Lenny Kravitz – Ego groter dan muzikaal talent
De coole zestiger Lenny Kravitz hield halt in het Sportpaleis. Het was één van de vele etappes in zijn ‘Blue Electric Light’ (trouwens zijn nieuwe plaat) tour.
Als support had hij Durand Jones & The Indications mee. Een voor ons onbekende vijfkoppige soulformatie. Het kwam in het begin wat lauwtjes over, maar naarmate de set vorderde, kreeg de groep het publiek mee. Het was vooral voor de drummer die de meeste zangpartijen voor zijn rekening nam. De frontman lag letterlijk in de knoop met zijn veel te grote ongepaste veelkleurige sjaal.
En dan was het tijd voor grote ster Lenny …En zoals vele beroemdheden, liet hij op zich wachten. Een kwartier later dan voorzien kwam dé Lenny , de man met de lange dreadlocks en grote zonnebril aan , in jeans en met leren jacker aan.
Hij begon al zingend “Bring it on” en kwam uit het podium omhoog; de aanzet van een rockavond van formaat, denk je dan. Met een afwisseling van oud en nieuw wou hij ons bij de leest houden .
Het viel ons alweer op dat de oude nummers het deden. ”Always on the Run” en “Fly away” katapulteerden ons in die nineties rockjaren, maar het was vooral het knallende “Always on the run” die ons totaal in extase bracht. Onze luchtgitaar werd opgestoft, gewoonweg hét beste nummer van de avond. Op de vroegere ballads als een “ I’ll be waiting” , Lenny alleen op piano trouwens, klonk het emotievol, pakkend , ontroerend. Lekker aanstekelijk, ingenomen. Mooi alvast en retro op z’n best.
De nieuwere nummers vallen eerder ten prooi aan het lauw herkauwbare van de oude nummers en ze missen daadkracht, sterkte en spanning, buiten die comebacksingle ‘”TK421”.
De vele onderbrekingen waarop Lenny zich als een rechtstreeks vertegenwoordiger van de liefde ziet namen de vaart uit het concert. Het was op die momenten dat de negenkoppige band met in de hoofdrollen gitarist Craig Ross en drumster Jay Kayser het concert staande hielden.
Wat helaas ook in zijn nadeel kwam, zijn enkele meesterlijke songs als een “Mister cab driver” die in de tour links gelaten worden tav het bijna halfuur durende slotnummer “Let love rule” . Echt niet nodig , het biedt niet de kans tot het brede oeuvre van deze wereldlijke rockgod. Hierbij ging Lenny langs alle kanten van het Sportpaleis, bij zijn publiek, bij zijn fans, bij de hulpbehoevenden , … wat hem siert, maar er is een beetje teveel gimmick en poeha aan. Een deel van het publiek hield het na een kwartier ‘love’ voor bekeken en verliet de zaal.
We hadden het eigenlijk graag wat anders . Meer songs, de groove, de dynamiek , de ontroering, kortom meer hits …
Een middelmatige score voor onze Lenny , maar een over verdiende 9 voor zijn begeleiding.
Organisatie: Live Nation
Skunk Anansie – Als jonge dartelende veulens door de jaren heen geen grip op te krijgen
Skunk Anansie
Ancienne Belgique
Brussel
2025-03-25
Vincent Govaert
Skunk Anansie doet alsof dertig jaar slechts drie jaar zijn. Wat een sterke set spelen ze na vier weken touren in Europa. Na morgen zijn ze in de UK te vinden en ook in de zomer is Skin en C° overal te vinden. Wat een stem en wat een gezicht heeft die Skin toch; samen met haar (top) band heeft ze de tand des tijds overleefd en door de jaren is er maar geen grip op te krijgen! Schitterend.
Na negen jaar komt er nog eens een nieuw album, ‘The Painfull Truth’, dat eind mei zal uitkomen. Het publiek zal het geweten hebben, Skin vroeg wel zes keer wanneer het nieuwe album uitkomt, en dan schreeuwt het publiek moeiteloos 'May the 23th'.
In een goed gevulde AB komt Skin met bomberjack het podium op. Op het eerste nummer “This Means War” staan de knoppen meteen roodgloeiend op ‘10’. Oudje “Charlie Big Potato” volgt, afkomstig van het gekende album ‘Post Orgasmic Chill’ uit 1999. Band als publiek zijn gelanceerd , iedereen heeft er zin in.
Wat een goed begin is dit toch, snel is er het bekende “Because of You” en het nieuwe “An Artist is an Artist”. Op dit moment staat het spelen centraal en is er nog niet teveel blablabla.
Op “I Believed in You” en “Love Someone Else” toont Skin dat ze nog altijd een meesteres is in het opzwepen van haar volk. Ze heeft een engelenstem als ze spreekt, maar ze kan vocaal uithalen als een beest op de hoge noten; na dertig jaar nog even sterk overtuigend.
Het eerste ‘spreekmoment’ komt nu in de voorbereiding van “God Loves Only You”. Skin heeft het over de christenen die bepalen wie in God mag geloven, over geweld tegen vrouwen en over de lgbtq+-community. Het komt hierop neer: “Together we will smash fascism“. Ze is een beetje de frontvrouw van een goede sekte, en aan applaus is er helemaal geen gebrek. Alle 30-ers, 50-ers en zelfs hier en daar gezellige 60-ers kunnen het smaken.
Band als publiek zijn goed opgewarmd. “Weak” is één van die bepalende Skunk Anansie nummers. Iedereen is gelukkig, veert op en niemand zit nog neer. Dit is feest voor de fans.
Persoonlijk sprak ik nog met de assistent van gitarist Ace, die vond dat het vanavond na wekenlang touren doorheen Europa één van hun beste optredens was. De AB is hier een sterkhouder! Ook Skin zelf zegt dat tegen het publiek: “We waren moe na weken op tour en jullie geven ons zoveel energie dat we allemaal heel erg wakker zijn”.
Het was wat wachten tot Skin tussen haar geliefde volk komt springen, dansen, zingen en crowdsurfen. En neen, deze keer niet ‘of/of’ maar ‘en/en’ … Op “I Can Dream” is ze een eerste keer middenin de zaal, en laat ze iedereen rondom haar hurken; een bodyguard is onnodig, want haar fans hebben tonnen respect voor deze grote madam.
“I Can Dream” en “Twisted” volgen elkaar op; dan vertelt ze over hun nieuw nummer “Animal” waarbij Cas doodleuk komt vertellen dat ze eerst nog “My Ugly Boy” moet spelen. Hilariteit alom, niemand die er om maalt … We zien een publiek dat geniet en we zien een prachtig, breed glimlachende Skin.
We komen aan het einde van de set met “Yes it’s Fucking Political”, “The Shank Heads (Get Off Me)” en “Tear The Place Up”.
“Hedonism (Just Because You Feel Good)” wordt ingezet in de bis . Alle vier staan ze er terug en hoe … “Cheers” volgt en dan is Skin opnieuw bij haar publiek bij “Little Baby Swastikkka”. Ze wandelt door de zee van mensen tot aan de PA, kruipt op het hek, en wordt mooi begeleid door enkele stevige handen van fans. En dan duikt ze op het eind van het nummer op haar rug door de handen van de menigte tot aan het podium. Wat is dit toch geweldig.
Na negentien nummers vol ambiance stappen ze van het podium. Iemand van de begeleiders begint kabels te verleggen en een deel van het publiek stapt naar buiten of naar de toog… En jawel ze komen nog eens terug met een akoestische versie van “You’ll Follow Me Down”; iedereen die er nog is, kan dus nog één keer , zo goed of kwaad mogelijk, meezingen en dan is het echt gedaan.
De lieve mensen vooraan met 25 a3’tjes met hartjes op, krijgen nog haar T shirt en een ondertekende plaat. Cas laat tevens nog weten dat enkele leden van de groep aan de merchandise-stand zullen zijn. Skunk Anansie en hun publiek zijn één. “Wish I Didn’t Miss You Anymore” van Angie Stone weerklinkt nog door de verlichte zaal om ons naar huis te begeleiden.
Het is duidelijk dat Skunk Anansie behoort tot de allerbeste live-acts, zowel in zaal als op de festivals! Volgende afspraak is TW Classic.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Skunk Anansie
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7346-skunk-anansie-25-03-2025
So Good
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7345-so-good-25-03-2025
Organisatie: Live Nation
The Pineapple Thief - Niets aan het toeval overgelaten
De kans is groot dat u nog nooit gehoord heeft van The Pineapple Thief, het is een belangrijke naam in prog-rock middens maar een grote onbekende daarbuiten.
Al snel blijkt dat The Pineapple Thief een band is die op het podium de perfectie nastreeft en dingen als muzikaliteit en technisch vernuft hoog in het vaandel draagt. Niets wordt aan het toeval overgelaten, hier klinkt een haarfijn uitgebalanceerde sound, de vocals zijn loepzuiver en de heren beheersen met minimale precisie hun instrumenten.
Als je weet dat The Pineapple Thief hier aantreedt met de drummer van Porcupine Tree in de rangen, dan heb je ook meteen door dat hier geen prutsers aan het werk zijn. De band weet dan ook perfect waar ze met hun concert naartoe willen, alles is netjes uitgekiend en er wordt keurig binnen de lijntjes van het genre gekleurd.
Ze rijden foutloos het parcours dat ze zelf nauwgezet hebben uitgestippeld en laten zich niet betrappen op enige vorm van noise-uitbarstingen of improvisaties, laat staan een jamsessie. Bij dit soort concerten blijkt dat geen nadeel te zijn, want dit is net wat het publiek verwacht. Progrock-liefhebbers zijn immers puristen, muziekliefhebbers die kicken op een afgelijnde sound die doorspekt is met hoogstaande muzikale branie. Als je deze mensen naar een Swans concert stuurt, dan zal de helft al na een half uur de zaal verlaten en zal de andere helft ter plaatse bezwijken aan een hartaanval.
Eénmaal we het concept van prog-rock snappen kunnen we stellen dat The Pineapple Thief uiteraard wel heel wat moois te bieden heeft, en de helft daarvan komt uit het puike laatste album ‘It Leads To This’, dat hier volledig aan bod komt. Songs daaruit als “Every Trace Of Us” en “All That’s Left” groeien uit tot pareltjes waarin de band vertrekt vanuit een gevoelige aanvang om dan uit te komen bij een stevige finale met forse gitaaruithalen. Een formule die ze wel meer toepassen en waar ze uiterst bedreven in zijn.
