben nog steeds verbaasd hoe warm de reacties waren. Ook al hield ik van het creatieproces en het materiaal zelf, toch was er een kleine twijfel in me, die me vertelde dat deze muziek te abstract of te niche was. Maar het lijkt erop dat er iets verborgen zit waardoor mensen nieuwsgierig luisteren, wat ik als een waardevol resultaat beschouw.
Het album was op KRAAK festival volledig uitverkocht dacht ik, had je dit succes verwacht?
Ik was overweldigd door het publiek van de KRAAK en hun diepe betrokkenheid bij mijn muziek en ook alle andere optredens. Ik kreeg zoveel berichten en had zoveel inspirerende gesprekken na het concert met zowel andere artiesten als het publiek. Prachtig.
Het balanceren tussen intimiteit en harde geluiden, het experimenteren … Is het een bewuste manier van werken? Hoe ben je op dat idee gekomen?
In het lange formaat, zoals bijvoorbeeld live performance is, denk ik veel na over structuur en bepaalde onderliggende (en abstracte) verhaallijnen. Sonisch gezien bestrijk ik graag een breed en contrastrijk scala aan werelden en “de verschuivingen” helpen me om aanwezig en gefocust te blijven op de kleinste microscopische details.
Waar haal je de inspiratie? Ik hoor vaak geluiden uit de natuur.... Of is dit net mijn fantasie?
Mijn muziek is geen directe vertaling van een bepaald geluidsfenomeen of iets dergelijks. De kern ervan ligt in de lichamelijkheid van het instrument en de aanpassingen, dus mijn grootste inspiratie komt van het vinden van onbekende gebieden van het instrument waar ik al zoveel jaren mee verbonden ben. En als die gebieden iemands verbeelding triggeren, is dat een extra waarde waar ik alleen maar blij om kan zijn.
De structuur van de nummers hebben allemaal een duur van maximaal drie minuten, ergens voelt het aan als één lang verhaal in verschillende kleine afleveringen … Wat vind je zelf? Was het een onderliggende bedoeling om een verhaal te vertellen?
Ik heb een object, dat mijn instrument is, en de muziek komt voort uit een visie om dit object vanuit meerdere hoeken en standpunten tegelijk weer te geven, als een soort surrealistische sonische microfotografie. In ieder geval toen ik het album alene et opnam, werd ik geïnspireerd door de reductionistische benadering, terwijl ik niet probeerde om het materiaal in een geconstrueerde lange vorm te gieten, maar eerder om deze afzonderlijke in flux kristallen te creëren. Dus op deze manier kan het worden gezien als een niet-lineair verhaal vertellen, ja.
Ik ben een fervent fan van het instrument saxofoon. Ik zag verschillende muzikanten grenzen verleggen, jij laat je instrument spreken en schreeuwen, ahw een schreeuw van pijn. Is het een manier om ‘pijn’ of ‘frustratie’ uit te beelden in sommige nummers? Emoties komen los … op een gegeven moment hoorde ik live op het KRAAKfestival een soort gefluister vanuit de duisternis … zit hier een persoonlijk verhaal achter?
Deze muziek vertegenwoordigt geen specifieke verhaallijn of expliciete emoties en probeert die ook niet direct over te brengen. Ik vind het fascinerend dat een luisteraar wordt geconfronteerd met puur geluid, zonder specifieke eisen voor interpretatie of begrip. Een van de essentiële informatie die je in alle boeken over het beheersen van een instrument krijgt, is dat elk blaasinstrument een verlengstuk van je lichaam is. Ik ben me daarvan bewust geworden toen ik verschillende onconventionele, niet-saxofonistische technieken in de muziek introduceerde, zoals adem of stem. En ik kan me voorstellen dat die, zacht gespeeld, radicaal versterkt en vervormd door het lichaam van de saxofoon, zeer intieme, “ingezoomde-op-de-performer” relaties kunnen creëren.
Het geluid van de saxofoon kon je moeiteloos vervormen; je nam de luisteraar mee naar een compleet andere ruimte op het KRAAK festival … Een hypnotiserend meditatief moment. Hoe krijg je die geluiden uit de saxofoon? Wat is je geheim?
Wat me bij het creëren houdt is speelsheid, geduld, aandacht voor en waardering van details.
Hoe heb je het festival en je verblijf in België ervaren? Want je trad ook op in Brussel Het innerlijke leven en de DIY cultuur van nieuwe steden ervaren is altijd zo bevredigend. De muziekscene rond Antwerpen en Brussel leren kennen was echt inspirerend, dankzij heartfelt d'incise & Mona, KRAAK en Q-O2.
Je debuut is een experimenteel pareltje... Is dit het verloop naar de toekomst toe, of hoe zie je het zelf?
Als ik de categorie experimentele muziek opvat als een creatie geleid door nieuwsgierigheid, dan ja. Ik zie mezelf in de toekomst als een constant lerend wezen en ik wil open blijven.
Wat zijn je verdere plannen?
Ik heb dit jaar gewijd aan de ontwikkeling van de live uitvoering van mijn soloset, waarbij ik werk met microfoons, een geluidstechnicus en voortdurend onderzoek doe naar het materiaal. Daarnaast richt ik me op het opnemen van een album met mijn ensemble ŠUMUM - een septet bestaande uit drie blazers, zang, contrabas, twee percussionisten en analoge elektronica (reel-to-reel en tapes). Vroeger werkte ik met dit ensemble op een manier die de fysieke ruimte actief integreerde - door de ruimtelijke plaatsing van musici en luidsprekers, die ook de structurele organisatie van de compositie beïnvloedde - en nu onderzoek ik hoe ik de muziek kan aanpassen aan het opgenomen formaat.
Wat zijn je grote ambities; is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig?
Ik droom ervan om een nieuw blaasinstrument na te bouwen, of zelfs helemaal opnieuw te bouwen, een soort volgend ontwikkelingspunt van wat ik nu aan het doen ben met de body van de saxofoon, dat een veel complexer toetsensysteem zou kunnen hebben, met meer mogelijkheden om microfoons te plaatsen en meer klankkleuren te laten horen. Daarnaast heb ik ook eenvoudigere wensen voor de toekomst, zoals meer oefenen op mijn instrumenten, meer componeren, en bijdragen aan de opbouw van een sterkere lokale scene en klankgemeenschap in de plaats waar ik me ga vestigen.
Links welkom
https://mappa.bandcamp.com/album/alene-et
https://michaelaturcerova.com
Pics homepag @Emilia Jasmin
Bedankt voor dit fijne gesprek
Diederik Nomden - Hoe ouder je wordt, hoe meer verleden je krijgt. Je hebt erdoor een schat aan verhalen om naar terug te grijpen
Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met wie hij de muziek van The Beatles en Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. Hij besloot om in zijn vrije uren energie, te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat, het debuut ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut bracht hij in 2021 ‘Parallel Universe’ uit.
Nomden heeft ondertussen niet stil gezeten. The Analogues lijkt een (voorlopig) afgesloten hoofdstuk. En nu is er een nieuwe solo plaat ‘Sooner/Later’.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijne babbel met Diederik. Niet alleen namen we de schijf onder de loep, we praten over de ambities en de toekomst.
Diederik ik heb je leren kennen via je werk bij The Analogues; is dit project nu einde verhaal? Of heb ik dat verkeerd gelezen/gehoord?
Ja, dat is klaar. Ik speelde daar wel in maar was niet de leider of zo. Het einde van de cyclus was een beetje bereikt met dat project. Alle albums die we wilden spelen, hebben we gespeeld. Er viel niets meer of minder meer aan toe te voegen. Mensen hebben het gezien in Nederland, in het buitenland was het ook leuk maar niet rendabel genoeg. Je weet nooit wat er in de toekomst gaat gebeuren, maar voor nu is het goed zo.
Ons vorig interview was in 2019
Lees gerust
Er is intussen veel gebeurd, graag een klein overzichtje …
Naast het werk met de Analogues, bracht ik twee platen uit en nu is er ‘Sooner/later’, een persoonlijke plaat die gaat over mijn leven, en het bepalen van mijn eigen koers. Het is ook een DIY ding waar mijn platen altijd voor staan. Met deze nieuwe plaat heb ik wel meer met mensen samengewerkt, omdat het zo voelde. Laat ons stellen dat de laatste zes jaar draaide rond een vestigen van mijn eigen artistieke carrière. Ik merk, dat er sinds ik solo speel veel behoefte en er vraag naar is in Nederland. Er zitten steeds tussen de 80 tot 150 man in theaterzalen waar ik optreed. Dat is een mooi parcours, ik ben wel redelijk laat begonnen zeg maar. En kan, met de inspiratie die er nog is, gerust nog een jaar of tien a vijftien door
roeien. Het ziet er goed uit.
De gloednieuwe parel ‘Sooner/Later’ is uit, een erg weemoedige plaat vind ik. Het lijkt ook een persoonlijke weergave van wat je bezighoudt in het leven? Hoe zien we ‘t best?
Weemoedigheid is bij mij altijd wel een rode draad. Werk van bijvoorbeeld Nick Drake spreekt me enorm aan. Behalve de zonnige kant van The Beatles, maar wat de singer-songwriter kant betreft hou ik wel van dat deemoedige. Die weemoed is een soort verlangen naar wat voorbij is, vergane dingen uit het verleden waar je op terugkijkt. Met een fijn gevoel terugdenken aan keuzes die je hebt gemaakt, of net niet hebt gemaakt. En ondanks dat dit niet per se droevig is, zit er wel een soort weemoed in. Ik schuw ook niet de pijnlijke onderwerpen. Zo staat er een song op over de moeilijke tijden die mijn zoon heeft doorgemaakt tijdens die, voor jongeren van zijn leeftijd toch wel pijnlijke tijden tijdens covid. Toen werden de klassen gescheiden, de ene helft ging die uren naar school, de andere helft het ander uur. Door puur toeval, want dat gebeurde alfabetisch, werd hij gescheiden van al zijn vrienden.. Voor een jongen van twaalf weegt zoiets best wel een zware last om te dragen. Daaruit is die song ‘Getting Away From It All’ ontstaan
Is die song ook voor hem een troost geweest?
Ik weet niet of hij dat echt door had, hij is ondertussen zestien en aan het puberen en dus met andere dingen bezig dan naar pa zijn plaat te luisteren. (haha). Maar als hij het zal horen zal hij wel weten dat het daarover gaat.
Je kan door je bijzondere stem niet voorbij de invloed van The Beatles; je stem lijkt veel op Paul McCartney … o.a. op “Getting Away From It All” valt het enorm op. Bewust?
Mijn muzikale vorming komt van de muziek uit de jaren ’60 en ‘70. McCartney is een groot voorbeeld omdat hij een enorm groot bereik heeft met zijn stem. Ik zal nooit een even goede zanger worden als Paul McCartney zelf, maar het is zeker geen toeval dat mijn stemkleur neigt naar zijn stem, zeker niet. En ook in mijn schrijfstijl, ik ben gewoonweg gevormd door die man.
Het is dus niet zo dat je die voortdurende ‘link’ die mensen ernaar leggen probeert weg te duwen door eens iets anders te gaan proberen…
Nee, want dat zou niet eerlijk zijn tegenover mezelf. Het komt er gewoon uit zoals ik het aanvoel, je kunt je gevoel nooit bewust uit de weg gaan. Als je dat doet wordt het minder krachtig. En dan komt het ook minder goed over naar de luisteraar toe. Je moet gewoon omarmen wat je gevormd heeft, en er komt wel een fase in je leven dat je dat uit de weg probeert te gaan. Maar op het einde van de rit, grijp je gewoon terug naar wat je echt heeft gevormd. Dat zal altijd zo blijven.
Met”Little child” en “Return Of The Child” grijp je terug naar je kindertijd? Of hoe moet ik dat zien?
Teruggrijpen naar kindertijd heeft er eigenlijk niets mee te maken. ‘Return Of The Child’ gaat wel over iemand waarmee ik mijn tienerjaren bevriend was. En die was een Kate Bush fan. Een bepaald voorval deed me denken aan die tijd van toen, en dat heb ik dus als ode geschreven aan die tijd. Het is ook een link naar ‘The Man With The Child In His Eyes’ van Kate Bush. ‘Little Child’ is een beetje, in het begin van een lied, klanken die passen. In het begin van dat liedje was het er al. Het verhaal dat zich daar ontwikkeld gaat over een dame die alles op de rails leek te hebben, maar toch zichzelf verloor in een affaire die niet goed voor haar is uitgedraaid.
Iemand vertelde me ‘gooi het kind in jezelf nooit weg’ ; kijk je met weemoed terug naar wat voorbij is, of heeft het er niets mee te maken? Een beetje?
Dat zie je ook een beetje aan de hoes van de plaat met dat jongetje aan de voorkant, en de andere kant die man. Die connectie met je kindertijd blijft er altijd. En ook, hoe ouder je wordt hoe meer verleden je krijgt. Je hebt gewoonweg een schat aan verhalen om naar terug te grijpen. Je tienertijd is de periode dat je het meest gevormd wordt. Heel veel in je later leven refereert dan ook naar die tijd van toen.
Het is ook opvallend hoe je de te zeemzoetige aanpak weet te omzeilen door een soort weemoedig in te verbergen, die deels de alternatieve muziek fan weet aan te spreken; o.m. “Help Me Stand” is er een mooi voorbeeld van. The Beatles waren grootmeesters om dit te doen; een bewuste aanpak of is het iets dat naturel groeit?
Dat is ook iets wat het voor mij moeilijk maakt om echt ‘door te breken’. Toen ik zestien was, dat was de tijd van de Grunge en gitaarbands, was dat voor mij net iets te heavy. Maar de echt pure pop muziek was me dan weer te glad. Daardoor, ook binnen mijn eigen muziek, terecht op een soort binnenpad. En je weet hoe mensen zijn. Ze willen muziek duiden of er een label op kleven, zeker als je op de radio wil gedraaid worden. Het is gemakkelijker als je ofwel underground bent, ofwel een pop artiest. Daar zit, qua verkoopbaarheid, dus een beetje de moeilijkheid bij mij. Als ik mijn muziek op Spotify zet, om maar een voorbeeld te geven, moet ik ‘genre’ kiezen. Weet ik veel welk genre ik doe (haha). Het is dus best lastig, maar het is geen bewuste keuze, het is gewoon wie ik ben. Moest iemand me vertellen je verkoopt gegarandeerd één miljoen platen als je zus of zo doet? Dan denk ik dat ik het wel doe. Maar niemand kan me dat garanderen. Om het hard te zeggen, kun je beter met je eigen visie ‘ten onder gaan’ dan het volgen van een slappe visie van iemand anders die er uiteindelijk geen verantwoordelijkheid voor neemt. Maar dat moment komt niet, want niemand heeft helemaal de wijsheid in pacht. Dus blijft ik gewoon doorgaan op deze wijze.
Mocht je die raad opvolgen, loop je toch de kans je eigen identiteit te verliezen? Wat an sich ook niet zo goed is …
Een dikke portemonnee en wat Wereldhits maken zou ook wel leuk zijn. Je moet je eigenheid blijven bewaren daarin, dat is een feit. Maar er zijn voldoende voorbeelden van artiesten die wel toegevingen hebben gedaan, zonder zichzelf compleet te verloochenen. En die in een formule terecht komen die heel goed werkt. En die dan, met die hits onder de arm, heel lang muziek kunnen maken op hun eigen voorwaarde. En dat is een model dat ik wel zou kunnen aanvaarden. Maar dat kan ik dus alleen, als men mij 100% de garantie zou kunnen geven dat dit daadwerkelijk ook gaat lukken.
Je bent een ware verteller, die een gevoelige snaar kan raken, zoals enkel een grootmeester als Paul McCartney dat kan …
Waar blijf je die inspiratie vandaan halen om telkens weer te verrassen?
Mijn eigen leven is best wel stabiel. Ik heb fijne kinderen, en een fijne vrouw. Ik heb weinig stress en trauma’s. Mijn inspiratie komt vaak van situaties met mensen om me heen. Zoals ‘Help Me Stand’ dat is geïnspireerd door wat vrienden doormaakten. ‘Save Me’ gaat dan weer over iemand die ergens in het begin van zijn leven liefde heeft gemist, en daar op ver gevorderde leeftijd nog steeds de gevolgen van draagt en hulp vraagt: ‘red mij, hou van mij’. Ik ben heel gevoelig voor zulke dingen die ik dan hoor, zie of lees. Het gaat dus niet zozeer over mezelf, het gaat meestal over iemand die ik ken. Mensen die het moeilijk hebben om het geluk uit zichzelf te halen. Het kan dus van alles zijn eigenlijk..
Ik zie ietwat dezelfde mooie lijn doorheen al die platen; wat is volgens jou echter het grote verschil tussen deze plaat en de vorige?
Dat is een goede vraag, want eigenlijk omschrijven de drie platen het verhaal over mijn muzikale en mijn echte leven. En vaak over het nadenken van wat ga ik nu doen. Ik ben, terloops, erover aan het nadenken om een helemaal Nederlandstalige plaat te gaan maken. Om terug te komen op uw vraag. De vorige plaat ‘Parallel Universe’ was een fase uit mijn leven waar ik nadacht over ‘wat als ik op die of deze moment links was gegaan en niet rechts’ om het zo uit te drukken. Ik zou het niet meteen een midlife crisis durven noemen. Maar nadenken over ‘wat als’ staat centraal op die ‘Parallel Universe’. ‘Wigman Reurns’ ging meer over de directe relaties in mijn leven toen. En bij deze ‘Sooner /Later’ haal ik mijn inspiratie minder uit mijn persoonlijke leven en bevindingen. Maar meer over om wat ik om me heen zie. En uiteraard zitten er nog wel wat persoonlijks in. Laat me stellen, er zijn liedjes die niet op de vorige passen, andere dan weer wel. De drie samen vormen een soort verhaal, dat af is.
Als het verhaal af is, wat is dan de volgende stap?
Dat is het mooie eraan, ik heb ooit een lied geschreven – zes jaar geleden – in eigen taal over de streek waar ik ben opgegroeid. Dat is een lied dat blijft hangen, ik speel het ook in mijn theater shows. Vaak vertellen mensen me, ‘’ het was een heel leuke show, maar dat nummer in het Nederlands was toch iets bijzonders’’ dus ik zat te denken, misschien zit daar nog een helemaal nieuw te veroveren gebied? Door in het Nederlands te zingen, merk ik wel dat ik stilistisch meer in de Franse chansontraditie terecht kom. Het is een heel andere weg dan wat ik nu doe. Dat zal de komende jaren een voor mijn te ontdekken gebied zal worden, in mijn eigen Nederlandse taal muziek uitbrengen.
De tijd dat in het Nederlands zingen ‘fout’ was, ligt ook achter ons. Ook nu dankzij Nederlandse voorbeelden Joost klein, Froukje, Merol en Goldband. Er is een publiek voor …
Absoluut. In mijn jonge tijd, meer in Nederland dan in Vlaanderen, was het niet ‘cool’ om in het Nederlands te zingen. We zijn heel gefocust op de Angelsaksische markt, alles wat uit Amerika komt gebeurd hier tien jaar later ook. Vlaanderen heeft meer zijn eigen identiteit. In Nederland, zeker als ik begon met muziek maken, dacht men veel in ‘’ om de wereld te veroveren moet je in het Engels zingen’’. Het is voor mij gewoon een nieuw te verkennen gebied, en in de huidige tijdsgeest past in Nederlands zingen zeker beter..
Ik heb al lovende recensies gelezen; hoe waren de algemene reacties op deze plaat?
Heel goed. Sommige mensen uit mijn intieme kring, de bassist die op deze plaat heeft gespeeld is mijn zwager, vinden het de beste van de drie. ‘Je hoeft niets te bewijzen, en dat hoor je heel duidelijk’, zei hij me. Het is een heel ontspannen plaat, er zit diepgang in. maar ook mensen die mijn muziek kennen zijn euforisch, ik heb nog geen wanklank gehoord dus..
