Alcatraz Metal Fest 2026 – Allesbehalve stoffige bands!
Alcatraz Metal Fest 2026
Lange Munte
Kortrijk
2026-08-06 t-m 2026-08-09
Frederik Lambrecht

Alle verkeersborden stonden het weekend van 6 tot 9 augustus in de richting van Kortrijk gericht, althans voor de fans van het hardere genre. Wederom een vierdaagse trip die diverse metal stijlen aan bod bracht, en het ging redelijk doenbaar zijn qua temperaturen vergeleken met voorgaande jaren…althans dat was toch de bedoeling. De zon had dan toch een andere agenda, want buiten de eerste twee dagen overschreden we toch weer de grens van 30°. Resultaat: heel droge gronden, waardoor stof het hoofdingrediënt was in de gamel van de inmates (al jaren de benaming van de aanwezigen op Alcatraz).
Ok, het was meestal dus bakken en braden en op het einde van de rit zullen velen last hebben gehad van een stoflong, maar toch zijn we vastberaden blijven doorgaan! Oh ja, misschien moet ik toch ook nog vermelden dat er toch enkele last minute afzeggingen waren, niet altijd duidelijk genoeg gecommuniceerd, maar ja, uiteraard heb je niet altijd alles in de hand… deze editie was trouwens uitverkocht!
Meer dan 120 bands op vier podia: van wereldtop tot verborgen parels; er was dit jaar een ontsnappingsroute via een deathride van 120 meter, en vooral de samenhorigheid van de vele metalheads was meer dan de moeite waard.

By the sweat of your brow
    you will eat your food
until you return to the ground,
    since from it you were taken;
for dust you are
    and to dust you will return
Genesis 3:19

donderdag 6 augustus 2026 - Waar komt al dat volk opeens vandaan?! En Bon Scott zegent mij…
Onmiddellijk viel op dat deze avond toch een speciale was, want er stond heel veel volk aan te schuiven aan zowel de ingang, de eet- en drankstanden en aan de verschillende podia/bar El Presidio. Blijkbaar was gans de gebuurte uitgenodigd, want dit had ik toch nog nooit meegemaakt hier op de kleine gezellige festival.
Of kon het zijn dat al dit volk kwam voor de Belgische band Cyclone?! Neen, dat was het ook niet, althans een heel sterke show van onze landgenoten. Buiten hun laatste twee singles en EP blijven ze toch vooral teren op hun oude platen die sterk blijven klinken ondanks dat deze ongeveer meer dan 35 jaar geleden werden geschreven en geproduceerd. De eerste crowdsurfers zagen hun kans bij “In the Grip of Evil” die nog altijd goed gezongen wordt door boegbeeld Guido Gevels. Beide platen kwamen aan bod en stuwden het feestje lekker voort. Het vijftal was lekker op dreef en losten extra schoten met “Fall Under His Command”, titelnummer “Known Unto God” van hun gelijknamige EP die dus begin 2026 uitkwam en knaller “Fighting the Fatal” me de lekkere schreeuw in het refrein. De kop was eraf!

Ik baande mij een weg door de massa en ging mij strategisch positioneren voor Left to Die. In feite gelijkaardig aan Death to All (waarbij ik dan wel deze beter vind) en dus een band die ode brengt aan de kunstwerken van Chuck Schuldiner. Een portie Death – zowel de band als de stijl – gaan er altijd in bij mezelf. Ook covers van Mantas stonden geprogrammeerd op hun setlijst en dit komt dus doordat ze in juli nog maar het album ‘Initium Mortis’ hebben uitgebracht met deze nummers. We begonnen dus met een portie headbangen bij nummer “Open Casket”, voltreffer “Leprosy”, het snelle “Left to die” (1 keer raden hoe ze aan hun bandnaam komen…) en “Archangel” dewelke als eerste single van de nieuwe plaat in de ether werd gegooid. Maar de meeste vuisten gingen in de lucht bij “Pull the Plug” die het laatste ruwe nummer “Evil Dead” in de La Morgue mocht voorgaan.

Surfen op een stofwolk heb ik nog nooit gedaan, dus voor velen kon een droom in vervulling gaan aangezien Sacred Reich klaarstond in de Swamp stage met hun thrash metal. Deze band gaat zoals gekend ook al heel lang mee, en had een kleine pauze van slechts 6 jaar tussen 2000 en 2006, om dan efkes enkel nog als live band te toeren. In 2019 werd dan opeens het vervolg ingezet met nieuw materiaal onder de noemer “Awakening”, die mijn inziens net onder de middelgrens zat. Neen, laat mij maar dansen op “Surf Nicaragua”, “The American Way” en het aalvlugge “Death Squad”. Een ode aan Black Sabbath zal altijd onderdeel blijven van hun show, dus meebrullen was een must bij de mooie versie van “War Pigs”.