De groep laat zich daarbij gelukkig ook niet verleiden aan ellenlange muzikale uitweidingen, dingen die eigen zijn aan het genre en bij collega’s soms zorgen voor uitgebreide en pocherige instrumentale discours waarbij je de tijd hebt om in de tijdspanne van één solo even de hond uit te laten. Er moeten bij The Pineapple Thief niet persé ego’s in de picture gezet worden, we merken zo ook wel dat hier geniale musici aan het werk zijn.
De Britten hebben het publiek al heel snel voor zich gewonnen, ook al omdat een klassieker als “In Exile” al vroeg in de set zit. “Versions Of The Truth” is nog zo een publiekslieveling die het enthousiasme sterk aanwakkert.
Maar daarna nekken de heren zichzelf door compleet de vaart uit hun set te halen met een overbodig en vrij slap akoestisch intermezzo van een drietal songs. U ziet het misschien als een moedig en gedurfd tussenspel, maar wie hier zijn sanitaire stop heeft ingelast of op ’t gemak een biertje is gaan halen, heeft alleszins niets gemist.
Wat daarna komt is van een heel ander kaliber, “Rubicon” is een machtig hoogtepuntje waarin de band fel door rockt, “It Leads To This” is muzikale pracht verpakt in een stevig jasje, “Give It Back” zet halverwege de rockende sluizen gretig open en “Alone At Sea” is een forse kluit waar al het beste wat deze band in zich heeft in één krachtige song is gebundeld.
De set van The Pineapple Thief duurt zo maar liefst meer dan twee uren, en afgezien van een paar melige en saaie momentjes mogen we hier spreken van een prima concert.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Mercury Rev – Muzikale droomwereld back-to-reality
Mercury Rev en Nicolai Dunger
Eén van de band die we met het millennium nauw in het hart droegen was het Amerikaanse Mercury Rev, rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue. ‘Born horses’, het nieuwe album bracht hen opnieuw als band op tournee; achterna was het duidelijk dat nét het materiaal van 25 jaar terug, hun charmante melancholische psychedelische pop, het sterkst is en een eigen overtuigend live karakter heeft.
Mercury Rev heeft drie memorabele platen uit, ‘Deserter’s songs’ (98), ‘All is dream’ (01) en ‘The secret migration’ (05), platen die de psychedelicapop met o.m. een Flaming Lips mee vorm gaven. Na deze drie platen, zagen we hen als band of zagen we de twee als spil nog af en toe eens optreden in de clubs of op de festivals.
Na wat minder voor de hand liggend plaatwerk, die aan ons voorbij gingen, kwam vorig jaar een beter album, ‘Born horses’; de connectie was er, om hen als band, een hernieuwd kwintet, terug aan het werk te zien. Het album an sich is een luisteralbum, filmisch, dromerig, orkestraal, sprookjesachtig, kosmisch; het zijn net de kenmerkende elementen en het heeft een nogal licht experimenteel, innovatief kantje, een sollicitatiebrief van psychedelische geluidsschetsen in spoken words en zegzang, die een soundtrackgevoel ademen.
Live kregen we een weerslag van hun drie vooraanstaande albums. Een breed instrumentarium van synths, flute, sax, mondharmonica vullen het traditionele aan. Donahue weet op z’n Michael Gira’s (Swans), de armen breed open gespreid of met de handen wijzend, de band te dirigeren, op te zwepen of zachtmoedig – zalvend de muzikale rust te laten weerkeren. Hij voert, sleept, zuigt de band en publiek mee.
Met z’n vijven gaat het van eenvoudige sferische, weelderige pop, met dat typische droom ‘oceaan-sterrenhemel’ gevoel naar een meer open, levendige, grimmige, grillige, mistige leefwereld, door de opbouwende en aanzwellende partijen en effects. De stemming wisselt in dramatiek, gotiek, theater en gaat van innemend, broos, kwetsbaar naar een spannende, snedige, hitsige, extraverte sound, niet vies in orkestratie .
Er valt veel te beleven dus. Op die manier krijgen we beetje van alles uit de Mercury Rev stal. Het zat goed en men zat op dezelfde golflengte. De warme respons deed de band deugd en versterkte het live gevoel en beleven.
De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets aparts, unieks. Mooi.
“The funny bird” en “Tonite it shows” (uit het succesalbum ‘Deserter’s songs’) als “Vermillion” (uit ‘The secret migration’) dompelen ons meteen onder in die droomwereld van psychedelica gitaartrips en orkestratie. Het bouwt op, klinkt forser, feller en directer. Een twinkelende sound, met zin voor escapisme , die door de tempowissels van zachtaardige, broeierige, opzwepende (drum)ritmes en (gitaar)riedels ons bij de leest houdt. Beiden werden mooi uitgediept en zijn tekenend voor wat Mercury Rev staat, warm , melancholisch en back to reality .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en elk geluidje past in ‘t concept. De experimentjes en de durf naar verandering is er zeker in het nieuwere filmisch materiaal .We werden meegetrokken in dat verhaal met “Dreams of a young girl as a flower”, “Patterns”, “Tears in rain” en “Runaway raindrop”. Verschillende emo sferen kwamen op ons af door de breed opgetrokken instrumentatie. Een theatraal soundrackgevoel, gelinkt aan de gitaarpsychedelica van Pink Floyd of Hawkwind.
Na dit magnus opus, kregen we een ‘best of’ die de band siert . Doorbraaknummer “Goddess on a highway” klinkt door de jaren iets minder gepolijst en iets directer. De trip is wonderschoon en vloeit over naar een “Tides of the moon” en “Holes”. Prachtsongs die de tand des tijds doorstaan, dwarrelend als sneeuwvlokken. En soms durft het te gieren. Hier slalomt Donahue als een echte ballerina rond de band. Tussenin verveelde het nieuwe “Ancient love” niet , het meet zich zelfs met die oude classics. De avontuurlijke insteeks, de experimentjes, de storende ambientgeluidjes en de spoken words zijn hier de toegevoegde waarde.
Tot slot nog “Opus 40” en die andere klassieker “The dark is rising”, ze gingen mooi in elkaar over , waarbij het dromerige, sprookjesachtige en orkestrale zalvend opbouwt en ons wakker schudt op z’n GYBE in een lavastroom van exploderende ritmes.
Mercury Rev werd sterk ontvangen. De muzikale droomwereld was na goed anderhalf uur ten eind. We werden teruggebracht naar de dagdagelijkse (harde) realiteit. Blij hen terug aan het werk te zien. Wat een mooie return!
Als support hadden we de Zweedse sing/songwriter Nicolai Dunger , ook al zo’n dertig jaar bezig en nauw bevriend met Mercury Rev. Hij brengt enkele muzikale schetsen, songs, in een structuur gespeeld door z’n elektrisch gitaargepingel en -getokkel met een symfo bluesy ondertoon, gedragen door z’n wisselende, variërende stem. Het gaat van sober ingenieus naar spaarzame bombast tot strak uithalen, die ergens een Tom Waits, Will Odham (Bonnie Prince Billy) en natuurlijk Mercury Rev hoog in het vaandel houdt.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
LowMad – Wat een spelplezier van deze gasten
De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte. We keken er naar uit.
Jonge wolven Atmancer (****) opende. Het zaaltje was al goed gevuld voor deze support. Enthousiasme was er meteen, want het gaspedaal werd meteen ingedrukt en niet meer los gelaten tot het bitter einde. Wat een riffs , wat een mokerslagen steeds van deze Atmancer. De band heeft, volgens we lazen op hun Facebook, een tijdje stil gelegen maar is dit jaar klaar om hun energieke sludge en doom sound te doen ontploffen. Wat een overtuigende warming-up!
Ook LowMad heeft er duidelijk zin in. De charismatische frontman Tom trekt meteen de aandacht op overtuigende songs “Jackie” en “Seems Better than nothing”. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, de gitaarriffs sieren en ze hebben een beest van een drummer. Wat een spelplezier van deze gasten. De kwinkslagen, de improvisaties in stijlen zijn een mooi toegevoegde waarde.
Op plaat slaagde Jonas erin om het 'live gevoel' perfect weer te geven. Wat een levendigheid en dynamiek. Het publiek reageert enthousiast. LowMad speelt duivels, “Fake Identity” en “KNAL” zijn echte knallers, die ons murw slaan.
En het kon ook breder klinken, “Kaleiscope Dreams” heeft een psychedelica ondertoon. Het onderstreept hun divers karakter, een weerbarstige mengelmoes van sludge/stoner/punk/psychedelica. Het klinkt energiek , gedreven, gezellig in de kleine club. Maar LowMad kan meer, de festivals lonken , we denken dan aan Dunk!festival, Alcatraz en Sjock festival. Oudje “Disobedient Slavery” bracht al deze elementen samen en was een overtuigende afsluiter.
Sympathieke toppers, bijzonder bandje dus deze LowMad, zonder meer!
Organisatie: Maboel - LowMad - Klosjar Kollektiv
Sam Fender – Een grote meneer geworden, de festivals waardig!
Samuel Thomas Fender aka Sam Fender, singer-songwriter uit North Shields , Newcastle kwam hier in Vorst zijn Europese tournee , promo van de derde plaat ‘People Watching’, besluiten.
We stonden op scherp want er waren al heel wat vragen geuit van ‘kan deze artiest Rock Werchter afsluiten op één van de vier avonden. Tijdens het anderhalf uur durend vlammend concert bewees hij en zijn 7-koppige band dat dit absoluut geen probleem kan en zal zijn!
Meteen gaven ze er een lap op met een “Getting started” en “People watching” . De hits en meezingers vlogen ons om de oren. De uitverkochte zaal , met veel in zwart-wit verticaal gestreepte T-shirts , verhief zijn stem om gedurende gans het concert mee te brullen. Indrukwekkend hoe bijna alle aanwezigen de teksten zo probleemloos konden meezingen!
Toegegeven, de nummers zijn allemaal een beetje op dezelfde leest geschoeid. “Will we talk” , “Tyrants”, “The Borders”, heerkijk genietbaar materiaal dat ons naar het ultieme anthem brengt “Seventeen going under”. Blijkbaar was nog niemand echt schor gezongen, want dan ontplofte de muziekarena compleet.
Het publiek kwam ver boven de groep uit en bleef nog minutenlang , zelfs als de groep al even de coulissen in was , doorgaan met talrijke “oooooh, ooooohs “.
“Something Heavy” en het opzwepende “Hypersonic Missiles” snoerde de criticasters volledig de mond en bewezen ze dat ze terecht op Werchter kunnen afsluiten op zaterdag 6 juli! Vorst was alvast de ideal geleider om het ons aan te tonen . Dit is een grote meneer geworden!