Door al die positieve elementen zou je een ruim publiek kunnen bereiken, zowel in Sportpaleis kunnen staan, maar ook de clubs plat spelen. Optie? Of wat gaat er ‘mis’ dan? Of zie je dat niet zo …
Het begint al met mis gaan bij mezelf waarschijnlijk. Ik heb geen platenmaatschappij of boeker. Ik heb ook geen budget om heel hard te trekken aan die promotie. Muziek heeft vaak te maken met op het juiste moment de juiste mensen tegen komen en kennen. Sportpaleis of Ahoy lijkt me te gek, laat ons beginnen met Paradiso… ik zou heel graag in die grote stadium spelen, maar dan zit je in een andere divisie als het ware. Er gaat veel meer geld om en zo, dat budget is er gewoonweg niet. Wat me langs de andere kant heel goed bevalt is kunnen spelen voor circa 150 mensen die ik recht in de ogen kan kijken. Waarmee ik een rechtstreeks interactie heb. Wat belangrijk is, om die doorbraak te forceren, is drie dingen. Een platenlabel, een boeker en promotie. Als een van die drie dingen er niet is, dan zeggen die andere twee ‘dat kan niet want die derde is niet in orde’ en dat is bij mij dus bij alle 3 het geval, helaas… Op het moment lukt het niet om iemand te vinden die me wil lanceren… dus doen we gewoon rustig verder.
Iets anders. De sociale media, het voortdurend streamen en andere Tik-Tok elementen hebben een negatieve invloed op de creativiteit van artiesten, maar toch blijf je fysieke platen uitbrengen, waarom?
Ik ben niet per se een romanticus. Maar ik besef de waarde van een echte fysieke plaat nog steeds. Dat is met weinig te vergelijken en gelukkig zijn er veel mensen die dat met mij vinden, ook bij de jongere generatie. Streamingdiensten als spotify zijn er gewoon op gericht om grote artiesten en platenmaatschappijen tot dienst te zijn. Het is niet zo dat elke artiest die daarop zit groot kan worden, zo zit dat model niet in elkaar. Eén CD of LP verkopen is zoveel meer waard dan tienduizend streams op Spotify. Dat vertel ik mijn publiek ook. Dus voor een artiest als ik, en zo zijn er heel veel, is dat nog steeds belangrijker om fysieke platen uit te brengen.
We hadden het in ons vorig interview ook over ambities en waar je jezelf ziet binnen tien jaar, je zei ‘10 Jaar gaat sneller dan we willen, inmiddels... Over 10 jaar ben ik 53, en dan hoop dat ik zelf nog een stuk of 3 à 4 soloplaten zal hebben uitgebracht, met talentvolle mensen nog meer mooie platen, en met The Analogues de wereld rondtouren.’
Zijn die doelen tot nu toe bereikt? Of zijn er andere doelen bij gekomen…
Wat de solo platen betreft, daar zijn we aardig mee bezig. Met The Analogues is het goed gelukt, niet wereldwijd, maar ok. Wat met talentvolle mensen werken betreft? Dat doe ik zeker. Onlangs kwam nog een jonge talentvolle muzikant van een jaar of 17 langs, of hij eens met mij mocht samenwerken voor zijn muziek. Toen ik zo jong was, had ik niemand die me wilde of kon begeleiden. Die jongen heeft ondertussen zijn eerst plaat uitgebracht. Ik zet me dus in voor jonge mensen, en werk zeker samen met enorm talentvolle. Dus we zijn aardig op weg om die doelen te gaan bereiken. Het is een dooddoener. Maar als je gelukkig bent in je gezin en je familie, dan is alles wat niet zo goed lijkt te lukken in je professionele leven, bijzaak. En kun je dat allemaal meer relativeren. Dus wat andere doelen betreft? We zien wel wat het wordt, voorlopig ben ik een tevreden mens.
Wat staat er op de planning verder? Op tournee met deze solo plaat (ook in België?)
Live optredens vinden is nog wat moeilijk, als je een lijst hebt van clubs waar ik zou kunnen spelen.. stuur gerust door. Wat we wel gaan doen in het najaar, is met enkele ex-Analogues leden onder de naam Timebox in Nederlandse theaters een hulde brengen aan de Nederlandse beat- en pop- muziek van tussen 1964 en 1974. Bands zoals Shocking Blue, Golden Earring en Sandy Coast. Volgend jaar ga ik een album uitbrengen met de Nederlandse singer-songwriter Bertolf en in de lente samen een theatertour doen.
Bedankt voor de fijne babbel
The Rising Moon - Willem Heylen – Door het publiek midden de band te zetten, wordt het publiek een soort onderdeel van die band zelf. Dit was de onderliggende bedoeling, om de mensen een soort mediatieve ervaring mee te geven
Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, en tekende voor een bijzondere beleving.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98030-the-rising-moon-een-meditatief-totaalbeleven
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen, opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98100-the-rising-moon-dromen-zijn-geen-bedrog
Beide avonden boden voer voor een toffe babbel met Willem Heylen. We spraken over de twee optredens, de release en hoe uniek dit concept wel is. Meteen polsten we uiteraard naar de ambities en de verdere toekomstplannen.
Wat is de echte bron rond The Rising Moon?
De echte bron komt nog uit onze studenten tijd. In het begin was dat gewoon solo op mijn kamer meditatieve improvisatie. Later ook samen met Ruben De Maesschalck de bassist van The Rising Moon, waarmee ik toen samenwoonde. We zijn met ons twee dat beginnen doen als jam sessies. Later ook met Jonas Boutsen, de drummer van het project. Dat resulteerde in open sessies in onze living. Waarbij we muzikanten uitnodigen. Ook Stan Maris, die meespeelt in het project, heeft ook eens meegedaan. Op zich was het geen project om als band iets mee te doen. het was gewoon een gezamenlijke experimentele trip. Zes tot zeven jaar later hebben we door middel van Jazzlab Impuls iets meer beginnen doen daarrond, en het kunnen uitwerken to een concretere versie. Het is dus een idee dat al een tijdje bezig was, maar mede dankzij Jazzlab en die mogelijkheid tot ligconcerten, iets meer concreter is naar boven gekomen. Dat is het hele verhaal errond eigenlijk.
Na jullie twee keer live te hebben gezien, is het meest opvallende nog de bijzondere opstelling zowel in HA Concerts (lig concert) als in de Casino (met zittende publiek); hoe ben je op dat idee gekomen?
Ik ben al een tijdje bezig met meditatie en trance muziek. Ik heb bij mezelf gemerkt als ik mij kan overgeven aan een ervaring, ik alles veel sterker kan beleven. Vanuit dat idee ben ik ook gestart met dit project. om met de muzikanten rondom het publiek te staan. Bij gewone concerten , waar de band op het podium staat en het publiek voor hen, creëer je een soort afstand tussen de twee. Door het publiek midden de band te zetten , wordt dat publiek een soort onderdeel van de band zelf. Dat was dus de onderliggende bedoeling, om de mensen een soort meditatieve ervaring mee te geven waarbij ze letterlijk in de muziek zitten of liggen.
Er waren veel uiteenlopende reacties. Er waren mensen – vooral in de Casino toch – die niet echt mee waren in het verhaal. Vooral de jongere generatie , op enkele uitzonderingen, konden zich er precies iets beter in vinden. Is het dan wat generatie gebonden, staan jongeren hier wat meer voor open?
Jongeren worden sowieso al meer blootgesteld aan alternatieve opstellingen en kunstvormen denk ik. Misschien zijn die daar meer vertrouwd mee? Ik weet het niet. We hebben wel gemerkt dat bij de liggende concerten , zoals in HA concerts, de mensen wel sneller mee zijn. Als je zit krijg je wel het gevoel ‘ik moet naar ergens kijken’ en dan zit je naar je buurman te kijken of enkel naar één muzikant. Waardoor die ervaring iets meer bevreemdend kan overkomen denk ik. Als het liggend is, is iedereen wel sneller mee; Dat is duidelijk.
In de Casino was ik iets te laat binnen gekomen, en ben blijven rechtstaan , ik durfde die magische cirkel tussen jullie vijf niet doorbreken door een zitplaats op te zoeken. Voel je die magie zelf ook tijdens het spelen, tussen jullie?
Een magische cirkel is misschien veel gezegd. Maar je voelt wel dat er een soort focus en delicate sfeer in de lucht hangt. Op het einde van het concert houden we ook altijd even de stilte aan. En dan voel je wel dat ook het publiek in een bepaalde sfeer zit en niet meteen die stilte en magie wil doorbreken. Dat is ook wel iets dat ik bewust in het live concept heb gestoken. Om op het einde nog even in stilte bewust in het moment te blijven.
Het is wel belangrijk om mensen te vinden die je erin volgen maar nog steeds hun eigen ding doen, denk ik zo, daarin ben je goed geslaagd..
Dat klopt. Ik had wel een idee welke muziek ik wilde brengen en welk klankkleuren ik wou gebruiken. En natuurlijk wilde ik mijn mede muzikanten ook de vrijheid geven om vooral hun eigen klankkleuren te kunnen gebruiken.
De rode draad door beide evenementen is het creëren van een persoonlijke droomwereld, iedereen voelt er iets anders bij, maar hoe ervaar je zoiets uniek zelf?
Dat is bij meditatie ook, die ervaring die je voelt in zo een proces is voor iedereen heel anders. Om een voorbeeld te geven, er is een stuk dat meer extremer klinkt zelfs neigt naar Free jazz. Sommige mensen deed het aan de oorlog denken, terwijl andere zeiden dat het leek alsof ze in de garage aan het rommelen waren (haha). Veel mensen hebben verschillende connecties met bepaalde klanken. En dat was dus zeker de bedoeling ja.. het is bijzonder leuk om te zien hoe iedereen dat op zijn eigen wijze ervaart.
De meeste van jullie komen uit de ‘jazz scene’ maar wat jullie doen is niet echt ‘jazz’ niet meer… maar toch worden jullie in dat jazz hokje geduwd, stoort dat of niet?
Ik heb de indruk dat alle bands of projecten die wat ‘buiten de lijntjes kleuren’ nogal gauw in dat jazz hokje worden geduwd. Dat komt bij ons ook door onze achtergrond natuurlijk, we hebben allemaal een jazz opleiding gehad. Er is ook Jazzlab, die die project onder zijn vleugels heeft genomen. De naam zegt genoeg. Die connectie is er wel, maar ik zou het zelf ook niet als jazz omschrijven wat wij doen met The Rising Moon. Hoe ik het dan wel zou omschrijven weet ik ook niet zo goed. Iets van Ambient of drone muziek of zo. maar de connectie met jazz is dus zeker het improviserende karakter. Die spirit van jazz, samen iets creëren en ermee werken, zit er dus zeker in.
Het nadeel , door in dat jazz hokje geduwd te worden, is dat jazz nog steeds een soort niche genre is. Ik denk dat je met die muziek, vol prikkels, zelfs een piepjong publiek , die ervan houden, zou kunnen aanspreken. Maar door in dat ‘jazz keurslijf’ te zitten, lijkt me het moeilijker dat publiek te bereiken? Ervaar je dat ook?
Je kunt hierdoor inderdaad niet elk publiek bereiken, maar we merken wel door die lig concerten te doen dat er een heel ander publiek op afkomt, nu reeds. Als je het aanbiedt als een ‘alternatieve lig ervaring’ dan trek je dat ander publiek toch wel aan, wat in de casino minder het geval bleek.
Een ligconcert heeft een nadeel, de plaatsen zijn een beetje beperkt , in tegenstelling tot bij een staand of zittend publiek. Beperk je jezelf dan ook niet een beetje? In een Sportpaleis lijkt het me moeilijk bijvoorbeeld…
Sportpaleis lijkt me wat moeilijk, maar we hebben het in een kerk gedaan en dat is bijvoorbeeld wel een locatie waar dat goed werkt. Er zit wel een limiet op, eerder voor de muzikanten dan. Als je in een echt heel grote ruimte staat, heb je haast geen connectie meer met elkaar doordat je rondom het publiek staat en dus als muzikanten heel ver van elkaar staat. Maar het kan zeker in grotere ruimtes passen dit concept. Het is dan enkel belangrijk dat je als muzikant die connectie met elkaar kunt behouden.
Over het album ‘The Rising Moon’. De twee songs “Pendulum” en “Flashback“ zitten in de zelfde sfeer, maar ademen ook iets apart uit op zichzelf. Wat is volgens jou het grote verschil tussen beide composities?
De titel van het eerste nummer ‘Pendulum’ verwijst naar de manier waarop de melodie van het stuk wordt gespeeld. Als muzikanten zweven we, zoals een pendulum, om de melodie heen. Zonder super concreet het stuk te spelen, ook al is er eigenlijk wel een melodie. Iedereen speelt fragmenten, maar toch niet weer volledig. Waardoor het lijkt alsof de melodie met een soort eb en vloed langs alle muzikanten passeert. De muzikanten de vrijheid geven om te improviseren hiermee , was het onderliggende idee. ‘Flashback’ is meer een concreet gecomponeerd stuk. Met een melodie, akkoorden die opbouwen naar een climax en uit elkaar vallen in uiteenlopende klanken en texturen. Ook weer met de bedoeling dat elk van de muzikanten er hun eigen ding kunnen mee doen.
Een journalist drukte het zo uit ‘’Een magische ervaring, haast onbeschrijflijk en eigenlijk niet uit te leggen, want je moet die zelf ervaren’’ . We hadden het er al beetje over. Ik kan me daar in vinden, maar live is dat gevoel nog meer dan op plaat, vind ik persoonlijk. Is dat een reactie die je veel krijgt?
Je probeert natuurlijk altijd de magie van ‘live’ op je plaat te krijgen. Als je zelf die plaat beluisterd in het donker of zo, kan je dat gevoel wellicht beter naar boven brengen in je eigen huiskamer. Live is die klankervaring helemaal anders. Je kunt liggen, de mensen rondom jou, de band ook. Dat brengt een heel aparte sfeer met zich mee. Het is dus logisch dat het live dus nog sterker overkomt.
Is het de bedoeling er in de toekomst meer mee te doen, een full album met tien songs bijvoorbeeld?
We gaan daar zeker nog iets mee doen. Het is muziek die traag evolueert, dan zit je snel aan stukken van tien tot twintig minuten. Een album met tien songs wordt dan een beetje moeilijk, het is de aard van de muziek dat het traag en meditatief evolueert. We willen het project zeker verder zetten, ook live. Zoals op alternatieve plekken in de buitenlucht. In een bos of zo, echt experimenteren met de ruimte.
In open ruimte lijkt me dat moeilijk op een regulair festival of zo, ..
Een traditioneel festival , met een publiek dat ervoor staat? Denk ik eerder niet. In Flagey hebben we dat gedaan, als je dat als een ervaring binnen een festival kan plaatsen , lukt dat perfect. We moeten er echt voor zorgen dat er een publiek op afkomt die naar dit soort ervaring op zoek is. Als je een publiek hebt dat aan de kant een pintje staat te drinken, zou je natuurlijk de waarde en magie van het concept verliezen. We moeten een beetje de balans zoeken, maar er zijn meerdere plekken waar dit zeker mogelijk is Op alternatieve kunst festivals bijvoorbeeld.
Het heeft allemaal iets heel filmisch, ik zou haast de muziek in een film willen stoppen of gebruiken voor een TV serie? Zijn er plannen of ambities in die richting?£
Met de muziek van The Rising Moon niet direct, maar ik zou het wel leuk vinden om eens muziek te maken voor film. Zeker en vast. Muziek maken rond een bepaalde sfeer of verhaal lijkt me zeker iets tof om te doen. maar dat was niet het idee met dit album.
Je bent er met je talent als muzikant zeker toe in staat … Het brengt me bij iets heel anders. Er lopen ontelbare unieke talenten rond in ons landje, maar als Belg bots je precies op muren die je tegenhouden om echt ‘door te breken’; ervaar je het ook?
Het lijkt inderdaad wel een beetje moeilijker om als Belg echt door te breken in het buitenland. In tegenstelling tot Amerikaanse of sommige andere Europese artiesten. Maar los daarvan, zijn er in België best wel veel zalen en festivals om te spelen binnen de jazz, in vergelijking met sommige van onze buurlanden. Dus het Belgische landschap is op zich wel goed om je als muzikant te ontplooien. Op zich zitten we hier wel goed, denk ik.
Hoe waren de eerste reacties op de plaat en de concerten (ik hoorde verschillende uiteenlopende reacties op beide concerten)… én op de plaat…?
De meeste reacties gaan in de richting dat er een eigen persoonlijke droom ontstaat als ze naar onze muziek luisteren of een concert meemaken. Dat is zo een beetje de rode draad doorheen de reacties eigenlijk. Mensen die totaal andere ervaringen, herinneringen en associaties wanneer ze naar de muziek luisteren. Het is wel leuk dat mensen in hun eigen persoonlijke wereld kunnen kruipen, doorheen de muziek. Bij mensen die eerder uit de jazz traditie komen valt op dat ze niet goed weten wat het echt is, en wat er gebeurd om zich heen. “we wisten niet goed wat het was, maar werden toch meegezogen in de trip, het was iets helemaal anders’ is ook een reactie die veel voorkomt. Het is leuk om mensen, die uit een heel andere achtergrond komen, te kunnen overtuigen. Voor ons als muzikant was het ook leuk dat we op verschillende soort plekken speelden, zoals in een kerk bijvoorbeeld. Waardoor je als muzikant elke keer ook een andere ervaring, klank en ruimte hebt waarmee je moet werken. Dat houdt het voor ons ook fris en inspirerend.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar? En is dat combineerbaar met de andere projecten?
Het leuke aan zo een jazzlab project, is dat je daar intens op kunt focussen. Uiteindelijk valt alles een beetje binnen een periode van een goede maand. Daardoor valt dat allemaal goed te combineren. Voor de rest speel ik nog met Aki en Cinema Paradiso op Jazz Middelheim en op nog enkele andere festivals en in verschillende zalen de komende maanden. Dus die projecten blijven wel draaien. Ondertussen blijf ik ook mijn eigen muziek en projecten verder creëren verder.
Ook met Rising Moon dus, weet je al welke richting je met dit project wil uitgaan?
Het zal sowieso in het atmosferische blijven, ook live. Als een soort ervaring kunst. Ook in het kader van lig concerten, concerten in het donker. Spelen met de manier waarop mensen luisteren en muziek ervaren. En op bijzondere plekken die mee aanspreken zoals een bos of een grot bijvoorbeeld. Heel concreet, is er zeker nog geen nieuwe muziek of een nieuw album op komst. Maar het is zeker de bedoeling om met dit project verder dingen uit te werken, naar de toekomst toe. Ik had oorspronkelijk ook ideeën met een grotere bezetting , met strijkers en zo. het kan dus nog veel kanten uitgaan, en veel vormen aannemen.
Als je dat met strijkers doet , en dus nog meer muzikanten binnen die kring zet, bestaat dan niet het gevaar dat het al te chaotisch gaat overkomen denk je?
Ik denk dat sowieso in muziek je als muzikant altijd een balans moeten zoeken. Je hoeft niet de hele tijd voluit te spelen. Het gaat eerder om te luisteren naar wat er muzikaal aan het gebeuren en te horen of er ruimte is waarin je iets muzikaal kan toevoegen. Anders ontstaat er inderdaad een brij aan klanken, en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar het is, zoals nu bij accordeon en sax, wel leuk om er verschillende klankkleuren te hebben om mee te spelen En een strijker heeft dan bijvoorbeeld weer een andere klankkleur. Zoals nu met deze muzikanten, werken met muzikanten die hun eigen stijl en eigen klank hebben is belangrijk. Dat kan ik dan weer gebruiken als kleur en inspiratie voor mijn composities.
Naast plannen maken, wat is je grote ambitie en is er een soort ‘doel’ dat je voor ogen hebt?
Concreet met met The Rising moon is op een unieke locatie spelen zoals een bos, op een berg, in een grot wel iets dat ik zou willen proberen, zoals ik al had aangeven. Plaatsen waar je een totaalervaring kunt creëren en nog meer kan experimenteren met klanken in een ruimte. Persoonlijk ben ik ook nog met wat solo muziek bezig. Ook dat probeer ik wat meer uit te werken, maar er staat nog niets concreet op de planning wat dat betreft. En ook met Cinema Paradiso en Aki staan er nog albums op het programma. Voor de rest ben ik vooral in mijn tuin bezig met groentjes kweken en zo (haha).