Ik ging gaan kijken hoe rockbar El Presidio dit jaar was ingericht en de immense poster van Bon Scott (die bij enkelen toch niet direct herkend werd – shame on you!!) sprong direct in het oog. Ik moet wel zeggen dat het gans het weekend opviel dat, bij mijn bezoekjes in deze bar, de DJs kozen voor AC/DC nummers met Brian Johnson achter de microfoon. Misschien wisten ze zelf niet welk icoon ze achter zich hadden staan…

vrijdag 7 augustus 2026 - Body Count ‘in da house’, Savatage pure emotie en Udo brengt de jaren 80 terug
Aangezien donderdag ook al laat in de middag begint, moeten we deze vrijdag toch nog altijd als de 1^e volledige festival dag aanschouwen. Rond aperitieftijd begon de eerste band aan hun rondje en wij kozen om rustig wakker te worden bij de heavy metal sound van Masterplan afkomstig uit Duitsland. Ik kende enkel het album ‘Masterplan’ van deze band, gewoon omdat deze band Roland Grapow (nog actief geweest in Helloween) in zijn gelederen had toen deze plaat uitkwam in 2003. Deze gitarist is nog altijd actief in deze band want als ik naar de line-up kijk zijn er sinds 2012 toch de nodige wijzigingen doorgevoerd. Zoals gezegd, ik vond het een leuke rustige opener waarbij het uptempo gitaarspel een constante waren tijdens deze show.
Normaliter stond 200 Stab Wounds geprogrammeerd, maar werd verschoven zodat de Belgische stonerpunk band Vurt (machtige naam alleszins) een plekje in de Helldorado tent kreeg toegewezen. Efkes op het gemak aanschouwen, maar voor mij was dit toch niet echt een topper. Weinig volk vooraan het podium, maar ik moet eerlijke bekennen dat ik tot op het laatste niet wist dat deze band was ingeroepen als vervanger.

Vended dan maar, met zanger Griffin Taylor in de gelederen en drummer Simon Crahan achter de kit. Wie zeg je? Wel, zoon van Corey Taylor en zoon van de clown van Slipknot. Jawel, een mini versie dus van Slipknot, want ik moet zeggen dat de stem heel veel gelijkenissen heeft met de vader. Enkel qua sound klinkt het niet zo bombastisch en trekken ze toch meer de kar van duidelijkheid en rechtlijnigheid. De riffs klonken lekker strak, en zorgden dat deze nu-metal stijl toch wat meer old school klonk.

Ik bleef rond de Prison stage hangen want het was tijd voor een portie US Power metal uit de jaren 80. Crimson Glory heeft sinds 2023 wel een nieuwe zanger moeten aanstellen aangezien Todd La Torre er de brui aan gaf en oudgediende zanger Midnight in 2009 het leven liet. En ik moet zeggen dat nieuwbakken zanger Travis Wills misschien klein van gestalte is, maar een strot heeft om U tegen te zeggen! Wat een machtige uithalen zitten er in deze man zijn longen?! In april 2026 nog maar een nieuw album uitgebracht, maar hiervan werd geen enkel nummer gespeeld.
Enkel de 2 eerste albums stonden verspreid over de setlist, dus een tripje naar memory lane voor de vele oudere rockers aanwezig op de eerste rij. Nummer “Valhalla” werd luidkeels mee gekwijld en er werd rustig genoten gedurende de set tot afsluiter “Red Sharks”. Heel goed optreden!

Kleine generaal Dirkschneider was wederom present in Kortrijk om zijn geschiedenis van Accept los te laten. Leuk om de show van het huidige Accept (gezien op Graspop) te vergelijken met de versies van UDO, en de laatste versie heeft toch net dat tikkeltje meer, gewoon omdat zijn stem de perfecte fit is met deze songs. Maar ja, net zoals op Graspop klonken deze nummers mij als nostalgie in de oren.
Aftrappen met het riedeltjes van “Fast as a Shark”, meezinger “Living for Tonite”, meedansen met “Midnight Mover”, het bronstige “Breaker” en kersen op de taart “Metal Heart”, “Princess of the Dawn” (uiteraard werd dit nummer nog wat langer gemaakt) en klassieker “Balls to the Walls” die op veel bijval kon rekenen door de toeschouwers. Wederom prachtig en blij dat ik erbij was!

Ik pikte nog een stukje mee van Nederlands death metal band Graceless in de kleine tent La Morgue (mag toch een beetje uitbreiden aangezien hier toch wel topbands spelen), maar de klank hier is toch eventjes anders zodat het toch wat wennen is om de drums wat doffer te horen klinken dan o.m. in de Swamp. Deze authentieke onverwoestbare death metal klonk lekker lomp, zoals het dus hoort.

Revocation moest ook annuleren, dus volgende in rij was Merauder dat ik wou zien in de Helldorado tent. Ook actief sinds begin jaren 90 en deze Amerikaanse metalcore band had volgens mijn geheugen 1 goeie plaat met een ninja op - ‘Master Killer’. Deze band begon opnieuw teken van leven te geven in 2018 om nu 8 jaar later opnieuw live te beginnen toeren.
Zanger van het eerste uur Jorge Rosado was 1 brok vol passie en kon zichtbaar niet stilstaan. Vanaf minuut 1 werd er lustig op door gebeukt door de band en het stof schoot omhoog in de tent, de politieke standpunten werden erbij gezwierd en de middenvingers gingen gretig in de lucht. Lekker krachtig optreden!

Er werd mij verteld dat er in La Morgue naakte vrouwen te zien waren, dus kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen…Witch Club Satan is de naam en toen ik aankwam zag ik een vrouw staan in een wit pakje (soort konijnenpakje) waarbij ter hoogte van de borsten het stof was weggeknipt – hoera!!. En daar stopte het bij voor mij persoonlijk, want deze muziek kon ik allerminst smaken. Ik luisterde eerst naar een soort storytelling, om dan efkes te wachten (de band ging even van het podium) om dan te horen dat ze in feite van de hak op de tak springen, de ene keer een lange stilte, dan heb je opeens ruwe black metal met drukke blastbeats, om dan opeens weer om te schakelen naar een soort beeldende kunst.
Ohja, de kleren gingen tenslotte volledig uit, het sein voor mij om mijn oren te gaan spoelen… WTF!? Ik laat dit ritueel volgende keer alvast aan mij passeren.