Het voorprogramma , CMAT, was een maat voor niets in de grote Vorst arena , zeker als het publiek heeft gekozen voor de hoofdact. De dame op het podium was welbespraakt en kon zingen en gitaar spelen, maar het publiek was duidelijk niet voor haar gekomen. Ondanks haar enthousiasme en sterke vocals kreeg ze de al bijna volgelopen kuip niet stil. Jammer.
Organisatie: Live Nation
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
This Will Destroy You + Nordic Giants
Het Wintercircus in Gent was het decor voor een post-rockavond vol intense klanken en visuele pracht, met Nordic Giants als voorprogramma en This Will Destroy You als hoofdact.
Nordic Giants - Mysterie en beleving
Het Zweedse duo Nordic Giants, getooid in pluimen, opende de avond met een show die zowel muzikaal als visueel intrigerend was. Het duo, bestaande uit een drummer en een toetsenist, leunde sterk op het theatrale aspect van hun performance. De muziek zelf had een dromerige, atmosferische kwaliteit, maar het waren vooral de visuals die de aandacht trokken. Op de achtergrond werden kortfilms afgespeeld, ondersteund door speeches met activistische boodschappen. Hoewel de tekst soms wat cliché was, vond de wereldverbeteraarshouding duidelijk resonantie bij het publiek. Het activisme sloot dan ook mooi aan bij de mystieke sfeer van de muziek.
De nummers die ze speelden, waren voornamelijk afkomstig van hun dubbel-EP ‘Build Seas / Dismantle Suns’ uit 2013 en hun recentere album ‘Symbiosis’.
Helaas waren de geluidsboxen niet optimaal, waardoor de krachtige impact van hun muziek een beetje verloren ging. Toch was het duidelijk dat het publiek de ervaring waardeerde, niet alleen voor de muziek zelf, maar vooral voor de totaalbeleving van de performance.
This Will Destroy You - Intieme postrock met een twist
Daarna was het tijd voor This Will Destroy You, de Texaanse postrockband die al jarenlang bekend staat om zijn atmosferische soundscapes. Ze openden hun set met hun volledige, self-titled album uit 2008, een werk dat uit zeven tracks bestond: “A Three-Legged Workhorse”, “Villa del Refugio”, “Threads”, “Leather Wings”, “The Mighty Rio Grande”, “They Move on Tracks of Never-Ending Light“ en “Burial on the Presidio Banks”. Dit klassieke werk was meteen een traktatie voor de diehard fans van de band.
De muziek was aangenaam, maar het ontbrak aan de explosieve momenten die je vaak van postrock verwacht. De opbouw naar de climax was aanwezig, maar het voelde vaak alsof de band de uiteindelijke uitbarsting net niet wist te bereiken. De vulkaan rookte, maar de lava kwam niet echt tot leven. De intensiteit die je normaal zou verwachten, ontbrak hier een beetje, wat het geheel wat vlak maakte. Toch was het duidelijk dat de fans genoten van de nostalgie die het album met zich meebracht.
Na het integrale album ging de band verder met nummers van hun latere werk: “Dustism” en “New Topia” vanop ‘Another Language’. Het was opvallend dat geen enkele track na 2014 aan bod kwam, wat wellicht een gemiste kans was voor de band om hun evolutie als artiesten te laten zien.
Toch was er een verfrissende wending aan de set met twee bisnummers van het nieuwe project ‘you, infinite’: “Throughlines” en “Shine Eternal”. Deze nummers voelden frisser en gevarieerder aan, en het was fijn om te zien dat de band nog steeds in staat is om te experimenteren en zich verder te ontwikkelen.
Toch eens de plaat van ‘you, infinite’, die uitkwam eind februari, een kans geven.
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent + Dunk!festival
Kids with buns - Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid
Kids with buns en Arend Delabie
In een kleine vijf jaar zijn de twee van Kids with buns uitgegroeid van beloftevol naar een goed gevestigde waarde in ons Belgenlandje. Dromerige indiepop, breekbare pop noir met een stekelig randje van wisselende zangpartijen in een ontspannen dynamiek en in een los, ongedwongen muzikale sfeer die het publiek deed smelten. Kids with buns zijn gelanceerd.
Een goed gevulde Schakebox om de Kids with Buns, rond het duo Marie (van Uytvanck) en Amber (Piddington) aan het werk te zien. De twee jonge dames intrigeren op hun akoestische en elektrische gitaar en zijn aangevuld, ondersteund van een drummer en een bassist/keyboards.
Hun nummers zitten in donkere, melancholische, dromerige indiepop vervat; het zijn persoonlijke dagboekfragmenten en de wisselende diepe, lichtgrauwe, indringende, wat zachtmoedige als scherpe, snedige vocals geven zeggingskracht. De nummers hebben nu met z’n vier een stekelig randje wat de sound aangenaam verbreedt in een ongedwongen speelsheid. Het publiek smolt voor hun onderlinge dynamiek en die kenmerkende breekbare pop noir. Kids with buns houdt van het West-Vlaams publiek en dat publiek houdt van deze twee.
Terecht waren ze één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting tijdens de coronapandemie in 2021, en intussen is het maar gegroeid voor deze twee buns; na de EP ‘Waiting room’ verscheen eind 2023 ‘Out of place’ , een mooi album waarbij hun vrouwvriendelijke pop terecht in de spotlight kwam. Het mag gelinkt worden aan bands als Throwing Muses, Belly, Tracy Bonham in de 90s; als we dieper graven zelfs aan Marianne Faithfull, Nico of Joni Mitchell, en nu aan bands als Girl in red, Boygenius en London Grammar. Mooie referenties die tekenend zijn voor hun Buns-status en hun muzikaal boeiende, kleurrijke groei. De warmte, geborgenheid voel je letterlijk in de sound.
En ze zijn geprezen, ze werden opgeroepen voor een eerbetoon aan Luc De Vos, -maakten een eigen Buns versie van “Geef al je geld aan de arme kinderen”-, die hier vanavond nu even links werd gelaten. Maar we kregen er wel eentje van hun ‘liefde voor muziek/ik vraag het aan’, het nummer “Dizzy”, geleest op OMD’s “Enola gay”, overtuigend door de fris, twinkelende, broeierige aanpak en het mooie samenspel in vocals en instrumentatie van gitaren, keys en drumpartijen.
Het samenspel en de -zang siert. Marie staat vocaal meer in the picture met haar doorleefde, donkere melancholie en Amber klinkt scherper en gooit er wat ‘rockchick’ tegenaan.
Een uur lang ondergingen we de hartverwarmende, meeslepende, ontroerende, opwindende muziek, sober elegant als spannend extravert. Een unieke warme beleving in een ongedwongen speelsheid dus.
Een amicaal openingswoord zorgt meteen voor die connectie band – publiek. Het debuut werd voorop geplaatst met songs “Daughter” en “Stubborn mind”, één van de singles van die broeierige debuutplaat. We zitten meteen gedrenkt in die sfeervolle, dromerige aanpak die verder de songs opbouwt, snediger doet klinken of durft te exploderen. Het zit goed tussen de twee én goed als band. Het basspel intrigeert op het bijna oudje van de reeks “Waiting room”.
Uiterst genietbaar, met een dosis gevoeligheid, rockgehalte en charisma, fietsen we gemoedelijk door de set; “Clutter”, “Nothing new” en “Colder” behouden die intensiteit, spanning en afwisseling. Het houdt de Buns boeiend.
De praatjes tussenin enthousiasmeert het publiek. “Bad grades”, de doorbraak bij uitstek, met die sfeervolle, donkere, sprankelende sounds wordt sterk onthaald. Een ‘paardenkoersverhaal’ zet het broeierige “The balance” in . “How bad could it be” besloot de fijne, subtiele set. Intussen kreeg het gitaarspel wat meer ademruimte; een galmende klank liet een shoegaze-effect na.
“What happened in your brain” klonk intiem, integer door het pianospel en de spaarzame instrumentatie. Op het definitief afsluitende “Bathroom floor” konden alle registers eens worden openzet door de mooie, aanstekelijke crescendo opbouw en de exploderende outtro. De twee waren bij en in het publiek te vinden. Het maakte het nummer en het optreden overtuigender.
Het publiek smolt en de Kids with buns zijn gelanceerd. Hou hen maar in het oog.
Arend Delabie , talent uit Kortrijk deed het op zijn eentje als support. De onwennigheid verdween éénmaal hij goed opgewarmd bezig was op z’n akoestische gitaar en piano. We kregen een handvol nummers, die refereren aan Isaac Roux, een ander beloftevol artiest en verder ergens een Sam Fender, Beck of Damon Albarn.
Sing-songwriting, beetje pop, rock, folk. Hij viel op door de variatie in vocals, een spannend, innemend, gevoelig als groovy gitaarspel, -gepingel en het sobere pianospel. Songs als “Footprints” , “Is she dead”, “Piece of mind”, “One more try” en het nieuwe “Greenhouse” waren de moeite. Een DIY aanpak , met de single “Stain” als closing final. Het publiek waardeerde de sing-songwriter. Hij was ontroerd van het warme ontvangst.
Een interessant fris talent dus!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
FKP Scorpio concert – Kraftwerk brengt unieke openluchtshow naar Brussel op 14 augustus 2025
KRAFTWERK BRENGT UNIEKE OPENLUCHTSHOW NAAR BRUSSEL - 14 AUGUSTUS 2025
Een futuristisch spektakel op het iconische Paleizenplein
Na hun grensverleggende wereldtournees kondigt Kraftwerk een exclusieve openluchtshow aan op 14 augustus 2025 op het majestueuze Paleizenplein in Brussel.£
Al meer dan vijf decennia vormt Kraftwerk de blauwdruk voor elektronische muziek. Hun live-optredens zijn een zinnenprikkelende symbiose van muziek, technologie en performancekunst - een waar "Gesamtkunstwerk", waarin ritmes, robotica en hypnotiserende animaties versmelten tot een tijdloos kunstwerk.
Opgericht in 1970 door Ralf Hütter en Florian Schneider, legde Kraftwerk de basis voor de elektronische muziek zoals we die vandaag kennen. Vanuit hun legendarische Kling Klang Studio in Düsseldorf creëerden en produceerden ze baanbrekende albums die de muziekgeschiedenis voorgoed veranderden. Midden jaren '70 brak de groep internationaal door met revolutionaire elektronische soundscapes en experimentele muziek waarin robotica en technologische innovaties een centrale rol speelden. Hun futuristische visie leverde de soundtrack voor het digitale tijdperk en inspireerde generaties artiesten.