Pics homepag @Daria Miasoedova
Dat is ook een mediatieve bezigheid … in elk geval veel succes verder, en hopelijk zien we jullie (of in een van je andere projecten) live …
Matthias Van den Brande - Het is moeilijk te omschrijven, maar Rothko is een van de weinige schilders wiens werk zodanig binnen komt, dat ze inspiratie vormen om er muziek rond te maken
In de jazz scene komen er steeds nog talenten bij. Neem Saxofoon fenomeen Matthias Van den Brande. Al op piepjonge leeftijd had hij de muziek microbe te pakken Zijn passie voor muziek groeide doorheen de jaren; in 2011 startte hij op het Conservatorium van Antwerpen, en wist hij zijn bachelor diploma te behalen bij saxofonist en mentor Kurt Van Herck. Vanaf september 2014 studeerde Matthias aan het gerenommeerde Conservatorium van Amsterdam. Via deze school kreeg hij de kans om zijn Masterstudie in de Verenigde Staten te beginnen aan de Temple University in Philadelphia. Hij kreeg er les van jazzgroten als Dick Oatts en Terrell Stafford. In 2017 behaalde hij in Amsterdam zijn masters diploma onder het mentorschap van o.a. Jasper Blom, Ferdinand Povel, Simon Rigter, Joris Roelofs en Ben Van Gelder.
Hij bracht ondertussen enkele knappe platen uit. In maart kwam een nieuwe parel uit, ‘Fields of Color’, waar Matthias zijn inspiratie haalt bij schilder Mark Rothko.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Matthias. We polsten naar zijn ambities en verdere plannen.
Hoe is alles begonnen? Waarom de saxofoon ? Waarom jazz?
Alles is begonnen in het conservatorium in Antwerpen rond mijn 18ste, met Kurt Van Herck. Daar heb ik drie jaar gestudeerd. Ik wilde mijn horizonten verleggen. Toen ben ik begonnen aan het Conservatorium in Amsterdam. En toen is het in een stroomversnelling terecht gekomen. Ben ik ook gaan studeren in Amerika , waar ik les kreeg van toch grote jazz namen als Dick Oatts en Terrell Stafford. Daarna ben ik in Amsterdam blijven plakken , en daar heb ik ook de meeste van mijn vrienden ontmoet. De muzikanten waar ik mee samen speel, en de meeste projecten die ik doe zijn Nederlandse projecten. O.a. de muzikanten die op de laatste plaat staan zoals Wouter Kühne en Tijs Klaasssen heb ik zo ontmoet. Anderhalf jaar geleden ben ik terug naar Antwerpen afgezakt. Ik geef ook les in Antwerpen, maar kom nog heel veel in Nederland. Ik schipper nogal vaak tussen de twee.
Merk je in het krijgen van kansen een verschil tussen Nederland en België? Is het in België moeilijker om je muziek aan de man te brengen? Of merk je dat niet?
Het is vooral moeilijk om ergens te spelen of een concert te boeken als je daar niet veel bent. Het was gewoonweg gemakkelijker in Nederland omdat ik daar woonde en veel speelde om daar gemakkelijker aan de bak te komen. Die naam bekendheid vervaagde een beetje in België, omdat ik hier gewoonweg veel minder was. Ondertussen is het meer 50/50 en ik probeer de moeite te doen om in beide scenes mijn stempel te drukken. Het speelt wel in mijn voordeel dat ik zowel in Nederland als in België veel mensen ken. Dat is niet voor elke Belgische muzikant het geval. Ik vind het dus fijn dat ik dit wel kan doen een beetje tussen die beide scenes kunnen schipperen, ook mede door de Nederlandse muzikanten waar ik mee samen speel. Die muur tussen beide landen heb ik dus eigenlijk minder last van.
Intussen zijn er al platen uit. Heeft de release goede recensie gekregen en deuren geopend (ook buiten de jazz)?
Bij mijn eerste plaat was ik nog vrij jong. Dat is al zeven jaar geleden, en die werd zeker goed ontvangen. Het was wel niet evident om met negen muzikanten live te gaan spelen. Het was ook een mix tussen klassiek en jazz. Ondertussen heb ik nog twee wedstrijden gewonnen waaronder B-Jazz International Contest en Tremplin Jazz 'Concours Européen' Avignon in 2022. En dat heeft zeker deuren geopend. We hebben circa 50 concerten gespeeld op twee jaar tijd; we hebben ook een plaat uitgebracht in die periode. Dankzij die wedstrijd in Avignon hebben we ook deze recente plaat kunnen opnemen. De prijs is drie dagen opname tijd in een studio in Frankrijk. Ik probeer nu die lijn door te trekken, en gewoon te blijven gaan.
Nochtans las ik in een artikel dat zo’n wedstrijden winnen niet altijd de sleutel tot succes is… Je hebt ook de populaire wedstrijden voor een ruim publiek als een Belgian Got Talent enz. Maar bij jou was dat dus wel een succesverhaal?
Ik wil dat wel een beetje nuanceren, het is nu niet dat ik plots een grote ster ben geworden of zo. Bij die soort wedstrijden is dat vaak dat mensen plots bekend worden, en twee jaar later niemand ze nog kent. Bij mij zorgde het ervoor dat ik au-serieus ben genomen dankzij die wedstrijden. Dat wel. Ik ken mensen die plots compleet in de schijnwerper staan, maar daarna niets meer.. bij mij gaat het gewoon gestaag vooruit. En ik ben van plan dat nog heel lang te blijven doen, gewoon gestaag vooruit gaan.
Voor je album ‘Fields of Color’ vond je de inspiratie bij schilder Mark Rothko; je hebt het waarschijnlijk al honderd keer verteld, maar we horen het graag, hoe ben je bij deze man terecht gekomen?
Ik ben al heel lang fan van Rothko zijn schilderijen. Toen ik ze voor het eerst zag in Londen , dat waren toen de ‘Seagram Murals’ – trouwens de titel van de eerste single – hebben die schilderijen een diepe indruk op mij nagelaten. Het is moeilijk te omschrijven , maar Rothko is een van de weinige schilders wiens werk zodanig binnen komt dat ze een inspiratie vormen om daar muziek rond te maken.. gevoelsmatig heb ik bij Rothko datzelfde intense gevoel, dat ik krijg bij beluisteren van muziek. En dat heb ik niet bij andere kunstenaars. Ik ben ook altijd blijven op zoek gaan naar zijn werken, want ze zijn in Europa moeilijk te vinden. Vooral in Amerika vind je zijn werken. Toen ik Amerika studeerde heb ik er veel gezien in New York en Washington. Het heeft altijd in mijn achterhoofd gezeten om daar daadwerkelijk iets mee te doen. na de nieuwe plaat moest ik sowieso een nieuw project schrijven , voor een nieuw album. Met die opname dagen in Frankrijk. En dus was dit het uitgelezen moment om dit eindelijk uit te werken. Toevallig vernam ik dat er in Parijs een grote expositie rond zijn werk zou komen. En toen ben ik vijf dagen naar het museum geweest en gaan componeren in Parijs.
Hoe beeld je schilderstukken uit in muziek, vraag ik me dan af …
Ik had ook geen idee daarover toen ik er aan begon. Het was voor mij dus ook iets nieuw, en iets heel spannend ook. Ik heb heel intuïtief tewerk gegaan. Veel nummers zijn gekomen door naar het werk te kijken, en daarrond vanuit een buikgevoel muziek te componeren, zonder daar te diep bij na te denken eigenlijk. Bij sommige werken heb ik gekeken hoe het werk er abstract uit ziet, en daarop tewerk gaan. De stukken komen overeen met de kleuren, en de muziek die ik daarbij in mijn hoofd heb. Elk stuk heeft zijn eigen proces gehad eigenlijk. En dat is heel organisch gegaan eigenlijk. Ik probeer er ook niet teveel of te diep over na te denken, heel intuïtief tewerk gaan was het belangrijkste. Het is gewoon mijn persoonlijke hommage aan die werken van Rothko. Maar de muziek staat op zich. Het is een persoonlijk proces, als iemand anders er muziek zou rond schrijven zou dat wellicht iets heel anders zijn. Rothko gaf dat zelf ook aan, de persoonlijke interactie die iemand heeft die naar het werk kijkt, is het werk.. en dat is voor iedere persoon dus anders.
Het is een uniek concept, een schilder zijn kunstwerken uitbeelden in muziekstukken. Heeft het ook bij jou emotioneel iets los gemaakt, in die zin ‘verbergt het ook een persoonlijk verhaal’?
Sowieso is alles wat je doet heel persoonlijk. Ook al haal ik mijn inspiratie bij Rothko, de meeste ideeën komen natuurlijk uit mijn persoonlijke ondervinden in het leven. En ook de muzikale invloeden. Maar een extra persoonlijk verhaal schuilt er dus niet echt achter, nee.
Zijn verhaal is tragisch, maar zijn schilderijen zijn kleurrijk. Ik herken het ook op de plaat; de nieuwste single “Lunar Landscapes” is een uitbundig nummer en plots komt er dan een somber ”Seagram Murals”. Het is een voortdurend balanceren tussen donker en licht; een bewuste keuze dus?
Nee, ik heb niet bewust dat bewandelen van een ‘donker’ en ‘licht’ pad uitgedacht eigenlijk. Het is normaal dat er verschillende aspecten naar boven komen, emotioneel en qua sfeer. Het is ook vaak in lagen. Op ‘Lunar landscapes’ speel ik een eerder begeleidende tegenstem terwijl de trompet daarover de melodie speelt. het heeft voor mij iets somber, maar ook iets hoopvol. En ook iets heel uitbundig. Het is dus zeer gelaagd. Maar ook de latere werken van hem zijn zeer gelaagd. Daarvan ben ik me bewust geworden toen ik ze allemaal naast elkaar zag hangen in Parijs. Dat zijn grijs/witte werken. Als ik ze naast elkaar zag hangen deed het me denken aan een maanlandschap. Dat nummer ‘Lunar Landscapes’ heb ik dus heel spontaan geschreven, en ook al hangt er iets uitbundig aan, er zit toch ook een beetje van droefheid aan vast. Hij is helaas uit het leven gestapt, maar tegelijkertijd was hij met veel ideeën bezig. Er heerst daar een dualiteit tussen zwaarmoedigheid en het zoeken naar een lichtpunt.
Was die zoektocht een uitweg naar zelfmoord toe van Rothko? Een uiting van frustraties? Hoe moeten we dit zien
Ik kan niet in zijn hoofd kijken uiteraard. Hij voelde zich wel mis begrepen. Ik denk dat hij op zoek was naar een soort eeuwigheid, en een punt waarbij hij puur tot de essentie komt. En die zoektocht , en hoe mensen dat interpreteren. Die confrontatie was voor hem ondragelijk denk ik. Het onbereikbare toch willen bereiken, en botsten op de grenzen… speelde wellicht ook een rol. Het is moeilijk om een echt antwoord daarop te geven, maar het was gewoonweg interessant om daar artistiek mee bezig te zijn. Ik heb dat proberen uitbeelden in die composities, en de twee singles zijn de stukken waar het meest dat gevoel is ingelegd eigenlijk.
In sommige songs gebruik je de beide aspecten, ‘licht’ en ‘donker’ in één song, zoals op het interessante “Untitled Stories” … Worden deze twee aspecten bewust verbonden? Hoe zie je het zelf?
Bij dit stuk ben ik vertrokken vanuit een tekening waar hij begon te schilderen en veel cirkels maakte. En dat circulaire wilde ik wat meegeven in die melodie. Maar het stuk is iets universeels geworden dat ik heb opgedragen aan al zijn werken eigenlijk. Daarom ook ‘Untitled Stories’ als titel. Echt een antwoord op geven is moeilijk, want alles is vanuit een buikgevoel gekomen en alles hangt af van wat ik op dat bepaald moment voelde. En daar zit een stuk improvisatie in, dat kan in elke show weer een andere kant uitgaan. En anders zijn, hoe we het op dat moment interpreteren. Die improvisatie is een moment opname. Dat het live anders kan zijn, dan op plaat doordat het een eigen leven gaat leiden vind ik wel leuk hieraan.
Die stukjes ‘Chapel’ zijn interessante toevoegingen, ahw een ‘voorspel voor een nieuw hoofdstuk’, of hoe moet ik het zien?
Die ‘Chapel’ verwijst naar een herdenkingsplaats die na zijn dood vorm heeft gekregen. Een plaats waar mensen hun werk kunnen zien, en meteen bezinnen. In musea is dat moeilijk, omdat zijn werken hangen tussen andere kunstenaars hun werken. Die ‘Chapel’ is een plek waar bezinning mogelijk was. Ik ben er nooit naartoe geweest naar die plek, maar ik vond het een mooi aspect om op die plaat te verwerken, en daar naar verwijzen. Mijn idee was enkele interludia stukjes te maken tijdens de opnames. En die dan kort’’ Chapels’’ te noemen. Blijkbaar had Tijs onze bassist zelf iets gevonden om daarrond te boetseren. en dat was wel zeer interessant. “chapel II’. ‘Chapel I’ is eerder een intro op ‘Untiteld Stories’ . Het was op zich fijn om op zoek te gaan naar verschillende klanken. Het heeft dus zeker een link met het daarop volgende nummer, sowieso. Ik vond dat ook nodig, want sommige stukken zijn best anders. Ik vergelijk het als je naar een museum gaat dan is het soms eens nodig om even op een bank te gaan zitten. In die zin zijn die Chapel een moment om even tijd te vinden, om naar de volgende song te gaan of zo…
Alle muzikanten zijn belangrijk, maar bij o.a. ‘Yellowfields’ neemt die drums een erg grote plaats in. Was ook een bewuste manier van werken?
Sowieso. Ik ken Wouter en Tijs al heel lang, we spelen al lang samen. Ik ben gewend om met hen te werken, en weet perfect hoe ze spelen. Er is altijd een soort interactie tussen ons drie. Plus nu de extra inbreng van Jean-Paul daarbovenop. Ik kan moeilijk zeggen dat het ene instrument belangrijker is dan het andere. maar de drum is binnen o.a. die song wel heel belangrijk. als ik composities schrijf ben ik al een beetje bezig met de live concerten. En dan is het belangrijk dat iedereen zijn plek krijgt. En vaak is dat dan een solo. Ik wilde zeker zijn dat iedereen een plek had waar ze in de schijnwerper konden staan. En bij ‘Yellow Fields’ was het bewust de bedoeling om de drums die plaats in die schijnwerper te gunnen.
Deze plaat overstijgt alles wat met ‘jazz’ te maken heeft, maar toch wordt je werk in het hokje jazz geduwd. Stoort dat niet? Want je zou met dit werk een ruimer publiek buiten dejazz kunnen bereiken..
Het is moeilijk om daarover te praten, als ik tegen iemand zeg ik ben jazz muzikant weet ik nooit wat die persoon daarover denkt. Het is een genre dat zo breed is geworden. Je hebt de jazz van de jaren ’30, en ’40. De Fussion jazz van de jaren ’60 of ’70. Jet hebt crossover jazz. Free jazz. Jazz heeft voor iedereen persoonlijk een andere betekenis in deze tijden. ik vind het ook totaal niet erg om die jazz niche te passen eigenlijk. Omdat ik me erin thuis voel, en voornamelijk door jazz geïnspireerd ben. Ik grijp meestal ook terug naar mijn jazz idolen zoals Wayne Shorter, Joe Henderson, Miles Davis, … ik vind het dus zeker niet erg om in de jazz scene te blijven hangen, maar zou uiteraard zoveel mogelijk mensen willen bereiken met mijn muziek. Ook buiten de jazz. We leven een beetje in een tijd waar alles in hokjes past, en dat maakt het soms ook gemakkelijk want als je in geen enkel hokje past geraak je vaak moeilijker aan de bak… maar op zich is het geen probleem, want ook deze plaat is een jazz album. Maar iedereen is welkom ..
De release datum was onlangs in maart dus. Al reacties?
Ik heb al zeer fijne reacties gekregen, o.a. in een Noors magazine. Er was ook een mooi interview voor Klara, er komen zeker nog enkele reviews aan. De reacties zijn tot nu toe zeer positief. Vooral doordat ik het gevoel krijg dat heel veel mensen de connectie voelen met Rothko en met jazz. En heel erg door gefascineerd zijn, en dat is wel heel leuk. Er is een soort connectie met het publiek, ze hoeven Rothko niet te kennen, maar het is leuk om er met mensen over te praten. En dat mensen extra geprikkeld zijn door de extra link naar de kunstwereld en specifiek dus naar het werk van Rothko is zeer mooi meegenomen.
Wat zijn je verwachtingen voor deze plaat, welk publiek zou je graag bereiken?
Ik probeer vooral met de muziek bezig te zijn. En er iets van te maken, waardoor ik meer mensen bereik. Ik speel met zeer goede muzikanten, en ik hoop nog veel te kunnen spelen en op zoveel mogelijk plekken. Dat is wat ik vooral wil bereiken met deze plaat. Bij mij is de hoofdzaak om zoveel mogelijk concerten te kunnen spelen. Wat dit werk rond Rothko betreft zou ik graag een connectie willen maken met de kunst wereld. Op plekken waar mensen niet pers se voor die jazz komen, maar voor de kunst van Rothko.
Er komen wellicht nog live optredens, kun je er wat meer over uitweiden? Visuele effecten rond die schilderijen?
Naast de huidige release data komen nog vier of vijf concerten aan, die ik nog moet aankondigen. Ik hoop dat ik volgend jaar dan wel festivals kan doen, ook in het buitenland. Dit jaar staan er al tien optredens op de planning en in 2026 ook al enkele. Binnen enkele weken ga ik terug aan het schrijven. Wat die visuele effecten betreft, is het momenteel te duur om de werken af te beelden tijdens concerten vanwege copyright. mijn doel is om de familie te benaderen, om hen te laten weten dat het bestaat. En als ik van hen toestemming krijg wil ik die schilderijen zeker gebruiken binnen de sets. Maar nu nog niet, ik zou het jammer vinden dat ik het doe en daarna in de problemen geraak wegens copyright. Als het kan zou ik het graag doen, al denk ik dat het ook fijner is als de mensen gewoon luisteren en hun fantasie de vrije loop laten. Ik heb wel een boek mee, met zijn werken, en dan kunnen de mensen altijd komen kijken waarop het gebaseerd is.
Wat zijn je verdere ambities? Is er een doel dat je voor ogen hebt?
Dat is een moeilijke vraag, ik heb heel veel gehad in mijn leven. En ik heb het gevoel dat bijna al mijn dromen reeds vervuld zijn. Mijn droom was om met Brussels jazz orchestra te spelen, dat heb ik gedaan. Ik wou op North Sea Jazz Festival en Middelheim staan. Ook dat heb ik gedaan. In VS studeren heb ik gedaan. Maar gaandeweg verleg je die grens, en krijg je nieuwe dromen. Ik probeer gewoon tevreden te zijn met wat ik al heb en te focussen op het heden. Ik zoek al heel mijn leven naar mijn eigen band waar ik vele jaren mee kan doorgaan. En die heb ik nu gevonden. Mijn grootste doel is om dit op lange termijn verder te zetten. Ik zou het fijn vinden als ik zestig jaar vind en nog steeds met mijn band tour en nieuwe platen uitbreng, dat is zeker een doel. En om die drive te blijven vinden, want het is gemakkelijk om die drive te verliezen. Door de inspiratie van mijn muzikanten, wordt ik zelf ook beter. Het is dus belangrijk om met deze toppers te blijven samen werken. Het is dus gewoon moeilijk , omdat er altijd iets nieuw blijft komen. Maar zolang ik het leuk vind wil ik graag op deze elan blijven doorgaan.
Het is inderdaad belangrijk om te blijven evolueren, jezelf blijven heruitvinden …
Het is gemakkelijk om u blind te staren op succes zoals de plekken waar je speelt, hoeveel volgers dat je hebt en dergelijke meer. Of goede reviews. En uiteraard zijn die belangrijk. maar als dat uw enige maatstaf is , dan geef je het uiteindelijk op. Want dan blijf je niet meer jezelf uitvinden. Ik probeer gewoon me te laten omringen met de juiste mensen, en telkens iets boeiend te brengen. Als daar iets door groeit of ik er wat succes door krijg is dat zeer mooi meegenomen. Maar ik probeer me daar niet teveel aan te hechten want dan houdt je het gewoon niet vol.