En toen kwam het beste optreden van de vrijdag aan bod. Body Count is de naam en dat zal iedereen geweten hebben! WAT EEN OPTREDEN! Ice-T had zijn zoon terug meegebracht, om het af en toe toch wat moderner te houden, maar zodra de woorden Body Count in da house uit de boxen schalden was er geen stoppen meer aan!
Aftrappen deden we met een ode aan Slayer onder de noemer “Raining Blood” om de boel wat op te zwepen en de fakkel door te geven aan “There Goes the Neighborhood” die iedereen naar lucht deed happen. Het macho gehalte van de frontman werkte als een rode lap bij een stier en de crowdsurfers vermenigvuldigden zich als ratten in de lucht. Ook mijn benen gingen gretig de lucht in, opnieuw iets dat ik kan afchecken van mijn to-do-list (crowfdsurfen bij deze band). “The Purge” klonk lekker vet en de menigte sprong nog een halve meter hoger bij “Manslaughter”. Zoon Little Ice sprong lekker mee tussen de crowdsurfers bij “Necessary Evil” van de prachtplaat ‘Born Dead’ en na eventjes adem happen begonnen we aan de eindsprint met krakers “Talk Shit, Get Shot” die de ingebeelde .45 colt naar boven haalde en het vlugge “Cop Killer” die de laatste keer het vuur aan de lont stak. Ik zal het nog eens zeggen: wat een optreden! Vuistje!

Ik nam eventjes een high five met Bon Scott in de El Presidio om erna de melodische heavy metal van Savatage te ondergaan. Ok, dat Jon Olivia niet meer mee gesprongen is op de bus weten we al langer dan vandaag, om dan bij nummer “Believe”  een vooraf opgenomen filmpje van de man zelf te zien opduiken is een mooie truc om de oude garde tevreden te stemmen.
In het begin werden spijtig genoeg enkele rustige nummers gespeeld waarin minder gesoleerd werd dan normaliter bij deze band, waardoor ik sommigen al voortijdig zag afdruipen. Maar als je het begin overwon, dan zag je een band die passie uitstraalde, nummers die emoties naar boven brachten en een sterk staaltje vakmanschap. Ik kreeg vochtige ogen bij “Edge of Thorns”, “Jesus Saves” en “Power of the Night”. De achtergronden werden ook gevuld met foto’s van legende Criss Olivia (wat een gitarist was dit toch!) en de symfonische stukken kwamen naar boven bij het prachtige “Sirens”, de leuke rit onder de berg bij “Hall of the Mountain King” en meezinger “Gutter Ballet” die een totaalshow in mijn ogen voltrok. Een show die mij innerlijke euforie gaf!

Waarschijnlijk de zwaarste stem in de moderne deathcore/metalcore scene, uit Rusland afkomstig en soms acterend als een bruine beer om dan weer eventjes de boel kort en klein te slaan in een MMA kooi…jawel, Slaughter to Prevail mocht deze vrijdag afsluiten en frontman Alex Terrible zag en klonk er opnieuw angstaanjagend uit. Een set die boordevol verpletterende breaks en woeste uithalen zit…spijtig genoeg voor mij ook het enigste die mij kan bekoren. Soms begint het allemaal toch een beetje teveel van hetzelfde te zijn. Gevarieerd kan je deze muziek na een eindje toch niet meer noemen.
Gelukkig is er ook veel animo te zien op het podium zelf, de machtige lichteffecten, de vele vuurtjes, een gastmuzikant (Ethan Khan) on stage of een immense wall of death die bijna tot aan de PA reikte. De boel ontplofte bij nummers “Vikings” en “Demolisher” en de oordopjes brachten spijtig genoeg weinig soelaas. Energiek en intense was het alleszins, maar niet enkel de verpakking telt.

zaterdag 8 augustus 2026 - Hatebreed, Terror en Biohazard gehuld in stof en Jungle Rot eert old school death metal
Na een bekertje koffie of twee en een driehoekje La Vache qui rit konden we er weer tegenaan en gingen we voor opener Tailgunner op de mainstage. Furore gemaakt met hun debuutalbum ‘Guns for Hire’, terwijl hun opvolger ‘Midnight Blitz’ wat minder verrassend was. Op de achtergrond de hoes van hun recentste plaat en toen werden de gitaarsolo’s over de weide verspreid. De fijne stem van Graig Cairns klinkt lekker aanstekelijk en bassist Hewson en gitarist Salvini mochten zich uitleven op hun instrumenten.
Deze jonge garde heeft een groot potentieel en deze heavy metal bracht de eerste headbangers op de been. De spandex broekjes en bijhorende sneakers straalden klasse uit…nu nog bevestigen en wie weet waar het eindigt.

Ik stapte richting Swamp om de death metal band Vacuous aan het werk te zien, maar er was enkele een droge mededeling te zien op het scherm: will not perform. Het is raden naar de reden van afzegging alleszins. Dan maar richting de middelgrote tent om te dansen op de tonen van Brutal Sphincter, een lekkere pot gore-grind uit Belgenland. En ik moet zeggen dat er sommige stukken in hun muziek zaten die lekker neigden naar de dansbare stukken die ook Napalm Death in hun stijl hanteert. De blastbeats deden de tentzeilen op en neer wapperen en de springende benen zorgden voor een explosie van stof. Om een gore-grind band te zijn zagen ze er in feite net wat te propertjes uit op stage, maar de twee zangers gorgelden er lekker op los. Enkel voor fans van deze specifieke stijl.