Hun invloed is ongeëvenaard: van Electro en Hip Hop tot Techno en Synthpop, Kraftwerk legde de fundamenten voor tal van muziekgenres en blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor muzikanten wereldwijd.
Wie ooit een Kraftwerk-concert heeft meegemaakt, weet dat dit veel meer is dan een optreden. Het is een meeslepende trip door tijd en ruimte, waarbij de band laat zien hoe mens en machine moeiteloos samensmelten.
Beginnend met de retrospectieve van hun catalogus in het Museum of Modern Art (MoMA) in New York in 2012, keerde Kraftwerk de afgelopen jaren volledig terug naar hun avant-gardistische roots binnen de Düsseldorfse kunstscene van de late jaren zestig.
Deze baanbrekende 3D-concertreeks in het MoMA werd gevolgd door prestigieuze presentaties in onder meer de Tate Modern Turbine Hall (Londen), Akasaka Blitz (Tokyo), het Opera House (Sydney), de Walt Disney Concert Hall (Los Angeles), de Fondation Louis Vuitton (Parijs), de Neue National Galerie (Berlijn) en het Guggenheim Museum (Bilbao).
Hun grensverleggende werk werd wereldwijd erkend. In 2014 werd Ralf Hütter, samen met zijn voormalige partner, geëerd met de Grammy Lifetime Achievement Award, als erkenning voor hun revolutionaire bijdrage aan de muziek. In oktober 2021 kreeg Kraftwerk een definitieve plaats in de Rock & Roll Hall of Fame, een bekroning van hun blijvende impact op de moderne muziekwereld.
Brussel wordt het podium voor een ongeëvenaarde ervaring
Op 14 augustus 2025 transformeert Kraftwerk het Paleizenplein in een futuristisch kunstwerk. Mis deze unieke kans niet om een van de meest invloedrijke bands aller tijden live te beleven. Dit wordt een spektakel waar je bij móét zijn.
Praktische informatie
14 augustus 2025 - Royal Palace Open Air, Brussel
Ticketverkoop via www.fkpscorpio.be
Tickets vanaf €79
Koala Disco is het muzikale geesteskind van Niels Tuijaerts en de band brengt onvoorspelbare postpunk doorspekt met psychedelische invloeden en progressieve structuren. Verwacht onverwachte maatwissels, schurende gitaren en manische energie, ergens op het kruispunt tussen The B-52’s, Talking Heads en vooral Ian en Baxter Dury. Live ontketent naar verluidt de band een wervelwind van rauwe intensiteit, waarin noise en chaos de studio-opnames ver overstijgen.
Met een podiumreputatie die hen al op de MainStage van Rock Herk en Leffingeleuren bracht en een uitverkochte Ancienne Belgique als support voor Whispering Sons, heeft Koala Disco zich stevig op de kaart gezet. Daarbovenop sleepten ze meerdere publieksprijzen in de wacht: Publiekswinnaar in de finale van Humo’s Rock Rally 2024, publiekswinnaar in de finale van Sound Track in 2021 en winnaar van Jonge Wolven in 2024.
Single “Japanese Toilet" is een autobiografische reflectie op een periode waarin alles draaide om ontsnapping. In een poging om nooit alleen te zijn met zijn gedachten, dompelde de verteller zich onder in een eindeloze roes van drugs, alcohol, seks en pillen. De climax van deze neerwaartse spiraal kwam om 7 uur ‘s ochtends, high op coke, op het toilet, zonder wc-papier. De enige oplossing: de douchekop als een Japans bidet gebruiken. Dit absurde, tragikomische dieptepunt werd het keerpunt. Een moment van realisatie dat het tijd was voor verandering. ‘Japanese Toilet’ vangt deze innerlijke chaos in een geluid dat balanceert tussen laidback en explosief, cynisch en oprecht, destructief en uiteindelijk verlossend.
Deze single heeft onmiskenbaar het speelse, de fuzzy gitaarriff en de hoekige dynamiek van wijlen Ian Dury. Dezelfde licht gênante humor ook. Deze single intrigeert, maar tegelijk voelen we dat Koala Disco nog niet al zijn geheimen prijsgeeft in dit nummer. Wij zijn benieuwd en blij dat we op de eerste rij mogen zitten.
Japanese Toilet - Single by Koala Disco | Spotify
De Belgische doom/sludge/blackmetalband Patroness werd eerder dit jaar ten grave gedragen en kijk, daar is het vervolg al. Zanger Guy is met twee Patroness-kompanen Gorilla Tremors gestart, een powerpunkbandje.
Er staan al drie tracks op Bandcamp en die laten al horen waar het met Gorilla Tremors naartoe zal gaan. Het wordt iets in de richting van de rauwe, energieke garagepunkrock. Denk aan Zeke, Peter Pan Speedrock, The Mono Kids, MC5 en Misfits. Zonder filter, in your face.
“Monster” is het eerste nummer dat ze schreven, meteen al op de eerste repetitie. In de lyrics zitten – net als bij “Bloodsuckers Boogie” wat leuke verwijzingen naar B-horrorfilms. “Traffic Jam” gaat over verkeersopstoppingen waarin we allemaal wel eens bijna ons geduld verliezen.
Begin mei spelen ze in Antwerpen als support van The Spanks en Ravagers en eind mei staan ze nog eens in Antwerpen als support van Reverend Beat-Man (van The Monsters).
Eerder stonden ze al in Kortrijk als support van Gender Reveal Atomic Bomb en The Phobics.
Het lijkt erop dat deze punk-trein vertrokken is voor een lange rit.
Traffic Jam/Monster/Bloodsuckers Boogie
Gorilla Tremors
https://www.youtube.com/watch?v=8f_Oe7yR2PA
De Amerikaanse band Momma heeft hun nieuwe single “I Want You (Fever)” uitgebracht. Dit alt-rock anthem combineert meeslepende shoegaze-invloeden met inventieve melodieën. De nieuwe single volgt op “Ohio All The Time”, de ook al sterke single die vorig jaar uitkwam. Het is de voorbode van de aankomende langspeler ‘Welcome To My Blue Sky’ die we volgende maand al mogen verwachten. Deze band uit Brooklyn ging al op tournee met Weezer en wordt aan de andere kant van de oceaan beschouwd als ‘smoking hot’.
Deze single is dan ook super-aanstekelijk. Hij doet mij muzikaal meteen terugdenken aan 90’s-bands als Eden, Magnapop, Belly, Throwing Muses, Elastica en The Juliana Hatfield Tree. De song gaat over het overdenken van relaties. Over het bij iemand willen zijn die al een partner heeft of die nog niet klaar is voor een nieuwe relatie, terwijl er toch een zeker vertrouwen is dat die persoon ook bij jou wil zijn.
Mochten we nog steeds in de jaren ’90 leven, dan stond deze song zeker en vast in De Afrekening van Studio Brussel.
https://www.youtube.com/watch?v=WG0mAzP165o
Tom Kets (De Delvers) heeft een nieuwe speeltuin gevonden. Vriendjes die mogen meespelen, zijn Peter Verdonck (Wound Collector), Herwig Scheck (killthelogo, Peter Evrard), Vanessa Salamon (Contraband), Martine De Kok, Rafaël Mertens, Bart Van Aken (Arsenal) en Dries Emmerechts (De Delvers).
Met poëtische Nederlandstalige teksten over een mix van jazz, hiphop en rock gaat het bij Mistbank over oorlogen, klimaatproblemen, ego's aan de macht en sociale ongelijkheid. Mistbank wil een uniek geluid brengen dat resoneert en dat lijkt alvast te gaan lukken.
Met hun eerste single “Alarm! Alarm!”, drijvend op een rollende Madness-sax zet Mistbank een sfeer neer die zowel melancholisch als krachtig is, een muzikale nevel die perfect aansluit bij de tijdsgeest. Een beetje Arbeid Adelt! en Bange Konijnen in een update.
Dit is het soort mistbank die wij ’s nachts liever tegenkomen dan de echte. Om maar te zeggen: hier willen we meer van horen.
https://www.youtube.com/watch?v=utyzGUCOrjo
Argonaut is een nieuw project. Vanachter zijn Grieks-mythologische alter ego Argonaut vertelt songwriter Iason Passaris zijn verhalen. Zijn eerste EP heet ‘Rêveries’ en ‘A Last Date With Destiny’ is daar de eerste single van.
De EP is een bonte collectie indiefolk-nummers – soms groots, soms klein, soms somber, soms fijn – maar altijd vol dromerige melancholiek. Iason danst op de slappe koord tussen hoop en wanhoop. Hij onderzoekt in zijn songs de menselijke aard, met een flinke scheut cynisme. Mij doet het soms wat denken aan I Am Oak en Ben Howard, maar ook aan minder bekende goden als SJ Hoffman, Wim G, Kunos, Usi Es, Robin Block en Schön Schein.
Het schrijven en opnemen van deze EP was voor Iason een vorm van therapie tijdens een aanslepende burn-out. Op zijn spreekwoordelijke slaapkamer nam hij de nummers op en werkte hij digitaal samen met de Amerikaanse muzikanten Andrew Sommers (Drew A. Will) en Kevin Palmer (Velocity Of Tears), de Portugese producer Diogo Sarabando (Himalion) en Simon Reyners (Pelikaan, Lizzy). De Amerikanen en de Portugees ontmoette Iason via een online songwritingcursus.
De EP komt pas in mei uit, maar Iason werkt al aan een opvolger. Dat wordt een conceptalbum waarvoor hij samenwerkt met producer Ruben Lefever (Float Fall).
De band Rheinkaos werd in 2007 opgericht in Griekenland door gitarist Dimitrios en zanger Savaoth. Ze zochten naar een eigen blackmetalgeluid, met invloeden van avantgarde-pioniers als Dødheimsgard, Ulver en prog-legendes als Fates Warning. In 2008 brachten ze een demo uit met Gogo Melone van Luna Obscura en Elysia op zang uit en daarvoor kregen ze heel wat lovende
reviews.
In 2010 gingen ze met producer Vangelis Yalamas de studio in voor hun debuutalbum, maar de financiële middelen ontbraken om dat album af te werken. Rheinkaos ging even de koelkast in en Dimitrios verhuisde naar Nederland.