Je weet ook niet wat er privé op je pad komt, dan krijg je een ander verhaal natuurlijk… Het is ook uw vaste job?
Muzikant zijn is mijn vaste job. Maar vooral, hoe meer ik op verschillende plekken kan spelen, hoe liever. En daardoor geraak ik ook niet vastgeroest. Het is een kwestie van een evenwicht zoeken. Soms is dat wel teveel, andere momenten is dat perfect. In elke levensfase kijken of het in balans is , is daarbij zeer belangrijk. dat maakt het fijn aan muzikant zijn, dat je steeds iets nieuw ontdekt . als alles in beweging blijft, houdt je dat ook scherp.
Pics homepag @Victoriano Moreno
Een mooie anekdote om de babbel mooi af te sluiten
veel succes in alles wat je doet
LowMad - We laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken en gewoon doen wat we graag doen, vanuit ons buikgevoel!
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte.
Naar aanleiding van die release hadden we een fijne babbel met Kenneth, Philip en Christof vóór hun optreden in Maboel (Zottegem) .
Uiteraard polsten we ook naar de ambities en de toekomstplannen en ambities.
Ons laatste interview dateert al van 2020, midden coronatijd. Lees gerust
Hoe is het ondertussen met jullie?
We hebben ondertussen niet stil gezeten, en heel hard gewerkt met de band. Vooral het voorbije jaar was heel intens, ondertussen een nieuw album opgenomen. en alles wat daarbij komt kijken. Het vergt veel energie, maar het geeft ons ook veel energie terug.
Het is niet zo dat zonder die corona wellicht andere deuren zouden zijn open gegaan? En die periode heeft er (in tegenstelling tot bij sommige bands) niet voor gezorgd dat jullie de handdoek in de ring gooiden?
We hebben tijdens corona gewoon kunnen blijven verder werken, binnen wat kon en mocht. Een leuke periode was het, door die beperktheden en regels, zeker en vast niet. Maar het is bij ons nooit opgekomen om de handdoek in de ring te gooien, integendeel zelfs. We bleven gemotiveerd, en zijn nu , na vijf jaar, zelfs nog meer gemotiveerd. Dat het andere deuren zou kunnen hebben geopend? Dat weten we dus niet.. iedereen lag stil tijdens die twee jaren Corona. We hebben wellicht geen grote stappen gezet, maar zijn dus wel blijven doorwerken waardoor we kleine stappen voorwaarts konden blijven zetten. Met nu dus die nieuwe plaat ‘Lost’ als kers op de taart. Bovendien , grote stappen zetten is niet altijd evident. Het is net door in die kleine stappen te werk te gaan, dat je als band kunt blijven groeien.
Ondertussen hebben jullie een nieuwe plaat uit die jullie vanavond voorstellen in Zottegem? Wat is (volgens jullie) het grote verschil tussen de nieuwe plaat en het debuut…
We zijn vooral onszelf gebleven, maar zijn wel meer naar elkaar toegegroeid. Nog meer een hechte vriendschapsband dan voorheen. Dat hoor je dus wel aan die nieuwe plaat, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Het is moeilijk om daar zelf op te antwoorden.. wellicht zal wie naar beide platen luistert daar beter een oordeel kunnen over vellen. Maar we hebben deze plaat samen kunnen opnemen, in de studio, zonder grenzen.
Positief is de ‘volwassener’ sound , en het voortdurend balanceren tussen de sterke energie en een ingetogen sfeer. Is dit een beetje jullie ingesteldheid?
We zijn zeker meer op elkaar ingespeeld, waardoor de sound nog beter is gevormd dan voorheen. Waardoor het wellicht volwassener klinkt. Wat dat ‘voortdurende geschipper betreft tussen ingetogen en overdosis aan energie’ misschien is dit wel ergens bewust maar dan ook weer niet. We houden wel van in hoogtes en laagtes werken, flatliners is niks voor ons ;-) , maar ik denk dus eerder dat dit door de individuen komt binnen de band,. Zoals eerder gezegd, iedereen zijn invloed is welkom en dan fixen we dat ook gewoon, Ergens is hoe zotter hoe beter misschien wel een leidraad, zoals het onderdeel ‘Mad’ in onze bandnaam wat aangeeft, Maar het echt bewust zo willen doen? Niet echt, we love a ‘natural flow’. =Alhoewel dit voor een buitenstaander misschien toch niet zo ‘natural ‘ zou kunnen overkomen, voor ons is dat dus wel het geval.
Je hoort op plaat een zekere ‘punk vibe’; met die energieke sound wens je prompt in de pit staan. Worden hier frustraties weggespeeld?
Zeker geen persoonlijke frustraties. Als je zoveel jaren in punk of metal hebt gezeten, een deel van ons zat in de eerste scene en een ander deel in de andere scene, is dat niet onlogisch dat die ‘vibe’ hier en daar wel eens naar boven komt. We kunnen ons verleden niet verloochenen, het is een onderdeel van onszelf.
Jullie muziek is moeilijk in een hokje te duwen; in deze tijden niet zo evident meer. Uniek zijn is natuurlijk niet mogelijk…
Het is niet onze bedoeling om uniek te zijn. Maar het is wel zo dat we ons niet in een hokje laten duwen. We zijn dus helemaal niet op zoek naar uniek zijn binnen de muziekwereld. Gewoon wat komt, dat komt wel. Maar we laten ons niet vastpinnen op één genre. Niet teveel over nadenken, en gewoon doen wat we graag doen, vanuit een buikgevoel.. is onze motto
Ik las in een interview dat jullie live ‘rauwe ongefilterde energie’ willen uitstralen. Geslaagd mag ik zeggen …
Waar die energie op plaat vandaan komt moet je aan Jonas vragen. Wij hebben de energie gegeven, maar we waren er ons van bewust dat dit niet altijd makkelijk is op dit op plaat te krijgen. Hij heeft de plaat geremixt en geproducet. Jonas Nyaar van ‘Go To Eleven’ zijn inbreng is dan ook een enorme meerwaarde om tot die ‘live vibe’- sound te kunnen komen.. door hem klinken we gewoon zoals we zijn en dat was voor ons belangrijk, Jonas is absoluut top in wat hij doet voor bands. Dat bewijst hij voor ons ook . Dat mag toch ook in de verf gezet worden! Wat live beleving betreft? Hangt van veel factoren af, één daarvan is de energie die je krijgt van je publiek. Als die enthousiast reageren, krijg je daar zelf ook een energie boost van waardoor je de lat nog wat hoger legt.
Jullie hebben al wat watertjes doorzwommen. Blijven doorgaan! Waar haal je de energie?
Onze vriendschap, dat samen kunnen spelen en muziek maken geeft ons nog het meeste energie. Die vriendschapsband is zelfs nog sterker geworden, en automatisch vullen en voelen we elkaar dan ook moeiteloos aan. Die speelsheid is zowel live als op plaat een belangrijke factor, die ons steeds meer energie blijft geven.
Hoe waren de eerste reacties op de nieuwe release en op de shows?
Niet alleen positieve reviews, ook komen mensen ons na de shows positief tegemoet. Dat doet deugd. We zijn dus heel tevreden over de reacties die we al hebben gekregen. En dat is niet enkel de verdienste van ons zelf, maar van alle mensen waarmee we ons laten omringen. Zoals Jonas, of de Tom zijn vriendin, Kim Pots die fotografie doet, Er was ook nog Alain Vergeylen die onze Artwork gedaan heeft en nog doet. En Ivan Heyninck. Hij ons ons clipje gemaakt. En zeker ook niet te vergeten de redelijk vaste delegatie die toch zeer veel naar onze shows komen. Je laten omringen door een zeer goede entourage is een sleutel tot succes. En deze plaat is dus zeker een succesverhaal, met dank aan iedereen rondom de band. Zonder hen kunnen we dit gewoonweg niet.
Jullie zijn heel actief op sociale media; hoe belangrijk is het voor jullie? Waarom nog fysiek platen uitbrengen?
Als je naambekend wil vergaren, is promotie langs sociale media heel belangrijk. en wat fysieke platen betreft, opteerden we voor een vinyl omdat dit toch nog wordt verkocht
Jullie muzikale projecten voorheen waren top, maar nooit een ‘groot succesverhaal’. Waar is het fout gelopen?
Kan LowMad een succes worden door de energie die jullie uitstralen?
Voor ons is dit moeilijk te zeggen of LowMad al dan niet een succes verhaal zal worden, voor ons persoonlijk is dit project echter wel al redelijk succesvol. We zijn er ons uiteraard ook van bewust dat onze muziek niet voor iedereen in de wieg gelegd is, you love it or you hate it, los daarvan het is voor jongere bands in deze tijden sowieso moeilijker geworden, de omstandigheden zijn niet altijd even goed zoals dat in onze jonge tijd het geval. Er zijn bijvoorbeeld ook minder plaatsen om te spelen en repeteren en zo.
Grote podia is geen ambitie , maar kan deze plaat een doorbraak zijn naar een ruimer publiek?
Dat we geen grote podia willen doen moet je beetje nuanceren, ik denk dat iedere band dat wil doen. het is gewoonweg niet onze topprioriteit.. En uiteraard willen we een zo ruim mogelijk publiek aanspreken, maar forceren hierin niets en zien wel wat er op ons afkomt. Trouwens Als je vertrekt vanuit een ambitie om veel geld te verdienen , en snel? Dan is het bij voorbaat een verloren zaak. Langzaam groeien en zien wel waar we uitkomen.. is de boodschap
Over de ‘ambities’ en ‘doelen’ hadden we het al bij ons vorig interview. “Ne vette cd opnemen en op leuke podia staan. Maar vooral ook veel fun maken en andere bands leren kennen”, zeiden jullie. Is dit doel intussen bereikt … of zijn er ondertussen nieuwe?
Een festival als Crammerock – als Waaslanders – of eens op een festival als Desertfest kunnen staan. Maar op zich is het doel dus nog steeds hetzelfde, nog veel mooie albums opnemen, en op mooie podia kunnen spelen. En dat nog veel jaren kunnen blijven doen.
Jullie zijn al wat jaren bezig … Wat is jullie grote advies naar jonge talentvolle beginners?
Vooral jezelf blijven, vaak tegen beter weten in. Is het beste advies dat we kunnen geven. Zo houdt je het ook het langste vol. En ook geduld hebben, heel veel geduld hebben en dan komt er wel eens iets op je af… en ook zeer belangrijk, het spelplezier moet altijd overeind blijven, anders heeft het ook geen zin.
Hoe lang hoop je dit vol te houden, want LowMad vergt wel heel veel energie toch?
Fysiek staat er op muziek maken geen eindpunt, kijk naar The Rolling Stones die treden ook nog steeds op. Als je geen plezier meer vind in wat je doet? Dan houdt het ergens op, maar daar zitten we totaal nog niet, integendeel zelfs. Er is natuurlijk een overaanbod aan bands, de vijver zit vol. Het is een kwestie van daarin staande te houden, maar we hebben wel het gevoel toch altijd een soort underdog te zullen zijn.
Waar zien jullie LowMad binnen het overaanbod? Wat maakt jullie uniek?
Ik Denk dat dit vooral persoonlijk is, of degene die het evenement organiseert open genoeg is en misschien ook wel de ballen heeft ons te vragen of te laten optreden, zoals hiervoor gezegd we zijn zo van ‘take it or leave it “THIS IS LOWMAD” We merken bijvoorbeeld wel dat het moeilijk is om op een echt metal festival op te treden Omdat we soms niet echt Metal genoeg zijn, en aan de andere kant zijn we ook niet echt een 100% punk of stoner band, dus we snappen dit wel, misschien zijn we eerder iets te avontuurlijk. Festivals die daarvan houden mogen ons steeds boeken.
Het moeilijk in een hokje onderbrengen maakt het soms niet makkelijk naar promotors toe?
We proberen daar wel rekening mee te houden, vooral tijdens live optredens op festivals kijken we op welk festival we spelen. En passen onze set aan , en kijken wat we kunnen doen om het plaatje te laten kloppen. We proberen dus altijd een verschillende setlist te brengen. We passen ons daar ‘live dus wel een beetje aan. Maar we willen ons gewoonweg niet in één hokje laten duwen, omdat we nu eenmaal barsten van diversiteiten.
Wat zijn de verdere plannen?
Zeker nog lang voort doen, nog enkele vette albums opnemen, en tussen mooie line ups staan is ook altijd wijs, maar dit heb je als band ook niet altijd in eigen handen.
Bedank voor dit fijne gesprek … Tot een volgende concert /festival
Merci Erik!!! We love you!!! Greetz LowMad
Paul Collins Beat - King of power pop
Paul Collins
Meestal haal ik mijn neus op voor power pop maar voor the king of power pop maak ik graag een uitzondering en wanneer hij zich dan nog eens laat begeleiden door een vinnig garagerockbandje ga ik helemaal overstag. Bij aankomst voelde ik me een beetje een ramptoerist. Den Trap ligt namelijk net naast de twee gesloten cafés uit de Kortrijkse spiking-affaire.
Maar we waren hier voor Paul Collins die in de jaren '70 enige faam wist te vergaren met groepen als The Nerves en The Beat dat al snel omgedoopt werd tot Paul Collins' Beat omdat er in Engeland een skagroep met dezelfde naam bestond.
Collins mocht hier reeds voor de vierde keer opdraven en had er duidelijk zin in. Zijn begeleiders hadden elk een t-shirt waarop één grote letter geprint stond die samen het woord Beat vormden. Zo kondigde de 69-jarige Paul Collins zichzelf en zijn kompanen ook aan als The Beat maar het betrof hier wel degelijk om Paul Collins en The Manikins, een Zweedse garagerockgroep die tussen 2004 en 2008 wat stof deden opwaaien.
Paul Collins opende zijn set met het kwikzilveren "Rock n roll girl", ook het openingsnummer op de klassieke debuutplaat van ‘The Beat’ uit 1979 die er zo goed als volledig werd doorgedraaid.
Voeg daarbij nog het beste van The Nerves (1974-1978), het eerste groepje van Paul Collins waarin ook Peter Case actief was en je begrijpt dat dit een feest van herkenning werd. De stem van Collins was behoorlijk gehavend maar ze hield wonderwel stand terwijl de twee sprankelende gitaren van The Manikins de songs een frisse opknapbeurt gaven. Dit klonk veel pittiger dan ik vooraf had durven dromen.
Bekendste song was uiteraard "Hanging on the telephone", dat wereldberoemd werd dankzij Blondie maar oorspronkelijk van The Nerves is, weliswaar niet door Paul Collins maar door gitarist Jack Lee geschreven.
Naast het oude werk waren er ook een paar nummers uit zijn soloplaat, ‘King of power pop!’, zijn comeback uit 2010 op Alive Records en zowaar ook eentje uit 2024, “I'm the only one for you”, uit een geruisloos verschenen nieuwe plaat ‘Stand back and take a good look’.
In de obligate bisronde bracht hij eerst twee nummers ("Many roads to follow" van The Nerves en "You and I" van The Beat) solo waarin zijn afgetakelde, breekbare stem plots een troef werd.
Na die twee pareltjes mochten The Manikins hun instrumenten terug inpluggen voor een feestelijk slotakkoord.
Knappe set waarin de aanstekelijke gedrevenheid van The Manikins voor de nodige energie zorgde.
Organisatie: Den Trap , Kortrijk
IV and The Strange Band - Spookachtige southern roots en authentieke country
Veel informatie over de eerste groep, Kit & Caboodle, kon ik niet vinden. De groepsleden zouden uit Gent en het Henegouwse Flobecq (Vloesberg) komen terwijl de zanger, zo te horen, duidelijk ook West-Vlaamse roots had. Enig speurwerk leerde me dat ik die zanger, Steven De Poorter, al eerder in de 4AD gezien moet hebben met Firefang, ooit een veelbelovend Gents garage-grungebandje.
Met Kit & Caboodle heeft hij het roer wel heel drastisch omgegooid. Het elektrisch geweld heeft plaats moeten ruimen voor Appalachian folk en daar kan ik als liefhebber van dit soort stokoude muziek moeilijk rouwig om zijn.
Kit & Caboodle is een viertal met naast de gitaar en banjo van Steven viool, wasbord en contrabas, dat voor de gelegenheid werd aangevuld met een extra gitaar. Samen brachten ze een geweldige set vol stomende, opwindende hillbilly music met als blikvangers de melancholische viool van Florien Vandecasteele en de doorleefde en af en toe van vibrato voorziene stem van De Poorter.
Een charismatische frontman trouwens, die ons tussen de nummers verblijdde met zwartgallige humor. Zo wist hij ons te vertellen dat zijn ouders typische West-Vlamingen waren die gans hun leven ruzie maakten tot er één stierf waarna ze elkaar misten.
De meeste nummers waren eigen werk zoals "Get it all back" dat voortgestuwd werd door het aalvlugge getokkel op de banjo. Daarnaast werden ook enkele traditionals vanonder de mottenballen gehaald: "900 miles" en als afsluiter het sublieme "Shady grove" dat ik ken van Doc Watson.
Schitterend slot van een schitterende set en ik was duidelijk niet alleen met die mening, gezien de stormloop naar de merchandise stand.
Wanneer ik Hank Williams hoor, veer ik nog steeds recht. Het werk van de op 29-jarige leeftijd op nieuwjaarsnacht 1953, in nooit geheel opgehelderde omstandigheden overleden ‘happy rovin' cowboy’ spreekt nog steeds tot de verbeelding. Daarna ontvouwde zich een ware Williams dynastie waar ik me echter nooit mee heb beziggehouden. Tot in 2022 Hank Williams Jr., een ergerlijke redneck trouwens en een levende tegenstelling tot de erfenis van zijn vader, me wist te verrassen met een heuse bluesplaat in Fat Possum stijl, ‘Rich white honky blues’. En nu kwam Coleman Williams mijn pad kruisen: achterkleinkind van Hank Sr. en zoon van de, in tegenstelling tot zijn vader, wel uit het juiste hout gesneden Hank Williams III.
Het laatste wat Coleman Williams wil is teren op de erfenis van zijn overgrootvader. Hij laat zich dan ook gewoon IV (and The Strange Band) noemen en op een Hank Williams cover zal je hem nooit betrappen, hoewel hij al diens songs perfect zou kunnen spelen.
Met wat vertraging (fileleed) verscheen het nonchalant lijkende gezelschap op het podium. Naast het vele haar en de cowboyhoeden viel me meteen op dat de band zonder setlist speelde, altijd een goed teken. Het maakt het er voor mij niet makkelijker op, maar het bewijst dat de groep toch wat op de teller heeft staan.
Coleman bleek een onstuitbare spraakwaterval die zijn woorden mitraillette gewijs de zaal in vuurde. Soms moeilijk te verstaan, maar het zingen ging hem heel wat beter af. Zijn vreemde, nasale stem die niet zelden versierd werd met een lichte vibrato had een mysterieuze aantrekkingskracht. Getogen en geboren in Nashville vond hij zijn inspiratie in zowel de underground van die stad als in het traditionele Nashville. Enerzijds bracht hij beklijvende en spookachtige southern roots om ons enkele tellen later een countrysong van de zuiverste soort voor onze voeten te gooien. Een voorbeeld van dat laatste was de schitterende uitvoering van "Why I'm walking" van Loretta Lynn dat vorig jaar op plaat gecoverd werd door Jimmie Dale Gilmore en Dave Alvin. Een andere mooie cover was "Nashville wimmin'" van Waylon Jennings, hoewel er iets vreemds gebeurde tijdens dat nummer. De song was nog maar net begonnen of Coleman verdween na enig overleg met zijn gitarist van het podium waarna de band wat ging jammen. Eerst dacht ik nog dat hij een plasje was gaan maken maar hij bleef maar weg zitten. Net toen de groep in slaap leek te dommelen kwam hij terug en werd de song glorieus hernomen. Dit was ongetwijfeld de langste versie ooit van "Nashville wimmin'". Bleek dat hij gewoon een snaar was gaan vervangen maar waarom dat zo lang moest duren blijft een raadsel. Gelukkig was dit de enige smet op een behoorlijk lang optreden.