Old school thrash metal was dan weer te bezoeken in La Morgue en met Mortal Scepter uit Noord-Frankrijk hebben ze toch ook een pareltje kunnen strikken. De lederen jackets waren net iets te warm om dragen vandaag, maar de pump van de thrashers vlogen van links naar rechts. 
In feite nog niet zolang actief – sinds 2012 – maar toch al twee bommetjes gedropt qua albums (‘Where Light Suffocates’ en het snedige ‘Ethereal Dominance’).
Een flashback naar de beginjaren van thrash metal, in feite het enigste waaraan je moet denken bij deze band. De vingervlugge en scherpe gitaarsolo’s zijn een lust voor het oor en de ietwat ruwe vocalen die erbij komen maken dit een pareltje in deze stijl. “Blindsight” nam je bij je nekvel en de band liet pas los toen “Where Lights Suffocates” de laatste stuiptrekkingen uit je lichaam had geperst. Ik heb genoten.

Dave Matrise riep de woorden Old School… in de Swamp tent en werd luidkeels aangevuld door de vele aanwezigen met …Death metal. En een portie hiervan mag je zo hard in mijn keel drammen dat zelfs sommige eenden jaloers zouden zijn! Jungle Rot heeft in mei nog maar hun laatste album gereleaset getiteld “Cruel Face of War” en ik moet zeggen dat ze de oorlog meebrachten richting Kortrijk. De langharige zanger zweepte de boel op en gitarist Geoff Bub toonde aan het publiek hoe je headbangt en ondertussen toch de pannen van het dak speelt. In feite niet zo’n grote naam in de metal scene, maar we kunnen na het aanschouwen van dit optreden wel zeggen dat dit een verborgen diamant is. Nummer “A Call to Arms” begint redelijk rustig en bouwt lekker op, en eenmaal de machine aan het werk gaat is er geen stoppen meer aan, ook “Worst Case Scenario” straalt kracht uit, maar het beste nummer van vandaag gaat toch naar “Suffer in Silence” die de massa in overdrive liet gaan. Puik optreden!

Midnight is dan weeral een mooie combinatie van blackened speed metal met een vleugje punk aan toegevoegd. In 2023 stonde ze al eens op de affiche en dit jaar mogen ze dit nog eens herhalen, op identiek dezelfde locatie. En de tent stond dan ook bomvol, dus het moest zijn dat hun vorige passage een voltreffer was. Alle muziek wordt door 1 persoon gecreëerd genaamd Athenar en vandaag had hij nog twee volwaardige individuen meegebracht om zijn muziek aan de man te brengen.
Alle drie gehuld in een zwarte kap trapten ze af met “Unholy and Rotten” van hun demo die in 2003 werd uitgebracht. Jawel, deze band bestaat ook al meer dan 20 jaar en heeft ondertussen toch al een mooi getal van 7 studio albums op hun conto. Een lekkere portie metal op kruissnelheid die ervoor zorgde dat het stof niet bleef liggen op de gedroogde grond. De security vooraan heeft veel werk gehad tijdens dit optreden, ik kan met niet voorstellen hoeveel keer deze mannen zich douchen na een show haha.

Van ver hoorde ik de drumintro van “Ton of Bricks” en wist ik dat Metal Church op de Prison stage had afgetrapt. Het grootste probleem bij deze band blijft toch verdorie de line-up, want bijna jaarlijks zijn daar toch wel enkele verschuivingen merkbaar. Neem nu huidig zanger Brian Allen, nog maar actief sinds 2025 en we kunnen nu al beginnen pronostieken hoelang deze man zijn plek behoudt. En zo is het altijd wel wat, een stabielere koers zou toch uiteindelijk eens mogen genomen worden, want soms zijn er nummers die specifiek voor 1 bepaalde stem zijn geschreven, die dan live niet echt meer top klinken. Instrumentaal klinkt deze variatie van heavy/power/thrash lekker gezellig, dus daaraan zal het meestal niet liggen. Neem nu de intro van “Gods of Wrath” die op deze warme middag rillingen op mijn arm deed verschijnen, of afsluiters “Beyond the Black” met de aanstekelijke riff in verwerkt en “Metal Church” zelf die dit leuke optreden tot een eind bracht. Een band die voor eeuwige twijfel zal blijven zorgen.

Op een pufhete dag luisteren naar black metal met horrorthema’s kan je niet direct verzinnen, maar toch was de Swamp stage goed gevuld om de Nederlanders van Carach Angren te bekijken. De mini versie van Dani Filth zou ik het op een makkelijke manier kunnen stellen, behalve dan de tierende vocalen die hij hanteert. Geschminkt in wit en zwart kwam de band op om er direct in te vliegen met “The Sighting is a Portent of Doom” van hun tweede studioalbum, maar de beste nummers blijven nog altijd terug te vinden op hun sterke debuutplaat ‘Lammendam’ die deze band naar de top hees. Ok, ook album ‘Where the Corpses Sink Forever’ heeft enkele geniale nummers prijs te geven, dus ook meer dan de moeite waard om eens te checken mocht je dit nog niet gedaan hebben.
Deze black metal klinkt lekker gedreven en de synthesizers brengen de nummers naar een hoogtepunt. Op het podium is alles in de puntjes voorzien om de theatrale insteek naar voor te brengen en de orkestrale componenten en dito intense black metal riffs over te brengen naar het publiek. Hopelijk hielden jullie er geen nachtmerries aan over moehahaha.