In 2015 vormde Dimitrios in Utrecht de nieuwe band Forests Alive, die voortbouwt op de sound van Rheinkaos, maar dan toegankelijker, als progressieve postrock. Maar in 2024 besliste het duo achter Rheinkaos om alsnog twee tracks van de opnames van 2010 te herwerken en in eigen beheer uit te bengen. De Rheinkaos-EP ‘All My Being Is A Dark Verse’ omvat de tracks “Beta Religion” en “The Commencement Fear” en bieden samen een speelduur van bijna 20 minuten.
Deze muziek krijgt het label atmospheric black metal, maar er zijn maar weinig aanknopingspunten met bijvoorbeeld een Wiegedood, Drudkh of Der Weg Einer Freiheit. De typische ratelende drums, ijle gitaren en ijzige vocalen van de black metal zijn er wel, maar relatief spaarzaam gedoseerd. De atmosferische stukken domineren in aandacht en tijd en zijn heel progressief en ook wel wat ‘cosmisch’ zoals dat de voorbije jaren plots heel populair geworden is. Blackmetal-puristen zullen vast hun neus ophalen voor deze EP, waarop je zelfs piano, synths en elektronische ritmes te horen krijgt. Voor de luisteraars die niet in genre-hokjes luisteren, is ‘All My Being Is A Dark Verse’ een aangename ontdekking met veel variatie met een voor het genre grote toegankelijkheidsfactor. Het progressieve en atmosferische domineert op de blackmetal-elementen en waarom ook niet.
Dit ligt lekker in het gehoor en smaakt naar meer. Misschien moet Rheinkaos dat debuutalbum dan toch maar eens volledig afwerken of herwerken.
https://www.youtube.com/watch?v=0WUxdrsiF44
Bob Mould heeft een nieuw album. Zijn vorige, ‘Blue Hearts’, verscheen in 2020, op het einde van de eerste ambtstermijn van Donald Trump. “Here We Go Crazy” komt uit bij het begin van Trump’s tweede termijn. Toeval? Misschien. Maar daar ligt misschien een deel van de verklaring voor de woede van Bob Mould op zijn 65ste.
Bij ‘Blue Hearts’ was één van de conclusies dat Mould op zijn oude dag er niet bepaald milder op geworden is. De trefwoorden van de review van 2020 gelden net zo goed voor het nieuwe ‘Here We Go Crazy’: ingekookt gif, lyrics die de schijnheiligheid van de maatschappij aan flarden bijten. De voormalige frontman van Hüsker Dü en Sugar duwt nog steeds met veel enthousiasme op de plekken waar het al pijn doet, met een soundtrack van melodieuze hardcore zoals hij die al decennia met veel precisie op ons afvuurt.
Wij genieten het hardst als Ome Bob het gaspedaal diep induwt en de herinneringen aan Sugar opduiken, zoals op het furieuze “Neanderthal”, “Breathing Room”, “Hard To Get” of nog “Fur Mink Augurs”. Als hij de teugels viert en het ritme zakt krijgen de lyrics meer ruimte, maar daar zitten we als Mould-fan niet echt op te wachten. Het mag schuren en knarsen tot het pijn doet en we ons een beetje gek beginnen voelen.
In november komt Bob Mould naar Het Depot in Leuven.
https://www.youtube.com/watch?v=SWvEDGbdJ54
De Belgische metalband Dodengod heeft een nieuw album uit. ‘Heralds of a Dying Age’ is de opvolger van ‘Salvation’ uit 2018. Het nieuwe album was al een tijdje klaar, maar de nummers werden door de band zelf nog een herwerkt, voor de release bij Pest Records.
Met Pest Records uit Transylvanië/Roemenië heeft Dodengod een nieuw label. Hun vorige album verscheen bij het Britse Antitheus Productions, maar dat label kon de gemaakte beloftes niet waar maken. Pest Records lijkt betrouwbaarder.
Bij Dodengod als studioproject is er een toch wel ingrijpende verandering. Svn (ook van Thronum Vrondor, vroeger bij Impedigon en Fleshmould) en Yvs (vroeger bij Iconoclasm en Chalice) werken al decennia samen als duo. Dat deden ze al zo bij Ascend-ency eind jaren ’90, de voorloper van Dodengod. Voor het nieuwe album hebben ze drummer Barduk (vroeger bij Iconoclasm) er bij gehaald.
Met een ‘echte’ drummer erbij klinkt een studioproject toch meteen anders. Er bestaan genoeg heel degelijke computerprogramma’s om heel geloofwaardig drumpartijen mee op te nemen, maar die kunnen vaak toch niet tippen aan een drummer van vlees en bloed. Met de drummer erbij klinkt Dodengod een stuk organischer en krijg je als luisteraar nog meer het gevoel dat je naar een band aan het luisteren bent.
De sound van Dodengod verandert er ook voor een stuk door: minder industrial en misschien iets minder extreme metal. Eerder blistering deathmetal met hints van vooral black, al zitten er nog meer elementen van andere genres in. De venijnige ritmes ‘dragen’ ook meer de structuur van de tracks en duwen de agressieve gitaarpartijen en rauwe vocalen zo naar een nog hoger niveau. Een goed idee dus, om die derde man erbij te betrekken.
In de lyrics brengt Dodengod opnieuw een schatkist van dood en vernieling. Svn spuwt zijn zure gal over de maatschappij in het algemeen en politiek en religies in het bijzonder als een profeet die het einde van de wereld aankondigt. Goed dat aan dat element nog maar weinig veranderd is.
De beste tracks van het album zijn voor mij titeltrack “Heralds of a Dying Age”, de vooruitgeschoven single “The Grinder Feeds on Hate” en “No Distant Flame Ahead”. Maar het niveau ligt voor elke track hoog en er staan geen missers op. Over het nut van de instrumentale outro-track “In Death” (een beetje een vertraagde hartslag die er plots mee ophoudt) kan je bij pot en pint lang van gedachten wisselen, maar dan is dit feest van hel en verdoemenis eigenlijk al zo goed als afgelopen.
We hebben misschien lang moeten wachten op nieuw werk van Dodengod, maar daar krijg je wel kwaliteit voor in de plaats.
https://www.youtube.com/watch?v=e8gSZaj15_c
Na de terugkeer van oudgediende zanger Dave Ingram werd in 2020 al de machtige plaat ‘Scriptures’ losgelaten, en dit jaar wordt de opvolger dus gepresenteerd. Met titel ‘Ravage of Empires’ en een mooi artwork van Wolven Claw mochten de fans al stilletjes aan beginnen kwijlen naar wat zou komen.
Recent werd een 2e nummer online aangeboden – “Crawling over Corpses” en ergens in februari werd het krachtige “Engines of War” ook al kenbaar gemaakt via online platforms. De reacties over beide nummers liegen er alvast niet om, Benediction maakt een statement met een terugkeer naar hun beginjaren!
Nu, ik ben niet 100% zeker, maar op het einde van opener “A Carrion Harvest” voorspelt de tekst al dat je jezelf schrap mag zetten met de zin: Hell Awaits, en na het luisteren van deze plaat blijf ik achter met een open mond…Wat een sterk staaltje OSDM weeral dat deze Engelsen hebben neergepend. De agressieve, boze strot van Ingram stuwt deze plaat naar een hoger niveau, de versnellingen vervat in de nummers zorgen voor een zaligmakend middagje headbangen en toont aan dat deze band zijn tweede adem heeft gevonden met zijn terugkeer. De riff in “Crawling over Corpses” brengt mij direct terug naar de beginjaren van deze band met een vleugje “Grind Bastard”, de agressie in “Engines of War” grenst aan de kracht ten tijde van ‘Transcend the Rubicon’ en het is vooral zaligmakend om te horen dat deze oudgedienden probleemloos de moderne sound van hedendaagse Death metal bands weten te overstijgen.
Deze band is gewoonweg een pletwals sinds hun heropleving, zeker als je dan vergelijkt met de albums uitgebracht in 2001 en 2008.
Hoogvliegers op deze plaat zijn er in overvloed, maar toch extra aandacht voor “In the Dread of the Night”, de ongetemde snelheid in het titelnummer “Ravage of Empire” en opener “A Carrion Harvest” (trouwens het perfecte nummer om dit kunstwerk mee te openen) en nummer “The Finality of Perpetuation” die live als een bom zal inslaan, zeker als de woorden Cranck it Up uit de microfoon zal gebruld worden.
Verplichte luisterbeurt voor fans van het 1e uur en voor OSDM fanaten in het algemeen! Deze plaat overstijgt de stoutste verwachtingen van begin tot eind!
Binnenkort gaan ze ook op tour (o.m. DVG club, Kortrijk op 7 april 25) , ik zou dit alvast met grote stip aanduiden in mijn agenda! Soit, studio album nummer 9 is een feit, en met deze kwaliteit staat een 10e album in de sterren geschreven! Stay metal!
The Overview - Steven Wilson blikt terug en kijkt vooruit met zijn nieuwe plaat
Progrocklegende Steven Wilson, bekend van onder meer Porcupine Tree en Blackfield, is terug met een soloalbum, getiteld ‘The Overview’. Het album verschijnt bij Fiction Records. I’ve gone back to a more progressive style, zegt hij er zelf over.
Wilson lijkt de afgelopen jaren wat zoekende naar een nieuwer en gedurfder geluid. ‘To the Bone’ was een best aardig, popgericht album, maar ‘The Future Bites’ was volgens menigeen geforceerd en ongeïnspireerd. Het voelde aan als een moetje, met een vervelend soort geldingsdrang; alsof Steven wilde bewijzen dat hij heus nog wel een degelijk Porcupine Tree-achtig album kon uitbrengen. Progmetal volgens het boekje was het wel, maar zonder sfeer of emotie. Over ‘The Harmony Codex’ waren de fans dan wel weer enthousiast. Daar vermengde hij mooi new-wave, elektronica en progressieve rock. Nog steeds wat wisselvallig, maar het muzikale vuur leek weer te branden.
De nieuwe worp werd alvast ferm gehypet: Een quote als ‘partly reframing the sound of Pink Floyd, Tangerine Dream, Vangelis and other prog titans in a modern context’ kan alleszins tellen. Twee lange nummers van om en bij de 20 minuten (en blijkbaar nog 5 toetjes voor degene die de Special Edition aanschaffen). Elk nummer zou geïnspireerd zijn op het 'overzichtseffect' dat astronauten ervaren als ze vanuit de ruimte terugkijken op de aarde. De gave albumcover lijkt hier eveneens naar te verwijzen.