Coleman Hawkins staat erom bekend ook een voorliefde voor het steviger werk te hebben. Zo durft hij al eens de Melvins te coveren. Deze avond koos hij voor "Sailin' on" van Bad Brains, waar hij een rasechte countrysong uit toverde. Zelf heeft hij ook enkele hardere nummers geschreven die op zijn eerste plaat ‘Southern circus’ te vinden zijn. Daaruit koos hij onder meer "Son of sin", zonder meer een hoogtepunt en meteen ook het signaal voor de gitarist en de bassist om wat te gaan dollen waarbij ze elkaars snaren probeerden te saboteren.
En het werd nog beter... Zijn beste songs had hij duidelijk opgespaard voor de finale. Eerst "Hang dog", titeltrack van zijn tweede en tevens laatste plaat, waarin hij het had over zijn hond, kort daarna gevolgd door het superieure "If the creek don't rise" waarin hij zijn eigen stempel legde op de erfenis van zijn overgrootvader. Een mooiere afsluiter kon ik me niet wensen, toch breide de overigens uitstekende Strange Band (gitaar, bas, drums en pedal steel) er nog een totaal overbodige instrumental aan. Toch was het mooi geweest, heel mooi.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Tales of the Triple Death 2025 - Master, Jungle Rot, Benediction – Stay metal, Stay Old School!
Tales of the Triple Death 2025
DVG
Kortrijk
2025-04-07
Frederik Lambrecht
Een mooie start van de week, want op maandag 7 april kon je een concertje met drie death metal bands meepikken in zaal ‘ De Verlichte Geest’ in Kortrijk. Geen sinecure om op een maandag veel volk te lokken, maar blijkbaar was dit vandaag geen probleem want zat de zaal lekker vol. De naam van deze avond werd omgedoopt tot: Tales of the Triple Death…
We begonnen er stipt om 19u aan met de Amerikaanse band Master, waar brein van dit trio niemand minder dan Paul Speckmann is. Actief geweest in verschillende bands, waarbij dan toch wel de band Death Strike bij velen een belletje zal doen rinkelen. Ook tijdens de live show was er een verwijzing naar deze band, met nummer ‘Re-Entry and Destruction’ die gecoverd werd tijdens de set. Speckmann straalt vunzige old school metal uit en qua stem zou je hem direct blindelings uit een serie zangers kunnen halen. Zo uniek in zijn soort…oké, niet altijd zuiver als je hem hoort zingen, maar je merkt aan zijn houding/mimiek dat hij zich inleeft in zijn nummers en hij smeet zich volledig. Het titelnummer van hun debuutalbum bracht al de eerste knaller aan bod waarbij de drumriff mij nog achtervolgde in mijn slaap.
Ook nummers ‘Unknown Soldier’ en ‘Pay to Die’ zijn afkomstig van deze plaat waarvan deze laatste als één van de eindnummers ingepland was tijdens hun set. Er werd een mooi overzicht van enkel topplaten uit hun carrière aan de man gebracht, waaronder dus hun debuutalbum, gevolgd door “Slaves to Society” (aren’t we All??), het prachtige “On the Seventh day God created…” waarbij de versnellingen in nummer ‘Submerged in Sin’ je nekspieren grondig testen en hun laatste album “Saints Dispelled” – waarvan het gelijknamige nummer gebracht werd - ook niet mocht ontbreken. Lekker begin alvast van deze avond…
De ietwat jongere garde van Jungle Rot mochten deze avond als tweede band aan slag. Live was dit voor ondergetekende een primeur, ik had al van de band gehoord, maar nog nooit effectief kunnen aanschouwen. Wat eerst al vooral al duidelijk was, de slogan ‘old School’ werd veelvuldig in de microfoon geroepen door zanger Dave Matrise. Waarschijnlijk een gimmick die deze band eigen heeft gemaakt.
Soit, niet enkel deze gimmick, maar ook het feit dat ze graag applaus krijgen en vragen van hun publiek vond ik niet zo normaal. Over naar de muziek dan maar…een totaal andere vibe dan bij voorgaande band, en ook achtergrond vocalen die veelvuldig toegepast werden door de anderen (drummer Spenser Syphers buiten beschouwing gelaten). Technisch en sneller dan de noemer ‘old school death metal’ en breaks die de fans onder stoom deden komen. Ja, er was mijn inziens meer drukte vooraan in de pit dan bij Speckmann en co.
Enkele nummers zijn mij alvast bijgebleven… ‘A Call to Arms’ waarbij de riff lekker doorklinkt en vuur bevat, het mee-brulbare nummer ‘Worst Case Scenario’ en ‘Strangulation Mutilation’ die mij het meest old school klonk tijdens hun set. Echt een vet nummer, indien je het niet kent, opzoeken die handel!
Globaal gezien dus een goed optreden, maar ik zou veel randzaken weglaten, waaronder dus het veelvuldig zwaaien/klappen van de handen …
Eindigen deden we op deze maandagavond met één van death metal topbands, afkomstig uit – uiteraard Birmingham – de bakermat van vele topbands uit de rock en metal geschiedenis. Sinds de terugkeer van zanger Dave Ingram opnieuw een band geworden waar jonge death metal fans rekening mee moet houden, en waar de fans van het eerste uur trots op kunnen zijn… hun oude materiaal spreekt voor zich, maar de jaren tussen 2000 en 2020 waren toch niet echt toppers als je het mij vraagt. Dus welkom terug Dave alleszins! Luister maar naar de recentste 2 studio albums die Benediction uit hun mouw heeft geschud (“Scriptures” en hun nieuwste creatie) en je gaat volledig akkoord met mij dat dit een perfecte terugkeer is naar hun beginperiode.
Veel promotie voor hun nieuw album getiteld “Ravage of Empires” die begin april gereleaset werd, waarbij de drie nummers die voor de albumrelease al op de mediaplatformen werden losgelaten, in de set stonden. Veel volk die deze nummers al had beluisterd, want er werd deftig gemoshed tijdens ‘A Carrion Harvest’, ‘Engines of War’ en het sterke ‘Crawling over Corpses’.
Deze nieuwe plaat is alvast heel goed en live wordt door Ingram en co nog meer kracht onder deze nummers geplaatst. Het was blijkbaar puffen vooraan op het podium, want het zweet liep van hun voorhoofd, gelukkig konden ze Stella en afwisselend water drinken – of zoals Ingram brulde in de micro: it’s beer o-clock.
Deze mannen konden hun appreciatie voor de vele aanwezigen niet onder stoelen of banken steken en bijgevolg werden we bedankt met enkele oude kleppers! ‘Subconscious Terror’, ‘The Groteque’ van hun gelijknamige EP, ‘Shadow World’ uit “Grind Bastard” (wanneer brengen jullie verdorie ‘Deadfall’ nog eens live??!!!) en afsluiter ‘The Dreams you Dread’. Toch machtig om deze oude nummers opnieuw uit de strot van deze zanger te mogen horen! Leuk om te zien dat de passie bij deze oudere rotten nog steeds levend is. In het begin stond de zang wat te luid in de mix, waardoor de drum en gitaren minder uit de verf kwamen, maar gelukkig werd dit vlug rechtgezet.
Een welverdiend applaus voor deze Britten, en ik zou zeggen, hopelijk tot binnenkort! Stay metal, en dan vooral old school!!
CD Review Benediction 2025 Ravage of Empires
Organisatie: DVG, Kortrijk
FKP Scorpio concert – Charlotte Cardin
CHARLOTTE CARDIN BLIJFT GROEIEN, EN VORST NATIONAAL IS DE LOGISCHE VOLGENDE STAP IN DAT PARCOURS
Charlotte Cardin is een zangeres die onderweg is - letterlijk en figuurlijk. Geboren in Montréal en nu thuis in Parijs, brengt ze in haar muziek het zoeken naar houvast, identiteit en verbondenheid onder woorden. Die eerlijkheid raakt ook in België een gevoelige snaar: in september 2023 verkocht ze La Madeleine moeiteloos uit, en ook haar concert op 2 december 2024 in het Koninklijk Circus was een schot in de roos.
Intussen schittert Charlotte ook op het internationale toneel, waar haar opvallende authenticiteit en emotionele diepgang niet onopgemerkt blijven. In 2025 werd ze door Billboard uitgeroepen tot Global Woman of the Year. Met honderden miljoenen streams wereldwijd bevestigt ze haar indrukwekkende internationale bereik. Ze stond al op enkele van 's werelds meest gerenommeerde podia - van Bonnaroo en het Festival d'Été de Québec tot Les Vieilles Charrues - en kreeg lovende woorden van onder meer Harper's BAZAAR, W Magazine, TF1 en Le Parisien.
Charlotte brak in 2021 door met "Phoenix", een instinctief geschreven debuutalbum waarop ze met een soms hartverscheurende, soms tedere maar steeds imponerende stem zingt over haar liefde en het leven. De plaat werd bekroond met meerdere JUNO Awards, waaronder Album van het Jaar en Single van het Jaar voor "Meaningless", en bereikte de top van de Canadese Billboard chart - iets wat sinds Céline Dion in 2016 geen enkele Canadese artiest was gelukt.
Met haar tweede album "99 Nights" uit 2023 sloeg Charlotte een nieuw hoofdstuk open. Het album is een relaas van alle werelden die ze moest verkennen om weer voeling te krijgen met wat haar echt raakt. Symbolisch voor verandering, voor groei. "99 Nights" bracht haar ook internationale zichtbaarheid: ze verscheen op een billboard in Times Square, kreeg een eigen radioshow op Apple Music 1, gaf een betoverende performance op COLORS en debuteerde op #9 in Spotify's Global Debut Chart.
In 2024 kwam dan "Feel Good", een single die Charlotte definitief op de kaart zette in Frankrijk. Na een uitverkochte show in het Zénith de Paris en een beklijvende performance op Star Academy, werd het nummer de meest gespeelde track op Franse radio en televisie. De song werd een fenomeen, goed voor miljoenen streams en een platina bekroning.
Na eerdere passages in de AB Club, Botanique (Orangerie), La Madeleine, het OM in Luik en het Koninklijk Circus is het nu de beurt aan Vorst Nationaal - haar grootste Belgische concert tot nu toe.
Praktische informatie
28 april 2026 - Vorst Nationaal, Brussel
www.fkpscorpio.be
BRDCST 2025 – dag 3 - Wat is jazz heden ten dage?
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-06
Erik Vandamme
De derde dag BRDCST stond in het teken van de jazz. Maar er was meer, want binnen het aanbod van de laatste dag BRDCST zaten uiteraard veel stijlen gerelateerd aan jazz. Curator was saxofoon virtuoos Colin Steson, gekend binnen deze scene. Hij bracht veel moois mee. O.m. Keeley Forsyth en Shida Shabadi, twee ontdekkingen die de moeite waard zijn
In de Club werd een feestje gevierd. Het in Chicago residerende International Anthem label vierde zijn elfde verjaardag, en heeft al vele jaren een mooie band met het BRDCST festival. In de Club genoten we van het prachtige, mooie aanbod, o.m. van de klanken wizard Jermiah Chin en de super formatie - om het zo te noemen - SML.
Voor de tweede dag op rij begonnen we BRDCST festival met een bezoek aan de cinema . Cinema Palace bood deze keer een film uit 1928 aan, de Franse stomme horror film ‘The Fall of the House of Usher' . We citeren volgende info: ‘Roderick Usher roept zijn vriend naar zijn afbrokkelende oude herenhuis op het afgelegen platteland. Usher is geobsedeerd door het schilderen van een portret van zijn stervende vrouw Madeline. Wanneer ze overlijdt, laat Usher haar begraven in de familiecrypte, maar het publiek ontdekt al snel dat Madeline niet echt dood was, dat ze levend begraven was in de tombe. Madeline ontwaakt uit haar catalepsie, verlaat haar kist en keert terug naar haar geschokte echtgenoot.’ (bron: Wikipedia)
Het is vooral die snijdende spanning en de confrontatie met de nakende dood die tot de verbeelding spreekt.
Luitspeler Jozef Van Wissem (****) componeerde muziek rond die film en zorgde voor een nog meer griezelige ondertoon. De cinema zaal was ondanks die mooie zonnige zondag heel aardig vol gelopen. Spannend is het allemaal. Het licht griezelige en grauwe uit de film ziet er dankzij Jozef Van Wissem nog meer angstaanjagend uit. Indrukwekkend beeld en muziek!
Colin Stetson had een heel drukke dag voor de boeg, het zou hem op zijn solo optreden een beetje parten spelen. Tijdens het duo optreden met Francesco Donadello klonk hij nog fris en monter. Onder Colin Stetson x Francesco Donadello (****) bood het duo muzikaal een zachte botsing van sax en elektronische beats/drones die alle kanten uitging. Een walm van intimiteit, grooves en oorverdovende elektronica/dronesounds hoorden we. Wat een klankenspectrum en improvisatie, experiment met jazz als thuisbasis.
We besloten eens een kijkje te nemen in de AB Club. Het duo Booker Stardrum & Gregory Uhlmann (***) viel op door experiment en improvisatie op gitaar en percussie. Een talentrijk duo, die het verder op de avond nog bewees onder SML .. Gregory Uhlmann is een klankentovenaar op gitaar, gewoon onaards.
In z’n totaliteit van de twee klonk het als een ellenlange jamsessie, waardoor de aandacht wat verslapte.
Velen verlieten vroegtijdig de Club …al had dit niet zo zeer te maken met de prestatie van het duo, maar in de Flex stond één van de publiekstrekkers op het podium. De Flex zaal zat overvol voor de Zweeds-Iraanse pianiste Shida Shahabi (*****). Ze heeft een nieuw album uit, 'Living Circle'. Haar pianospel was adembenemend alsook een sprankelende cello, keys en drone sounds. Het sprak tot de verbeelding en hier hing magie in de lucht. Een hemels paradijs, met een deugdzame donkere walm. Op het einde van haar set kwam ook saxofonist en curator Collin Stetson de sfeer en de set naar een hoger niveau tillen. We spraken Shida na het concert nog aan, toen we de LP aankochten, en vertelden haar dat we geen woorden vonden van wat we voelden. Wat een bijzondere trip was ons dat.
In de Club stond een grootmeester in drones, klankenweirdo Jeremiah Chiu (*****). Als een wizard combineerde hij intimiteit met indringende drones. We kregen een boeiende, gevarieerde aanpak. Een ambiente reis, die je tot ‘zen’ bracht. Maar eentje die oorverdovend kon zijn.
Een ander tot de verbeelding sprekend project van Colin Stetson is 10¹? (Colin Stetson x Stian Westerhus x Erland Dahlen ) (*****). Dit trio bestaat uit bijzondere muzikanten, die hun instrumenten laten spreken. Drums met toeters en bellen, de gebruikelijke cimbalen en een gitarist die met zijn emotioneel beladen vocals waanzinnig kan klinken. De onaards klinkende sax van Colin was het unieke sluitstuk voor dit rariteiten trio. 10¹? Deed verschillende emoties (van pijn tot innerlijke vreugde) opborrelen en bracht een rits adrenalinestoten toe..
Een ander absoluut hoogtepunt was toch wel Small Medium Large (feat. Jeremiah Chiu, Gregory Uhlmann, Josh Johnson, Booker Stardrum & Anna Butterss) ofwel SML(*****). Wat dit gezelschap op het podium bracht is meer dan grensverleggend. Ze speelden op elkaar in en onderstrepen hun muzikaal talent. De speelse aanpak sierde en werkte in op het publiek, dat ademloos genoot. Een unieke set door hun virtuositeit, zin voor avontuur en eindeloos improviseren, zonder aan spankracht te verliezen. Dit was puur genieten met een grote 'G'!
In het complete duister bood Keeley Forsyth (*****) ons een dramatische confrontatie van verdriet en vertwijfeling. Al weten we niet of dat nu net haar onderliggende bedoeling was. De spots waren half gericht op haar en op de twee muzikanten; in het donker zag je hen bijna niet. Kippenvel kregen we en een traantje wegpinken we door haar bariton stem. Teksten over verlangen, frustratie, angst en verlies confronteren het publiek met hun innerlijke pijn en vertwijfeling. De tristesse en het sprankeltje hoop stonden hier voorop .
Omstreeks 22u bood de zichtbaar vermoeiende Colin Stetson (****) nog een trip door het heelal. Er verschenen in allerlei kleuren beelden van sterren en planeten op het scherm. Het is en klinkt buitenaards met twee saxofoons bij zich (remember Morphine!). Wat een fantasieprikkeling. We voelden ons een astronaut in de ruimte. Een magisch einde van deze editie van BRDCST, zonder meer.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 – dag 2 - De eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-05
Erik Vandamme
Op de tweede festival dag BRDCST was Backxwash curator, en dat was ook te merken aan de line up. De Zambiaans-Canadese rapper en producer Ashanti Mutinta gevestigd in Montreal, Quebec zoekt graag het donkere, (g)rauwe kantje op van de rap/hip-hop. In haar eigen set was dit duidelijk te merken; ook de artiesten die met haar mee waren, dwaalden in de duisternis. We zochten graag de muzikale contrasten op in al z’n muzikale vormen, het werd een eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
In 2024 stunt BRDCST nog met het concept film en muziek door een vertoning van de film 'Nosferatu (1922)’ onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar . Dat concept bleek succesvol te zijn, wat de organisatie deed besluiten twee avonden te starten met een film/muziek concert.
Deze keer mocht saxofoon virtuoos Mattias De Craene een door de tijd vergeten film komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting. De film 'The Holy Mountain (1973)’ is een psychedelische, surrealistische film van de Chileens regisseur Alejandro Jodorowsky. Het is de eeuwige zoektocht naar verlichting en onsterfelijkheid, uitgebeeld door spirituele beelden, het is een vereren van goden en afgoden, een reis doorheen het heelal en de confrontatie met andere planeten. De hoofdrolspeler wordt hier als een soort Jezus figuur op de voet gevolgd tijdens die vaak grauwe, barre en op het randje gortige tocht die eindigt op de top van een berg.
De manier hoe Mattias De Craene (*****) de muzikale omlijsting op zich neemt is opmerkelijk, omdat hij zowel de stemmen als de sfeer uitbeeldt in klank; hij gaat hier het confronterende, grauwe kantje niet uit de weg. Hij zorgt ervoor dat deze wellicht vergeten klasse film vanonder het stof wordt gehaald en een nieuwe injectie krijgt. Een zoektocht naar onsterfelijkheid, dat nog steeds brandend actueel is. Soms voeren mensen ervoor soms gruwelijke taferelen uit, om dat doel te bereiken. Zowel het beeld als de muzikale omlijsting spreken tot ieders verbeelding en iedereen kan er zijn eigen gedacht op invullen…
We zetten onze zoektocht verder en komen in de Flex terecht in het pikkedonker. Een lichtje aan het einde van die tunnel werd ons geboden door Morgan Paige (*****) die met zijn onaards klinkende stem, de grauwheid als de warmte van ons bestaan en gedachte uitbeeldt. Het klonk eerst erg intiem en intens voelde haar vocals aan; later als ze plaats neemt aan de piano klinkt het golvend, zachtmoedig oorverdovend, die allerhande emoties doet opborrelen.
Een contrast van zalvende grauwheid; in de donkerte zoeken naar lichtpuntjes is de boodschap. Een bijzondere trip.
Elliot Galvin (****) neemt een voortrekkersrol aan in de Britse jazz met zijn originele kijk op piano en toetsen. Op het album 'The Ruin' vertelt hij een persoonlijk verhaal, en neemt je mee op zijn levenspad. Het klinkt herkenbaar en bezield. De emoties druipen als het ware van de toetsen. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten die hem muzikaal volgen, en improviserend aanvullen. De speelsheid in de verhalenverteller en in de muziek siert. Wat een brede verbeeldingskracht van intieme confrontaties als van beladenheid door het opentrekken van klank en vocals.