Ik twijfelde niet lang om de black metal tijdig uit te zwaaien, want Biohazard ging de boel laten knallen op het hoofdpodium, onder een loden hitte! Ere wie ere toekomt, want miljaarde, hoe goed ziet frontman Evan Seinfield er wel niet uit! Een torso vol getatoeëerd en een niet aflatende gedrevenheid maken deze man een waar fenomeen. Ook oudgediende Billy Graziadei zag er heel fruitig uit, maar de boosheid en welgemikte grimassen laten hem veranderen in een pitbull.
Muzikaal gezien een set om van te smullen, aftrappen met “Urban Discipline” die direct de boel op scherp zette, gevolgd door “Shades of Grey” van hetzelfde album die verder ging op zijn elan. Voor één keer mochten de middelvingers zonder twijfel de lucht in bij “Fuck the System” van hun recentste album, om de boel vooraan te openen met “Wrong Side of the Tracks”.
De band nam zijn publiek op sleeptouw en er werd gewillig meegezongen met topper “Five blocks to the Subway”, only five blocks haha. De crowdsurfers kwamen van alle kanten aangevlogen en Billy bleef niet bij de pakken zitten om ook zijn werk in de pit te doen. Overal gezien wederom een strakke set die het publiek in extase bracht, meer van dat graag!

Uit New York afgevlogen en met een nieuwe prachtplaat “Descent” onder de armen mocht Immolation hun nieuw kindje aan de mensen voorstellen. Het viertal kreeg een klein uurtje tijd toegewezen en ze probeerden deze zo goed als mogelijk te benutten. Een mix in de setlijst van hun oudere werk tot dus de promotie van hun nieuwe album. Gitarist Robert Vigna bespeelde zijn instrument wederom met de nodige kunde en daarbij horende armbewegingen om zijn gitaar in gareel te houden, toch fantastisch om dit ADHD-kantje te ervaren live. Een strakke set, helaas ietwat lijkend op automatische piloot (trouwens weinig emotie te lezen op de bandleden meestal), maar de nummers die ze brachten werden met warmte omarmd. “Majesty and Decay” was de eerste voltreffer, en met “Acts of God” en “The Age of No Light” werd geteerd uit hun voorlaatste nageslacht.
Maar ik blijft zoals altijd knielen voor de eerstgeborenen “Into Everlasting Fire”, “Father, you’re not a Father” en nummer “Immolation” zelf die de donkerste kant van deze band laat zien. Ok, interactie met het publiek bleef wat achterwege, maar dit is in mijn ogen niet altijd een vereiste om een meer dan goeie show neer te zetten.

De opzwepende hardcore van Hatebreed was al efkens aan de gang en de weide stond stampvol om Jamey Jasta te aanbidden. Hun tour is al een tijdje bezig genaamd ‘Still a Threat’ en ging er alweer in als zoete koek! Aan meestampers geen gebrek en het stof vooraan het podium was het ultieme bewijs dat deze band een grote fan schare heeft! Ik sprong mee in het verhaal bij “To the Treshold”, slikte een emmer stof in bij “As Diehard as they Come” en “Live For This” die de meute vooraan niet meer in bedwang kon houden. Het was een komen en gaan van armen en benen, één gigantische zandstorm ontsproot uit de Kortrijkse aarde en de pletwals ging lekker verder door op zijn elan. Opgeven staat niet omcirkeld in het woordenboek van Hatebreed en dus knalde de break bij “Everyone Bleeds Now” en meezinger “Destroy Everything” heftig over de weide. Er zat gewoon geen stop op de beleving en ondanks de warmte zorgde Jamey ervoor dat het publiek moest meegaan in het opofferen van hun laatste krachten. “Proven”, “Tear it Down” en “Last Breath” werden gespeeld zonder enige vorm van tussenpauze en toen “Perseverance” bijna de boel aan flarden schoot, kon iedereen na het slotsalvo “Looking Down the Barrel of Today” eindelijk naar adem happen. De aanwezigen zullen akkoord gaan met mijn stelling: bij Hatebreed schakel je jouw verstand uit en stap je blindelings mee in hun verhaal die voor, tijdens en achteraf de nodige adrenalinekick met zich meebrengt! Wat een live band!

Zo lang hadden we niet om onszelf wat op te frissen, want Terror ging gewoonweg het kunstje van Hatebreed achterdoen, gewoon in een kleinere ruimte, lekker gezellig. Frontman Scott Vogel vroeg om zoveel bodies naar voor te brengen en om de security aan het werk te zetten en ze armspieren te laten kweken. Het liet niet lang op zich wachten vooraleer de boodschap werd omgezet door de aanwezigen en de Helldorado gehuld werd in een wolk stofdeeltjes die de band nauwelijks nog zichtbaar maakte.
Aftrappen met knaller “Spit My Rage”, “Stick Tight” die de crowdsurfers achteraan de tent deed ontwaken en eindigen met meezinger “Keepers of the Faith”, zo doe je een Terror show alle eer aan. De oorlogszone begon gigantische vormen aan te nemen en de zanger keek uit over zijn fans en zag dat het goed was. De drum werd aangetikt en de overgave van de band was hoorbaar tijdens “Hard Lessons”, het eerbare “Always the hard way” en “Keep your Mouth Shut” waar Carl Schwartz van Hatebreed mee kwam brullen in de microfoon.
Ik weet nu al dat onze wasmachine maandag overuren zal moeten draaien om al het zand weg te spoelen. Meer dan geslaagd!