Over de muziek zelf dan: opener “Objects Outlive Us” heeft een voorzichtige maar zorgvuldige opbouw, gevolgd door heerlijke riffs en solo’s. Het titelnummer is opvallend kalmer, heeft een onderliggende repetitieve beat, met plotsklaps een bruuske overgang naar een wat vrolijker melodietje. Na 15 minuten valt het plots stil en kabbelt de song rustig uit. Een interessante trip dus waarin er vanalles passeert zonder dat er erg veel gebeurt.
Conclusie: Vaak goed, soms briljant, en af en toe ook wel eens tegenvallend, zo kennen we Steven. Het hoort er een beetje bij, zeker met zo'n grote productiedrang. Al bij al is dit een geslaagde zoektocht naar vernieuwing en tegelijkertijd herkenning binnen Wilson’s 30-jarige oeuvre.
Bij deze ook een pluim voor zijn vaste compagnons Andy Partridge (teksten), Craig Blundell (drum), Adam Holzman (toetsen) en Randy McStine (gitaren), die mee hun schouders onder dit album zetten.
Progmetal
The Overview
Steven Wilson
Godspeed You! Black Emperor - Van een andere planeet
Een band die geen introductie meer behoeft. Sinds de nineties draaien ze al mee in de wereld van de post-rock, waarin ze al die tijd een onevenaarbaar buitenbeentje zijn geweest, want het is een band die meer buiten de grenzen van het genre kleurt dan erbinnen. Hun grenzen tekenen ze liever zelf uit, om ze dan nadien te verleggen. Bij GY!BE klinkt het altijd iets innemender, aangrijpender, avontuurlijker, ontroerender en intenser dan bij het gros van het post-rock peloton.
Hier in Gent stond het meest recente album ‘No Title as of 13 February 2024 28,340 Dead’ terug centraal, met intrigerende, lange en magische interpretaties van “SUN IS A HOLE SUN IS VAPORS”, “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “PALE SPECTATOR/GREY RUBBLE”. Doordringende stiltes wisselden af met intieme passages en zinderende uitbarstingen, met op de achtergrond die typisch wazige zwart-wit beelden die een niet al te gezonde wereld vertegenwoordigen.
Kortom, de dingen die we hadden verwacht, maar waar we na al die jaren nog altijd zo van onder de indruk waren als was het onze eerste kennismaking met deze wonderlijke Canadese bende. Nog maar een keer werden we met verstomming geslagen door zo veel begeestering, dynamiek, bezieling en pracht.
Dit was niet zomaar luisteren, dit was ondergaan en verzwolgen worden in een volstrekt unieke sound die even krachtig als mooi en vertederend was.
Tussen de nieuwe songs werd er met “Fire At Static Valley” en “Cliff’s Gaze” geplukt uit het vorige album “G_d’s Pee AT STATE’S END!” en als ultieme apotheose kwam een uitvoerig en aanzwellend “The Sad Mafioso” de avond in volle vervoering afsluiten om er als gewoonlijk definitief uit te gaan met een muur van noise en drone.
Wederom een anderhalf uur durende indringende passage van GY!BE, een band die door merg en been snijdt.
Neem gerust een kijkje naar de vorige passage + pics 2024
Godspeed You! Black Emperor - Een (muzikale) wereld boordevol contrast
Organisatie: Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Kingfisher Sky plays Kate Bush - Justice for Kate
Kingfisher Sky
Eind vorig jaar bracht de Nederlandse progrockband Kingfisher Sky zijn nieuwe album ‘Feeding The Wolves’ uit, waar wij alle reviews heel enthousiast over waren. De (eerste) promotournee daarvan is afgelopen en de band speelt opnieuw enkele avonden hun al vaak bejubelde ‘Kate Bush-tribute’. Wij gingen naar zo’n Kate Bush-tribute luisteren in de PIT in Terneuzen, waar ze wel vaker tributebands op het podium zetten, telkens met perfect licht en geluid.
Tributes bestaan er in allerlei vormen en gradaties. Het verschil van Kingfisher Sky plays Kate Bush met sommige andere tributes is dat Kingfischer Sky ook gewoon een bestaande band met eigen nummers is, die af en toe eens een avond uitsluitend Kate Bush-nummers brengt.
Er zijn maar weinig (tribute)bands die Kate Bush-covers brengen, ook zelfs niet als ze maar één nummer van haar in ganse set zouden brengen. Kate zingt heel hoog en gebruikt ook nog eens haar stem op een specifieke manier die je niet zomaar kan kopiëren, zelfs als je een klassieke zangopleiding genoten hebt. Voor veel muziekliefhebbers staan of vallen de nummers van Kate Bush met de stem. Judith van Kingfisher Sky is één van de weinigen die die stem sterk benadert en die er ook zichtbaar plezier in heeft om dat repertoire te brengen.
Dat merk je al meteen bij het eerste nummer in de set van de avond. De band start met “Babooshka”, een heel bekend nummer dat het publiek van bij de start mee in het verhaal neemt. Judith’s eerste noten zijn misschien nog wat ‘shaky’ maar zodra ze opgewarmd is, wordt het voor het publiek duidelijk dat ze niet moeten twijfelen. Voor Kate Bush-fans wordt dit een aangename avond.
Kingfisher Sky heeft de set in twee helften verdeeld, met in de eerste helft vooral nummers die misschien niet superbekend zijn, maar die bij de oudere muziekliefhebbers wel een belletje van herkenning doen rinkelen. Leuk is bovendien dat Judith en drummer Ivar elkaar afwisselen in de praatjes bij de plaatjes. In een paar zinnen schetsen ze de inhoud van het nummer en de plaats ervan in de tijdsbalk van de Engelse zangeres. Ivar en bassist Nick verzorgen ook nog eens de backings. Celliste Maaike is er niet bij voor de Kate Bush-avond in Terneuzen. Ze herinneren er aan dat Kate Bush ook in haar lyrics een buitenbeentje was en ze gaan in op de rehabilitatie van Kate Bush dankzij de tv-serie ‘Stranger Things’, wat op de socials de hashtag ‘Justice for Kate’ opleverde.
Kingfisher Sky heeft de set met veel zorg en met veel variatie samengesteld, een goede mix tussen bekende en minder bekende nummers, veel variatie in tempo en het drama-gehalte, met kleine eigen toevoegingen en weglatingen en toch heel dicht tegen de originele nummers aanklevend. Net de aanpak waar veel mensen van houden. Op de eerste rijen in Terneuzen worden de bekendste nummers mee-gelipt of –gezongen en de band mag zich laven aan enthousiast applaus.
De leukste momenten in het eerste deel waren voor mij “The Kick Inside”, “James And The Cold Gun” en “The Man With The Child In His Eyes”.
In het tweede deel van de set wordt gestaag opgebouwd naar de finale met “Wuthering Heights”, “Running Up That Hill” en “Cloudbusting”. In dit tweede deel zit voorts het stevig rockende “Experiment IV” dat niemand van het publiek in Terneuzen al eerder gehoord heeft. In de toegift hadden een aantal mensen in het publiek gehoopt op een eigen nummer van Kingfisher Sky, eentje uit ‘Feeding The Wolves’ zou leuk geweest zijn, maar de band houdt zich netjes aan het tribute-concept en zet “The Big Sky” in.
Het doet deugd dat er nog steeds publiek bestaat voor de muziek van Kate Bush en Kingfisher Sky plays Kate Bush is een garantie voor een leuke avond met een band die talent op overschot heeft. We hopen deze Nederlandse band eens terug te zien met hun eigen repertoire.
Organisatie: PIT, Terneuzen
Avantasia – Een groots spektakel, zelfs zonder vuur!
Avantasia streek neer in de Ancienne Belgique voor een avond vol symfonische powermetal van de bovenste plank. Ondanks de immense populariteit in Duitsland en een headlinerspositie op Alcatraz 2019, bleef de zaal in Brussel slechts beperkt gevuld – het balkon bleef zelfs gesloten. Maar wat ontbrak aan massa, werd ruimschoots gecompenseerd door de passie van de aanwezige fans, die van begin tot eind laaiend enthousiast waren.
‘Founding father’ Tobias Sammet, die met zijn muzikale visie gerust een moderne Mozart genoemd mag worden, had duidelijk zin om het nieuwe album ‘Here Be Dragons’ (2025) in combinatie met de grootste hits aan Brussel voor te stellen.
De band opende krachtig met Creepshow en meteen was de toon gezet voor een bombastische en meeslepende avond. Sammet toonde zich niet alleen als een getalenteerde frontman, maar ook als een entertainer pur sang met zijn kenmerkende humoristische bindteksten.
Zoals altijd was Avantasia niet zomaar een band, maar een ensemble van topvocalisten. Tommy Karevik (Kamelot) trok o.a. van leer op “The Witch” en het “Here Be Dragons”, terwijl Kenny Leckremo (H.E.A.T.) als een wervelwind over het podium raasde bij onder andere “Against the Wind”. Verder gaf Adrienne Cowan een krachtige performance op o.a. “Reach Out for the Light” en overtuigde Eric Martin (Mr. Big) op “What’s Left of Me” en “Dying for an Angel”. Chiara Tricarico schitterde dan weer tijdens “Farewell” en de hit “Lost in Space”. Herbie Langhans ten slotte, die net zoals de zangeressen geregeld uit zijn functie als backing vocal mocht treden, bracht extra ruigheid in “Devil in the Belfry” en “The Scarecrow”.
Ondanks het feit dat er geen mindere muzikale momenten te bespeuren vielen, waren het vooral “Let the Storm Descend Upon You” en “Death Is Just a Feeling” die een diepe indruk achterlieten op ons. De combinatie van muzikale grandeur en emotionele lading maakte deze nummers absolute hoogtepunten in een set die meer dan tweeënhalf uur duurde!
Naar het einde toe grapte Sammet dat de band geen pyro mocht gebruiken in de (kleine) AB, en dat we er dus collectief voor moesten zorgen dat Avantasia in de toekomst een grotere venue kreeg.
Maar eerlijk gezegd had dit spektakel geen vuurwerk nodig. Het was een totaalspektakel dat zijn gelijke niet kende – en we hopen dat Tobias en co snel terugkeren naar België, met of zonder vuur.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7330-avantasia-15-03-2025?ltemid=0
Organisatie: Live Nation ism Biebob
God Is An Astronaut - Zinderende post rock
Jo Quail is iemand die geregeld in de entourage vertoeft van God is An Astronaut, ze werkte mee aan verschillende van hun platen en verschijnt steevast op dezelfde concertaffiches.