Van een heel ander kaliber was LustSickPuppy (***). Wat een contrast met de vorige artiest … Als een soort crimiclown beweegt de jonge dame zich over het podium; wulps vervaarlijk weet ze haar publiek aan te porren; ze schreeuwt haar keel schor. Op de achtergrond zijn er bonkende beats en de beelden doen denken aan een circus act. LustSickPuppy maakt gebruik van het vuile, ruige, confronterende kantje van wat hip hop/punk/rave te bieden heeft. Een muzikale wervelwind waait over ons heen. Muziek met een hoek af. Soms was hetwel overacting, maar het publiek lustte het. Ze ging haar fans persoonlijk opzoeken, die genoten met volle teugen van de decadente, horrorachtige rappunk.
Na deze trip naar de Hel gingen we biechten in de Rijke Klarenkerk. Daar speelde een voor ons ondertussen geen onbekende band. Kabas (*****) zagen we reeds in de Nova Express, Mechelen.
We schreven ‘Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip. Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje 'zen' door die sound.’
Kabas is al tien jaar bezig en stelde dus hun nieuwste plaat 'Sun Dog' voor. Opvallend aan die plaat is de veelkleurige sound en het balanceren tussen een minimalistische klank en de opbouw naar een climax toe, die de grens van het oorverdovende bereikt.
In de Rijke Klarenkerk zorgde dit voor een sacrale insteek. De klank ging alle kanten uit, de weergalm in de kerk zorgde voor een spanning die te snijden was. Kabas werkte naar een climax toe, alle instrumenten kwamen samen op het einde van de trip; wat een rollercoaster!
We bleven nog even in de kerk, want de volgende act Abel Ghekiere (*****) werd aangeraden als '’een niet te missen fenomeen'. De kerk was ondertussen goed vol. We kregen zonder meer een magisch concert.
Abel Ghekiere is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze. Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Samen met z’n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip.
De zoektocht naar onsterfelijkheid gaat over vele paden. Een ander pad is er eentje van wulps- en speelsheid, wat doet terugdenken aan onze kindertijd. Althans in de verkleedpartijen en de geschilderde gezichten. Muzikaal vormgegeven door aanstekelijk flutes en opzwepende zangpartijen. Mermaid Chunky (****) weet even de sombere emoties op zij te plaatsen, zonder al te kitsch te klinken. Hun ingenieuze, kleurrijke pop palmt de AB in, een overvolle AB Club zwaait met de handen en doet ons lekker meezingen op de aanstekelijke refreinen. Een sprookjesachtige mooie sound vol van positieve energie.
In de AB Flex ondertussen andere koek met rap fenomeen en publiekstrekker Backxwash (****1/2). We kregen een explosieve confrontatie van de meest gruwelijke demonen. De Zambiaans-Canadese rap artieste brengt een brede sound van rauwe horror rap met elementen subtiele black metal. Een allesvernietigende muzikale wervelstorm volgt in de vocals als in de harde beats met visuele effecten op de achtergrond. Ze haalt daadwerkelijk alles uit de kast, wat een confrontatie met de meest donkere gedachten ... Indrukwekkend slot …
We breien er nog een vervolg aan in de AB Club die weer aardig vol was gelopen met Body Meat (****) We citeren even: ‘Geïnspireerd door de uitgebreide storytelling van games en anime, creëert Chistopher Taylor met Body Meat een multidimensionale wereld vol personages en onstuitbare beweging’. De combinatie van pompende EBM beats, knallende percussie en allerhande experimentjes tekenen een wervelend slot van deze boeiende dag en avond. Het is een soort geordende chaos.
De muzikale confrontaties, het aftasten van de grenzen, het balanceren tussen hemel en hel , het flitste allemaal voorbij in de eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 - dag 1 - Muziek die mensen verbindt
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-04
Erik Vandamme
In tijden waar al te vaak enkel grote festivals en concerten in de schijnwerper staan zou je haast gaan denken dat er geen underground meer bestaat. Sommige festivals bewijzen echter al jaren het tegendeel. Neem nu BRDCST festival, dat doorgaat in de verschillende AB locaties. Elk jaar legt de organisatie de vinger op de pols voor wat leeft in de underground scene, over de landsgrenzen heen.
Naast optredens in de vertrouwde AB gingen er ook dit jaar concerten door in Rijke Klarenkerk maar ook in de Beursschouwburg waren er opties voor de nachtraven onder ons. De eerste festival dag stond in het teken van Anna Von Hausswolf, die niet alleen curator was, maar ook dé publiekstrekker bleek te zijn. Ze bracht een erg emotioneel beladen set. Als artieste en als curator, weet ze muzikaal de mensen met elkaar te verbinden, de rode draad van de avond; wat in tijden van conflict, oorlog en handelsoorlogen hoop geeft voor de toekomst.
Starten deden we in AB Flex met het fenomeen Filip Leyman (****). De Zweedse componist, muzikant en producer werkt aan zowat alle platen van Anna Von Hausswolf mee. Deze veelzijdige wizard staat helemaal alleen achter een mengpaneel knopjes te draaien. Het klonk intiem , dreigend en warm tegen duistere gedachten. De klank en beats waren zalvend als scherp. De algemene ambient sound bracht eerder een gemoedsrust en niet zozeer een pijnlijk beleven. Geen wonder dat de veelzijdige artieste aAnna Von Hausswolff hem zo aanprijst!
Over naar de Rijke Klarenkerk voor een artiest die geen onbekende is voor ons. Lukas De Clerck (****). We leerden de man kennen in 2023 toen hij op BRDCST festival te zien was met het project Bloedneus & de Snuitkever. Lukas verdiepte zich in het hanteren van het instrument aulos, een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. De aulos bestaat uit twee van dubbelriet voorziene speelpijpen. De aulos wordt gespeeld met 'circulaire ademhaling': men blaast met bolle wangen en heeft zodoende wat reservelucht, ademt in door de neus en blijft met de wangen blazen. Een verdovend, bedwelmend effect van dit bijzonder instrument, de Aulo is het resultaat en hoe Lukas De Clerck het bespeelt is gewoonweg onaards te noemen. Het effect klinkt misschien wat monotoon, maar de intensiteit verveelt nooit.
In de kerk voelde dit optreden van Lukas De Clerck zelfs aan als een sacraal beleven; het maakt je ‘zen’, je zweeft naar hogere sferen, op een plaats waar het steeds fijn vertoeven is.
We verlieten de kerk echter vroegtijdig. Want het Senegalees duo Lansana Sane x Malick Diebate (****1/2) werd door Anna Von Hausswolff zelf als 'niet te missen' aangeraden. Het duo brengt, door Afrikaanse traditionele instrumenten, ons naar de diepste Afrikaanse oerwouden. Als een Senegalees ritueel voelt het aan. De combinatie tussen West-Afrikaanse harp en Senegalese percussie zorgen voor en ware cultuurschok. Enthousiaste reacties volgden door de bezwerende grooves. Iedereen was onder de indruk.
JFUJI||||||||||TA (****1/2) is ons evenzeer niet onbekend. We zagen hem op het BRDCST festival 2023 optreden. De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita maakte toen gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. JFUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, in een Oosters tintje. Nu stond de man in een overvolle Club. Deze keer maakte hij gebruik van een orgelpijp, een microfoon en een airbrush. Binnen het intieme kader klinkt de spannende klank intens aan. De man zoekt de grens van het oorverdovende op en weet je onder hypnose te brengen naar een fantasierijke wereld.
Het was donker in de club, enkel het lichtgevende orgel scheen op het gezicht van Yosuke. Een speciaal optreden, een speciale broeierige, dreigende klank, geen muzikaal voer voor tere zieltjes …
We verlieten vroegtijdig de club, want in Flex trad de vader van Anna Von Hausswolf aan. CM Von Hausswolff (*****) toonde aan dat de appel niet ver van de boom valt. Een mooi beeld van de zon die ondergaat in de zee, wordt gecombineerd met verdovende, bedwelmende klanken; ze worden vervormd tot oorverdovende dronesounds. Het is filmisch tot de verbeelding sprekende muziek, met de mooie beelden op het scherm. Wat een intensiteit. We waanden ons soms op de mooiste plekken op aarde, maar er waren ahw ook donderslagen te horen. Het balanceren tussen deze uitersten intrigeerden. Het is een klankentovenaar die de unieke kunst van klanken kan vervormen. Een bijzonder componist en muzikant.
Na die oorverdovende sounds , tijd voor wat muzikale rust … Dat bood de Ierse experimentele orgelspeelster Áine O'Dwyer (****) ons in Rijke Klarenkerk aan.
We citeren uit de biografie op de website van BRDCST: 'Haar muziek is geïnspireerd door haar studie van de individuele eigenschappen van pijporgels en het gegeven dat elk orgel nauwkeurig is afgestemd op het gebouw waarin het is gehuisvest, waardoor het een intieme band heeft met de omringende architectuur.
In de Rijke Klarenkerk maakte ze gebruik van het kerkorgel, om er klanken uit te toveren die de Hemelpoorten deden open zwaaien. Een vredig gevoel van welbehagen overviel ons prompt. De spots vanuit alle hoeken in de kerk, brachten een aangenaam rustig gevoel; ahw kwamen engelen uit de hemel in je nabijheid. Het bracht ons naar de essentie van het leven.
Helaas dienden we de kerk vroegtijdig te verlaten, want het was tijd voor de hoofd act van deze eerste festival dag, de afluistende act van deze eerste boeiende avond. Anna Von Hausswolff (*****).
‘Haar muziek bevindt zich op het spannende kruispunt van art pop, drone en postmetal, waarbij de klankkleur van haar (pijp)orgel vaak een prominente rol inneemt. We hoorden hier een boeiende , brede, diverse muzikale aanpak. Ze was omringd van twee drummers, een saxofoon, een rits aan gitaar- en orgelklanken, die naar alle hoeken van de zaal uitgingen. Op het einde van de set ondersteunde de Senegalese percussionist Lansana Sane die klankkleur. Muzikaal viel er heel wat te beleven. Wat een magie en prikkeling. Daarnaast zijn de unieke vocals van Anna Von Hausswolff iets bijzonders. Haar veelzijdige stem ligt ergens tussen Nico, Diamanda Galás en Kate Bush in. Haar inspiratie haalt ze uit allerhande muziekstijlen. Avontuur en experiment zijn dus belangrijk in haar klankenwereld.
Anna Von Hausswolff tast voortdurend grenzen af. Haar optreden stond dus hoedanook op zijn plaats op BRDCST.
Het plan was om af te sluiten in Club met Dame Area. Dit Catalaans-Italiaanse duo wordt omschreven als een van de meest intense elektronische acts van het moment. Helaas was er geen doorkomen aan … Maar met een goed gevoel vanbinnen, konden we al die onvergetelijke momenten op deze boeiende eerste BRDCST festival dag herbeleven huiswaarts toe.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Masters Of Reality - Een levende legende in het Wintercircus
Het nieuwe album ‘The Archer’, waarop toch een beetje te veel gezapigheid heerst, was voor ons niet meteen de reden om nog eens Masters Of Reality te gaan bekijken.
Maar andere redenen genoeg, verdomme.
Vooreerst is Chris Goss een legende die destijds het geluid van stoner-pioniers Kyuss mee heeft bepaald en zich daarmee meteen de titel van de godfather van de stoner-rock heeft toegeëigend.
Ten tweede heeft hij in 1988 met ‘The Blue Garden’ een onvervalste hardrock klassieker gemaakt die een must is in elke zichzelf respecterende platencollectie. En ten derde zit er in onze memorie een onvergetelijk en uitermate fantastisch concert vereeuwigd, men zegge en schrijve 14/12/2001 in het SMAK in Gent, met quasi de voltallige Queens Of The Stone Age als begeleidingsband.
Vandaag zag Goss zijn band er uiteraard heel anders uit, met onder meer gitarist Steven Janssens (The Mudgang, Mauro & The Grooms, The Whodads, Daan) in de rangen. Geen idee hoeveel tijd Janssens gekregen heeft om zich in te lijven in het repertoire van Masters Of Reality, maar hij speelde met een geweldige flair en bravoure alsof hij die songs al jaren opvoerde.
Masters Of Reality begonnen een beetje lauw, dit niet toevallig met één van de nieuwe songs “I Had A Dream”. Verder in de set zouden er nog een drietal tracks uit ‘The Archer’ volgen, waarvan enkel “Mr Tap n’ go” zich kon meten met de grote broers.
Voor de rest was dit een concert om van te smullen. Het vuur zat zoals te verwachten vooral in een flinke stapel krakers uit ‘The Blue Garden’ en ‘Sunrise On The Sufferbus’, en daar was het zo goed als volgelopen Wintercircus uitermate tevreden mee.
Al vanaf die typerende keyboard intro van “Doraldina’s Prohecies” zat de groove erin en was de trein vertrokken. “John Brown” was even stevig als briljant, “Third Man On The Moon” presenteerde zich als een waar riff-festijn en rockte de stenen uit de muren. Absoluut hoogtepunt was een uitgesponnen “Rabbit One”, gebouwd op dat bloedgeile basloopje en voorzien van minutenlang heerlijk smeulende gitaren.
Het dak ging er helemaal af met het aan elkaar gebrande stomende tweeluik “Theme For The Scientist Of The Invisible” en “The Blue Garden”, uitermate geweldig. Na zo een zinderend duo moest het uiteraard crescendo gaan, waarop “She Got Me When She Got Her Dress On” uit zijn voegen barste, rollend en bruisend als nooit tevoren.
Als toetje ging Masters Of Reality eruit met de stampende potige bluesrock van “Ants In My Kitchen”, waarin Freddie King’s “Going Down” heerlijk verweven zat.
Een stevig slot van een straf concert met enkele haperingetjes (de oudjes “Why The Fly” en vooral “100 Years of Tears on the Wind” waren wat slapjes en leken de tand des tijds niet te hebben doorstaan).
We onthouden toch vooral een aangenaam weerzien met een onuitwisbaar rock-icoon.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7372-masters-of-reality-2025-04-04?ltemid=0
Organisatie: Democrazy, Gent
Heather Nova – Melancho-dreampop té sober, spaarzaam gehouden
Heather Nova en Serilina Fisher
De in Bermuda residerende Heather Nova zorgde er mee voor dat de vrouwelijke sing/songwriting op het voorplan kwam in de mid90s, met o.m. Tori Amos en een Alanis Morissette. De lieftallige, bevallige dame is intussen 57 geworden, heeft al heel wat doorworsteld en probeert met de nieuwe plaat ‘Breath & Air’ opnieuw in de belangstelling te geraken. Een handvol cluboptredens moet ervoor zorgen dat haar innemende, warme melancho-dreampop nog niet volledig onder het gras geraakt.
In een uiterst sobere, spaarzame bezetting was haar muzikale missie maar deels geslaagd door de teveel dertien in een dozijn klinkende nummers.
Centraal horen we sfeervolle, dromerige pop gedragen door haar kristalheldere, hemelse stem. De succesvolste periode was in de 90s met albums ‘Oyster’ en ‘Siren’. Haar materiaal is fraai gearrangeerd, ademt een verstilde sfeer uit en heeft een betoverende indruk door de ingenomen, sprankelende sound. Vanaf het millennium kwam er met regelmaat van de klok nog een album uit, in wisselende sterkte; ze was regelmatig te zien in het clubcircuit en op de festivals.
Op ‘Breath & Air’ is ze aan een volgend hoofdstuk toe en komt ze optreden in een uiterst sobere bezetting, nl. met een celliste en zijzelf met haar akoestisch gitaarspel; af en toe aangevuld met keys en wat lichte tics op het drumstel. Een ingehouden instrumentatie dus van weinig ritmesectie. Het materiaal klinkt keurig binnen hetzelfde patroon met vaste melodielijntjes zonder al te veel verrassende wendingen en arrangement. In z’n totaliteit overtuigt het live niet volledig door een beetje teveel hetzelfde klinken. Bijgevolg, weinig variatie dus in de 18 nummers, rustigheid troef, waarbij de spanningsboog wel eens durft te zakken in de goed anderhalf uur durende set.
Thema’s: liefde , verlangen, verlies, natuurelementen, yoga, … ideale onderwerpen op dit eiland aan de Bermudadriehoek, met de Atlantische oceaan rondom jou, wat nog onder bewind van de UK staat. Feestelijkheid is niet echt aan Heather besteed, zo te horen aan haar plaatwerk door de dertig jaar heen.
De klemtoon kwam vanavond dus op het nieuwe album, haar twee succesalbums en eentje uit 2019 ‘Pearl’ . We misten hier even een ‘best of’ , die herkenbaarheid bindt in haar pakkende, gevoelige pop.
De schuchterheid, onwennigheid heeft ze overwonnen, ze treedt in interactie met haar publiek over relaties en levenservaringen. Een intense connectie behoudt ze met haar publiek. De bloemetjes rond de microfoon, haar witte kledij en de zomerse uitstraling tekenen een feeërieke sfeer. De songs worden in hun eenvoud gespeeld, schoon, intiem, weemoedig.
Haar eerste optreden was aan de kust in Oostende. Het kwam goed uit, het deed denken aan haar eigen woonplaats, wat wil je nog meer, ‘‘s morgens opstaan, zon, zee, strand, het kabbelende water, joggende mensen, de boten in de verte , …’.
“Rewild me” van het album ‘Pearl’ gaf de toon van deze spaarzaam gehouden set aan. We werden vriendelijk uitgenodigd mee te stappen in haar leefwereld, “Ghost in my room” volgde en was de eerste kennismaking met het recente werk. Herkenbaarheid dan met “Walk this world” uit de succesvolle periode (‘Oyster’). Vooral de cello trok de songs wat meer open; én haar unieke stem bracht het materiaal natuurlijk naar een hoger niveau.
Ze loodste ons doorheen de set met afwisselend nieuw en ouder materiaal. ‘The lights of Sicily’ maakte de link aan Band Of Horses, gekruid van wat dromerige rootspop. “Magnificent” op z’n beurt was een soort heling, een afschrijven van ontgoocheling en tristesse. “The wounds we bled”, terug van dat ‘Pearl’ album was een wegdromen van de harde realiteit. En “All I need werd gedragen door haar vocale pracht.
Het bracht ons tot de huidige kleurrijke single “Hey poseidon” , met Heather op keys en de voorzichtige, gemoedelijke drums voor de eerste keer.
We laveren doorheen het emotioneel geladen materiaal, die an sich muzikaal maar weinig van elkaar verschilt; o.m. “Butterflies & Moths”, “Singing you through”, de titelsong “Breath & Air” en “Doubled up”.
De gekende oudjes “Not only human”, “Island”, de meer happy uptempo song “London, rain”, met een vooraanstaande fan uit het publiek als backing vocals en in de closing final “Like lovers do” vallen meer op en verscherpen de aandacht; lekker zweverig, dromerig materiaal met een refrein die blijft hangen en het beeld oproept van rondcirkelende fluitende vogeltjes in de lucht.
Vanuit het publiek was er een request, “Done drifting/Papercup”. Met het opbouwende “I wanna be your light” , ook al ruim 20 jaar oud, werd krachtiger, breder definitief besloten.
Het hemels charmante bleef hoedanook bewaard door de subtiele, fijnzinnige melodie en haar zangtalent pur sang. Een drie-eenheid emotionaliteit - eenstemmigheid - samenhorigheid ervaarden we . Het is en blijft de muzikale hoeksteen van Heather Nova.
Goed zondermeer , maar een iets meer ‘best of’ (met o.a. “Heal” , “Maybe an angel”, “Truth & Bone”, “Heart & Shoulder”) was best aangenaam, meegenomen en kon meer variatie brengen tijdens deze tour , die in A’pen werd uitgewuifd .
Als support hadden we het Serilina Fisher , opkomend talent vanuit de Heather Nova stal. Zij won een talentenshow ‘Bermuda Idol’. Pas 15 jaar oud, weet ze met haar evenzeer adembenemende stem, soulvoller, doorleefder weliswaar, maar even indringend als Heather, samen met haar elektrisch gitaarspel/-getokkel, het publiek te ontroeren.
We kregen een handvol songs , die net als bij Heather spaarzaam , sober, spannend klonken. Een gedreven , geëngageerde teenager met bezwerend materiaal dito vocals, eentje die doorzet en mettertijd haar publiek kan innemen.