Alweer een kleine 10 jaar geleden dat Primus nog te zien was op een Belgisch festival/concertzaal. Deze band kan live ofwel ontploffen, ofwel tegenvallen dat het de moeite niet waard is om twee nummers te blijven staan. Ikzelf was al redelijk murw geslagen door Hatebreed en Terror en hoogstwaarschijnlijke een beetje slaaptekort, en liet het gewoon over mij heen komen. Bassist Les Claypool is de bekendste figuur in deze band en zijn vakmanschap op zijn basgitaar is werelds. Nummer “John The Fisherman” kwam al redelijk vroeg aan bod en “American Life” werd voorafgegaan door het Amerikaanse volkslied. Ik genoot tijdens hitje “Too Many Puppies” en afsluiter “Jerry was a Race Car Driver” die deze show in schoonheid afrondde. Mijn handen gingen de laatste keer in de lucht en toen was mijn pijp uit.

zondag 9 augustus 2026 - Deicide brengt het beest naar buiten, wandelende wc-borstels en Lamb of God mikt hoger
De laatste dag ging ingaan, en ik moet eerlijk bekennen dat het minder warm was dan voorspeld, althans dat was mijn gedacht. De wolken deden de zon ietwat verbleken en er waaide een tof windjes over de gevangenisvelden.
 Openen deed ik met toch een onbekendere naam op de affiche – Blackbraid – maar ik heb al enkele vinylplaten van deze band in mijn bezit.  Sgah'gahsowáh is de naam verantwoordelijk voor alle muziek en zijn albumtitels houdt hij simpel: Blackbraid I, II en III en atmosferische black metal is wat je mag verwachten.
Nog nooit live gezien, dus een primeur voor mij en ik vermoed toch velen die in de Swamp tent stonden. Ok, de stem was niet geheel sterk in de mix, waardoor de instrumenten de boventoon kregen, wat toch een minpuntje was. Er werd gepikt uit de 3 verschillende albums, maar live toch minder dan ik verwacht had. Op plaat wel heel sterk alleszins.

Niks kan tippen aan de naam van de stichter van Blackbraid, maar volgende band is toch ook moeilijk uitspreekbaar als je wat teveel biertjes binnen hebt. Sanguisugabogg komt uit Amerika, en blijkbaar wil dit zeggen toilet of moeras van bloedzuigers. Soit, je moet er maar opkomen. De muziek is pure lompe death metal, met vuile riffs en een diepe grunt die dan nog eens gorigheid en perversie uitstraalt. Enkele nummers om jullie op het goede pad te sturen mocht je benieuwd zijn: “Skin Cushion”, “Face Ripped Off” en “Dragged by a Truck” en je zou moeten weten of dit je gading is.

Anaal Nathrakh dan maar, nog iets heel speciaals. Een mengelmoes van black metal, grindcore en industrial om het dan toch maar een naam te geven. Ik moet wel zeggen dat zanger V.I.T.R.I.O.L. een babbelkous pur sang is, want op het laatste was hij bezig met het vertellen dat hij ofwel nog 1 of 2 nummers kon brengen. En hij bleef hier maar over tetteren dat ik zei: Spelen! Toch een beetje vermoeiend.
Oh ja, blijkbaar een band die niet veel live in onze contreien speelt, dus dit was dan weer een meevaller voor ons. Qua muziek zoekt deze band de extremen op, in het begin nog wat technische issues, maar eenmaal ze op toerental waren was het genieten geblazen. De machtige clips op de achtergrond – o.a. van die Godsdienstige sekteleden die de Duivel kunnen uitroeien met veel handgebaren of de clip van de varkens pasten perfect bij nummers “Hold your Children Close and Pray for Oblivion”, de ware woorden tijdens “Between shit and piss we are Born” en “Submission is for the Weak” die deze 3 kwartier in stijl afsloot. Geen makkelijke muziek, maar dat moet ook niet altijd.

Minder volk dan verwacht bij MisÞryming & Nergal, toch ietwat uitgeroepen tot de act die black metal fanaten moesten aanschouwen. Misschien had de zon er wat mee te maken. Nergal, dus vooral bekend van bij Behemoth, maakte in zijn beginjaren pure rauwe black metal en één van zijn topplaten ging vandaag integraal gespeeld worden – ‘Sventevith (Storming Near the Baltic)’. Je kan je dus direct de vraag stellen: kan Behemoth dit zelf niet integraal spelen? Uiteraard weten wij niet wat de reden hierachter is, maar het blijft toch raar…
Wat ik vandaag dus gehoord heb is de primitieve vorm van Nergal zijn muzikale oerkracht en vond het redelijk meeslepend. De muzikanten hadden leuke corpsepaint aan, en brachten een mooie vorm van brutaliteit naar voren in dit extreme genre met soms ook de nodige rock ’n roll gehalte in verwerkt. Blijkbaar was deze plaat de transformatie van Behemoth’s underground onbekendheid naar internationale erkenning. Niet slecht, maar ik ben ook niet echt van mijn sokken geblazen.