Enkel gewapend met een futuristische cello weet Jo Quail met veel bezieling het publiek te begeesteren. Ze maakt nuttig gebruik van loops en effecten waardoor je nooit de indruk hebt dat hier maar één instrument aan het woord is. Verpakt in een viertal betoverende werkstukjes brengt deze sympathieke dame een atmosferische en innemende sound die het publiek een half uur lang in de ban weet te houden.
In 2023 was het Ierse God Is An Astronaut één van de absolute hoogtepunten op het befaamde Dunk!fest in de Gentse Vooruit, dat fantastisch concert werd trouwens door Dunk Records voor de eeuwigheid vastgelegd op het prachtige live album ‘Live at Dunk!Fest’.
Met een fraai nieuw album ‘Embers’ onder de arm komen ze hier vandaag een prachtig vervolg aan breien. Het wordt algauw duidelijk dat ‘Embers’, met maar liefst 5 songs in de setlist, live uitgroeit tot één hun meest indrukwekkende platen, met heerlijke sferische momenten afgewisseld met de meest geweldige gitaaruitbarstingen. Dankzij bruisende uitvoeringen mogen songs als “Odyssey”, “Falling Leaves” en een extatisch “Oscillation” nu al tot absolute klassiekers gerekend worden.
Met winterse beelden van kale naaldwouden op de achtergrond komt de instrumentale post-rock nog beter tot zijn recht. De visuals mogen er dan al misschien koud uitzien, de sound zorgt voor heel wat warmte en voor een broeiende atmosfeer.
Tussen de nieuwe songs door brengt God Is An Astronaut nog met heel veel gevoel de geliefde pareltjes “All is Violent All is Bright”, “Fragile” en “Frozen Twilight” om dan elders uit te pakken met fameuze gitaaruitbarstingen in “Seance Room” en “Suicide By Star”. Later in de set komt Jo Quail nog een handje toesteken om de temperatuur en de intensiteit de hoogte in te jagen met onder meer een denderend hoogtepunt “Embers” en een fenomenale afsluiter “From Dust To Beyond”.
Wederom een adembenemend concert van één van de hoofdrolspelers in het postrock genre.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
GIAA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7323-god-is-an-astronaut-14-05-2025
Jo Quail
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7324-jo-quail-14-05-2025
Organisatie: Democrazy, Gent + Viernulvier, Gent ism Dunk!festival
Cobra The Impaler - Massieve rots in de branding
Cobra The Impaler + X-Pozed
CC De Schakel (Schakelbox)
Cobra The Impaler is bezig aan een intensieve headliner-tournee doorheen Europa en de UK voor hun album ‘Karma Collision’ waarbij het al even geleden was dat ze op een Belgisch podium stonden, maar vorige vrijdag stonden ze gewoon in de Schakelbox in Waregem.
De support kwam van de lokale helden van X-Pozed, een metalcoreband die al sinds 2007 podia in vuur en vlam zet. In hun eerste run (tot ongeveer 2012, schat ik) stonden ze onder meer in de legendarische The Steeple in Waregem (als support van Caducity en Chalice) en deden ze een korte tournee door Ierland. Na een periode van afwezigheid zijn ze terug in de originele bezetting en met opnieuw een trouwe fanbase. In hun tweede run mochten ze al openen voor onder meer Congress en Schizophrenia en nu dus voor Cobra The Impaler.
Vorig jaar stond X-Pozed op Alcatraz Open Air in Kortrijk na het winnen van de ‘band battle’ (met 124 bands) van dat festival. Dat is het stadsbestuur van hun thuisstad Waregem niet ontgaan en daarom werd de band zopas nog gelauwerd als een soort van cultureel ambassadeur van Waregem. Hoeveel metalcorebands kunnen dat zeggen?
In Waregem waren de fans van X-Pozed op post, wat een bijna volle Schakelbox opleverde. Al na een paar nummers ontstond voor het podium een bescheiden moshpit en die zou aanhouden tot het einde van de set. X-Pozed-zanger Jeroen zag voor zijn vader in de zaal, wat uitzonderlijk is, en omdat papa Bernard ook nog eens jarig is, werd voor hem ‘Happy Birthday’ gezongen door een paar honderd mensen. Ook leuk: X-Pozed nam de clip voor “Back Down” op in de Schakelbox (zonder publiek) en om dan dat nummer live te kunnen brengen voor de fans, maakt op een manier de cirkel rond.
Prima metalcoreband. Alcatraz was waarschijnlijk nog niet het laatste hoogtepunt van X-Pozed.
Met ‘Karma Collision’ als opvolger van ‘Colossal Gods’ bevestigt Cobra The Impaler zijn status als opkomende kracht in de hedendaagse heavymetal. De band van Thijs De Cloedt (ex-Aborted) zorgt voor een muur van intens geluid met messcherpe riffs, kolossale grooves en een perfecte balans tussen screams en cleane vocals. Inzake genre zijn ze moeilijk in een vakje te stoppen, maar fans van Baroness, Mastodon en Red Fang hebben hier een lekkere brok aan.
Deze Belgische band heeft er zopas The Great Belgian Trendkill Tour (met Bark en Hippotraktor) opzitten en hun agenda staat heel goed gevuld voor de rest van het jaar.
Misschien heeft dat intensieve touren van de band er iets mee te maken, maar in Waregem trad Cobra The Impaler aan zonder bassist. Die zat ziek thuis. Natuurlijk merk je dat aan het geluid, maar de band putte uit die afwezigheid ook energie om er toch het beste van te maken en de fans niet teleur te stellen. Wat een topband is dit ook. Het vele touren heeft deze band naar een hoger niveau getild.
Zanger Manu stijgt boven zichzelf uit als performer. Nog meer dan uit zijn lyrics zijn zijn emoties af te lezen van zijn gezicht en houding. Hij draagt de performance van de band gedurende de hele set, zodat James, Thijs en Ace zich vooral kunnen concentreren op de muziek.
De set in Waregem bestaat in hoofdzaak uit tracks van ‘Karma Collision’, aangevuld met enkele tracks van ‘Colossal Gods’.
“Spirit of Lyssa” wordt opgedragen aan X-Pozed en “Shifting Sands” is de persoonlijke favoriet van Manu. Wij waren vooral – opnieuw – onder de indruk van de rauwe intensiteit van “Mountains”, “The Message” en “Blood Eye”.
Cobra The Impaler is aan het doorschuiven naar de hogere regionen van de Europese metal. Als deze bezetting bij elkaar blijft en de tijd krijgt om nog meer sterke albums uit te brengen, dan gaan we nog grootse dingen zien van deze Belgen.
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Rosa Brunello - Zweven over een 'groovy' wolk van puur jolijt
De Italiaanse bas/dubbel bas virtuoze Rosa Brunello (****) heeft al enkele knappe albums uit, waarvan er drie zijn opgenomen voor CAMJazz; er zijn talloze samenwerkingen zoals in het Crossings kwartet van saxofonist Enzo Favata. Ze is een graag geziene gaste binnen de jazz scene.
Haar nieuwste pareltje 'Senseless Acts Of Love’ is terug een bijou van een plaat, ze blijft maar bezig en durft buiten de comfortzone van de jazz te gaan. In de Ha Concerts hield ze haar publiek een uur lang bij de leest. Hier zweefden we even over een groovy wolk van puur jolijt!
Ze was ondersteund door muzikanten als de trompet/flügelhorn speelster Yazz Ahmed , gitarist Enrico Terragnoli en drummer Marco Frattini. Rosa Brunello weet met hen de muzikale grens van jazz te vervagen. We krijgen een gevarieerd, breed, warm optreden. Als jazz liefhebber ‘pur sang’ word je verwend en krijg je een rits adrenalinestoten. Ze wisselt de elektrische bas gitaar af met een dubbele bas. Muzikaal balanceert het combo tussen intimiteit en alle registers opentrekken. De dansspieren worden aangesproken.
Het publiek geniet van hun virtuositeit, veelzijdigheid, klapt in de handen. Het warme onthaal doet deugd.
De muzikanten zijn top , met op kop het integrerend trompet/Flügemjpr geschal. Yazz brengt een soepel, zacht timbre aan; invloeden uit de Arabische muziek vinden we terug. Het brengt een aparte connectie met de jazz. Verder hadden we een subliem spelende gitarist Enrico , die een eerder begeleidende maar daarom niet minder belangrijke rol opnam. De meesterlijk drummende Marco tast z’n drums af ; soms streelde hij de cymbalen maar hij kon ook best heftig uithalen.
En natuurlijk … Rosa Brunello, een uitzonderlijk basgitariste, die haar basgitaar moeiteloos afwisselt met die dubbele bas. De soli sieren. Magistraal hoe het combo bezig was … Wat een prikkeling , de warme klankentapijtjes deden ons zweven en grooven.
Na het optreden was er nog jam sessie gepland in de foyer van de Ha Concerts. Maar Rosa bleef maar voortdoen, en voegde er nog twee bijzonder aanstekelijke bisnummers aan toe. Wat was ons dat allemaal, hier zweefden we over een 'groovy' wolk van puur jolijt! Mooi.
Pics homepag @Geert Vandepoele
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Airbourne - 100% onversneden hard rock’n’roll
Als geen ander draagt Airbourne de boodschap uit dat je in de rock’n’roll niet alles te serieus moet nemen, het is een band die op een podium vooral veel lol beleeft en die de clichés van de hardrock ongegeneerd aan elkaar rijgt. Een band die meer naar AC/DC ruikt dan AC/DC zelf en daarmee toch steeds wegkomt, ze hebben er immers een hele carrière op gebouwd.
Maar Airbourne is geen tribute band, op covers zal je hen niet betrappen, hoogstens een paar flarden van andermans songs, zoals een stukje “Dog Eat Dog”, een brokje “Satisfaction” en zowaar een hap “Ghostbusters”.
Net als bijvoorbeeld The Darkness is Airbourne eerder een pastiche met een kwinkslag, maar dan wel een hele goeie en succesvolle. Een dag en nacht verschil met bijvoorbeeld het potsierlijke bandje Greta Van Fleet. Bij Airbourne is het net allemaal zo bedoeld, die aanstellers van Greta Van Fleet daarentegen nemen zichzelf zodanig serieus dat ze niet eens doorhebben dat ze een mislukte Led Zeppelin persiflage zijn en zich daarmee onsterfelijk belachelijk maken.
Airbourne heeft niet echt nieuw werk te presenteren, het laatste album ‘Boneshaker’ dateert immers al van 2019. De Aussies trakteren ons in de Vooruit wel op een smaakvolle ‘best of’, waarbij geen enkele knaller ontbreekt.