Organisatie: CC De Grote Post, Oostende
Jef Neve & Teus Nobel – Hoe klassiek en jazz elkaar ontmoeten en vinden
Jef Neve & Teus Nobel
Binnen het aanbod van jazz muzikanten zijn de Nederlandse trompettist Teus Nobel en Belgische top pianist Jef Neve geen onbekenden. De twee hebben hun stempel gedrukt op de jazz scene, maar krijgen evenzeer erkenning buiten de scene. Ze werken al vele jaren samen. Tijdens Neves 'Spiritual Control'-tournee groeide hun muzikale interactie uit tot een vanzelfsprekendheid. Wanneer de rest van de band het podium verliet en enkel piano en trompet overbleven, ontstond een vrijheid die ze sindsdien zijn blijven opzoeken. Dat resulteerde dus in het live album 'Esho Funi', dat eens gebracht op een podium nog zoveel krachtiger klinkt.
Ook in een uitverkochte De Roma, onderstreepten ze hun virtuositeit, speelsheid en inventiviteit; Een meer dan geslaagd optreden dus van Jef Neve & Teus Nobel (****1/2).
Er heerst inderdaad een sterke verbondenheid tussen beiden. Ze gaan heel respectvol om met elkaar, maar steken ook graag onder elkaar de loef af.
Beiden worden in de schijnwerpers geplaatst, de piano en de trompet. Muzikaal imponerend als beide instrumenten samenkomen. Een speelse magie hoe klassiek en jazz elkaar ontmoeten en vinden . “Bluesette” was er zo eentje, eentje eigenlijk van mondharmonica virtuoos Toots Thielemans. Een klassieker in het genre, die een mooie, warme versie kent van de twee virtuozen
We worden op los spontane wijze doorheen het optreden geloodst , met allerhande grapjes, kwinkslagen en maatschappijkritische elementen; o.m. de 'problemen bij overheidsbedrijven' vóór dat “Waiting for a Train” wordt ingezet, of van de compositie “Esho Funi” van Teus, rond het Japanse thema van de eenheid tussen jezelf en je omgeving.
Die eenheid is er op vele vlakken … Op vlak van emoties, zitten veel diversiteit verborgen in de set. Soms komt een weemoedig kantje naar boven als op het zachtmoedige “Floating”. Ook “Little Sunflower” is een zalvende botsing van pianotunes en trompet geschal. Wat een emotionaliteit en gevoeligheid schuilt hier. De plaat 'Esho Funi' staat centraal. Grenzen worden afgetast en ze improviseren maar al te graag. Heerlijk genietbaar, mede door hun uitstraling en charisma. Het publiek verveelde zich geen seconde. De stemming slaat voortdurend om, van rust en intimiteit, naar een feestelijke stemming. In de bis werden we muzikaal letterlijk hartverwarmend omarmd.
Hun virtuositeit, speelsheid en improvisatie waren tekenend voor hoe klassiek en jazz elkaar ontmoetten en vonden. Een geslaagde avond
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut (van hun optreden in de Casino, Sint-Niklaas op 30 maart 2025 )
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7352-jef-neve-teus-nobel-30-03-2025?Itemid=0
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Ruim 13 jaar na het degelijke doch weinig opzienbarende ‘Catholic’ album hadden we eerlijk gezegd de hoop laten varen op een muzikale wedergeboorte van Gavin Friday. Eigenzinnigheid is echter altijd al de grootste deugd geweest van de bijna 66-jarige Ier, dus in plaats van een samenwerking met hip en jong producerstalent te overwegen zocht hij inspiratie bij zijn oude maatje en voormalig Soft Cell-brein Dave Ball. Het opmerkelijke verhaal van het vorig jaar verschenen resultaat van die samenwerking, het elektronisch getinte ‘Ecce Homo’, begint reeds bij de album hoes. Met een theatrale knipoog naar de veroordeelde Jezus met doornenkroon laat Friday er de sporen zien die zijn leven als mens én als performer hebben nagelaten, en dan moeten de eigenlijke songs nog binnenkomen.
Met het verlies van zowel zijn moeder, zijn trouwe hond én boezemvriendin Sinéad O’Connor kreeg de Ierse songwriter afgelopen jaren genoeg emotionele munitie in handen om dé ultieme afscheidsplaat te maken. Niet voor niets dus koos Friday als intro voor Allegri’s boetepsalm “Miserere” om een matig gevulde VIERNULVIER collectief onder te dompelen in een intiem begrafenissfeertje. Dramatiek en catharsis moesten echter al snel baan ruimen voor extravagantie en decadentie. Met extatische beats, opgezwollen synths en zwoele vrouwelijke backing vocals flitsten openers “Lovesubzero” en “Ecce Homo” ons prompt terug naar de 90ies rave cultuur die door Underworld en The Prodigy in de grote massa werden gedropt. De ijle downtempo elektropop van “The Church Of Love” en “Stations Of The Cross” trok het publiek vervolgens nog een decennium verder in de tijd met echo’s van Friday’s generatiegenoten Soft Cell, Depeche Mode en John Foxx. Opgejaagd door een van Gary Glitter geleende glamrock beat landden we met “Lady Esquire” tenslotte in 1972, het jaar waarin Friday naar eigen zeggen voor het eerst kennis maakte met de androgyne David Bowie en het eerste zaadje van de latere Virgin Prunes werd geplant.
De elektronische inslag van het nieuwe album vertaalde zich live in een sobere muzikale omlijsting met veel voorgeprogrammeerde beats, en dat was best wel even wennen. Gavin Friday is echter het soort ras performer die op z’n dooie eentje het gewicht van een show kan dragen zonder dat er een imposante band aan te pas hoeft te komen. Neem nu “Apologia” vanop diens solo debuut uit ’89, een even majestueuze als theatrale synthese van Brel, Piaff en Weil waarop de Ier zijn rol als dramaticus ten volle wist uit te spelen enkel begeleid door de klarinet van de Parijse multi-instrumentalist en trouwe huurling Renaud Pion. De meest opvallende figuur op het podium was wellicht een als non verklede zangeres, die Friday midden in de set ook nog eens assisteerde met zijn vestimentaire transformatie van maatpak crooner tot losgeslagen performance artiest in rafelige vodden. Als een verraderlijk schattig duo zetten ze vervolgens “Sandpaper Lullabye” in, een deep cut uit de legendarische ‘A New Form Of Beauty’ EP reeks waarmee The Virgin Prunes zich als één van de meest avant-gardistische post-punk bands van de prille 80ies profileerden. Een bijna onherkenbaar “Caucasian Walk” uit het opus magnum van de Prunes ‘…If I Die, I Die’ sloot daarbij naadloos aan, gevolgd door alweer een nieuwe stijlbreuk met de luchtige 90ies pop van “King Of Trash” en de mijmerende flashback naar vroeger en beter in “When The World Was Young”.
Tijdens de encores moest Friday één en ander kwijt over hoe artistieke vrijheid steeds dieper wegzinkt in de maatschappelijke draaikolk waarin we ons momenteel bevinden. Met een kort citaat uit “London Bridge Is Falling Down” moest duidelijk worden dat de Engelse hoofdstad niet langer de attractiepool van weleer is voor kunstenaars, en dus rest er weinig anders dan persoonlijke herinneringen aan de metropool te koesteren in “Cabarotica”. De permanente onrust op sociale media kreeg er van langs op “Daze”, waarbij Friday zijn publiek laconiek bedankte om hun schermtijd tot een minimum te beperken en op de tonen van het zwoele “Angel” definitief achter de coulissen verdween.
In tegenstelling tot zijn jeugdvrienden van U2 weet Gavin Friday keer op keer zijn reputatie hoog te houden zonder te vervallen in pathetische poenschepperij. Meer nog, vanavond bewees de muzikale kameleon dat hij niet eens hoeft te teren op zijn muzikale erfenis. Dertien jaar wachten bleek meer dan de moeite waard, maar Mr. Friday, laat het vervolg op ‘Ecce homo’ gerust wat sneller komen.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Amerikaanse Rylie Ellen Wechta is een bezige bij. Ze zit in tal van lopende of stilgevallen projecten (Black Blood Stigmata, Dark Evolution, Euphegenia, The Genocide Architect, Void, …), ze gaat mee als live-bassist met een paar bands en ze is producer voor tal van metalbands, onder meer de culinary deathmetalband A La Carte. Daar kon nog wel een projectje bij, dacht ze, en daarom zette ze Haunted Catacombs op en daarvan kan je luisteren naar de debuut-EP ‘Haunt of Fear’.
Dit nieuwe deathmetalproject is in de lyrics een ode aan de EC Comics en dan vooral de horror-edities vermoed ik, afgaand op de lyrics, songtitels, het artwork en de (schaarse) huiveringwekkende elementen in de productie. Het is niet meteen duidelijk of Rylie de enige betrokken persoon is in dit project, maar er zit wel één duidelijke lijn en stijl in deze brutale en ietwat nerveuze deathmetal. De mix en productie zijn wat oldschool, maar eigenlijk valt er weinig op aan te merken.
Voorlopig komt de EP ‘Haunt of Fear’, met twee volwaardige tracks en een lange intro, enkel als digitale release in eigen beheer uit, maar in de toekomst kunnen deze drie tracks misschien samengevoegd worden met andere tot een volwaardige EP.
Van de twee volwaardige tracks spreekt “Specters Calling from the Pit” mij het meeste aan.
Dit is een leuk projectje waar we hopelijk meer van te horen zullen krijgen.
https://www.youtube.com/watch?v=ST5Ksin6Bzk
Lucie Sue staat deze zomer op de mainstage van Hellfest, toch zowat het grootste metalfestival van Frankrijk. Voor ons is deze artieste nog onbekend, maar daar kan snel verandering in komen.
“Hush” is een knappe single van deze Française. De lyrics zijn een mix van Engels en Duits en dat heeft een reden. De song gaat over de pijnpunten en tegenslagen in de opvoeding van kinderen. En omdat de vader van haar kinderen Duits(talig) is, worden die tweetalig opgevoed, waarbij Lucie Sue vooral de Duitse ‘krachttermen’ overneemt. Opvoeden is niet altijd rozengeur en maneschijn, zoals elke ouder zal kunnen beamen. Een niet alledaags onderwerp voor een rocksong, maar we zijn blij dat ook dit aan bod kan komen.
Muzikaal is “Hush” 90’s indierock. Denk aan L7, Veruca Salt en Hole. Degelijke productie en mix. Het klinkt catchy en een beetje dirty, met dat accentje in dat Duits.
https://www.youtube.com/watch?v=zCjSIdIs9Bk
We waren al ferm onder de indruk van hun eerste single “The Edge” uit hun te verschijnen nieuwe album. Over hun tweede single “What Goes Around” zijn we minstens even enthousiast. Ook dit nummer zit muzikaal heel goed in elkaar en heeft de nodige elementen om het boeiend te houden na enkele beluisteringen. Bovendien zingt Sharon Braye bij momenten de pannen van het dak.
De intro begint met opvallende synths. Daarna komt de rest erbij en heeft de song een consistente sound meegekregen.
Elk instrument staat op zijn plaats. Het nummer is catchy en klinkt volwassen. Meer kan ik er niet over zeggen dan dat je hem zeker eens moet checken. Super liedje!
What Goes Around
Wanneer we over The Covenant spreken dan hebben we het over de Amsterdamse rockband en niet over de Zweedse EBM band Covenant. Kwestie van misverstanden uit de weg te ruimen. The Covenant is met dit album aan hun negende album toe. Dat die laatste er gekomen is was niet zo vanzelfsprekend want in 2022 stierf bassist en medeoprichter Peter Stap. Na een tijdje nam zanger Frank de bas op om samen met de andere leden de band nieuw leven in te blazen. Er ontstonden op die manier ideeën voor nieuwe nummers die de basis voor ‘The Age of Rage’ vormden. Uiteindelijk vonden ze een nieuwe bassist, Erol Erdogan, die al op verschillende nummers te horen is.
Muzikaal: Opener en titelnummer “The Age of Rage” is een mengeling van rock, punk en op het einde van de song wat reggae- elementen. Verder is het een catchy song geworden. “Trainwreck” doet wat aan Triggerfinger denken. Een nummer dat puntig is en het nodige gevoel bevat. Net als “Loophole” trouwens dat start met een fijne basgroove. “Souls to Lose” klinkt melancholisch en bezinnend. Het wordt mooi opgebouwd tot aan de climax. Heel fijn nummer.
“Artisticus Narcisticus” is zelfrelativerend; een nummer waarbij ze zichzelf niet al te serieus nemen. Op het begin van “Wait For Me” lijken we rond een kampvuur te zitten. Uiteindelijk wordt het een soort van ballad met een mooie tekst over o.a. communicatie, vriendschap… Afsluiter “Bones” gaat over rouw, verlies. Waarschijnlijk geïnspireerd door het verlies van Peter Stap.
Zeven nummers lang weten ze ons te boeien met songs die rocken met een melancholische ondertoon. Zeven songs is misschien niet erg veel voor een album maar er staat dan ook geen enkele overbodige track tussen. Het album is mooi uitgebalanceerd.
Qua artwork kunnen we ook nog een en ander vertellen. Bij aankoop kan je een (foto)lijst kopen waarin de cd zit en zeven keer het artwork in verschillende kleuren. Het artwork is geïnspireerd op een oude tegel uit de jaren ’20. Een leuk hebbedingetje.
Na enkele vruchtbare jaren en releases bij Mayway Records zit Heisa nu bij Labelman. En de band vaart ook een licht gewijzigde koers. De ingrediënten zijn nog nagenoeg dezelfde, maar de verhoudingen zijn wat aangepast. Meer chaos en minder groove in de noiserock. Wij houden wel van bands die evolueren en niet ter plaatse blijven trappelen.
Er heeft natuurlijk altijd al chaos gezeten in de intense noiserock van Heisa. Bij eerdere releases (‘Joni’) hoorden we meer Tool en meer melodie en groove dan op ‘Trois’. Op dit derde full album zoekt de band nog meer dan vroeger het experiment en het avontuur. Een paar keer vergeten ze daarbij dat wij als luisteraar ook wel eens een degelijke song met wat structuur kunnen waarderen en verschieten ze hun kruit met losse flodders (“A Place For Bears”). Een paar keer schieten ze vol in de roos. De vooruitgeschoven singles (“Nandor”, “Lazar”, “Flowers”, en “The Harmonist”) zijn de betere ambassadeurs van ‘Trois’. Het is dynamisch, bombastisch en rijk aan proteïnen. Wispelturig en met een grote sense of urgency. Alsof er persoonlijke demonen moeten uitgedreven worden.
‘Trois’ is een fris nieuw hoofdstuk voor Heisa.
https://www.youtube.com/watch?v=lDu5QHO3ZAw
De Belgische postmetalband Carneia is ontwaakt uit zijn winterslaap. In december van vorig jaar speelde de band al opnieuw een concert en dit jaar volgt er een nieuw album. “Heavy Flow” is daarvan de eerste single.
Echt lang heeft de winterslaap van Carneia nu ook weer niet geduurd. Het laatste concert moet ongeveer geweest zijn op het Gullegem Metal Fest in 2023. Het is wel al van 2019 geleden dat Carneia een nieuw album uitbracht. ‘Voices Of The Void’ kwam dat jaar uit als CD in eigen beheer en werd iets later op vinyl uitgebracht door Polder Records. Carneia was lang een vaste waarde in het clubcircuit en de festivals in Vlaanderen, met passages op onder meer Alcatraz, Headbanger’s Balls Fest en de Miracle Metal Meeting.
“Heavy Flow” is een stevige brok pompende postmetal.
De Antwerpse thrashmetalband Axident kwam reeds in 2023 op de radar van Musiczine, toen we hen live aan het werk zagen als support van de Finse thrashlegende Prestige in Diest. De opnames daarvan brachten ze op CD uit, samen met drie demo-opnames. Daarna was het wachten op het
debuutalbum. Dat is ‘Endless Devastation’ geworden en het stelt niet teleur.
De thrash van deze band is snel en gemeen, oldschool met een moderne twist. Als referenties denken we aan onder meer Objector, early Evil Invaders, Grindpad en Overruled. In vergelijking met de demo-opnames vallen de degelijke productie en de mix op. Er zit bovendien progressie in Axident: het klinkt meer matuur en heeft meer eigen gezicht. De lyrics overstijgen bovendien de middelmaat en gaan ook echt ergens over.
Op dit album krijgen we een intro en zeven nummers. Van een paar nummers zijn we blij ze terug te horen. “Ancalagon The Black” en “The Bitch of Buchenwald” waren na het concert in Diest voor mij al zowat zekerheden om het album te halen en we zijn blij dat de band hetzelfde oordeel had. “Toxic Parasite” en “Axidental Thrash” zijn snedig en een punch in your face. “The Mountain” is misschien een beetje rommelig. De track die ons het makkelijkst kan overtuigen is “Curse of the Seed”. Alleen missen we “Panzer Attack”, een Axident-nummer dat eerder nochtans heel wat indruk wist te maken.
Met ‘Endless Devastation’ als debuutalbum zet Axident zichzelf stevig op de kaart van de betere thrashbands. Je vindt ‘Endless Devastation’ op Spotify en op concerten kan je ook een versie op CD of vinyl kopen.
https://www.youtube.com/watch?v=fIgtjqSUuf8
Het is altijd leuk als je als reviewer potentieel ziet in een bandje waren anderen dat niet zien en jaren later wordt dat dan bevestigd. Yee Loi is een Brits poppunkbandje dat we al enkele jaren volgen en na heel wat leuke releases in eigen beheer werden de zussen Rose en Tilda (en broer Donnie op bas) opgepikt door Modern Sky UK, het label van onder meer Miles Kane, Glasvegas en The Slow Readers Club. Ze speelden inmiddels ook hun allereerste concerten.
Hun eerste single voor dit label is “Ghost of Vegas”. Een bijzonder nummer voor de meiden. Het refereert aan hun jaarlijkse familie-uitstap naar Las Vegas, maar inmiddels zijn de meiden oud genoeg om voorbij het neon te kunnen kijken en dan zien ze mensen die zichzelf, hun verleden en hun toekomst verspelen aan de goktafels. Die mensen zijn eigenlijk al dood, maar beseffen het alleen zelf nog niet.
Muzikaal borduurt Yee Loi hier mooi voort op hun vroegere werk: punkabilly met referenties van Ramones en The Damned die hier misschien wat minder sterk op de voorgrond staan.
https://www.youtube.com/watch?v=50AgZogyDxg&list=OLAK5uy_m3hw3wDhLBoMuMhVKsSlRTOGJLPpa6eXg
Rudy van de herrezen Leuvense newwaveband Sovjet War blijft met zijn solo-projecten Possibly Identified en Gutter Smell aan een hoog tempo singles afvuren via Bandcamp. De meest recente digitale release van Gutter Smell is “Bad Blood Baby” en die verdient uw aandacht.
“Bad Blood Baby” is een ode aan gitariste Poison Ivy van The Cramps. Rudy houdt van haar manier van gitaar spelen en die benadert hij mooi op deze single. De sound van gitaar en drum had hij misschien nog dichter kunnen benaderen, maar The Cramps zelf hadden het zelf ook liever wat ruw en ongepolijst. In de lyrics en songstructuur – met veel eenvoudige herhalingen – is dit een knap eresaluut aan The Cramps.
Deze single is een aangename toevoeging aan het repertoire van Gutter Smell.
https://www.youtube.com/watch?v=c1X9CAUrOM4
In 2022 hebben we lang en intens genoten van ‘Moederland’, het debuut-solo-album van Little Kim. Hoewel solo en debuut toen misschien enkel als officiële termen gebruikt moesten worden. Nu is ze terug met het nieuwe album ‘Ademhalen’.
De toon van ‘Ademhalen’ is anders. Nochtans wordt er gekookt met nagenoeg dezelfde ingrediënten: op het lijf geschreven lyrics, een prima band die excelleert in americana en een vat vol charisma. De verschillen zijn miniem. Wigbert is er deze keer bij als muzikant en tekstschrijver, terwijl Guido Belcanto ontbreekt. Op ‘Moederland’ drukte deze laatste als producer, vertaler en muzikant zijn stempel op het album van zijn poulain. Maar er zijn er nog met brede en sterke schouders in de ploeg: Lieven Tavernier, Bert Huysentruyt, Andries Boone, …
Een opvallend verschil: bij momenten wordt er stevig gerockt op ‘Ademhalen’, onder meer op “Dansen Doen We Niet”, “Wikken en Wegen” en “Geen Buit, Geen Dief”. En er staat deze keer slechts één cover op het album: “Niet Gezegd” is Tavernier’s vertaling van “Morning Song for Sally” van Jeff Walker. “Vleugels” lijkt in de lyrics en toon een klein beetje op de “Perfect Day” van Lou Reed. Voorts zijn er wel een paar nummers waarvan je op het eerste gehoor vermoedt dat het covers of vertalingen zouden kunnen zijn, maar het zijn originele, nieuwe nummers.