Volgende band gaat al een tijdje mee en is live altijd een zekerheid als het aankomt op ervaring en het verzorgen van een goede show. Death Angel gaat al mee sinds eind jaren 80 toen hun debuutalbum ‘The Ultra-Violence’ met veel applaus werd ontvangen. Gitarist Rob Cavestany en frontman Mark Osegueda zijn nog de originele bandleden en blijven constant presteren.
Er werd uit diverse albums gekozen om een mooie gevarieerde setlijst in elkaar te flansen en ‘The Moth’ dateert ook al van 2016. Trouwens geen nieuwe albums meer gemaakt sinds 2019, dus het zou wel eens tijd mogen worden hé mannekes.
Eerste topper voor ondergetekende: “Seemingly Endless Time” waar de gitaarsnaren lekker aangetrokken worden en de hoofdjes gedwee mee knikten, en het combootje “Evil Priest” en “Mistress of Pain” van hun debuutplaat.
Afsluiten deden ze in stijl met “Thrown to the Wolves” en toen zat het er alweer op. Allé, dit klinkt misschien wat kort door de bocht, maar dit optreden was amusant waardoor de tijd pijlsnel voorbij vliegt. Geen echte verrassingen tijdens deze show, gewoon degelijk zoals altijd. De band bedankte ons voor onze aanwezigheid en dat was allesbehalve een probleem voor ons.

Biff Byford mag dan al 75 jaar geworden zijn, dit NWOBHM-standbeeld ziet er nog altijd redelijk fit uit en zijn stem heeft niks ingeboet, ik ken anderen op deze leeftijd die al na 2 nummers aan de zuurstoffles moeten. Ok, hij gaat uiteraard niet meer hollen op het podium, maar geef het hem maar na samen met zijn band Saxon. De zon stond nog te stralen over de weide toen het titelnummer van hun recentste schijf “Hell, Fire and Damnation”  de eerste vuisten richting de lucht stuwden.
Helaas geen 9 meter hoge metalen adelaar te bewonderen als stage attribuut, maar de videoclips die achter de band verschenen gaven een goeie hint van welk nummer je kon verwachten – neem nu de sloopbal die naar voor en achter bengelde tijdens “Solid Ball of Rock”. Een koker klassiekers werd opengetrokken met “Power and the Glory”, “Motorcycle Man” met de ronkende motoren die dit nummer inzette en het uptempo “Heavy Metal Thunder”. De oude garde genoot alvast, de jongere generatie zal zich waarschijnlijk af en toe eens afgevraagd hebben wanneer er iets verrassends gebeurde. Ze gingen lang mogen wachten, want volgende voorspelbaar triootje zwaaide de band uit: “Denim and Leather”, “Wheels of Steel” en het tijdloze “Princess of the Night”.
Conclusie: sommige nummers werden ietwat langdradig door deze uit te rekken en het is duidelijk dat Bill graag wat langer op het podium had vertoeft). Tja, je kan niet altijd headliner zijn hé.

Gedaan met de gezapige muziek, want Deicide ging de Swamp stage ontdoen van alle Christelijke onzuiverheden. Glen Benton zijn omgekeerd kruisje op zijn voorhoofd lijkt met de jaren meer en meer te vervagen, maar de diepe snelle grom die uit zijn strot komt klinkt nog altijd lekker demonisch. De tent veranderde in een rode gloed en de moshpits ontwaakten uit het vagevuur bij “When Satan Rules his World”. De mensen die bang begonnen te worden dropen stilletjes af, wij schoven een stapje dichterbij tijdens “Bastard of Christ”. Ik vond persoonlijk dat de stem nog wat luider in de mix mocht staan, een euvel die bij mij meer opdook in de Swamp stage dan voorgaande jaren…
Indien je nog niet gekend bent met de intro van “Once Upon the Cross” van het gelijknamige album uit 1995, dan raad ik jou aan om dit onmiddellijk te checken! De drumpartijen voelde je kloppen in je borstkast en een gigantische stofwolk deed een inslag van een atoombom verbleken. De lucht begon wat donkerder te worden bij “Serpents of the Light” en de band duwde nogmaals het gaspedaal in. Weinig woorden werden gesproken, maar de boodschap van deze band uit Florida was duidelijk…
1 vol uur “Hommage for Satan”! De snelheid werd nog wat opgevoerd met “Scars of the Crucifix” en het monsterlijke “Dead By Dawn” die de death metal fanaten met een vol Duivels hart achterlieten. Bam!

Voor ondergetekende de afsluiter op de mainstage, want van wolven met krachten krijg ik jeuk, kortom een serieuze allergie. Lamb of God zit boordevol groove en sinds de oprichting in 1999-2000 een tiental studio albums geschreven, albums die in feite niet altijd voltreffers waren, maar op ieder album waren toch wel enkel stampers terug te vinden.
Nu, live klink hun muziek kolossaal en frontman Randy Blythe is een topper in het pushen van toeschouwers tijdens zijn show.  Ik moet wel eerlijkheidshalve zeggen dat ik ook niet zoveel van deze band ken, buiten de hitjes uiteraard. Achter deze show een werkpuntje dus voor mij om me meer te verdiepen in deze band dedju.
Dus zoals gezegd, een fantastische interactie tussen publiek en band en nummer “Laid to Rest” zorgde voor een eerste groepsknuffel vooraan het podium, de vlammen schoten in de lucht op het podium (eindelijk konden we ons opwarmen) en ze gingen verder op hun elan met hun technische capaciteiten in nummer “Parasocial Christ” en “Omerta” met zijn tegendraadse hoeks en de grommende stem eraan gekoppeld.
Deze dynamische set met een niet aflatende energie kreeg nog een extra boost met “Memento Mori” die heel gestaag en mak begint totdat de drumpartijen de boel laten exploderen en obligatoire afsluiter “Redneck” van het degelijke album “Sacramentum” uit 2006 waarbij iedereen luidkeels meebrulde: ‘This is a MF invitation’ en voor een laatste keer draaikolken van stof over de weide deed vliegen.