Vanaf de eerste adrenalinestoot “Ready To Rock” zit de vaart er dubbel en dik in, Airbourne raast door onvervalste rock-anthems als “Too Much, Too Young, Too Fast”, “Back In the Game”, een uitgesponnen “Breakin’ Outta Hell” en de ode aan Lemmy “It’s All for Rock’n’Roll”. Hun formule is even simpel als efficiënt: een stevige portie straight-forward hard rock’n’roll die wordt gebracht met een flinke geut entertainment en show, inclusief een partijtje biergooien.
De riffs zijn zowat allemaal gejat uit het grote AC/DC boek, we hebben constant het gevoel dat Angus Young van achter de coulissen tevoorschijn kan komen. Maar Airbourne schaamt zich niet om die invloeden die er moddervet in gebakken zitten, hun songs staan immers als een huis en zetten de concertzaal in vuur en vlam, en dat is wat telt.
Frontman Joel O’Keeffe is duidelijk de hoofdrolspeler, hij is de aanstoker, het showbeest, de wildebras die een ganse zaal uit zijn handen laat eten en ondertussen zijn kenmerkende showelementen bovenhaalt. Op de schouders van een roadie al solerend doorheen de zaal floreren, als een halve gek alle kanten van het podium verkennen, Marshall versterkers bestijgen, bierblikjes op zijn hoofd kapotslaan, we hebben het hem allemaal al eerder zien doen maar het blijft een belevenis om het te aanschouwen.
In de bisronde rockt het uiterst energieke gezelschap aan een hoog voltagegehalte door een splijtend “Live it Up”, een bruisend “Rock’n’Roll For Life” en last but not least het geweldige “Running Wild”, de song waar het in 2007 allemaal mee begon.
Een Airbourne concert als dit mag dan al voorspelbaar zijn, je zal nooit ontgoocheld afdruipen. Ook nu weer gaan we glimlachend buiten met het gevoel van ‘godverdomme, die gasten zijn toch echt goed’, wat we eigenlijk al lang wisten maar gewoon nog eens bevestigd wilden zien.
En dat komt omdat Airbourne een band is die zich telkenmale volledig smijt en zich 100% overgeeft aan de fans.
I know, It’s Only Rock’n’Roll, but I like it.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7321-airbourne-12-03-2025
Organisatie: Democrazy, Gent
Maison Dieu is een Italiaans mystic doomrock-trio dat met ‘Herbacea’ een knappe EP uitgebracht heeft. Ze deden in januari nog een kleine tournee door Europa waarbij ze halt hielden in Ieper en Gent.
De band bestaat al een tijdje en toch is deze EP hun eerste release. De band wil in de releases songs bundelen die iets met elkaar gemeen hebben. Op ‘Herbacea’ zijn planten en kruiden de gemeenschappelijke noemer. En dat zijn heel onschuldige kruiden, niet de geestverruimende kruiden van de stonerbands dus. Wel planten als klimop, aronskelk, alruin (liefdesappel) en salie. Hoewel we de lyrics niet goed kunnen volgen, zijn dat wel allemaal planten waar best wel een leuk verhaal bij te verzinnen valt. Het is misschien geen klassiek thema, maar deze band doet er wel iets moois mee. In de lyrics van zangeres Ester zitten vaak mantra-achtige herhalingen die alles een extra mystiek chachet geven.
Muzikaal is mystic doom een treffende definitie. Stoner en psychedelica zijn nooit ver weg. Dit is niet het droeve of neerslachtige van heel wat andere doom. Wel zit er iets sjamaan-achtig in, zoals bij Heilung en Wardruna. Denk aan die bands en denk er dan nog wat andere bij, zoals een Witch Piss, (de eerste versie van) Splendidula, The Girl Who Cried Wolf, Katie Kruel, My Baby en Chelsea Wolfe.
Maison Dieu biedt een mooie gelaagde sound en vaak vroeg ik mij af hoe ze dit als trio voor elkaar krijgen, maar het zijn natuurlijk studio-opnames.
De beste track van de vier songs op de EP ‘Herbacea’ is “Mandragola”.
https://www.youtube.com/watch?v=jh0xPTyVhSs
The Radar Station is terug. Is eindelijk terug. Vlaanderen heeft deze band enkele jaren geleden omarmd, maar de live-bezetting en het opvolgende album waren blijkbaar niet altijd zo vanzelfsprekend als je zou verwachten na een succesalbum als ‘Life Inside a Tornado’. Ondertussen leerden we frontman Brent Cliquet ook kennen als de Nederlandstalige mystic-crooner Brent Beukelaer.
De nieuwe single is “Big Big Town” en die klinkt in de intro heel erg als een nummer dat op ‘Life Inside a Tornado’ had kunnen gestaan hebben. Een beetje als The War On Drugs dus, maar dan net iets anders, iets meer poppy. Gaandeweg horen we een paar verschillen met het eerdere werk, zoals dat de nadruk nog meer op synths is gaan liggen en dus iets minder op gitaar.
Het is allemaal een klein beetje beter: meer puur en meer matuur in lyrics en muziek, meer vanuit de emotie en de pracht en kracht van Brent’s ribfluwelen stem.
Dit is een leuke voorbode van het nieuwe album. Bring it on!
https://www.youtube.com/watch?v=aZFb8p3lLyo
Na de EP ‘Bidole’ in 2019 bracht Tien Ton Vuist tal van digitale singles uit. Wie dacht dat die allemaal zouden gebundeld worden in een full album, komt bedrogen uit. ‘Break A Sweat’ lijkt een nieuwe start, een doorstart voor deze band.
Eerder hebben we Tien Ton Vuist al vergeleken met the White Stripes, The Black Keys, Sons en Equal Idiots, maar dit viertal uit Oudenaarde vindt steeds beter zijn eigen sound: smerig rockend, met sarcasme en een punk-attitude en dus niet altijd ernstig.
Het is heerlijk moshen op anthems als “Bad Reputation”, “Antisocial” en “World Did You Miss Me”, een schuimbekkend meebrulmonster dat voor de intro een gitaarakkoord geleend heeft van Nirvana.
Vaak op dit album haalt Tien Ton Vuist hetzelfde energie- en octaangehalte als The Hives en The Melvins. Nog zo’n heerlijk rockend nummer is “Neon Lights”. Duister en adrenaline-epic tegelijk.
‘Break A Sweat’ lijkt een oefening in het niet volwassen willen worden, omdat onstuimig en rücksichtsloos je dromen najagen toch zo plezant kan zijn.
Je vindt ‘Break A Sweat’ op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=CSGqJvH1fuc
De legendarische Belgische heavymetalband Killer viert dit jaar zijn 45ste verjaardag maar kondigt ook aan dat 2025 mogelijk het laatste jaar is dat de band live speelt. Frontman Paul Van Kamp (Shorty) is evenwel nog niet uitgezongen of leeggespeeld. Hij komt met een solo-album als Van Camp.
Als Van Camp bracht Shorty al een eerste solo-album uit. Dat was in 1988, net na de eerste pauze van Killer als band. ‘Too Wild To Tame’ werd opgenomen met twee bandleden van White Fang en eentje van Killer en met Jos Kloek, de zowat vaste producer van Killer. Op de hoes van het vinyl zat een sticker met ‘Ex Killer’ erop, waarmee duidelijk was voor welk publiek Van Camp bedoeld was. Recent werd ‘Too Wild To Tame’ toegevoegd aan re-issues van Killer-albums en zo groeide bij fans de vraag naar een nieuw solo-album van Shorty.
Nu Killer opnieuw even in het vriesvak gaat, heeft Shorty dan maar Van Camp ontdooid. In de live-band speelt Wim Wouters (Scarved, coverband Black Jack met Shorty) bas en Geert Mariën (Praga Khan, Scarved) drums. Die hebben ook meegewerkt aan het album. Alle composities zijn van Shorty en het schrijven en componeren begon hij al tijdens de lockdown van de coronapandemie in 2020.
Het tweede album kreeg ‘Volume II’ als titel en omvat acht nieuwe tracks voor de vinyl-kopers en nog vier extra nummers voor wie de CD koopt. Eén van die bonusnummers is een interpretatie van de vijfde en negende symfonie van Beethoven. De bonusnummers op de CD zijn leuk, maar met de tracks van het vinyl heb je al helemaal de essentie van het album.
De nieuwe solo-nummers klinken verdacht als die van ‘Hellfire’, in 2023 het voorlopig laatste studio-album van Killer. Het is natuurlijk dezelfde Shorty die zingt, gitaar speelt en de nummers geschreven heeft. De nummers zijn evenwel langer en de structuur is complexer. De gitaarsolo’s zijn gemiddeld wat langer dan bij Killer, de nadruk ligt nog meer op de gitaren dan op de zang en er zit al eens een instrumentaal nummer in.
Hoewel Van Camp vaak wel klinkt als de hardrock en heavymetal van de jaren ’80 van vorige eeuw, zit er ook al eens een moderne twist in de songopbouw en in de lyrics. Fans van Michael Schenker en Zakk Wylde zullen dit album zeker weten te waarderen. De sterkste nummers zitten voor mij helemaal aan het begin: “Now Or Never”, “Dark Days” en “Heaven’s Gate”.
Van ons hoeft Killer nog niet op pensioen. Met een pauze kunnen we vrede nemen omdat dan deze Van Camp van stal gehaald kan worden.
‘Volume II’ is een knap nieuw hoofdstuk in het al lange verhaal van Shorty. Voor dit nieuwe album gaat van Van Camp op tournee door Vlaanderen: geef dit instituut alle lof die het verdient.
https://www.youtube.com/watch?v=jv0RQqrvwPw
Augustijn is geen onbekende meer voor de volgers van Musiczine. “Hel” is de eerste single van zijn nieuwe album 'En/On', dat deze zomer volgt. Aan de succesformule werd niets veranderd: Augustijn doet alles zelf: alle instrumenten, de tekst, de opnames, de mix. De productie is van Pedro De Bruyckere.
“Hel” is dan ook heel herkenbaar, en ook nog eens goed voor een glimlach op ieders gezicht. “Hel” is een frisse song over onze eerste-wereldproblemen. Augustijn houdt opnieuw zichzelf en vooral ons een spiegel voor.
Bekijk zeker ook de hilarische clip bij “Hel”, met Augustijn als nieuwslezer
https://www.youtube.com/watch?v=CsZdEfZMKAY
Nederlands 
Français 