Maar vooral de toon van dit album is dus anders. Met een beetje overdrijving kan je ‘Ademhalen’ omschrijven als een conceptalbum over de liefde. En dan niet over het gebroken hart, dat misschien te vaak opgehemeld wordt in de muziek en al zeker in de country waar Kim haar hart is aan verloren. Wel over volgehouden, gerijpte liefde tussen twee partners, over gezinswarmte, over gelukkig zijn met kleine zaken, over het vinden van je soulmate. Liefde in al zijn vormen en kleuren komt aan bod. Liefde zonder verraad, zonder barsten, builen of schrammen. Het is op zich een welkome afwisseling. Zelfs in het nummer “Ademhalen” wordt onbegrip uit het verleden nog omgebogen naar liefdevol begrip in het heden.
Dit album is een medicijn tegen alle pijn en azijn die onze wereld beheerst. Het is aan de andere kant van de medaille op deze manier wel een stukje moeilijker om de luisteraar mee te krijgen. Verdriet of het gebroken hart van de lijdende kunstenaar worden zo makkelijk als authentiek en doorleefd gewaardeerd, terwijl een universeel positivisme van vertrouwen en geluk zichzelf moeilijker verkoopt. Little Kim gaat die uitdaging aan en gaat mooi over de lat. Ook in de liefde zit authenticiteit.
Niets op aan te merken? Zo zijn we natuurlijk niet. Kimberly legt in elke song een overtuigende en warme gelukzaligheid, maar te weinig op dit album toont ze haar vocale bereik en degelijke stemtechniek. En voor wie het albumconcept niet snapt of volgt, voor wie de laagjes niet van de songs kan pellen, voor hen heeft ‘Ademhalen’ misschien een hoog Erik Van Neygen en Sanne-gehalte van licht-kabbelende popmuziek.
Wij hebben het hardst genoten van “Vleugels”, “Ik Ging Voor Zilver” en “Ademhalen” en we kijken uit naar de concerten waarmee dit nieuwe album gepromoot zullen worden.
https://www.youtube.com/watch?app=desktop&v=7iHHvdgCnbo
Paul Numi is terug. Hij bracht in respectievelijk 2021 en 2022 de fijne albums ‘Chimera’ en ‘Parallel Lives’ uit. Na enkele jaren stilte is er nu een nieuwe single, met een nieuwe ploeg achter hem.
Voor de vorige albums deed Paul Numi (bas, zang) een beroep op producer Ronald Vanhuffel en sessiemuzikanten als Vincent Pierins en Eric Melaerts. De nieuwe ploeg bestaat uit drummer Mario Goossens (Sloper, Triggerfinger), producer Guus Fluit (Eden, Zornik) en gitarist Bart Van Huyck (Lords of Acid, Eli Jones).
“Love Still Kills In Futuropolis” is de eerste single van Paul Numi’s volgende album. Het is een energieke, song die gegarandeerd luisteraars in beweging zal brengen. De titel van de song is een eerbetoon aan Paul’s overleden broer Rik. Rik’s passie voor strips inspireerde hem om een pagina te maken met deze titel, en Paul draagt zijn herinnering verder in dit nummer. De song gaat over de pijn en leegte van een verstoten geliefde die van zijn voetstuk is gevallen en nu het leven als saai en inspiratieloos ervaart, met een sterke ondertoon van ironie.
Dit is een lekker uptempo single met opnieuw een duidelijk Britse inslag (Editors, Interpol, Customs, White Lies).
https://open.spotify.com/track/7zALbpHUL5UU6GeUpC73LC?si=9476adb6db3f4e18
Sylvie Kreusch – Groots, klaar om iedereen te veroveren
Sylvie Kreusch en Elias
Sylvie Kreusch is een grootse dame geworden in ons landje, op een goede vijf jaar tijd, met twee albums, een rits optredens in de clubs en op de festivals. De buitenlandse tournee werd sterk ontvangen, en ook hier net over de grens, een uitverkochte Grand Mix , die ons wist te begeesteren en te ontroeren. De ideale geleider naar de clubtour in België, dit voorjaar en voor de festivals.
Sylvie Kreusch is die sensuele Vlaamse zangeres, componiste , een dame met pit, die een tiental jaar terug de Nieuwe Lichting won met A soldier’s heart. Toen al voelden we aan dat hier een talentvolle jonge dame bezig was, die stekelige pop heerlijk charmant en genietbaar kon doen klinken.
Als backing van Balthazar en Warhaus, was ze de muze van de muzikale ego’s van ex Maarten Devoldere. Ze profileerde zich als die verbluffende, verleidelijke zangeres en femme fatale op de achtergrond.
Tijd dan om de eigen paden in te slaan, wat ze deed met reeds twee mooi overtuigende platen, ‘Montbray’ en het vorig jaar verschenen ‘Comic trip’. Zij weet haar theatrale, mysterieuze, innemende muziek en teksten in heerlijk dromerige popsongs te verwerken.
Hier waren we vanavond getuige van. Ze is een podiumbeest, speels , stijlvol, die haar publiek hypnotiseert in die intrinsieke, bezwerende , gemoedelijke, onderkoelde-warme sound. Ergens borrelt hier Mazzy star, Lana Del Rey, Roisin Murphy en Fever Ray op (The Knife) op. Ze is de spil van de band, intrigeert, bedwelmt haar publiek met haar doortastende, lichthese , weemoedige vocals. Ze dartelt, maakt danspasjes in haar felrode kledij op het podium, de armen soms wijdopen, wat ervoor zorgt dat de songs naar een hoger niveau worden getild. Een goed uur werden we netjes uitgenodigd en gedropt in haar muzikale leefwereld.
Met vier staan ze op het podium tijdens deze clubtour, een meer sobere begeleiding dan voorheen, waarbij anders backing vocalistes en bijhorende keys een breder, voller geluid brachten. Het kwartet putte afwisselend uit de twee platen, en ook enkele oudjes van haar EPs haalden de setlist.
Gevoelig, dromerig, stekelig, weerbarstig klinkt het allemaal als je nummers van de set naast elkaar plaatst. Recht evenredig wordt Kreusch-Publiek met open armen ontvangen.
De bekende single “Ding dong” van haar huidig album was meteen een sterke, overtuigende opener, het prikkelt de dansspieren en is hemels bezwerende, sprookjesachtige groovepop, net als “Hocus pocus” en het iets verderop volgende “Sweet love coconut”, ook al zo’n puike single, door die pianoloops. Inderdaad, de piano/keys nemen een prominente rol, naast de diepe bas, sprankelende gitaarpartijen en drums. En zij laveert tussen alles in op het podium. We worden meegezogen in haar muzikale leefwereld.
Gas wordt terug genomen met een handvol oudere nummers van haar debuut, het sfeervolle “Shangri la”, het spannend broeierige “All of me”, het ingenomen, dromerige oudje “Belle” en het cabaresk getinte “Wild love”. Donkerte overheerst in een rode gloed. Het diepe, grimmige basspel klinkt door. Sober, elegant, intens, boeiend klinkt deze reeks . En dan is Warhaus niet veraf in dit muzikaal concept.
En de songs past ze live wel eens aan , “Let it all burn” wordt in een slower tempo gespeeld en “Walk walk”, doorbraak van haar debuut, heeft naast die licht dansgroove een mooie outtro.
De instrumentatie krijgt voldoende ademruimte en haar bewegingen , danspasjes geven kleur aan het geheel. Popelektronica en grimmigheid vinden elkaar in “Ride away” en oudje “Just a touch away”, door de tempowissels en onverwachtse wendingen. Indiase/world elementen vinden doorgang, de ritmes klinken broeierig en gaan crescendo naar een climax. Het wordt/is een wilde trip en hier is de link naar Fever Ray/Roisin Murphy het grootst We worden tot slot losgelaten in haar trip op de titelsong, “Comic trip”.
Met oudje “Seedy tricks” behouden we die aparte wereldlijke sfeer; met het ingetogen, gevoelige autobiografische “Daddy’s selling wine in a burning hous”, de huidige single, besluit ze definitief.
We kregen hier een speels, stijlvol, bedwelmend, bezwerend optreden die theatraliteit in melodieuze pop verbindt. Terecht behoort ze tot de grootse zangeressen in ons landje, klaar om iedereen te veroveren in de clubs en op de festivals.
Support was Elias (Devoldere), sing/songwriter uit het Gentse die reeds z’n sporen heeft verdiend bij een Nordmann. We hoorden een diverse aanpak in z’n solo optreden, een beetje als Loverman en Bert Dockx , die vooraf opgenomen sounds, elektronica en beats toevoegt aan z’n elektrisch gitaarspel – gepingel. Sing/songwriting krautpop dus. In z’n wisselend gitaarspel en in z’n variërende vocals, sijpelen verschillende stijlen door, met ruimte voor allerhande experimentjes.
Terechte aandacht voor deze multi-instrumentalist met z’n sferisch songmateriaal.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Guido Belcanto - De Vlaamse Troubadour die met een lach en een traan iedereen verbindt Guido Belcanto
Meer dan veertig jaar is Guido Belcanto (*****) een begrip binnen de Nederlandstalige muziek. Hij ontpopte zich, zowel op plaat als live, tot een ware verhalenverteller, pur sang. Hij kreeg niet steeds de erkenning, maar toch, een ruim publiek is hem steeds trouw gebleven, waardoor hij na al die jaren zalen en clubs moeiteloos uitverkoopt.
In De Roma speelde hij zelfs twee avonden voor een uitverkochte zaal; hij gaat de Nederlandstalige grootheden binnen de scene achterna. Met 'Tedere Baldadigheden' bracht hij songs vol kwinkslagen, met een dosis humor en bittere ernst, verpakt in zelfrelativering. Live ontpopt Guido Belcanto zich tot een Vlaamse troubadour die met een lach en een traan iedereen verbindt. Lees gerust al eens het verslag van december vorig jaar https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97113-guido-belcanto-tedere-baldadigheden-op-z-n-best .
Ook in De Roma, het eind van deze club tour, was het niet anders!
De recente plaat stond voorop. Meeslepende songs als “De vrouwen die ik nooit heb gekend” of het grappige “Broekjes aan de Lijn” en “IJsjes met Chocola” klinken herkenbaar voor iedereen. De accordeon biedt kleur. Ze staan naast z’n gekend materiaal. Het brengt ons bij het sterke kantje van deze charismatische verteller, die Belcanto wel is. Hij laat zich verdomd goed omringen door zijn band, 'Het Broederschap', die hij veelvuldig bedankt en terecht in de schijnwerpers plaatst. Het is één familie, en één van zijn zonen maakt letterlijk deel uit van de band. ''Elke zanger krijgt het orkest dat hij verdient'', merkt hij op. Een lach en een traan is dus nooit veraf bij Guido Belcanto.
“Meneer de Generaal”, doet beetje denken aan de protestsong “Meneer De President” van Boudewijn De Groot, hoewel het tekstueel als muzikaal een andere kant uitgaat. Met songs als “Vaginale Vakantie” en “Sex op vreemde plaatsen” laat Guido zich van zijn meest ondeugende kantje zien. Guido Belcanto bracht ook een vertaling van Eels’ "The look you give that guy', hij stak zijn lof voor Eels niet onder stoelen of banken en beweerde drie weken bezig te zijn geweest om dit in een eigen (muzikaal) kleedje te stoppen. Het resulteerde in het prachtige “De Blik die je die gast geeft”, weer zo’n song die bol staat van zwarte humor, kenmerkend aan een topper als Guido Belcanto.
Ook met Little Kim brengt hij enkele knappe songs, zoals het prachtige “Toverdrank”, ooit gebracht met An Pierlé. Little Kim treedt op sublieme wijze in haar voetsporen. Vaak worden deze pakkende songs gedragen door een groovy klinkende trompet. De trompet zorgt op “Rome bij nacht” voor een ware apotheose; het werd even stil …
Het optreden kabbelde rustig verder, nergens verveelden we ons. Het sterke materiaal intrigeerde, zowel de recente als de oudere nummers. De charismatische Guido Belcanto palmt moeiteloos zijn publiek in. Hij spreekt iedereen aan in z’n bindteksten en de songs ,die je persoonlijk weten te raken.
In de bisnummers bedankt hij de hele entourage, band en uiteraard zijn publiek; in het bijzonder één iemand … waarop “Ik wil mezelf bedanken” wordt ingezet, bol van zelfrelativering. Little Kim komt er nog eens bij op "Ik vind je mooi zoals je bent”; ze heeft een bijzondere stem en uitstraling; beiden zijn een grote meerwaarde.
Op het einde stond iedereen recht; een wervelende finale kregen we, een waar folklorefeest. Ultieme kleppers als “Plastic rozen verwelken niet” ontbrak niet. Prachtig om af te sluiten!
Guido Belcanto wist als prille zeventiger, twee uur lang zijn publiek te boeien, hij is zondermeer een klasse verteller pur sang van het Levenslied.
Organisatie: De Roma, Antwerpen
BDRMM - Overstijgende dromerige trip
Wat ooit begon als een slaapkamerproject, is uitgegroeid tot een van de meest spannende namen in de shoegaze-scene. Het Britse BDRMM brak door met de gitaarrijke albums ‘Bedroom’ (2020) en ‘I Don’t Know’ (2023), maar op hun nieuwste plaat ‘Microtronic’ (2025) verkennen ze een elektronischer, sfeervoller geluid. Hoe dat live zou overkomen? De Orangerie stond klaar om het te ontdekken.
HONESTY betrad het podium verborgen achter een gigantisch scherm, waar een mix van straatbeelden en natuurprojecties overheen flitsten. Het Leedse trio – of ‘collectief’, zoals ze zichzelf liever niet noemen – bracht een hypnotiserende set van donkere dub en elektronische ambient. Opener "Measure Me" zette meteen de toon: minimalistisch en sfeervol, met ijle vocals en diepe bassen. Hoewel het scherm als een barrière tussen band en publiek fungeerde, gaf het ook een voyeuristisch effect – alsof je door een kijkraam naar een verborgen performance keek. Met gastzanger Kosi Tides schakelde de groep een versnelling hoger in "North" en "Mr. Speaker", waarin opzwepende trapbeats het publiek in beweging brachten. Aanvankelijk leek de afstandelijkheid van de show wat bevreemdend, maar uiteindelijk werd het een intrigerende trip die nog lang bleef nazinderen.
Onder de dreigende tonen van Massive Attack’s "Angel" betrad BDRMM het podium – een veelbelovende binnenkomer. De band trapte af met "Microtronic", een track die van subtiel elektronisch minimalisme uitmondde in overweldigende post-rock. Vanaf de eerste noten van "Clarkycat" was het duidelijk: de elektronica uit hun nieuwe plaat werkte live net zo goed als hun vroegere shoegaze-sound. "Push/Pull", dat qua vibe zo uit het oeuvre van DIIV had kunnen komen, klonk fris en meeslepend.
De set had een uitstekende opbouw. "John on the Ceiling", een nummer over de dansende punkdichter John Cooper Clarke, klonk live nóg intenser dan op plaat. Kippenvelmomenten waren er volop, vooral tijdens het breekbare "Is That What You Wanted to Hear?", waarna de overgang naar het snedige "Lake Disappointment" des te krachtiger was. In "Be Careful" joegen scheurende gitaren en een noisey solo de energie de lucht in. "If…" voelde aan als een dromerige slowcore-uitstap, terwijl "Infinite Peaking" met zijn The Horrors-achtige sound een diepe indruk achterliet.
Naar het slot toe verloor de band niets aan intensiteit. De duistere ambient van "The Noose" vloeide naadloos over in de explosieve shoegaze van "It's Just a Bit of Blood" en "Snares", die de Orangerie in een dromerige roes brachten. Maar bdrmm had nog een laatste troef achter de hand: het onmiskenbare "Happy", gevolgd door de loodzware slowcore van "(Un)happy". Afsluiter "Port" liet de frontman zijn stembanden tot het uiterste drijven, een intens slotstuk dat nog lang bleef nagalmen.
Waar sommige bands hun elektronische experimenten live moeilijk vertalen, slaagde bdrmm erin om hun set als één vloeiend geheel te laten voelen.
Dankzij een uitgebalanceerde setlist – met zowel nieuwe als oudere favorieten – wisten ze zowel de shoegaze- als de ambientliefhebbers te bekoren. Een passage die de verwachtingen overtrof en bewees dat BDRMM niet alleen ‘the next best thing’ is, maar ook een blijver in het genre.
Setlist
Angel (Massive Attack song) - Microtonic - Clarkycat - Push/Pull - John on the Ceiling - Is That What You Wanted to Hear? - Lake Disappointment - Be Careful - Standard Tuning - If…. - Infinity Peaking - The Noose - It's Just a Bit of Blood - Sat in the Heat – Snares
Encore: Happy - (Un)happy – Port
Organisatie: Botanique, Brussel
Donder + Kabas - De oerkracht van de stilte
Donder + Kabas
Nova Express
Mechelen
2025-03-28
Erik Vandamme
In Kunstencentrum NONA, Mechelen gaan sinds september 2024 concerten door in de Gouden Zaal, onder de naam 'Nova Express'. De zaal kan worden omgetoverd tot een gezellige, intieme jazz club; met zitplaatsen aan tafeltjes, die doen terugdenken aan de oeroude jazz traditie. Niet dat de programmatie oubollig is, zeerzeker niet, er wordt voortdurend bekeken wat jazz deze dagen te bieden heeft.
We kregen vanavond een heuse double bill met Donder en Kabas. Twee bands die kleurrijk in het genre klinken en graag de jazz grens durven af te tasten en te verleggen. Op intieme wijze word je meegevoerd naar een muzikale droomwereld. ‘De oerkracht van de stilte’ was de rode draad van de double bill!
Neem nu Donder (****) die we, via streaming, zagen optreden in 2021 naar aanleiding van hun album 'Het verdriet' in de Flagey, Brussel. We schreven toen: ''Donder is in die dertig minuten erin geslaagd een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Klankentovenaars die, op plaat als live, een ritueel van stilte als overdonderd geluid spelen .''
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/80831-donder-het-oorverdovende-geluid-van-de-stilte
Met hun nieuwste album 'De Wonderen', een plaat van onvoorspelbare contrasten, bedwelmt het trio ons opnieuw. De zachtmoedige percussie, het intens getokkel op de piano en de dubbele bas voelen aan als een warm deken. Harrison Steingueldoir, Stan Callewaert en Casper Van De Velde zijn talenten zondermeer.
De oerkracht van de stilte, werd door Donder op ingenieuze wijze gebracht. Het publiek durfde tijdens de set amper te applaudisseren, zo intens gingen ze mee in de trip. Het daverende applaus op het einde van de set, bewees echter dat Donder met brio in zijn opzet was geslaagd. De intieme en intense aanpak sierde. We waanden ons even in een droomwereld.
Kabas (****) viert dit jaar hun tienjarig bestaan, met een nieuwe plaat 'Sun Dog'. We hadden recent nog een fijne babbel met bezieler Nils Vermeulen, een man die net als de leden van vele markten thuis is.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97785-kabas-sun-dog-gaat-over-een-langgerekt-verhaal-je-mag-je-erin-verliezen-maar-al-te-graag-nemen-we-iedereen-mee .
De band startte hun set gehuld in het donker, zacht tokkelend op hun instrumenten; het zorgde voor een adembenemende spanningsboog. Ze dreven het tempo stapsgewijs op en het pad van de duisternis ebt weg. Meer en meer komen ze inde spotlight, zonder echter het intieme en het verstillende uit het oog te verliezen.
Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip.
Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje ‘zen’ door die sound.
Een boeiende avond kregen we van talentvolle artiesten. Schitterend!
Pics homepag: Kabas
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
Nederlands 
Français 