Ik pikte nog een stukje van Gutalax mee nadat ik afscheid had genomen van El Presidio, en blijkbaar was deze band wegens omstandigheden pas enkele minuten voor de start van hun show gearriveerd. Hun fans zijn ofwel gekleed met een wc-borstel op hun hoofd of er is zichtbaar een hoek af, maar hoe deze mannen een welbepaalde gorgel uit hun muil doen komen blijft mij een raadsel.
Getooid in witte pakjes om de boel te desinfecteren werd er vooraan lekker gedanst, althans ik zag vele witte en zwarte wc-borstels door elkaar vliegen omhuld door wc-papier. Ik had nooit gedacht dat gore-grind met thema’s pis, seks en ontlastingen zo onthaald zou worden, en de twee blauwe wc-kotjes op het podium daverden mee op hun succes.
Ik moet zeggen: de drum klinkt lekker aanstekelijk, de muziek zelf is lekkere grind, maar de gorgelende klanken zijn toch efkes wennen…
Ik ben nu wel pigsquals gewend, maar dit gaat toch net dat stapje verder haha. Qua nummerkeuze een directe link alvast naar hun muziekstijl met “Diarrhero”, “Poopcorn”, “Dick Dip” en hun bekendste “Shitbusters”.

Zo, het zat er alweer op, vier dagen op Alcatraz vlogen voorbij. Wederom een editie waar de zon toch wel parten speelde – je mag zeggen wat je wil, maar de warmte pikt toch veel energie in van je lichaam, want je slaapt wat minder goed, je krijgt er een stoflong van, … maar achteraf gezien blijft Alcatraz Festival een heel tof en gezellig festival waarbij de muziek het belangrijkste blijft, en niet het geld dat een band zou kunnen opbrengen!
Alles werd in het werk gesteld om er een onvergetelijke 4-daagse van te maken, grote duim voor alle actoren op de weide (vuurspuwers, politie-agentes, monsters, dj’s, …), handen op elkaar voor het gratis drinkwater tijdens deze hitte, de zonnecrème dispensers op de weide en de mooie ode aan Bon Scott in de El Presidio.

Een deeltje van de affiche voor jaargang 2027 werd al onthuld op het festival zelf, met oa Europe, Mercyful Fate, Cavalera, Devildriver, Halestorm, Sylosis, Dethklock, Fulci en Mucky Pup om er maar een deel te noemen. De early bird voorverkoop is blijkbaar al uitverkocht, wees er volgend jaar dus maar tijdig bij! Je bent gewaarschuwd…

Tot volgend jaar!! Meer info op www.alcatraz.be  

Line Up:
Donderdag: Aeveris, Left to Die, Wings of Steel, Cyclone, Funeral Dress, Enthroned, Der Weg Einer Freiheit, Sacred Reich, Heidevolk, Mikkey Dee with Friends, Imminence, Soulfly, Channel Zero, Alestorm
Vrijdag: Dead Serious, Sons of Lioth, A Thousand Sufferings, Modder, Hope Erodes, Insanity Alert, Vurt, Graceless, Witch Club Satan, 200 Stab Wounds, Vended, Monolord, Bleedskin, Cowboys & Aliens, Merauder, Chelsea Grin, Alien Ant Farm, Warrior Soul, Masterplan, Soen, Coven, Crimson Glory, Armored Saint, Chained Saint, Health, Crowbar, Combichrist, Bleed from Within, Dirkschneider, Igorrr, Thy Art is Murder, Amenra, Bodycount, Savatage, Slaughter to Prevail
Zaterdag: Mortal Scepter, Poseydon, Divided, Ronker, Your Highness, Vacuous, Graphic Nature, Brutal Sphincter, The Troops of Doom, Tailgunner, Hate, Jungle Rot, Castle Rat, Ratos de Porao, Midnight, Aura Noir, Coroner, Firewind, Mushroomhead, Kittie, Miracle of Sound, Mantah, Terror, Carach Angren, Immolation, Pscyhonaut, Metal Church, Municipal Waste, Alcast, Orbit Culture, Primus, Biohazard, Hatebreed, Amorphis, Testament, Arch Enemy
Zondag: Breakout, Steengruis, Turpentine Valley, Encounters, Hemelbestormer, Luna Kills, Izegrims, Nefarious, Internal Bleeding, Deceased, Mortal Sin, Firespawn, Sanguisugabogg, Blackbraid, Animals as Leaders, Misbyrming & Nergal, Bloodbound, Anaal Nathrakh, Voivod, Kylesa, Death Angel, Northlane, Gutalax, Rise of the Northstar, Warkings, Fit for an Autopsy, Of Mice & Men, Paleface Swiss, Rose Tattoo, Deicide, Nevermore, Satyricon, the Ghost Inside, Saxon, Lamb of God, Powerwolf

Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10082-alcatraz-2026?Itemid=0

Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune